❤Cafe to be loved รอคุณ...มารักกัน❤ บทที่ 27 ตอนจบ [22-05-22]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❤Cafe to be loved รอคุณ...มารักกัน❤ บทที่ 27 ตอนจบ [22-05-22]  (อ่าน 15682 ครั้ง)

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
happy new year น้าา

น้องอ่อยสุดดด

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 23



“อึก” เซนสะดุ้งตื่นพร้อมกับความเหนียวเหนอะที่ช่วงล่าง แม้ในความฝันจะร้อนแรงมากแค่ไหนแต่ก็เป็นเพียงแค่ฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น เขาถอนหายใจแล้วก้าวลงจากเตียง เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและผ้าห่ม จากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน

ใบหน้าแดงก่ำยังติดอยู่ในห้วงความคิด ไม่รู้ว่าพอเจอหน้าซีลแล้ว...เขาควรทำตัวยังไงดี

ก๊อกๆ

“เมี๊ยว~”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกของลูเซีย ดูท่าว่าเจ้าตัวน้อยคงหิวแล้ว เซนที่เพิ่งสวมกางเกงเสร็จจึงรีบเดินไปเปิดประตู

“ไงลูเซียหิวแล้วเหรอ” เซนยื่นมือไปลูบหัวแมวน้อย จากนั้นก็ทักทายซีลที่อุ้มลูเซียไว้โดยไม่หันไปสบตา “อรุณสวัสดิ์ครับ”

“เอ่อ...ครับ” ซีลหลุบตาลง ไม่ชินที่จู่ๆ พี่เซนก็เปลือยท่อนบนออกมาต้อนรับเขาแบบนี้

“หืม” เซนหันกลับมา เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงๆ ก็เข้าใจผิดไปว่าซีลป่วยจึงแนบหลังมือบนหน้าผากอีกฝ่าย “รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า วันนี้ไม่ต้องไปช่วยงานที่ร้านก็ได้นะ”

“เอ่อ...เปล่าครับ” ซีลเงยหน้าขึ้น จ้องแผ่นอกของคนตรงหน้าจากนั้นก็หันไปมองโซนอาหารแมวในห้องอย่างแนบเนียน “ลูเซียคงหิวแล้ว ผมพาเขาไปกินอาหารแมวก่อนนะ”

เห็นท่าทีเลิ่กลั่กของคนรักที่ลอบมองเขาแล้วจู่ก็พุ่งเข้าห้องไป เซนก็เริ่มเอะใจ พอก้มลงเห็นแผ่นอกเปลือยของตนก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด

“แค่นี้ก็หน้าแดงแล้วเหรอ หึๆ” เซนยิ้มมุมปากแล้วปิดประตู เดินไปหาร่างสูงโปร่งที่นั่งเทอาหารใส่ชาม ขณะที่แมวน้อยนั่งอยู่ข้างๆ แกว่งหางไปมา เฝ้ารออาหารอย่างเรียบร้อย

“ทานได้ครับลูเซีย” สิ้นคำนั้น เจ้าเหมียวก็ก้มลงกินอาหารทันที ส่วนซีลที่เทน้ำเติมใส่ชามข้างๆ เรียบร้อยก็ลุกขึ้นยืน

“เฮือก! พี่เซน ทำอะไรครับ”

อ้อมกอดที่มาโดยไม่รู้ตัวทำเอาซีลสะดุ้งสุดตัว อีกทั้งสัมผัสเย็นๆ และกลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนเพิ่งอาบน้ำก็ทำเอาใบหน้าของเขาร้อนฉ่า พี่เซนจะแกล้งอะไรเขาอีก!!

เซนวางคางบนไหล่ของคนรักพลางถูแก้มเย็นๆ ของตนเข้ากับแก้มของอีกฝ่าย “แค่อยากกอดซีลเท่านั้นเอง กอดไม่ได้เหรอครับ”

“เอ่อ...ก็ไม่ใช่แบบนั้นครับ”

“ไม่ใช่แบบนั้น? แปลว่ากอดได้สินะ” เซนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางกระซิบถามเสียงเบา “แล้วจูบล่ะ”

ซีลชะงักแล้วหันไปหาคนพูด เผื่อว่าพี่เซนจะแค่หยอกเล่นเขาเท่านั้น แต่เมื่อสบตาอีกฝ่ายซีลก็พ่ายแพ้อย่างง่ายดาย ได้แต่หลับตารับสัมผัสที่คนรักมอบให้ด้วยความเต็มใจ

ทั้งคู่จูบกันอยู่นาน จนกระทั่งนาฬิกาแจ้งเตือนของเซนดังขึ้น

“ดูเหมือนพี่จะพลาดทำมื้อเช้าของเราแล้ว” เซนจูบเบาๆ ส่งท้ายก่อนจะผละออกด้วยใบหน้าเสียดาย หากไม่ใช่เพราะงานของเขาแล้วล่ะก็...

“ไม่เป็นไรครับ พี่เซนไปใส่เสื้อเถอะ” ซีลรีบดันหลังคนรักไปแต่งตัว

“เมี๊ยว”

“ว่าไงครับลูเซีย” ซีลย่อตัวลงไปอุ้มเจ้าแมวน้อย จากนั้นก็จูบหน้าผากลูเซียด้วยความเอ็นดู “อิ่มไหมครับ”

“เมี๊ยว” ลูเซียร้องเบาๆ ก่อนจะกระโจนเข้ามาในอ้อมแขนของซีลพลางถูไถหัวตัวเองเข้ากับอกอุ่น

“ขี้อ้อนนะเรา อยากได้อะไรครับ ซีลจะซื้อให้ลูเซียหมดเลย”

“...” เจ้าแมวน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแล้วจ้องอย่างนั้นนานอยู่ทีเดียว

จนกระทั่งเซนแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก้าวออกมา เห็นหนึ่งคนหนึ่งแมวจ้องกันด้วยความรักก็อดแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ไม่ได้

จุ๊บ

“นี่คนของฉัน ไม่ใช่ของนาย” เซนกล่าวกับแมวน้อยหลังจากขโมยจุ๊บแก้มคนรักไปหนึ่งที

“พี่เซน...” ซีลถอนหายใจกับความขี้หวงแบบเด็กๆ ของคนรัก กระทั่งแมวตัวเองยังอิจฉา ถ้ารู้ว่าพรุ่งนี้เขามีนัดกับเพื่อนสมัยเรียน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะตามหวงด้วยหรือเปล่า

คงไม่หรอกมั้ง...



................................

“น้องซีล~” แจนรีบเดินเข้ามาหาซีลทันที พลางสำรวจไปทั่วราวกับหาร่องรอยอะไรบางอย่าง “เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ”

“หืม...” ซีลพยักหน้ารับอย่างงงๆ “หลับสบายดีครับ”

“อ้อ...งั้นเหรอ” เธอหันไปส่งสายตาให้เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ตามที่ตกลงกันไว้

ไลท์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาแล้วเริ่มปรึกษาเจ้านายเกี่ยวกับเมนูใหม่ที่เหมาะกับฤดูกาลนี้ พลางชวนกันไปดูวัตถุดิบที่พอจะนำมาทำเมนูแนะนำได้

คล้อยหลังสองหนุ่มเดินเข้าไปในร้านแจนก็รีบรั้งแขนซีลไว้ทันที “น้องซีล...โอเคจริงๆ ใช่ไหมคะ ถ้าไม่ไหวยังไงบอกพี่ได้เลยนะ”

“ผมเหรอ...” ซีลขมวดคิ้ว “ผมไม่เป็นอะไรนะครับ หรือว่าพี่แจนทานขนมเมื่อคืนแล้วรู้สึกไม่สบาย ถ้าอย่างนั้นขอลาไหมครับ เดี๋ยวผมช่วยพูดกับพี่เซนให้”

“เอ๊ะ...เอ่อ ไม่จ้ะ พี่ไม่เป็นไร” ดูจากสีหน้าท่าทางของซีลแล้วแจนก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องรุนแรงเกิดขึ้น

เห็นบอสเธอดูนิ่งๆ เงียบๆ ไม่รู้ว่ากับเรื่องแบบนั้น...บอสจะคุมตัวเองไหวหรือเปล่า น้องเซนก็ดูน่ารักแบบนี้ ถ้าได้เป็นแฟนกัน เธอก็คงอดใจไม่ไหวหรอก

“อ้อ จริงสิ พรุ่งนี้ซีลมีแพลนว่ายังไงบ้าง อยากให้พวกพี่สองคนช่วยเตรียมอะไรไหม”

“เตรียม? เตรียมอะไรเหรอครับ”

“เอ๊ะ หรือว่าพี่จำวันผิด” แจนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเข้าไลน์ตน จากนั้นกดดูข้อความที่แจ้งเตือนล่วงหน้า “ก็ไม่ผิดนะ พรุ่งนี้วันเกิดบอส...”

ซีลชะงักไปเมื่อได้รู้เรื่องที่ยังไม่เคยรู้มาก่อน “พรุ่งนี้วันเกิดพี่เซนเหรอครับ!”

“ใช่จ้ะ เอ๊ะ...หรือว่าบอสไม่เคยบอสน้องซีล อืม...แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ พี่สองคนก็เพิ่งรู้จากแจ้งเตือนล่วงหน้าเหมือนกัน”

ว่าแล้วซีลก็กดดูแจ้งเตือนของตนบ้าง

อ่า...มีแจ้งเตือนล่วงหน้าจริงๆ ด้วยสิ ด้านบนเป็นวันเกิดพี่เซน ส่วนด้านล่าง...เป็นวันเกิดเพื่อนของเขาเอง

อะไรจะบังเอิญแบบนี้…

ติ้ง!

แจ้งเตือนข้อความดังขึ้น

‘ซีล พรุ่งอย่าลืมนัดของเรานะ!’

นั่นสิ...พรุ่งนี้เขามีนัดกับเพื่อน และเป็นนัดหมายที่แพลนไว้ล่วงหน้าตั้งหกเดือน แต่พรุ่งนี้วันเกิดพี่เซน แล้วเขาควร...ทำอย่างไรดีล่ะ

เมื่อคิดไม่ออกซีลจึงตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิทเพื่อปรึกษาเผื่อว่าจะได้คำตอบที่ลงตัว

(แล้วบอกคุณเชฟของนายหรือยังว่าพรุ่งนี้มีนัดกับเพื่อนเก่า)

“ยังไม่ได้บอก...” ซีลถอนหายใจพลางมองแผ่นหลังของคุณเชฟที่กำลังตกแต่งขนมอยู่ในครัว “ฉันเพิ่งรู้ว่าพรุ่งนี้วันเกิดพี่เซน แต่กับริช...เฮ้อ เรานัดกันมาตั้งครึ่งปี นายก็รู้ อีกสองวันริชจะไปเรียนต่อเมืองนอก และพรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอกันแล้ว”

(ไม่เห็นจะยาก นายก็ยกครึ่งวันเช้าให้เพื่อนไป ส่วนครึ่งบ่ายถึงเที่ยงคืนก็สุขสันต์วันเกิดพี่เซนไง หรือจะทำเป็นเซอร์ไพร์ซไหม ทำเป็นไม่รู้ว่าพรุ่งนี้วันเกิดพี่เซน แล้วก็แกล้งว่ามีนัดกับเพื่อนไป)

“แต่ฉันไม่อยากทำให้พี่เซนรู้สึกไม่ดี”

(งั้นนายก็บอกเขาไปสิว่าพรุ่งนี้มีนัดกับเพื่อนคนสำคัญ ไม่เจอกันพรุ่งนี้ก็ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่)

“อืม...”




ครืดๆ

เห็นเบอร์คุ้นเคยบนหน้าจอ เซนก็วางไม้พายปาดขนมแล้วกดรับโทรศัพท์ “ว่าไง”

(เซน วันนี้นายต้องมาให้ได้นะ! ฉันอุตส่าห์โม้ไปทั่วว่าตำนานของรุ่นจะมา!!)

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ไป ฉันไม่ชอบงานพวกนี้ นายก็รู้” พูดจบเซนก็เปิดลำโพงแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ จากนั้นก็เริ่มปาดหน้าขนม “ฉันทำงานอยู่ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรฉันวางสายละนะ”

(เดี๋ยวๆ ขอร้องล่ะเพื่อน คนที่ฉันชอบจะมาคืนนี้ เขาอุตส่าห์มาเพราะรู้ว่าจะได้เจอนายนะ เธออยากขอคำแนะนำเรื่องทำขนมหน่อย แค่นิดเดียวเอง ถ้าเธอมาแล้วไม่เจอนาย ฉันจะทำยังไงล่ะ)

“ก็บอกไปว่าฉันติดธุระกะทันหันไปไม่ได้แล้วก็เท่านั้น”

(เซน...) เสียงปลายสายฟังดูหงอยเหงาจนน่าสงสาร

“ฉันมีแฟนแล้ว และฉันอยากอยู่กับเขามากกว่าไปสังสรรค์กับคนที่ฉันไม่รู้จัก”

(นายมีแฟน!! เอาล่ะ พาแฟนมาด้วยเลย ถือว่าเลี้ยงเปิดตัวและต้อนรับคนงามที่ฝ่ากำแพงน้ำแข็งของนายได้)

“ไม่เอา ฉันหวง” เซนตัดบทด้วยความเย็นชา เขาไม่คิดจะให้คนแปลกหน้ามาทำความรู้จักกับคนของเขา และยิ่งไม่อยากให้ซีลไปยิ้มไปหัวเราะให้ใครด้วย

(โห่ อะไรวะ พวกเราไม่ได้คิดจะแย่งแฟนนายซะหน่อย...ไม่งั้นนายก็มาคนเดียว)

“ไม่ไป”

(เซน...นะ แค่ครั้งเดียวแล้วฉันจะไม่รบกวนนายเลย ไม่งั้นฉันพาเพื่อนบุกไปร้านนายแน่ คราวนี้ก็รู้กันให้หมดเลยว่าคุณเชฟสุดหล่ออยู่ที่ไหน ร้านนายได้แตกแน่)

“ขู่ฉันเหรอ” เซนหรี่ตาลงอย่างมาดร้าย จากนั้นก็วางไม้พายลงแล้วหยิบโทรศัพท์มาแนบหู “ก็ได้ แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ฉันจะอยู่ที่นั่นแค่สิบนาที ไม่เกินไปกว่านั้น”

(นี่แหละเพื่อนแท้ของฉัน!! ขอบใจมาก)

เซนกดวางวางสายแล้วผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ เขาไม่กลัวหรอกความวุ่นวายอะไรนั่น เพียงแต่ไม่อยากคนพวกนั้นเจอซีลต่างหาก

“พี่เซน...”

เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง เซนหันไปหาคนรักแล้วส่งยิ้มอบอุ่นให้ “หิวเหรอ เดี๋ยวพี่ทำขนมให้กินไหม”

“ผมยังไม่หิวครับ” ซีลหลุบตาลงพลางบีบนิ้วตัวเองอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

เซนเห็นท่าทีของคนรักก็วางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วก้าวเข้าไปหาซีล ยื่นมือข้างหนึ่งไปกุมมืออีกฝ่ายไว้ “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ หรือไม่สบายใจอะไร”

“คือว่า...พรุ่งนี้ผมนัดกับเพื่อนไว้น่ะครับ พี่เซน...ไม่โกรธผมใช่ไหม”

เซนเลิกคิ้วอย่างงงๆ “ซีลมีนัดกับเพื่อนแล้วทำไมพี่ต้องโกรธด้วยล่ะ”

เห็นอีกฝ่ายราวกับลืมไปแล้วว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดตัวเอง ซีลจึงเงียบไว้ไม่ได้เอ่ยเฉลยแต่อย่างใด พี่เซนจำไม่ได้ก็ดี เขาจะได้เตรียมเซอร์ไพร์ซไว้ให้อีกฝ่าย

“พรุ่งนี้วันหยุด ผมก็ไม่อยู่ พี่เซนอาจจะเหงาไงครับ” ซีล

“หึๆ ก็อาจจะเหงาบ้าง แต่เดี๋ยวซีลก็กลับมาแล้วนี่ครับ” เซนลูบแก้มซีล ยิ่งรู้สึกรักใคร่อีกฝ่ายมากขึ้นกว่าเดิม แค่จะออกไปพบเพื่อนยังกลัวว่าเขาจะเหงา แล้วจะไม่ให้เขาตกหลุมรักซ้ำๆ ได้ยังไง

ว่าแล้วเซนก็ไม่คิดห้ามใจตัวเอง โน้มตัวลงไปจูบคนรัก มือข้างหนึ่งก็โอบเอวอีกฝ่ายเข้าหา ส่วนอีกข้างบีบนวดต้นคอซีลให้ผ่อนคลายลง จากนั้นก็ขบเม้ม ดูดดึง หยอกล้อกับริมฝีปากน่ารักของเจ้าตัวที่ไม่ว่าเขาต้องการอะไรก็พร้อมมอบให้ทุกอย่าง

“อ้าปากครับ”

ซีลตกอยู่ในอารมณ์วาบหวามเผลออ้าปากเพียงเล็กน้อย ลิ้นอุ่นร้อนจึงสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนความหวานของกันและกัน

ไลท์ก้าวเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับใบออเดอร์ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากก็ชะงักเข้ากับภาพที่เห็นเสียก่อน

บอสครับ... แม้คาเฟ่นี้จะเป็นร้านของบอส แต่ก็เป็นที่ทำงานของผมนะครับ!!!

ไลท์ได้แต่ปลงตกแล้วก้าวถอยหลังออกจากห้องครัวไปเงียบๆ

“ขนมล่ะไลท์ โต๊ะห้าเดินมาตามรอบที่สองแล้ว” แจนที่เพิ่งรับมือกับอารมณ์ของลูกค้ารีบถามเพื่อนทันที

“ดูเหมือน...จะอีกสักพักน่ะ” ไลท์กุมขมับ ปกติไม่นานหรอก แต่ถ้าบอสอยากจะข้ามขั้น...งั้นเขาก็ไม่รู้ด้วยแล้ว

“มีคนสั่งออเดอร์ก่อนหน้านี้เยอะเหรอ งั้นฉันเข้าไปช่วยบอสแล้วกัน”

หมับ

ไลท์ดึงแขนแจนด้วยความฉับไว “ไม่ต้องหรอก ซีลเข้าไปช่วยแล้วน่ะ”

“น้องซีลคนเดียวจะไหวเหรอ...ฉันไปช่วยด้วยดีกว่า”

“อะแฮ่ม เรื่องแบบนี้...ให้น้องทำไปคนเดียวเถอะ” ไลท์ขยิบตาส่งซิกให้แจนอย่างเร่งด่วน ด้วยเกรงว่าเธอจะเข้าไปเห็นภาพไม่เหมาะไม่ควร

“ตานายเป็นอะไรน่ะกระตุกไม่หยุดเลย” จากที่ห่วงงานก็เปลี่ยนมาห่วงใยเพื่อนแทน “ไปหาหมอไหม เดี๋ยวฉันอยู่เฝ้าร้านเอง”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” ไลท์กวักมือเรียกเพื่อนให้ขยับหูเข้ามาใกล้แล้วบอกความจริง “สองคนนั้นเขาจูบกันอยู่ อย่าเข้าไปกวน”

“จูบกัน!!” แจนตะโกนลั่น แล้วรีบปิดปากตัวเองทันทีที่ลูกค้าในร้านหันมามองเธอ

“เบาๆ สิ เธอจะตะโกนทำไมเนี่ย”

“นะ...ในนั้นเหรอ” แจนเหลือบมองไปที่ห้องครัวด้วยดวงตาเป็นประกายแล้วเอ่ยถาม “เป็นไง ร้อนแรงไหม”

“ยัยบ้า ไม่ต้องจินตนาการเลย ที่บอกก็เพราะจะให้เธอช่วยรับหน้าลูกค้าไปก่อน”

“แสดงว่าดูดดื่ม” แจนยิ้มกรุ้มกริ่ม “บอสเราฮอตซะขนาดนั้น น้องซีลก็น่ารักจนใจเจ็บ เฮ้อ ฉันอยากมีบุญเห็นด้วยตาตัวเองจัง”

“หยุดเลย” ไลท์ปราบเพื่อนที่พยายามจะก้าวผ่านเขาไปยังห้องครัว “เดี๋ยวก็โดนบอสฆ่าหรอก เธอก็รู้ว่าเขาหวงน้อง ถ้าเธอไปเห็นเข้าเดี๋ยวก็โดนควักลูกตาไปทำขนมหรอก”

“นายก็พูดซะดูแย่เลย แต่ก็ถูกของนาย บอสเราโคตรขี้หวงเลย จำตอนที่น้องซีลคุยกับน้องชัทเมื่อวานได้ไหม ตาบอสแทบจะลุกเป็นไฟ นั่นขนาดเพื่อนสนิทนะ ถ้าน้องซีลไปคุยกับคนแปลกหน้า ยิ้มหวานให้เขา บอสเราคงจัดการคนพวกนั้นไม่เหลือซากแน่ๆ”

“ก็หวังว่าจะไม่มีคนโชคร้ายแบบนั้นละกัน เฮ้อ”

ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วส่ายหน้า จากนั้นก็แยกย้ายไปทำงาน

ส่วนขนมที่โต๊ะห้าสั่งไว้นั้น สุดท้ายก็ต้องยกเลิกออเดอร์ไป...





Tbc.

พี่เซนร้อนแรงแค่ไหน ถามใจคนอ่านดู 555555 พบกันใหม่ตอนหน้าน้าาาา

happy new year น้าา

น้องอ่อยสุดดด

 :-[ :o8:

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
เสียการเสียงานนะบอส

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
สวีทกันในร้านทีไร ไม่เคยรอดพ่นสายตาเด็กในร้านเลย55555

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 24


ค่ำวันนั้น เซนไปตามนัดที่เพื่อนร้องขอไว้ เพื่อนของเขานั่งอยู่ด้านในสุดของร้าน พอเห็นเขามาถึงก็รีบผละจากคนอื่นแล้วรีบตรงมาหาเขาทันที โดยมีหญิงสาวที่อีกฝ่ายตามจีบอยู่เดินตามหลังมาติดๆ

แต่พอเห็นแววตาคู่นั้น เซนก็ลอบถอนหายใจ สงสารเพื่อนที่กำลังถูกหลอกใช้เป็นสะพานเพื่อทอดมาหาเขา

“ขอบใจที่มานะเซน นี่ลิลลี่...” วิทย์ เพื่อนสนิทของเขาเอ่ยแนะนำ “ส่วนนี่...”

“สวัสดีค่ะพี่เซน ดีใจจังที่ได้เจอพี่ที่นี่ ลี่มีเรื่องขนมอยากถามพี่เต็มไปหมดเลยค่ะ” ลิลลี่ก้าวเข้ามาประชิดเซนในทันที

“ครับ” เซนตอบรับสั้นๆ จากนั้นก็หันไปหาเพื่อนแล้วพูดโดยไม่มีเสียง ‘สิบนาที’

“โอเค...” วิทย์ตอบรับด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก จากนั้นก็เดินนำเพื่อนไปที่โต๊ะอาหารซึ่งเต็มไปด้วยเพื่อนเก่าของเขาหลายคน บางคนเซนพอจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง ส่วนบางคนก็ไม่รู้จักเลย

เซนนั่งเก้าอี้ว่างถัดจากเพื่อน จงใจเว้นระยะห่างจากหญิงสาวอย่างชัดเจน แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีจะละความพยายามที่จะพูดกับเขา

“พี่เซนคะ ร้านพี่อยู่ที่ไหนเหรอ ลี่อยากชวนเพื่อนๆ ไปลองชิมค่ะ เพื่อนๆ ลี่มีแต่แวดวงไฮโซ ไปแล้วช่วยโปรโมทร้านให้ได้นะคะ”

“ขอบคุณครับ เพียงแต่อาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไร ที่ร้านมีลูกค้าหลากหลายกลุ่ม เพื่อนคุณลิลลี่ไปแล้วอาจจะไม่ชอบ ไม่รบกวนดีกว่าครับ” เซนกล่าวด้วยความสุภาพ จงใจใช้สรรพนามห่างเหิน อีกทั้งบอกเธอเป็นนัยๆ ว่าร้านของเขารองรับลูกค้าหลายประเภท แน่นอนว่าต้องมีเด็กเล็กๆ เล่นซนไปมา ซึ่งอาจจะไม่ถูกจริตเพื่อนของหญิงสาวเท่าไรนัก

“งั้นลี่ไปคนเดียวก็ได้นะคะ ลี่เรียนคอร์สทำขนมมา ถ้าที่ร้านงานยุ่งเดี๋ยวลี่ไปช่วยเอง”

“ขอบคุณครับ แต่ขนมของทางร้านเรามีสูตรเฉพาะตัว คงจะใช้รสชาติแบบคอร์สที่คุณลิลลี่เรียนมาไม่ได้ ต้องขออภัยด้วยนะครับ”

เชฟหนุ่มยิ้มส่งท้ายด้วยความสุภาพ ขณะที่หญิงสาวชะงักไปเมื่อถูกปฏิเสธอย่างชัดเจน ถ้าเธอยังหน้าทนต่อไปก็คงเรียกว่าทำร้ายตัวเองแล้วล่ะ ลิลลี่จึงเพียงยิ้มน้อยๆ แล้วเงียบไป กระทั่งเรื่องขนมบางชนิดที่เตรียมมาขอความรู้ก็ยังต้องพับเก็บไป

เซนเห็นอีกฝ่ายยอมถอยแต่โดยดีก็ยกแก้วดื่มน้ำ พลางปรายตามองเพื่อนที่พอจะมีสีหน้าดีขึ้นบ้าง

“เฮ้ ไม่เจอกันนานนะเพื่อน!!” เสียงดังมาก่อนตัว ตามด้วยคนกลุ่มใหญ่เดินตรงมาที่โต๊ะ “โห แรร์ไอเทมมาว่ะ หายหน้าหายตาไปเลยนะไอ้เซน”

“อืม ไม่เจอกันนานเลยนะ” เซนขยับเก้าอี้ว่างข้างตัวให้เพื่อน จากนั้นก็หันไปทักทายอีกหลายคนที่เดินตามหลังมา

จากที่ตั้งใจว่าจะอยู่เพียงสิบนาทีแล้วจะกลับ แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้พบเพื่อนเก่าหลายคนที่หายหน้าหายตากันไปนาน จึงต้องอยู่ต่อทบทวนความหลังกันเพราะต่างคนต่างมีเรื่องพูดให้ย้อนคิดถึงวันวาน

“เห็นไอ้วิทย์บอกแกมีแฟนแล้ว จริงปะ”

“จริง” เซนพยักหน้ารับ ตามด้วยเสียงโห่ร้องจากเพื่อนๆ เคยเป็นพ่อสื่อแม่สื่อสมัยเรียน แต่กลับไม่มีใครเอาชนะใจเซนได้

“จำได้ไหมว่าตอนนั้นไอ้เซนพูดว่าอะไร มันบอกว่าชาตินี้คงไม่มีแฟนหรอก แค่น้องสาวคนเดียวก็หวงจะตายอยู่แล้ว ฮ่าๆ ถ้ามีแฟนขึ้นมาคงเลือกไม่ถูกว่าจะตามหวงใครก่อนดี”

“แต่สุดท้ายก็มีแฟน หึ แค่จะพามาเจอเพื่อนก็ยังหวง ไอ้เซน ถามจริง ถ้าน้องซียังอยู่แกก็ไม่คิดจะมีแฟนหรอกใช่ไหม”

“เฮ้ยๆ พูดดีๆ หน่อย” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยปราม เมื่อเห็นว่าคนเมาเริ่มพูดจาไม่คิดถึงใจคนฟังเท่าไหร่

เพื่อนในกลุ่มนี้ต่างก็รู้ข่าวที่น้องสาวเซนจากโลกนี้ไปแล้ว และทุกคนก็รู้ดีว่าเซนรักน้องมาก มากจนทุกคนกลัวว่าเซนจะวู่วามทำเรื่องไม่คาดคิดลงไป โชคดีที่หวานใจของเซนปรากฏตัวขึ้น ช่วยให้เพื่อนของพวกเขากลับมาร่าเริงแข็งแรงแบบนี้

“ไม่เป็นไร” เซนพูดแล้วพยักหน้ารับ “ก็จริงอย่างที่มันพูด ถ้าซียังอยู่ ฉันก็คงไม่มีแฟนหรอก”

“เห็นไหม ไอ้เซนยอมรับเองกับปากเลยนะโว้ย ฉันไม่ได้พูดผิดตรงไหนสักหน่อย” คนเมาพูดจบก็แอบรินเหล้าใส่แก้วเซน วันนี้เขาจะให้ไอ้เพื่อนหน้าดุนี่ระบายออกมาทั้งหมด จะได้ไม่เก็บความเศร้าไว้อยู่คนเดียว

เพื่อนหลายคนไม่กล้าพูดกับเซนเพราะอีกฝ่ายดูเป็นคนเก็บตัว ยิ่งน้องสาวจากไปยิ่งไม่กล้าเอ่ยถึงเพราะกลัวจะกระทบใจ แต่เขามองจากสีหน้าของเพื่อนก็ดูออกหมดแล้วว่าเซนแข็งแรงดีทั้งกายและใจ คนในดวงใจคงช่วยเยียวยาความทุกข์ให้หมดแล้ว

ดังนั้น ถ้าไม่ล้วงความรักลับๆ ของอีกฝ่ายออกมาก็น่าเสียดายเกินไป เพราะนานๆ ทีพวกเขาทั้งกลุ่มจะได้นัดพบกันแบบนี้ ทุกคนต่างก็อยากรู้ความเป็นไปของเซน มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ แต่เจ้าตัวมักเก็บตัวเงียบมาโดยตลอด

เซนปรายตามองเพื่อนที่แอบรินเหล้าให้ จากนั้นก็รับน้ำใจมาจิบเพียงเล็กน้อยแล้ววางลง เขายังอยากมีสติอยู่ ไม่ใช่มึนเมาเหมือนคนข้างๆ

“คนคนนั้นเป็นยังไง เล่าได้ไหม” คนเมาเอ่ยเปิดประเด็น รออยู่สักพักเซนก็ยอมพูดออกมา

“เมื่อก่อนฉันไม่เคยเห็นใครดีไปกว่าน้องตัวเอง คนที่พวกนายคอยแนะนำฉันก็มองข้ามไปหลายคน” เซนยิ้มแล้วพูดต่อ “แต่วันหนึ่งฉันก็ได้พบเขา...คนที่พอดีสำหรับฉัน”

“หูยยยยยยยย” เพื่อนๆ ป้องปากโห่ร้อง

“ฉันเชื่อว่าถ้าซียังอยู่ เธอต้องเข้ากันได้ดีกับเขาแน่นอน” เซนเคยฝันว่าพวกเขาทั้งสามคนอยู่ในห้องครัว ซีกับซีลทำขนมด้วยกัน โดยมีเขาคอยมองอย่างเพลิดเพลินอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม

“แล้วทำไมไม่พาเธอมาล่ะ พวกเราอยากรู้ใจจะขาดว่าคนที่นายชอบเป็นยังไง”

“ไม่ใช่เธอ...เป็นเขาต่างหาก” เซนกล่าวแก้สรรพนามพลางยกแก้วขึ้นดื่ม

“ห้ะ!!” หลายคนเบิกตากว้าง ขณะที่เพื่อนผู้หญิงรีบแทรกตัวเข้ามาทันที

“ไม่ใช่สาวน้อย แต่เป็นหนุ่มน้อยเหรอ” เธอรีบเอ่ยถามทันที จากนั้นก็หันไปส่งซิกบอกเพื่อนชายที่แอบชอบเซนมาหลายปีให้รีบเข้ามาเสนอตัวไวๆ

“ฉันว่าแล้ว เซนน่ะไม่ใช่แค่สเปคสาวๆ นะ หนุ่มๆ ก็ชอบเขาไม่น้อยเหมือนกัน” เธอพูดจบ เพื่อนคนนั้นก็เดินมาถึงพอดี เธอจึงเอ่ยถามเซนต่อเผื่อจะเป็นแนวทางให้เพื่อนนำไปปรับใช้ได้ “เขาจีบนายยังไงล่ะ หน้าตา ลีลา หรือนิสัย”

เซนยิ้มแล้ววางแก้วลง พลางนึกถึงคนรักที่ถูกเขาจีบก็ยังไม่รู้ตัว “ฉันจีบเขาน่ะ แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าฉันจีบเขาอยู่”

“ห้ะ!!” คราวนี้ทุกคนต่างก็ตกใจไปพร้อมกัน

ผู้ชายอย่างเซนเนี่ยนะเป็นฝ่ายจีบคนอื่น แถมคนคนนั้นยังเป็นเพศเดียวกับตัวเองอีก

“แต่ก็ถูกปฏิเสธไปรอบหนึ่ง” นึกถึงวันนั้นก็อดเจ็บปวดใจไม่ได้ แต่เพราะเขาเองก็รู้ว่าซีลยังไม่พร้อมจึงยังไม่ได้เร่งรัดอะไร ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีเวลาทบทวนความรู้สึกตัวเอง และเห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์ที่ได้ดีกว่าที่เขาคิดไว้

“ห้ะ!!” ถะ...ถูกปฏิเสธด้วย คราวนี้หลายคนที่ยังไม่มีแฟนเริ่มรู้สึกว่าความรักช่างห่างไกลกับตนมากขึ้นไปทุกที ขนาดคนหน้าตาดีแบบเซน ฝีมือทำขนมระดับเทพ ยังถูกปฏิเสธได้ แล้วคนธรรมดาๆ อย่างพวกเขาจะมีใครมาสนใจกัน

“โชคดีที่สุดท้ายก็ใจตรงกัน พวกนายเองก็เหมือน เวลาจีบใครก็ต้องตั้งใจให้มาก ทำให้เขารู้สึกว่าเราชอบเขามากจริงๆ เรื่องแบบนี้จะทำเล่นๆ ไม่ได้” หากไม่ใช่เพราะความพยายามทั้งหมดของเขา วันละเล็กวันละน้อย ซีลจะมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาแบบนี้ได้อย่างไร

พวกเขาทั้งคู่ต่างก็อยู่กันคนละที่ ซีลเป็นนักศึกษา ส่วนเขาเป็นเชฟทำขนมอยู่ในครัว เรียกได้ว่าโอกาสพบกันแทบจะไม่มี โชคดีที่โชคชะตาพามาพบกัน ได้รู้จักกัน และพัฒนาความสัมพันธ์ไปด้วยกัน

เฮ้อ...อยากกอดซีลจัง

ว่าแล้วเซนก็ยกแก้วที่เท่าไรไม่รู้ขึ้นดื่มอีกครั้ง พลางนึกถึงคนรักที่น่าจะนอนหลับอยู่ที่ห้องของอีกฝ่าย

“ซีล!!...ทางนี้” เสียงทุ้มต่ำตะโกนเรียกจากอีกด้านหนึ่งของร้าน เซนคิดว่าตนคงคิดถึงคนรักจนหูแว่วไปเองจึงหันไปมองอย่างไม่คิดอะไร คาดไม่ถึงว่าร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยจะปรากฏตัวที่นี่

“ซีล...” เซนเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ

ซีลส่งยิ้มเล็กๆ ให้คนเรียกจากนั้นก็รีบเดินเข้าไปกอดคนที่อ้าแขนรับด้วยความคิดถึง ทั้งคู่โยกตัวกอดกันไปมาอย่างมีความสุข ไม่เจอกันนานหลายปี แต่ความสนิทกลับไม่ลดลงเลย

“ที่รัก!! คิดถึงนายมาก!!”

“ฉันก็คิดถึงนาย” ซีลพูดยิ้มๆ จากนั้นก็ก้าวตามเพื่อนเข้าห้องวีไอพีไป

“หูย นักร้องหนุ่มคนนั้นเขามีแฟนเป็นผู้ชายว่ะ เปิดตัวงี้เลยเหรอ”

“เฮ้อ มัวแต่อึ้งฉันเลยไม่ทันถ่ายภาพไว้ว่ะ ไม่งั้นได้เงินค่าปิดปากไม่ต่ำกว่าแสนแน่”

“ผู้ชายคนนั้นก็น่ารักดีนะ เหมาะสมกันดีออก แต่เหมือนไอริชเขาจะโกอินเตอร์ไม่ใช่เหรอ อย่างนี้ก็ต้องแยกกับแฟนเขาน่ะสิ”

“ไม่แน่อาจจะไปด้วยก็ได้ เมืองนอกเปิดกว้างจะตาย”

ครืด

ทุกคนในโต๊ะต่างหันไปมองร่างสูงที่จู่ๆ ก็ลุกขึ้น

“จะไปเข้าห้องน้ำเหรอ ห้องน้ำอยู่ตรง...” วิทย์ไม่ทันได้เอ่ยบอกทางเพื่อนก็เห็นอีกฝ่ายเดินตรงไปทางโซนห้องวีไอพีทันที “เฮ้ยๆ ไอ้เซนทางนั้นไม่ใช่ห้องน้ำ”

“...”

เพื่อนๆ หลายคนมองตาม ส่วนบางคนที่ยังมีสติดีก็รีบไปรั้งแขนเพื่อนไว้ เพราะเกรงว่าเชฟหนุ่มจะพรวดพราดเขาไปในห้องอาหารส่วนตัวของคนอื่นเขา

“ปล่อย...” เซนเอ่ยเพียงเท่านั้นก็สะบัดเพื่อนออกจากตัวแล้วหมุนลูกบิดประตูห้องที่ซีลเดินเข้าไปกับชายแปลกหน้า

“ไอ้เซนอย่า...”

แอด

ประตูถูกเปิดอ้าพร้อมกับภาพที่ทำเอาทุกคนชะงักไปพร้อมกัน

ที่โต๊ะกลมมีสี่คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว คนแรก ดาราสาวรุ่นใหญ่ที่เห็นในภาพยนตร์ชิงรางวัลบ่อยๆ คนที่สองนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง ที่มักขึ้นหน้าปกนิตยสารธุรกิจระดับประเทศ คนที่สาม ไอดอลสาวเกิร์ลกรุ๊ป เซนเตอร์ของวงผู้มากความสามารถ คนที่สี่อัจฉริยะนักเปียโนหนุ่ม ผู้ที่เพิ่งได้รับรางวัลระดับโลกมาเมื่อเร็วๆ นี้ และอีกสองคนที่กำลังจะนั่งเก้าอี้ข้างๆ กัน

“ขออภัยด้วยครับ เขาเมาน่ะ” แม้สองสาวในห้องจะทำให้ชายหนุ่มอยากขอลายเซ็นมากแค่ไหน วิทย์ก็ทำได้เพียงลากตัวเพื่อนสนิทออกจากห้องเท่านั้น ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ที่เพิ่งได้สติก็รีบเข้ามาช่วยด้วยเช่นกัน โชคดีที่ยังไม่ได้ถ่ายภาพเอาไปโพสต์สร้างกระแส ไม่อยากนั้นพวกเขาเองนี่แหละที่จะถูกฟ้องร้อง

นักร้องหนุ่มหนุงหนิงกับคู่รักชายแอบทานข้าวในห้องวีไอพีที่ไหนกัน นี่มันครอบครัวของไอริชทั้งนั้น ทั้งพ่อ แม่ พี่สาว น้องชาย ส่วนอีกคนที่เพิ่งมาด้วยกันก็คงเป็นญาติกันละมั้ง เฮ้อ เกือบโดนฟ้องแล้วไหมเนี่ย

“ซีล...”

เซนเอ่ยแทรกขึ้นในจังหวะที่กำลังจะถูกลากตัวออกจากห้อง ขณะที่ร่างสูงโปร่งในห้องนั้นรีบลุกพรวดเดินมาทางพวกเขาทันที

“พวกคุณจะทำอะไรเขาน่ะ” ซีลมองคนที่จับตัวคนรักไว้ด้วยท่าทางไม่ไว้ใจ คนหนึ่งหนวดครึ้ม ส่วนอีกสองคนกล้ามหนาตัวใหญ่ เขาไม่รู้พี่เซนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แต่เขาก็ไม่มีทางให้คนพวกนี้พาพี่เซนไปเด็ดขาด

เซนพยายามเอื้อมมือไปหาซีลด้วยท่าทีอ่อนแรง เขาดื่มไปไม่น้อย ไม่ค่อยมีสติเท่าไรนัก แค่เห็นซีลกอดกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา สมองด้านเหตุผลก็ถูกปิดตายไปทันที กลัวแต่ว่าซีลจะไปชอบคนอื่น ไม่ชอบเขาแล้ว จึงพยายามไขว่คว้าอีกฝ่ายกลับมาอยู่ในอ้อมแขนตน

ซีลรีบจับมือข้างนั้นไว้ จากนั้นก็ตะโกนเรียกเพื่อน “ริช โรล มานี่หน่อย”

ลำพังตัวเขาผอมแห้งแรงน้อยไม่อาจใช้กำลังต่อกรกับสามคนได้ แต่เพื่อนของเขาและน้องชายเล่นกีฬาบ่อยน่าจะพอมายืนช่วยข่มได้

สองพี่น้องลุกขึ้นแล้วเดินไปตามคำเรียก จากนั้นก็ยืนกอดอกปรายตามองทั้งสามคนที่รั้งตัวเพื่อนอยู่เงียบๆ

“ปล่อยเขาด้วยครับ เขาเป็นคนของผม” ซีลรีบดึงคนรักเข้าหาตัวทันที ขณะที่เพื่อนทั้งสามของเซนเผลอปล่อยมือด้วยความอึ้งที่จู่ๆ ก็ได้พบแฟนของเพื่อนด้วยความบังเอิญ

“มีอะไรกัน” เสียงเข้มมาพร้อมกับมาดผู้บริหาร เป็นพ่อของนักร้องหนุ่มที่เดินเข้ามาดูสถานการณ์ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาพอจะรู้จากแวดวงของพนักงานมาบ้าง เรื่องที่คนหน้าตาดีมักจะถูกมอมเหล้าบ่อยๆ แต่คิดไม่ถึงว่าผู้ชายตัวโตๆ จะถูกมอมง่ายขนาดนี้ แถมยัง...ถูกผู้ชายด้วยกันมอมอีก เรื่องนี้อยู่นอกเหนือความเข้าใจของเขาจริงๆ

“...” ทั้งสามพูดไม่ออกเมื่อเห็นคนดังมาอยู่ตรงหน้า ก่อนที่หนึ่งในนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างประหม่า “เพื่อนของเราเมาน่ะครับ แต่ได้เจอแฟนเขาเราก็โอเคแล้ว พะ...พวกผมไปก่อนนะครับ”

ประตูห้องถูกปิดลง จากนั้นทุกคนก็หันมามองซีลพร้อมกัน ด้วยไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่เห็นกันมาแต่เด็กจะหันไปรักชอบผู้ชายได้

“เอ่อ ต้องขอภัยทุกคนด้วยนะครับ แฟนผมเมามาก คงต้องขอตัวพาเขากลับก่อน”

“ให้ฉันไปส่งไหม” ริชเอ่ยถามด้วยใบหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็พยายามอย่างมากที่จะยื้อเวลาอยู่ด้วยกันให้นานขึ้นอีกสักนิด ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ซีลจะมาตามนัดหมายได้หรือเปล่า เพราะสภาพแฟนของเขาดูไม่ค่อยดีนัก อาจจะแฮงค์และต้องการคนดูแลก็ได้ ส่วนเขาที่เป็นแค่เพื่อน อาจไม่สำคัญพอที่อีกฝ่ายจะสละเวลามาหา

“ไม่รบกวนนายดีกว่า ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ” ซีลกล่าวจบก็หันไปบอกลาครอบครัวริช จากนั้นก็พยุงคนรักก้าวออกจากห้องไป



Tbc.

ต้องสงสารพี่เซนที่กำลังจะถูกลักพาตัว (?) หรือเพื่อนพี่เซนที่ถูกซีลเข้าใจผิดดี 55555555   :hao7:

ขอบคุณคอมเมนต์น้าาาา เจอกันตอนหน้าค่ะ  :pig4: :กอด1:

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
เป็นการเปิดตัวแฟนแบบไม่ได้ตังใจ5555

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
เอ็นดู้ววววว

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 25


ซีลพาคนรักออกมาจากห้อง ระหว่างเดินไปที่ประตูร้าน เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของคนกลุ่มหนึ่งที่มองมาอย่างสงสัยใคร่รู้ แต่ด้วยความเป็นห่วงพี่เซนจึงไม่ได้หันกลับไป

“พี่เซนครับ ไหวไหม”

คนในอ้อมแขนไม่ตอบแต่กลับโอบกอดซีลแน่นขึ้นราวกับกลัวการสูญเสีย ริมฝีปากเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “อย่าไปนะ”

“หืม” ซีลเอียงหูเข้าใกล้ริมฝีปากของอีกฝ่าย เผื่อว่าพี่เซนรู้สึกไม่สบายตรงไหนจะได้ช่วยดูแล

“ไม่ให้ซีลไปกับเขานะ”

ซีลชะงัก ก่อนจะย้อนนึกถึงช่วงไม่กี่นาทีก่อนหน้า คงเพราะพี่เซนบังเอิญเห็นเขากับเพื่อนกอดกันถึงได้กลายเป็นแบบนี้

“ผมไม่ไปกับใครหรอกนะครับพี่เซน” ได้รับรู้ถึงความหึงหวงของคนรักซีลก็กอดตอบกลับคนรัก โดยไม่สนสายตาของคนรอบข้างที่คอยมองมา “ผมชอบพี่เซนคนเดียว ไม่ได้ชอบคนอื่น ไม่ต้องกังวลไปนะครับ”

“แต่เขาเรียกซีลว่าที่รัก...พี่ไม่ยอม” ได้ยินคนรักบ่นพึมพำเสียงเบา ซีลได้ยินอดหัวเราะไม่ได้ นึกถึงเพื่อนรักที่เคยถูกแม่พาไปกองถ่ายแล้วจำคำพูดที่พระเอกบอกรักนางเอกมาใช้กับเขา จนนานเข้าก็เลิกเรียกชื่อซีลเปลี่ยนเป็นที่รักไปแล้ว

“ริชเรียกผมจนติดปากมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ แต่ถ้าพี่เซนไม่โอเค ผมจะบอกให้เขาเปลี่ยนคำเรียก ดีไหมครับ”

“ดี” เจ้าตัวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“งั้นเรากลับบ้านกันเลยไหมครับ”

เมื่อคนในอ้อมแขนพยักหน้ารับ ซีลก็โบกเรียกแท็กซี่พาคนรักกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ จบคืนวันอันแสนสุข



ซะที่ไหน....

“ไม่เอา ซีลห้ามทิ้งพี่ไป” มือเรียวจับข้อมือซีลไว้ไม่ยอมปล่อย เพียงแค่ร่างสูงโปร่งผละออกจากเขาเซนก็รู้สึกกลัวรีบยื่นมือไปคว้าอีกฝ่ายไว้ทันที “พี่ไม่อยากอยู่คนเดียว ไม่มีซีลนอนไม่ได้”

ซีลไม่คาดคิดว่าคนเมาจะรับมือยากขนาดนี้ โดยเฉพาะอีกฝ่ายซึ่งเป็นคนรักของตน จะช่วยให้พี่เซนสร่างเมาแบบที่เคยทำกับชัทก็ไม่ได้เพราะอีกฝ่ายคงปอดบวมตายในห้องน้ำพอดี

คิดหาทางออกที่ดีไม่ได้ ซีลก็กดโทรหาเพื่อนสนิทผู้มากประสบการณ์อย่างชัทเพื่อขอคำชี้แนะ

(ว่า...)

“คือพี่เซนเมา...” กล่าวได้เพียงเท่านั้นปลายสายก็สวนกลับมาทันที

(ห้ามทำแบบที่นายทำกับฉันเด็ดขาด!! ...ยังไม่ได้ทำใช่ไหม) ปลายสายคงนึกถึงเหตุการณ์โหดร้ายในวันวานที่ต้องทนอยู่ใต้ฝึกบัวหนาวสั่นตลอดทั้งคืนจึงรีบเอ่ยเตือน

“ยังไม่ได้ทำ...”

“ทำอะไร...ซีลคุยกับใครน่ะ!” เซนที่ไม่ค่อยมีสตินักรับรู้เพียงว่าคนรักกำลังโทรศัพท์คุยกับคนอื่น จู่ๆ ก็รู้สึกโมโหคนปลายสายขึ้นมาทันที ในหัวคิดภาพว่าเป็นคนคนนั้นที่บังอาจมายุ่งกับคนรักของตน จึงยื่นมือไปเพื่อแย่งโทรศัพท์นั้นมาและตั้งใจจะด่ากราดเพื่อให้อีกฝ่ายละอายใจที่มายุ่งกับแฟนคนอื่น

“พี่เซน...จะทำอะไรครับ” ซีลรีบยกโทรศัพท์หลบมือที่พุ่งเข้ามา ก่อนจะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าน้อยอกน้อยใจของอีกฝ่าย

“ซีลไม่ชอบพี่แล้ว ไม่นอนกับพี่ เอาแต่คุยกับคนอื่นอยู่ได้” ดวงตาแดงก่ำดูข่มกลั้นความรู้สึกเสียใจ ทำเอาซีลที่ไม่ได้ทำอะไรผิดรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ผมแค่คุยกับชัท จะได้หาทางช่วยให้พี่เซนสร่างเมาไงครับ” ซีลปลอบประโลมคนที่นั่งพิงหัวเตียงพลางจับมือให้อีกฝ่ายรู้สึกปลอดภัย “พรุ่งนี้ตื่นมาพี่จะได้ไม่ปวดหัวไงครับ”

“ซีลกอดพี่ไว้ก็หายแล้ว...” เซนจับมืออีกฝ่ายไว้แล้วกล่าวต่อพลางจ้องมองด้วยดวงตาใสซื่อ “ไม่ได้เหรอ”

“...”

โดนโจมตีอย่างหนักด้วยท่าทางออดอ้อนแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำเอาซีลใจเหลวจนไม่กล้าเอ่ยคำปฏิเสธ

(เอ่อ...ฉันว่าฉันคงไม่ต้องหาทางช่วยแล้วล่ะ ดูเหมือนคุณเชฟจะต้องการการโอบกอดด้วยความรักจากนายเท่านั้น)

ได้ยินเสียงเพื่อนแทรกออกมาจากโทรศัพท์ซีลก็ได้สติทันที “แบบนั้นไม่ดีมั้ง”

(ไม่ต้องคิดมาก แค่กอดกันแบบคู่รักปกติ ไม่ใช่ ‘กอดกัน’ ในความหมายแบบที่ฉันกับแฟนทำกันบ่อยๆ)

“ฉันก็ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น” ซีลกระซิบเสียงเบาใส่ปลายสาย พอเห็นสายตาของคนรักที่จ้องมองมาอย่างไม่ยอมก็รีบตัดบท “แค่นี้นะ”

(ถ้าคืนนี้เจอศึกหนักตื่นไม่ไหวก็โทรมา...ติ๊ด)

ซีลกดตัดสาย ไม่คิดจะฟังประโยคถัดไปของเพื่อน จากนั้นก็วางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียง ข้างโทรศัพท์ของพี่เซน

“งั้นนอนกันเลยไหมครับ” พูดจบซีลก็เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วขยับขึ้นไปนั่งข้างพี่เซนที่มองตามมาอย่างคาดหวัง “นอนได้แล้วครับ”

อีกฝ่ายพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วขยับเอนตัวลงนอนแล้วตบหมอนใบข้างๆ “ซีลนอนเร็ว”

“ครับๆ” ซีลนอนลงข้างๆ กัน ตอนแรกเขาคิดจะไปล้างหน้าสักหน่อย แต่ดูจากสถานการณ์แล้วพี่เซนคงไม่ยอมให้เขาลุกจากเตียงแน่ๆ ขนาดตอนนี้นอนอยู่ข้างกันอีกฝ่ายก็ยังมองเขาไม่วางตาราวกับกลัวว่าเขาจะไปไหน ไม่มีท่าทีง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

“หลับตาได้แล้วครับ” ซีลยกมือขึ้นปิดตาคนรักโน้มน้าวให้อีกฝ่ายนอนหลับ แต่ฝ่ามือกลับรับรู้ถึงขนตาที่กระพริบเบาๆ จนอดรู้สึกจั๊กจี้ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ยกมือออก แต่กลับถูกอีกฝ่ายคว้าไว้แล้ววางลงบนข้างแก้ม

จากนั้นฝ่ามือก็ถูกริมฝีปากอุ่นร้อนพรมจูบด้วยความอ่อนโยน ไล้ไปจนถึงนิ้วเรียวที่ถูกขบกัดอย่างวาบหวามจนชวนให้รู้สึกใจสั่น

“ซีล...”

“ชอบมากนะ”

“ชอบซีลที่สุด”

“ไม่ยอมให้ใครแย่ง”

“ซีลเป็นของพี่คนเดียว”

เจ้าของคำพูดขยับใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วแนบริมฝีปากทาบทับ กดจูบย้ำเพื่อยืนยันในคำพูดของตนพลางสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวรัดอีกฝ่ายไว้อย่างหวงแหนจนซีลอดคล้อยตามไปไม่ได้

ต่อให้วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ซีลก็ไม่คิดโทษพี่เซน เพราะเขาเองก็เต็มใจเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

ในชั่วขณะที่ความต้องการเกือบจะครอบงำห้วงความคิด ความง่วงงุนก็เข้ามาแทนที่ ราวกับว่าความไว้วางใจในตัวคนรักส่งผลให้ร่างกายของเซนผ่อนคลายได้อย่างสนิทใจ ดวงตาจึงค่อยๆ ปรือปิดแล้วหยุดนิ่งไป

ซีลลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นท่าทีคนรัก ลมหายใจแผ่วเบาอย่างเป็นจังหวะจะบ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายได้หลับไปแล้ว

เขารู้สึกพูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากเล็กน้อยเผื่อผละออกจากกัน จากนั้นก็พลิกตัวลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากเตียง วางสองมือบนพื้น กางขาเล็กน้อย ปลายเท้าเหยียดตรง จากนั้นก็ค่อยๆ ย่อตัวลงแล้วยืดตัวขึ้นเป็นจังหวะ

เซ็ตแรกผ่านไป ต่อด้วยเซ็ตสอง สาม สี่ จนกระทั่งส่วนกลางลำตัวกลับเป็นปกติ ซีลจึงหยุดแล้วลุกขึ้นยืน คว้าโทรศัพท์บนหัวเตียงมาถือไว้พลางเอ่ยเสียงเบา

“ดูเหมือนเราสองคนจะไม่มีดวงเรื่องนี้นะครับพี่เซน”

ซีลโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากคนรัก แล้วหันหลังเดินกลับห้องตัวเองไปอย่างเงียบๆ



...................................

“อื้อ...พี่เซน เบาๆ ครับ”

“อึก ลึก...ลึกอีกหน่อยนะครับ”

“แฮ่กๆ อย่า...อย่าหยุดครับ”

ภาพและเสียงคมชัดจนแทบไม่ใช่ฝัน ทำเอาคนที่หลับสนิทตลอดคืนอิ่มเอมใจจนต้องปลดปล่อยออกยามเช้า

เซนลืมตาแล้วเด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นตระหนก รีบหันมองด้านข้างพลางคิดคำขอโทษนับน้อยคำที่จะกล่าวกับคนรักที่รองรับอารมณ์ของเขาตลอดทั้งคืน

แต่ข้างตัวกลับว่างเปล่า มีเพียงกลางกายของเขาใต้ผ้าห่มที่ตั้งโชว์หราโดดเด่น และความเปียกชื้นที่แสดงให้เห็นว่าตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นเมื่อคืน

เซนลูบหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกขายหน้า คิดฝันไปว่าทำเรื่องอย่างว่ากับซีล ทั้งที่ความจริงก็แค่เก็บเอาไปฝัน

ฟุบ

ก้อนขนสีขาวกระโดดขึ้นมาบนเตียง เซนคว้าตัวลูเซียมาลูบขนพลางนึกย้อนกลับไปเมื่อคืนว่าเขากลับห้องมาได้อย่างไร แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก จำได้แค่ว่าเขาคิดถึงซีล...และเหมือนจะเห็นซีลกอดกับใครบางคน

‘ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้ ซีลของเขาจะไปกอดกับคนแปลกหน้าได้ยังไง’

เซนส่ายหัวพลางบีบนวดขมับที่ปวดตุ๊บแล้วค่อยก้าวลงจากเตียงไปล้างหน้าและอาบน้ำให้สร่างเมา

“เมี้ยว~” เสียงร้องของแมวน้อยเรียกให้เซนที่เพิ่งสวมชุดคลุมออกมาต้องเดินไปหา และพบว่าเจ้าเหมียวของเขานั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูราวกับว่ามีใครยืนอยู่ด้านนอก

‘หรือจะเป็นซีล’ คิดได้อย่างนั้นเซนก็ยกยิ้มรีบเดินไปเปิดประตูทันที แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า พอหลุบตามองที่ที่จับประตูจึงได้เห็นถุงพลาสติกแขวนไว้ มีทั้งอาหารและยา...

“ยาแก้แฮงค์...ซีลรู้ได้ยังไงว่าเมื่อคืนเราเมา”

เซนนึกถึงเหตุการณ์ในความฝันที่เขาทำกับซีลอย่างหยาบคาย อดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจทำลงไปแล้วและผลลัพธ์คืออีกฝ่ายโกรธจนไม่อยากพบเขา แต่ด้วยความห่วงใยจึงเตรียมอาหารและยามาแขวนไว้ที่หน้าประตู

เขารับเคาะประตูห้องข้างๆ “ซีลครับ ออกมาคุยกันหน่อย พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจ!”

เซนแนบหูกับประตู แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน ในหัวพลางคิดไปว่าบางทีซีลอาจเจ็บหนักจนต้องไปหาหมอ และเพราะโกรธเขาอยู่จึงเลือกออกไปคนเดียว

เขารีบวิ่งกลับไปที่ห้อง คว้าโทรศัพท์มากดเพื่อจะโทรออกแต่กลับพบว่าแบตหมดแล้ว ได้แต่เดินหาสายชาร์จอย่างร้อนรน แต่ยิ่งรีบเร่งเท่าไรเขายิ่งหาไม่เจอนานขึ้นเท่านั้น

“บัดซบ” เซนเสยผมขึ้นแล้วผ่อนลมหายใจเพื่อสงบสติอารมณ์ตน เขาเคยเป็นคนใจเย็นที่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตัดสินใจได้อย่างสุขุม แต่พอเป็นเรื่องของซีลเขากลับใจเย็นลงไม่ได้เลย ยิ่งไม่เห็นตัวคนยิ่งกระวนกระวาย สิ่งเดียวที่พอจะติดต่อหาได้กลับใช้งานไม่ได้ในเวลาสำคัญ

ดิ่งด่อง

เสียงออดด้านนอกทำให้เซนเผลอนึกถึงคนรัก รีบออกไปเปิดประตูทันที ไม่ว่าซีลจะถือโทษโกรธอะไร เซนก็ยอมลงให้หมดทุกอย่าง

แต่ปรากฏว่าคนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือวิทย์ เพื่อนสนิทที่ชวนเขาไปร่วมงานเมื่อคืน

“เอาโทรศัพท์นายมา”

“ห้ะ” วิทย์ที่ถือเค้กตั้งใจจะมาอวยพรวันเกิดเพื่อนและทักทายน้องสะใภ้ที่น่ารักชะงักตัวแข็งทื่อ เมื่อจู่ๆ เพื่อนก็สอดมือเข้ามาในกระเป๋ากางเกงแล้วล้วงเอาโทรศัพท์ของเขาไปใช้หน้าตาเฉย

“ทำอะไรของนายเนี่ย! ถะ...ถึงฉันจะยอมรับความสัมพันธ์ของพวกนายได้ แต่จะมาทำอะไรกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย”

“เงียบก่อน...ฉันกำลังซีเรียสอยู่” เซนกดเบอร์ที่จะได้อย่างขึ้นใจแล้วกดโทรออกทันที

(บริการฝากหมายเลขโทรกลับ....)

“เป็นอะไรวะเซน”

เซนกดตัดสายด้วยท่าทีหมดแรง เขาทิ้งตัวลงนั่งแล้วทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด “เมื่อคืนฉันกลับมายังไง”

“แฟนนายพากลับไง จำไม่ได้เหรอ เออ...พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อคืนฉันโดนครอบครัวเพื่อนแฟนนายเข้าใจผิดหมดแล้ว”

“เข้าใจผิดอะไร” เซนพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่นึกเท่าไรก็ไม่ออก

วิทย์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเพื่อนฟังทั้งหมด และขอเจอซีลเพื่อแนะนำตัวในฐานะเพื่อนสนิทอย่างเป็นทางการ

พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดเซนก็นึกถึงเรื่องที่เกิดหลังจากนั้นได้ทันทีราวกับก๊อกรั่ว ทั้งท่าทีออดอ้อนไม่ยอมให้ซีลกลับห้อง รวมถึง...ภาพที่ตัดไปตอนที่เขาจูบซีล

ไม่มีอะไรน่าอายไปมากกว่านี้อีกแล้ว ในตอนที่บรรยากาศเป็นใจมากถึงขนาดนั้น เขากลับ...หลับไปอย่างคนโง่

เซนถอนหายใจอย่างปลงๆ เรื่องเกิดขึ้นไปแล้ว อย่างน้อยก็สบายใจได้ว่ายังไม่ได้ทำเรื่องใจร้ายกับซีลไปตอนที่ไร้สติ

แต่ทำไมซีลปิดเครื่อง เรื่องนี้เซนไม่รู้เลยจริงๆ ขอเพียงไม่ใช่เพราะโกรธจนไม่อยากเจอเขาก็พอแล้ว

“สรุปว่าแฟนนายล่ะ ฉันอยากแนะนำตัว”

“เขาปิดเครื่อง ไม่รู้ว่าไปไหน” เซนยื่นโทรศัพท์คืนเพื่อน รออีกฝ่ายรับไปก็ถามต่อด้วยความสงสัย “แล้วนี่นายมาทำไม”

“เพื่อน! วันนี้วันเกิดนาย ไม่ใช่ว่าทำงานจนลืมวันเกิดตัวเองไปแล้วนะ เฮ้อก็ไม่แปลกใจหรอก แฟนนายเองก็คงไม่รู้ใช่ไหมว่าวันนี้วันเกิดนาย”

“ไม่ใช่ความผิดของซีล...ฉันไม่เคยบอกเขา แม้แต่ตัวฉันยังลืมวันเกิดตัวเองเลย”

“ไม่เป็นไร วันนี้ฉันจะเป็นเพื่อนแท้ของนายเอง เรามาฉลองกันจนฟ้ามืดไปเลย!!”

เซนพอจะเดาออกว่าเจ้าตัวคงถูกปฏิเสธจากลิลลี่สาวน้อยคนเมื่อคืนจนต้องมาปรับทุกข์กับเขา จึงไม่ได้ไล่เพื่อนไป ขณะเดียวกันก็ไม่คิดจะแตะแอลกอฮอล์อีก จึงยื่นส่งให้เพื่อนและนั่งลงข้างๆ กล่าวเพียงสั้นๆ “เล่ามา”

จากนั้นเรื่องราวอันทุกข์ยากของเพื่อนซี้ก็ถูกบอกเล่านานถึงสามชั่วโมงเต็ม!!

……………………………..

ระหว่างนั้นซีลที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเมืองเพิ่งออกจากโรงภาพยนตร์ เขากอดลาเพื่อนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแยกกันไปคนละทาง

ซีลโบกเรียกแท็กซี่ตั้งใจจะรีบกลับไปใช้เวลาช่วงบ่ายกับคนรักด้วยกัน โดยไม่รู้เลยว่าที่ห้องของคุณเชฟนั้น คนแปลกหน้าคนเมื่อคืนกำลังร้องไห้กอดแขนแฟนของตนอยู่!!





Tbc.

บันเทิงแน่ค่ะทุกคน ฮ่าๆๆๆๆๆ สงสารคุณเพื่อนพี่เซน จะโดนเข้าใจอะไรผิดไหมอีกเนี่ย ส่วนพี่เซนนั้น...วิ่งวุ่นจนเป็นบ้า ผลลัพธ์คือไม่ได้เกิดอะไรทั้งนั้นจ้า พี่ฝันไปเอง!!!

 :กอด1: :pig4: ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์น้าาาาาา จะรีบมาต่อนะคะ ช่วงนี้งานเยอะมากเลย :hao5:

เป็นการเปิดตัวแฟนแบบไม่ได้ตังใจ5555
ตอนหน้าเปิดตัวเพื่อน น้องซีลจะอึ้งไหม 555555

เอ็นดู้ววววว
สงสารคนเมาาาาาาาาา

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
แต่ละอย่าง  5555

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3009
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-3
น่ารักมากเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
จะขำหรือจะสงสารคุณเชฟดี :m20: :m20:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1089
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 26


“ฮึก เขาไม่เคยชอบฉันเลย...เขาบอกว่าเห็นฉันเป็นแค่เพื่อน” วิทย์กอดแขนเพื่อนร้องไห้อย่างหมดสภาพ คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ลดสติสัมปชัญญะ ไม่ว่าถามเรื่องอะไรอีกฝ่ายก็เล่าออกมาจนหมด

ฟังจบเซนก็กลอกตาไปมา เพื่อนเขาควรจะพอกับคนพวกนี้ได้แล้ว ไม่ว่าใครต่างก็ใช้วิทย์เป็นสะพานข้ามมาหาเขาทั้งนั้น เป็นแบบนี้ตั้งแต่สมัยมัธยม ต่อให้เขาจะพร่ำบอกมากแค่ไหน เพื่อนของเขาก็ไม่เคยเข็ด ยังคงคิดว่าอีกฝ่ายเข้ามาเพราะชอบพอตัวเอง

แต่ถามหน่อยเถอะ ถ้าคนคนนั้นชอบวิทย์จริงๆ จะคอยถามหาเชฟทำขนมอย่างเขาไปทำไม ผลประโยชน์แอบแฝงทั้งนั้น

“ฉันเตือนนายแล้ว คราวนี้ก็ควรหยุดจริงๆ สักที ใครถามนายเรื่องฉันก็บอกไปเลยว่าฉันมีแฟนแล้ว ตัดปัญหาแบบนี้ไปเลย”

“แต่ฉันชอบลิลลี่จริงๆ นะ”

“แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบนาย นายควรจะรับความจริงเรื่องนี้ได้แล้ว ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวนายเอง และเพื่อคนในอนาคตของนาย มัวมานั่งเศร้ากับคนที่ไม่ได้ชอบเราไปเพื่ออะไร มูฟออนได้แล้วเพื่อน นายหาได้ดีกว่านี้”

“ฮึก” วิทย์สะอื้นไห้ แต่ด้วยท่าทางสูงใหญ่ ดูอย่างไรก็ไม่น่าเอ็ดดูสงสารเลยสักนิด กลับดูตลกแบบแปลกๆ แต่ถึงอย่างนั้นเซนก็ไม่ได้พูดออกไปให้เพื่อนเสียความมั่นใจ เพราะอย่างไรตอนที่เจ้าตัวสวมสูททำงานเซ็ตผมอย่างดีก็ดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ เพียงแต่น้อยคนจะเคยเห็นภาพนั้น

“อยากร้องก็ร้องไป” เซนตบหลังปลอบใจ

แกรก

เซนเห็นหลังไวๆ ของลูเซียพุ่งไปที่หน้าประตูก็หันไปมอง คิดว่าเสียงที่ได้ยินเมื่อสักครู่คงเป็นเสียงกระโดดของเจ้าตัวน้อย

แต่คิดไม่ถึงว่าประตูที่ปิดสนิทจะถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่ง ที่สบตาเขาด้วยดวงตากลมโต ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะเบนไปยังคนที่ร้องไห้กอดแขนเขาอยู่

“นั่นมัน...” ซีลจำคนที่รั้งตัวคุณเชฟได้ไม่ลืม แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อวานมอมเหล้าพี่เซนไม่ได้จะตามมาถึงที่นี่

แล้วยัง...กอดแขนแฟนเขาไว้อย่างแนบแน่น!

“คุณทำอะไรน่ะ!” ร่างสูงโปร่งรีบก้าวเข้ามาหาทั้งคู่โดยมีลูเซียเดินตามมาราวกับรอชมเรื่องสนุก

เซนชะงัก คิดว่าซีลคงเข้าใจผิดว่าเขานอกใจพาคนอื่นเข้าห้อง แต่เพียงความคิดนี้พุ่งเข้ามาในหัวเซนก็รีบปัดทิ้งไปทันที เขากับเพื่อนตัวโตเนี่ยนะจะเป็นไปในทางนั้นได้ ดูอย่างไรก็เหมือนจับคิงคองสองตัวมานั่งคู่กัน ไม่มีทางไปในแนวพิศวาสได้เลย

“ซีล...” เซนพยายามจะอธิบาย แต่กล่าวได้เพียงเท่านั้นก็ถูกร่างสูงโปร่งดึงเข้าหาตัวก่อนจะถูกพาไปไว้ด้านหลังราวกับปกป้อง

ซีลหันกลับมาหาคนรักพลางสำรวจไปทั่ว “พี่เซนเป็นอะไรไหมครับ เขาพยายามจะทำอะไรพี่หรือเปล่า”

มือเรียวแตะไปตามเนื้อตัวเซน จับเบาๆ ราวกับกลัวจะไปถูกโดนแผลอะไรเขา ทำเอาเซนงงไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้น

“พี่ไม่ได้เป็นอะไร...”

พอเห็นคนรักไม่มีร่องรอยถูกบังคับอะไรซีลก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับคนเมาที่โงนเงนบนเก้าอี้ พยายามยื่นมือมาข้างหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาพลางร้องเรียก “เซน...”

ซีลกอดอกแล้วจ้องอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง “ทำไมคุณยังไม่หยุดยุ่งกับแฟนผมอีก เมื่อคืนผมบอกคุณไปแล้วนะครับว่าเขาเป็นคนของผม”

เซนมองคนที่ยืนเป็นกำแพงตั้งตระหง่านอยู่หน้าตนด้วยสายตาอ่อนลง หัวใจรู้สึกอุ่นวาบเมื่อได้รับการปกป้องจากคนรัก

รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ดูเหมือนซีลจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นเซนก็ไม่ได้กล่าวขัดแต่อย่างใด รอดูว่าซีลจะทำอย่างไรต่อไป

“แล้วคุณรู้ที่อยู่แฟนผมได้ยังไง นี่มันคุกคามกันมากเกินไปแล้ว ผมจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าคุณยังไม่หยุดวุ่นวายกับแฟนผม ผมจะแจ้งตำรวจ”

ได้ยินว่าเรื่องราวลุกลามถึงขั้นแจ้งตำรวจ เซนก็แตะไหล่ซีลเรียกให้คนรักหันมามองกัน แล้วกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มๆ “ซีลเข้าใจผิดแล้วครับ”

“...”

“เขาชื่อวิทย์...เป็นเพื่อนสนิทพี่เอง ไม่ใช่คนชั่วร้ายอะไร”

“...”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้าของซีลแดงก่ำขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไปยกใหญ่ แล้วรีบหันกลับไปหาคนเมา พอมองดูแล้วน่าจะไม่มีสติมากพอจะจำได้ว่าเขาพูดกล่าวหาอะไรไปบ้าง ซีลก็ลอบถอนหายใจเบาๆ

เซนยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นความเข้าใจผิดถูกแก้ให้ถูกต้องแล้ว จากนั้นก็กอดแฟนหนุ่มของตัวเองด้วยความสุขล้นเปี่ยม ท่าทางปกป้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้ของคนรัก ทำให้เซนยิ่งหลงมากขึ้นกว่าเดิม

ทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มีอำนาจแค่ไหน ตัวก็โตกว่าตัวเอง แต่ซีลก็ยังก้าวมายืนอยู่หน้าเขา ป้องป้องเขาด้วยกำลังทั้งหมดที่มี เขาจะไปหาแฟนที่ดีแบบนี้ได้ที่ไหนอีก ไม่ใช่ซีลเขายอมอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตยังดีเสียกว่า

“พะ...พี่เซนครับ เพื่อนพี่มองอยู่นะครับ” พอรู้ว่าคนเมาตรงหน้าเป็นเพื่อนคนรัก ซีลก็ทำตัวไม่ถูก รีบก้มหน้าหงุดทันที

พอซีลก้มหน้าลงก็เผยให้เห็นหลังคอขาวน่ากัด เซนจึงทำตามความคิด ก้มลงกัดพลางขบเม้มเบาๆ จนขึ้นรอยสีชมพูจาง

ซีลรีบยกมือปิดต้นคอ ส่วนมืออีกข้างก็ยื่นปิดปากคนรักที่จู่ๆ ก็ทำอะไรแปลกขึ้นมา “พี่เซน ทำอะไรครับเนี่ย!”

“ขอโทษที่เมื่อคืนหลับไปก่อน” เซนกระซิบเสียงเบาพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “พี่อยากแก้ตัวใหม่อีกครั้ง ได้ไหม”

ตุบ

เสียงวัตถุตกกระแทกพื้นทำให้บรรยากาศวาบหวามร้อนรุ่มพลันหายไปในพริบตา ทั้งคู่หันไปมองร่างที่นอนคุดคู้อยู่บนพื้นด้วยความเมาพลางส่งเสียงร้องเบาๆ

“โอย...”

เซนผละออกจากซีลด้วยความเสียดาย แต่จะไม่จัดการดูแลเพื่อนแล้วปล่อยให้คนเมานอนกลิ้งไปมากับพื้นก็คงไม่ดีเท่าไร

อย่างน้อยก็ควรช่วยให้สร่างเมาแล้วไล่ออกไปให้เร็วที่สุดจะดีกว่า

เซนก้มตัวลง สอดมือเข้าใต้รักแร้ทั้งสองข้างของเพื่อนแล้วยกตัวขึ้นมา จากนั้นก็ลากไปจนถึงกลางห้องแล้วปล่อยลงบนโซฟา “ทั้งหนักทั้งเหม็น นายนี่มันตัวปัญหาจริงๆ”

“น้ำครับ” ซีลเดินตามมาพร้อมกับน้ำหนึ่งแก้ว ให้ดื่มน้ำอุ่นผสมน้ำมะนาวน่าจะช่วยบรรเทาอาการเมาได้

“ขอบคุณครับ” เซนยกน้ำดื่มจนหมดแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะข้างๆ พอเห็นสายตาคนรักที่มองมาด้วยความว่างเปล่าเซนก็ส่งเสียงถาม “หืม?”

“ไม่มีอะไรครับ” ซีลยิ้มแล้วหยิบแก้วเดินกลับที่ครัว จากนั้นก็รินน้ำอุ่นที่เหลือผสมกับมะนาวสดเดินกลับมายื่นให้พี่เซนอีกครั้ง

“พี่ไม่หิวน้ำแล้ว ซีลดื่มเถอะ”

“ผมหมายถึง...ให้เพื่อนพี่ดื่มน่ะครับ ช่วยให้บรรเทาอาการเมาได้”

“อ้อ...” เซนพยักหน้ารับ ทำเป็นลืมเรื่องที่ตนแย่งคนเมาดื่มน้ำแก้วแรกไป แล้วขยับเข้าไปประคองเพื่อนลุกขึ้นนั่ง ปลุกให้พอมีสติเล็กน้อยแล้วยื่นแก้วน้ำให้ “ดื่มหน่อย จะได้ดีขึ้น”

“ฮื่อ” คนเมาส่ายหัว “ไม่เอาเหล้าแล้ว ปวดหัว”

“ไม่ใช่เหล้า นี่น้ำอุ่นผสมมะนาว ช่วยแก้แฮงค์ได้ ดื่มหน่อย”

“ไม่เอา...”

“ดื่มหน่อยนะครับพี่วิทย์ จะได้ดีขึ้น” ซีลพูดยิ้มๆ

วิทย์หันมาสนใจคนที่อยู่ข้างเพื่อน จู่ๆ ก็ชะงักไป ริมฝีปากเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ “นางฟ้า...ของผม”

“หืม” ซีลฟังไม่ถนัดว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร แต่คนที่อยู่ข้างเพื่อนอย่างเซนได้ยินเต็มๆ

“ของฉัน!” พูดจบเซนก็บีบปากเพื่อนให้อ้าออก แล้วกรอกน้ำใส่ปากทันที

“แค่กๆ ไอ้เซน ไอ้เพื่อนเลว” วิทย์สำลักน้ำ หันมองเพื่อนด้วยดวงตาแดงก่ำแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ไหนบอกให้มูฟออน ฉันเจอนางฟ้าของฉันแล้ว นายมาแย่งทำไม”

“นี่แฟนฉัน นายกล้าแย่ง?” เซนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็ดึงคนข้างตัวเข้ามาหาแล้วกดจูบริมฝีปากนุ่มทันที บดเบียดจนแทบไร้ช่องว่าง พอซีลเผลออ้าปากเล็กน้อยก็สอดลิ้นเข้าไปชิมความหวานทันที ขณะเดียวกันดวงตาคมกริบคู่นั้นก็หันไปมองเพื่อนอย่างท้าทาย

“อื้อ” ซีลร้องประท้วงพลางดันอกคนรักออก พี่เซนทำแบบนี้จะให้เขาสู้หน้าพี่วิทย์ได้อย่างไร

“เพื่อนชั่ว...ฮึก” วิทย์ต่อว่าเซน มุดหน้าหันเข้าโซฟาแล้วร้องไห้ออกมา ทำไมเขาถึงไม่มีแบบนี้บ้าง!!

ขณะที่คนเมากอดหมอนอิงตัดพ้อโชคชะตาที่ไม่ยอมส่งเนื้อคู่มาให้สักที คู่รักด้านหลังกลับทวีความร้อนแรงมากขึ้น มือที่พยายามผลักคนรักออกเริ่มต้านทานไม่ไหว ได้แต่เงยหน้าตามการชักนำของคนรักเพื่อรับสัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหา

เซนสอดมือสอดเข้าไปในเสื้อคนรัก พลางลูบไล้สัมผัสผิวเรียบลื่นที่พาให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

เซนต้องการมากกว่านี้

การจูบเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

และเป็นการเริ่มต้นที่ทำให้ไฟลุกโชนมากทีเดียว

“พะ...พี่เซน” ซีลรีบพูดในจังหวะที่คนรักผละออกเพื่อหายใจ “อย่าเพิ่งครับ เพื่อนพี่ยังอยู่ที่นี่...”

“งั้นก็ไปห้องซีล...” พูดจบเซนก็ยื่นใบหน้าเข้าไปจูบคนรักอีกครั้ง “ได้ไหม”

“แต่ว่าที่ห้องนั้น...” ซีลนึกถึงของตกแต่งที่ติดไว้เต็มห้องเพื่อฉลองวันเกิดให้พี่เซนก็อดเสียดายขึ้นมาไม่ได้ “ไว้คืนนี้ได้ไหมครับ ผมจะตามใจพี่เซนทุกอย่างเลย”

“หืม...ทำไมล่ะ” เซนละมือออกจากผิวเนียน ด้วยรู้ว่าซีลไม่ต้องการทำมากไปกว่านี้ จึงพยายามหักห้ามใจตน เพียงแค่โอบอีกฝ่ายไว้แล้วจูบที่ขมับเบาๆ

ซีลเม้มปาก หยิบผ้าสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วมองคนรักด้วยใบหน้าจริงจัง “พี่เซนเชื่อใจผมไหมครับ”

เซนขมวดคิ้ว ด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกันแน่ แต่ก็พอจะมองออกว่าผ้าในมือซีลใช้ปิดตา หรือซีลคิดอยากจะเพิ่มระดับความสัมพันธ์ของเราในรูปแบบนั้น

แม้จะไม่เคยรับบทนายท่านกับทาสรัก แต่ก็ใช่ว่าจะเล่นสนุกกับซีลในบทบาทนั้นไม่ได้

เซนยิ้ม หยิบผ้าแถบนั้นมาปิดตาตัวเองแน่นหนา จากนั้นก็ยื่นมือไปหาคนรับที่อยู่ข้างตัว

“พี่เป็นคนของซีล จะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่ซีลเลยครับ”

“เอ่อ...ผมไม่ได้จะพาพี่ไปทำอะไรแปลกๆ หรอกครับ” ซีลกุมมือข้างนั้นไว้แล้วพยุงคนรักยืนขึ้น “พี่เซนก็ตามผมมาติดๆ เลยนะ”

หมับ

อ้อมแขนอุ่นสวมกอดจากด้านหลังพร้อมเสียงกระซิบแผ่วเบา “ตามติดพอไหมครับ”

ซีลเม้มปากพยักหน้ารับ “พอครับ”

มือเรียววางทับมือคนรักแล้วก้าวไปข้างหน้า โดยมีคนตัวโตเดินตามติดไปทุกย่างก้าว

เซนได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง จากนั้นก็ก้าวเดินต่อไปอย่างว่างง่าย ไม่ว่าซีลจะพาไปไหนเขาก็ยินยอมพร้อมใจ จะพาเดินรอบหมู่บ้านในสภาพนี้เขาก็ไม่ติดใจอะไร

แต่ดูเหมือนเขาจะคิดไกลไปหน่อย เพราะเดินออกจากห้องเขามาไม่นาน เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง เดาไม่ยากว่าเป็นห้องของซีล

เดินต่อไปไม่กี่ก้าว ซีลก็หยุดฝีเท้าลง เขาจับมือคนรักออกจากเอวตัวเองแล้วเดินอ้อมไปด้านหลัง ค่อยๆ แกะผ้าผูกตาออก พอเห็นพี่เซนยังยืนนิ่งก็ชะโงกหน้ามาดู เห็นอีกฝ่ายยังคงหลับตาอยู่ซีลก็พูดยิ้มๆ
“ลืมตาได้ครับ”

เซนค่อยๆ ลืมตาขึ้น จากนั้นก็นิ่งไปเมื่อเห็นการตกแต่งห้องที่เต็มไปด้วยสีฟ้าน้ำทะเล ทั้งลูกโป่ง ของประดับ คำอวยพรอย่าง Happy Birthday P'Zen บนผนัง รวมถึงเค้กที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะ แม้จะเป็นจะเหมือนเค้กที่ขายตามร้านทั่วไป แต่เซนมั่นใจว่าเค้กปอนด์นี้ซีลเป็นคนทำด้วยตัวเอง

เพราะไม่มีใครรู้จัก “ห้วงสมุทร” นอกจากเขาและน้องสาว

และซีลเป็นคนเดียวบนโลกใบนี้ ที่เคยทานเค้กชิ้นนั้น

“ผมไม่แน่ใจว่าส่วนผสมที่แท้จริงเป็นแบบไหน เลยแค่อบเค้กตามที่พี่เซนสอนมา แน่นอนว่าสกิลการบีบครีมให้เป็นม้าน้ำกับโลมาผมยังทำไม่ได้ แต่ว่าปลาดาว ไข่มุก และปะการัง ก็พอได้อยู่นะครับ”

ไม่รู้ว่าพี่เซนจะโอเคหรือเปล่า เพราะอีกฝ่ายนิ่งไป จ้องมองเค้กปอนด์นั้น ที่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ค่อยเหมือนต้นฉบับเท่าไรนัก

ซีลมองคนรักด้วยหัวใจหวิวๆ ด้วยกลัวว่าพี่เซนจะยังฝังใจเรื่องสูตรขนมของน้องสาวที่ถูกขโมยไป แต่ซีลก็คิดอย่างอื่นไม่ออกแล้วจริงๆ เขาไม่อยากซื้อเค้กจากร้านอื่นมาให้พี่เซน เพราะคงอร่อยสู้ฝีมือพี่เซนเองไม่ได้ และจะให้พี่เซนทำเองเป่าเองก็ดูแปลกๆ ไปหน่อย ซีลก็เลยคิดจะทำเค้กให้เป็นของขวัญ และอยากให้พิเศษมากขึ้นด้วยการตกแต่งแบบเดียวกันกับเค้กที่พี่ซีออกแบบไว้ จะได้เหมือนพี่ซีมาร่วมอวยพรวันเกิดให้พี่เซนอีกคน

“ขอบคุณนะซีล” เซนหันมาหาคนข้างๆ แล้วโอบกอดไว้ทั้งตัว แค่เห็นเค้กปอนด์นั้นเซนก็เข้าใจความหมายทั้งหมดที่ซีลต้องการจะสื่อ แม้ปีนี้ไม่มีซีอยู่ด้วย แต่เค้กปอนด์นั้นก็เป็นตัวแทนของซีที่จะอยู่กับเขาตลอดไป

ทั้งงานวันเกิด ทั้งเค้ก บอกให้เซนรู้ทั้งหมดว่าซีลก็ใส่ใจคนรักอย่างเขามากแค่ไหน

“แอบไปทำมาตอนไหนครับ เมื่อเช้าพี่มาหา ซีลไม่อยู่นี่นา”

“ก็...เมื่อคืนครับ” ซีลนึกถึงสภาพตัวเองเมื่อคืนก็อดขำไม่ได้ คนรักหลับไปกลางทาง ซิทอัพไปแล้วก็ยังไม่เลิกฟุ้งซ่านก็เลยออกไปซุปเปอร์มาร์เก็ต 24 ชั่วโมง ซื้ออุปกรณ์มาตกแต่งห้อง ลากยาวไปถึงตีสอง จากนั้นก็ไปเตรียมส่วนผสมทำเค้กแล้วค่อยไปนอน ตอนเช้าก็ค่อยมาทำส่วนที่เหลือ เป่าลูกโป่งตกแต่งห้องอีกเล็กน้อย ก่อนจะออกไปพบเพื่อนตามนัดหมาย

นึกถึงเรื่องเมื่อคืนเซนก็อยากทึ้งหัวตัวเองที่เผลอหลับไป แต่พอมองไปรอบห้อง เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าบางทีแบบนี้อาจจะดีกว่า เขาอยากฉลองวันพิเศษกับคนรักมากกว่าทำให้คนรักลุกจากเตียงไม่ได้

"เหนื่อยแย่เลย"

ซีลส่ายหน้าแล้วยิ้มกว้าง "ไม่เหนื่อยหรอกครับผมเต็มใจ เดี๋ยวผมไปหยิบเทียนก่อนนะ”

พูดจบร่างสูงโปร่งก็รีบเดินไปทางห้องครัว เปิดตู้หาเทียนมาจุดให้เขา เห็นแล้วก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งใจ

เซนมองตามไปสักพักก็หันกลับมามองเค้ก จากนั้นก็ถ่ายภาพแล้วลงโพสต์ในสตอรี่พร้อมแคปชั่น

‘เคยมีคนถามผมว่า เค้กแบบไหนที่ทำให้ผมหลงใหลมากที่สุด ผมเคยตอบว่าเค้กทั้งหมดที่ผมทำเอง

แต่วันนี้ผมขอผิดคำพูด เค้กที่ ‘คนของผม’ ทำต่างหากที่คู่ควรให้ผมหลงใหลมากที่สุด’






TBC.



ทักทายคนอ่านทุกคนค่ะ ตอนหน้าก็จบแล้ววววววววววว ฮือ ขอบคุณที่ตามอ่านกันมาตลอดตั้งแต่ปีที่แล้ว รวมถึงคนที่เพิ่งแวะเขามาอ่านด้วยนะคะ จะโดนป้ายยาจากเพื่อน หรือบังเอิญเจอตอนหานิยายอ่านฆ่าเวลาก็ตาม ฮ่าๆ ขอบคุณคอมเมนต์ของทุกท่านที่แวะเข้ามาให้กำลังใจ มาทุบ (ตัวร้าย) มาอมยิ้ม มาขำให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ตั้งใจจะเขียนให้เป็นแนวเบาๆ น่ารัก และน้องซีลกับพี่เซนก็เป็นตัวละครที่เราชอบมากจริงๆ อยากให้ทุกคนอมยิ้มกับทั้งคู่จนถึงตอนจบเลยน้า



แต่ละอย่าง  5555

ตอนนี้คือเอ็นดูน้องซีล คือคิดว่าคนอื่นจะมาทำมิดีมิร้ายกับพี่เซน 5555555

น่ารักมากเลย

 ขอบคุณน้า  :mew1: :o8: :-[

จะขำหรือจะสงสารคุณเชฟดี :m20: :m20:

อนุญาตให้ขำโลด เพราะเราก็ขำ 55555555555

:L2: :L2:

 ขอบคุณน้าาาา :กอด1: :3123: :pig4:

ออฟไลน์ dark-soleil

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
รีบมาต่อนะคะ คิดถึงคนเขียน อิอิ :L1: :L1: :L1:

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3009
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-3
โอ้ยยยยจะสงสารวิทย์หรือจะขำดี  :laugh:

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
สงสารพี่วิทย์มาอกหักตอนเพื่อนสนิทกำลังอินเลิฟ5555

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 27 (ตอนจบ)



เซนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วหันไปมองคนรักที่กำลังพิถีพิถันจัดวางเทียนลงบนเค้ก จุดไฟ แล้วยกเค้กก้าวเดินมาหาเขา

“ขอให้พี่เซนมีความสุขมากๆ นะครับ คิดสิ่งใดก็ขอให้สมปรารถนา”

“ขอบคุณครับ” เซนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะเป่าเทียนทั้งหมดในครั้งเดียว

“เดี๋ยวสิครับพี่เซน พี่ยังไม่ได้อธิษฐานเลยนะ”

เซนชะงัก จากนั้นยิ้มขำท่าทางของซีลที่ยกเค้กหนี “ก็ซีลอธิษฐานแทนพี่แล้วนี่ครับ ไม่มีพรไหนดีเท่านั้นแล้วล่ะ”

“แต่ว่า...”

“การมีซีลในชีวิตคือความสุขของพี่ และการได้เป็นแฟนซีลก็คือความปรารถนาของพี่ พี่ได้พรนี้มาแล้ว ไม่ได้อยากขออะไรอีก”

เซนเป่าเทียนจนดับทั้งหมดแล้วรับเค้กมาถือไว้เอง จากนั้นก็ตักเค้กกินอย่างมีความสุข โดยไม่ลืมป้อนคนรักสลับกันคนละคำสองคำ

ซีลแลบลิ้นเลียครีมที่เลอะมุมปากแล้วถอนหายใจ “อ่า...ดูเหมือนจะหวานไปหน่อยนะครับ”

เขาจำได้ว่าพี่เซนไม่ชอบทานรสหวาน จึงพยายามลดน้ำตาลลง แค่ทำไปทำมาก็รู้สึกยังหวานไม่พอเลยค่อยๆ เพิ่มทีละนิดจนใกล้เคียงรสเดิมที่เขาเคยทาน สุดท้ายก็หวานสุดๆ ไปเลย

จุ๊บ

สัมผัสนุ่มมาพร้อมความอุ่นร้อนที่ค่อยๆ แทรกเข้าในโพรงปากเพื่อชิมรสชาติที่เขาบอกว่าหวานเกินไป ใบหน้าซีลร้อนฉ่า ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยคาดไม่ถึงว่าจะถูกจู่โจมแบบนี้

เซนผละออกมาเล็กน้อยพอให้ดวงตาสองคู่ประสานกัน พลางกล่าวเสียงเบา “หวานจริงๆ นั่นแหละ ซีลของพี่หวานไปทั้งตัวเลย”

“พี่เซน...”

เซนยกยิ้ม ลูบหัวปลอบโยนคนหน้าแดงจากนั้นก็ดึงตัวคนรักเข้ามากอด “ดีจังวันนี้มีซีลอยู่ด้วย เป็นวันเกิดที่พี่ชอบที่สุดเลย”

“ผมก็ดีใจที่พี่เซนชอบครับ ปีหน้าและปีต่อไปผมก็จะจัดให้อีกนะครับ”

เซนนิ่งฟังคำสัญญานั้นเงียบๆ พลางกระชับกอดคนในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “พี่จะทำทุกวันให้ดีที่สุด ถ้าซีลไม่ชอบอะไรต้องบอกพี่นะครับ พี่จะแก้ไขให้ พี่ไม่อยากให้เราไม่พูดกันจนทุกอย่างสายไป”

“พี่เซนก็เหมือนกันนะครับ ไม่ชอบอะไรในตัวผมก็ต้องบอก ผมอาจจะหัวไวเรื่องเรียน แต่กับเรื่องความสัมพันธ์ผมไม่เก่งเลย”

ซีลมีความรักครั้งแรก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรักษาความสัมพันธ์นี้ไปได้นานอีกแค่ไหน อาจมีสักวันที่พี่เซนรับในตัวตนของเขาไม่ได้อีกต่อไป หรืออาจมีเหตุผลอีกมากมายที่เราต้องจบความสัมพันธ์กัน แต่อย่างน้อยเขาก็หวังว่าถ้าวันนั้นมาถึงพวกเราจะจากกันด้วยดี

“อือ พี่รู้” เซนนึกถึงความใจดีของคนรักที่ไม่ว่าอยู่กับใครก็ปรารถนาดีกับเขาด้วยไปหมด หากเขาเป็นคนใจแคบคงได้สร้างเรื่องทะเลาะกันจนทำร้ายจิตใจซีลไปแล้ว แต่จะบอกว่าเขาใจกว้างก็คงไม่ใช่ เซนยอมรับความลึกๆ เขาไม่ยินยอมให้ซีลอยู่ใกล้ชิดกับใคร แม้ว่าซีลจะไม่คิดอะไรกับคนพวกนั้นเลยก็ตาม

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ” ซีลเงยหน้ามองคนรักที่จู่ๆ ก็เงียบไป

“เอ่อ...” เซนเม้มปาก ทั้งที่ขอให้ระหว่างเราไม่มีเรื่องปิดบังกัน แต่เขากลับไม่กล้าพูดออกไป

ซีลดึงมือพี่เซนมาจับไว้แล้วบีบมือให้กำลังใจเบาๆ “บอกผมมาเถอะครับ เราจะอยู่ด้วยกันไปอีกนาน ผมอยากให้พี่บอกนะ ทุกเรื่องที่พี่สงสัย ที่ข้องใจ ผมตอบพี่ได้ทุกเรื่อง”

“พี่...ไม่ชอบให้ใครอยู่ใกล้ซีล คือพี่รู้นะว่าซีลไม่ได้คิดอะไร แต่พี่ห้ามตัวเองไม่ได้ พี่ดู...งี่เง่าไปหรือเปล่า”

ซีลส่ายหน้า ตั้งใจรับฟังอย่างดี “ไม่หรอกครับ ถ้ามีคนมายุ่มย่ามกับพี่เซนผมก็คงไม่ชอบเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นผมจะพยายามไม่อยู่ใกล้คนอื่นเกินความจำเป็นนะครับ แต่ปกติผมกับเพื่อนๆ ก็ไม่ค่อยใกล้ชิดกันขนาดนั้นนะ”

“ชัทไง” เซนรีบหุบปากลงเมื่อรู้สึกว่าน้ำเสียงที่พูดออกไปฟังดูไม่ดีเท่าไรนัก

“อ่า...เราแค่สนิทกันน่ะครับ แต่ถ้าพี่เซนไม่สบายใจ ผมเว้นระยะห่างจากเขาได้นะ อืม ยืนห่างกันสองเมตรดีไหมครับ”

“ฮ่าๆ” ขณะที่เซนกำลังซีเรียสเพราะกลัวว่าซีลจะโกรธที่เขาใช้น้ำเสียงไม่พอใจเมื่อพูดถึงเพื่อนอีกฝ่าย กลับกลายเป็นว่าซีลรีบสร้างความมั่นใจให้เขาเสียอย่างนั้น

แล้วแบบนี้เขาจะใจแคบแบบนั้นได้อย่างไร ทั้งเขาและซีลต่างก็มีเพื่อน บางครั้งก็ช่วยเพื่อนปรับทุกข์ ให้ยืนห่างกันสองเมตรตะโกนเอ่ยปลอบใจก็ดูแปลกๆ

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก แค่บางทีพี่อาจเผลอแสดงท่าทีหึงหวงบ้าง แค่อยากให้รู้ว่าพี่ไม่ได้โกรธซีล”

ซีลพยักหน้ารับฟังอย่างดี จากนั้นยืดตัวขึ้นหอมแก้มคนรัก “ผมจะพยายามไม่ให้พี่เซนต้องหึงนะครับ ไม่ใช่เพื่อน ครอบครัว จะไม่ใกล้ชิดเกินไปเด็ดขาด”

“เด็กดี” เซนลูบหัวคนรักแล้วจูบลงบนหน้าผาก “ขอบคุณนะครับ”

ซีลกอดเอวคนรักพลางซุกใบหน้าแนบอกแล้วถูไถมา

“โชคดีจังที่ผมไม่ปล่อยพี่เซนไป” ซีลพูดเสียงเบาราวกับกระซิบ

“หืม...”

“ไม่มีอะไรครับ”

...........................

หลังถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึก ทั้งคู่ก็เก็บกวาดห้องซีลจนเรียบร้อยกลับเป็นสภาพเดิม เชฟหนุ่มกลับห้องไปปลุกเพื่อนให้กลับบ้านตัวเอง เขารอจนเพื่อนกลับไปจึงค่อยจัดการห้องตัวเอง โดยมีลูเซียเดินไปเดินมาราวกับเป็นเจ้าบ้านคอยสั่งเขาเก็บกวาด จากนั้นเจ้าแมวน้อยก็กระโดดขึ้นไปนอนบนโซฟาพลางแกว่งหางไปมาอย่างสบายอารมณ์

เซนส่ายหน้าให้กับเจ้านายตัวน้อยแล้วจัดการยัดกระป๋องเบียร์ใส่ถุงดำ ตั้งใจจะเอาไปทิ้งที่ถังขยะด้านล่าง

“แอด” เสียงประตูเปิดออก พร้อมกับร่างปุกปุยตัวน้อยที่รีบพุ่งตัวไปด้วยความเร็วสูงพลางใช้หัวคลอเคลียขาของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา

“เมี๊ยว”

“ลูเซีย~” ซีลรวบตัวแมวน้อยมากอดไว้อย่างทะนุถนอม “คิดถึงซีลไหมครับ”

“เมี๊ยว”

“คิดถึงใช่ไหมงื้อ~” ซีลฟัดพุงแมวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “หิวไหมครับ เดี๋ยวซีลเอาอาหารแมวให้”

“เมี๊ยว”

“โอเค” ซีลพยักหน้ารับพลางเดินไปที่ถ้วยอาหารแมวแล้วหยิบอาหารเม็ดมาเติมตรงกลางถ้วยพอให้แมวน้อยกิน

เซนยิ้มขำเมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ เจ้าตัวเล็กก้มหน้าก้มตากิน ส่วนเจ้าตัวโตก็นั่งยองๆ อยู่ข้างแมวด้วยรอยยิ้มกว้าง พยายามส่งกำลังให้เจ้าแมวน้อยกินอาหารให้หมด

แมวเล็กกับแมวใหญ่ชัดๆ

ขณะที่เซนกำลังดึงผ้าปูที่นอนเดิมออกเพื่อจะเปลี่ยนใหม่ซีลก็เดินมาหยุดยืนข้างเขา

“ให้ผมช่วยไหมครับ”

“อืม...งั้นช่วยหยิบผ้าปูที่นอนใหม่ในตู้ให้ทีนะ” เซนชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆ ซีลพยักหน้ารับแล้วเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า เขากวาดตามองผ่านเสื้อผ้าที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเพื่อหาผ้าปูที่นอนผืนใหม่ ทันใดนั้นสายตาก็สะดุดเข้ากับหัวมาสคอตที่หันหน้ามาหาเขาพอดี เป็นกระต่ายขาวที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

“หาเจอไหมครับ”

“เอ่อ...กระต่ายนี่ ของพี่เซนเหรอครับ” ซีลถามพลางหยิบหัวกระต่ายออกมาจากในตู้แล้วหันไปหาคนรัก

“อ้อ...เคยใส่ไปแจกใบปลิวช่วงก่อนเปิดร้านน่ะ” เซนหยิบมาถือไว้เองพลางมองใบหน้าโง่ๆ ของกระต่ายๆ แล้วสวมให้ซีลดู “มันดูตลกใช่ไหม”

ซีลรีบส่ายหน้าแล้วจับใบหน้านั้นให้หันมามองตัวเอง “ผมเคยเจอพี่เซนมาก่อนจริงๆ ด้วย แค่ตอนนั้นพี่เซนเป็นคุณกระต่าย”

“ห้ะ” เซนดึงมือซีลมาจับไว้ ชั่วขณะที่เขามองผ่านดวงตามาสคอตจนเห็นมือคู่นั้นของซีล เขาพลันนึกถึงคนใจดีที่ยื่นน้ำเปล่าให้ท่ามกลางอากาศร้อนจัด

“คุณกระต่ายคงร้อนแย่เลย” ใครบางคนยื่นขวดน้ำมาให้เขา “น้ำเย็นๆ ครับ”

“คาเฟ่ทูบีเลิฟ ชื่อน่ารักจังเลยนะครับ”

“เอ๊ะ อยู่แถวนี้เองเหรอ ไว้ผมจะไปอุดหนุนนะครับ”

เซนจำได้ว่าเขารอคุณคนนี้มาที่ร้านมาโดยตลอดเพื่อตอบแทนน้ำใจ แต่ก็ไม่เคยพบใครคนนั้นเลย

ไม่สิ...

ซีลเป็นคนแรกที่มาร้านของเขา เป็นคนเดียวที่ได้ทานเค้กชิ้นนั้นของเขา

เป็นแรกที่เข้ามาในใจเขา และเป็นคนเดียวที่เขาไม่อยากปล่อยไป

เซนจับมือคู่นั้นไว้แน่น พลางกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เป็นซีล...มาโดยตลอด”

“หืม...พี่เซนว่าไงนะครับ”

โป๊ก!

“อ้ะ...ต้องโขกหัวกันด้วยเหรอครับ” ซีลลูบหน้าผากที่จู่ๆ ถูกกระแทกจากหัวมาสคอตตรงหน้า

เซนดึงหัวมาสคอตออกแล้วโยนทิ้งไปอีกทาง

“เอ่อ...ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า” เห็นใบหน้าจริงจังของพี่เซน ซีลก็ก้าวถอยออกมาหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวพลางเม้มปาก ไม่กล้าพูดอะไรออกไปให้คนรักโมโห

“เจ็บหรือเปล่า” เซนเปลี่ยนความคิดที่อยากจูบคนรักเป็นความกังวลเมื่อเห็นรอยแดงจางๆ บนหน้าผากซีล

นิ้วเรียวลูบเบาๆ พลางเป่าฟู่ๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บให้อีกฝ่าย เขาไม่ได้ตั้งใจให้ซีลต้องเจ็บตัวแบบนี้

ซีลมองภาพร่างสูงที่ขมวดคิ้วเป็นกังวลด้วยความอุ่นซ่านในใจ ยิ่งรู้สึกเชื่อมั่นในตัวพี่เซนกว่าเดิมว่าอีกฝ่ายจะไม่มีวันทำให้เขาต้องเสียใจ ดูสิ แค่หัวกระแทกอีกฝ่ายก็ทำหน้าเครียดขนาดนั้น จะใจร้ายทำร้ายเขาลงได้ยังกัน

“แค่นี้เอง ไม่เป็นไรครับ พี่เซนไม่โกรธอะไรก็ดีแล้ว”

“พี่ไม่ได้โกรธซีล เฮ้อ พี่โง่เองน่ะ” อยากจูบแฟนแต่ดันลืมว่าสวมหัวมาสคอตอยู่ ถ้าเผลอกระแทกแรงไป สมองซีลคงกระทบกระเทือนจนลืมคนรักโง่ๆ อย่างเขาไปแน่ๆ

“ยังไงเหรอครับ” ซีลเอียงคอถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ...” เรื่องน่าอายแบบนั้นจะให้เขาพูดไปได้ยังไง “ไม่มีอะไรหรอก รีบเปลี่ยนผ้าปูที่นอนดีกว่า”

เซนเรีบคว้าผ้าปูที่นอนผืนใหม่แล้วเดินกลับไปที่เตียง ซีลมองตามท่าทางแปลกๆ ของคนรักจากนั้นก็เดินไปหยิบหัวมาสคอตคุณกระต่ายบนพื้น ปัดฝุ่นที่เลอะใบหน้าแล้วยิ้มออกมา เขาหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงสตอรี่ไอจี

‘ในที่สุดก็ได้เจอคุณกระต่ายอีกครั้ง’

สำหรับคนที่ติดตามเขามานานน่าจะเคยเห็นสตอรี่ที่เขาเคยโพสต์และเข้าใจความหมายของข้อความที่เขาพิมพ์

‘คุณกระต่ายน่ารักมากเลยครับ อย่าลืมไปอุดหนุนร้านคาเฟ่ทูบีเลิฟกันนะครับ’

นั่นคือข้อความแรกที่เขาโพสต์พร้อมกับภาพเคลื่อนไหวของกระต่ายตัวโตที่กำลังเดินแจกใบปลิวท่ามกลางอากาศร้อนระอุ ตอนนั้นซีลคิดเพียงแค่อยากเป็นกำลังใจให้อีกฝ่ายเท่านั้น

คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งจะได้รู้จักกันและกลายมาเป็นคนรักคนแรกของกันและกันแบบนี้

ซีลวางหัวมาสคอตเก็บไว้ที่เดิมแล้วเดินกลับไปหาคนรักที่ปูผ้าปูที่นอนใหม่เสร็จเรียบร้อย

เซนรั้งแขนคนรักขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียง ตระกองกอดอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนพลางสบดวงตาคู่นั้นที่ยังคงเป็นประกายทุกครั้งเมื่อมองมาที่เขา เซนไม่ปรารถนาเกียรติยศ ชื่อเสียง หรือความร่ำรวย ขอเพียงได้อยู่กับซีลแบบนี้ไปตลอดก็เพียงพอแล้ว

เขาก้มหน้าลงสัมผัสริมฝีปากอุ่นพลางบดเบียดอย่างช้าๆ ละมุนละไม จากนั้นก็เลื่อนไปจูบหน้าผาก เปลือกตา ปลายจมูก ข้างแก้ม ใบหู และจูบลงที่ริมฝีปากอีกครั้ง ให้ซีลรับรู้ถึงความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี

“พี่จะเป็นโล่ให้ซีลเสมอ ซีลพร้อมจะก้าวไปข้างหน้าด้วยกันไหม”

ซีลยิ้มแล้วจูบตอบไปทั่วทั้งใบหน้า ให้คำสัญญาแบบเดียวกับที่คนรักทำ “ถ้าพี่เซนอยากเป็นโล่ ผมจะเป็นดาบให้พี่เอง เราจะก้าวไปด้วยกันเสมอครับ”

“อื้ม...อยู่ด้วยกันไปนานๆ นะ แม้พี่จะตอบไม่ได้ว่าคำว่านานของเราจะนานแค่ไหน แต่พี่หวังว่าช่วงเวลาที่เรารักกันจะเต็มไปด้วยความสุข”

“พี่พูดแบบนี้...ผมเชื่อว่าเราต้องอยู่ด้วยกันนานแสนนานแน่นอนครับ” ซีลกล่าวยืนยันคำพูดตนพร้อมบีบกระชับมือของพี่เซนแน่น

“เมี๊ยว”

ลูเซียกระโดดขึ้นมาบนเตียงแล้วย่างเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ ลิ้นชมพูเล็กๆ แลบเลียหลังมือของพี่เซนจากนั้นก็หันมาเลียหลังมือของซีล ราวกับเป็นผู้ประกอบพิธีแต่งงานให้พวกเขาอย่างเป็นทางการ

ดวงตาสองคู่สบกันพลางยิ้มให้กันอย่างมีความสุข สองมือลูบลงบนตัวลูกแมวตัวน้อยที่เป็นจุดเริ่มต้นให้ทั้งสองได้รู้จักกัน

หากวันนั้นลูเซียไม่ปีนต้นไม้จนลงมาไม่ได้ ก็คงไม่มีเรื่องให้พวกเขาได้พบกัน

ทั้งคู่จูบลงบนหัวทุยๆ ของแมวน้อย ครอบครัวคนสำคัญของพวกเขาตลอดไป

“เมี๊ยว” ลูเซียร้องเสียงเบาอย่างพึงพอใจแล้วหลับตาลงด้วยความง่วงงุน

ซีลมองแมวน้อยหลับตาพริ้มด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะได้รับจูบจากคนตรงข้ามที่มีสีหน้าแบบเดียวกับเขา

เซนผละกลับไปนอนที่เดิม “ฝันดีครับซีล”

ซีลยิ้ม “ฝันดีครับพี่เซน”

ทั้งคู่หลับตาลง มือที่ลูบตัวแมวน้อยเปลี่ยนมากุมกันไว้ราวกับคำสัญญาว่าจะไม่มีวันปล่อยมือของกันและกัน

เรื่องของอนาคต ไม่มีใครตอบได้

ขอเพียงเชื่อมั่นในความรัก ทุ่มเทอย่างเต็มที่ ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ประคับประคองกันในวันที่อีกฝ่ายล้ม เป็นให้กำลังใจกันในทุกวัน ความรักนั้นจะไม่มีวันจากไปไหน ต่อให้ผ่านไปสิบปี ยี่สิบปี ก็ยังคงอยู่ในใจเสมอ





END

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ ฮ่าๆ บอกแล้วว่าเป็นแนวใสๆ น่ารักๆ หวังว่าความน่ารักของทั้งคนและแมวน้อยจะทำให้ทุกคนมีความสุขนะคะ วันที่ท้อเศร้า กลับมาอ่านเรื่องนี้ได้ตลอดเลยน้า ~


รีบมาต่อนะคะ คิดถึงคนเขียน อิอิ :L1: :L1: :L1:
มาต่อแล้วววววว ขอบคุณที่ติดตามกันมาจบจบเลยนะคะ  :mew1: :กอด1: :L2: :pig4:

โอ้ยยยยจะสงสารวิทย์หรือจะขำดี  :laugh:

ฮ่าๆ ขำได้เลยค่าาาาาา เกือบแย่งแฟนเพื่อนแล้วเนี่ยยยยย   :z2:
ขอบคุณที่ติดตามเรื่องนี้มาจนจบนะคะ  :mew1: :L1:

สงสารพี่วิทย์มาอกหักตอนเพื่อนสนิทกำลังอินเลิฟ5555
อิอิ สักวันพีวิทย์เขาก็จะเจอนางฟ้าของเขาแน่นอน!!! ขอบคุณ คุณ kong6336 น้าาาา ติดตามกันมาตลอดเลย  :mew1: :กอด1: :L2:

ออฟไลน์ dark-soleil

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
จบแล้ว อบอุ่นมากเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่านนะคะคนเขียน :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆให้อ่านนะครับ ชอบมากๆ เป็นกำลังใจให้นะครับ แต่งอีกหลายๆเรื่องเลยน๊าาาา :hao7:

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
น่ารักดีค่ะ ขอบคุณนะคะ  :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ samsung009

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
จบแล้ว ตามอ่านจนจบ!!!
ดีจายยยยย
 :L1:

ออฟไลน์ airicha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
จบแล้ววว
น่ารัก อบอุ่นมากเลยค่ะ
ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆค่ะ
ชอบมากเลย

ออฟไลน์ Freezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
รวดเดียวจนจบ มันน่ารักมากๆเลยครับ  ชอบทุกคน แต่ก็ขำๆ ในหลายคน อิอิ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด