❤️รักรสซ่าของนายคู่หมั้นตัวแสบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❤️รักรสซ่าของนายคู่หมั้นตัวแสบ  (อ่าน 604 ครั้ง)

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด  การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐานในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น  ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม  เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
    7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
    7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
    7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

***************************************************

เข้ามาอ่านเพื่อความสนุกนะคะ♥️
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-04-2021 19:10:36 โดย I rin »

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
บทนำ

รักรสซ่าของนายคู่หมั้นตัวแสบ



เพราะพี่ชายฝาแฝดดันชิ่งหนี หนุ่มซ่าบ้าพลังอย่าง "ก๊อปแก๊ป" หรือ "แก๊ป"ที่เพื่อนๆคนสนิทชอบเรียกสั้นๆ

จึงต้องปลอมตัวเป็นคู่หมั้นแทนพี่ชายเพื่อแลกกับเงินจำนวนมหาศาล

ทำไมพี่ชายเขาต้องหนีงานหมั้น? ทั้งที่คุณหมอ "บีเอ็ม"หรือหมอเอ็ม ทั้งรวย ทั้งเก่ง

หรือว่า...หมอนั่นนิสัยไม่ดี ชีกอ เฒ่าหัวงู

อ๊ะ! หรือเป็นพวกกระเทยแอปแมน สาวแตก???

          อะฮ้าาาา  แก๊ป เห็นเขาแล้ว

ผู้ชายสวมสูทสีเทายืนสูงเด่นเป็นสง่าอยู่ข้างสระว้ายน้ำ

อยากรู้นักหน้าตาจะเป็นยังไง  แก๊ปค่อยๆมองไล่จากเท้าขึ้นไป

ทันได้นั้นเขาก็หมุนตัวเข้าหาอีกคน หัวใจแก๊ปเต้นโครมคราม  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ

แล้วก็อ้าปากค้างน้ำลายสอ ดวงตาที่เบิกกว้างกลายเป็นรูปหัวใจปิ้งๆ

อ๊ากกกกกกก!!!!!! หล่อโฮกกกกก!!!!!!

เป็นไงละ ด่าเขาเอาไว้เยอะ พอเจอตัวจริงถึงกับเข่าอ่อนระทวยเลยเรอะ

ก็แหงสิ หนุ่มหล่อ รวย เพอร์เฟคขนาดนี้

เกิดแล้วตาย ตายแล้วเกิด ก็ยังไม่รู้จะได้เจออีกมั้ย

    งานนี้แก๊ปต้องใช้กำลังสยบรักซะแล้ว โฮะๆๆๆๆๆ




 
หนุ่มบ้าพลัง ถนัดรบ ไม่ถนัดรัก

ต้องสวมรอยเป็นคูุหมั้นของหนุ่มหล่อ  เริด เชิด และหยิ่งจนหน้าหมันใส้แต่แก๊ปดันปิ้งเขาอย่างแรง


งานนี้มีเจ็บแอนด์ฮา


                 เพราะแก๊ปจะใช้กำลังสยบหัวใจเขา!!!!!




❤️ฝากติดตามด้วยนะคะ❤️

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่1


กรุงเทพมหานคร : ฤดูหนาว


ในวันที่อากาศอบอุ่นกำลังดี ไม่หนาวไม่ร้อนจนเกินไป

ชาวบ้านร้านตลาดดำเนินชีวิตกันตามปกติในตลาดสดมีผู้คนเดินซื้อของกันขวักไขว่

ในขณะที่ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบร้อย ความหายนะกำลังไล่ตามชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนคนนึงมาอย่ากระชันชิด

"หยุดนะไอ้ตัวแสบ!!!!"

ชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนวิ่งไล่ตามเด็กหนุ่มที่กำลังวิ่งหน้าตั้งอย่างไม่คิดชีวิต

เขาวิ่งลัดเลาะไปตามตรอก ซอก ซอย ผมที่ยาวระต้นคอเริ่มเปียกลู่ลงไปตามลำคอขาว เสื้อแขนยาวสีขาวตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ กางเกงทหารตัวใหญ่สีกันดัง พรั่บๆ และรองเท้าผ้าใบคู่แพงเก่าสุดโทรมซอยถี่ไม่หยุด

"จะตามไปถึงไหนวะ ไอ้พวกบ้าเอ้ย!" ก๊อปแก๊ป เด็กหนุ่มในวัย22ปี รูปร่างปราดเปรียววิ่งไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

แผล่ดดดด!!!!

เขามัวแต่วิ่งหน้าเริ่ดไม่ได้ก้มมองพื้น จนไม่รู้ว่าตัวเองเหยียบขี้หมา

อึ๊ยยย...ขี้หมาเหลืองอร่าม แม่ง เหม็นหึ่งเต็มรองเท้า  แต่แก๊ปไม่มีเวลามาสนใจ เอาแต่วิ่งๆ วิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่ง หยุดวิ่งเมื่อไหร่ เขาตายแน่!

เขาวิ่งเข้าไปในตลาด กะอาศัยคนพลุกพล่านหลบหนีไอ้พวกบ้านั่นที่ตามเขามาอย่างไม่ยอมล่าถอย

แก๊ปกระโดดข้ามรถเข็นผักอย่างกับนักกีฬาข้ามรั้วโอลิมปิก

"ไอ้แก๊ป หยุดนะเว่ย"

"หยุดก็โง่สิวะ"

"ยอมแพ้ซะเถอะ ยังไงวันนี้มึงก็หนีไม่รอด"

ไม่ว่าจะสั่ง จะขู่ยังไงก็ไม่สามารถทำให้แก๊ปหยุดวิ่งได้

"ไม่มีวัน! คนอย่างไอ้แก๊ปไม่มีวันยอมแพ้ใครง่ายๆหรอกเว่ย แบร่ๆ"

แก๊ปหันไปแบบลิ้นปลิ้นตา เมื่อหันกลับมาอีกทีก็ชนเข้ากับรถเข็นที่บรรทุกลังกระดาษมาท่วมหัว

"เฮ้ย!!!"

พลั่ก!!!!

แก๊ปล้มหน้าทิ่มไปบนลังกระดาษที่หล่นเกลื่อนกระจายอยู่บนพื้นถนน

"โอ้ยยย...ยยยยยย"

"ฮึ่บ!!"

ไอ้หน้าโหดที่ไล่ตามมาตัดสินใจกระโดษตะครุบร่างที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น แต่ก็จับได้แค่ข้อเท้าของแก๊ป

"ปล่อยสิเว้ย! ปล่อยกู"

แก๊ปดิ้นขัดขืนแล้วขาของเขาก็หลุดจากมือของไอ้หน้าโหด แก๊ปยกเท้าขึ้นจ่อที่หน้าไอ้หน้าโหด มันทำหน้าเหวอเมื่อเห็นสีเหลืองที่เท้าเขา

ไม่ทันที่มันจะพูดอะไรแก๊ปก็เอาเท้ายันหน้ามันไปเต็มๆแรง

พลั่ก!!!!!!

"อ้วกกกกกก.....!!!!! ขี้หมา!!!" พวกที่เหลือกับคนในตลาดร้องพร้อมกัน ไอ้หน้าโหดลุกขึ้นนั่ง เอามือปาดหน้า แล้ววิ่งไปอ้วกข้างทางจนหมดใส้หมดพุง

"อี๋...ขอโทษทีนะกูไม่ได้ตั้งใจวะ"

แก๊ปทำหน้าแหวะแล้วตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งต่อ

"อย่าหนีนะ!" ไอ้ร่างยักษ์คนนึงกระโดดกอดแก๊ป

"อ๊ากกกกก!!!" แก๊ปกระทุ้งศอกไปที่ท้องมันเต็มแรง จนมือมันหลุดจากตัวเขาโดยอัตโนมัติ เป็นโอกาสให้เขาหันไปคว้าปลาไหลในกะละมังของแม่ค้าที่กำลังตกตะลึงดูเหตุการณ์

แก๊ปยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะดึกขอบเอวกางเกงของหมอนั่นแล้วยัดปลาไหลลงไปอย่างรวดเร็ว

"เย้ยยยย ปลาไหล เอามันออกไปๆ" ไอ้ร่างยักษ์ดิ้นพราดๆ ถอยหลังไปชนแผงผักจนหงายหลังไปทับผักแม่ค้าเสียหาย เลยโดนแม่ค้ารุมสกัมด้วยสารพัดผัด

"ฮ่าๆๆๆๆ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับไอ้แก๊ป"

"เฮ้ย มึงลืมแล้วหรอ ว่ายังมีกูอีกสองคน"

แก๊ปทำหน้าเซ็ง แล้วหันไปเห็นถาดปู เขาคว้าถาดปูเหวี่ยงใส่ไอ้สองคนนั้น

โครม!!! หมับๆ

"เจี๊ยก!!!"พวกมันร้องเป็นลิงเลยทีเดียว นายคนนึงโดนปูหนีบที่จมูกและหูทั้งสองข้าง

อีกคนนึงโชคร้ายหน่อย

"อ๊ากกกกด.....ปูหนีบโจ้ยยยยย"

พวกมันร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

"ฮ่าๆๆๆๆๆ" แก๊ปหัวเราะจนท้องแข็ง แล้วออกวิ่งต่อ

"หยุดนะ!!!" วิ่งไม่ถึง5นาทีพวกมันก็ตามมาทันจนได้

"แม่ง! ซอยตัน"

"ฮ่าๆๆๆๆ ดูซิว่าคราวนี้มึงจะหนีไปไหนได้"

"พวกมึงนี่มันหน้าด้านจริงๆ ก็บอกแล้วว่า ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย ยังตามทวงอยู่ได้ มึงไม่เบื่อ แต่กูเบื่อนะเว้ย..."

"เป็นหนี้แล้วไม่ใช้ ยังจะสั่งสอนคนอื่น ใครที่หน้าด้านกันแน่ว่ะ ถ้าไม่มีเงิน ก็เอาตัวมึงมาแลก"

ไอ้หน้าโหดสี่ตัวหักนิ้วดังกร๊อบๆพร้อมจะขย่ำแก๊ปให้ได้

"พวกมึงอย่าเข้ามานะเว้ย ขืนเข้ามากูฟาดจริงๆด้วย"

พวกมันยังดื้อด้านย่างสามขุมเข้าไปหาแก๊ป

"ปัดโธ่เว้ย! กูเตือนพวกมึงแล้วนะ เข้ามามึงเจอกูฟาดแน่"

พวกมันยังจะเข้ามาอีก

"อ๊ากกกกก ทำไมไม่ฟังกันบ้างว่ะ กูบ้าแล้วนะเว้ย"

แก๊ปจัดการใช้ไม้อันนั้นฟาดไม่ยั้ง

เอี้ยๆๆๆ ผลัวะๆๆๆ ป้าบๆๆๆๆ

แต่ไอ้หน้าโหดสี่ตัวก็ยังยืนหัวโด่เด่อยู่ต่อหน้าต่อตาหน้าแก๊ปอย่างสบายใจเฉิบ

เพราะว่าแก๊ปเอาไม้อันนั้นฟาดหัวตัวเอง-_-

นี่คือสุดยอดกลยุทธ์ของแก๊ปที่ไม่มีใครเลียบแบบได้ คือทำให้ฝ่ายตรงข้ามเวทนาสงสารและเป็นฝ่ายถอยไปเอง

"พวกมึง อยากเห็นกูตายต่อหน้านักใช่มั้ย ไอ้พวกใจร้าย"

แก๊ปพูดอย่างบ้าดีเดือด

ติ๋ง ติ๋ง เลือดจากกระหม่อมหยดลงที่หน้าผากขาวๆ

"เลือด! กูกลัวเลือด เฮือก!"

 แล้วแก๊ปก็สลบเหมือด ปล่อยให้ไอ้หน้าโหดสี่ตัวส่ายหน้าอย่างต๊อแต๊

"ถ้ากูรู้ว่ามึงปัญญาอ่อน กูไม่ตามมาให้เสียเวลากูหรอก"

ปี๊ดๆๆๆๆ

"พวกแกทำอะไรกัน"

เสียงตำรวจเป่านกหวีดมาอีกทาง พวกมันวิ่งหนีออกจากซอยอย่างไว ตำรวจหยุดนิ่ง แล้วถอดหมวกออก สะบัดผมยาวๆปลิวไสวเหมือนกำลังถ่ายโฆษณาแชมพู-_-

"คะ คุณตำรวจ...เดี๋ยวนี้เขาอนุญาตให้ตำรวจไว้ผมยาวได้แล้วหรอ"

"กูเท็นเองไอ้แก๊ป ไอ้เวร นี่เพื่อนมึงเอง แล้วหัวมึงนี่ยังไง? พวกมันเอาไม้ตีหัวมึงหรอว่ะ"

เท็นเพื่อนสนิทแก๊ปถามหลังจากประคองหัวเพื่อนไว้

"ฮึๆ"

แก๊ปหัวเราะทั้งน้ำตา แล้วหมดสติไปอีกครั้ง

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่1/1

เท็นพาแก๊ปมาที่ร้านอาหารที่พวกเขาทำงานอยู่ เฟิร์นเพื่อนสาวสนิทอีกคนช่วยทำแผลให้แก๊ปก่อนจะบ่นไปตามเรื่องที่เพื่อนตัวดีไปก่อเรื่องเอาไว้อีก ทำให้ตัวเองเจ็บตัวตลอด

"มึงนี่หาเรื่องเจ็บตัวได้ทุกวัน แล้วคิดยังไงเอาไม้ตีหัวตัวเอง"

"ก็คนมันจนตรอกแล้วนี่หว่า มึงจะให้กูทำยังไงยังไงเล่า"

"แล้วทำไมมึงต้องไปยุ่งกับไอ้พวกปล่อยเงินกู้นอกระบบด้วย มึงก็รู้ว่าพวกมันป่าเถื่อนแค่ไหน ไม่รู้จักจำนะมึง"

"ก็เครดิตคนจนอย่างพวกเรามันกู้ได้แต่นอกระบบนี่หน่า พวกมึงก็รู้ว่าตอนนี้แม่กูไม่สบาย กูต้องหาเงินรักษาแม่"

"ฮึกๆๆ" จู่ๆเท็นก็สะอึกขึ้นมา

"เฮ้ย! ไอ้หนุ่มผมยาว มึงเป็นอะไรเนี่ย"

เฟิร์นปวดหัวกับบรรดาเพื่อนประหลาดของตัวเองที่สุด สาวสวยน่ารักที่นิสัยแมนพอๆกับผช.เพราะอยู่กับสองคนนี้มาตั้งแต่เด็กๆ เลยได้นิสัยห่ามๆมาจากแก๊ปล้วนๆ ส่วนเท็นก็อบอุ่น อ่อนโยนกับเพื่อนสาวเพราะเฟิร์นเป็นผญ.คนเดียวของกลุ่ม

"กูสงสารแก๊ปนี่หว่า ทำไมชีวิตมึงถึงได้เฮงซวย บัดซบขนาดนี้..."

เท็นจับมือแก๊ปแล้วทำหน้าจริงจัง

"ถ้ามึงแต่งงานกับกู รับรอง กูจะดูแลมึงกับแม่อย่างดี กูจะไม่ปล่อยให้มึงต้องลำบากอีกแล้ว"

แก๊ปทำหน้าแหย ค่อยๆดึงมือกลับ แก๊ปไม่ได้รังเกียจที่เท็นดีกับเขาจนเว่อร์ขนาดนี้ แต่เขาไม่คิดจะกินเพื่อนตัวเองต่างเล่า

"กูไปทำงานละ"

"เจ็บขนาดนี้มึงทำไหวหรอ กลับไปพักที่บ้านดีกว่ามั้ง"

"แค่นี้ไกลหัวใจวะ สำหรับกูเรื่องเงินเรื่องใหญ่ เรื่องตายเรื่องเล็ก"

แก๊ปพูดแล้วเดินไปทางห้องครัวโดยที่ไม่หันกลับมามองเพื่อนทั้งสองที่ทำหน้าเอือมละอากับความดื้อด้านของอีกคน

เพื่อนทั้งสองมองหน้ากันแล้วถอนหายใจอีกรอบ ทั้งคู่เห็นใจแก๊ป แต่ไม่รุ้จะช่วยยังไง ลำพังตัวเองก็แทบจะเอาตัวเองกันไม่รอดอยู่แล้ว

ก๊อปแก๊ป เอเท็น ใบเฟิร์น เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ ทั้งหมดอาศัยอยู่ในระแวกเดียวกัน เรียนที่เดียวกัน และมาทำงานที่ร้านอาหารที่เดียวกันอีก

ใบเฟิร์น เป็นแคชเชียร์และดูแลความเรียบร้อยในร้าน

เอเท็น เป็นมือกีตาร์ของวงดนตรีประจำร้าน

ส่วนก๊อปแก๊ปเป็นเชฟมือหนึ่งของร้าน


เท็นลีดกีตาร์ด้วยสีหน้าอินกับเพลงสุดๆ มีนักร้องนำทำหน้าที่อยู่ข้างหน้า แต่คนที่ได้รับเสียงกรี๊ดจากสาวๆมากที่สุดกลับเป็นไอ้หนุ่มผมยาว

"กรี๊ดดดด พี่เท็นเท่ห์จังเลย"

เท็นยิ้มกระชากวิญญาณ สาวๆทำท่าเหมือนจะละลายกับรอยยิ้มหวานๆนั่น  สาวอวบอ้วนคนนึงถึงกับลมล้มกองอยู่ตรงนั้น

"เฮ่อ...พี่เท็นถ้าจะยิ้มแบบนั้น ฆ่ากันให้ตายไปเลยจะดีกว่า"
 
ตัวแสบหรือไอ้แสบของพี่ๆ เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินไปหาสาวสวยประจำร้านที่มีเธอเป็นผญ.เพียงคนเดียว

"พี่เฟิร์น...ลูกค้าโต๊ะนั้นบอกว่าอาหารร้านเรารสชาติห่วยแตกมาก"

แสบเอาอาหารจากโต๊ะนั้นวางให้เฟิร์นที่โต๊ะแคชเชียร์ เธอเหลือบไปมองโต๊ะนั้น

คนที่นั่งอยู่โต๊ะนั้นเป็นชายสูงวัยท่าทางภูมิฐาน สวมสูทเรียบหรูดูดี มีลูกน้องยืนขนาบข้างอยู่สองคน น่าจะเป็นพวกคนใหญ่คนโต คิดยังไงมาทานอาหารในร้านอาหารกึ่งผับแบบนี้

เฟิร์นมองคนพวกนั้นอย่างรู้ทัน คงไม่กล้าไปบอกเรื่องนี้กับเชฟด้วยตัวเองเพราะกลัวจะถูกฟันกบาลแบะน่ะสิ

เฟิร์นคว้าจานเดินเข้าไปในครัว แก๊ปกำลังขะมักเขม้นทำอาหารหน้ามันแผล็บ เฟิร์นวางอาหารกระแทกลงบนโต๊ะ

"ลูกค้าโต๊ะสี่บอกว่ามึงทำอาหารห่วยแตก"

เฟิร์นพูดเสียงเรียบ

แก๊ปยกกระทะค้างกลางอากาศหนึ่งวินาทีก่อนจะกระแทกมันลงบนเตาอย่างแรง ผักกระเด็นกระดอนออกจากกระทะ ผู้ช่วยเชฟอย่างทอมหน้าซีดเผือด

"กูเนี่ยนะ ทำอาหารห่วยแตก กูทำให้กินก็บุญเท่าไหร่แล้ว เหนื่อยจะตายยังจะมาบ่นอีก มาทำกินเองเลยมั้ย"

"ใจเย็นๆ"

"ได้...คนอย่างกูใจเย็นอยู่แล้ว"

แก๊ปยิ้มเลือดเย็นก่อนจะคว้าอีโต้เดินออกจากห้องครัวไปด้วยสีหน้าถมึงทึง

"เฮ้ย! ไอ้แก๊ป มึงจะทำอะไร ไหนบอกจะใจเย็นไงวะ"

"กูทำอะไร กูใจเย็นอยู่แล้ว เราจะคุยกันด้วยเหตุผล"

"แล้วมึงจะเอาอีโต้ไปด้วยทำไม"

"เอาไว้เผื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง!"

เฟิร์นเกาะติดแก๊ปที่เดินอาดๆเหมือนนักเลงเข้าไปในร้าน ลูกค้าและพนักงานเสิร์ฟทุกคนต่างหลบทางให้แก๊ปเดินเพราะยังไม่อยากหัวแบะ

พวกเขารู้ดีว่าเชฟร้านนี้โหดแค่ไหน ใครบังอาจมาหาเรื่องหรือมาตีกันในร้านก็โดนเชฟแก๊ปอัดมานักต่อนัก คนล่าสุดยังนอนเดี้ยงอยู่โรงพยาบาลอยู่เลย-_-

แก๊ปเดินไปที่โต๊ะสี่ ตาแก่ไฮโซยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นเช่นเดิม

ปั้ก!

แก๊ปปักอีโต้ลงบนโต๊ะ ทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง แต่ทว่าตาแก่ยังทำเฉย เขาหันมามองแก๊ปช้าๆสีหน้าเรียบเฉยยิ่งทำให้อารมณ์เดือดปุดๆ

"นี่คุณปู่ อาหารของผมมันห่วยตรงไหนไม่ทราบ"

แก๊ปยกเท้าขึ้นไปวางบนเก้าอี้คุณปู่ด้วยท่าทางมาดนักเลง

"เธอใส่เกลือเยอะไป ไม่เหมากับผู้สูงอายุอย่างฉัน คนทำอาหาร นอกจากทำให้อร่อยแล้วยังต้องใส่ใจสุขภาพลูกค้าด้วย"

แก๊ปนิ่งคิด จะว่าไปเขาก็พูดถูกแฮะ

"คุณปู่เป็นใคร เป็นเชฟเก่าหรอ"

ลูกน้องคนนึงของคุณปู่ทำหน้าที่แนะนำ

"ท่านสุพจน์ กิตติโยธินสกุล เป็นประธานกลุ่มบริษัทKMMครับ"

เฟิร์นและทุกคนตาลุกวาว กลุ่มบริษัท KMM เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในไทยและกว้างขวางไปถึงต่างประเทศ ธุรกิจมากมายที่นับไม่ถ้วนนั่นสร้างรายได้ให้แก่ท่านปีๆนึงว่ากันว่าเป็นหมื่นๆล้าน เลยไม่ค่อยมีใครได้เห็นท่านประธานสุพจน์เพราะท่านไม่ค่อยออกสื่อ ได้มาเห็นวันนี้ถือว่าเป็นบุญตานัก

แก๊ปมองท่านประธานสุพจน์อย่างสงสัย มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

"และท่านยังเป็นคุณปู่แท้ๆของคุณหนูครับ"

พลั่ก!

แก๊ปตกใจ เสียการทรงตัว เท้าตกจากเก้าอี้ ตัวเองกระเท่เร่

"คุณปู่แท้ๆของผม"

แก๊ปงงเป็นไก่ตาแตก คุณปู่พยักหน้าช้าๆ อะไรกันครับเนี่ย จู่ๆแก๊ปก็มีคุณปู่เป็นมหาเศรษฐี เขาฝันไปรึป่าว เขาต้องใันไปแน่ๆ แก๊ปมองหม้อไฟที่มีน้ำแกงร้อนๆด้วยสายตาคมกริบแล้วเอามือจุ่มลงไปเพื่อทดสอบว่าเขาไม่ได้ฝันไป

พึ่บ!!

"จ๊ากกก อ๊ากกกก "

เขาแหกปากร้องลั่น

"ร้อนๆๆๆ ไม่ได้ฝันนี่หว่า"


เมื่อร้านอาหารปิด

แก๊ปได้ออกมาคุยกับคุณปู่อย่างเป็นเรื่องเป็นราว เขานั่งสบายๆ ยกเท้าสองข้างขึ้นไปวางบนโต๊ะ แล้วกระดิกเท้าไปมา

พลางทำหน้ายียวนกวนประสาท ไม่ได้คิดเลยว่าคนที่นั่งตรงหน้าคือคุณปู่ของตัวเอง

การทำอย่างนี้เป็นการเสียมารยาท  คุณปู่มองรองเท้าของหลานชายแล้วเห็นหัวแม่โป้งที่โผล่พ้นรองเท้าเก่าๆออกมารับลม พร้อมด้วยกบิ่นตุๆเล็กน้อย เขามองหน้าหลานชายอย่างใจเย็น

"เอาเท้าลงครับ คุณหนูไม่ควรเสียมารยาทกับคุณท่าน"

"เป็นปู่ผมจริงเร้อ...."

แก๊ปเลิกคิ้วถาม พลาวเป่าหมากฝรั่งเล่น ไม่ได้สนใจคำเตื่อนของใครเลย

"เธอเป็นลูกของอานน์ลูกชายฉันกับนภา"

แก๊ปขมวดคิ้ว

"คุณปู่รู้จักพ่อแม่ผมได้ยังไง"

"บอกแล้วไงว่าฉันเป็นปู่ของเธอ พ่อของเธอเป็นลูกชายฉัน"

คุณปู่วางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ มันเป็นภาพคุณปู่กับชายหญิงคู่หนึ่งและเด็กชายน่าตาน่ารักอายุประมานสามขวบสองคน

แก๊ปเพ่งมองภาพตรงหน้าอย่างสนใจ ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของเขาในสมัยสาวๆและผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างแม่ก็คือพ่อ เขาเคยเห็นรูปพ่อในอัลบั้มรูปที่บ้าน ซึ่งทั้งบ้านก็มีรูปพ่อแค่รูปเดียว

"นี่รูปพ่อแม่ของผม แล้วนี่ก็ตัวผม...เฮ้ย! คนไหนวะ???"

แก๊ปงงสุดขีด ทำไมเด็กผู้ชายอีกคนถึงหน้าตาเหมือนเหมือนเขาราวกับแกะ

คุณปู่ชี้ที่ภาพแล้วเฉลย

"นี่คือเธอ...ส่วนนี่คือพี่ชายของเธอ"

แก๊ปอ้าปากค้าง

"พี่ชาย? คุณจะบอกว่าผมมีพี่ชายฝาแฝดงั้นหรอ???"

คุณปู่พยักหน้าช้าๆ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1939
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่2

"ใช่...เธอมีพี่ชายฝาแฝดชื่อท๊อปแท๊ปหรือแท๊ป"

แก๊ปรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบหัวสิบทีซ้อน เขาเข้าใจมาตลอดว่าครอบครัวเขาตอนนี้มีกันแค่สองคน คือเขากับแม่เท่านั้น แต่จู่ๆก็มีพี่น้องฝาแฝดเพิ่มขึ้นมาอีกคน และคนที่เฉลยความลับก็ดันเป็นคุณปู่ผู้ไม่เคยเหลียวแลเขากับแม่เลยด้วยซ้ำ แก๊ปยกเท้าลงจากโต๊ะ

"คุณนี่เองที่ไล่แม่ผมออกจากบ้านหลังจากที่พ่อผมตาย"

"....."คุณปู่นิ่ง ไม่ไม่พูดแม้แต่คำเดียว

"เวลาผ่านมาตั้งยี่สิบปี ทำไมคุณเพิ่งมาตามหาผมตอนนี้ คุณต้องการอะไรจากผม"

คุณปู่นิ่งไปสักพักก่อนจะเอ่ย

"ฉันมีเรื่องอยากให้เธอช่วย ตอนนี้เจ้าแท๊ปพี่ชายของเธอ เขาหนีตามคนรักของเขาไป และอีกไม่นานเขาต้องเข้าเข้าพิธีหมั้นกับคุณหมอเอ็ม ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่แท๊ปหายตัวไป ฉันจึงอยากให้เธอสวมรอยเป็นเจ้าแท๊ป จนกว่าฉันจะตามเขากลับมาได้"

"ฮ่าๆๆๆๆ กลัวเสียหน้าอะดิ้ แล้วเอาผมไปแทนแบบเนี๊ยยย เขาจะไม่จับได้หรอ"

"ฉันมั่นใจว่าพวกเขาไม่มีทางรู้ เพราะเธอสองคนหน้าหน้าตาเหมือนกันมากและคุณหมอก็เพิ่งเคยเจอกับพี่ชายเธอแค่สองสามครั้ง เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าแท๊ปมากนัก"

แก๊ปมองคุณปู่อย่างน่าสมเพช

"เฮ้อออ พวกคนรวยเนี่ยชอบหลอกกันไปมาอย่างนี้เองหรอ ผมไม่เอาด้วยหรอก"

"ฉันไม่ได้ให้เธอทำฟรีๆ ฉันมีค่าจ้างให้เธอ 5ล้านบาท"

"หา...!!! 5ล้านบาท!"

แก๊ปตาถลนออกนอกเบ้าแล้วรีบเก็บอาการไม่อยากให้คุณปู่รู้ว่าเขาเห็นแก่เงิน

"เงินซื้อคนอย่างผมไม่ได้หรอก ยังไงผมก็ไม่รับงานนี้"

"อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจ ถ้าเธอเปลี่ยนใจอยากทำงานให้ฉันก็โทรมาหาฉันได้"

คุณปู่ยื่นนามบัตรให้แก๊ป เขารับมาแล้วเดินออกจากร้านไปทันที


"นี่กูมีคุณปู่เป็นเจ้าของบริษัทเยอะแยะมากมายขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แต่ไม่เห็นจะรู้สึกผูกพันกับเขาเลยสักนิด คุณปู่เองก็ไม่ได้รู้สึกว่ากูเป็นหลาน แปลกจัง ทำไมแม่ไม่เคยบอกว่าคุณปู่โครตรวยขนาดนี้ และไม่เคยเล่าเรื่องพี่ชายฝาแฝดให้กูรู้เลยวะ...แม่คงเจ็บปวดจนไม่อยากเอ่ยถึงมันอีก..ละมั้ง"


22ปีก่อน

นภาแม่ของก๊อปแก๊ปกลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ที่ได้แต่งงานกับทายาทของเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอหน้าชื่นอกกลัดหนองแค่ไหนกับฐานะสะใภ้ที่พ่อสามีไม่ต้องการ เพราะเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้ายากจน ไม่มีสิ่งใดคู่ควรกับการเป็นสะใภ้ของท่านประธานเลยสักนิด

หลังจากนภาคลอดลูกแฝดคือ ท๊อปแท๊ปกับก๊อปแก๊ปได้เพียง3ปี อานนท์ก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ท่านประธานเสียใจมาก ท่านกล่าวหาว่านภาเป็นตัวกาลกิณีที่ทำให้ลูกชายท่านตายก่อนวัยอันควร จึงขับไล่นภาออกจากบ้าน และบังคับให้นภายกลูกชายฝาแฝดทั้งสองให้เขาเลี้ยงดู แต่นภาไม่ยอม

เมื่อตกลงกันไม่ได้ ทั้งสองฝ่ายจึงตัดสินใจแยกฝาแฝดออกจากกันโดยท๊อปแท๊ปอยู่กับคุณปู่ และก๊อปแก๊ปอยู่กับแม่

ท่านประธานสุพจน์ให้นภาสัญญาว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับแท๊ปอีก ไม่ว่าจะกรณีใดๆทั้งสิ้น นภาจำต้องยอมทั้งน้ำตา เนื่องจากท่านประธานสุพจน์ขู่ว่า หากนภาผิดสัญญา เขาจะใช้อิทธิพลแย่งลูกจากเธอไปทั้งสองคน แม้นภาจะคิดถึงแท๊ปเพียงใด เธอก็ไม่อาจเสี่ยงที่จะให้สูญเสียแก๊ปไปอีกคน

แก๊ปกำลังเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ก็เผอิญเจอรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่า ยืนสูบบุหรี่พ่นควันปุ๋ยๆ พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับคู่อริต่างโรงเรียนต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างเอาเรื่อง แต่ละคนหน้าอย่างกับปลาดุกถูกทุบหัว-_-

แก๊ปกระทืบเท้าตึงๆไปหาลูกน้อง แล้วดึงบุหรี่จากปาก โย รุ่นน้องจอมซ่าส์ หุ่นเตี้ยล่ำปล้ำง่าย ผู้เป็นหัวหน้าแก๊ง

"ละ...ลูกพี่!"

โยตกใจกลัวจนตัวสั่น โยกับลูกน้องต่างรู้กิตติศัพท์ของแก๊ปเป็นอย่างดี สมัยเรียน แก๊ปจะคอยกำราบลูกน้องที่ทำตัวออกนอกลู่นอกทาง แต่ถ้ามีเรื่องกับโรงเรียนอื่นเมื่อไหร่ เขาก็เป็นผู้นำไปตะลุยกับฝ่ายตรงข้าม

"ใช่ กูเอง"

แก๊ปตบหัวโยสั่งสอน

ป้าบ!

"กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าสูบบุหรี่ มันไม่ดีต่อสุขภาพ"

ว่าพลางเอาบุหรี่ยัดเข้าปากตัวเองแล้วพ่นควันปุ๋ยๆแล้วก็สั่งสอนลูกน้องหน้าตาจิงจังพร้อมกับโบกหัวเจ้าโยอีกที ลูกน้องเจ้าโย ซึ่งเป็นรุ่นน้องแก๊ปเช่นกัน ทำหน้าหวาดปนมึนงงเล็กน้อย

"มันจะทำให้มึงเป็นมะเร็งปอด เข้าใจกันมั้ย"

"อะไรวะ ไม่ให้เราสูบ แต่ตัวเองสูบเฉยเลย"

โยลูบหัวตัวเองปอยๆพร้อมบ่นอุบอิบ

"มึงว่าไงนะ!"

แก๊ปทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วเอาเท้าขยี้ ก่อนตั้งท่าจะชกหน้าเจ้าโย โยยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความหวาดกลัว

"ดึกแล้วทำไมไม่กลับบ้านกัน"

"ก็ไอ้พวกนี้น่ะสิ มันมาหาเรื่องพวกผมทุกวัน ลูกพี่ช่วยสั่งสอนมันหน่อยสิ"

โยว่าก่อนจะชี้มือไปทางด้านหลังแก๊ป

"เฮ้ย! พวกมึงจะเห่ากันอีกนานมั้ยว่ะ"

ไอ้ยักษ์ฝ่ายตรงข้ามเริ่มมีน้ำโห

"มึงว่าพวกกูเป็นหมาหรอ"

แก๊ปทำหน้าเหี้ยม ชี้หน้าพวกมันอย่างเอาเรื่อง

"มันจะมากไปแล้วนะเว้ย"

แก๊ปกำหมัดแน่น แล้วคว้าไม้หน้าสามในมือโยแล้ววิ่งไปหาเจ้าพวกนั้นอย่างห้าวหาญ

"เฮ้! ลูกพี่ลุยมันเลย"

เสียงเชียร์จากรุ่นน้องยิ่งทำให้แก๊ปฮึกเหิม

"ย้ากกกกกกก....!!!!!"

ตุ้บ!!

แย่แล้ว วิ่งไปได้ไม่เท่าไหร่ แก๊ปก็สะดุดก้อนหินล้มแผละท่ามกลางสายตาทุกคน ขณะที่พวกเขายืนอึ้งอยู่นั้นไม้หน้าสามก็ไปลอยคว้างอยู่บนท้องฟ้า ก่อนจะตกใส่หัวตัวเอง

ป๊อก!

"แหง็กๆ"

แก๊ปเกร็งมือและเท้าก่อนจะแน่นิ่ง

"เฮ้ย!!!"

เสียงตะลึงของรุ่นน้อง

"ฮ่าๆๆๆ ตลกชะมัด"

เสียงหัวเราะเยาะหยันของฝ่ายตรงข้าม โยวิ่งไปหาแก๊ป แล้วเขย่าตัวลูกพี่ของมัน

"ลูกพี่เป็นไงบ้าง"

"อย่าไปบอกใครนะ"

อายเขาละสิ  โยคิดในใจ

แก๊ปสะบัดหัวไปมา แล้วยืนขึ้นเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง

"เมื่อกี้กูแค่อ่อยให้ คราวนี้กูเอาจริงละนะ"

แก๊ปชูไม้ขึ้นเหนือหัว แล้ววิ่งกรูเข้าหาศัตรู

แก๊ปเป็นหนุ่มห้าวตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น เขาเป็นหัวหน้าแก๊งอันธพาลประจำโรงเรียนคอยปราบเหล่าศัตรูร้าย หาเรื่องชาวบ้านบ้างเป็นบางเวลา

พึ่บๆๆๆๆๆ

พวกมันชูมีดยาวเฟื้อย คมกริบๆ ออกมาจากข้างหลัง คน15คน มีด15เล่ม เข้าไปมีแต่ตายสถานเดียว แก๊ปชะงักกึก ทำตาเหลือก

"อ๊ากกกกก ....มันมีมีดดดด"

โยร้องลั่น แล้วพวกมันก็พากันวิ่งหนีหางจุกตูด โดยทิ้งลูกพี่ที่พวกมันรักและเคารพให้เผชิญหน้าคนเดียว

"ไอ้พวกขี้ขลาดตาขาว!"

แก๊ปกัดฟันกรอด แล้วหยิบมือถือออกมาทำท่าคุย

"แม่หรอ...ได้ๆ....จะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

แก๊ปหันไปบอกพวกมันหน้าตาย

"โทษทีนะ พอดีแม่กูตามให้กลับไปให้ข้าวหมา ถือว่าเป็นโชคดีของพวกมึงละกันที่กูไม่ว่าง ไม่งั้นพวกมึงตายสยอง"

"เกรงว่ากูจะปล่อยมึงกลับไปให้ข้าวหมาไม่ได้"

"พวกมึงมีมีดแล้วไง คิดว่ากูกลัวหรอ"

แก๊ปท้าทายทั้งที่กลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้วหาวิธีรับมือกับสถานการณ์แบบนี้มีวิธีเดียว คือใส่เกียร์หมาแล้ววิ่งหนีอย่างเดียว

แต่ตอนนี้หมดทางหนีแล้ว เอาว่ะ คนเราฆ่าได้แต่หยามไม่ได้

"ย้ากกกกก......!!!!"

พวกมันเงื้อมีดแล้ววิ่งใส่แก๊ป 1ต่อ15 แก๊ปจะไหวมั้ยเนี่ย

แก๊ปกระโดดสูง เตะลิ้นปี่ไอ้ยักษ์ แล้วเตะมีดหลุดจากมือมัน ก่อนจะฟาดไม้ใส่หัวมันเต็มแรง

พลั่ก!

"โอ้ยย"

แก๊ปหลบคมมีดลูกน้องไอ้ยักษ์ได้อย่างว่องไว แล้วใช้ลูกเตะเหินเวหาจัดการพวกมัน

พวกโยแอบดูกันอยู่ที่มุมตึก

"ลูกพี่แก๊ปนี่สุดยอดไปเลยวะ"

"ใช่พี่ ลูกพี่แก๊ปอย่างโหด"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน จนกระทั่งมีเสียงประกาศจากลำโพงเก่าๆ ดังมาจากรถเข็นคันนึง

"ส้มหวานๆมาแล้วจ้า....สองกิโล50บาท เชิญเลือกได้เลยจ้าาาา"

"ของลดราคา!!!! OoO!"

อ้อ ลืมบอกไป  แก๊ปมีนิสัยแปลกประหลาดอยู่อย่างนึง คือ ถ้ามีของลดราคาที่ไหน เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ถ้าลดราคาละก็ เขาจะต้องซื้อไว้ก่อน!!!

"เฮ้ยย! รถขายส้มมันจะมาทำไมตอนนี้วะ ลูกพี่ยิ่งแพ้ของลดราคาอยู่ด้วย แม่ง!"

แก๊ปวิ่งไปที่รถขายส้มด้วยสายที่วิ้งๆ

"ของลดราคา กูชอบบบบบบบบ"

ฟึ่บบบ

พวกโยกระโดดตะครุบตัวแก๊ป ก่อนที่ลูกพี่ของพวกมันจะไปถึงรถขายผลไม้

"พวกมึง ปล่อยกูนะเว้ย รถขายส้มกำลังจะไปแล้ว!"

"ลูกพี่ ตั้งสติหน่อย ตอนนี้ลูกพี่กำลังสู้กับพวกไอ้ยักษ์ ลูกพี่จะคลั่งของลดราคาตอนนี้ไม่ได้!"

"ส้มหวานๆมาแล้วจ้ะ สองกิโล50บาทททททท"

เสียงรถขายส้มไกลออกไปเรื่อยๆ แก๊ปน้ำตาคลอเบ้า เอื้อมมือออกไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง

"ฮึกๆ รถขายส้มจ๋า กลับมาหาพี่แก๊ปก่อนนนนน"

เมื่อรถขายส้มไปลับตา แก๊ปตั้งสติ แล้วกลับไปสู้กับพวกไอ้ยักษ์ต่อ แก๊ปโมโหที่ไม่ได้ซื้อส้มลดราคา เลยมาระบายกับพวกมันจนหมอบราบคาบ ในที่สุดแก๊ปก็เป็นผู้ชนะ ได้รับเสียงปรบมือและการชื่นชมจากลูกน้อง




"โห่แม่....เอาผ้าลงเยอะขนาดนี้ จะเย็บคนเดียวเสร็จมั้ยเนี่ย"

แก๊ปทำตาโตเมื่อกลับมาบ้าน เห็นแม่นั่งอยู่ท่ามกองผ้าที่ขนาบทั้งสองข้าง

"ไม่ต้องห่วงแม่หรอกเจ้าตัวแสบ....แม่ทำไหว ถ้าเย็บหมดนี่ ก็จะพอมีเงินไปผ่อนค่าเช้าบ้าน แคกๆๆๆๆ"

แม่ไอติดกันหลายครั้ง

"เอ๊ะ!...แล้วหน้าลูกไปโดนอะไนมา ไปมีเรื่องมาอีกแล้วใช่มั้ย"

"แม่ไม่ต้องห่วงหรอก แค่นี้ไกลหัวใจเยอะ ลูกแม่คนนี้เอาตัวรอดได้อยู่แล้ว...เออแม่ แก๊ปมีเรื่องจะถาม ....แก๊ปมีพี่......."

แคกๆๆๆๆ

แก๊ปยังไม่ทันได้ถามจนจบ แม่ก็ไอขึ้นมาก่อนคราวนี้ไอไม่ยอมหยุด แม่งอตัวอย่างทรมาน ใบหน้าแดงก่ำ แก๊ปสงสารแม่จับใจ แม่กำลังป่วย ไม่ควรมีเรื่องมากระทบจิตใจท่านอีก แก๊ปตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ

"เดี๋ยวแก๊ปไปหยิบยามาให้ แม่พักก่อนนะ"

หลังจากกินยาและนอนพักแปปนึง แม่ก็ลุกขึ้นมาเย็บผ้าต่อ เย็บไปไอไปตลอดเวลา แม่ของแก๊ป เจ็บออดๆแอดๆมานานแล้ว

แก๊ปต้องทำงานหาเงินรักษาแม่และช่วยรับภาระค่าใช้จ่ายภายในบ้าน แก๊ปมองแม่น้ำตาคลอ เขาไม่อยากเห็นแม่ทำงานหนักและลำบากแบบนี้เลย

แก๊ปก้มมองนามบัตรของคุณปู่ในมือ แล้วตัดสินใจในที่สุด



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-04-2021 23:45:03 โดย I rin »

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่3

ในห้องนอน

แก๊ปโทรหาเฟิร์น

"กรี๊ดดดดดด.....!!!!"

เสียงกรี๊ดของเฟิร์นทำให้แก๊ปทำหน้าแหย

"ท่านประธานสุพจน์เป็นปู่ของมึงจริงๆหรอ"

"ใช่ เขาจ้างให้กูไปเป็นคู่หมั้นปลอมๆแทนพี่ชาย เข้าให้ค่าจ้างตั้ง5ล้านบาท"

"อ๊ากกกกกก....!!!! 5ล้านบาท!!!!"

แก๊ปดึงมือถือออกจากหูแทบไม่ทัน

"ไอ้แก๊ปปปป มึงรวยแล้ววว คิดดูนะมึง ถ้ามึงได้หมั้นกับคนรวยๆที่คุณปู่หาให้ มึงจะสบายไปทั้งชาติเลยนะเว่ย"

"มันไม่ง่ายอย่างที่มึงคิดหรอกน่า กูที่หน้าที่แค่ประวิงเวลาจนกว่าคุณปู่จะเอาตัวพี่แท๊ปกลับมาได้ กูมันก็แค่ลูกจ้าง ไม่ใช่หลานรักของเขาสักหน่อย เออ....มึงอย่าบอกเรื่องนี้ให้แม่กูกับไอ้เท็นรู้ละ ขืนหมอนั่นรู้ว่ากูจะไปหมั้นกับคนอื่น มันต้องไปอาละวาดแน่ๆ"

"รู้ๆแล้วๆ กูจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับสุดยอด แต่มึงรวยแล้วอย่าลืมเพื่อนคนนี้ล่ะ"

"ไม่ลืมหรอกน่ะยัยบ๊อง แค่นี้นะ"

แก๊ปมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเป็นกังวล ก่อนจะบอกตัวเองเสียงหนักแน่น

"เห็นแก่พี่ชายและเงิน5ล้าน กูจะยอมโกหกสักครั้งก็ได้ 5ล้านบาทททท กูรวยแล้วววววว"

แก๊ปกระโดดโลดเต้นอยู่บนเตียงด้วยความดีใจสุดชีวิต

แก๊ปโทรไปลาออกจากงานกับเจ้าของผับ แล้ววันต่อมา เขาก็แบกเป้ใบใหญ่ออกจากบ้านโดยบอกกับแม่ว่าต้องไปทำงานพิเศษที่ต่างจังหวัดสักสองสามเดือน แม่ไม่เอะใจอะไร เพราะปกติแก๊ปก็ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านอยู่แล้ว แก๊ปเหลียวกับมามองแม่ที่นั่งเย็บผ้าอยู่ข้างหน้าต่างด้วยความเป็นห่วง


"อดทนหน่อยนะแม่ แก๊ปจะหาเงินให้ได้เยอะๆ แม่จะได้สบายขึ้น"




ในรถยนต์คันโก้หรู



"อ๊ากกกกก....!!!! รถเบนซ์ เบาะนุ่มมากกกกกกก"

แก๊ปนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเบาะหลังของรถเมอร์เซเดสเบนซ์คันหรูที่คุณปู่ส่งมารับเขาไปสู่คฤหาสน์ของตะกูล เพื่อไปเป็น ุณแหนูแท๊ป กำมะลอ

คนขับมองแก๊ปด้วยสายตาประมานว่า บ้านนอกเข้ากรุง


"มองอะไร? รถแบบนี้ ผมนั่งออกจะบ่อย โด่เอ้ย ไม่อยากจะคุย"

แก๊ปนั่งไขว่ห้าง แล้วกระดิกเท้า วางมาดเป็นคุณชาย แล้วจู่ๆมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ปุ๋ง!

กลิ่นตุ่ยๆลอยจากเบาะไปเตะจมูกคนขับ

"อ้วก! กลิ่นอะไรเนี่ย อย่างกับหมาเน่าตายทั้งกลม"

เขาเปิดกระจกรถ แล้วปัดเอาลมตดของแก๊ปออกไปก่อนจะขาดใจตาย

แก๊ปเชิดหน้า

"โทษที...เวลาตื่นเต้นผมมักจะตดโดยไม่ได้ตั้งใจ"

คนขับรถทำหน้าขยะแขยง

"ทำหน้าอย่างนั้นหมายความว่ายังไง ฉันกำลังจะเป็นคุณหนูของพวกนาย ฉันทำอะไร ก็ต้องบอกว่าดี ฉันชี้นกเป็นนก ฉันตดเหม็นนายก็ต้องบอกว่าหอม  เข้าใจ๋"

"ขอโทษครับคุณหนู ผมโกหกไม่เก่ง อ้วกกกกก...."

เขากลั้นหายใจแล้วโผล่หน้าออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์

แก๊ปเบ้ปาก

"แค่นี้ทำเป็นทนไม่ได้ เดี๋ยวก็กำตดให้ดมซะเลยนี่"

รถแล่นใกล้ถึงคฤหาสน์แล้ว แก๊ปมองคฤหาสน์ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างตะลึง ขนาดเห็นไกลๆยังรู้เลยว่ามันใหญ่มาก  หน้าประตูคฤหาสน์มีสุนัข4-5ตัวเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น แก๊ปสั่งให้คนขับรถจอดหน้าคฤหาสน์

แก๊ปในชุดเสื้อแขนยาวสีดำตัวเก่ง กางเกงตัวใหญ่ๆ ท่าทางเหมือนนักเลงไม่มีผิด ลงจากรถตาเป็นประกาย

อิ๋งๆๆๆ

"ไง...ชื่ออะไรกันบ้าง"

"หมาพวกนั้นสกปรกอย่างไปยุ่งกับมันเลยดีกว่าครับ"

คนขับรถเตือนและทำสีหน้ารังเกียจจนแก๊ปนึกหมันใส้

"ผมก็สกปรกพอๆกับหมานั่นแหละ เราเป็นพวกเดียวกันใช่มั้ย"

คราวนี้ไม่ใช่แค่ลูบหัว แก๊ปเล่นจุ๊บปากมันเลยทีเดียว เมื่อเหล่ตามองคนขับรถ ใบหน้าพะอืดพะอมของพวกเขา ทำให้เขาหัวเราะชอบใจ

แก๊ปก้าวไปในคฤหาสน์ มองรอบตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ บ้านสไตล์เกาหลีผสมยุโรป บ้านแบบนี้ในไทย มันเป็นหลังแรกที่แก๊ปเคยเห็นเลยด้วย

"สุดยอดไปเลย! ยะฮู้กูจะได้เป็นคุณหนูของบ้านนี้หรอเนี่ยยย"

ป้าแก่ๆสองคนออกมายืนแล้วเชิดหน้าต้อนรับแก๊ปอย่างไม่ค่อยเต็มใจ พวกเธอมองแก๊ปตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วซุบซิบๆกัน สร้างความไม่พอใจให้แก๊ป เขาเม้มปากอย่างหมันใส้ หมั่นตับ แล้วทักทายทั้งคู่

"คุณยายมองผมทำไม หน้าตาผมมันแปลกตรงไหนหรอ"

"อ้ายยย เธอกล้าดียังไงมาเรียกฉันว่ายายฮะ เธอเนี่ยนะถึงหน้าตาจะเหมือนตาแท๊ปอย่างกับแกะ แต่บุคลิคและนิสัยต่างกันราวฝ่ามือกับฝ่าเท้า"

"แล้วตกลงยายสองคนเป็นใคร จะว่าไป หน้าตาก็คล้ายๆกับฝ่าเท้าผมเหมือนกันนะเนี่ย"

แก๊ปยกลองเท้าผ้าใบขึ้นมาดู

"กรี๊ดดดด....!!!! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน"

"เสียงดังอะไรกัน!!!!"

คุณปู่ออกมาปรามเสียงกราว

"อย่ามาทำตัวเหมือนแม่ค้าในบ้านฉัน"

คุณป้าทั้งสองคนยืนสงบเสงี่ยม แก๊ปมองคุณปู่ดวงตาเป็นประกาย แล้วก้าวเท้าเป็นภาพสโลโมชั่น

"คุณปู่คร้าบบบบ....หลานมาแล้วววว...."

แก๊ปโอบกอดคุณปู่ทำหน้าเสแสร้งราวกับคิดถึงจับใจ

"ในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันสักทีนะครับคุณปู่"

"เด็กคนนี้...สตอเก่งจริงๆ"

คุณป้าทั้งสองนินทาระยะเผาขน คุณปู่แกะมือแก๊ปออก ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะแนะนำแก๊ปให้รู้กับป้าของเขา

"อาภากับอาภรเป็นพี่สาวของพ่อเธอ พวกเขามีศักดิ์เป็นป้าของเธอ"

"ป้าหรอ...สวัสดีครับคุณป้า กะแล้วเชียว รัศมีเปล่งปลั่งแบบนี้ต้องเป็นคุณป้าของผม"

แก๊ปเบะปากจะร้องไห้ แล้วโอบกอดคุณป้าทั้งสองพร้อมกัน

"โฮ๊ะๆๆๆ คุณป้าครับ ทำไมผิวคุณป้ามันย่นๆเป็นหมาบลูด็อกอย่างนี้ละครับ ทางโลชั่นแก้หนังเหียวบ้างก็ดีนะ"

"อ๊ายยย ปล่อยฉันนะ" อาภากับอาภรทำหน้ารังเกียจ

"นี่จะบอกอะไรให้ ฉันสองคนมีหลานคนเดียวชื่อตาแท๊ป ส่วนเธอก็แค่ตัวขัดแก้ จำใส่สมองเอาไว้ซะ"

แก๊ปขบกรามแน่น เขาก็เป็นหลานพวกเธอเหมือนกัน ทำไมถึงพูดกับเขาเหมือนหมูเหมือนหมา

"ฉันจะพาเธอไปดูห้อง"

คุณปู่บอก แก๊ปเดินผ่านหน้าคุณป้าทั้งสองแล้วแกล้งเหวี่ยงกระเป๋าไปด้านหลังอย่างสุดแรงเกิด

พลั่ก!

"อ๊ายย!!!!"

กระเป๋าฟาดหัวคุณป้าทั้งสองจนพวกเขาล้มทั้งยืน

"ฮ่าๆๆๆๆ"

แก๊ปหัวเราะสะใจ

คุณปู่เปิดประตูห้องของแท๊ป ซึ่งต่อจากนี้จะเป็นห้องของแก๊ป

มีรูปถ่ายของแท๊ปกับคุณปู่ประดับอยู่ผนังห้อง คุณปู่โอบกอดแท๊ปด้วยความรัก อีกภาพหนึ่งเป็นภาพที่คุณป้าทั้งสองหอมแก้มแท๊ป และยังมีภาพที่แท๊ปเดี่ยวเปียโน แสดงให้เห็นว่า คนในบ้านนี้รักแท๊ปมาก

แท๊ปเป็นเด็กหนุ่มที่รูปร่างผอมบางดูเรียบร้อยน่ารัก ผิดกับแก๊ปที่เหมืนนักเลงหัวไม้

แก๊ปหันไปมองบนเตียง มีของสะสมเยอะแยะมากมาย เป็นพวกตุ๊กตา คอลเลคชั่นต่างๆที่เจ้าตัวชอบสะสม

(พี่แท๊ปนี่เรียบร้อย ผิดกับผมราวฟ้ากับเหว ไม่น่าเชื่อว่าเราจะเป็นพี่น้องกันจริงๆ"

คุณปู่หยิบรูปแท๊ปขึ้นมาดู แล้วคร่ำครวญเสียงสั่นเครือ

"แท็ปเป็นเจ้าชายน้อยๆของฉัน ฉันเลี้ยงดูเขาอย่างดี หาสิ่งที่ดีที่สุดมาให้เขา ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะตอบแทนฉันแบบนี้"

แก๊ปมองคุณปู่ด้วยความเห็นใจ

"ความสุขของคนเรา บางทีไม่ได้อยู่ที่เงินทองหรอกครับ เขาว่ากันว่า คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก พี่แท๊ปอาจจะได้รับความกดดันจนทนอยู่ที่นี่ไม่ได้"

แก๊ปพูดขึ้รนลอยๆ คุณปู่ไม่เอ่ยอะไรออกมา ท่านเดินออกจากห้องไปเงียบๆ



                            ฝากติดตามด้วยนะคะ☺️

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่4

และแล้วห้องนี้ก็กลายเป็นโลกของแก๊ป แก๊ปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า รื้อ ค้นเสื้อออกมาดู

"ฮ่าๆๆๆ มีแต่เสื้อผ้าแพงๆทั้งนั้นเลย โอ้พระเจ้า!!! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้แก๊ปจะมีบุญได้ใส่เสื้อผ้าแพงๆพวกนี้ มีแต่เท่ห์ๆทั้งนั้นเลย"

แก๊ปหยิบตุ๊กตามากอดจูบราวกับคนบ้า แล้วขึ้นไปกระโดดโลดเต้นอยู่บนเตียง

"ไอ้แก๊ปรวยแล้ว ไอ้แก๊ปรวยแล้วเว้ย แอ๊ก!!!"

โครม!!!

แก๊ปกระโดดเพลินไปหน่อยจนก้าวพลาดตกจากเตียง ลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น

"เกิดอะไรขึ้น!!!"

คุณป้ามหาภัยกับคุณปู่เปิดประตูเข้ามาดูด้วยความตกใจ

"ว้าย!"

คุณป้าร้องเสียงหลงเมื่อเห็นแก๊ปนอนชักกระแด่วๆอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นความห้าว เปิ่น โก๊ะของแก๊ปที่เหมือนจะมาดแมนเกินชาย คุณป้ากับคุณปู่ถึงกับกุมขมับ คงต้องปรับเปลี่ยนบุคลิกภาพของแก๊ปขนานใหญ่

อาภากับอาภรเริ่มปฎิบัติการ

'เปลี่ยนยาจกให้เป็นเจ้าชาย-_-'

ด้วยการพาแก๊ปไปที่ร้านเสริมสวย แล้วให้ช่างเปลี่ยนทรงผมให้แก๊ปคล้ายแท๊ปมากที่สุด

แก๊ปปล่อยให้ช่างปู้ยี่ปู้ยำหัวเขาเล่น

"ฮ้าวววววววว" แก๊ปหาวปากกว้าง ตาปือจะหลับแหล่มิหลับแหล่ แล้วสุดท้ายเขาก็นั่งหลับคอพับคออ่อน

'คร่อกๆ"

แก๊ปโกนเสียงดังจนคนหันมามองกันทั้งร้าน แถมน้ำลายไหลยืดจนย่าเกลียดที่สุด

คุณป้าทั้งสองรู้สึกอับอาย พวกเธอช่วยกันปลุกแก๊ป

"ไอ้เด็กบ้า ตื่นเดี๋ยวนี้"

แต่เขย่าเท่าไหร่แก๊ปก็ไม่ยอมตื่น

"นี่แน่ะๆ"

ผลั่วะ!
เธอเบิดกระโหลกแก๊ปไปหนึ่งที

"เฮ้ย!!"

แก๊ปสะดุ้งก่อนจะสูดน้ำลายเข้าปากตามเดิม

"อี๋"ช่างทำผมกับคุณป้าทำหน้าขยะแขยง

แก๊ปถูกเนรมิตให้หล่อเหล่า ดูเรียบร้อย น่ารัก ตั้งแต่ผมยันปลายเล็บขบ แก๊ปจ้องเข้าไปในกระจกตาไม่กระพริบ

"เฮ้ย! นั่นใครว่ะ โครตหล่อเลย"

แก๊ปทำหน้าโอเว่อร์แอคติ้งสุดๆ

"ชอบมั้ยค่ะ"ช่างถาม

"ชอบครับ" พอจับมาเสริมหล่อ แก๊ปก็หน้าตาหล่อเหลาขึ้นปานพระเอกหนังก็ว่าได้ คุณป้าทั้งสองคนส่ายหน้ากับความหลงตัวเองของแก๊ป

"เอาหละๆ อย่ามัวหลงไหลได้ปลื้ม ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว" ป้าอาภาโบกมือไล่

แก๊ปเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ แล้วออกมาให้คุณป้าดู แก๊ปเดินโยกไหล แขวนแก่งไปมาเหมือนพวกนักเลง แล้วเอานิ้วเขี่ยจมูกเหมือนตัวโกงในหนัง คุณป้าถึงกับกุมขมับ แล้วแก๊ปก็เริ่มกวนประสาทด้วยการโชว์ลีลาการเต้นขั้นเทพที่ใครเห็นก็ต้องอาย(แทน)

"โย่ววๆๆๆ ว่ะฮู้!!" แก๊ปเหวี่ยงแขนไปข้างเร็วๆ เต้นเหมือนพวกขี้เมาข้างถนน ปิดท้ายด้วยท่าไมเคิลลูบเป้า

"โอ้เย่! ลูบเป้าเขย่าโลก"

คุณป้าถึงกับทนดูไม่ได้ แก๊ปเข้าไปเปลี่ยนชุดที่สองมาให้คุณป้าดู แต่คราวนี้เป็นสูทสุดหรู สไตล์เกลาหลี เสื้อยืดข้างในสีขาว เสื้อเชิ้ตตัวนอกเข้ารูปลายทางสีน้ำเงินคริปขาวเส้นเล็กๆ กางเกงเป็นทรงกระบอกยาวเก้าส่วน พร้อมกับรองเท้าหนังสีดำ

"ไหนลองหนุนตัวสิ"

แก๊ปทำท่าขึงขังแล้วเริ่มหมุน

ฟิ้วๆๆๆๆๆๆ

"เย้ยๆๆๆ"

จนได้ แก๊ปเสียหลักล้มกลิ้ง คุณป้าทั้งสองถึงกับไมเกรนขึ้น



สระว่ายน้ำที่บ้านคุณปู่

อาภา อาภร พาแก๊ปมาปรับปรุงบุคลิกภาพ โดยให้แก๊ปเอาหนังสือเทินไว้บนหัวแล้วเดิน เหมือนนายแบบ แก๊ปเกรงตัวเหมือนหุ่นยนต์

"กระโดกกระเดกเป็นม้าดีดกระโหลกอย่างเนี่ย ท่าทางอย่างกับนักเลง ใครเขาจะเชื่อว่าเธอคือตาแท๊ป"

"นั่นสิ...ยังไงยาจกก็เป็นยาจก จะให้กลายมาเป็นเจ้าชายได้ยังไงกัน"

อาภร มองแก๊ปอย่างสิ้นหวัง แก๊ปกัดปากแน่น ทำไมชอบเปรียบเทียบกันนักนะ

"เฮอะ! ยาจกงั้นเรอะ ระวังยาจกคนนี้ จะจกตาให้โบ๋ไปเลย จกๆๆๆๆๆๆ"

แก๊ปทำท่าเหมือนผีปอบแล้ววิ่งไล่จกพวกคุณป้า

"ยาจกมาแล้ววววว จกๆๆๆๆๆ"

"ว้ายยยย.....!!!!!"

ตูม!!!!!

คุณป้าทั้งสองหงายหลังตกลงไปในสระว่ายน้ำ

"ฮ่าๆๆๆๆๆ"

แก๊ปหัวเราะสะใจ คุณป้าโผล่ขึ้นจากน้ำแล้วโวยวายลั่น

"ไอ้เด็กบ้า!....แกกล้าดียังไงมาแกล้งฉัน"

"ฉันไม่รู้....ฉันเป็นยาจก จกๆๆๆๆๆ"

แก๊ปแกล้งทำเป็นไม่รู้ วิ่งเข้าบ้านไป ปิดประตูบ้านแทบพัง

ปัง!!!

"บ้าชิบ...ทำไมคุณปู่ต้องให้ยัยป้ามหาภัยสองคนนั้นมาคุมกูด้วยเนี่ย"

ติ๊ดดด...ดดดด..ดดดดด เสียงมือถือแก๊ปดังขึ้น

"ว่าไงเฟิร์น โทรมาทำไม กูกำลังอารมณ์ไม่ดี"

แก๊ปพาลใส่เฟิร์นเพื่อนเลิฟที่โทรมาทันที

"อะไรกันว่ะ มึงเป็นถึงคุณหนูหลานชายไฮโซ ยังจะมีอะไรที่ทำให้มึงอารมณ์ไม่ดีได้อีกละยะ"

"มึงไม่รู้หรอก อยู่ที่นี่เหมือนอยู่ในคุกที่มีผู้คุมเป็นยัยป้าแก่ๆสองคน ฮึ้ยยย กูไม่เข้าใจเลย ทำไมกูต้องมาปรับปรุงบุคลิกภาพ ทำตัวเป็นผู้ดี ก็แค่ผช.คนเดียว...หมอนั่นอาจจะขี้เหร่ จมูกแหว่ง เพดานโหว่ พี่แท๊ปถึงทนหมั้นกันเขาไม่ได้"

"เขาเป็นหมอไม่ใช่หรอ แสดงว่าต้องรวยมากๆ"

"รวยแล้วไงว่ะ หมอนั่นอาจจะนิสัยไม่ดี ชีกอ เฒ่าหัวงู หรือไม่ก็เป็นพวกกระเทยแอ๊บแมน ฮ่าๆๆๆๆ"


โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

"ฮัดเช้ย!"

คุณหมอบีเอ็มหรือหมอเอ็มปิดปากจามเสียงดัง เขาคิดในใจว่าต้องมีใครสักคนนินทาเขาอยู่

"ขอโทษครับ"

เขาขอโทษคนไข้สาวสวยสุดเซ็กซี่ด้วยน้ำเสียงสุภาพ

หมอเอ็มเป็นศัลยแพทย์ของรพ.ชื่อดังในเมืองหลวง วันนี้เขาต้องเข้าเวรตรวจคนไข้ทั่วไปแทนเพื่อน

"วันนี้เป็นอะไรมาครับ"

ที่เขาถามแบบนี้เพราะมักจะมีคนไข้หน้าตาเดิมๆแวะเวียนมาหาเขาทุกวันทั้งที่บางทีก็ไม่ได้ป่วยเป็นอะไร

"ฉันรู้สึกเจ็บหน้าอกจังเลยค่ะคุณหมอ"

เธอแอ่นอกตูมๆให้หมอเอ็มได้ยล เขาเบือนหน้าหนีอย่างเอือมระอา ผญ.มาโชว์ดูมๆให้ดูอย่างนี้เขายังไม่สนหรือเขาจะเป็นพวกตายด้านหรือไม่ก็ชอบเพศเดียวกันอย่างที่แก๊ปสงสัย

"สงสัยฉันจะเป็นมะเร็งเต้านม"

"คุณไม่ได้เป็นมะเร็งเต้านมหรอกครับ อย่าวิตกไปเลย"

"คุณหมอรู้ได้ยังไงค่ะ คุณหมอยังไม่ได้ตรวจ คุณหมอลองจับดูสิค่ะ มีก้อนแข็งๆอยู่ที่นมฉัน"

เธอกระชากมือหมอเอ็มไปตะปบที่หน้าอก

"เฮ้ย!!!"

เขาตกใจตาโต คนไข้จับมือคุณหมอคลึงเคล้าหน้าอกตัวเอง แล้วทำหน้าเคลิบเคลิ้ม ส่งเสียงร้องอย่างกับเล่นเซ็กส์โฟน

"โอ้! ตรงนั้นละคะคุณหมอ ดีมาก โอ้วว! ซี้ด!"

หมอเอ็มดึงมือกลับอย่างหวาดผวา คนไข้กัดปากทำหน้าเสียดาย

"คุณไม่ได้เป็นมะเร็งเต้านม คุณปกติดีทุกอย่าง"

"คุณหมอยังตรวจไม่ละเอียดเลยนะ มาตรวจต่อสิค่ะ"

เธอดึงมือคุณหมอไปอีกครั้ง คุณหมอขัดขืน

"พยาบาลๆ"

เขาร้องเรียกพยาบาล เมื่อพยาบาลเข้ามาจึงสั่งว่า

"คนไข้สงสัยว่าตัวเองจะเป็นมะเร็งเต้านม ช่วยพาเธอไปตรวจแมมโมแกรมที"

"ค่ะ คุณหมอ"

"ไม่เอาอะ ฉันไม่ตรวจด้วยเครื่อง ฉันจะให้คุณหมอตรวจสดๆ" คนไข้โวยวายลั่น

หมอเอ็มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเชิญคนไข้รายต่อไปเข้ามา คนไข้รายนี้เป็นนักเรียนหญิงม.ปลาย หน้าตาแอ๊บแบ๊วที่แอบกรี๊ดกร๊าดคุณหมอรูปหล่อ

"สวัสดีครับ วันนี้ไม่มีเรียนหรอ"

"หนูรู้สึกไม่สบาย เลยแวะมาหาหมอก่อน ค่อยไปเรียนค่ะ"

"มีอาการยังไงบ้างครับ"

"คือ...คือ..." เด็กหญิงบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย หมอเอ็มจิบน้ำระหว่างรอให้เธอพูดจบ

"คือหนูสงสัยว่า หนูจะเป็นมะเร็งปากมดลูกค่ะ!"

แค่กๆๆ

"หนูอายุเท่าไหร่"

"สิบหกค่ะ"

"เฮ้อ..รอให้อายุสามสิบแล้วค่อยมาตรวจมะเร็งปากมดลูกก็ยังไม่สาย"

"แต่หนูกลัวจริงๆนะคะคุณหมอ ช่วยตรวจภายในให้หนูหน่อยสิค่ะ"

หมอเอ็มทำหน้าเซ็งโลก แล้วกดเรียกพยาบาลให้มาเอาเด็กแก่แดดคนนี้ออกไป

"คุณหมอออออ หนูรักคูณณณณณณ"

หมอเอ็มทำหน้าเหยเก เขาต้องเจอคนไข้แปลกๆทุกวันจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ใครใช้ให้เขาหล่อเหลาและสง่างามราวกับรูปปั้นละ ย่อมมีสาวๆ ไม่ว่าจะสาวน้อยสาวใหญ่ หนุ่มน้อยน่าตาน่ารัก สาวสอง มาหลงได้ปลื้มเป็นธรรมดา



    คุณหมอเอ็มสุดหล่อของเราเขาน่าสงสารนะคะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่5

ผมชื่อบีเอ็มหรือหมอเอ็ม (ชื่อจริงช่างมันครับคนแต่งขี้เกียจคิด-_-) เป็นศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลชื่อดังในเมืองใหญ่ ตลอดชีวิตของผมไม่เคยพบกับความผิดหวังหรือความพ่ายแพ้ สมัยเรียนเพื่อนๆผมขนานนามว่า 'Perfect Man' ผมสอบได้ที่1ตั้งแต่ชั้นอนุบาลและสอบเข้าคณะแพทย์ด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง ผมนิยมความสมบูรณ์แบบ เสื้อผ้าหน้าผมต้องเนี๊ยบเรียบกริบและเป็นแบรนด์แนมเท่านั้น

รอยยิ้มของผมมีค่า ผมจะยิ้มให้กับคนที่คู่ควร ไม่ว่าผมจะทำตัวหยิ่งยโสสักแค่ไหน สาวๆหรือแม้กระทั้งหนุ่มน้อยน่ารักๆ ก็ยังรุมกรี๊ดผมไม่สร่างซา

น่ารำคาญที่สุด-_-

จริงๆแล้วผมก็แค่มนุษย์ที่ชอบหลอกตัวเอง แม้ว่าผมจะประสบความสำเร็จทุกๆด้าน แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่เคยสมหวัง

คือเรื่อง ความรัก....นับตั้งแต่ผิดหวังครั้งนั้น ผมก็กลายเป็นแค่เครื่องจักรที่ไร้หัวใจ ยอมให้คุณแม่บงการชีวิต


พ่อของหมอเอ็มเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุ15 เขาเติมโตมาด้วยการเลี้ยงดูของคุณแม่ที่มักจะทำอะไรตามใจตัวเอง อยากให้ลูกเป็นในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ซึ่งหมอเอ็มก็ว่าง่าย เขาไม่เคยทำให้คุณแม่ผิดหวังเลยสักครั้ง

หมอเอ็มจะหยิ่งกับเฉพาะคนที่มากรี๊ดกร๊าดเขาเท่านั้น แต่กับคนไข้ หมอเอ็มเป็นคุณหมอที่ใจดีที่คนไข้ทุกคนรัก เขาเป็นคุณหมอคนดังที่อยู่ในแวดวงสังคมไฮโซ ได้ถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารบ้างเป็นครั้งคราว และถูกสัมภาษณ์นับครั้งไม่ถ้วน ในฐานะหนุ่มหล่อในฝันของสาวๆในประเทศ

ครืดดดด ครืดดดด

"ครับคุณแม่"

เขากดรับด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

"บีเอ็ม ลูกมัวทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่ไปหาหนูแท๊ปอีก"

"ผมเข้าเวรตรวจคนไข้อยู่ครับ"

"ตรวจเสร็จรึยัง"

"เอ่อ.....เสร็จแล้วครับ"

"เอ๊าะ!...เสร็จแล้วก็รีบไปหาหนูแท๊ปเลยสิ ถ้าแม่ไม่โทรไปเตือนก็ทำเป็นลืมทุกที"

"รับทราบแล้วครับ ผมจะไปหาคุณหนูแท๊ปของคุณแม่เดี๋ยวนี้แหละครับ"

หมอเอ็มถอดชุดกาวน์เดินออกจากโรงพยาบาล เขาทำตามคุณแม่เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้

ผมไม่ได้รังเกียจอะไรกับเพศตรงข้ามที่จะคบหาหรืออยู่กินกับแบบสามีภรรยา เพราะทุกวันนี้โลกเราเปิดกว้างมากขึ้น ถึงจะไม่เท่าต่างประเทศก็เถอะ เพื่อนๆกลุ่มผมก็มี จะเป็นเกย์หรือไม่เกย์ พวกเขาก็มีความสุขกันได้

นี่ทางครอบครัวของเราไม่ติดอะไรก็ถือว่าดีมากเกินไปแล้วครับ ผมไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าทางคุณปู่ของคู่หมั้นผมจะเห็นด้วยขนาดนี้ มันไม่น่าจะใช่ แต่มันก็เป็นไปแล้ว

กลับมาทางด้านของแก๊ปที่เม้ามอยกับเฟิร์นอย่างเมามันส์

"มึงนี่ปากร้ายชะมัด เออนี่ เท็นกับแม่เริ่มถามแล้วนะว่าแกไปทำงานอะไรกันแน่ ทำำมต้องปิดเป็นความรับขนาดนี้"

"เฮ้ยๆๆๆบอกให้สองคนนี้รู้ไม่ได้นะ เดี๋ยวเป็นเรื่องใหญ่"

ก๊อกๆๆๆ

"แค่นี้ก่อนนะ"

แก๊ปเปิดประตูให้อาภากับอาภร

"ได้เวลาที่เธอต้องทำงานแล้ว ตุณหมอเอ็มมาแล้ว" อาภาบอก

"มาแล้วหรอ ผมยังไม่พร้อมเลยนะ"

แก๊ปทำหน้าตาเลิ่กลั่ก

"จำเอาไว้ คุณหมอเอ็มเป็นสมบัติของหนูแท๊ปหลานรักของพวกฉัน เธอมีหน้าที่แค่ประวิงเวลาจนกว่าพี่ชายเธอจะกลับมา" อาภากำชับ

"โฮะๆๆๆๆ ถ้าคุณหมอมาหลงเสน่ห์ผมมันก็ช่วยไม่ได้ละนะ"

"ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอแล้ว ตอนนี้พี่หมอของหนูแท๊ปรออยู่ข้างสระว่ายน้ำ รีบไปหาเขาซะ แล้วอย่าก่อเรื่องให้เขาจับได้ละ ไม่งั้นเธอจะชวดเงิน5ล้าน"

แก๊ปหน้าบูดเป็นตูดลิงเดินไปทางสระว่ายน้ำ

"ท่องเอาไว้แก๊ป แกต้องทำเพื่อเงิน5ล้าน"

แก๊ปสร้างจินตนาการในสมอง มีแบงค์พันจำนวนมากหล่นมาจากฟากฟ้าลงมาหาเขา แก๊ปไขว่คว้าเงินนั้นไว้ แก๊ปกระโดดโลดเต้นหมุนตัวไปมาอย่างร่าเริง

แก๊ปเห็นเขาแล้ว ผู้ชายสวมสูทสีเทาที่ยืนสูงเด่นเป็นสง่าอยู่ข้างสระว่ายน้ำ เขาหันหลังให้แก๊ป วัดระยะดูแล้วเขาน่าจะสูงเกือบ190ซม.ได้

แก๊ปหมุนตัวไปมาจนกระทั่งเข้าใกล้พี่หมอในระยะไม่ถึงหนึ่งเมตร แล้วย่องเข้าไปหาเขาช้าๆ

'อยากรู้นักไอ้พี่หมา เอ้ย พี่หมอจะหน้าตาเป็นยังไง'

แก๊ปก้มมองรองเท้าพี่หมอ แล้วทันใดนั้นเขาก็หมุนตัวมาหาแก๊ป หัวใจของแก๊ปเต้นไม่เป็นส่ำ แก๊ปค่อยเงยขึ้นมองเขาช้าๆ

แก๊ปอ้าปากน้ำลายสอ ดวงตาเบิกกว้าง และกลายเป็นรูปหัวใจปิ้งๆ แก๊ปไม่เคยมีความรู้สึกแบบนร้กับผช.คนไหนมาก่อน

'วะ..ว้าววว หล่อจังว่ะ ดวงตาคมปราบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีชมพูเซ็กซี่ โอ๊ะ! บ้าเอ้ย! หัวใจผม ใจผมจะละลายอยู่แล้ว'

แก๊ปทำหน้าเหมือนจะเป็นลม

คุณเป็นอะไรรึเปล่า"

น้ำเสรยงราบเรียบที่เอ่ยถามเขานั้นมันช่างนุ่มทุ้ม

'เทวดา เขาเป็นเทวดาเดินดินชัดๆ มีเหตุผลอะไรที่พี่แท๊ปต้องทิ้งเขา หรือคิดแค่ว่าเขาเป็นผู้ชาย'

เป็นผช.ก็รักกันได้ไม่ใช่หรอ หรือว่าพี่แท๊ปไม่ได้ชอบผช. แต่ผมเองก็ไม่เคยชอบผช.ยังรุ้สึกใจเต้นแรงกับพี่หมออยู่เลย หรือจริงๆแล้วผมจะเป็นเกย์มาตั้งแต่แรก แล้วเรื่องแบบนี้ทางคุณปู่เขายอมรับได้ด้วยหรอ หวงหน้าหวงตากับสะขนาดนั้น แล้วทำไมต้องให้หลานชายหมั้นกับผช.ด้วย ผมงงกับตรรกะของตะกูลนี่มากครับ ป่วยกันรึเปล่า-_-


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่6

หมอเอ็มพาแก๊ปออกไปเที่ยวข้างนอก ระหว่างนั่งรถไปด้วยกัน แก๊ปแอมมองว่าที่คู่หมั้นหลายครั้ง เขาขับรถไปเงียบๆไม่พูดอะไรสักคำ บรรยากาศมันเย็นยะเยือก แก๊ปนั่งตัวเกร็ง แก๊ปทำปากพะงาบๆเหมือนอยากจะถามเขาใจจะขาด

"เอ่อ...เราจะไปไหนกันหรอครับ"

"ไปกินเค้ก"

แก๊ปรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์เช่นนร้จริงๆ เมื่อไปถึง coffee shop ที่ตกแต่งโทนขาวดำ ดูคลาสสิคและมีระดับ คุณหมอสั่งเค้กชิ้นโตให้แก๊ป และสั่งกาแฟดำให้ตัวเอง

แก๊ปทำหน้าแหย เขาชอบกินเค้กสะที่ไหนกันเล่า ถ้าไม่บอกว่าผช.ที่อยู่ตรงหน้าแก๊ปคือใคร เขาคงคิดว่าอีกคนเป็นหุ่นยนต์ เขายกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเป็นจังหวะ ไม่คิดจะพูดคุยกับแก๊ปสักคำ หมอเอ็มรู้สึกได้ว่าแท๊ปหรือแก๊ปกำลังมองเขาอยู่ เขาก้มหน้ามองเค้ก

"มะ มะ ม่สยกินหรอ...คุณชอบกินเค้ก ไม่ใช่หรอ"

"เฮ้ย!"

แก๊ปตาเบิกโตเมื่อคุณหมอกลายร่างเป็นหุ่นยนต์หนุ่มรูปหล่อ เมื่อเขาอ้าปากจะเห็นเหบ็กโผล่ออกจากในปาก

"แง้บๆ May day....may day"

'บรึ้ยยยยยยย หมดกันคุณหมอของผม"

หวืดดเขาหมุนหัวไปมา

"เย้ย!" แก๊ปสะดุ้งโหยง

"เป็นอะไรไป"คุณหมอถาม แก๊ปตั้งสติ แล้วจับหัวคุณหมอบิดไปมา

"เฮ้ย!ก็มีเนื้อมีหนังเหมือนกูนี่หว่า"

"นาย! ทำอะไรฉันเนี่ย" เขาปัดมือแก๊ปออกอย่างไม่พอใจ

"อ๋อ ไม่มีอะไรครับ" แก๊ปยิ้มกลบเกลื่อน

"ร้านนี้หรูดีนะครับ"แล้วเปบี่ยนเรื่องคุย

หมอเอ็มก้มหน้าก้มตาดื่มไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ทำราวกับอยู่คนเดียวในโลก แก๊ปเซ็งห่านเป็นที่สุด ถ้าไม่ติดว่าหล่อ แก๊ปจะกระโดดสกายคิกให้เลิกหยิ่งซะเลย

แก๊ปเดินตามคุณหมอเอ็มออกจากร้านด้วยหน้าตาเบื่อโลก เขามองซ้ายขวา

แล้ว นัาน...นั่นมันไอ้เท็น มันมาทำอะไรแถวนี้ มองมาทางนี้ด้วย

"ทำไงดีๆ"

แก๊ปทำหน้าเลิกลั่ก ขืนเท็นเห็นเขา มันต้องโวยวายจนทุกอย่างพังแน่ๆ

แก๊ปวิ่งไปหลบหลังถังขยะ แล้วเทขยะออกจากถัง แล้วเอาถังขยะมาครอบหัวตัวเอง แล้ววิ่งหนีไป!!! แก๊ปวิ่งล้มลุกคลุกคลานเพราะมองไม่เห็นทาง หมอเอ็มงงเป็นไก่ตาแตก เขาวิ่งตามแก๊ปไปติดๆ

"โอ๊ย!"

แก๊ปยอมเจ็บตัวดีกว่าให้เท็นเห็นงั้นหรอ เท็นเห็นผช.แต่งตัวดูดี เอาถังขยะครอบหัวก็เกาหัวยิกๆ

"หล่อแต่บ้าว่ะ"

พอพ้นเขตอันตราย แก๊แฝปก็เอาถังขยะออกจากหัว หืม
..กลิ่นมันได้ใจจริงๆ

"เหม็น!!!"หมอเอ็มเอามืออุดจมูก

"เออ เหม็นจริงๆด้วยแฮะ"แก๊ปดมเสื้อตัวเองแล้วยิ้มแห้งๆ หมอเอ็มเดินหนีด้วยสีหน้าขยะแขยง

"เราเดินห่างๆกันดีกว่า ฉันจะอ้วก"

แก๊ปเม้มปากด้วยความหมันใส้

"เหม็นนิดเหม็นหน่อยทำมาเป็นรังเกียจ"

'ปลาช่อนปลาไหลกิโลละ60บาทเท่านั้นจ้ะ"

O_O แก๊ปหูกระดิก เมื่อได้ยินเสียงประกาศนั่น...แก๊ปพุ่งไปที่รถขายปลาด้วยความมุ่งมั่น

"อ๊ากกกก ของลดราคา แก๊ปคิดถึงของลดราคาาาาา"

หมอเอ็มหันมาแก๊ปหน้าเหวอ

"แท๊ป นั่นนายจะไปไหนอีก"

แก๊ปทำหน้าเว่อร์ๆเหมือนกับนางงามได้ตำแหน่ง

"โอ้ววววว ปลาช่อน ปลาไหล ะวกแกช่างน่ารัก น่าทะนุถนอมซะจริงๆ"

หมอเอ็มเดินตามแก๊ปมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"นายทำอะไร"

"ผมก็จะซื้อปลาน่ะสิ ถามได้ เห็นเป็นปลาวาฬรึไง"

บังอาจมาขัดจังหวะการซื้อปลาช่อนของเขา แก๊ปเลยวีนใส่ซะเลย หมอเอ็มขมวดคิ้ว

'ท็อปแท๊ปเป็นคุณหนูไฮโซ ฐานะร่ำรวย ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี แล้วเขาจะซื้อปลาลดราคาไปทำอะไร"

แก๊ปเปิดกระเป๋าสตางค์ แล้วทำหน้าแหย ทั้งที่ในกระเป๋ามีเงินอยู่เกือบหมื่น(คุณปู่ให้ไว้) นี่คิดจะทำอะไรอีกเนี่ย

"ฉันจ่ายให้ก่อนก็ได้"

หมอเอ็มยื่นแบงค์ห้าร้อยให้คนขายอย่างรวดเร็ว เขาตกหลุมพรางแก๊ปง่ายๆ เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว แก๊ปต้องการทดสอบความมีน้ำใจของเขา และก็อยากจะได้ของฟรีด้วยแหละ นี่คือประเด็นหลัก ฮ่าาาาาา

"อ้อ พี่หมอจะจ่ายให้หรอ แหมผมเกรงใจจัง...งั้นเอาห้าโลเลยครับ"

"ห้ะ!!...."

หมอเอ็มอึ่งไปเลย นี่หรอคือการแสดงถึงความเกรงใจ จากที่จะซื้อแค่สองโล พอมีคนจ่ายตังให้ก็ล่อไปห้าโล เขาชักจะสงสัยสะแล้วสิว่าคู่หมั้นของตัวเองเป็นคนยังไงกันแน่ แต่จะโกรธก็โกรธไม่ลง ก็เบ่นยิ้มหวานซะจนมดอยากจะย้ายสำมะโนครัวไปอยู่ที่ปาก

แก๊ปแก๊ปหิ้วถุงปลาช่อนไหล่เอียงตามคุณหมอต้อยๆ ระหว่างเดินไปลานจอดรถหมอก็ไม่พูดอะไรสักคำ เขารู้สึกอายกับการกระทำของอีกคนจนไม่อยากจะเดินใกล้ๆ แก๊ปชักสงสัย ที่พี่แท๊ปไม่อยากหมั้นกับคุณหมอเพราะเขาเป็นคนเย็นชาแบบนี้รึเปล่า

"ถ้าพี่หมอไม่เต็มใจจะพาผมมาเที่ยว ไม่ต้องก็ได้นะครับ"

แก๊ปพูดออกไปตรงๆ คุณหมออึ้งไปเล็กน้อย เพราะปกติแท๊ปเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยแสดงความคิดเห็นอะไร เขาจะพาไปไหนก็ไม่เคยปริปากบ่น

"ใครบอกว่าฉันไม่เต็มใจ คุณแม่บอกว่าฉันควรพานายออกไปเที่ยว อย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง เราจะได้สนิทกันมากขึ้นเพราะเดือนหน้าเราก็ต้องหมั้นกันแล้ว"

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่6.1 ต่อ

แก๊ปข่มอารมณ์โกรธ

"อ๋อ...พี่หมอพาผมมาเที่ยวตามคำสั่งของคุณแม่นี่เอง"

หมอเอ็มเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของคู่หมั้น แท๊ปเป็นผู้ชายที่น่ารักเรียบร้อยเก็บความรู้สึกเก่ง ไม่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า แต่วันนี้ดูเปลี่ยนไป เขาชักสีหน้าไม่พอใจและกล้าตำหนิเขาตรงๆ

ขณะที่คุณหมอกำลังออกรถ มีรถคันนึงขับมาจอดต่อท้ายและชนท้ายรถคุณหมออย่างจัง

"โอ้ย!!!"

หัวแก๊ปกระแทกกับคอนโซนหน้ารถดังโครม แก๊ปลูบหัวป้อยๆมองกระจกหลังมองหลังด้วยสายตาอาฆาตแค้น แล้วเปิดประตูลงไปเอาเรื่อง

แก๊ป....หิ้วปลาช่อนลงไปด้วย!!!

"นายจะไปไหน!!!"

คุณหมอรีบปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วตามลงไป

"ออกมา! ออกมา!"แก๊ปทุบกระโปรงรถเรียกคนข้างในออกมา

"มีอะไรจะคุยกับพี่หรอน้องสาว" ชายคู่กรณีลงจากรถมาถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท และที่สำคัญ มาเรียกเขาว่าน้องสาว?

"ฮ่าๆๆๆอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง นายขับรถชนท้ายรถพี่หมอฉัน คิดจะรับผิดชอบยังไง แล้วทำให้หัวน้อยๆของฉันกระแทกคอนโซน ถ้าหัวฉันโน แกตาย!!!!" แก๊ปลืมตัวถกแขนเสื้อขึ้น ขี้หน้าด่า

"โห่ๆ น้องสาวคนนี้ซ่าไม่หยอก นี่รถเธอรึไงห้ะ เจ้าของรถเขายังไม่พูดอะไรสักคำ"

มันมองไปยังคุณหมอ

"ฉันเป็นผช.นะเว่ย น้องสาวบ้านป้าแกสิ"

"อ้าว"มันทำหน้างง

"ผช.คนนี้เขาเป็นคุณหมอ เขาไม่ลดตัวมาเสวนากับคนอย่างแกหรอก อย่างแกต้องเจอไพร่อย่างฉันนี่"

"เฮ้ย รถก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย จะเอายังไงว่ะ"

"เฮ้ยพูดแบบนี้ได้ยังไงว่ะ"

แก๊ปถอดรองเท้าขึ้นมาขี้หน้าคู่กรณีดวงซวย คุณหมอหน้าเหวอสุดขีด คุณหนูไฮโซเขาทำกันอย่างนี้ด้วยหรอ

'เขาไม่เหมือนคุณหนูแท๊ปที่เคยรู้จักเลย'

"รถไม่เป็นอะไร แต่หัวฉันเจ็บ ใครจะรับผิดชอบ หา...!"

แก๊ปเอารองเท้าตีที่กระโปรงรถมัน

"เฮ้ย หมดกันรถฉัน หาเรื่องเจ็บตัวซะแล้วไอ้หน้าสวย"

มันกระชากมือแก๊ปข้างที่ถือปลาช่อนอย่างแรง จนถุงปลาช่อนหลุดจากมือหล่นลงพื้นแตกกระจาย ปลาช่อนดิ้นหนีตายตกลงไปในท่อระบายน้ำ แก๊ปทำหน้าเศร้าราวกับญาติเสีย

"โฮ่ๆ ปลาช่อนน้อยของฉัน"

แก๊ปกัดฟันกรอด แล้วหันขวับไปเอาเรื่อง

ผลั่วะ!!!

แก๊ปเอารองเท้าตบหัวหมอนั่น

"โอ้ย!!!" แล้วกดหัวมันลงไปที่ท่อระบายน้ำ

"แกทำให้ปลาช่อนฉันตกลงไปในท่อ แกต้องมุดไปจับมันขึ้นมา"

แก๊ปจับหัวหมอนั่นยัดร่องเล็กๆที่ฝาท่อ

"ไอ้บ้า รูแค่นี้ใครจะมุดลงไปได้"

"แกเรียกใครไอ้บ้าห้ะ"

ผลั้วะ!!

แก๊ปเอารองเท้าตีหัวมันไม่ยั้ง ตอนนี้แก๊ปหน้ากลัวมาก

"ฮื่อๆๆๆ"

หมอนั่นซ่าไม่ออก ร้องไห้อย่างกับเด็กเล็กๆ

ปี๊ดดดดดด รปภ.เป่านกหวีด แล้ววิ่งมาห้ามทับ

"มีอะไรกันหรอครับ"

แก๊ปรีบเปลี่ยนท่าที

"เอ่อ..ไม่มีอะไรครับ คือเราเป็นญาติที่พลัดพรากจากกันมานาน พอเจอกันเลยทักทายกันรุนแรงไปหน่อยครับ"

แก๊ปกอดคอหมอนั่นแสดงความรักอย่างสุดซึ้ง

"ฮื่อๆๆๆ"หมอนั่นน้ำตาไหลพราก

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ" แก๊ปกดหัวมันซบอก

"เห็นมั้ยครับ เขาดีใจน้ำตาแทบเป็นสายเลือด บอกเขาไปสิ ว่านายดีใจที่ได้เจอฉัน"

แก๊ปจับหมอนั่นซุกรักแร้เป็นการข่มขู่ หมอนั่นยังไม่อยากตายด้วยกลิ่นเต่าพิฆาตของแก๊ป เลยบอก รปภ.ไปด้วยน้ำเสียงอู้อี้

"ใช่ครับ..เราเป็นญาติกัน..ผมโครตที่ใจที่ได้เจอ"

ทันทีที่รปภ.หันหลังจากไป แก๊ปก็ผลักหัวหมอนัานออกจากรักแร้อย่างแรง

"ไอ้ตัวแสบ"

มันขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทำท่าเงื้อหมัดจะชกแก๊ป แต่ก็ต้องยกค้างกลางอากาศเพราะเจอแก๊ปแยกเขี้ยวใส่ แล้วเอารองเท้าตบหัวตัวเองเป็นการขู่ขวัญ เท่านี้ ผช.ใจปลาซิวก็หัวหดตดหาย รีบขับรถเผ่นแนบไปแทบไม่ทัน


ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่7

แก๊ปใส่รองเท้า เปิดประตูรถเข้าไปนั่งฉีกแข่งฉีกขากว้างแบบไม่เกรงใจใคร แล้วสบถตบท้ายอย่างไม่หายแค้น

"ฮึ้ย! อยากจะฆ่าคน!"

หมอเอ็มมองแก๊ปด้วยสายตาระแวงสงสัย

"เอ่อ..นายดูแปลกๆไปนะแท๊ป"

แก๊ปตาเหลือก ลืมไปเลยว่าต้องแสดงเป็นพี่ชายผู้เรียบร้อย แก๊ปขยับท่านั่งใหม่

"แหม่ พี่หมอก็ เราเพิ่งจะเคยออกเดตไม่กี่ครั้ง พี่หมอจะไปรู้ได้ยังว่าตัวตนของผมเป็นยังไง"

"ตัวตนของนายไม่ใช่ผช.เรียบร้อยน่ารักอย่างที่ฉันเข้าใจหรอ"

"อ๋อ...ใช่สิครับ ผมน่ะเรียบร้อยจะตาย แม้แต่ตอนนั่งชักโครกผมยังนั่งคุกเข่า เจอนกบาดเจ็บก็เอาไปย่างกิน เอ้ย เอามันไปรักษาจนมันหายดีแล้วปล่อยไป เวลากินข้าวผมก็ละเลียดกินทีละเม็ด เห็นมั้ย....ผมจิตใจงดงามแค่ไหน แต่คนเราก็ต้องมีอารมณ์ขึ้นลงบ้างเป็นธรรมดา จะให้ผมมานั่งฉีกยิ้ม พูดเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างเดียวคงไม่ได้"

คุณหมอพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ แต่ไม่พูดอะไร แม้ในใจเขาจะเต็มไปด้วยข้อสงสัยมากมายก็ตาม

เขาไปส่งแก๊ปที่หน้าบ้าน แล้วโบกมือลา แก๊ปโบกมือตอบด้วยสายตาเคลิ้มฝัน

"ถึงจะเย็นชาไปหน่อยแต่ก็หล่อบาดใจ พอให้อภัยได้...เฮ้อออ...คนบ้าอะไร หล่อเหลือเฟือ หล่อไม่เผื่อคนอื่น หล่อกะไม่ให้สาวๆฟื้น หล่อทั้งกลางวันกลางคืน หล่อตอนยืนตอนนั่ง เฮ้อออ ทำไมกูไม่หล่ออย่างเขามั่งว่ะ คิดแล้วเซ็ง"

แก๊ปพูดพึมพำอยู่เดียวราวกับคนบ้า พอมีเสียงโทรศัพท์เข้า แก๊ปถึงกับสะดุ้ง เป็นเฟิร์นนั่นเองที่โทรมา

"เป็นไง คุณหมอหล่อมั้ยว่ะ"

"อย่าให้กูพูดเลย เหนือยคำบรรยายมาก หล่อ รวย เพอร์เฟค เสียอย่างเดียว เย็นชาไปหน่อย และชอบทำอะไรเหมือนหุ่นยนต์ กูว่าเขาไม่เต็มใจจะหมั้นกับพี่แท๊ปหรอก ถ้าเขาชอบพี่แท๊ป คงจะไม่แสดงอาการเย็นชาแบบนั้น นี่เหมือนถูกบังคับให้มาออกเดต กูว่าเรื่องที่พี่แท๊ปไม่ยอมหมั้นนี่มันต้องมีเงื่อนงำ กูต้องสืบให้รู้ให้ได้"

"จ้า...พ่อนักสืบ สืบไปสืบมาอย่าไปเผลอรักคู่หมั้นของพี่ชายซะละ"

คำพูดของเฟิร์นทำให้แก๊ปสะอึก

"แค่นี้นะ" แล้วแก๊ปก็ตัดสายไป

"พูดบ้าอะไรก็ไม่รู้ กูรู้หรอกน่ะว่าตัวเองเป็นใคร กูมันก็แค่เด็กจนๆ ไม่ใช่คุณหนูแบบพี่แท๊ป กูไม่คิดจะไปตีเสมอกับคุณหมอเขาได้หรอก"

แก๊ปทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วนึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง เขากับแท๊ปเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่ทำไมชีวิตถึงได้ต่างกันสุดขั่วขนาดนี้ โลกนี้ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ

แต่ก็เอาเถอะ ตอนนี้เขากลายเป็นคุณชายกำมะลอไปแล้ว ต้องใช้ชีวิตในคฤหาสน์ให้คุ้ม แก๊ปหอบขนมนมเนยมากมายมากินในห้อง แก๊ปเอาถุงขนมวางบนท้อง แล้วนอนกินอย่างสบายอารมณ์

"ฮึ่บ!"

แก๊ปเอาเท้าคีบรีโมทมาวางบนเตียง แล้วใช้นิ้วเท้ากดอย่างคล่องแคล่ว ถ้าคุณป้าทั้งสองมาเห็นการกระทำแบบนี้ คงได้หัวใจวายตายกันพอดี


(งงหรือไม่เข้าใจอะไรตรงไหนเม้นถามได้นะคะ)


            ฝากติดตามคู่หมั้นตัวร้ายด้วยนะคะ☺️

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่8

หมอเอ็มขับรถไปที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง เขาลงมายืนข้างรถ แล้วสักพักก็มีผญ.หน้าตาดี ท่าทางสง่าสวมชุดเหมือนพนักงานออฟฟิศวิ่งมาหาเขาพร้อมรอยยิ้ม

"ทำหน้าบึ้งอีกแล้ว ดุแบบนี้เดี๋ยวคนไข้หนีหมดนะ ยิ้มหน่อยสิค่ะคุณหมอ"

หมอเอ็มแค่นยิ้ม โบวี่หญิงสาวผู้มั่นใจในตัวเองควงแขนหมอเอ็ม แล้วพาเขาเดินเที่ยวตลาดใกล้ออฟฟิศเธอ

"วันนี้ไปออกเดตกับว่าที่คู่หมั้นมาหรอ"

"ใช่...แต่ฉันรู้สึกว่าเด็กผช.คนนั้นมีอะไรแปลกไป"

"แปลกยังไง..แต่ก็แปลกตั้งแต่เป็นผช.แล้วมาเป็นว่าที่คู่หมั้นเอ็มแล้วละ"

"เขาดูห้าวขึ้น กล้าคิดกล้าพูดมากขึ้น ผิดจากเมื่อก่อนที่สงบเสงี่ยม เรียบร้อย ถามคำตอบคำ"

"คุณเพิ่งรู้จักเขาได้ไม่นาน แรกๆ เขาอาจจะไม่กล้าเปิดเผยตัวมากนัก อ๊ะๆ หวังว่าคุณคงจะไม่ตกหลุมรักเด็กคนนั้นเข้าสะแล้ว"

"เธอก็รู้ว่าฉันไม่เหลือหัวใจไว้รักใครอีกแล้วนะ"

เขาพูดเสียงไร้ความรู้สึก โบวี่ปล่อยมือจากแขนหมอเอ็มช้าๆ แล้วปล่อยให้เขาเดินนำไปก่อน

"เมื่อไหร่คุณจะยกโทษให้ฉันสักที" เธอถาม

"เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมฉันต้องยกโทษให้เธอ"

โบวี่เดินไปหาเขาอย่างหัวเสีย

"ฉันบอกคุณเป็นร้อยครั้งแล้ว ฉันกับแทนเลิกกันแล้ว ที่ผ่านมาฉันมันโง่เองที่มองไม่เห็นความดีของคุณ ตอนนี้ฉันก็กลับมาหาคุณแล้วไง"

"เลิกพูดเถอะ มันสายไปแล้ว ตอนนี้ฉันมีแต่ความเป็นเพื่อนให้เธอ" เขาพูดอย่างเย็นชา

โบวี่ควงแขนหมอเอ็มทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณไม่คิดอะไรกับฉันแล้ว คอยดูเถอะเอ็ม โบวี่คนนี้จะจีบคุณให้กลับมารักฉันเหมือนเดิมให้ได้"

บีเอ็ม โบวี่และแทน เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันสมัยเรียนมหาลัย บีเอ็มหลงรักโบวี่ ในขณะที่โบวี่เห็นเขาเป็นแค่ของตาย แต่สิ่งที่ทำให้บีเอ็มเจ็บปวดมากที่สุดก็คือ เขาเพิ่งรู้ว่าโบวี่กับแทนมีความสัมพันธ์กันอย่างลับๆมาโดยตลอดก่อนที่ทั้งคู่จะบินไปเรียนต่อเมืองนอกด้วยกันเพียงอาทิตย์เดียว บีเอ็มรู้สึกเหมือนโดนหักหลังจากเพื่อนและคนที่เขารัก และเมื่อความรักของโบวี่กับแทนจืดจางลง เธอก็กลับมาหาบีเอ็มอีกครั้ง แต่บีเอ็มคนเดิมได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ตอนนี้มีเพียงคุณหมอบีเอ็ม...ชายหนุ่มผู้ไร้หัวใจ

ในขณะที่แก๊ปกลายเป็นคุณหนูไฮโซ ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในคฤหาสน์หลังใหญ่ แม่ของเขาก็ทำงานงกๆอยู่เช่นเดิม นภานั่งเย็บผ้าอยู่ในบ้านเพียงลำพัง เธอรู้สึกคิดถึงลูกชายจับใจ

"แอะๆ" นภาไอเบาๆ เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเธออยู่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า นภาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นชายหนุ่มน่าตาหล่อเหลาแต่ออกไปทางสวยมากกว่าหล่อด้วยซ้ำ แต่งตัวดูดียืนอยู่ไกลๆ เด็กหนุ่เดินเข้ามาใกล้ๆ นภาถึงได้เห็นหน้าเขาชัดขึ้น

"ก๊อปแก๊ป! ลูกกลับมาแล้วหรอ" นภายิ้มด้วยความดีใจ แล้วชะงัก ก่อนจะเพ่งหน้าเด็กผู้ชายตรงหน้าชัดๆอีกครั้ง สัญชาตญาณของความเป็นแม่ทำให้นภารู้ได้ทันทีว่าเธอคนนี้คือใคร

"ท๊อปแท๊ป!"

"ฮื่อๆ คุณแม่!"

ท๊อปแท๊ปพี่ชายฝาแฝดของก๊อปแก๊ปตรงเข้าไปกอดผู้เป็นแม่อย่างแนบแน่น

สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ พวกเขาไม่ได้พบกันมาเกือบยี่สิบปี แต่ความรักความผูกพันระหว่างแม่ลูกไม่มีวันเสื่อมคลาย นภาพาแท๊ปเข้าบ้าน

แก๊ปหน้าตาเหมือนแก๊ปทุกประการ แต่นิสัยใจคอ กิริยามารยาทต่างกันสุดขั่ว

"แท๊ปรู้ที่อยู่ของคุณแม่ แต่ก็มาเยี่ยมไม่ได้เพราะคุณปู่ไม่ยอมให้แท๊ปติดต่อกับคุณแม่เลย แท๊ปขอโทษนะครับคุณแม่"

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ แม่เข้าใจ แล้วลูกมาที่นี่ได้ยังไง"

แท๊ปอึกอัก

"แท๊ปหนีออกจากบ้านคุณปู่มาครับ"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอ"

"คุณปู่บังคับให้แท๊ปหมั้นกับคนที่ไม่ได้รัก และเขาก็ได้รักแท๊ป...แท๊ปมีคนที่รักอยู่แล้ว แท๊ปหนีตามเขาไป"

นภานภาช็อคไปชั่วขณะ

"แท๊ปขอโทษนะครับคุณแม่ คุณแม่คงผิดหวังในตัวแท๊ปมาก คุณปู่เลี้ยงดูแท๊ปอยู่ในกรอบ แต่แท๊ปมันไม่รักดี ริอ่านหนีตามผู้ชายไป"

"ห้ะ! หนีตามผู้ชายยย"

"คุณแม่ แท๊ปชอบผู้ชาย แฟนแท๊ปเป็นผู้ชายครับ คุณปู่ไม่ห้ามว่าครบผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ก็ไม่ยอมให้คบกันแบบเปิดเผย แท๊ปรักเขา แท๊ปกลัวเขาจะทิ้ง แท๊ปเลยหนี"

"โธ่...แท๊ป ลูกคงได้รับความกดดันมากสินะ ถึงต้องทำอย่างนั้น"

"จริงๆแล้วมันเป็นความผิดของแท๊ปเอง คุณปู่พูดถูก ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักแท๊ปจริง แท๊ปมองคนผิดไป เขาขโมยเงินของแท๊ปไปเล่นการพนันจนหมดตัวแล้วยังทำชั่วช้าเอาแท๊ปไปเป็นเดิมพันอีก แท๊ปก็เลยต้องรีบหนี...แท๊ปไม่มีหน้ากลับไปหาคุณปู่อีกแล้ว ให้แท๊ปอยู่กับคุณแม่นะครับ คุณปู่คงไม่คิดว่าแท๊ปจะมาอยู่ที่นี่"

"ได้สิจ๊ะ...แม่รอที่จะได้เจอลูกนานมาก จนคิดว่าชาตินี้คงไม่มีหวังได้เจอลูกซะแล้ว"

แท๊ปยิ้ม แล้วเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของเด็กผู้ชายท่าทางห้าวๆที่มีหน้าตาเหมือนกับเธอทุกประการ แท๊ปตาโต ก่อนขมวดคิ้วเป็นปม แล้วลุกขึ้นไปดูรูปนั้นใกล้ๆยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนเขา ทั้งคิ้ว ตา จมูก ปาก แท๊ปรู้สึกราวกับกำลังส่องกระจกแล้วเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง

"ผู้ชายคนนี้เป็นใครครับ ทำไมเค้าถึงหน้าตาเหมือนแท๊ปเลย"

แม่ทำสีหน้าลำบากใจ

"นั่นคือก๊อปแก๊ปน้องชายฝาแฝดของลูกจ๊ะ"

"น้องชายฝาแฝด!!!นี่แท๊ปมีฝาแฝดหรอครับ ทำไมแท๊ปถึงจำอะไรไม่ได้"

"ตอนที่แม่พาแก๊ปออกจากบ้านคุณปู่ ลูกกับน้องเพิ่งสองเกือบสามขวบ ไม่แปลกหรอกที่ลูกจะจำอะไรไม่ได้ เพราะลูกยังเล็กมาก

"ทำไมคุณปู่ถึงใจร้ายอย่างนี้ นอกจากไม่ให้แท๊ปพบคุณแม่แล้ว ยังไม่ยอมบอกเรื่องน้องชายแท๊ปอีก แล้วตอนนี้น้องอยู่ไหนครับคุณแม่"

"เจ้าแก๊ปไปทำงานต่างจังหวัดจ๊ะ"

แท๊ปมองรูปปัจจุบันของแก๊ป นี่คือน้องชายของเขาจริงๆหรอ นอกจากหน้าตาจะเหมือนกัน บุคลิกของเขากับน้องไม่มีอะไรเหมือนกันเลย น้องชายของเขาดูห้าว แข็งแกร่ง ต่างจากเขาที่ดูเรียบร้อยอย่างกะผู้หญิงแถมยังอ่อนแออีก

"แก๊ปเข้มแข็งกว่าแท๊ป แท๊ปเชื่อว่าเขาเอาตัวรอดได้...แท๊ปขออยู่กับแม่จนกว่าจะพร้อมไปเจอคุณปู่นะครับ แท๊ปจะได้ช่วยดูแลแม่ระหว่างที่แก๊ปไม่อยู่"

แท๊ปพูดออดอ้อนด้วยกิริยาน่ารัก

นภายิ้มแล้วลูบศรีษะลูกชายด้วยความเอ็นดู

"คุณน้าครับ ผมเอาผ้ามาให้ครับ"

เท็นเคาะประตูสามครั้งแล้วถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาด้วยความเคยชิน เพราะเขาสนิทกับคนบ้านนี้เป็นอย่างดี

เขาวางกระสอบผ้าที่ไปรับจากร้านมาให้นภาลงบนพื้น แล้วทำหน้าตื่นเมื่อเห็นผู้ชายหน้าตาเหมือนแก๊ปอยู่ในบ้าน

"ไอ้แก๊ป กลับมาแล้วหรอ"

เขาถลาจะเข้าไปกอดแท๊ปด้วยความดีใจ

"เฮ้ย!"

แท๊ปหน้าตื่นแล้วกระโดดไปหลบข้างหลังแม่

"เอ่อ...เท็น นี่ไม่ใช่แก๊ปหรอกลูก  นี่ท็อปแท๊ป พี่ชายฝาแฝดของเจ้าแก๊ปน่ะ"

"พี่ชายฝาแฝด"

เท็นอึ้งไปชั่วขณะ

"ไอ้แก๊ปมีฝาแฝดด้วยหรอครับ"

"เรื่องมันยาวเดี๋ยวน้าค่อยเล่าให้ฟัง กินอะไรมารึยังละเท็น เดี๋ยวน้าจะไปต้มบะหมี่ให้ จะทำให้แท๊ปด้วย"

"ขอบคุณครับ"

นภาหายเข้าไปในครัว ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง เท็นนั่งลงบนโซฟา แล้วมองแท๊ปด้วยสายตาสำรวจตรวจตา แท๊ปก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย


ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่8.1

"นายเหมือนแก๊ปมาก ถ้าไม่บอกว่าเป็นคนละคน ฉันคงจำผิดจำถูก"

"นายเป็นอะไรกับแก๊ปหรอ"

เท็นลูบหัว เก๊กหน้าหล่อ

"ฉันเป็นน้องเขยของนายไง"

"หา!!!นายเป็นแฟนแก๊ปหรอ"

"ช่ายยยย"

"อะแฮ่ม....เท็น"

นภากระแอมปากปรามเท็นไม่ให้โม้มากนัก เท็นหน้าจ๋อย นภาเรียกทั้งคู่ไปกินบะหมี่ แล้วฝากฝังให้เท็นดูแลแท๊ป
ระหว่างที่อยู่ที่นี่ด้วย เท็นไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ทว่าแท๊ปกลับดีใจที่จะได้ใช้ขีวิตนอกกรงทองของคุณปู่ ไม่ว่าผู้ดูแล้วเขาจะเป็นใครเขาก็ยินดีทั้งนั้น ก็หวังว่าหนุ่มผมยาวคนนี้จะเป็นคนดีนะ

เฟิร์นโทรหาแก๊ปทันทีเพื่อรายงานเรื่องที่เท็นบอกทันที แก๊ปดีใจมากที่พี่ชายของเขาปลอดภัยดี และดีใจที่แท๊ปตัดสินใจไปหาแม่ คุณปู่คงนึกไม่ถึงว่าแท๊ปอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก อย่างที่เขาว่า ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

เหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้ง แก๊ปกับแท๊ปเหมือนได้แลกชีวิตกันและกัน แก๊ปได้เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่กับคุณปู่จอมเข้มงวดและคุณป้ามหาภัยอีกสองคน ส่วนแท๊ปต้องมาตกระกำลำบากอยู่กับแม่ ถึงจะไม่สุขสบายเหมือนตอนอยู่กับคุณปู่ แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด

"ก๊อปแก๊ป!ตื่นได้แล้ว"

คุณป้ามหาภัยเข้ามาปลุกแก๊ปถึงในห้อง อาภรทำท่ารำคาญแล้วกระชากผ้าห่มออก

"กรี๊ดดด!!!! ไอ้เด็กแก๊ปมีสองหัว"

"นั่นมันเท้าต่างหากละยัยบ้า" อาภาว่า พลางกระชากผ้าห่มอีกด้าน แก๊ปนอนอ้าปากหวออยู่ปลายเตียง น้ำลายไหลยืด

อาภาเขย่าตัวแก๊ป เขย่าแล้ว เขย่าอีก แต่ปลุกเท่าไหร่แก๊ปก็ไม่ยอมตื่น

"ไฟไหม้จ้ะไฟไหม้!!!!!!" เธอตะโกนกรอกหูแก๊ป

"เฮ้ย!ไฟไหม้ที่ไหน" แก๊ปผงกหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เลยชนเข้ากับหน้าผากของอาภรเต็มๆ

โป๊ก!!

"โอ้ย!"

อาภรล้มตึงลงไปกองที่พื้น แต่แก๊ปไม่เป็นอะไรเลย

"คุณป้าเป็นอะไรอะ" แก๊ปทำหน้าเหลอหลา อาภาประคองอาภรขึ้นมา

"เธอเอาหัวโขกอาภรยังไม่รู้ตัวอีก"

"หัวเธอเป็นเหล็กรึไงห้ะ ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว"

"โทษที ก็คนมันตกใจนี่นา มาปลุกผมทำไม"

"คุณพ่อฉันจ้างเธอมาตั้ง 5ล้าน เธอก็ควรทำงานให้คุ้มหน่อยสิ"

"เธอรู้หรือเปล่า อยู่ที่รพ.คุณหมอเอ็มเขาฮอตมาก พวกนางพยาบาลลุมแทะโลมเขาทุกวัน เธอควรไปแสดงตัวว่าเป็นคู่หมั้นเขา แล้วไล่ยัยพวกนั้นไปให้พ้นทาง"

แก๊ปคิดตาม จะให้ใครมาแย่งคุณหมอสุดหล่อไปไม่ได้!!! คุณหมอต้องเป็นของแก๊ปปปป  เอ้ย เค้าต้องเป็นของพี่แท๊ปต่างหาก

"แล้วจะให้ผมทำยังไง"

"นี่ก็จะเที่ยงแล้ว เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านทำข้าวกล่องให้ แล้วเธอก็เอาไปให้คุณหมอที่รพ. บอกเขาด้วยว่าทำเอง"

"เฮอะ จะให้ผมหลอกเขาหรอ ทำอาหารแค่เนี่ย กระจอกมาก"

"ม้าดีดกระโหลกอย่างเธอเนี่ยนะทำอาหารเป็น"

แก๊ปเบ้ปากแล้วสะบัดก้นเข้าไปในครัว คุณป้าทั้งสองตามไปดูอย่างไม่ไว้วางใจ คิดไม่ถึงละซิว่าผู้ชายห้าวๆอย่างผมจะทำอาหารเป็น

แก๊ปยิ้มชั่วร้าย แล้วใช้มีดสับผักอย่างบ้าคลั่ง

"ย้ากกกกกก!!!"

พลั่กๆๆๆๆๆ ผักกระจุยกระจายเข้าหน้าเข้าตาคุณป้า

"อ๊ายยย ทำบ้าอะไรเนี่ย" อาภรดุเสียงเขียว

"ทำอาหารเป็นจริงรึเปล่ายะ" อาภาดูถูก

แก๊ปหมันใส่คุณป้าสองคนนี้จริงๆ เขาเทน้ำมันลงไปในกระทะครึ่งขวด เอาผักลงไปผัดในน้ำมันร้อนๆ จากนั้นยื่นจานเปล่าให้อาภรถือ

"คุณป้าช่วยถือจานให้หน่อยนะครับ"

"ทำไมต้องโยน ตักใสจานเฉยๆไม่ได้รึไง"

"ไม่ได้ครับ! การโยนจะช่วยให้อาหารมีรสชาติอร่อยขึ้น ถือดีๆละ จะโยนแล้ว"

"ว้ายๆ"

แก๊ปยืนหันหลัง ตั้งท่าจะเหวี่ยงผัดผักมาลงจาน แต่แก๊ปแกล้งโยนไปทางนี้ทีทางโน้นที อาภรขยับตัวตามด้วยท่าทางตลก

"โยนละน้า ...... ย้ากกกกก!!!!"

อาภรตั้งท่ารับอย่างขึงขัง

เผละ!!!

"เยส! รับได้แล้ว" อาภรยิ้มร่า

เธอรับผัดผักได้แค่ครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่ง...แก๊ปทำหน้าเหมือนโดนผีหลอก เขามองไปที่ศรีษะของอาภา อาภรมองตามแล้วเห็นผัดผักอีกครึ่งนึงโปะอยู่บนหัวกลมๆของอาภา

"กรี๊ดดดดดดดด!!!!!"

อาภากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

แก๊ปหัวเราะสะใจก่อนจะเอากล่องข้าวที่ป้าแม่บ้านเตรียมไว้ให้ ถือออกจากบ้าน ไปหาคุณหมอสุดหล่อกันเถอะ-_-



     ฝากติดตามกันด้วยนะคะ☺️
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-04-2021 22:28:57 โดย I rin »

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด