"รัก........เชิญครับ" จบแล้วค่ะ ย้ายได้เลย >>> รายละเอียดเปิดจองหนังสือ {20/7/55} ByAeaw
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: "รัก........เชิญครับ" จบแล้วค่ะ ย้ายได้เลย >>> รายละเอียดเปิดจองหนังสือ {20/7/55} ByAeaw  (อ่าน 508283 ครั้ง)

Y2Y

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน

ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

นิยายเรื่องนี้ เป็นผลงานการแต่งนิยายของ น้อง aeaw
ยังไงก็ขอฝากน้องสาวคนนี้ด้วยนะค่ะ
 ชอบไม่ชอบไงก็เมนท์เป็นกำลังใจให้คนแต่งด้วยเน๊อ

^^  รักเธอ ^^  ตอนที่ 1
เมื่อเดินลัดเลาะไปตามแนวสนามหญ้าสีเขียว ที่ทอดขนาดไปกับบ้านหลังใหญ่สีขาว บ้านหลังเล็กน่าอยู่ ซ่อนตัวอยู่หลังแนวต้นปาล์มแนบชิดติดรั้วด้านหลัง ตรงหน้าบ้านหลังนั้น ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตน้ำเงินเข้ม นั่งอยู่บนเก้าอี้อัลลอยสีขาวตัดกับพื้นหญ้าสีเขียว ตรงหน้าชายหนุ่มคือหญิงสาวหน้าตาสวยซ่อนเปรี้ยว

“ตินคะ คืนพรุ่งนี้ไปงานเลี้ยงรุ่นกับนุ่นนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยชวน ทอดสายตารอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายด้วยความหวังว่า เขาจะไม่ปฏิเสธคำชวนนั้น
ถึงใครทุกคนในที่ทำงานจะมองว่าเธอกับผู้ชายหน้าคม คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน และดวงตาที่โตหวาน คนนี้เป็นคู่รักกัน
 แต่ว่าเธอก็ยังไม่ค่อยจะแน่ใจในความสัมพันธ์ ระหว่างเธอกับเขาจะเรียกว่าคนรักได้หรือเปล่า

นิรดามั่นใจว่าเธอชอบผู้ชายคนนี้ แต่เขาล่ะรู้สึกอย่างเดียวกับเธอหรือเปล่า

ภาคียิ้มบางๆให้อีกฝ่าย หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของเขาในความคิดของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เขารู้จักกับนิรดามาได้หลายปีแล้ว ก็คงตั้งแต่เขาเริ่มทำงานนั่นแหละ

นิรดาเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาสนิทมากที่สุด ถึงเธอเป็นคนสวย สวยมากคนหนึ่ง  เสน่ห์ในแบบที่เธอเป็นคือสาวสมัยใหม่ ทำงานเก่ง แต่งตัวดูดี ที่สำคัญเธอช่างออดอ้อนและเอาใจเก่ง ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้ว่านิรดาคือผู้หญิงที่เข้าใกล้เขาได้มากที่สุด มากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ที่รู้จัก เธอเป็นฝ่ายทอดไมตรีให้เขา ก่อนจะเริ่มความสัมพันธ์ไปสู่คำว่าแฟนในสายตาใครต่อใคร สถานะความเป็นแฟนที่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่า คำว่าแฟน มันมีความหมายต่างจากคำว่าเพื่อนร่วมงานยังไง

เพราะนิรดาที่ถูกเรียกว่าแฟน ก็ไม่ได้แตกต่างจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นเลย แค่เขาสนิทด้วยมากที่สุดก็เท่านั้นเอง

“กี่โมงครับ”

ภาคีเคาะนิ้วลงกับโต๊ะ เขาถามนิรดา แต่สายตากลับจับไปยังรถมินิคันเล็กสีน้ำเงินเข้มที่แล่นเข้ามาในระยะที่สายตามองเห็น
มันกำลังวิ่งมาจอดตรงหน้าบ้านหลังใหญ่ราวกับวังสีขาวของผู้ยิ่งใหญ่

รถคันเล็กแต่ราคาสูงจอดสนิทชิดบันไดหินอ่อนสีอ่อน ก่อนที่ชายหนุ่มเจ้าของรถจะก้าวออกมา ร่างที่บอบบางเกินชาย ยิ่งดูเล็กน่ารักด้วยเสื้อตัวเล็กที่แนบไปกับลำตัวและกางเกงขาเดฟที่แนบเนื้อไม่ต่างกัน แต่เหมาะเจาะรับกับรูปร่างของคนๆ นี้ได้อย่างไม่มีที่ติ


คนถูกมองหยุดขาที่จะก้าวและมองไปยังบ้านหลังเล็กผ่านแนวต้นปาล์ม มองอยู่ครู่หนึ่งจึงสะบัดหน้าเดินเข้าบ้าน
ทิ้งให้เจ้าของสายตาที่มองสบในระยะไกลเศร้าลงทันทีที่ร่างของอีกฝ่ายลับตาไป

สีฟ้า...เมื่อไหร่ผมจะเลิกมองแต่คุณได้?

ในหัวใจของภาคีเฝ้าวนเวียนพร่ำถามแต่ประโยคนี้ ทุกครั้งที่ถูกเมินเฉยหรือทำกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตน เป็นคนน่ารังเกียจ หัวใจมันเจ็บลึก

นิรดามองตามสายตาของภาคี หญิงสาวทันเห็นเพียงร่างใครคนหนึ่งก้าวฉับๆเข้าไปในตัวบ้านหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ แต่หญิงสาวพอนึกรู้ว่าเจ้าของร่างคือใคร

เป็นใครไม่ได้นอกจาก ‘สีฟ้า’ ลูกชายคนเล็กของคุณกฤษและคุณอุษา คนเจ้าเสน่ห์ที่ใครๆ ต่างพากันหลงรักเมื่อได้รู้จัก ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ล้วนแล้วแต่เดินหน้าเข้ามาขายขนมจีบอยู่ตลอด แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครครอบครองหัวใจชายหนุ่มได้สักที แล้วดูเหมือนเจ้าตัวเองก็ไม่มีทางทีจะสนใจใครเสียด้วย

ทำไมเธอถึงรู้เรื่องนี้ล่ะ เธอจะรู้จากใครได้ถ้าไม่ใส่ภาคี ผู้ชายที่นั่งทำตาละห้อยอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ไง

“สวยนะคะ”

นิรดาเลือกจะใช้คำว่าสวยมากกว่าหล่อ อยากรู้ว่าคนฟังจะสะดุดอะไรบ้างหรือเปล่า และใจหนึ่งก็อยากเห็นอาการของภาคีด้วยว่าจะเป็นเช่นไร

“สวยครับ”


ภาคีรับคำด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติ เพราะน้ำเสียงแปร่งๆ นั้นของนิรดาที่ถาม มันเหมือนกำลังรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่


สีฟ้าสวยเกินกว่าจะเรียกได้ว่าหล่อ  ผิวขาวอมชมพูเหมือนนมรสสตอร์เบอร์รี่ ดวงตาคู่เรียวยาวดูเอาเรื่องนั้น สวยจนไม่อยากหลบสายตา จมูกรั้นบอกความเอาแต่ใจที่เขาอยากเอาใจเหลือเกิน เรียวปากอิ่มสีสดที่บ่อยครั้งเผลอคิดไปไกลอย่างห้ามไม่ทันและกู่ไม่เคยกลับ เครื่องหน้าที่ทำให้ใบหน้าสวยเกินกว่าจะเรียกว่าหล่อ ยิ่งบวกกับรูปร่างแบบบางนั้นก็ชวนให้น่าถนุถนอม อยากโอบไว้ในอ้อมกอด

....ของเขา

เหมือนกับที่เขาเคยฝันถึงมาตลอด

...สวยเหมือนดอกฟ้าที่ไม่มีวันเอื้อมถึง...


“ทำไมไม่จีบล่ะคะ”


นิรดาถามประชด ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นแฟน แต่ในความสัมพันธ์นั้น นิรดาไม่เคยแน่ใจเลยว่า ภาคีรู้สึกกับเธอเช่นไร
 เขาเฉยกับทุกเรื่อง ไม่มีคำบอกรัก แม้แต่การกระทำก็ไม่เคยมี ดอกไม้หรือของกำนัลสักอย่าง เขาก็ไม่เคยมีให้เธอ


“งานเริ่มกี่โมงครับ”


ภาคีย้อนกลับมาเรื่องเดิม เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะตีรวน ทำให้นิรดาหงุดหงิด เธอเชื่อว่าที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาไม่ก้าวไปถึงไหนสักที เหมือนคนรู้จักแล้วผูกมันด้วยคำว่าแฟน มันอาจเป็นเพราะสีฟ้าก็ได้


“สองทุ่มค่ะ ตกลงตินไปกับนุ่น รับปากแล้วนะ”

แม้น้ำเสียงจะปรับให้นุ่มลงเพียงใด แต่กระแสความหงุดหงิดยังไม่จางหาย แต่ช่างเถอะ ต่อให้ภาคีคิดในสิ่งที่เธอหวาดกลัวอยู่ แต่สีฟ้าคงไม่แยแส ก็หล่อแบบสวยๆ แถมรวยแทบจะล้นฟ้า หน้าตาในสังคมก็มีเยอะ ไม่มีทางลดตัวทำผิดให้เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลหรอก


..ต่อ
V
V

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-07-2012 17:55:21 โดย Aphrodite »

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54]
«ตอบ #1 เมื่อ01-03-2011 23:11:47 »

 :mc4:คุณหนูผู้สูงศักดิ์


หมาวัดได้แต่เฝ้ามองเหรอ :L1:

Y2Y

  • บุคคลทั่วไป
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54]
«ตอบ #2 เมื่อ01-03-2011 23:12:59 »

...


“อะไรนะ แพท? ให้ลมชวนหมอนั่นให้นี่นะ ไม่เอา ไปชวนเอง ลมไม่อยากยุ่ง เข้าใจไหม?”

สีฟ้าลุกพรวดจากเตียงขึ้นมานั่งหน้ายุ่งกับคำขอของเพื่อนรัก ที่มันไม่ได้ยากเกินเขาจะทำ แต่เขาไม่อยากทำมันมากกว่า ให้ไปหาภาคีนะเหรอ สีฟ้าไม่มีวันทำแน่ๆ หน้ายังไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำ


“ช่วยเพื่อนหน่อยนะ ขอร้องล่ะ นะนะนะ ฟ้าคนดีที่หนึ่งของแพท” น้ำเพชรทำเสียงอ่อนเสียงหวานมาตามสาย  

“ไม่เอา อยากชวนหมอนั่นไปดินเนอร์ก็ไปชวนเองสิ” สีฟ้าตอบคำขอร้องของปลายสายอย่างไม่ใยดี คิ้วเรียวขมวดยุ่งแบบขัดใจในอารมณ์

“น่านะ ช่วยหน่อยนะ เอาเป็นว่าไปปารีสคราวนี้ แพทจะซื้อน้ำหอมมาฝาก สามขวดเลยเอ้า”

“ลมมีเงินซื้อเองได้”


“โธ่...ช่วยเพื่อนหน่อยนะ ลม”

“ไม่” สีฟ้าปฏิเสธเสียงแข็ง ให้บุกน้ำลุยไฟที่ไหน สีฟ้าไม่เกี่ยง แต่เรื่องให้ไปหาภาคี คนที่แทบจะไม่คุยกันเลยนี่นะ เขาลำบากใจและทำใจลำบากที่สุด

“นะ” คนปลายสายก็ยังอ้อนเสียงเบา

“ไม่”

“นะ นะ”

“ไม่ ไม่”

“นะลมคนดีของแพท ลมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของแพทน้า ช่วยเพื่อนที่น่ารักแสนดีของลมหน่อยนะ รับรองว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและเป็นครั้งสุดท้าย แพทสัญญา” เสียงอ้อนวอนผ่านมาตามสาย คนใจแข็งแต่ใจแข็งได้ไม่นาน
ทั้งที่ไม่อยากทำ สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้

“ก็ได้ๆ แต่ว่ามันต้องเป็นครั้งสุดท้ายนะ”

เท่านั้นแหละปลายสายถึงกับเฮลั่นมาตามสาย จนสีฟ้าต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูอยู่หลายวิ ก่อนกรอกเสียงลงไปว่า


“แต่ไม่รู้ว่านายนั่นจะไปหรือเปล่า รักแฟนออกอย่างนั้น” แอบรักยังไม่พอ แต่ยังรักคนมีเจ้าของอีกด้วย ทั้งที่น้ำเพชรรู้ว่าภาคีมีแฟนแล้ว เจ้าตัวก็ยังไม่เลิกหวัง แถมยังหวังมากขึ้นกว่าเมื่อครั้งอดีตซะอีก เจ็บไม่เคยจำ เขาก็สุดปัญญาที่จะห้ามเพราะไม่เคยจะได้ผล

“แพทเชื่อฝีมือลม” คนปลายเสียงบอกเสียงหวาน “ลมก็รู้ แพทต้องไปดูแลสาขาที่โน่นตั้งสามเชียวนะ ทำให้เพื่อนได้มีเรื่องดีๆเอาไว้คิดถึงบ้างสิ”

“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว จะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ” สีฟ้ารีบบท เขาไม่อยากจมไปกับแม่น้ำพันกว่าสาย ของเพื่อนรัก


สีฟ้าคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวมทับชุดนอนตัวหลวมแขนสั้นขายาว หลังจากวางสายจากน้ำเพชรไปแล้ว  ชายหนุ่มเดินผ่านแสงจันทร์นวลอ่อน ลัดเลาะไปตามแนวสนามหญ้า ก่อนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังเล็ก แสงไฟจากข้างในบอกให้รู้ว่าเจ้าของบ้านยังไม่หลับ

พอก้าวเข้ามาในตัวบ้านหลังเล็กที่เล็กกว่าบ้านของเขาเกือบสิบเท่า สีฟ้าเห็นความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านที่มีเพียงผู้ชายคนเดียวอยู่ ทุกอย่างอยู่ในที่ทางที่ควรจะเป็น บ้านหนุ่มโสดไม่ได้รกอย่างที่คิด มันดูไม่แตกต่างจากตอนที่คุณปองอยู่เลย

ผู้ชายคนนี้เป็นคนมีระเบียบทีเดียว

ภาคีที่กำลังกำดินสอเขียนแบบไว้แน่น นั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวเก่ง ข้างหน้ามีกระดาษแปลนบ้านกางหลา ชายหนุ่มหลับตานิ่งก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศที่คุ้นเคย ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของคนคนมาเยือน

ชายหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้น มองชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมสีขาว สีฟ้ากำลังยืนกอดอกมองเขาอยู่  

“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณลม” น้ำเสียงชายหนุ่มเรียบพอๆ กับใบหน้า ความตื่นเต้นถูกกักขังในชั้นที่ลึกที่สุด แม้แต่ความรักในแววตาก็ถูกกลบบังอย่างแยบยล

เขานึกแปลกใจกับการมาของสีฟ้าเลย สีฟ้าไม่เคยย่ำกายเข้ามาในบ้านหลังนี้ นับตั้งแต่ที่มารดาของเขาจากไป

“แพทชวนนายไปทานข้าวเย็นพรุ่งนี้” สีฟ้าบอกอย่างรวบรัด มันไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำบอก ที่สีฟ้าตีความหมายว่าภาคีต้องไป ราวกับว่ามันคือหน้าที่ของภาคีที่ต้องทำ

“ผมไม่ว่างครับ” ภาคีบอกเสียงเรียบอีกตามเคย สองมือพยายามทำให้เหมือนจะวุ่นอยู่กับงานตรงหน้าตามที่บอกไป

“ดินเนอร์ใต้แสงเทียนบนเรือสำราญล่องแม่น้ำเจ้าพระยาเชียวนะ ไม่ชอบหรือไง” สีฟ้าเดินเข้ามาใกล้ บอกด้วยรอยยิ้มเยาะ

ภาคีเงยหน้าขึ้นมามองคนพูด เห็นรอยยิ้มนั้นของสีฟ้าอย่างชัดเจน ยิ้มที่เขาไม่ชอบ ยิ้มที่เหมือนการดูถูก มันคงไม่เจ็บมากหากเป็นรอยยิ้มของคนอื่นหรือคนใดในโลก แต่เพราะมันเป็นยิ้มของสีฟ้า มันเลยกรีดลึกยิ่งกว่าลึก

“ผมไม่ว่างครับ” คำตอบยังคงเป็นคำตอบเดิม สบตากับอีกฝ่ายนิ่ง ตาที่สบไม่ได้หวานซึ้งเหมือนที่ใจอยากทำ หากมันเต็มไปด้วยการปฏิเสธที่แข็งกร้าว

“โก้จะตาย มีสาวพาไปดินเนอร์ มีของดีๆ ให้กิน เงินก็ไม่ต้องเสีย ไม่ไปก็โง่แล้ว”

ภาคีกำลังถูกอีกฝ่ายดูถูก แต่เขายังทำใจเย็นไม่สนใจ สีฟ้าเป็นอย่างนี้มานานแล้ว ตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงทุกวันนี้ ระรานเขาไม่เคยเปลี่ยน คร้านจะรบราด้วยเรื่องที่ทำให้หัวใจถูกกรีดให้ลึก ชายหนุ่มหันหลังให้อีกฝ่าย ทำงานของตัวเองต่อ

“อย่าเล่นตัวนักเลยน่า ยัยแพทเค้ารวย ถ้านายได้แต่งงานด้วย สบายไปทั้งชาติ”

เมื่อไม่ได้รับความสนใจจากภาคี สีฟ้าจึงคว้าเอาดินสอของชายหนุ่มมาถือไว้ บังคับทางอ้อมให้อีกฝ่ายหันมาสนใจ
ได้ผล
ภาคียอมละสายตาจากงานตรงหน้าหันมาให้ความสนใจเขาในทันที

“ผมไม่ว่างจริงๆ” เขาบอกเสียงอ่อน อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ ยังคงพูดในสิ่งที่ได้รับการร้องขอมาจากเพื่อนรักอย่างน้ำเพชร

“ฉันไม่สน พรุ่งนี้นายแต่งตัวให้หล่อๆ หน่อย ยัยแพทจะพานายไปดินเนอร์” ชายหนุ่มหน้าหวานวางดินสองลงบนโต๊ะ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ไม่สนใจอาการหนักใจของเจ้าของบ้านที่มองตามร่างนั้นไปจนลับตา กับความรู้สึกที่ยากเกินบรรยาย

เมื่อไหร่จะเข้าใจอะไรสักที....คุณลม

เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าหัวใจ...บังคับกันไม่ได้

เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าหัวใจของผม...เป็นของใคร






ภาคีหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าตามเดิม แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่สามารถทำงานที่ค้างอยู่ต่อได้อีก ร่างแบบบางที่หายไปจากการมองเห็น ราวกับเข้ามาเพื่อก่อกวนสมาธิของเขา แล้วจากไปพร้อมกับหัวใจดวงช้ำของเจ้าของบ้านหลังเล็ก

ชายหนุ่มวางงานตรงหน้าลง อยากทำให้เสร็จแต่เมื่อสมาธิมันกระจาย เขาก็ทำมันต่อไม่ได้ ภาคีเดินมาทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟาตัวเก่าเก็บ ใช้สองมือรองรับศีรษะเอาไว้ สายตาจับจ้องไปยังเพดานอย่างใช้ความคิด

นลินพี่สาวของเขาแต่งงานกับเมฆาพี่ชายของสีฟ้า เพราะครอบครัวเขาไม่ได้ร่ำรวยอะไร แม่ซึ่งเป็นครูเลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพัง เนื่องจากพ่อของเขาเสียไปตั้งแต่เขาและพี่สาวยังเล็กๆ ดังนั้นพี่นลินจึงรับแม่กับเขามาอยู่ด้วยกันที่นี้ แต่ด้วยความเกรงใจของเขาและแม่ ไม่อยากรบกวนครอบครัวคุณกฤษและคุณอุษาจนเกินไป เขากับแม่จึงขอแยกตัวออกมาอยู่ต่างหาก

บ้านหลังนี้เป็นฝีมือการออกแบบของภาคี ชายหนุ่มออกแบบมันขึ้นมาตั้งแต่รู้ว่าเขาต้องย้ายมาอยู่ร่วมรั้วกับพี่สาว ออกแบบเมื่อตอนที่เขากำลังอยู่ปีหนึ่งด้วยซ้ำ

ชีวิตของเขามีความสุขมาตลอดกับบ้านหลังนี้ บ้านที่เป็นฝีมือการออกแบบของเขาเอง ทว่าความสุขของเขาจางหายไปเมื่อแม่มาจากไปด้วยโรคมะเร็ง และความสุขนั่นเริ่มลดน้อยลงไปอีกเมื่อสีฟ้าก้าวเข้ามา

สีฟ้าก้าวเข้ามาทำให้ความภูมิใจในบ้านหลังนี้ของเขาลดลง สีฟ้าทำราวกับว่าเขาเป็นเพียงคนอาศัย

ใช่สิ ถ้าไม่นับว่ามันเป็นฝีมือการออกแบบของเขาเอง นอกนั้นก็ไม่มีอะไรที่จะบอกว่าบ้านหลังเล็กหลังนี้เป็นของเขา ค่าที่มันถูกสร้างมาได้เพราะเงินของครอบครัวสีฟ้า

ภาคีถอนหายใจเหนื่อยหนัก

-----------------------------------------------------------------




สาวสวยรูปร่างเล็กกะทัดรัดในชุดตัวยาว กำลังยืนกรีดกรายหมุนซ้ายหมุนขวาอวดความงดงามให้เพื่อนสนิทที่สุดของเธอดู

น้ำเพชรใส่ชุดแสกสีขาว มีดอกไม้สีชมพูหวานติดอยู่ตรงอกด้านซ้าย เพิ่มความเก๋ไก๋ให้กับชุดสวย ฝีมือดีไซด์เนอร์ชื่อดังของเมืองไทย

“เพื่อนของลมสวยจริงๆ” สีฟ้าเอ่ยชมเพื่อนสนิทจากใจจริง น้ำเพชรถือว่าเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง ทั้งสวยทั้งน่าถนุถนอมด้วยรูปร่างที่บอบบางราวกับเนื้อเพชรเลอค่า

“แน่นะลม” น้ำเพชรถามเอาความจริง เธอมั่นใจว่าความสวยไม่เป็นรองใครก็จริงหรอก แต่ทำไมความสวยของเธอถึงไม่เข้าตาชายหนุ่มที่หมายปองได้เลย

“แน่สิ ลมว่าพอนายภาคีเห็นแพท รับรองต้องขอแพทแต่งงานแน่นอน” น้ำเพชรเลยอายม้วนต้วนกับคำพูดนั้น พลางตีแขนเพื่อนรักไปหนึ่งทีเต็มแรงอายโทษฐานพูดเกินความจริง ทำให้เธอหวังไปไกลแต่ไม่เคยไปถึงสักที  

สีฟ้ากับน้ำเพชรเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ทั้งสองเรียนโรงเรียนเดียวกันจนจบมัธยมปลาย ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียนปริญญาตรีกันที่เมืองนอก

“เชื่อแพทจริงๆเลยนะ ไม่รู้จักหักมองคนอื่นบ้าง มีผู้ชายรวยๆตั้งหลายคนมาจีบกลับไม่สนใจ เอาแต่สนใจนายภาคีอยู่ได้ เมื่อก่อนโดนปฏิเสธมาแล้วยังไม่เข็ดอีก”

เพราะสนิทกันมาก สีฟ้าถึงได้กล้าพูด ส่วนน้ำเพชรก็ไม่ได้โกรธเพื่อน  

สีฟ้ากับน้ำเพชรรู้จักกับภาคีตั้งแต่ตอนเรียนมัธยม ทั้งสามเรียนที่เดียวกัน มารดาของภาคีก็เคยสอนสีฟ้าและน้ำเพชร น้ำเพชรแอบชอบภาคีมานาน ถึงขั้นสารภาพรักกับชายหนุ่ม แต่ได้รับคำปฏิเสธกลับมา ตอนนั้นน้ำเพชรถึงกับร้องไห้ฟูมฟาย ร้อนถึงสีฟ้าต้องออกโรงต่อว่าคนที่ปฏิเสธเพื่อนของเขา

เรื่องตอนนั้นคงผ่านไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ถ้าภาคีไม่โผล่เข้ามาในวงจรชีวิตของคนทั้งคู่อีกครั้ง เมื่อสีฟ้ากลับมาร่วมงานแต่งงานของพี่ชาย และพบว่าภาคีเป็นน้องชายของพี่สะใภ้เขา พอเรื่องรู้ถึงหูน้ำเพชร เธอก็เกิดอาการรักแรกลืมไม่ลงขึ้นมาอีกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะเรียนกันคนละประเทศ แต่การกลับมาบ้านแต่ละครั้งของลม คือการโผล่มาของน้ำเพชรเสียทุกครั้ง

“รักคำเดียวย่ะ คนอย่างลมไม่มีวันรู้จักหรอก” น้ำเพชรแยกเขี้ยวใส่เพื่อน สีฟ้ายักไหล่ไม่ใส่ใจกับคำกล่าวหาของน้ำเพชร

รักหรือ ?

ใครว่าสีฟ้าไม่รู้จัก สีฟ้าน่ะรู้จักดีทีเดียวล่ะ แต่ว่าเขาสามารถควบคุมมันได้ ไม่ยอมปล่อยให้มันออกมาเดินเพ่นพล่านเด็ดขาด

“ไปหาพ่อเทพบุตรของเธอได้แล้ว”


ออฟไลน์ i_ang

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-0
    • เพจนิยาย
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54]
«ตอบ #3 เมื่อ01-03-2011 23:15:37 »

ท่านใดสนใจนิยายเรื่อง รัก...เธอ และ รัก...เชิญครับ
สั่งจองได้นะคะ ตอนนี้เหลืออยู่ 8 ชุด

สนใจเมล์มาได้ที่  i_aeawแอทhotmail.com  นะคะ

(ปล.แต่ถ้าครบจำนวนแล้ว จะทำการลบโพสนี้ แต่ถ้าโพสนี้ยังอยู่ ก็แสดงว่าหนังสือยังเหลือนะคะ)
(ปล. 2 เมื่อสั่งจองเข้ามาจะตอบกลับภายใน 1 วัน หากไม่ได้รับ ลองเช็คที่ถังขยะดูนะคะ ถ้ายังไม่มีให้ติดต่อเข้ามาใหม่ หรือส่งข้อความมาทาง pm ก็ได้)

รัก...เธอ จำนวน 548 หน้า ราคา 550 บาท (รวมค่าส่งแบบลงทะเบียนแล้ว)
     -- มีตอนพิเศษรวม 8 ตอน
รัก...เชิญครับ จำนวน 620 หน้า ราคา 610 บาท (รวมค่าส่งแบบลงทะเบียนแล้ว)
     -- มีตอนพิเศษรวม 2 ตอนใหญ่ และ 11 ตอนย่อย

ของแถม -- เป็นที่คั่นหนังสือ รัก...เธอ 3 แบบ (แถมให้ทั้ง 3 แบบ แบบละ 1 อัน)
            -- เป็นที่ัคั่นหนังสือ รัก...เชิญครับ 2 แบบ + ภาพแฟนอาร์ตขนาดเท่าไปรษณีย์บัตร 1 แผ่น

เอาภาพตัวอย่างหนังสือมาให้ยลค่ะ







บับบายนะคะ
aeaw สีเหลืองอ่อน

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-09-2012 09:16:38 โดย i_ang »

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54]
«ตอบ #4 เมื่อ01-03-2011 23:17:33 »


เอ่อ  ไม่รู้จะพูดว่าไงดี

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #5 เมื่อ01-03-2011 23:21:39 »

ดูถูกคนอื่นและความรักเหลือเกินนะคุณฟ้าต่ำ


มองตัวเองซะสูงเชียว

ออฟไลน์ kukkukku

  • สบายๆ
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54]
«ตอบ #6 เมื่อ01-03-2011 23:32:02 »

แอบรัก

เฮ้อๆๆๆ


สู้สู้

^^


 :3123: :3123:


โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #7 เมื่อ02-03-2011 00:01:49 »

นู๋ฟ้าเจ้จะรอดูวันที่เธอทรมานเพราะความรักนะ นายเอกสวยเริ่ดเชิดหยิ่งมาอีกแล้ว สงสารพระเอกที่แพ้คำว่ารัก อิอิ

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #8 เมื่อ02-03-2011 00:15:09 »

รออ่านตอนต่อไป

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #9 เมื่อ02-03-2011 03:13:35 »

สงสัยว่าสีฟ้าจะซึนเดเระไปทำไม o18

แต่ว่าคงมีเหตุผลใช่ใหม?

รออ่านต่อไป  :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
« ตอบ #9 เมื่อ: 02-03-2011 03:13:35 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #10 เมื่อ02-03-2011 06:10:53 »

ติดตามด้วยคนจ้า

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #11 เมื่อ02-03-2011 06:46:32 »

เหนื่อยใจจริง
พระเอกจนเกินเรื่องนี้

ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #12 เมื่อ02-03-2011 08:42:28 »

แอบรักกันไปกันมาเหรอ อย่ามาม่าได้ม๊ายยยยยยยย

Y2Y

  • บุคคลทั่วไป
Re: ^^ ... รักเธอ...^^ ตอนที่ 1 [01/03/54] By Aeaw
«ตอบ #13 เมื่อ03-03-2011 13:55:59 »

แอบย่องมาส่งตอนที่ 2 แต่ขอเป็นครึ่งแรกก่อนนะค่ะ  เด๋ววันเสาร์หรืออาทิตย์จะมาต่อให้จบครึ่งหลังค่ะ o13

ต่อไปคาดว่าจะสามารถลงเรื่องนี้ให้จบได้ภายในเวลาไม่นานเพราะเป็นนิยายที่น้องแอ๋วแต่งจบแล้วแต่อยู่ในขณะรีไรท์นิดๆหน่อยๆ เพื่อความเหมาะสม

 :impress2:

  ส่วนตัวที่เคยได้อ่านเรื่องนี้ คิดว่า คนที่ชอบแนวละครหลังข่าว ประเภท โลโซแอบรัก ไฮโซ ยังไงยังงั้นอ่ะ แต่ก็ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้สักเรื่องนะค่ะ

ขอบคุณค่ะ :pig4:

ตอนที่ 2

V
V
V

ตรงหน้าบ้านหลังเล็กของภาคี  น้ำเพชรนั่งเขินอยู่ตรงเก้าอี้อัลลอยสีขาว ส่วนสีฟ้าได้พาตัวเองเข้าไปในบ้านแล้ว ด้วยถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของทุกอย่างที่อยู่ในเขตรั้วบ้านของเขา

กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายลอยมาพร้อมกับชายหนุ่มมาดนิ่ง หน้าตาหล่อเหลา
ภาคีเปิดประตูห้องออกมาก็เจอผู้บุกรุก.. ไม่ใช่สิ   ต้องเรียกว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ บ้านที่เจ้าตัวประกาศป่าวๆ ว่ามันเป็นของตัวเอง
สีฟ้ายืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว   มือหนึ่งของชายหนุ่มไพล่ไว้ด้านหลัง   อีกมือหนึ่งกำลังถือกรอบรูปไม้ค้างอยู่

สีฟ้าวางมันลงช้าๆ ชายตามองหนุ่มเจ้าของรูปที่เขาหยิบขึ้นมาดู
มันเป็นรูปของภาคีกับมารดาผู้ล่วงลับไปแล้ว พลางทำเสียงหึอยู่ในลำคอ เสียงหึที่เหมือนจะกล่าวเย้ยคนตัวสูง
เมื่อคืนทำท่าเหมือนไม่อยากไป แต่มาตอนนี้แต่งตัวเสียหล่อ

หล่อ?

ใช่...

ภาคีหล่อ...

ชายหนุ่มจัดว่าเป็นผู้ชายที่เรียกว่าหล่อได้เต็มปาก ทั้งที่เครื่องหน้าบนโครงหน้าไม่ได้โดดเด่นเกินใคร แต่เมื่อวางรวมกันแล้วกลับทำให้ใบหน้านั้นคมเข้ม



ภาคีดูหล่อเหลาในชุดสูทสีเข้ม  ไม่บ่อยนักที่เขาจะแต่งตัวแบบนี้ แต่ชายหนุ่มก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ค่าที่เขาคุ้นแต่การใส่เสื้อเซิ๊ตหรือไม่ก็เสื้อยืดคอกลมคอปกธรรมดา มันยิ่งทำให้ดูดีเหมือนคุณชายจากตระกูลดัง


“หล่อดีนี่”

คำทักทายที่ไม่เหมือนคำทักทายทั่วไป ภาคีฟังมันด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ชินแล้วกับคำพูดประชดพวกนี้และน้ำเสียงดูถูกนี่ด้วย ถ้าไม่ติดว่าพี่สาวขอร้องให้อยู่ อย่าย้ายออกไปไหน เขาก็คงย้ายออกจากรั้วนี้ไปนานแล้ว

ถึงจะรัก ถึงจะอยากเห็นหน้าแทบตาย แต่เขาก็ทนสุดจะทนกับความรู้สึกดูถูกที่อีกฝ่ายมีให้

สีฟ้าเดินเข้าไปใกล้ร่างสูง สำรวจตรวจตราตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้ภาคีรู้สึกอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ตาเรียวสวยของสีฟ้ามองราวกับเขาเป็นตัวอะไรสักอย่าง ที่เจ้าของมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง


สีฟ้าเดินวนไปรอบๆตัวภาคี  ทิ้งระยะห่างไม่ให้ใกล้และไม่ไกลจนไปนัก ราวนักสำรวจผู้เย่อหยิ่ง


“มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับคุณลม” เขาแกล้งลืมๆน้ำเสียงของอีกฝ่าย ใส่ใจไปก็เท่านั้น คนอย่างสีฟ้าเคยรู้ตัวที่ไหน ว่าทำให้เขาเจ็บมามากเท่าไหร่

แล้วคำพูดดีๆ อย่าหวังจะได้ยินจากกลีบปากสีสดนี่เลย แม้แต่หางตาก็คงเสียดายหากจะมองเขา ถ้าไม่เป็นเพราะเรื่องของน้ำเพชร โอกาสได้สบตา ได้ยืนคุย มีค่าเท่ากับติดลบ


“ฉันหรือจะมีอะไรกับนาย” คนร่างบางหน้าหวานยักไหล่ไหว 

“ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวนะครับ” คร้านจะคุยกับสีฟ้า ภาคีเดินเลี่ยงออกมา แว่วเสียงอีกฝ่ายพูดตามมาไม่ห่าง

“ต่อไปนายก็คงสบาย”

ภาคีหยุดกึก พยายามระงับอารมณ์ขุ่นไว้ในใจ ไม่รู้ว่าต้องทนฟังคำถากถางพวกนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ กว่าสามปีแล้ว ตั้งแต่สีฟ้าเรียนจบกลับมาจากเมืองนอก เขาต้องเจอกับถ้อยคำดูถูกทุกครั้งที่เผลอเจอกัน  ไม่รู้ว่าสีฟ้าจะเกลียดเขาอะไรนักหนา เรื่องนั้นมันก็ผ่านมานานแล้ว เรื่องที่เมื่อก่อนเขาเคยปฏิเสธความสัมพันธ์กับเพื่อนรักของสีฟ้า


ทบทวนถึงเรื่องราวระหว่างเขากับสีฟ้า เรื่องราวเมื่อครั้งสมัยเป็นนักเรียน ตอนนั้นสีฟ้าเป็นคนที่โดดเด่นอย่างมากในโรงเรียน ถือว่าเป็นดาวด้วยซ้ำทั้งที่เป็นผู้ชาย เพราะหน้าตาที่หวานสวยเกินกว่าจะเรียกว่าหล่อ ฐานะครอบครัวที่จัดว่าเป็นมหาเศรษฐี มันสมองเป็นเลิศ ทำให้คำว่าเพอร์เฟกต์เป็นอะไรที่สีฟ้าได้รับตลอดมา

สีฟ้าเป็นที่หมายปองของแทบทุกคนไม่เว้นหญิงหรือชาย ส่วนตัวเขาก็ไม่ค่อยจะรู้จักสีฟ้ามากเกินกว่าคนที่เดินผ่านกันเพียงแว๊บๆ ในบางวัน เขาไม่ใช่ลูกเศรษฐี เข้ามาเรียนที่นี้ได้เพราะเรื่องของสมองล้วนๆ ไม่เกี่ยวกับที่มารดาของเขาสอนอยู่ที่นี้ด้วย

แล้วเขากับสีฟ้าเริ่มเจอบ่อยมากขึ้น เมื่อน้ำเพชรเพื่อนสนิทของสีฟ้าเกิดสนใจเขาขึ้นมา เมื่อเขาปฏิเสธน้ำเพชร ก็ทำให้สีฟ้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขานึกว่าเรื่องคงจะจบไปเมื่อเรียนจบ แต่โลกกลมได้อย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเขาต้องมาอยู่ร่วมรั้วเดียวกับสีฟ้า คนที่เกลียดเขาเข้าใส้จากเรื่องตอนนั้น

นับตั้งแต่นั้น สีฟ้าก็เริ่มก่อกวนเขาตลอดไม่เคยหยุด แม้ไม่บ่อยแต่ทุกครั้งที่เจอหน้าก็หนีไม่พ้นคำดูถูก คำประชด ที่สรรหามาพูดให้เจ็บเล่นๆ 

สีฟ้าเดินเอามือไพล่หลังผ่านภาคีไปหาน้ำเพชร  ไม่สนใจตามคมที่หันกลับมามองหน้าเขา หลังจากที่เขาพูดจบ ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ข้างน้ำเพชร หญิงสาวกำลังยิ้มหวานเมื่อเห็นชายหนุ่มในดวงใจของเธอเดินตามหลังของเพื่อนออกมา

“มาแล้วล่ะพ่อเทพบุตรของเธอ” เสียงของสีฟ้าไม่เบาเลย มันดังพอให้คนที่ก้าวตามออกมาได้ยินชัดเจน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันที่นิรดาในชุดแสกสีชมพูหวานเดินเข้ามา

นิรดาเดินผ่านสีฟ้าและน้ำเพชรมายืนข้างภาคี เธอมองคนทั้งสอง ความสวยของสาวร่างบางพอสูสีกับเธอได้เลย แต่กับชายหนุ่มหน้าหวานอย่างสีฟ้า นิรดายอมรับเลยว่าเทียบกันไม่ติด ทั้งที่สีฟ้าเป็นผู้ชาย เธอเป็นผู้หญิง ไม่น่าจะเอามาเปรียบเทียบกันได้เลยสักนิด แต่เธอก็อดเปรียบเทียบให้เจ็บใจเล่นไม่ได้

“ไปกันหรือยังคะ ติน”

สองมือของนิรดาเอื้อมไปจับแขนชายหนุ่มเอาไว้ แสดงความเป็นเจ้าของให้สีฟ้าและน้ำเพชรรับรู้ ให้รู้ไว้ซะว่าเธอคือเจ้าของของภาคี อย่าคิดมายุ่ง ผู้ชายคนนี้นิรดาหวง

“ครับ” ภาคีบอกตอบ สร้างความงุนงงให้กับสีฟ้าและน้ำเพชร

สองเพื่อนรักมองหน้ากัน น้ำเพชรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้   ร้อนถึงสีฟ้าที่ทนเห็นเพื่อนน้ำตาตกไม่ได้

“จะไปไหน!” เสียงที่ถามดังเสียจนนิรดาเผลอก้าวถอยหลังไปแอบอยู่หลังภาคี  “นายรับปากฉันแล้วว่าจะไปกับแพท”

สีฟ้าจ้องเขม็งไปที่ภาคี ก่อนตวัดมองนิรดาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรและเกลียดหน้า มองชนิดที่ทำให้นิรดาไม่กล้าสบตาด้วยเลยแม้แต่วินาทีเดียว ตาคู่สวยของสีฟ้าน่ากลัวใช่น้อย

“ผมบอกแล้วว่าไม่ว่าง ผมต้องไปงานเลี้ยงกับนุ่น” ภาคีกุมมือนิรดาอย่างปลอบโยน ทำให้หญิงสาวใจชื้นขึ้น ซึ่งมันก็มากพอที่จะกล้าสบตากับสีฟ้าได้บ้าง

“แต่นายต้องไปกับเพื่อนฉัน” สีฟ้าไม่ยอม ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบแต่หน้าตาเอาเรื่อง เมื่อภาคีกล้าปฏิเสธเขา

ส่วนหนึ่งสีฟ้าสู้แทนน้ำเพชรที่ยืนเงียบ ตัวหดเหลือนิดเดียว อีกส่วนหนึ่งรู้สึกเสียหน้าที่โดนตอกกลับ ทั้งที่เขาคิดว่าภาคีควรจะยอมเขา เขาสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ ไม่ใช่มาปฏิเสธเขาแบบนี้ มันเจ็บใจเกินกว่าจะยอมความ แล้วไอ้ยิ้มสะใจของผู้หญิงตรงหน้าเขาก็ทำให้เครื่องมันร้อนเกินห้าม

“ทำไมผมต้องไป ในเมื่อผมนัดกับนุ่นแล้ว” อาการเอาเรื่องหนักของสีฟ้าไม่ได้ทำให้ภาคีกลัว กลัวทำไม ในเมื่อชีวิตเป็นของเขา สีฟ้าไม่มีสิทธิ์

“แต่นายต้องไป”

“ไปกันเถอะครับนุ่น” ภาคีหันไปพูดกับนิรดา เขาไม่สนใจว่าสีฟ้าจะตะโกนสั่งเขาดังลั่นแค่ไหน เขาก็มีลิมิตเหมือนกัน ยอมให้ได้ในบางเรื่องแต่ไม่ใช่ทุกเรื่อง

“ค่ะ”

ภาคีกระชับมือของนิรดาไว้แน่น เขาต้องการปลุกปลอบเธอ เพราะรู้ว่าหญิงสาวกำลังถูกคุกคามด้วยสายตาคู่คมกริบ ก่อนหันมาบอกอีกสาวที่ยืนเงียบ แต่ใบหน้าสวยคล้ายมีน้ำตามาคลอรอเวลาไหลอยู่นานแล้ว

“ผมขอโทษด้วยนะครับคุณแพท วันนี้ผมไม่ว่างจริงๆ ไว้โอกาสหน้านะครับ” ไม่ใช่การให้ความหวัง มันเป็นแค่คำบอกของคนที่เคยรู้จักกัน ไม่อยากเห็นใครเสียน้ำตาเพราะเขา เขาใจแข็งไม่พอ แต่ก็ไม่เคยใจอ่อนตอบรับความรักน้ำเพชร เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้ยุ่งหนัก ยังไงเขาก็รักน้ำเพชรไม่ได้ ทั้งที่น้ำเพชรรักและรอเขามาตลอด

หัวใจมันบังคับกันไม่ได้ เขาทำได้แค่หลอกลวงหัวใจตัวเอง

น้ำเพชรพยักหน้าพลางน้ำตาไหล ร้อนถึงสีฟ้าต้องเข้ามาโอบไหล่ แต่ตาของเขาจ้องหน้าภาคีสลับกับนิรดาเขม็ง

“ไปเถอะกันนุ่น” ภาคีไม่สนอะไรทั้งนั้นในตอนนี้ เขาไม่ใช่ทาสที่จะต้องทำตามคำสั่งของใคร โดยเฉพาะของสีฟ้าที่ผ่านมาเขายอมมามากพอแล้ว

เสียงร้องไห้ที่หนักขึ้นของน้ำเพชร ทำให้สีฟ้าอยากจะกระชากมือของคนทั้งคู่ออกจากกันนัก แต่ถูกน้ำเพชรรั้งไว้ก่อน 

“อย่าลม” เธอรั้งแขนเพื่อนไว้แน่

“แต่แพท...”

มือของน้ำเพชรเย็นเฉียบ ต่างกับใจของสีฟ้าที่ร้อนราวกับจะเดือดได้ ยิ่งเห็นคนทั้งคู่เดินควงแขนกันไปที่รถของนิรดาที่จอดอยู่ไม่ไกล ตรงนั้น ภาคีเปิดประตูให้นิรดาก่อนที่เจ้าตัวจะอ้อมไปเปิดประตูตรงฝั่งคนขับ ไม่ถึงนาทีรถเก๋งสภาพธรรมดาก็แล่นออกไปไกลและหายไปจากสายตาในที่สุด สีฟ้ายิ่งหงุดหงิดแทบอยากเผาบ้านที่ไร้เจ้าของทิ้งซะให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องกลับมาให้เขาเห็นหน้า

--------------------------------------------------------------------------------------------------------


yayee2

  • บุคคลทั่วไป
ฮึ..ต่างคนต่างก็แอบรักกัน
สีฟ้า ทำเป็นเข้มกับดินนะ เดี๋ยวเหอะ

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
เฮ่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1

ออฟไลน์ i_ang

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-0
    • เพจนิยาย
 :o8:

ขอบคุณค่ะ   

Y2Y

  • บุคคลทั่วไป

ขอบคุณทุกคนที่แวะมาชม มาอ่านถึงแม้จะเม้นท์บ้างไม่เม้นท์บ้างก็ดีใจที่แวะมาชม   แต่(คนแต่ง)จะดีใจที่สุดถ้าบอกว่าชอบไม่ชอบเรื่องนี้ยังไง :really2:


ตอนที่ 2 ครึ่งหลังค่ะ 


เหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าที่ภาคีรับมาจากบริกรของงานเลี้ยง ชายหนุ่มดื่มมันราวกับว่าเป็นน้ำหวานลื่นคอ
จนนิรดาที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องหันมาถาม เพราะชายหนุ่มดื่มเยอะขนาดนี้มาก่อน
“ตินกินเยอะไปแล้วนะคะ พอเถอะค่ะ”
เธอแย่งแก้วเหล้าที่ภาคีเตรียมสาดลงคอมาไว้ในมือ ชายหนุ่มไม่ได้ว่าอะไร เพราะสมองของเขาตอนนี้มันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว
“คิดอะไรอยู่คะ” ว่าพลางวางมือทาบบนหลังมือใหญ่ ลูบน้อยๆ ให้เจ้าของมือได้สัมผัสถึงความห่วงใยของเธอ
“เปล่าครับ” เขาปฎิเสธ แล้วดึงมือออก สัมผัสจากนิรดาทำให้เขารู้สึกแย่กว่าเดิม
“กลับกันเถอะ”
ภาคีรู้ว่าคงไม่มีอะไรดูขึ้นหากเขายังนั่งอยู่ในงานนี้ ยิ่งนั่งก็ยิ่งฟุ้งซ่าน คิดถึงแต่ใครอีกคนที่เขาทำให้โกรธจนตัวสั่น หน้าตาสวยบูดบึ้งจนน่ากลัว
ใบหน้าบูดบึ้ง ไม่ใช่ใบหน้าที่เขาอยากเห็น  มันทำให้เขากลัวว่าเจ้าของใบหน้านั้นจะเกลียดเขามากขึ้น จนไม่อยากเสียเวลาสักเสี้ยวนาทีมาประชดหรือดูถูกถางทางเขาเหมือนเช่นเดิม

------------------------------------------------------------------------------------------------

เกือบตีหนึ่งกว่าที่ภาคีจะกลับถึงบ้าน เพราะพอออกจากงานเลี้ยง เขาพานิรดาไปส่งที่บ้านของเธอ ไม่ฟังคำอ้อนใดๆ ที่จะรบเร้าให้เขาเข้าไปในบ้านของเธอ จากนั้นเขาก็ขับรถของนิรดาไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เขาไม่อยากกลับบ้าน เขาสังหรณ์ใจว่าใครบางคนคงตั้งหน้ารอการกลับมาของเขาอยู่แน่ ซึ่งมันไม่ผิดไปจากที่คิดเลย เมื่อแสงไฟภายในตัวบ้านสว่างโล่ แสดงว่ามีอยู่ในบ้าน แล้วต้องไม่ใช่ใครอื่น นอกจากสีฟ้าคนเดียวที่กล้าทำ กล้าบุกรุก กล้าประกาศตัวว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน

ใจหนึ่งดีใจที่จะได้เห็นได้เห็นหน้าเหมือนคนแอบรักทั่วไป แต่อีกใจก็ล้าเกินกว่าจะบรรยายได้ว่าเป็นเพราะอะไร

มันอาจเป็นเพราะ

.....เขาไม่ใช่สิ่งของ....

....เขาไม่ใช่ของๆสีฟ้า....

แต่สีฟ้ากลับทำให้เขารู้สึกว่าเป็นสิ่งของและเป็นของๆ สีฟ้า ที่เจ้าตัวจะจับทำอะไรก็ได้ตามแต่ความต้องการ ไม่เคยคิดถึงหัวจิตหัวใจของเขาว่าจะรู้สึกอย่างไร

ที่ผ่านมาเขาทนเพราะอยากทน เผื่อความเกลียดชังจะลดน้อยลง แต่มันกลับยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เห็นหนทางที่ความหวังจะเป็นจริง วันนี้เขายังทนได้เพราะอยากทน วันไหนที่เขาต้องฝืนทน วันนั้นต่อให้พี่สาวคัดค้านยังไง เขาก็คงยืนยันความต้องการอย่างเด็ดขาดซะที

นานกว่าที่ภาคีจะเดินเข้าไปในบ้าน เพียงแค่เท้าที่ก้าวเข้ามาในตัวบ้านที่แอร์เย็นสบาย ประโยคแรกที่สีฟ้าเตรียมไว้สำหรับชายหนุ่มจึงดังขึ้นให้คนถูกถามเหนื่อยหนักขึ้นอีก

“ฉันอยากรู้ ยัยหน้าจืดนั่นมีดีตรงไหน ถึงทำให้นายปฏิเสธเพื่อนฉัน” ต่อให้นิรดาแต่งหน้าจัดแค่ไหน สีฟ้าก็มองว่าหน้านั้นจืดสู้เพื่อนเขาไม่ได้ ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตา เรื่องฐานะด้วย ต่างกันราวกับแม่ค้ากับเจ้าหญิง

สีฟ้านั่งรอภาคีหลังจากที่น้ำเพชรกลับ เพื่อนของเขาร้องไห้หนัก กว่าจะหยุดได้ก็ปลอบกันเกือบชั่วโมง นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องบินไปฝรั่งเศสพรุ่งนี้ สีฟ้าคงรั้งให้น้ำเพชรอยู่เคลียร์เรื่องนี้ให้รู้แล้วรู้รอดกันไป เอาให้จบ รักหรือไม่รัก จะได้เลิกสักที เขาก็เหนื่อยเหมือนกัน ไม่อยากช่วยน้ำเพชร แต่ก็ทำใจแข็งไม่ได้สักที

“ผมไม่ขอตอบ”

ครั้งแรกกระมังที่ภาคีใช้เสียงแข็งกับสีฟ้า ที่ผ่านมาต่อให้สีฟ้าพูดหรือทำอะไรกับเขา ภาคีเพียงเก็บมันเอาไว้ ไม่แสดงอะไรออกมามากมายอย่างตอนนี้ คงเพราะน้ำเปลี่ยนนิสัยที่เขาดื่มเข้าไปเป็นแน่ ทำให้เขากล้า กล้าแม้กระทั่งสบตาอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าว

ดีเหมือนกันสีฟ้าจะได้รู้เสียทีว่าเขาไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่ของๆ สีฟ้า......แต่เขาคือผู้ชายคนหนึ่งที่มีหัวใจ เจ็บเป็น ความอดทนก็มีขีดจำกัด ไม่ใช่รักแล้วจะยอมทุกอย่าง

“แต่นายต้องตอบ”

สีฟ้าลุกเดินเข้ามาประชิดแต่ไม่มาก ใกล้พอแค่ที่เขาจะเงยหน้ามองคนตัวสูงโดยไม่ต้องลำบากมาก ถึงเขาจะไม่ใช่คนตัวเตี้ยแต่เขาก็สูงสู้อีกคนไม่ได้ แต่ตอนนี้ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ความสูง มันอยู่ที่ภาคีกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงไม่แยแสต่างหาก มันทำให้หงุดหงิด เขาไม่ชอบท่าทางอวดดีของภาคี เสียเวลานั่งรออยู่นานหลายชั่วโมง จะให้ฟังคำปฏิเสธเท่านี้หรือ ไม่มีทางเด็ดขาด ไม่เคยมีใครขัดใจสักครั้ง

“ผมเหนื่อย ผมขอตัว”

“นายยังไม่ตอบคำถามฉัน”

“ผมขอตัว”

คงไม่ต้องทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีอีกต่อไป ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ทำตัวเป็นแขกที่ดี ภาคีเดินเลี่ยงเข้าห้องของตัวเอง ทิ้งให้สีฟ้ายืนไม่พอใจกับการกระทำของเขาอยู่เบื้องหลัง

เสียงประตูเปิดและปิดในเวลาต่อมา กระตุ้นเตือนให้สีฟ้าทำอะไรสักอย่าง เขาตัดสินใจ ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามไปในห้องส่วนตัวที่เขาไม่เคยก่ำกราย


ภาคีที่กำลังถอดเสื้อสูทพาดไว้กับเก้าอี้ หันกลับมามองคนบุกรุกทันทีที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนจะปิดเสียงดัง สีฟ้าจะถือสิทธิ์มากเกินไปแล้ว แม้กระทั่งห้องนอนที่ควรเป็นห้องส่วนตัวของเขา สีฟ้ายังกล้าเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ

“นี่มันห้องนอนของผมนะครับ คุณลม”

เขาพยายามทำเสียงเรียบข่มความโกรธ มือข้างหนึ่งขยับคลายปมเน็ทไท อีกมือหนึ่งเอื้อมไปที่หัวเตียงจับกรอบรูปไม้อันเล็กคว่ำหน้าลง ไม่ให้คนบุกรุกเห็นสิ่งหวงแหน

“ฉันมาเอาคำตอบ นายต้องตอบคำถามของฉัน” อะไรที่สีฟ้าอยากได้อยากรู้ มันต้องได้และต้องรู้ ถึงจะยอมจากไป ถ้ายังไม่ได้ ยังไม่รู้ ชายหนุ่มก็จะอยู่เค้นเอาจนได้และจนรู้

สีฟ้าเดินมาใกล้อีกนิด ในระยะที่เขาเงยหน้ามองได้สบายเหมือนทุกครั้ง ตาเรียวจ้องไม่ยอมลดละ เขาทันเห็นว่าอีกฝ่ายทันคว่ำกรอบรูปเล็กๆ หนีสายตาของเขา มีความลับซ่อนอยู่ในนั่นแน่ๆ อยากรู้ ปากเลยถามออกไปอย่างใจใคร่รู้

“อะไร?”

ภาคีมองตามสายตา ไม่มีคำตอบที่ตรงคำถาม เมื่อเขาดึงให้กลับไปยังเรื่องเดิม

“นี่มันห้องนอนผม คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามา”

“ทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้ อะไรก็ตามที่มันอยู่ในรั้วบ้านฉัน มันคือของฉันทุกอย่าง แม้กระทั่งที่ที่นายยืนอยู่มันก็ของฉัน ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้”

ได้ผล สีฟ้าลืมความใคร่รู้ของตัวเองไปทันทีทันใด เมื่อภาคีพูดถึงเรื่องสิทธิ์ที่สีฟ้าป่าวประกาศอยู่ตลอดเวลา ว่าตัวเองมีสิทธิ์ในทุกตารางนิ้วภายในรั้วบ้านแห่งนี้ ทั้งบ้านหลังใหญ่ราวคฤสาห์และบ้านรังเล็กเท่ารังหนูในความรู้สึกของเขา

“หรือจะเถียง” หน้าสวยเชิดถามอย่างถือดี เรียวแขนเล็กยกขึ้นกอดอก ท้าทายเอาคำตอบ

“................”

“หึ...เถียงไม่ออกล่ะซี่”

“.................” ปากหนาเม้มเน้น กดอารมณ์

“คราวนี้ก็ตอบคำถามฉันมา ยัยหน้าจืดนั่นมีอะไร หรือว่าเป็นเมียนายแล้ว”

“คุณลม!” ภาคีเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดัง ตามอารมณ์ที่ถูกยั่ว สบตาคู่สวยแวววับเอาเรื่อง ไม่เคยคิดว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะกล้าพูดประโยคนี้ออกมา มันดูถูกทั้งเขาและนิรดา

“ทำไม? ฉันพูดอะไรผิด เห็นออเซาะกันขนาดนั้น ไม่พามาอยู่ด้วยกันเลยล่ะ พามาอยู่สิ ฉันจะได้ยกบ้านหลังนี้ให้เป็นสินสมรส ในฐานะผู้ใหญ่ฝั่งชาย” ปากบางเหยียดยิ้ม ไม่สะทกสะท้านกับแววตาโกรธกริ้วนั้น

“ถ้าผมจะแต่งงานกับนุ่น ผมก็คงไม่พานุ่นเค้ามาอยู่ที่นี้หรอกครับ เกรงใจ” ชายหนุ่มพยายามบอกเสียงเรียบ หากมันก็อดที่จะเน้นหนักในคำสุดท้ายไม่ได้ เขาเห็นอีกฝ่ายทำปากแบะ

“ไปอยู่บ้านเมียว่างั้น?”

“..........................” ไร้คำตอบ แต่สีฟ้าก็ไม่สน

“ดีเหมือนกันนะ มีเมียให้เกาะ”

“คุณลม!!” ภาคีแทบอยากกระชากร่างเล็กมาเขย่าให้สาแก่ใจกับคำพูดเจ็บแสบนั่น เขาก็ทำได้แค่คิด ขณะที่ใบหน้าสวยนั้นก็ยังยิ้มภูมิใจกับคำพูดของตัวเอง ไม่เคยคิดจะสนใจความรู้สึกคนฟัง มือที่กำแน่นเพื่อกดอารมณ์ระเบิดคลายตัวออกช้าๆ ภาคีสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนปล่อยมันออกมาอยู่หลายครั้ง   

“ผมอยากจะเกาะใครก็เรื่องของผม คุณลมไม่เกี่ยว ออกจากห้องผมไปได้แล้ว เชิญครับ” ภาคีเดินผ่านร่างเล็กไปยังประตู มือจับลูกบิดหมุน ประตูห้องเปิดออก เขายืนอยู่ตรงนั้น มองไปยังคนที่ยืนกอดอกทำหน้าเช็ด

“เชิญครับคุณลม”

“ไม่”  สีฟ้าหรือจะยอม ยอมก็ไม่ใช่สีฟ้าแล้ว ยิ่งโดนอีกฝ่ายไล่ด้วย ยิ่งไม่มีทางจะก้าวขาออกไปง่ายๆ ต่อให้ยืนอยู่จนถึงเช้าชายหนุ่มก็ทำได้ เพื่อเอาชนะ

นานเกือบสิบนาทีที่คนทั้งคู่เล่นสงครามประสาทกัน สีฟ้ายังยืนกอดอกอยู่กลางห้อง ส่วนภาคีก็ยังจับลูกบิดไว้แน่น ก่อนที่จะหาผู้ชนะไม่ได้ เป็นฝ่ายภาคีเองที่ออกจากที่มั่นของตัวเอง ไม่กี่ก้าวมือใหญ่ก็จับต้นแขนของคนร่างบาง กระชากให้ออกไปจากห้อง แต่สีฟ้ากลับสะบัดมันหลุดด้วยแรงที่เกือบจะเท่ากัน

“ปล่อย”

สีฟ้าตวาดกลับ สะบัดแขนจากการเกาะกุม พลางคลำต้นแขนที่โดนบีบคลายความเจ็บ แรงจากมือภาคีทำเขาเจ็บไม่น้อย

“นายไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉัน”

คล้ายเส้นความอดทนของภาคีขาดผึง ที่ผ่านมาเขายอมมากพอแล้ว ยอมทั้งที่สีฟ้าทำกับเขาราวเป็นสิ่งของ ชายหนุ่มกระชากไหล่บางเข้าใกล้แทบปะทะแผ่นอกแข็งแกร่ง โชคดีที่สีฟ้าใช้มือดันไว้แผ่นอกนั้นไว้ก่อนที่จะปะทะให้ต้องเจ็บตัว

“ผมบอกให้ออกไป” เขาบอกเสียงเข้ม

“ไม่ไป ปล่อยฉัน”

สีฟ้าพยายามสะบัดไหล่ให้หลุดจากมือใหญ่ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล ซ้ำร้ายยังถูกกระชากให้เข้าใกล้อกกว้างยิ่งขึ้น มือที่ดันอยู่นั้นก็แทบต้านแรงไม่ไหว เขาได้กลิ่นเหล้าอ่อนๆรวยรินอยู่เหนือผิวแก้ม รู้สึกหวิวๆ บอกไม่ถูก เหมือนกำลังตกอยู่ในอันตราย

เพราะเหล้านี่เองทำให้ภาคีกล้าจะตวาดเขาเสียงดังแบบที่เจ้าตัวไม่เคยทำมาก่อน

“นายไม่มีสิทธิ์มาทำอย่างนี้กับฉัน”

แม้จะอยู่ในสถานการณ์อันตราย แต่สีฟ้ายังฝืนทำใจกล้า ตวาดอีกฝ่ายเสียงดัง สบตาขึงโกรธอย่างไม่หวาดหวั่น ทั้งที่ในใจมันสั่นรัว 

“ผมให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณดื้อเองนะคุณลม” เสียงแข็งกดต่ำ
 ความคิดแรกคือต้องสั่งสอนให้สีฟ้าจดจำเสียบาง ส่วนความคิดหลังคือสิ่งที่มาจากก้นความรู้สึกลึกล้นมาเนิ่นนาน

“ปล่อยฉัน ฉันบอกให้ปล่อยไง นายไม่มีสิทธ์ ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องพี่ลิน” ทุกครั้งที่เขาขู่อะไรภาคี เขามักจะอ้างชื่อของพี่สะใภ้เสมอ เพราะรู้ว่าภาคีเกรงใจพี่สาวตัวเองที่สุด

“มีสิทธิ์สิ นี่มันห้องนอนของผม คุณเดินเข้ามาหาผมเอง”

ภาคีเหวี่ยงร่างบางไปบนเตียง ก่อนจะโถมตัวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายคิดหาทางหนี สีฟ้าถอยร่นไปจนสุดเตียง แต่ชายหนุ่มรั้งเอวบางไว้ได้ทัน ดึงให้เข้ามาอยู่ใต้ร่างกำย่ำของเขาได้อย่างง่ายดาย

“ปะ...”

ไม่ทันได้แผลงฤทธิ์ ริมฝีปากสีสดถูกทาบปิดด้วยปากหนา ดักทุกคำขู่ให้กลืนหายไปกับเรียวลิ้นร้อนจาบจ้วง สีฟ้าผลักใบหน้าหล่อเป็นพัลวัน แต่ว่าไม่สามารถหยุดอีกฝ่ายได้เลย ริมฝีปากร้อนบดขยี้รุนแรง ลิ้นร้อนจาบจ้วงอย่างน่ารังเกียจ

ภาคีรัดร่างบางไว้แน่นและจูบอย่างแรง เมื่อคนใต้ร่างของเขาเริ่มจะใช้กำปั้นเล็กทุบไหล่เขา ชายหนุ่มละจากปากนุ่ม เพื่อรวบมือทั้งสองของเจ้าของปากนุ่มตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนกดแน่นลงกับผิวเตียง มองตาคู่สวยด้วยสายตาวาววับ ปากสีสดที่หอบเอาอากาศเข้าปอดเมื่อครู่ ตอนนี้มันเม้นแน่นไม่ยอมเปิดออก เพราะกลัวจะเป็นการเปิดช่องทาง ภาคีเสียเวลาสบตาคู่สวยเพียงครู่เดียว ก่อนค้นหาความหวานจากซอกคอระหงต่อ มืออีกข้างที่เหลือเคลื่อนเข้าไปสัมผัสกับผิวนุ่มภายใต้ชุดนอนเนื้อนิ่มที่เจ้าตัวใส่อยู่

ร่างด้านใต้ที่ขัดขืนด้วยภาษากายเริ่มอ่อนระทวยใต้ร่างกำยำ แรงสัมผัสวาบหวาม สองมือที่ถูกรวบแล้วตึงไว้เหนือศีรษะอ่อนแรงต้านเมื่อถูกปล่อยให้อิสระ แล้วกลับกลายมาเป็นโอบรัดร่างกายของคนด้านบนเอาไว้แน่น ตามโดยอารมณ์ที่โหมพาไป ปากหนาช่ำชองพาให้เตลิดไปไกล มือใหญ่ที่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกลามไปถึงแผ่นหลังก็ทำให้แอ่นตัวให้สัมผัสได้มากขึ้น มันตอบสนองการบุกรุกนั้นอย่างห้ามใจไม่อยู่

เพราะสัมผัสจากมือเรียวยาวที่โอบรัดร่างของเขาเอาไว้ ทำให้ภาคีเริ่มเรียกสติและความถูกต้องกลับมาได้ กลับมาเป็นเขาคนเดิม ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว พร้อมคลายอ้อมกอดไปพร้อมกัน เขาลุกขึ้นนั่งขอบเตียง หันหลังให้กับร่างที่นอนหอบเหนื่อยอยู่บนเตียงของเขา

รู้สึกผิดจนไม่กล้ามองหน้า แม้แต่หายใจยังไม่กล้า

สีฟ้าลุกพรวดขึ้น ปรับสมองและความคิดให้เป็นปกติ แล้วกระชับเสื้อผ้าให้เข้าที่ พลางหลับตาปิดกั้นความปวดร้าวและความอับอายไม่ให้เจ้าของแผ่นหลังกว้างเห็น ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดเสียงเรียบเป็นปกติออกมาว่า

“คุณลมออกไปเถอะครับ ผมขอร้อง ส่วนเรื่องของคุณแพท มันเป็นไปได้หรอกครับ เพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว”

สิ้นคำบอกที่พยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติที่สุด คือยินเสียงประตูห้องปิดอย่างแรง ภาคีซบหน้าลงกับผ่ามือทั้งสอง นิ่งนานจนถึงเช้า


samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เกือบไปแล้วมั้ยหละลม

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ i_ang

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-0
    • เพจนิยาย

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
อยากกระโดดถีบคุณลม

ปากร้ายนัก น่าจะจับกดให้รู้แล้วรู้รอด

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
ภาคีน่าจะจับกดไปเลยเผื่อจะสิ้นฤิทธิ์

Y2Y

  • บุคคลทั่วไป
อยากกระโดดถีบคุณลม

ปากร้ายนัก น่าจะจับกดให้รู้แล้วรู้รอด
กร๊าก  โถๆๆๆ  อย่ากระโดดถีบคุณลมเค้าเลย เดียว ภาคีจะไม่มีใครให้บอกรัก

ภาคีน่าจะจับกดไปเลยเผื่อจะสิ้นฤิทธิ์

นั่นดิ เมื่อไหร่จะจับกดซะที คนแต่งเค้าแต่งไว้จนจบแล้ว คงยังไม่จับกดในเร็ววันนี้แน่

 
กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เกือบไปแล้วมั้ยหละลม
เนี่ยะถ้าไม่ติดคำว่าเกือบ  มีเฮ

 ขอบคุณทุกๆคน นะค่ะที่แวะมาเยี่ยมชม

ออฟไลน์ w1234

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 626
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
ถ้าไม่ชอบเรื่องนี้ คงไม่ติดตามมาอ่าน ชิมิ ชิมิ
ก็เรื่องแบบนี้แหละจ้า บรรดาแม่ยก พ่อยกเค้าจะชอบกัน
ต่างคนต่างแอบรักกัน แต่กลับแสดงออกว่าเกลียดกัน
มันสนุกอีตรงสาดอารมณ์ใส่กันไปมานี้แหละ อิ อิ
แต่แหม..คุณหนูลมนี่ก็ปากดีจริงแหละ (ใช่ไหมภาคี ได้ชิมไปแล้วนี่ ดีจริงใช่ไหมล่า)
พูดออกมาแต่ละคำ มันน่า..จริงๆ จารออ่านตอนต่อไปจ้า

ออฟไลน์ BEN*_*MOS

  • เด๊กน้อยเลือดกรุ๊ปY
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-0
ตีหัวแล้วลากเข้าถ้ำซะนะคะง่ายดี :laugh:

น่าจับลมมาปิดปากโดยการจับจูบซะหั้ยเข็ด ปากนี่ดีนัก :jul3:

มาต่อเร็วๆนะคะ :m5: :z2:แต่สงสารตินอ่า :o12:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
สมน้ำหน้าปากดีนักคราวนี้จะได้หุบปากดีๆซะที


ดีนะที่ไม่โดนกดด้วย


หายซ่าเลยงานนี้อีสีฟ้า  เกือบเป็นสีแดง

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1

ออฟไลน์ i_ang

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-0
    • เพจนิยาย
ได้ข่าวว่าจะมาแย้วววว ^^'

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด