รักนี่7วัน..Rewrite เพิ่มเติม
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รักนี่7วัน..Rewrite เพิ่มเติม  (อ่าน 30904 ครั้ง)

ออฟไลน์ หัวเเม่มือ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 804
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1




วันสุดท้าย นี่แหละคือความเสียใจ

ผมลุกขึ้นจากที่นอนตอนเช้า ผมนอนไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืน ผมหลับไม่ลง ผมลุกขึ้นไปตักบาตรอุทิศสวนกุศล มันคงทำให้ใจสงบลงได้บ้าง

ผมยังนึกถึงพี่อัครว่าจะรอผมไปหา เขาจะรอผม แต่ผมรู้สึกกลัว ผมไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวทำไม มันเหมือนเป็นจิตใต้สำนึกที่คอยบอกเราแต่เด็กว่ามันเป็นสิ่งที่น่ากลัว

ผมจำเหตุการณ์รถชนที่หน้ามหาวิทยาลัย ไม่รู้เลยว่านั้นคือเขาจากคำบอกเล่าของพี่กร ไม่เคยนึกสะกิดใจเลยกับเรื่องราวแปลกประหลาดรอบตัวบวกกับคำพูดเขาที่กล่าวออกมา

“ไอ้เอไปกินข้าวเที่ยงแล้วเว้ย”ไอ้เป้ลงมาชวนไปกินข้าว

“ไปเหอะเป้ ไม่หิวว่ะ”ไอ้เป้ไม่ตื้อต่อเพราะเห็นว่าไม่ควรพูดด้วยที่สุดในสภาพนี่

ผมนั่งอยู่ตรงระเบียงจนตะวันเริ่มคล้อย วันนี่เมฆครึมกว่าปกติจู่ๆฝนก็เทลงมา ผมนั่งให้ฝนสาดอยู่อย่างนั้นโดยไม่ลุกไปไหน จริงๆแล้วผมไม่รู้สึกตัวเลย
 
ผมกำลังคิดว่าหากพี่อัครไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้วก็จะอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆโดยไม่มีใครรับรู้ตัวตน แล้วเขาจะอยู่อย่างนั้นอีกต่อไปเมื่อไร จนกว่าจะรู้ตัวหรือ แล้วถ้าไม่รู้ล่ะ

ผมลุกขึ้นยืนจากตรงนั้น อย่างกระวนกระวาย

“ไอ้เอ เมิงจะ ไปไหน”เซ้งขวางทางไว้

“ถ่อยไปไอ้เซ้ง”ผมบอกไอ้เซ้ง

“ก็ลองดูดิ”แหมไอ้ขี้ก้าง คิดหรอว่ะแรงแค่นี่จะขวางกรู กรูผลักมรึงกระเด็นได้น่ะ แต่มันรู้ผมไม่กล้าทำมัน เดี๋ยวได้ตายสะก่อน

“กรูบอกให้ถ่อย”แต่วันนี่ไม่ใช่ ใครมาขวางกรูต่อยแหลก

“มัน จะ ฆ่า เมิง น่ะ”ไอ้เซ้งบอกมันเริ่มเพ้อเจ้อใหญ่แล้ว

“ถ่อย”ผมทำตาดุใส่มัน มันหงอเลยแต่มันก็ใจสู้ขวางอยู่

“มัน ไม่มี เหตุผล ที่เมิง จะต้อง ไป”ผมจับมันผลักออกไปแล้วกล่าวขอโทษมันไป

“ขอโทษแต่กรูต้องไป”จริงอย่างที่มันว่าผมไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปอีก แต่ผมไปโดยไม่รู้ทำไมต้องไป ไอ้เซ้งเหมือนจะวิ่งตามมา แต่ฝีเท้าผมดีกว่ามันตามมาไม่ทัน

ผมวิ่งไปท่ามกลางสายฝนที่ตกอย่างหนักเสียงฟ้าร้องน่ากลัวกำลังไล่หลังผมมา ผมหยุดนิ่งอยู่หน้าตึกอยู่ชั่วครู่ ผมลืมไปวันนี่มันปิดนี่หว่า แต่กลับปรากฏว่าประตูด้านหน้านั้นเมื่อผลักเข้าไปมันกลับเปิดออก ผมรอบกลืนน้ำลายก่อนเปิดประตูนั้นเบาๆ

ผมเดินขึ้นไปชั้นสองของตัวตึกมันช่างมืดและเงียบอย่างเยือกเย็นไม่เหมือนทุกครั้ง ความเย็นแผ่ส่านเข้าสู่ผิวหนังที่เปียกปอนด้วยสายฝนทำเอารู้สึกสั่นไปทั่งตัว

ผมมองผ่านความมืดอยู่ตรงหัวมุมบันได สายตามุงตรงไปยังโต๊ะติดกลับหน้าต่างบานยักษ์ มีเงามืดนั่งอยู่ตรงนั้น วันนี่ไร้ซึ่งแสงจากดวงจันทร์ ใจผมเต้นแรงแล้วรัวด้วยความกลัว ผมเอยเสียงดังเสียงกระซิบลอดออกมา

“พี่อัคร”ร่างนั้นยังคงนิ่งเฉย ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ พี่อัครเงยหน้าขึ้นมา เลือดที่ติดบนหน้าพากมันไหลลงมาแม้ไม่มากแต่ก็ทำให้ผมรู้สึกกลัว บรรยากาศมันเงียบจนเสียงหายจังผมดัง

“เอ”เสียงที่ผมมักได้ยินและรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง

“เอ เป็นอะไรไปครับเปียกหมดเลย”เขาทำท่าลุกขึ้นมา ผมกระเทิบหนีออก

“หนีพี่ทำไมครับ”เขาถามแต่ไม่กล้าเดินเข้ามาหาผม

“เปล่า”

“พี่มานานหรือยัง”เขาทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย

“เพิ่งมาครับ”เขาว่า แต่ผมคิดว่าเขาคงมานานมากแล้วแต่เขาแค่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน

“พี่อัครเจ็บไหม”ผมต้องพยามเรียบเคียงถาม ผมไม่ได้รู้สึกกลัวมากกว่าก่อนหน้านี่

“เจ็บอะไรครับ”พี่อัครมีสีหน้างงเล็กน้อย

“ถ้ามีคนบอกว่าพี่ตายไปแล้วพี่คิดว่าไง”

“เอต้องการสื่ออะไรครับพี่ไม่เข้าใจ”พี่อัครไม่ใช่คนโง่ ผมว่าไม่ควรพูดอ้อมจะดีกว่า อย่างน้อยเรื่องจะได้จบ ผมจะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี่ มันเป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำมัน

“ที่ๆนี่พี่อัครไม่ควรอยู่ เราไม่ควรพบกัน”พี่อัครนิ่งฟังมีสีหน้าเคร่งเครียดลงมา

“เอเกลียดพี่หรอครับ”เขาเป็นคนตรงเวลาพูดอะไรมักตรงไปตรงมาไม่เคยอ้อมค้อม

ผมกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “พี่อัครครับ”ผมเอื้อมมือไปจับ

“พี่อัครตายไปแล้วน่ะครับ”ผมพูดพร้อมสบสายตาเขาคมเข้มของเขา

“ฮ่าๆเอล้ออะไรพี่เล่นล่ะครับ พี่จะตายไปได้ไง”พี่อัครหัวเราะแต่ผมเงียบ เขายังไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว เขาหยุดหัวเราะเมื่อผมยังคงเงียบ

“เอ เอล้อเล่นแบบนี่เพราะไม่อยากคบพี่หรอครับ”เขาถาม ผมส่ายหน้าตอบไป ผมไม่รู้จะเริ่มเหตุการณ์ตรงไหนก่อนดี

“พี่อัคร วันจันทร์พี่อัครมามหาลัยอย่างไงครับ”ผมควรเริ่มจากทีแรก ค่อยๆให้เขานึกได้

“เอ อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ”เสียงเขาบอกอย่างอารมณ์ไม่ดี

“ผมอยากให้พี่ตอบ”

“พี่ขับมาจากบ้านพร้อมกับกร”

“แล้วไงต่อ”

“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับพี่ขับมาตามปกติ”พี่เขาบอก ผมคงต้องเจาะให้ลึกกว่านี่

“ตอนพี่ขับมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยแล้วไง”

“พี่ก็เอารถไปจอดที่โรงรถ”ผมเงียบ ผมคิดว่ามันคงเป็นชีวิตประจำวันที่ซ้อนทับกัน

“หรอครับแล้วรถยังอยู่ไหมครับ”

“ฮ่าๆๆสอบสวนอะไรเนี้ยก็ต้องยัง...”พี่อัครเงียบไป เอาแหละดูเหมือนว่าเขาคงพอนึกอะไรได้อยู่

“ว่าไงครับ”

“พี่”

“พี่ลองนึกถึงเหตุการณ์วันจันทร์ใหม่สิครับ”ผมบอก เขาทำท่าครุ่นคิด

“พี่ขับรถมา มีไอ้กรนั่งอยู่ข้างๆ...พอมาถึงหน้ามหาลัย...พี่...พี่”

“ครับพี่ถูกรถชน พี่ตายไปแล้ว”ผมบอกอีกครั้ง แต่ครั้งนี่ผมห้ามน้ำตาตัวเองไม่อยู่คงเพราะท่าทีที่เจ็บปวดของพี่อัคร

สายตาผมเบิกโพรงเมื่อของเหลวบางอย่างที่ไหลออกมาจากหัวร่างกายของพี่อัครมากขึ้น แล้วเริ่มเปลี่ยนสภาพ เสื้อผ้านักศึกษาเปรอะไปด้วยคราบเลือดและฉีกขาดภาพมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมถ่อยกรู่ออกมา

“พี่ยังไม่ตาย พี่ยังไม่ตายน่ะเอ”พี่อัครเดินเข้ามาหาผม

“เอ อย่าทิ้งพี่ไปน่ะเอ”พี่อัครเริ่มบ้าครั่งจนผมรู้สึกกลัว

“พี่อัคร”

“พี่ๆ พี่รักเอ พี่รักเอ พี่รัก”พี่อัครเข้ามากอดผม ผมรู้สับสนไปหมด ทั้งๆที่น่าจะผลักพี่เขาออกไป 

แรงบีบรัดทำเอาผมรู้สึกหายใจไม่ออก

“พี่อัคร ผมเจ็บ”ผมร้องบอกเขาเริ่มรู้ตัวแต่ยังไม่คลายมืออก กลิ่นเลือดคลุ้งขึ้นจมูก แต่ที่น่าแปลกผมไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย

“เจ็บไหมครับ”ผมพูดพลางมือลูบไปที่ใบหน้า

“เจ็บครับพี่เจ็บ เอพี่เจ็บ”ผมอยากจะร้องไห้โฮออกมา ผมลูบใบหน้าอยากจะเช็ดมันออกแต่เลือดยังคงไหลไม่หยุด

“อย่าไปน่ะเอ น่ะอย่าไปไหน”

“อัครหยุดเถอะ ปล่อยน้องมาให้กรู”เสียงนั้นมาจากมุมบันได

“ไอ้กร มรึง มรึงยังไม่ตายใช่ไหม”เสียงพูดของพี่อัครถามอย่างเป็นกังวล ผมเพิ่งรู้ว่าเขาห่วงคนรอบข้างเสมอ

“ใช่กรูไม่เป็นแต่เมิง... อัครปล่อยเอมาให้กรูเหอะ”

“ไม่ไอ้กร อย่าเอาเอไปจากกรู”พี่อัครกอดผมแน่น

“อัครที่นี่ไม่ใช่ที่ของแก ไปเถอะยังมีคนรอแกอยู่”พี่อัครคายอ้อมแขนออก

“ฉัน”

“ไปเถอะนายไม่ต้องห่วงอะไร”

“เราควรอยู่ที่ไหนว่ะไอ้กร”

“เมิงรู้แต่แค่ยังไม่อยากไป ไม่ต้องห่วงเรื่องเอ น้องเขารับรู้ความรู้สึกแล้ว อย่าให้น้องต้องลำบากใจ”แต่ผมไม่อยากให้ไป ถ้าผมพูดออกไปคงเป็นการรั้ง

 “แต่ๆ”

“ไปสะอัคร เมิงไม่มีสิทธิ์อยู่กับเอแล้ว”

“กร ขอโทษน่ะเอ”พี่อัครร้องไห้ออกมาก่อนหายตัวไป

“พี่กร”ผมร้องไห้โดยมีมือนั้นคอยปลอบแต่มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

“เอทำใจเหอะว่ะ ไอ้อัครไปสบายแล้ว”ไม่ว่าคำปลอบประโลมใดก็ไม่อาจได้ยิน ผมได้ยินแต่คำว่ารักที่พี่อัครบอก แต่ผมไม่เคยได้บอกคำนั้นออกไป พี่กรมาส่งผมที่หอ ก่อนบอกว่าพรุ่งนี่จะไปหาพี่อัคร




วันนี่เป็นวันที่พี่กรจะมารับ สองวันแล้วที่ผมไม่ได้นอน สภาพผมไม่ต่างจากศพเดินได้ พี่กรมารับโดยไม่ได้บอกว่าไปไหน รถมาจอดอยู่ที่โรงบาล

 “ทำไมไปโรงบาลล่ะพี่กร”

“ไอ้อัครอยู่ที่นั้นน่ะ”ผมไม่เข้าใจความหมายนัก

แต่ผมเข้าใจว่าวันนี่เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้พบเจอกัน ผมเข้าไปในห้องนึ่งที่มีเครื่องมือช่วยชีวิตเต็มไปหมด ผมเห็นร่างเขานอนอยู่บนเตียงคนไข้ ร่างกายช่างซีดเซียว

“หมายความว่าไงพี่กร”ผมเสียงเครือ เขายังอยู่หรอ

“วันนี่เขาจะถอดเครื่องช่วยชีวิตออกแล้วแหละ พี่พามาลา”ทำไมต้องพามา ผมไม่เข้าใจ มาทำให้ผมหัวใจสลายอีกครั้งหรอ


สุดท้ายจริงๆที่จะได้พบกับพี่อัคร หมอกำลังจะเอาเครื่องออกซิเจนออก เพราะไม่อาจยื้อชีวิตของพี่อัครไว้ได้อีกแล้ว พี่กรบอกว่าจริงๆพี่อัครควรตายตั้งแต่วันที่ถูกรถชน แต่ด้วยความหวังที่จะได้พบผม เขาจึงยื้อตัวเองไว้ พี่กรแนะนำว่าผมเป็นรุ่นน้อง แต่ดูเหมือนท่านทั้งสองพอรู้เรื่องราวของผมมามากพอดูแล้วเหมือนกัน


“ขอบใจน่ะลูกที่อุตส่าห์มา พี่เขาคงดีใจที่หนูได้รับรู้ความรู้สึกพี่เขา พี่ เขา พี่ เขา คงดีใจ จริงๆ”แม่พี่อัครจับมือผมแล้วร้องไห้ออกมา ความทุกข์ของคนเป็นแม่คงหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าผมนัก พ่อของพี่อัครได้แต่ปลอบใจภรรยาตัวเอง

“ลูกเอ ไปลาพี่เขาเป็นครั้งสุดท้ายเถอะลูก เดี๋ยวหมอเขาจะถอดออกซิเจนออกแล้ว”พ่อพี่อัครที่ตอนนี่ดูโทรมนัก แต่ด้วยเป็นระดับถึงผู้บริหารจึงรักษาภูมิได้อย่างดี เขามองไปยังเตียงที่ลูกชายนอนอยู่อย่างคนหัวใจสลายด้วยว่าเป็นลูกรักสุดหัวใจ

ผมมองไปที่เตียงนั้น หมอที่อยู่ล้อมรอบพี่อัครก็คงไม่ต่างจากมัจจุราชในสายตาผมนัก ผมนั่งลงบนเก้าอี้ จับมือใหญ่หนาที่เขาเคยสัมผัสแม้จะเป็นวิญญาณ ผมยังคงเฝ้าภาวนาให้เขาตื่นขึ้นมา หรือ หากไม่ก็ขอให้ได้พบพี่อัคร

“สวัสดีครับพี่อัครครับ ผมเอน่ะ ผมไม่รู้จะเริ่มต้นด้วยพูดอย่างไรดี”ผมกล่าวด้วยวาจาที่สามัญที่สุด

“ขอบคุณน่ะพี่ ขอบคุณที่รักผม”ผมลุกขึ้นก่อนไปกระซิบที่ริมหูของผู้ชายที่ทำให้ผมได้หลงรักแค่เพียงเจ็ดวัน

 “ผมก็รักพี่”นี่คงเป็นคำกล่าวลาครั้งสุดท้ายแล้ว

ผมประทับริมฝีปากลงบนปากที่อุ่นนั้นด้วยมีเลือดที่ไหลเวียนอยู่ที่ต่างจากแต่ก่อนที่มีแต่ความเย็นแต่ทิ้งกลิ่นอายอบอุ่นและหอมหวานไว้ แต่นี่แม้นกายที่อุ่นแต่ไม่อาจสัมผัสความรักได้เลย
   
พี่กรจับไหล่ผมที่น้ำตาคลอเบ้าออก ผมไม่อาจทรงตัวให้ยืนได้ ผมใจไม่แข็งพอ ผมมองไปยังหมอและพยาบาลกำลังถอดอุปกรณ์ออก  ผมผละออกจากเขาด้วยที่ผมทำใจไม่ได้ถ้าเห็นหมอกำลังเอาเครื่องช่วยชีวิตอยู่


ลาก่อนจริงๆ 



ตอนนี่ไม่ค่อยได้ตรวจเลยอ่ะแฮๆๆ พรุ่งนี้ตอนพิเศษน่ะ



ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
ไม่อยากให้อัครจากไปจริงๆ เลย
T^T สงสารอัคร



ออฟไลน์ Eternal luv

  • ชะตาฟ้าลิขิต แต่ชีวิตนะ...ของกรู
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1

ออฟไลน์ MyTeaMeJive

  • MyTeaMeJive
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1894
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3313/-9
เฮ้อ..............
7วัน
เฮ้อ.............

ออฟไลน์ ชะรอยน้อย

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-0
 :o12: สงสารทั้งคู่เลยอ่ะ

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
ทำเค้าร้องไห้เลยอ่ะ

ออฟไลน์ papa

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-3
พี่อัครรรรรรรรรรร :o12:

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-11
ตรูว่าแล้วเชียว T^T
อุตส่าห์คิดว่า......บางทีอาจจะหักมุมตอนจบก็ได้

ฮื่อๆๆๆๆๆ เค้าไม่ชอบอ่านนิยายเศร้า T^T

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
รับไม่ได้อ่ะ  :m15: :m15: :m15: :m15: :m15: :o12: :o12: :o12: :o12: :o12:

Rhythm

  • บุคคลทั่วไป
เศร้าเกินอ่ะ  :sad4: :sad4: :sad4:

มันจะมีปาฏิหารมั้ยอ่ะ หรือว่า จบเเล้ว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3

สงสารพี่อัครจังคิดว่าความรักจะสมหวั :o12:
สงสารเอที่รักพี่อัคร :m15:

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
ตื่นเหอะพี่อัคร น้องรออยู่...ขอแรงจูบดึงชีวิตพี่คืนมารักกันนะ
ชอบเรื่องนี้ อ่านไปเคล้าน้ำตาปนระทึกข้างหลัง ใครจะมสะกิดเราป่าวหว่า
แต่งอีกดิ อยากอ่าน

taem2love

  • บุคคลทั่วไป
น้ำตาจะท่วมจอไหมค่ะเนี่ย เอาค่ากระดาษทิชชูเจ้มานะ กาซิกๆ

ออฟไลน์ หัวเเม่มือ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 804
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: รักนี่7วัน...วันส&
«ตอบ #73 เมื่อ14-01-2011 09:06:27 »

เวลาที่เหลือ...

ผมยืนมองไปยังห้องสมุดแห่งนั้น สถานที่ก่อกำเนิดเรื่องราวความรัก เกือบหนึ่งปีที่ผ่านพ้นไปผมไม่เคยลืมเรื่องราวของเราได้เลย อาจจะเป็นเพราะไม่ใช่เรื่องที่เศร้า มันคือความทรางจำที่แสนพิเศษ

ความรักที่เริ่มเพียงเจ็ดวันมันส่งผลมาถึงอนาคต ไม่น่าเชื่อจริงๆว่ามันเกิดขึ้นได้ วันนี่ครบรอบนึ่งปีพอดี หรือ 350 วัน ตลบรอบหนึ่งปีพอดีที่ผมได้พบกับพี่อัคร เวลามันผ่านมารวดเร็วปานสายฟ้าฟาดสะเหลือเกิน

ผมขึ้นปีสามแล้ว ผมได้นำดอกไม้สีขาวที่ผมชื่นชอบมาว่างไว้ที่โต๊ะห้องสมุด ทำให้ผมนึกถึงวันที่ พบกันครั้งแรก จูบด้วยกัน และเริ่มรักเขาจริงๆวันที่ผมจะไม่ได้เจอเขาอีก
   

แต่พี่อัครปรากฏสายตาแก่ผมอีกครั้งพร้อมทำหน้าเศร้าๆ ผมไม่เข้าใจทำไมเขามาอยู่ที่นี่ได้ว่ะ


“โถ เอพี่ยังไม่ตายน่ะครับ อย่าแช่งกันดิ”เสียงนั้นบอก

“พี่ตายไปแล้ว”ผมย้ำเตือนเขาอีกครั้ง ถึงความทรงจำอันเก่าก่อนฮึยน่าโมโห

“โถ เอ พี่ขอโทษน่ะๆ ช่วงนี่พี่ยุ่งจริงๆ เรียนก็หนัก ไม่มีเวลาไปมองหญิงที่ไหนจริงๆ”ไม่จริงอ่ะผมเห็นกับตาด้วย

“เชอะนี่ไม่ใช่พี่อัคร พี่อัครของเอตายแล้ว”ผมงอนต่อ

“จริงๆจ๊ะน่าๆ พี่ขอโทษน่ะ”พี่อัครเข้ามากอด ทำเอาคนรอบแอบมองพอเป็นกระสัย

ผมจับข้อมือเขาที่สวมกอดผม ผมรับรู้ถึงร่างกายมนุษย์จริงๆ มันอุ่นจริง วันนั้นวันที่ผมไปโรงบาลเพื่อกล่าวคำอำลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย


“ผมรักพี่น่ะ”ผมบอกเขาที่ข้างหู เสียงมันดังพอทีใครๆก็ได้ยินแต่ผมไม่สน ผมสนแต่เพียงว่าคำว่ารักของผมหวังที่จะให้คนนี่ได้ยินเสียเหลือเกิน เสียใจที่ตอนที่เขาสามารถรับรู้แต่ผมไม่คิดที่จะพูด ไม่สิถ้าจะพูดให้ถูกก็คือไม่มีเขาแล้วผมถึงได้รู้สึกถึงมันจริงๆ

พี่กรจับไหล่ผมที่น้ำตาคลอเบ้าออก ผมไม่อาจทรงตัวให้ยืนได้ ผมใจไม่แข็งพอ ผมมองไปยังหมอและพยาบาลกำลังถอดอุปกรณ์ออก  ผมผละออกจากเขาด้วยที่ผมทำใจไม่ได้ถ้าเห็นหมอกำลังเอาเครื่องช่วยชีวิตอยู่ แต่!!

แต่มือหนาเอือมมือมาจับเขา มือที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะขยับได้แม้แต่น้อย เขาก้มลงมองลงไป

“อึกอืออออออออโฮฮฮ”ผมร้องไห้เสียงดังออกมา จนแม่พี่อัครเข้ามาปลอบแต่ที่ผมร้องไห้ไม่ใช่อะไร เป็นมือของคนที่ลืมตาขึ้นมาจ้องมือเขา

“คุณค่ะ คุณ”เสียงแม่พี่อัครเรียกสามีตน

   “คุณหมอค่ะชีพจรเต้นแรงขึ้นค่ะ”เสียงพยาบาลข้างๆตัวพูด

“พี่อัคร อือๆ”ผมไม่รู้จะกล่าวว่าอะไรดี

“เอ พี่ก็รักเอ ที่ๆ พี่ จะ กลับ มา คือ ที่ๆ มีเอ น่ะ ครับ”เสียงที่แหบแห้งพยายามแปร่งออกมา ทำให้ผมรับรู้แล้วว่าเขาคนนี่จะไม่จากผมไปไหน มือของเขายังคงจับผม ทั้งหมอและครอบครัวต่างตกใจในปาฏิหาริย์ แม้รอบตัวผมกับเขากำลังวุ่นวายจัดแจงสิ่งต่างๆ แต่ผมยืนร้องไห้โดยมีเขากำลังจับมือผมอยู่ มือนี่ไม่ได้เป็นมือที่เย็นเฉียบที่เคยสัมผัส แต่มันทั่งอุ่นกายอุ่นใจจริงๆ

“เฮ้ยทำไรน้องกูไอ้อัคร ปล่อยๆเลย กูจะเอาไปช่วยงาน”เสียงพี่กรดังอยู่หลังผมที่กำลังนึกถึงความหลัง

“ไรว่ะไอ้ กร นี่เมียกู มึงไม่มีสิทธิ์”อย่าย้ำสถานะได้ไหมไม่ได้อยากเป็น คนแถวนี่กรี๊ดกันหมดแล้ว ก็แน่ดิก็มีคนหล่อมาประกาศป่าวๆว่านี่เมียข้าใครอย่าแตะเป็นใครก็กรี๊ด เดี๋ยวได้โดนไล่ออกไปจากห้องสมุดหรอก

“เดี๋ยวยัน แหมมึงพอฟื้นจากผีขึ้นหน่อยหน้าด้านแต่ก่อนขึ้นเยอะเนอะ”จริงอย่างที่พี่กรพูดหรือเปล่าไม่รู้ แต่ขนาดเป็นผี ยังจูบกันเลยด้วย นั้นนะขนาดเจอกันครั้งแรกน่ะขอเม้าหน่อยเถอะ

“แหม่ตอนกรูเป็นผี กลัวแทบฉี่ราดไม่ใช่หรอว่ะไอ้กร”ต่างคนต่างข่มกันไป เพื่อ

“หึๆ ไม่ใช่กรูหรอก เมียเมิงต่างหากไอ้ อัคร แล้วไม่ใช่กรูหรอที่ช่วย”พี่กรพูดขำๆเพราะหลังไมค์พี่เขาร้องไห้ขอบอกขอบใจผมแทบตาย นี่ถ้าไม่คิดว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันกับพี่อัครผมคงคิดไปไหนต่อไหนแล้ว

“เหอะอีกอย่างกรูไม่รู้จะตายเมื่อไร ขอกรูทำในสิ่งที่อยากทำดีกว่า มึงก็เหมือนกันไอ้กร อย่าปล่อยสิ่งที่มึงรักไป” พี่อัครกล่าวยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผม

“เออ รู้แล้วน่า แค่หรอจังหวะนิด กรูแทงข้างหลังแน่”ฮึยขนตูดลุกเลย

“หึๆๆ”ไอ้พี่สองตัวหัวเราะพร้อมกันออกมานี่มันจะทำไรว่ะ จะให้ติดตามชมต่อไปก็กระไรอยู่กลัวท่านผู้ชมรับไม่ได้ ยังไงเสียก็ขอดึงม่านลงแล้วกันเนอะ

เอกำลังดึงม่านลงจากจอ

“เดี๋ยว”

“ไรอ่ะพี่อัคร”

“ยังไม่ได้จูบ โชว์กับ ปัม ปั๊มเลยอ่ะ”

“ไอ้บ้า”เอบิดซ้ายบิดขวา เขินน่ะเว้ยเฮ้ย

“จูบทีน่ะ”อัครหอมลงไปที่แก้ม ก่อนมือหนาดึงม่านลงแทน

                                                                    end
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-09-2022 22:59:09 โดย หัวเเม่มือ »

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-11
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ในที่ีสุดก็จบแบบหักมุมอย่างที่เราต้องการ >_<

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
ต่อ อีก ต่อ อีก ต่อ อีก ยังไมไ่ด้ดูเค้าปั้มๆๆกันเลยนะคะ (ยิ้ม)

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
ใช่ ยังไม่ครบถ้วนกระบวนความ
ยังไม่มีฉากปั่มปั๊มเลย

pinkky_kiku

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ Eternal luv

  • ชะตาฟ้าลิขิต แต่ชีวิตนะ...ของกรู
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
จะปั่ม ปั๊มโชว์เละเหรอพี่อัคร :m25:

แน่จริงมาโชว์เด่  :m12:

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
อยากให้มีต่ออยากอ่านอีก :m23:
พี่คู่ไม่มีคู่เหรอคะไรท์เตอร์ :m28:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ 4559

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-8
หักมุมว่ะ

ออฟไลน์ papa

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-3
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด  ดีใจที่สุด

จบแบบนี้ดีแล้ววววววววววว :m4: :m4:

รอคู่พี่กรนะคะ

+1  ให้เลยค่า

ออฟไลน์ Yunatsu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +233/-5
โอ้ยยยยย

พึ่งกลับมาจากต่างจังหวัด

อ่านรวดเดียวตั้งแต่วันที่6 แทบจะร้องไห้ๆๆๆๆๆ

แต่สุดท้ายยยยยย

ก้HAPPY

ออฟไลน์ cancan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +581/-0
อะฮ้าา  อ่านรวดทีเดียวเลย   นึกว่าต้องเสียน้ำตาซะแล้ว   แต่....  เอ่อ  จริงอย่างที่คุณพี่อัครบอกค่ะ  ยัง ไม่มี ตอนปั่มปั๊ม :m12:
ขอบคุณนะคะ  สำหรับเรื่องสนุกๆ :m1:

ออฟไลน์ หัวเเม่มือ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 804
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: รักนี่7วัน...วันส&
«ตอบ #84 เมื่อ14-01-2011 16:23:22 »

ขอบคุณมากค่า กะว่าจะแต่งตอนจบอีกแบบอิอิ เหมือนเป็นโลกคู่ขนาน แต่กลัวจะน้ำตาตกในกัน เอาแค่แบบนี่ไปแล้วกัน

ขอบคุณค่ะ


ปล.พี่อัครเขาเป็นคนขี้อายอ่ะ ต้องปิดไฟตลอด เห็นยาก



+1 ให้ทุกคน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-01-2011 16:25:32 โดย dearmeepooh »

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
ค่อยโล่งขึ้นหน่อย ^^
ขอบคุณนะครับ

ออฟไลน์ BEN*_*MOS

  • เด๊กน้อยเลือดกรุ๊ปY
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-0
ขอบคุณนะคะ  สำหรับเรื่องสนุกๆ  :-[ :o8:

Rhythm

  • บุคคลทั่วไป
รออ่านนะค่ะ :กอด1: :กอด1:

filmybutter

  • บุคคลทั่วไป
ในที่สุดปาฏิหารก็มีจริง :กอด1:

OhJa

  • บุคคลทั่วไป
 :m15: ซึ้งๆ
ดีใจที่มีปาฏิหารย์

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด