My Sweetheart Valentine **อัพเดทปกคร้าบ** หน้า 164**
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: My Sweetheart Valentine **อัพเดทปกคร้าบ** หน้า 164**  (อ่าน 971827 ครั้ง)

kanda53

  • บุคคลทั่วไป
เด็กกำลังกินกำลังนอนแท้ ๆ......
พี่หมีขาวกะพี่หมีดำ...เริ่มเอ็นดูนู๋แล้วละ....
แสบ ๆ อย่างนี้...ไม่มีอีกแล้ว..... o13

รักนู๋ญี่ปุ่น กะ eiky ค่ะ  :L1:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
แอร๊ยยย...ตามอ่านทันแล้ววว ญี่ปุ่นน่าร๊ากกกกก :-[
หมีดำกะหมีขาวก็ตามใจญี่ปุ่นซ้าา...แพ้ทางแหงๆ
แต่เด็กอะไรน่ารักเป็นบ้า อยากได้บ้าง อิอิ
+1 ขอบคุณค่า รออ่านตอนต่อไปน๊า :L2:

ออฟไลน์ popeye

  • umz
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-1
ก้อน้องมันเด็กง่ะ

กินอิ่ม เล่นเสร็จ ก๊ะต้องนอน

อิ อิ+

KM

  • บุคคลทั่วไป

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป
 :m20: :m20:.

ป่วนแบบนี้ละ

มีแต่คนรักคนหลง หุหุ

 :z2: :z2:

salawinyeen

  • บุคคลทั่วไป
ชอบๆๆๆๆๆๆ     : )


By น้องเอ  อิอิ

kanda53

  • บุคคลทั่วไป
สงสัยนู๋ญี่ปุ่นคงยังไม่ตื่น.....
น้อง eiky เลยยังไม่มีเรื่องป่วน ๆ มาเล่าให้ฟัง
รอ....แสบน้อย....ต่อไป :m18:

J๐ly

  • บุคคลทั่วไป
อร้ายยยย (สาวแตก)


55555

มาได้แร้ววว







ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
                                           มาแว้วววว รอนานป่าวววววว คร้าบบบบบบบบ





                                                         ตอน 9  (ชมรมแบดฯรับน้อง)







วันศุกร์มาถึงแล้ว ญี่ปุ่นไปเรียนตามปกติไม่ได้กลัวเกรงหรือหวั่นใจที่ไปแกล้งเฟียตไว้เลย ที่จริงญี่ปุ่นลืมไปแล้วว่าวันนั้นหนีเฟียตไปนอนหลับที่ห้องของโฟค และเขาให้ขี่หลังกลับมาที่ห้อง พอเข้าโรงเรียนไป ญี่ปุ่นก็เหมือนคนดังมีคนเข้ามาทักมากมาย ญี่ปุ่นก็ทักตอบยิ้มแย้มไม่รู้ตัว

"ดัง ใหญ่แล้วนะปุ่น"

บอยบอกตอนที่เดินไปเข้าแถว

"หือ ดังอารายอ่ะ"

"ก็คนมาทักนายเยอะแยะไปหมด กลายเป็นคนดังไปแล้วนะ"

"อิ อิ ว้าแย่จัง ทำตัวเรียบร้อยนะเนี่ย นายขอลายเซ็นต์เราป่ะ เดี๋ยวเราเซนต์ให้"

ไม่ได้รู้สึกเลยว่าเพื่อนประชด

"ไม่เอา อ่ะ เห็นหน้าทุกวัน"

"เอ๋ ก็นายบอกเราดัง เราดังนายก็ต้องขอลายเซ็นต์ดิ มาๆ เราเซ็นต์ให้"

ญี่ปุ่นทำท่าจริง จัง บอยได้ส่ายหน้าไม่รู้จะว่าอะไรกับญี่ปุ่นดี

"ไอ้หญ้าแห้ง มึงจะเซนต์อะไร เวอร์ไปแล้ว ไอ้บอยมันประชดหรอก ดังในทางกวนตีนอ่ะดิ"

"เอ๋ ปลาดุก พูดจาไม่เข้าท่าน้า เดี๋ยวอดได้ลายเซ็นต์คนดังน้า"

"แหวะ ใครจะอยากได้ ไอ้หญ้าแห้ง"

"ปลาดุก"

"พอๆ โอ๊ย สองคนนี่คุยกันดีๆไม่ได้เหรอ ทะเลาะกันทุกทีเลย"

บอยห้ามปราม ทั้งสองจึงเงียบ แต่ญี่ปุ่นยังทำปากขมุบขมิบอยู่ พอเข้าแถวเสร็จก็ไปเรียนตามปกติ วันนี้หมีขาวไม่มาดักเจอ หมีดำก็ไม่เห็นญี่ปุ่นเลยอดไถขนมจากรุ่นพี่กิน พอคาบเรียนสุดท้าย

"เฮ้ย มาดูไอโฟนไอ้พริกหวานดิ โห 3gs เลยนะมึง"

เพื่อนคนหนึ่งที่นั่ง ข้างๆพริกหวานยกโทรศัพท์ขึ้นมาอวด เพื่อนๆแห่ไปมุงดูกันใหญ่

"นี่มึง มาดู bold 9700 ของไอ้ไฟสูงล้ำสุดๆ"

อีกเสียงดังมาจากมุมห้อง เอกเดินเข้าไปมุงกับเพื่อน บอยเองไม่สนใจ ส่วนญี่ปุ่นทำหน้าเหรอหราอยู่เพระไม่รู้จัก

"อารายอ่า"

ญี่ปุ่น สะกิดถามบอย

"อ้อ โทรศัพท์รุ่นล่าสุด"

"เอ๋ ของเราก็มีไม่เห็นอวดเลย"

ญี่ปุ่นล้วงเข้าไปในกระเป๋านักเรียน ควานหาโทรศัพท์แล้วหยิบออกมาให้บอยดู

"แหมปุ่นของนายน่ะหน้าจอยังขาว ดำอยู่เลยนะ รุ่นออกใหม่น่ะเขาเล่นเน็ทก็ได้"

"แล้วของบอยอ่ะ"

ญี่ปุ่น ทำหน้าอยากรู้

"ของเราจอสี"

"เอ๋ นายไม่อยากได้บ้างเหรอ"

"ไม่ เอาหรอก เราไม่ชอบเล่นเน็ท อ่านหนังสือดีกว่า เดี๋ยวติด"

"ฮ่าๆ มาดูโทรศัพท์ไอ้ญี่ปุ่นโว้ยพวกเรา ยังเป็นรุ่นโบราณอยู่เลย"

เพื่อน ชื่ออันดี้เดินมาเห็นพอดี เลยฉวยโทรศัพท์จากมือบอยไป เพื่อนๆรุมแห่มาดูโทรศัพท์ของญี่ปุ่นแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น

"เฮ้ย เอาคือมาไอ้อันดี้"

บอยพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืนมา แต่อันดี้ก็ไม่ยอมคืน

"โลเท็กส์มากๆ เลยไอ้ปุ่น"

"โห รุ่นนี้เขายังใช้อยู่เหรอวะ มึงไปเอามาจากไหนวะไอ้ปุ่น"

เสียงล้อ เลียนเซ็งแซ่ จนอาจารย์วารุณีเดินเข้ามา ทุกเสียงจึงเงียบกลับเข้าที่แทบไม่ทัน

"เสียงดังอะไรกันคะนักเรียน"

เสียง อาจารย์วารุณีดังกังวานขึ้น

"ขำโทรศัพท์ไอ้ญี่ปุ่นน่ะครับ จารย์ดูดิ ยังหน้าจอขาวดำอยู่เลย เชยสุดๆ"

"เอ๋ โทรศัพท์เค้าน้า แม่ซื้อให้นะเนี่ย"

ญี่ปุ่นสวนขึ้นบ้างไม่ได้รู้สึกอายแต่อย่างใด เพราะแม่ของญี่ปุ่นซื้อให้ก่อนจะมาเรียนที่นี่เอาไว้ติดต่อกับทางบ้าน เพราะปกติญี่ปุ่นไม่ได้คุยโทรศัพท์อยู่แล้ว

"ไม่มีเงินซื้อเหรอไอ้ ปุ่น"

เพื่อนยังล้อไม่เลิก

"นักเรียนคะ เอาโทรศัพท์ไปคืนญี่ปุ่นซะ อย่าเอาของเพื่อนมาล้อเล่นแบบนี้"

อาจารย์ วารุณีทำเสียงดุ

"นี่ค่ะโทรศัพท์ครู เหมือนของญี่ปุ่นเลย"

อาจารย์ วารุณีหยิบโทรศัพท์รุ่นเดียวกับญี่ปุ่นออกมา นักเรียนอมยิ้มบางคนก็หัวเราะออกมาเบาๆ
 
"แล้วไหนคะ โทรศัพท์ใหม่ที่เราฮือฮากัน"

อาจารย์วารุณียังเสียงดุ พริกหวานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไฟสูงก็เช่นกัน

"อืม ท่าทางคงแพง ใครซื้อให้คะพริกหวาน ไฟสูง"

อาจารย์วารุณีเสียงอ่อนลง เดินมาใกล้ๆ

"ป๊าครับ"

ทั้งสองตอบพร้อมกันด้วยความภาคภูมิใจ

"อืม ค่ะ ไม่แปลกเพราะทางบ้านเราคงมีฐานะดี แล้วเราใช้ประโยชน์อะไรจากเครื่องนี้บ้างคะ"

สายตาอาจารย์วารุณียัง จ้องอยู่ที่เด็กทั้งสอง

"ก็ดูหนังฟังเพลง แชต คุย เข้าเน็ทอ่ะครับ"

"ค่ะ ครูไม่ว่าหรอกนะ เพราะนั่นเป็นเรื่องส่วนตัว แล้วญี่ปุ่นล่ะคะ เอาโทรศัพท์ไว้ทำอะไร"

อาจารย์หันหน้ามาทางญี่ปุ่นที่นั่งหน้าเอ๋ออ ยู่

"อ่า เอาไว้คุยกับแม่ กับพ่อครับ"

"ไม่เล่นเกม ดูหนังฟังเพลงเหมือนเพื่อนเค้าเหรอคะ"

ญี่ปุ่นส่ายหัว

"แล้ว ใครซื้อให้คะญี่ปุ่น"

"แม่ครับ แม่ซื้อให้เพราะจะได้ติดต่อกับทางบ้าน"

ญี่ปุ่นตอบมองหน้าอาจารย์ วารุณีตาแป๋ว

"อืม ค่ะ ประโยชน์ของโทรศัพท์เราใช้ไม่เหมือนกันใช่ไหมคะ แล้วค่าโทรศัพท์ใครจ่ายให้คะ"

อาจารย์วารุณีถามต่อ

"ป๊า ดิครับจารย์"

พริกหวานตอบ

"อ้อค่ะ ทางบ้านเราคงรวยนะคะ แล้วญี่ปุ่นล่ะคะ ใครจ่ายค่าโทรศัพท์ให้"

"แม่ครับ แต่ญี่ปุ่นรับสายอย่างเดียว อิอิ โทรออกก็เปลืองเงินน้า"

ญี่ปุ่นพูด แล้วหัวเราะ อาจารย์วารุณีเองก็หัวเราะ

"อืม ในความคิดของครูนะคะนักเรียน ครูว่าคงไม่มีใครหาเงินเองได้ แม้ทางบ้านจะร่ำรวย แต่ครูว่าโทรศัพท์เป็นของนอกกาย เรามาเรียนควรจะตั้งใจเรียนให้มากก่อน เทคโนโลยีรู้ทันมันก็ดีค่ะ ครูไม่เถียงแต่อย่าให้มันมาครอบงำเรา งั้นวันนี้เรามาเรียนเรื่องเทคโนโลยีกับสังคมดีไหมคะนักเรียน"

อาจารย์ วารุณีเดินไปหน้าห้อง

"นักเรียนคิดว่าประเทศที่พัฒนาแล้วกับประเทศ ที่ด้อยพัฒนาแตกต่างกันอย่างไร แล้วเราอยากอยู่ในประเทศไหน"

อาจารย์ วารุณีถามแล้วมองดูลูกศิษย์

"อ้าวไฟสูงตอบครูหน่อย"

อาจารย์ ปริศนาเปิดประเด็นโดยเริ่มต้นที่ไฟสูง

"ประเทศที่พัฒนาแล้วก็เจริญ กว่าประเทศด้อยพัฒนา ทุกๆด้าน ผมก็เลือกไปอยู่ประเทศที่พัฒนาแล้วสิครับ"

"อะไร คือตัวชี้วัดว่าประเทศนั้นๆ เจริญหรือพัฒนาแล้ว"

อาจารย์วารุณียัง จี้ไม่ปล่อย

"พริกหวานช่วยเพื่อนตอบหน่อยสิคะ"

"ก็เครื่องไม้ เครื่องมือ ภาวะทางการเงิน ความเป็นอยู่ก็ดีกว่าไงครับ"

"ค่ะ ถูกต้อง แล้วทำไมถึงอยากไปอยู่ประเทศที่พัฒนาแล้ว"

อาจารย์วารุณีหัน มาที่บอย

"อ่า ก็ชีวิตเราจะได้สบายครับ จะทำอะไรก็สะดวกสบาย"

"แล้ว ญี่ปุ่นล่ะคะ ว่าไงบ้าง"

ญี่ปุ่นยิ้มร่า เพราะไม่รู้จะตอบว่ายังไง

"ญี่ปุ่น ก็อยากอยู่ประเทศที่พัฒนาแล้วครับ มีขนมกินเยอะแยะ"

เสียงฮาครืนทั้ง ชั้น อาจารย์วารุณีก็ยิ้มเพราะความใสซื่อของญี่ปุ่น

"ประเทศเราก็ เป็นประเทศที่กำลังพัฒนานะคะ ขนมกินก็มีเยอะแยะ"

อาจารย์วารุณียิ้ม

"แล้ว นักเรียนคิดว่าประเทศที่พัฒนาแล้ว มีอะไรที่หายไปบ้างหรือเปล่าคะ ตอบเป็นนามธรรมก็ได้"

อาจารย์วารุณีหันไปหาป้องหัวหน้าห้อง

"อืม ในความคิดของผม ประเทศที่พัฒนาแล้ว อาจจะมีสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป เพราะความต้องการใช้ทรัพยากรก็เพิ่มมากขึ้น"

"เก่งมากค่ะป้อง แล้วคนอื่นๆล่ะคะ"

คราวนี้หันมาทางเอก

"เอ่อ ผมคิดว่า เอ่อ"

เอก ตอบอ้ำๆอึ้งๆ

"เอาล่ะค่ะ ตัวครูเองประเทศที่พัฒนาแล้วสิ่งหนึ่งที่ตามไม่ทันความเจริญทางด้านวัตถุ คือศีลธรรม และวัฒนธรรมอันดีงาม นักเรียนว่าจริงไหมคะ"

นักเรียน เงียบทำหน้าเหรอหรา

"เอาเป็นว่า สมัยก่อนสังคมเราเป็นแบบพี่น้องกัน มีอะไรแบ่งปันกัน แต่ความเจริญทางด้านวัตถุเข้ามาตามกระแสโลก สิ่งเหล่านั้นก็เลือนหายไป อย่างคนมาขอกินข้าวกับเราทั้งที่เราไม่รู้จัก เราเองก็อาจจะปฎิเสธเพราะไม่รู้จัก แต่คนๆนั้นอาจจะหิวโหยมาน่าสงสาร ทุกวันนี้คนเรายึดติดกับวัตถุมากไป ฆ่าฟันกันเพราะวัตถุทั้งนั้น เรื่องโทรศัพท์ก็เหมือนกันเราเป็นนักเรียนก็ตามสมัยวัตถุนิยมครูก็ไม่ว่า หรอกค่ะ แต่สิ่งหนึ่งคือเราเป็นนักเรียนหาเงินเองยังไม่เป็น ภาระหน้าที่ก็ตกอยู่ที่ผู้ปกครอง บางคนผู้ปกครองอาจจะไม่มีปัญหาเรื่องการจ่าย แต่ครูเองก็อยากให้เราสร้างนิสัยการใช้จ่าย อย่าไปยึดติดกับวัตถุมากมาย ของเหล่านี้มันมีตกรุ่นตกสมัยกันเป็นเรื่องธรรมดา อย่างแต่ก่อน โทรศัพท์รุ่นของญี่ปุ่นกับของครูเองก็เป็นที่นิยม แต่มาวันนี้มันตกรุ่นไปแล้ว ทั้งที่การใช้งานมันก็เหมือนเดิม"

"แล้ว ประเทศพัฒนาทั้งสองสิ่งควบคู่กันไปไม่ได้เหรอครับ"

หัวหน้าห้องยกมือ ขึ้นถาม

"เป็นคำถามที่ดีมากค่ะ ได้สิคะนักเรียน แต่ยากมาก เทคโนโลยีสมัยนี้มันควบคุมลำบาก เพราะเราก็อ้างมันเป็นสิธิส่วนบุคคล เพราะฉะนั้นการเข้ามาควบคุมของใครคนใดคนหนึ่งมันก็จะยาก เห็นตามข่าวไหมคะ เดี๋ยวนี้เขาเล่นเน็ทเพื่อจุดประสงค์อื่นกันทั้งนั้น ทั้งที่เป็นเด็กนักเรียนไม่ควรไปทำเรื่องแบบนั้น ทั้งเสพยา มั่วสุมกัน นักเรียนคิดว่าแล้วเรื่องแบบนี้มันจะพัฒนาไปในแนวทางไหนคะ ใครควรเป็นผู้ควบคุม"

อาจารย์วารุณีมองหน้านักเรียนทุกคน

"รัฐบาล ครับ"

"พ่อแม่ของเด็กครับ"

เสียงลูกศิษย์แย่งกันตอบ

"ถูก ต้องค่ะ แต่นักเรียนคิดบ้างไหมว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวของเราเอง อย่างที่ครูพูดวันนี้ ถ้านักเรียนทำเป็นหูทวนลม พรุ่งนี้ก็ลืม แต่ถ้าเราคิดว่าเทคโนโลยีถ้าใช้มันให้เป็นประโยชน์มันก็เอื้อประโยชน์ให้เรา แต่ถ้าใช้มันในทางที่ผิดมันก็ทำร้ายเราไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง จริงไหมคะ"

ลูก ศิษย์พยักหน้า

"ที่ครูพูดวันนี้ไม่ได้ห้ามหรือไม่เห็นด้วยกับวัต ุหรือเทคโนโลยีที่กำลังก้าวหน้าไป แต่อยากให้ลูกศิษย์ของครูใช้มันให้เป็น เล่นให้พอประมาณอะไรที่ไม่ดีก็อย่าเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง ครูเข้าใจค่ะว่าวัยรุ่นอย่างพวกเราก็มีความอยากรู้อยากลองเป็นเรื่องธรรมดา แต่ทางออกมันย่อมมีให้เลือกมากกว่าเข้าไปเกี่ยวพันกับสิ่งไม่ดีเหล่านั้น สมัยก่อนจะคุยกับเพื่อนต้องเขียนจดหมายหากัน มันดูมีค่าน่าเก็บรักษาไว้ แต่เดี๋ยวนี้มีอะไรก็โทรศัพท์ขึ้นโทรหากัน มันไม่แปลกหรอกค่ะ สมัยมันก็หมุนเปลี่ยนไปตามโลก ยังไงเสียก่อนคิดทำอะไรขอให้ศิษย์ของครูคิดให้ดีนะคะ เราโตแล้ว เวลาคิดตัดสินใจทำอะไรลงไปก็คิดให้ดี"

การเรียนวิชาสังคมวันนี้เป็น ไปอย่างเคร่งเครียด พอหมดคาบเรียนนักเรียนก็เปิดวงสนทนากันเจี๊ยวจ้าว บางคนเห็นด้วยบางคนไม่เห็นด้วย พอพักเที่ยงญี่ปุ่นก็วิ่งแจ้นไปร้านป้าตามปกติ

"ป้าจ๋า ญี่ปุ่นมาแล้วว"

เสียงญี่ปุ่นร้องไปแต่ไกล ป้ายิ้มรับ

"มาๆ พ่ออี้ปุ่ง ป้าเตรียมกับข้าวไว้ให้เราแล้ว กินก่อนไหม"

"อ่า ป้าน่าร้ากที่สุด ไหนอ่า"

ญี่ปุ่นเข้าไปในร้านมองหาของกิน พอเห็นจานข้าวที่ป้าตักไว้ให้ก็หม่ำทันที พอกินเสร็จก็ออกมาขายข้าวช่วยป้า

"อ่า พี่หมีขาวๆ ทางนี้ๆ"

ญี่ปุ่นกวักมือเรียกเฟียตที่เดินนำหน้ากลุ่ม เพื่อนรถยุโรปแต่ไกล

"อะไรไอ้เปี๊ยก มาให้กูทำโทษซะดีๆ กูยังไม่ได้ชำระแค้นนะมึง"

เฟียตปรี่เข้ามาหา

"อ๊ะ เดี๋ยวก่อนซี้ กินข้าวก่อนน้า วันนี้กินไข่ตุ๋นไหม อร๊อยอร่อย เค้าเพิ่งกินไป"

ญี่ปุ่นไม่สนใจตักกับข้าวใส่จานให้เรียบร้อย

"ไม่ กินโว้ย กูจะมาตบหัวมึงกูไม่ได้มากินข้าว"

"เอ๋ จะตบหัวเค้าทำไมอ่า พี่เบนซ์รูปหล่อกินข้าวน้า"

ญี่ปุ่นเบนสายตาไปหาเบนซ์ทันที

"เฮ้ย พี่จะกินก๋วยเตี๋ยว"

"พี่ฟอร์ดอ่ะ ห้ามปฎิเสธน้า เนี่ยตักแล้วน้า"

ฟอร์ด ส่ายหัว

"พี่อ่ะ พี่รูปหล่อมามะมากินข้าว"

จี๊ปเป็นตัวเลือก สุดท้าย

"เออ น่ากินว่ะ งั้นพี่เอาไข่ตุ๋นกับผัดพริกไก่"

"ว้า ว น่ารักที่ซู๊ดเลย รูปหล่อแล้วยังน่ารักอีก อิอิ ไม่เหมือนพี่ๆพวกนี้ ขี้เหร่"

"อ้าวเฮ้ย ไอ้นี่เมื่อกี้ยังเรียกกูรูปหล่ออยู่เลย"

"ไม่ ซื้อก็ไม่หล่อแล้ว ไปดิขวางหน้าร้านป้า"

"เขกหัวสักทีเถอะ"

เฟียต ถลาจะเข้ามาในร้าน

"อะไรกันพ่อหนุ่ม มาขึ้นเสียงเอะอะโวยวายอะไรร้านป้า จะกินข้าวไหมนี่ ถ้าไม่กินก็ถอยให้คนอื่นเขา"

ป้าเอ็ดเสียงดัง เฟียตหยุดกึกลง

"ฝาก ไว้ก่อนเถอะมึง"

เฟียตกัดฟันกรอด

"เอ๋ หมีขาว จะไปไหน มาซื้อข้าวเดี๋ยวนี้น้า"

"กูไม่กินโว้ย"

"เอ๋ มาทำให้ลูกค้าไม่เข้าร้านต้องรับผิดชอบ มาซื้อเดี๋ยวนี้น้า"

ญี่ปุ่น ไม่ยอม

"น่านเอาแล้วไหมล่ะ ไอ้เปี๊ยกเอาแล้วไหมล่ะมึง"

"ไม่ กินไม่เป็นไร จ่ายมาคนละยี่สิบ"

"เฮ้ย เรื่องไรกูจะจ่าย กูไม่ได้กิน"

เฟียตร้องเสียงดัง

"ป้า พี่เขาไม่จ่ายตังค์อ่า เนี่ยญี่ปุ่นตักแกงใส่จานแล้วอ่า"

ญี่ปุ่นร้องเสียงดังฟ้องป้าทันที ป้าเดินถือตะหลิวออกมา

"เออๆ จ่ายก็จ่าย กินนี่ก็ได้มึงเสียท่ามันแล้วนี่"

ฟอร์ดบ่นอุบอิบ ควักเงินจ่าย ญี่ปุ่นยิ้มร่าพอใจ คว้าเงินมาทันที

"เตรียมตัวตายไว้เลยมึงไอ้ เปี๊ยก"

เฟียตกัดฟันกรอดโกรธแค้น

"เออ ไอ้เปี๊ยก วันนี้เย็นไปรับน้องที่ชมรมด้วยนะมึง"

เฟียตบอกสายตาฉายแววน่ากลัว

"อ่า ไม่ว่างอ่า จะไปอ่านอิ๊กคิวซัง"

"ไม่ได้ มึงต้องไป เป็นสมาชิกแล้วนะมึง"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วไม่สนใจเรียกลูกค้าคนอื่น ต่อ

"พี่คนสวยๆ มากินข้าวๆ"

ญี่ปุ่นร้องเรียกริต้ากับเพื่อน ร่วมแกงค์

"ต๊าย วันนี้เข้าใจพูดนะคะ ว้ายพี่สวยจริงเหรอ"

ริ ต้าเดินปรี่เข้ามาหา หน้ายังขาวลอยเด่นมาเหมือนเคย ญี่ปุ่นหัวเราะคิกคัก

"สวย คร้าบ สวยที่สุดในโรงเรียน เนี่ยพี่คนสวยเหมาป้าหน่อยดิ ป้าขายนานแล้ว"

"ว๊าย จริงเหรอ พี่เขินนะเนี่ย แต่เอ๊ะ แกไปนอนกับพี่เฟียตของชั้นนี่ ไม่ได้ๆ จะไปดีกับแกๆไม่ได้"

ริต้าถอยออกห่างทำหน้าเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที

"อ่า พี่คนสวย เค้าไม่ได้นอนกับหมีขาวน้า พี่คนสวยชอบพี่หมีขาวเหรอ เดี๋ยวญี่ปุ่นจัดให้"

ตาโตขึ้นทันที

"จริงเหรอ แกจะทำยังไง"

"ก็ บอกให้พี่หมีขาวรู้ไงว่าพี่คนสวยอยากเป็นแฟนด้วย อิอิ ญี่ปุ่นเก่งน้าเรื่องหาคู่ให้คนอื่น"

"เหมาหมดเลยค่ะป้าขา เท่าไหร่ว่ามาเดี๋ยวริต้าไปกดตังค์ให้"

"ว้าว สวยแล้วยังใจดีอีก ป้าคิดตังค์เลยคร้าบ"

ญี่ปุ่นหัวเราะชอบใจ แล้วเดินไปกระซิบกระซาบบอกแผน ที่จริงไม่ได้มีแผนอะไรแค่บอกว่าตอนไปซ้อมแบดฯจะติดต่อให้ ริต้าก็ฝันหวานเคลิบเคลิ้มไป

"พี่คนสวย เดี๋ยวญี่ปุ่นเรียกเพื่อนๆมากินข้าวน้า พี่คนสวยใจบุญที่ซู๊ด"

ริต้า ยิ้มหน้าบานเพื่อนๆจะคัดค้านก็ไม่ฟัง นั่งบิดไปบิดมา ญี่ปุ่นก็ไปเรียกนักเรียนที่เดินหาข้าวกินอยู่มากินข้าวฟรี ไม่ถึงสิบนาทีก็หมดเกลี้ยง ญี่ปุ่นหัวเราะพอใจ แล้วแว๊บหลบไป หึหึ แค่นี้ก็ไม่ต้องขายของช่วยป้าแล้ว ฉลาดที่ซู๊ดเลยเรา ญี่ปุ่นยิ้มแสยะมุมปากแล้วเดินไปตามหาบอยกับเอก

"ไอ้เปี๊ยก!!!!!!!!"

เสียง ทักดังจนญี่ปุ่นสะดุ้ง

"หวายหมีดำ โตะจายโหมะเลยอ่า ทักเสียงดั๊งดัง"

"แหม ขวัญอ่อนนะมึง เลี้ยงข้าวกูเลย วันนั้นมึงขี่หลังกูเมื่อยแทบตาย"

"เอ๋ ขี่หลังไรอ่า ไม่รู้เรื่อง"

"มึง อย่ามาตีมึน เลี้ยงข้าวกูซะดีๆ"

โฟคเดินเข้ามาจับแขนไว้

"อ่า ก็ได้ๆ หมีดำจะกินไรอ่า"

"หึหึ กูอยากกินสองอย่าง ข้าวกับก๋วยเตี๋ยว"

"อ่า ไม่เอาอ่า กินอย่างเดียว"

"ได้ ไปดิ"

โฟคลากแขนญี่ปุ่นไปร้านข้าวทันที

"ป้าเอาเส้นเล็กแห้ง ครับ"

"ป้า เอาไอติมด้วยคร้าบ"

ญี่ปุ่นสั่งไอติมป้าคนขายหยิบ ไอติมให้ญี่ปุ่นก่อน พอคว้าไอติมได้

"โอ๊ะ ปวดท้องอ่า ไปเข้าห้องน้ำน้าหมีดำ"

วิ่งไปทันที โฟคยืนเอ๋ออยู่

"เฮ้ย แล้วมึงไม่จ่ายวะไอ้เปี๊ยกกกก"

โฟคร้องเสียงหลง ทำหน้าเหรอหรา ป้าคนขายยืนเท้าสะเอวมอง โฟคกัดฟันกรอดยอมควักเงินให้ป้าคนขายไป

"ไอ้ ตัวยุ่ง คอยดูเถอะมึง"

โฟคกัดฟันพูด แล้วเดินหัวเสียไปกินก๋วยเตี๋ยวที่โต๊ะ

***************************************************

พอ เลิกเรียนญี่ปุ่นรีบคว้ากระเป๋าดึงแขนบอยออกจากห้อง รีบกลับไปอ่านอิ๊กคิวซัง วิ่งลงไปข้างล่างก็ต้องผงะเพราะหมีขาวยืนดักอยู่กับแกงค์รถยุโรป

"กู คิดแล้วไม่ผิด มึงคิดจะหนีกลับเหรอ ลากมันไปรับน้องไอ้เบนซ์"

"หวาย มะเอาจะไปอ่านอิ๊กคิวซัง"

พูดยังไม่ทันขาดคำก็โดนล็อกคอให้ไปกับ เบนซ์แล้ว ญี่ปุ่นดิ้นพรวดพราด เฟียตเขกหัวไปหลายที

"หมีขาวบ้า หมีขาวน่าเกลียด"   

"นี่แน่ะๆ ด่ากูเหรอมึง โป๊กๆๆๆ"

"อ่า อ่า ใจร้าย ช่วยด้วยๆๆๆ"

บอยอึ้งแต่โดนลากไปด้วย เอกเดินตามลงมาก็เลยพลอยเดินตามไปด้วย พอถึงชมรมญี่ปุ่นก็โดนเหวี่ยงไปบนเก้าอี้

"น้องๆครับ เตรียมชุดมาใช่ไหม วันนี้ชมรมเราจะรับน้องนะครับ ไปเปลี่ยนชุดแล้วไปรอที่สนาม"

เฟียตออกคำสั่ง

"อ่า เค้าไม่ได้เอาชุดมา อิอิ รอดตัวไปน้า"

"ส้นตีนนี่ ไอ้ฟอร์ดมึงไปหาชุดมาให้มันเปลี่ยน เละแน่มึงไอ้เปี๊ยก"

"อ่า ไม่เอาอ่า เสื้อใครก็ไม่รู้ กลัวติดกลากเกลื้อน"

"โป๊ก มึงอย่ามาเรื่องมาก ไปลากมันไปเปลี่ยน ไอ้สองตัวนี่ด้วย เดี๋ยวช้ามึงโดน"

หัน ไปขู่บอยกับเอกด้วย

"โห นี่จะรับน้องหรือจะทารุณกันวะเนี่ย"

เอก บ่นแต่ก็เดินตามฟอร์ดไป

"อ้าวแล้วมึงนั่งรอพระที่ไหนมาโปรดไอ้เปี๊ยก ไปดิโว้ย"

ญี่ปุ่นที่นั่งทำตาปริบๆอยู่สะดุ้ง ใบหน้ายังยิ้มร่าอยู่เห็นเป็นเรื่องสนุกไปซะแล้ว พอเข้าไปในล็อกเกอร์ของชมรม ญี่ปุ่นได้เสื้อกีฬาสีตุ่นๆมากับกางเกงขาสั้นของรุ่นพี่ที่บริจาคไว้ ตัวโคร่งต้องมัดเชือกไว้ พอเดินออกมา เฟียตก็โผเข้ามาหาทันที

"มานี่ สิมึง"

"โอ๊ย ไม่เอาอ่า ไม่เอ๊า"

ญี่ปุ่นปัดมือออกชุลมุน แต่เฟียตล็อกคอไว้ด้วยความที่ตัวหนาใหญ่กว่า ญี่ปุ่นดิ้นไม่หลุด เฟียตเอาสีน้ำที่ผสมเตรียมไว้แล้วมาป้ายหน้าญี่ปุ่น เอาหนังยางมามัดผม ถอดแว่นตาหนาออก ญี่ปุ่นหรี่ตา

"อ่าใจร้าย หมีขาว เค้ามองไม่เห็นน้า เอาแว่นตาเค้าคืนมาน้า"

ญี่ปุ่นร้อง แต่เฟียตหัวเราะเสียงดัง พอให้ญี่ปุ่นหันหน้ามา คนที่เหลืออยู่ในห้องก็หัวเราะลั่นห้อง

"อา รายอ่า ทำอารายเค้าไอ้พี่หมีขาวบ้า"

"กวนตีนกูดีนัก สม"

เฟียต ทั้งหัวเราะทั้งสะใจ ที่วาดละเลงหน้าญี่ปุ่นได้ ก็จะไม่ให้ขำได้ยังไง เฟีนตเอาสีดำมาวาดเบ้าตาเหมือนหมีแพนด้า ทาจมูก ทาแก้มแดง ผมสั้นที่เอาหนังยางรัดตั้งชี้อยู่ ญี่ปุ่นเดินไปหาบอย

"อารายเหรอ บอย นายหัวเราะอาราย"

"อิอิ ปุ่น หน้านายอ่ะ อิอิ ยังกะหลินปิง"

"หือ อารายหลินปิง"

ญี่ปุ่นทำหน้าเอ๋อไม่รู้เรื่อง เห็นบอยหัวเราะก็หัวเราะตาม

"ไปๆ ลงไปหาเพื่อนๆ"

ฟอร์ดกลั้น หัวเราะแล้วดันหลังให้ตามลงไปสมทบกับเพื่อนๆที่รออยู่ก่อนแล้วที่สนาม พอก้าวลงไปเพื่อนๆที่รออยู่ก็หัวเราะลั่นเสียงดัง ญี่ปุ่นจะเอามือขึ้นลูบหน้าออกแต่เฟียตจับมือไว้ เฟียตคอยคุมอยู่ไม่ยอมห่าง ญี่ปุ่นทำหน้าย่น เสียงหัวเราะยิ่งดังกว่าเดิม

"เอ้ย ไอ้หลินปิง"

เพื่อน ร้องแซว ญี่ปุ่นยังทำหน้าเหรอหรา

"เดี๋ยวมึงแซวเขา เดี๋ยวกูก็จัดให้หรอกมึง"

เสียงเงียบลงทันที พอการรับน้องเริ่มขึ้นน้องๆก็เป็นเหมือนที่ระบายอารมณ์ของรุ่นพี่ โดยเฉพาะญี่ปุ่นที่โดนรุ่นพี่อย่างหมีขาวกับหมีดำรุมจนหน้าตาเลอะเทอะไปหมด

"ไป ลากยางรถ"

เสียงเฟียตสั่ง แล้วให้รุ่นน้องไปเอายางรถยนต์มาผูกใส่เอวแล้วให้วิ่ง น้องๆทุกคนทำหน้าแหยกัน แต่ก็โดนบังคับ ญี่ปุ่นหัวเราะเอกที่ลากยางรถยนต์ไม่ไปสักที

"อิอิ ไม่มีแรงหรา ปลาดุก"

"ไอ้หญ้าแห้ง มึงลองลากดูสิ หนักนะมึง"

"โอ๊ย เค้าแข็งแรง ไม่มีปัญหา"

"งั้นมึงมานี่ไอ้เปี๊ยก"

โฟคลากตัว ญี่ปุ่นไปแล้วเอายางรถยนต์ผูกใส่เอว แล้วก็ขึ้นไปนั่งบนยางรถยนต์

"อ่า มานั่งทำไมอ่า เค้าจะลากไหวเหรอ ลงไป๊"

"โป๊กๆ ไหนมึงบอกมึงแข็งแรง หนอยหลอกให้กูเลี้ยงไอติมแล้ววิ่งหนีนะมึง แสบดีนัก"

"อ่า พี่หมีขาว ช่วยด้วย หมีดำมาขี้เค้าอ่า จะลากไม่ไหวน้า"

ญี่ปุ่นร้อง เรียกความช่วยเหลือ แต่เหมือนจะเรียกตัวช่วยมาให้โฟคเสียมากกว่า เฟียตเดินมายืนดูแล้วก็หัวเราะ

"มึงลากดิ ไหน ลากให้กูดูหน่อย"

"บ้า หรา ตัวเองลากได้ไง"

"ไอ้นี่ย้อนนะมึง กูให้ลากก็ลาก"

เฟียต ขึ้นเสียง ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วพยายามลากแต่ก็ไม่ไป ยางรถยนต์ไม่ขยับ เฟียตเดินเข้ามาผลักหัวทีหนึ่ง

"อ่า นี่แน่ะ"

ญี่ปุ่นป้ายเอา สีที่หน้าป้ายเข้าที่หน้าเฟียตทันที แล้วรีบปลดยางรถยนต์ออกจากเอว

"ไอ้ เปี๊ยก!!!!!"

ญี่ปุ่นวิ่งแจ้นออกไป เฟียตวิ่งไล่ตาม

"มึงจะไป ไหน ไอ้เปี๊ยก มานี่"

เฟียตคว้าคอเสื้อได้กระชากญี่ปุ่นให้หยุด

"โอ๊ย  เจ็บน้า หมีขาว"

ญี่ปุ่นร้อง เฟียตจับตัวได้ก็เขกหัวทันที ญี่ปุ่นเห็นจวนตัวหันเข้ามากอดเฟียตไว้ทันที

"อ่า เค้าเจ็บน้า เขกเอาๆ"

เฟียตพยายามแกะตัวญี่ปุ่นออกแต่ก็เกาะแน่นกว่าเดิม

"ปล่อย กูนะมึง ปล่อย"

เฟียตตวาดเสียงดัง

"ไม่เอา เดี๋ยวหมีขาวเขกหัวอ่า เป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก นิสัยไม่ดี"

"เด็กอย่าง มึงนี่กูขอเถอะ กวนตีน"

เฟียตพยายามแกะญี่ปุ่นออกพัลวันแต่ญี่ปุ่นก็ ซุกหน้าเข้าใต้รักแร้ของเฟียต

"โอ๊ย จั๊กจี๋ ออกไป๊ ไอ้เปี๊ยก"

เฟียต หัวเราะออกมาเพราะญี่ปุ่นเอานิ้วจี้ตรงเอวบ้างจั๊กแร้บ้าง เฟียตหัวเราะตัวงอล้มลงโดยที่ดึงเอาตัวญี่ปุ่นลงไปด้วย เฟียตทับตัวญี่ปุ่นไว้ หน้าชนกันพอดี พลันเสียงหัวเราะก็หยุดลง มีเพียงเสียงลมหายใจของเฟียตที่ดังอยู่ สายตาของญี่ปุ่นที่ปราศจากแว่นตามาบดบังมองเฟียตด้วยแววตาที่ใสสะอาด ไม่มีรอยของความสงสัยเคลือบแคลงใจ เป็นแววตาที่บริสุทธิ์เหลือเกิน

"หนัก อ่ะ"

ญี่ปุ่นขยับตัว เฟียตจึงมีสติลุกขึ้นทันที

"มึง มึงไปวิ่งเลย ห้ารอบ"

"อิอิ ไปดีกว่า หมีขาวตัวหนัีกหนัก"

ญี่ปุ่น ลุกขึ้นวิ่งไปหาเพื่อนๆทันที ปล่อยให้หมีขาวนั่งกึ่งนอนอยู่ท่าเดิม จิตใจหวั่นไหวสับสนไปหมดแล้ว



  :laugh: :laugh:



เขียนโดย eiky
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-02-2012 08:54:17 โดย eiky »

KM

  • บุคคลทั่วไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






champ123

  • บุคคลทั่วไป
คริๆๆ  เชียร์หมีขาาววว

ออฟไลน์ ~tai~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
โถๆๆ ตกหลุม ..(รัก).. น้องญี่ปุ่มซะแล้ว  :-[

J๐ly

  • บุคคลทั่วไป
ว้าว ๆ เริ่มรู้สึกแล้วสิ

ไอ้พี่เฟี๊ยต






ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
ญี่ปุ่นเริ่มจู่โจมหัวใจนายเฟียตซะแล้ว  :z1:

Jesale

  • บุคคลทั่วไป
พี่เฟียต เริ่มหลงเสน่ห์หญ้าญี่ปุ่นแล้ว
หน้าชนกัน แล้วปาก..... เอ่อ ..... ชนกันไหม

ออฟไลน์ Vesi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-3

ออฟไลน์ ♥a2k♥

  • 見えないままだって愛しい
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-2
สงสัยหมีขาวจะไปไหนไม่รอดแล้ว หึหึ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
เพิ่งอ่านทัน...
ตกหลุมรักเด็กเอ๋อกันเป็นแถวเป็นแนว   55555
อยากบอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่อ่านไปหัวเราะไปด้วยทุกตอนเลย
อย่างกะคนบ้าเลย  ตลกดีอ่ะ
คนแต่งคิดได้งัยเนี่ยะ
ขอเป็นแฟนเรื่องนี้ด้วยคน
... อิ อิ

Phelyra

  • บุคคลทั่วไป
ไอ้พี่หมีขาวกับไอ้พี่หมีดำแกสองตัวกล้าแกล้งญี่ปุ่นหรอ :beat: คนตัวโตแกล้งคนตัวเล็กหัดสำนึกและละอายซะบ้างนะ :beat:

ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
อิอิ อ่านคลายเครียดเนอะเพื่อนๆ เรื่องที่แล้วหนักมาแล้วเอาแบบเบาๆบ้าง เหอๆๆ ก่อนจะกลับมาเรื่องแนวเดิม



 :กอด1: :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ hpsky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1073
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-0
หึหึ พี่หมีขาว

kanda53

  • บุคคลทั่วไป
พี่หมีขาว....ยอมรับซะเถอะว่า...
ตอนนี้มีญี่ปุ่นตัวน้อยมาวิ่งป่วนอยู่ในหัวใจ.....
ก้อเด็กมันทั้งใส...ทั้ง(ไม่)ซื่อ.....เจ้าเล่ห์นิด ๆ (เหรอ)...
ใครมันจะไปอดใจได้เนอะ...... :oni2:

รอการป่วนของเด็กน้อยในครั้งต่อไป....
 :L2: :L1: น้อง eiky

ออฟไลน์ naiin

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2421
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-9
โอยไม่มีแรงจะหัวเราะ

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
หมีขาวหลงญี่ปุ่นซะแล้ว

ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
  อิอิ มาแล้ว ญี่ปุ่นมาแล้วว  :laugh: :laugh:






                                         (รับน้อง ต่อ).






 
ญี่ปุ่นวิ่งกระหืดกระหอบไปหาบอยที่ลากล้อรถยนต์อยู่ ในใจไม่คิดอะไรไม่เคยคิดอะไร คิดว่าเป็นเรื่องสนุกแต่คนตัวใหญ่ยังอยู่ท่าเดิมไม่เขยื้อนกายไปไหนในใจกระเจิดกระเจิงไปไกลแสนไกล นี่เราเป็นอะไรไป ทำไมในใจมันหวั่นไหวแบบนี้ โอ๊ย ไม่มีอะไรๆ แค่ไอ้เปี๊ยกคนเดียว เฟียตพยายามไล่ความคิดออกจากหัวยันกายลุกขึ้น

"ไอ้เปี๊ยก มึงไม่ลากล้อรถวะ ขี้โกงเหรอมึง"

หมีดำร้องว่าเสียงดังปรี่เข้ามาหา ญี่ปุ่นที่ช่วยบอยลากล้อรถยนต์อย่างสนุกสนาน

"เอ๋ ก็ลากอยู่นิ หมีดำมะเห็นเหรอ"

"ไอ้นี่ กวนตีนนะมึง ช่วยกันลากมันจะได้อะไรวะ มานี่เลยมึง"

หมีดำจิกคอญี่ปุ่นออกมา

"โอ๊ย จะพาไปไหนอ่า ไม่เอ๊า จะลาก"

"มานี่ มึงวิ่งรอบสนามเลย ห้ารอบ"

"หวาย ไม่เอาหรอกตั้งห้ารอบ"

"วิ่ง กูบอกให้วิ่ง"

โฟคผลักหลังญี่ปุ่นให้ออกตัววิ่ง ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้ววิ่งเยาะแหยะหัวเราะเพื่อนๆที่ลากล้อรถยนต์อยู่

"หมีดำ ใจร้าย"

"มึงว่าอะไรน๊ะ"

เสียงขู่ดังสนั่น ญี่ปุ่นวิ่งแจ้นนำไปก่อนเพราะกลัวภัยที่จะมาถึงตัว โฟควิ่งไล่เขกหัวญี่ปุ่น

"เอ้า น้องๆฐานต่อไป เป็นการลอดซุ้ม มาตั้งแถวตรงนี้"

ฟอร์ดร้องบอกน้องๆ ที่ลากล้อรถยนต์เสร็จมาตั้งแถวหน้าซุ้มใบไม้ที่รุ่นพี่ทำเตรียมเอาไว้ น้องๆทุกคนหน้าตามอมแมมแต่ไม่เท่ากับญี่ปุ่น รายนั้นยังวิ่งไล่จับกับโฟคอยู่ริมสนามอีกฝั่ง สายตาหมีขาวมองอยู่ไม่วางตา

"มึง มานี่ได้แล้วไอ้เปี๊ยก"

อดใจไม่ได้ที่จะร้องเรียกให้ญี่ปุ่นมาเข้าฐาน ญี่ปุ่นวิ่งกระหืดกระหอบมาใกล้ๆ

"อ่า เค้าจะเข้าฐานอ่า หมีดำไปไกลๆสิ ตามมาแกล้งทำไมอ่ะ"

ญี่ปุ่นพูดเมื่อเห็นโฟควิ่งเข้าใกล้

"กูไม่ได้แกล้ง กูจะมาเตะมึง เร็วนักนะมึง"

"อ่า หมีขาวช่วยด้วย หมีดำจะเตะเค้า"

ญี่ปุ่นหาตัวช่วยวิ่งมาหลบข้างหลัง เฟียตทันที

"มึงจะมาหลบทำไมข้างหลังกู ไปเข้าแถวกับเพื่อน"

เฟียตตวาดเสียงดัง

"หมีขาวก็ไล่หมีดำไปก่อนดิ รบกวนสมาธิ"

ญี่ปุ่นลอยหน้าลอยตาพูด ทำหน้าล้อเลียนโฟคอยู่ข้างหลังเฟียต โฟคกำมือแน่น

"มึง ออกมานี่เลยไอ้เปี๊ยกตายแน่มึง"

"อิอิ ไม่ออก จะอยู่ตรงนี้ล่ะ ชอบแกล้งเด็ก นิสัยไม่ดี"

"มึงออกไปเลย มาหลบทำไม มึงอย่าแกล้งมันดิไอ้โฟค เดี๋ยวก็รับน้องไม่เสร็จกันพอดี"

เฟียตหันไปบอกโฟคที่ทำหน้าเหรอหราอยู่ ไม่คล้อยตาม

"เดี๋ยวมึงโดนแน่ๆ"

ญี่ปุ่น วิ่งอ้อมไปหาเอกที่เข้าแถวอยู่

"มึงไปกวนตีนพี่เขาจังวะไอ้หญ้าแห้ง เดี๋ยวก็อ่วมหรอกมึง"

"กวนไรอ่ะ ปลาดุก เค้าไม่ได้กวนนะ พี่เขาต่างหากมากวน"

"อ้าวไอ้นี่ เดี๋ยวอย่ามาร้องให้ช่วยละกัน"

"ชิ ใครจะร้องให้ปลาดุกช่วย ไปหาบอยดีกว่า"

ว่าแล้วก็ผละไปหาบอยที่ยืน หน้าเขียวหน้าแดงอยู่

"ลอดไปทีละคน ในซุ้มมีลูกแก้วอยู่ให้หยิบมาคนละลูก ใครออกมาไม่มีลูกแก้วเจอดีแน่"

เสียงฟอร์ดดังขึ้น แล้วดันหลังให้น้องๆคลานลอดเข้าไปทีละคน พอน้องเข้าไปหน่วยกำลังเสริมก็สาดน้ำผสมสีเข้าไป ยังไม่หนำใจปาไข่ไก่เข้าไปอีก เสียงน้องๆร้อง อูแหวะๆ อยู่ข้างใน โพรงของซุ้มใบไม้ไม่ใช่สั้นๆ ยาวกว่าสิบเมตร ระหว่างทางก็มีรุ่นพี่คอยแกล้งแหย่นั่นแหย่นี่ น้องๆก็ลอดพลางควานหาลูกแก้ว ทำอย่างกับรับน้องเข้ามหาฯลัย แต่ก็ไม่แปลกสำหรับที่นี่ เพราะบางชมรมลงทุนพาน้องออกนอกสถานที่รับน้องกันเป็นเรื่องเป็นราวไปเลย

"อิ อิ น่าสนุกจัง"

ญี่ปุ่นหัวเราะพอใจอยู่ข้างหลังบอย

"แหวะ น่าเกลียดออก ดูดิรุ่นพี่โรคจิต แกล้งน้องๆ"

บอยแย้ง แต่ญี่ปุ่นยืนมองอยู่ด้วยความสนุก อมยิ้มอยู่ พอถึงตาบอยก็คลานเข้าซุ้มไป ญี่ปุ่นกำลังจะคลานตาม

"เดี๋ยว มึงอย่าเพิ่งไอ้เปี๊ยก มึงต้องคนสุดท้าย"

โฟคมาดึงแขนญี่ปุ่นไว้ หันไปมองเฟียตแล้วยิ้มที่มุมปากน่ากลัวยิ่งนัก

"เอ๋ ทำไมอ่ะ อยากเข้าๆ"

"มึงได้เข้าแน่ แต่ของมึงต้องพิเศษกว่าใคร"

"อิอิ จริงหรา ของเค้าพิเศษกว่าใคร อิอิ ดีจาย"

"ยังไม่รู้ชะตากรรมอีกนะ มึง"

โฟคพูดเสียงเบา แสยะยิ้มอยู่ ญี่ปุ่นมองตามเพื่อนลุ้นตัวโก่ง ในหัวมีแต่เรื่องสนุกไม่คิดว่ารุ่นพี่จะแกล้ง พอสักพักเฟียตพยักหน้าโฟคจึงดันหลังให้ญี่ปุ่นเข้าไปในซุ้ม

"ไป มึงเข้าไปได้แล้ว"

ญี่ปุ่นดีใจคุกเข่าลงจะคลานเข้าไป พอโก่งก้นโฟคก็ดึงกางเกงญี่ปุ่นออกทันที

"อ่า มาดึงกางเกงเค้าทำไม๊"

ญี่ปุ่นร้องจะลุกขึ้นแต่โฟคผลักให้คลานเข้าไป กางเกงในลายอิ๊กคิวซังสกรีนลายเบ่อเร่อ

"เฮ้ย ขนาดกางเกงในยังลายการ์ตูน ไอ้นี่"

โฟคหัวเราะ รุ่นพี่ทุกคนก็หัวเราะ แต่มีสายตาคู่หนึ่งที่มองแล้วรู้สึกร้อนรน ต้นขาของญี่ปุ่นขาวตัดกับฉากหลัง เฟียตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"หวาย อะไรเละๆ"

ญี่ปุ่นคลานเข้าไปจนมองไม่เห็นตัวแล้ว รุ่นพี่ก็สาดนั่นสาดนี่ใส่

"อิอิ ไม่กลัว"

ญี่ปุ่นล้อเลียน หัวเราะชอบใจ

"มานี่ กูเอง"

หมีขาวปรี่เดินมาข้างๆซุ้มล้วง มือเข้าไปควานหาตัวญี่ปุ่น

"เอ๋ มือครายอ่า"

ญี่ปุ่นตกใจคลาน หนี รุ่นพี่ก็สาดน้ำผสมสีดักทาง เฟียตจับโดนขาของญี่ปุ่นดึงไว้

"หวาย ไม่เอ๊าๆ"

"นี่แน่ะ"

เฟียตลากขาญี่ปุ่นมาจนจับตัวได้อีกมือ หนึ่งล้วงสีที่ผสมหนืดๆเอาไว้ล้วงเข้าไปป้ายตามตัวตามหน้า

"แอ๊ะ ไม่เอ๊า"

ญี่ปุ่นดิ้น ร้องอยู่ในซุ้ม

"โอ๊ย!!!!!"

เฟียตร้องเสียงหลง เพราะญี่ปุ่นกัดเข้าที่ง่ามมือ

"ไอ้เปี๊ยก!!!!!!!!! มึงกัดกูเหรอ มึงตาย"

เฟียตร้องเสียงดังลั่นจะพังซุ้มเข้าไป ญี่ปุ่นคลานหนีอุตลุต

"หวาย แหวะ ยี้ อะไรอ่า"

คลานไปก็โดน ไข่ไก่ละเลงทั่วตัว พอออกพ้นซุ้มเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นขาใครยืนขวางอยู่

"หวาย หมีขาว"

ญี่ปุ่นร้องตกใจ รุ่นพี่คนอื่นๆหัวเราะชอบใจเพราะหน้าตาเนื้อตัวของญี่ปุ่นเลอะเทอะเปื้อนไป ด้วยไข่ไก่ผสมสี

"มึงจะไปไหน ไอ้ตัวดี"

เฟียตคำรามก้มตัวลงมา จะดึงญี่ปุ่นเอาไว้ แต่ญี่ปุ่นคลานกลับเข้าไปในซุ้ม เฟียตจับแขนญี่ปุ่นได้

"อ่า ไม่เอ๊า อย่าดึง"

ญี่ปุ่นร้องเพราะเฟียตกระชากแขนไว้แล้วกดหัว ญี่ปุ่นลงเอาถังสีมาเทราดไปที่ตัว

"อ่า ใจร้าย"

ญี่ปุ่นเงย หน้าขึ้นมาตัวเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำ

"นี่แน่ะ"

ญี่ปุ่นดึง กางเกงเฟียตลงเหมือนกัน เจ้าตัวไม่ทันระวังตัวกางเกงจึงกองลงมาอยู่ระหว่างหน้าแข้งทั้งสองข้าง

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก!!!!!"

เฟียตร้องดึงกางเกงขึ้นพัลวัน เสียงฮือฮาของรุ่นน้องดังขึ้น ญี่ปุ่นรีบวิ่งไปหลบหลังรุ่นพี่จี๊ป คนที่ญี่ปุ่นคิดว่าจะพึ่งได้

"พี่รูปหล่อช่วยด้วย"

ญี่ปุ่นไปกระตุกแขนจี๊ปให้ช่วย

"ไปใส่กางเกงดิ น้องญี่ปุ่น โป๊อยู่นะเรา"

"หวาย ลืมไปเลย อิอิ"

ร้องไม่ได้อายแต่อย่างใด ญี่ปุ่นวิ่งไปหากางเกงที่โฟคถือไว้

"เอาม๊า เอากางเกงเค้าคืนมา"

ญี่ปุ่น พยายามแย่งกางเกงคืนจากโฟค แต่คนตัวใหญ่ไม่ยอมคืนง่ายๆ

"ก้นขาวนี่ มึงไหนกูดูหน่อยดิ"

โฟคพูดทีเล่นทีจริง แต่สายตาชอนไชมองดูเรือนร่างช่วงล่างของญี่ปุ่น

"โรคจิตเหรอ ตัวเองก็มี เอาม๊า"

"ไอ้โฟค คืนน้องมันไปมึงเป็นบ้าเหรอ อย่ามาหื่นแถวนี้"

จี๊ปเอ็ดเสียงดัง โฟคหน้ามุ่ยยอมคืนกางเกงให้ญี่ปุ่นฉวยกางเกงมาสวมทันที ส่วนเฟียตอายหน้าแดงอยู่จะปรี่เข้ามาตบหัวญี่ปุ่นแต่เบนซ์ห้ามไว้
พอรับน้องเสร็จรุ่นพี่ก็เปิดสายยางให้น้องๆล้างตัว ญี่ปุ่นเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน รุ่นพี่ยืนมองอยู่ พอล้างตัวเอาสีเอาไข่ออกเสร็จก็ให้ไปอาบน้ำแยกย้ายกันกลับบ้าน นัดเจอตอนทุ่มตรงที่ร้านหมูกระทะหลังโรงเรียน ห้องอาบน้ำอยู่ในโรงยิมมีอยู่สี่ห้อง น้องๆบางคนก็กลับไปอาบที่หอเพราะขี้เกียจรอคิว

"กลับไปอาบที่หอเถอะ คนคงเยอะ"

บอยบอกเอกกับญี่ปุ่นที่ยืนตัวสั่นเพราะหนาวอยู่ทางเข้าดรงโรงยิม

"เอ๋ อาบที่หอก็เปลืองน้ำสิ อาบที่นี่ล่ะเราว่าประหยัดดี"

ญี่ปุ่นทำหน้าซื่อ

"เออ นั่นดิ ฉลาดนี่หว่าไอ้หญ้าแห้ง"

"เอ๋ ไม่ได้โง่เหมือนปลาดุกน้า"

"อ้าว ไอ้นี่วอนโดนตบหัวแล้วไหมล่ะ"

เอกง้างมือขึ้น

"พอๆ อาบนี่ก็อาบนี่ แล้วสบู่ล่ะ"

บอยถาม ทั้งสองมองหน้ากัน

"เอ๋ เดี๋ยวเราไปยืมของพี่เขาให้"

ญี่ปุ่น พูดแล้วเดินไปหาโฟคที่เอาผ้าเช็ดตัวมาจากล็อคเกอร์พาดไว้ที่บ่า

"พี่ หมีดำ ยืมสบู่หน่อยดิ นะนะ"

"ไม่ได้โว้ย จะใช้ร่วมกันได้ไงไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวกูติดเชื้อบ้า"

"งก ดำแล้วยังงกอีก"

"ห๊า มึงว่าอะไรน๊ะ"

โฟคร้องเสียงดัง เพราะญี่ปุ่นกัดฟันพูดเหมือนเคย

"ไม่ยืมก็ได้ ไปยืมหมีขาวดีกว่า อิอิ"

ญี่ปุ่นเดินมองหาเฟียต แต่ก็ไม่เจอพอดีเจอฟอร์ด

"พี่รูปหล่อ เห็นพี่หมีขาวป่ะ"

ญี่ปุ่นเข้าไปถาม

"มันอยู่บนชมรม ทำไมเหรอเปี๊ยก"

"เอ๋ เค้าชื่อญี่ปุ่นน้า ไม่ใช่เปี๊ยก"

"อ้าว ไอ้นี่ มึงไปหามันดิ ระวังนะมึง ไปทำให้มันอายน่ะเดี๋ยวจะโดนดี"

ฟอร์ดขู่แต่ญี่ปุ่นทำ หน้าย่นไม่สนใจวิ่งกลับไปที่ชมรม เฟียตกำลังถอดเสื้อยืดบิดน้ำออก

"หวาย โป๊ๆ"

ญี่ปุ่นร้องแต่ก็ยังเข้าไปยืนดูอยู่ใกล้ๆ

"มานี่เลย มึง กล้ามากนะที่ดึงกางเกงกู"

"เอ๋ มายืมสบู่น้า ห้ามแกล้ง"

"ส้นตีนกูนี่ มาให้เขกหัวทีเถอะ ไอ้ตัวดี"

"พูดไม่เพราะ ไม่เอาแล้ว ไม่คุยด้วย ไหนอ่ะ สบู่"

ญี่ปุ่นไม่สนใจสายตามองหาสบู่

"โป๊ก"

"โอ๊ย เขกหัวเค้าทำไมอ่ะ หมีขาว"

"หรือมึงจะให้กูเตะ กวนตีนนะมึง มึงดึงกางเกงกูลงต่อหน้ารุ่นน้องมึงต้องรับผิดชอบ"

"อิอิ อายเหรอ เค้าไม่เห็นอาย"

ญี่ปุ่นทำหน้าเขินล้อเลียน

"โป๊ก นี่แน่ะ กวนตีน กูไม่ได้อายโว้ย แต่มันไม่เหมาะสม"

"เอ๋ แล้วไงอ่า อย่าพูดมากหมีขาว เค้ารีบน้า หนาวแล้ว เอาสบู่มา"

"โห ไอ้เตี้ยนี่ มึงมายืมหรือมาขู่กูหา"

เฟียตตวาดเสียงดัง ญี่ปุ่นทำหน้าสลดลงทันที เข้าไปเกาะแขนกระตุก

"น้า พี่หมีขาวน้า เค้ายืมหน่อยน้า"

ญี่ปุ่นเงยหน้าขึ้นมองคนตัวใหญ่ใบหน้าที่ไม่มีสีเปรอะเปื้อนมันสะอาดหมดจด แววตาเป็นประกายใส เฟียตถึงกับอึ้งไป ญี่ปุ่นได้ทีคว้าเอาถุงสบู่แล้ววิ่งไปทันที

"อิอิ อันนี้เค้าช๊อบชอบ เอากลับไปใช้ที่หอดีกว่า"

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวมึง"

เฟียตรีบสวมเสื้อกลับแล้ววิ่งตามญี่ปุ่นไป ญี่ปุ่นยื่นสบู่ให้บอยไปอาบก่อน

"อาบ ด้วยกันดีกว่าจะได้ถูหลังให้ด้วย เนอะๆ"

ญี่ปุ่นจับแขนบอย

"อืม เอาดิ ไปเอก อาบพร้อมกันนี่ล่ะ"

"เฮ้ย บ้าเหรอ ไม่อายผีสางเทวดาบ้างเหรอ"

เอกร้องตกใจเพราะไม่เคยอาบน้ำกับใคร

"เอ๋ ตกใจทำไมอ่า ทำยังกะไม่เคย อายเหรอปลาดุก"

"ไอ้บ้า ไม่เคยเว้ย ตลกแระ จะถูหลังให้กัน"

"เอ๋ ไม่เห็นแปลก เรายังอาบน้ำกับพ่อบ่อยๆ ประหลาดนะนายอ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้างง

"เออ นั่นดิ เสียเวลา ไปอาบด้วยกันนี่ล่ะ จะอายทำไมมีเหมือนๆกัน"

บอยเสริมแล้วเดินนำหน้า เข้าไปในห้องอาบน้ำ

"นายมีปมด้อยอะไรอ่ะเปล่า อิอิ น้องชายเล็กเหรอ"

ญี่ปุ่น ทำหน้าล้อเลียน เอกทำหน้าบึ้งใส่

"ไม่เล็ก โว้ย อาบก็อาบ"

ในที่สุดทั้งสามก็เปลือยกายล้อนจ้อนอยู่ในห้องอาบน้ำ

"คิกๆๆ ดูของปลาดุกดิ ขนเย๊อะเยอะ"

ญี่ปุ่นหัวเราะ เอกเอามือมาปิดของตัวเองทันที

"เออ ทำไมของนายขนน้อยจังอ่ะปุ่น"

บอย ถามเพราะไรขนที่ขึ้นมันเบาบางเวลาเปียกน้ำยิ่งบางไปใหญ่

"ไม่รู้อ่า มันไม่มีนิ โห ดูน้องชายนายดิ อิอิ ทำไมมันดำๆ"

ญี่ปุ่นก้มหน้าลงดู จนบอยต้องเอามือปิด

"บ้าเหรอ มันก็สีนี้ล่ะ ว่าแต่ของนายทำไมข๊าวขาว"

บอยถามคืนบ้าง

"เอ๋ ก็มันเป็นสีนี้อ่ะ อิอิ ดูของปลาดุก หวาย พองตัวแล้ว บอยมาดูๆ"

ญี่ปุ่น หัวเราะชอบใจ เอกอายหันหลังให้

"ไหนๆ ทำไมตูดนายด่างๆแบบนี้อ่ะเอก"

บอยทักบ้าง

"โว้ย มันด่างๆแบบนี้อ่ะ ทำไมวะ"

"มาดูก้นญี่ปุ่นดิ ข๊าวขาว"

ญี่ปุ่นหันหลังให้เพื่อนอย่างภาคภูมิใจ หัวเราะคิกคัก กว่าทั้งสามจะอาบน้ำเสร็จก็หัวเราะ ทักนั่นทักนี่ของอีกฝ่าย

"อ้าว แล้วผ้าเช็ดตัวอ่ะ"

บอยร้องเพราะลืมไปว่าไม่มีผ้าเช็ดตัว

"เออ นั่นดิ ใส่เสื้อเปียกนี่ล่ะ ค่อยกลับไปเปลี่ยนที่หอ"

"เฮ้ย เดี๋ยวไม่สบายนะ"

"เอ๋ เดี๋ยวเราออกไปยืมข้างนอก"

ญี่ปุ่นบอก แล้วเปิดม่านออกไปทันที ทั้งบอยและเอกกุมของสงวมไว้แทบไม่ทัน ญี่ปุ่นเดินดูตามห้องอาบน้ำเห็นมีผ้าเช็ดตัวพาดอยู่ที่หน้าประตูก็เปิดพรวดพราดเข้าไปเลย

"หวาย หมีดำ โป๊"

ญี่ปุ่นทำให้โฟคที่ยืนให้น้ำ ฝักบัวรดตัวอยู่ผงะเพราะตกใจ

"เฮ้ย มึงเข้ามาทำไม๊ ไอ้เปี๊ยก"

โฟคร้องเสียงหลง

"อิอิ เห็นหมดแล้ว น้องชายก็ด๊ำดำ"

ญี่ปุ่น หัวเราะชอบใจ ชี้นิ้วไปตรงน้องชายของโฟค รายนั้นเอามือปิดพัลวัน

"ไอ้ บ้า มึงเข้ามาทำไม ออกไป๊ กูจะอาบน้ำ"

"อิอิ อายหรา ตัวก็ดำ น้องชายก็ดำ"

ญี่ปุ่นยังล้อไม่เลิก โฟคชักโมโห ถลาเข้ามาจับตัวญี่ปุ่นไว้

"ดำ เดี๋ยวกูจับยัดปากเลยนี่"

"แหวะ น่าเกลียด ดำๆ แบบนี้ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวสีตกใส่ปาก"

"ไอ้นี่ ของมึงขาวนักว่างั้น"

"อิอิ ก็ขาวน้า"

ญี่ปุ่นไม่มีอาย จับน้องชายให้โฟคดู แล้วก็ฉกเอาผ้าเช็ดตัววิ่งออกจากห้องอาบน้ำไปทันที

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก เอาของกูคืนม๊า"

เสียงโฟคร้องลั่น

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก"

"หวาย หมีขาว"

ญี่ปุ่นชะงักเพราะเฟียตตามเข้ามาในห้องอาบน้ำ เฟียตเองก็ยืนตะลึงร่างเล็กเนื้อเต็มยืนเปลือยล่อนจ้อนอยู่ ญี่ปุ่นทำหน้าเหรอหราแล้วก็ถอยเข้าไปในห้องอาบน้ำที่เพื่อนทั้งสองยืนรออยู่ เสียงหัวเราะคิกคัก คำว่าด๊ำดำ เล็ดลอดออกมาอยู่เรื่อยๆ พอทั้งสามเช้ดตัวเสร็จก็สวมเส้อเปียกออกมาจากห้องอาบน้ำ เฟียตยังยืนอยู่ที่เดิม

"มึงไปแกล้งใครมาไอ้เปี๊ยก"

เฟียตถาม สายตาไม่ดุเหมือนเมื่อครู่

"อิอิ ไม่ได้แกล้งซะหน่อย  แค่ไปยืมผ้าเช้ดตัว หมีดำรอแป๊บน้า เค้าเสร็จแล้ว"

พูดแล้วก็หัวเราะชอบใจ

"โป๊ก"

"โอ๊ย เขกหัวเค้าไมอ่า"

"มึงนี่เหลือ เกินจริงๆ จะยืมของคนอื่นมึงก็ต้องรอให้เค้าใช้เสร็จก่อนดิ เอาของพี่เขาไปใช้ก่อนได้ไง นิสัยเสีย"

เฟียตดุจริงจัง

"อ่า ก็เค้าหนาวอ่ะ หมีขาวไม่ให้ยืมเองนี่"

"อ้าวไอ้นี่ หนาวแล้วพี่เขาไม่หนาวเหรอ มึงไม่มีเอง เอาไปคืนพี่เค้าเดี๋ยวนี้"

เฟียตยืนจ้องหน้า บอยกับเอกหน้าเจื่อนลงทันที แต่ญี่ปุ่นก็ทำหน้าย่น เดินไปห้องอาบน้ำที่โฟคอาบอยู่

"อ่ะ หมีดำ เค้าขอโทษน้า"

ญี่ปุ่น เปิดผ้าม่านเข้าไปเหมือนเคย โฟคกุมน้องชายไว้ทันที ทำหน้างงๆ มันขอโทษเป็นด้วยเหรอ

"เออ เอาวางไว้ตรงนั้น"

โฟคบุ้ยปากให้ ญี่ปุ่นวางผ้าเช็ดตัวไว้ที่เดิม

"เค้าเช็ดตัวให้ไหมอ่า"

ญี่ปุ่นพูดออกไปทำหน้าซื่อไม่คิดอะไร

"หา มึงนี่นะ ไม่เอาโว้ย"

"อิ อิ พูดไปงั้นล่ะ ไหนๆ ดูหมีดำน้อยหน่อย อิอิ"

"ไอ้เตี้ยนี่ ออกไปเลยมึงเดี๋ยวกูถีบ"

ญี่ปุ่นรีบแจ้นออกมาจากห้องน้ำ หัวเราะคิกคัก เฟียตยืนจ้องอยู่

"กลับหอดีกว่า เดี๋ยวไปกินหมูกระทะๆ"

"มึงสองตัวกลับไปก่อน ไอ้เปี๊ยก มึงอยู่นี่ก่อน"

เฟียตออกคำสั่ง บอยกับเอกรีบแจ้นออกไปทันที

"โห รักเพื่อนจัง"

ญี่ปุ่นโอดครวญ

"มีอารายหรา หมีขาว"

"มึง มาถูหลังให้กูหน่อยดิ"

เฟียตพูดติดๆขัดๆ หน้าแดง

"เอ๋ ถูเองไม่เป็นหรา ไม่เอาอ่า ไม่อยากเปียกอีก หนาว"

ญี่ปุ่นเบ้ปาก

"เอ๋ จะให้เค้าดูหมีขาวน้อยหรา อิอิ ไหนๆ"

ญี่ปุ่นทำหน้าทะเล้นเดินเข้า ไปใกล้เฟียต

"ทะลึ่ง เดี๋ยวมึงจะโดน"

"ไม่โดน จะดู"

ญี่ปุ่น รบเร้าสายตามองไปที่เป้ากางเกงของเฟียต

"ไอ้เตี้ยนี่ ออกไปเลยมึง"

เฟียต พูดเขินๆ ตวาดไม่เต็มปาก

"อิอิ ใจเสาะ เค้ายังไม่อายเลย หมีขาวน้อย เล็กแน่ๆเลย อิอิ"

ญี่ปุ่นล้อแล้ววิ่งออกไปนอกห้องอาบน้ำทันที เฟียตจะคว้าตัวไว้แต่ไม่ทัน

"เดี๋ยวเถอะมึง ยั่วกูดีนัก"

เฟียตคำรามอยู่ในลำคอ ญี่ปุ่นวิ่งตามบอยกับเอกไปจนทัน

"พี่เขาทำอะไรมึงวะไอ้หญ้าแห้ง"

เอกทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

"อิอิ ทำอะไรไม่ได้หรอก เราฉลาด อิอิ"

ญี่ปุ่นพูดแล้วหัวเราะ

"ไปกินลูกชิ้นดีกว่าเนอะบอย"

หันไปชวนบอยที่พยักหน้ารับแล้ว ทั้งสามเดินออกจากโรงเรียน ตรงไปยังร้านขายลูกชิ้นปิ้งแล้วก็เดินกินไปยังหอพัก พอถึงก็เปลี่ยนเสื้อผ้า

"ทำไมรู้สึกง่วงๆหว่า"

"นายจะนอนเหรอ เดี๋ยวก็ไม่ได้ไปกินหมูกระทะหรอก"

บอยเตือนแล้วทาแป้งเด็ก

"เออ นั่นดิ ไม่เอาไม่นอน อ่านอิ๊กคิวซังต่อดีกว่า อิอิ"

ว่าแล้วก็ไปคว้าหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดอ่านรอบที่พันสามมาเปิดอ่านที่เตียง

"เอ๋ ทำไมเวียนๆหัว"

ญี่ปุ่นพูดเสียงอ่อย

"เป็นไรไอ้หญ้าแห้งครางเชียวนะมึง"

เอกเดินมาดูเพราะเห็นญี่ปุ่นหน้าแดงๆ

"เฮ้ย บอย ไอ้หญ้าแห้งตัวร้อนจี๋เลย"

เอกร้องออกมาหลังจากเอามือไปแตะแขนญี่ปุ่น

"ไหน เฮ้ย ตายล่ะ ไม่สบายแน่เลย"

"ทำไงดีๆ พาไปหาหมอไหม"

"ห้องพยาบาลปิดแล้วดิ ไปบอกรุ่นพี่ดีกว่า"

"เออ เดี๋ยวเราไปบอก ใครอ่ะ บอกใครดี"

"ไปบอกหมีขาว"

บอยบอกแล้วมานั่งลงข้างเตียงญี่ปุ่นแตะที่หน้าผาก หน้าบอยถอดสีเพราะญี่ปุ่นตัวร้อนมาก เช็ดตัวๆ บอยคิดแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปเอาผ้าผืนเล็กๆชุบน้ำมาเช็ดตามหน้าให้ ญี่ปุ่นดิ้นไปมาตาหลับพริ้ม
 




เขียนโดย  eiky
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-02-2012 08:54:54 โดย eiky »

ออฟไลน์ Vesi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +204/-3
หมีขาวทำน้องไม่สบายมาดูแลเลยนะ!
ญี่ปุ่นก็เหลือเกิน ทำหมีขาวจิตใจปั่นป่วน
ไปล้อเค้าเดี๋ยวก็ได้ดูหมีขาวน้อยตัวใหญ่ๆ จริงๆหรอก หึหึ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
เอ๋า  เจ้าตัวแสบไม่สบายซะแล้ว

ออฟไลน์ Tumz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-4
พี่ๆแกล้งน้อง น้องญี่ปุ่นไม่สบายเลย

พี่หมีขาวมาดูแลรับผิดชอบด่วนเลย :angry2:

 :pig4:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
ไปยั่วแบบนั้น เดี๋ยวได้ดูหมีขาวน้อยของจริงขึ้นมาทำไงล่ะญี่ปุ่น o22
โถๆ ไ่สบายเลยอ่า เดี๋ยวให้หมีขาวมาดูแลแบบพิเศษน๊า อิอิ

J๐ly

  • บุคคลทั่วไป
แหม
ดิ้นไปดิ้นมา


แล้วต้องหลับตาพริ้มด้วยนะ *-- 55555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด