หัวใจสุดปลายเขา (The Sierra's Heart) - ตอนที่ 1 ผ้าเช็ดหน้าผืนแรก
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: หัวใจสุดปลายเขา (The Sierra's Heart) - ตอนที่ 1 ผ้าเช็ดหน้าผืนแรก  (อ่าน 248 ครั้ง)

ออฟไลน์ wor2lor

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ wor2lor

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ตอนที่ 1
ผ้าเช็ดหน้าผืนแรก

“หัวหน้าครับ ผมมีเรื่องจะแจ้งครับ ผมขอลาออกในสิ้นเดือนนี้ครับ” เด็กหนุ่มยืนตัวสั่นค่อยๆวางจดหมายลงบนโต๊ะผู้จัดการสาว

“อะไรนะ คุณจะลาออก”

“ใช่ครับ ผมคิดว่าผมไม่เหมาะกับที่นี่ พอดีว่าผมหางานใหม่ได้แล้วครับ”

“ตอนชั้นรับคุณเข้ามา คุณก็เข้าใจแล้วนี่ว่างานทั้งหมดในบริษัทมันจะเป็นยังไง ชั้นถึงเสี่ยงรับคุณ แล้วถ้าคุณไป ใครจะอยู่ดูแลโปรเจ็ค แล้วความเสียหายทั้งหมดหล่ะ ใครจะรับผิดชอบ” เธอเริ่มเสียงดัง

“แต่ผมยังไม่ออกตอนนี้นะครับ ผมยังมีเวลาช่วยเคลียร์โปรเจ็ค จนถึงสิ้นเดือน”

“ชั้นไม่อนุมัติให้คุณลาออก ชั้นไม่เซ็น” ผู้จัดการตะคอก พร้อมกับปาจดหมายใส่หน้าลูกน้อง

“หัวหน้าไม่ต้องเซ็นครับ ผมแค่ส่งหนังสือแจ้งล่วงหน้าให้ทราบ ตามเวลาที่กำหนด ในกฎหมายแรงงาน เดือนหน้าผมจะต้องเริ่มทำงานกับที่ใหม่ ผมเซ็นสัญญากับเขาไปแล้ว ยกเลิกไม่ได้ครับ”

“แล้วเวลาที่เหลืออีกไม่กี่วัน จะหาคนทันได้ยังไง งั้นชั้นจะแจ้งท่านประธานว่าคุณทำให้บริษัทเสียหาย ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมด คุณต้องรับผิดชอบ ชั้นจะให้ฝ่ายกฎหมายตามฟ้องเอาจากคุณ” ว่าแล้วเธอก็เดินออกไป ทิ้งให้พนักงานในออฟฟิศทุกคน ตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ภูวนัส เป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เขาจบจากมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งจากทางภาคเหนือ ความใฝ่ฝันเมื่อจบออกมา อยากจะเข้ามาอยู่ในเมืองศิวิไลซ์ มีการคมนาคมสะดวก เดินทางไปทำงานด้วยรถไฟฟ้า บริษัทอยู่ในตึกสูงใหญ่ เขาจึงหาข้อมูลจากที่ต่างๆ แล้วเลือกมาสมัครงานที่นี่
ด้วยบุคคลิกหน้าตา ผิวพรรณ และความสูง กว่า 180 เซ็นติเมตร เขาแทบจะสะกดสายตาทุกคน ในวันที่เห็นเข้ามาสมัครงาน เขาเป็นคนแรกที่แผนกบุคคลรีบส่งไปให้ผู้จัดการสัมภาษณ์ เมื่อเห็น เกรดเฉลี่ย และ ชื่อเสียงของสถาบันที่เขาจบมา ทำให้เขาได้คัดเลือกให้เป็นพนักงานใหม่ โดยทันที แต่หลังจากทำงานมาระยะหนึ่ง เขารู้สึกว่างานที่เขาทำ ไม่ได้เหมือนกับตอนที่เขาคาดหวังในวันสัมภาษณ์แม้แต่นิดเดียว เขาแทบไม่ได้ใช้ความรู้ความสามารถอะไร ที่เรียนมาเลย เขาจบสายด้านช่าง แต่ต้องมาทำงานด้านการตลาด ซึ่งเขาไม่ถนัด เขาจึงเลือกที่จะไปจากที่นี่ แต่วันนี้กลับเป็นวันที่โชคร้ายที่สุดในชีวิตของเขา นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพ

“ภูเป็นอะไรหรือป่าว โอเคไหม” เสียงรุ่นพี่ในแผนกปลอบใจ “หนูไปคุยกับพี่อ้อยแผนกบุคคลก่อนนะลูก ใจเย็นๆ”

“ครับ ผมขอตัวแปปนึงนะครับ”

เมื่อภูแวะเข้าห้องน้ำ ก็สวนกับผู้จัดการ เธอสะบัดหน้ามองภูด้วยความเกรี้ยวกราด “คอยดูนะ ชั้นจะฟ้องคุณให้หมดตัวเลยทีเดียว แล้วจะให้ฝ่ายบุคคลตามเช็คกับบริษัทใหม่คุณด้วย”

ภูปิดประตูห้องน้ำ แล้วนั่งทรุดไปบนชักโครก เขาสับสนไม่รู้จะปรึกษาใคร นี่เป็นประสบการณ์บริษัทที่แรกในชีวิตของเขา เขาไม่รู้ว่าผู้จัดการจะตามไปรังควานเขา ตามที่ขู่ไว้หรือปล่าว ถ้าเขาจะฟ้องจริงๆ เขาจะหาเงินมาจากไหนมาสู้คดี เขาไม่อยากให้ที่บ้านเป็นห่วง แต่ยิ่งคิดถึงพ่อกับแม่ จู่ๆน้ำตาก็ไหล เขาพยายาม สูดลมหายใจ แล้วเช็ดน้ำมูกอย่างเงียบๆ ในห้องน้ำ แล้วเปิดประตูเดินออกไปอ่างล้างหน้า

ขณะที่ภูกำลังล้างหน้า ประตูห้องน้ำห้องข้างๆเขา ที่เพิ่งมีคนเข้า ก็เปิดออกมา เขาเหลือบตามองในกระจก ก็เห็น ชายคนหนึ่ง อายุน่าจะรุ่นเดียวกัน แต่สูงกว่าเขานิดนึง  เดินออกมาล้างมืออยู่ข้างๆ

“วันนี้น่าจะโดนมาหนักหล่ะสิ  เอานี่ไป ผมให้ยืม” เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้ภู “สู้ๆนะ” แล้วเขาก็เดินออกไป

ภูมัวแต่ อึ้ง ที่มีผู้ชายยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ เขาไม่ทันได้สังเกตุด้วยซ้ำ ว่าชายคนนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่ชุดที่ใส่ไม่เหมือนชุดยูนิฟอร์มของบริษัท เขาไม่กล้าใช้ผ้าเช็ดหน้าของคนแปลกหน้า โดยเฉพาะจากผู้ชายด้วยกัน ทว่าเขาต้องรีบไปหาแผนกบุคคล ไม่มีเวลาหากระดาษเช็ดหน้า จึงต้องรีบใช้ผ้าเช็ด แล้วมองหน้าตัวเองซ้ายขวาในกระจก ทำหน้า กลบเกลื่อน ให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่อ้อยครับ ผมมาแจ้งว่าจะลาออกล่วงหน้าครับ” ภู พยายามข่มเสียงให้ปกติ

อ้อยเป็นคนจังหวัดเดียวกับภู ย้ายเข้ามาเรียนกรุงเทพตั้งแต่สมัยยังสาว  เธอเห็นภูตั้งแต่ในใบสมัคร แล้วถูกชะตา ด้วยความที่เป็นคนบ้านเดียวกัน กอปรกับ ภูมีบุคคลิกที่ดี น่ารัก และสดใส เข้ากันได้กับทุกแผนก ถ้าภูเรียนสายมนุษย์หรือบริหาร ไม่ได้จบวิศวะ อ้อยคงจะขอให้เจ้านาย ย้ายเขามาอยู่ด้วยกันในแผนกแน่ๆ

“แล้วน้อง มีตี้ไปแล้วกา” อ้อยหลุดถามด้วยคำเมือง ตามที่เคยสนิทกัน

“ผมได้งานใหม่ละครับปี้ ออฟฟิศใหม่เปิ้นอยู่แถว สาทร ติดรถไฟฟ้าเหมือนกั๋นกับที่นี่” ภูตอบเป็นภาษาเหนือ

“ยังงั้น พี่ก็ดีใจด้วยนะ ถ้ามีโอกาสก็แวะหาพวกพี่ที่นี่บ้าง อย่าลืมพี่ๆที่นี่กันหล่ะ”

“เอ่อ … พี่อ้อย ครับ” ภูลังเลที่จะถาม “เมื่อกี้ผู้จัดการเขาบอกว่า ผมลาออกไปทำให้บริษัทเสียหาย เขาจะให้ทนายฟ้องผม”

“น้องไม่ต้องไปสนใจ พี่ก็เห็นเขาขู่ลูกน้องเขาทุกคนแหละ ใครจะลาออกก็โดนเหมือนกันหมด”

“แล้วเขาบอกว่าจะให้ฝ่ายบุคคลที่นี่ โทรไปรายงานกับบริษัทใหม่ผมด้วยอ่ะ”

“ถึงขนาดนี้เลยเหรอ ตลกจัง เขาไม่ใช่หัวหน้าพวกพี่นะ” อ้อยหัวเราะ “ไม่มีใครว่างไปสนใจบริษัทใหม่น้องหรอก  ถ้าใครจะโทรไปตามภู ก็มีแต่พี่อ้อยกับพวก ป้าๆแถวนี้แหละ ที่คิดถึง ช่วงนี้ก็ระวังตัวหน่อย อย่าไปทำอะไรให้เขาหาเรื่องได้หล่ะ แล้ววันสุดท้ายภูค่อยเอา บัตรพนักงานมาคืนพี่ อย่าลืมนะพวกพี่จะเลี้ยงข้าวผม ก่อนไป”

“ครับ ขอบคุณครับ” ภูยกมือไหว้ ซึ้งน้ำใจพวกพี่ๆ แผนกบุคคล

“อ่อ พี่เกือบลืม ภูไปหาพี่กุ้งบัญชีหน่อย เห็นแกบอกว่าให้ภูเข้าไปเอาเอกสาร ภาษีหัก ณ ที่จ่ายน่ะ”

“ครับผม” ภูเดินตัวปลิว ออกจากแผนกบุคคล ความรู้สึกโล่งเหมือนยกภูเขา ออกจากอก ต่างจากเมื่อกี้ ที่เขาโดนผู้จัดการขู่และปาเอกสารใส่หน้า   

บริษัทที่ภูทำอยู่ ที่จริงเพิ่งตั้งใหม่ เป็นบริษัทย่อย โดยแฝงอยู่ข้างในบริษัทแม่ที่เป็นเจ้าของสถานที่ มีขนาดใหญ่โตกว้างขวาง กินพื้นที่ของตึกทั้งชั้น  บริษัทเขามีพนักงานไม่ถึง 10 คน แต่บริษัทแม่มีคนทำงานเกือบ 200 คน สถานะของบริษัทเขาจึงเป็นแค่แผนกเล็กๆ ในบริษัทใหญ่เท่านั้น ตอนที่เขาสมัครงานเขาคาดหวังว่าจะได้อยู่ในบริษัทมหาชน แต่กลายเป็นว่าเขาถูกย้ายเข้าไปทำงานในห้องเล็กๆ กับธุรกิจใหม่ที่ถูกแยกออกเป็นแผนก ที่ไม่ค่อยมีใครในบริษัทสนใจ อีกทั้ง หัวหน้าเป็นผู้หญิงที่ยังขาดประสบการณ์ ยิ่งทำให้เขาท้อและอึดอัด จนต้องขอลาออกไป อยู่ที่ใหม่

“พี่กุ้งครับ ผมมาเอาเอกสารครับ” ภูกวาดสายตามอง ทั่วแผนกบัญชี เห็นคนเดินเพ่นพ่าน มีกล่องเอกสาร วางอยู่เต็มทางเดิน “นี่เขาทำอะไรกันครับ” ภูสงสัย

“ช่วงนี้เป็นฤดูปิดบัญชีน่ะ ออดิทกำลังเร่งตรวจบัญชี ให้เราอยู่ โต๊ะพี่จะรกหน่อยนะ ภูรอแป๊ป” ระหว่างที่บัญชีกำลังหาเอกสาร ภูเหลือบไปเห็น เด็กหนุ่มคนนั้น ที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขา

“แล้วคนนั้น มาจากไหนครับพี่กุ้ง” ภูชี้มือไป ด้านหลัง คนที่ใส่เชิ้ตผูกเนคไท ท่าทางทะมัดทะเมง นั่งก้มหน้า ถือกระดาษกับปากกาในมือ คอยติ๊กกองเอกสารอยู่ข้างหน้า

“นั่นคุณเภาเป็น ออดิทจ๊ะ เราจ้างบริษัทเขามาตรวจบัญชี เขาจะมาอยู่ที่นี่ จนถึงสิ้นเดือน”

“เอ่อ พี่กุ้งครับ ผมลืมบอก ...” เภา ตะกุกตะกัก “ผมจะอยู่ถึงสิ้นเดือนนี้แล้วนะครับ”

“อ้าว อยู่ด้วยกันไม่ถึงปี จะไปซะแล้ว” กุ้งตัดพ้อ แล้วส่งเอกสารมาให้ภูเซ็นรับ

“ผมไม่ไหวแล้วครับพี่กุ้ง พอดีงานที่แผนก ผมทำไม่ค่อยถนัด แล้วหัวหน้าเขาไม่ค่อยเข้าใจโปรเจ็ค แถมอารมณ์ไม่คงเส้นคงวาด้วย ผมคิดว่าไปทำงานที่จบมาตรงสาย มันจะดีกว่าน่ะครับ”

“พี่เข้าใจแล้วหล่ะ ยังไงหลังจากภูออกไป อาจจะมีเอกสารส่งไปให้ภู อีกนะ ไว้พี่จะไลน์ไปบอก”

“ขอบคุณครับพี่” ว่าแล้วภูก็เดินออกไป ทีแรกเขากะว่าก่อนกลับ จะเดินเข้าไปขอบคุณชายคนนั้น แล้วส่งผ้าเช็ดหน้าคืน  แต่คิดได้ว่า ถ้าเขาเดินไปยื่นผ้าเช็ดหน้า ให้ผู้ชายด้วยกัน ต่อหน้าคนเยอะๆ มันคงจะดูแปลกๆ เขาคิดว่าจะเอาไปซักแล้ว หาโอกาสนำมาคืนให้ทีหลัง

เภาวสินธุ์ เด็กหนุ่มจากภาคใต้ รูปร่างสมส่วน สูง184 เซ็นติเมตร แม้ว่าเขาจะเกิดในภาคใต้ แต่ด้วยความที่มีเชื้อสายจีน จึงทำให้เขามีผิวขาว เภาจบด้านการเงิน จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในจังหวัด เขาเลือกเข้ามาทำในกรุงเทพ เพราะต้องการหาประสบการณ์ ด้วยความที่หน้าตาดี จึงทำให้เขาได้โอกาส ทำงานในบริษัทตรวจสอบบัญชีชื่อดัง ที่มีลูกค้าเป็นบริษัทใหญ่ในระดับประเทศ

วันนี้เขาบังเอิญ เจอพนักงานคนหนึ่ง ร้องไห้ในห้องน้ำ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าให้ ปกติเขาจะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับผู้หญิงเท่านั้น แต่เขากลับแปลกใจกับคนวัยเดียวกัน ที่ดูภายนอกน่าจะเป็นคนเข้มแข็ง แต่การที่แอบมาร้องไห้อยู่คนเดียว คนคนนั้นน่าจะมีเรื่องสะเทือนใจมาก ซึ่งเขาทำได้เพียงแค่ยื่นผ้าซับน้ำตาให้ แล้วบอกว่า สู้ๆนะ ได้เท่านั้น

ขณะที่เขาก้มเช็คกองเอกสาร เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นภูเดินหันหลังออกไปแล้ว เขาอยากจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้น แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะซักถาม ชื่อพนักงานในบริษัทของลูกค้าเขา

ภู อดทนจนถึงวันสุดท้าย ตั้งใจสะสางงานที่เขารับผิดชอบ ทว่าผู้จัดการไม่คุยกับเขาสักคำ แม้กระทั่งตอน ที่เขาเข้าไปลาที่โต๊ะ เธอตอบแค่เพียงสั้นๆ ว่า “อือ”
เมื่อคืนบัตรพนักงานเสร็จเรียบร้อย เขานึกได้ว่า ว่ายังติดค้างอะไรบางอย่าง เลยเดินไปที่แผนกบัญชี กลับพบว่าโต๊ะเก้าอี้ ภายในแผนกบัญชีถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนปกติ

“พี่กุ้งครับ ออดิท หายไปไหนกันหมดครับ” เขาถาม

“อ๋อ เขาตรวจบัญชีกันเสร็จเร็วก่อนกำหนด เลยกลับกันแล้วจ๊ะ”

“แล้วเขาจะเข้ามาอีกไหมครับ”ภูสงสัย

“คงจะมาอีกทีก็ปีหน้าโน่นแหละ ภูมีอะไรหรือปล่าว แล้วนี่เอกสารของภูพี่เตรียมไว้ให้แล้วนะ” กุ้งยื่นเอกสารให้เขาเซ็น

“ไม่มีอะไรครับ งั้นผมลาพี่กุ้งก่อนนะครับ ไว้มีโอกาสผมจะแวะเข้ามาบ่อยๆ”

แล้วภูก็เดินออกจากตึก สิ้นสุดเสียที กับบริษัทแห่งแรกในชีวิต วันจันทร์หน้าเขาต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขาหวังลึกๆว่า ขออย่าเจอได้หัวหน้าแบบที่นี่อีก


ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
 :pig4: :pig4:รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ ลูกกุญแจ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-2
ติดตามจ้า เป็นกำลังใจให้

ออฟไลน์ Sorrowkung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
จะได้เจอเภาอีกมั้ยน้อ รอติดตามนะครับ

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด