ภาคีอคิณ (Merman Story) | by #อ้ายเก้ง (บทนำ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ภาคีอคิณ (Merman Story) | by #อ้ายเก้ง (บทนำ)  (อ่าน 85 ครั้ง)

ออฟไลน์ Popspugnik000

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ Popspugnik000

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
บทนำ


ณ ชายหาดแห่งหนึ่งอันเงียบสงบ ชายหาดทะเลแดนใต้อันเป็นสถานที่ที่แม้แต่มนุษย์ยังเข้าไม่ถึง หาดทรายแก้วระยิบระยับดื่นดาษตาและคลื่นทะเลสีเขียวมรกตอันเป็นประกาย ได้ปรากฏร่างของคน 2 คนที่กำลังนอนอาบแดดอย่างสบายอารมณ์

แต่หากจะเรียกคนก็คงไม่ถูก เพราะผู้ที่กำลังนอนผึ่งแดดอยู่บนหาดทรายแก้วนี้นั้นก็คือ ‘มนุษย์เงือก’ ชาวน้ำครึ่งมนุษย์ครึ่งปลานั่นเอง

“ภาคี ตากแดดนาน ๆ แบบนี้นายไม่ร้อนบ้างเหรอ”

เสียงเล็กๆ ใสๆ ของ ‘อคิณ’ ชาวเงือกรูปแบบฉลามขาวยักษ์ที่ดังขึ้น พร้อมกับสองมือที่กอบเอาทรายเปียก ๆ ขึ้นมาชโลมผิวกายเพื่อรักษาความชุ่มชื้น ด้วยใบหน้าอันแสนหวานและรวงผมสีเทาอันเป็นประกาย กอปรกับผิวกายสีขาวประดุจไข่มุกอันเนียนนุ่มนั้น ก็ทำให้หนุ่มเจ้าสำอางผู้นี้ไม่ชอบแสงแดดบนโลกมนุษย์เลย ทั้งร้อนและแห้งจนแทบจะแผดเผาผิวกายของเขาให้มอดไหม้เลยก็ว่าได้

“ไม่เห็นจะร้อนตรงไหนเลย ฉันว่าอากาศวันนี้ออกจะดีด้วยซ้ำ”

‘ภาคี’ ชายหนุ่มชาวมนุษย์เงือกรูปแบบวาฬเพชฌฆาตได้ตอบกลับ ดวงตาสีดำขลับภายใต้แว่นกันแดดที่เก็บได้จากท้องทะเลก็ได้มองผู้เป็นเพื่อนของตนอย่างตลก ใบหน้าบูดบึ้ง สองคิ้วก็ขมวดกันนิดๆ แก้มก็ป่องหน่อยๆ แทนที่จะน่ากลัวแต่กลับกลายเป็นว่าเพื่อนของตนกลับดูน่ารักขึ้นมาเสียอย่างนั้น นึกไม่ผิดจริงๆ ที่ชวน (กึ่งบังคับ) อคิณให้มากับตนด้วยน่ะ

“ชิ! นายก็พูดได้สิ ก็ผิวหนังนายมันชุ่มชื่นตลอดเวลานี่นา นายไม่ได้มีผิวแห้งง่ายเหมือนเรานี่” เจ้าฉลามตัวจ้อยตอบกลับ ถึงจะมีผิวหนังสีขาวอันเนียนนุ่มเหมือนมนุษย์ แต่ด้วยพันธุกรรมของฉลามที่ไหลอยู่ในตัวก็ทำให้ผิวของเขาแห้งง่ายมากเลยนะ

“บ่นเก่งจังเลยนะ นี่ตกลงนายเป็นเพื่อนหรือเมียเรากันแน่เนี่ย” แต่เจ้าวาฬดื้อกลับยีหัวของอคิณเล่นและยิ้มออกมาแทน ทำเอาเจ้าฉลามตัวน้อยถึงกับทำหน้าเสียก่อนจะปัดมือของอีกฝ่ายออกไปทันที

“บ้า! เราเป็นผู้ชายเหมือนนะ เราจะเป็นเมียนายได้ยังไง” พูดจบอคิณก็รีบถอยหนีอีกฝ่ายไปทันที ตอนแรกก็ไม่กลัวหรอก แต่ไอ้รอยยิ้มยิงฟันแหลม ๆ ที่ภาคีแสดงออกมานี่ก็ดูน่ากลัวชะมัด

“ถอยหนีไปทำไม เราไม่ทำอะไรหรอกน่า” แต่เจ้าวาฬดื้อกลับขยับตัวเข้าแล้วดึงร่างของเขาเอามาไว้ในอ้อมแขนแทน

“ปล่อยเรานะภาคี”

“ไม่!”

“อื๋อ!” แม้จะเป็นชาวเงือกรูปแบบฉลามขาวยักษ์ แต่ถ้าเทียบกับชาวเงือกรูปแบบวาฬเพชฌฆาตอย่างภาคีแล้วก็ถือว่าอคิณตัวเล็กกว่ามาก

ก็ใช่สิ! ภาคีเป็นถึงชาวมนุษย์เงือกรูปแบบวาฬเพชฌฆาตนี่นา ทั้งหล่อกว่าและตัวใหญ่กว่า ไหนจะร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นผมสีดำอันเป็นประกาย ชวนให้สาว ๆ ชาวมนุษย์เงือกหลายคนต่างก็หลงใหล ผิดกับอคิณที่ตัวบางกว่าและไม่เห็นจะมีมัดกล้ามอย่างอีกฝ่ายเลยสักนิด แถมใบหน้าก็ยังดูหวานจนดูไม่เหมือนกับผู้ชายอีก นั่นจึงทำให้เจ้าฉลามขาวตัวจ้อยทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของภาคี และสุดท้ายก็ต้องยอมอีกฝ่ายอย่างเสียไม่ได้

“หอมจังเลย”

“ปล่อยเราได้แล้วน่า” เจ้าตัวน้อยทำหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ แต่เจ้าตัวใหญ่ก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากจะซุกไซ้และดอมดมไปบนซอกคอของอีกฝ่ายแทน

“ไม่อาว...ก็นายบอกว่านายผิวแห้ง เราก็ช่วยทำให้นายตัวชุ่มชื้นไง” ก็ไม่อยากจะว่าอะไรหรอกนะถ้าอีกฝ่ายจับให้เขานั่งดี ๆ กว่านี้นะ นี่อะไร...จับเขาให้นั่งคร่อมลงบนหน้าตักของอีกฝ่ายแทนเสียอย่างนั้น ผู้ชายนั่งคร่อมตักของผู้ชายด้วยกัน เป็นสภาพที่ไม่น่าชวนมองเอาเสียเลย

“พอได้แล้วน่าภาคี ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะว่ายังไง?” พูดแล้วดันร่างอีกฝ่ายออก

“ไม่มีใครมาเห็นหรอกน่า ที่นี่มีแค่เรากับนายที่รู้เองนะ จะมีใครมาเห็นได้ยังไง” แต่เจ้าตัวร้ายก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากจะซุกไซ้อีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น

“ภาคี อื๋อ!”

แต่ในขณะที่กำลังขัดขืนอีกฝ่ายอยู่นั้น อคิณก็พบว่าใบหน้าของตนกับภาคีก็ได้ห่างกันไม่ถึงคืบแล้ว เป็นใบหน้าของเพื่อนสนิทต่างเผ่าที่แม้จะเห็นหน้าค่าตากันมานาน แต่แปลกที่ครานี้พอได้จ้องมองประสานกันแล้ว มันกลับทำให้หัวใจของอคิณเต้นระรัวอย่างบอกไม่ถูก ทำไมถึงได้รู้สึกสั่นไหวอย่างนี้นะ แค่ได้อยู่ใกล้ ๆ กับภาคี ทำไมมันถึงทำให้เขารู้สึกเขินแบบนี้ด้วย

“นายเป็นอะไรน่ะ ทำไมถึงได้มองหน้าเราแบบนั้นด้วย?”

“เปล่า! ไม่มีอะไร แค่มองหน้านิด ๆ หน่อย ๆ นี่ทำเป็นหวงเหรอ” แม้จะถูกอีกฝ่ายทำให้เสียอาการ แต่เจ้าฉลามขาวตัวจ้อยกลับตีเนียนแทนเสียอย่างนั้น

“ไม่ได้หวง แค่สงสัยเฉย ๆ นึกว่ามีอะไรเท่านั้นเอง” เจ้าวาฬจอมดื้อตอบกลับ แต่แล้วเมื่อเขาจ้องมองอคิณอยู่นานความคิดแผลง ๆ อะไรบางอย่างก็ได้เกิดขึ้น “นี่อคิณ ฉันสงสัยมานานแล้วนะว่าฉลามอย่างพวกนายน่ะ มี 2 อันจริง ๆ หรือเปล่า”

“2 อัน...อะไร 2 อัน?” เจ้าตัวเล็กถามพร้อมกับความสงสัย

“ก็หมายถึง...” แต่แล้วภาคีก็ได้ไล่สายตาลงต่ำเรื่อย ๆ จากแผ่นอกอันนูนนิด ๆ ไปจนถึงเป้ากลางลำตัวของอคิณ นั่นจึงทำให้เจ้าฉลามตัวจ้อยรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึงอะไร

“อย่าบอกนะว่านายหมายถึง...”

...ยิ้มแป้น!

“บ้า!” ว่าแล้วอคิณก็รีบเอามือกุมเป้าของตนทันที “นายนี่มันหยาบคายขึ้นทุกวันแล้วนะภาคี”

“ความสงสัยไม่ได้แปลว่าหยาบคายซะหน่อย” พูดจบก็ฉีกยิ้มจนเห็นฟันแหลม ๆ ครบทุกซี่เลย

“แต่ไอ้ที่นายสงสัยนี่มัน...” ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกอาย ไม่รู้ว่าภาคีนึกครึ้มอะไรถึงมาสงสัยในเรื่องแบบนี้ได้

“เอาน่า เราเป็นผู้ชายเหมือนกันนะ แค่ดูของกันนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่เป็นไรหรอก”

“ไม่เป็นอะไรกับผีน่ะสิ นี่มันเป็นของส่วนตัวนะ ใครบ้าที่ไหนจะเอาออกมาให้ดูกันล่ะ” อคิณพูด “ถ้าเป็นนายเองล่ะ ถ้าอยู่ ๆ มีใครมาขอดูของนาย นายจะกล้าเปิดให้คนอื่นดูมั้ย?” ที่อคิณพูดก็มีเหตุผล ของแบบนี้มันสมควรเอามาเปิดให้คนอื่นดูง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? แต่ทว่า...

“กล้าสิ นายจะดูของฉันมั้ยล่ะ” ว่าแล้วภาคีก็รีบถอดกางเกงว่ายน้ำที่แอบขโมยมาจากโลกมนุษย์ออกอย่างไว นั่นจึงทำให้อคิณต้องรีบร้องห้ามอย่างไว

“เฮ้ย! นายจะบ้าเหรอภาคี เราพูดประชด!” อคิณพูดพร้อมกับดึงเอวกางเกงว่ายน้ำของภาคีขึ้น

“แต่ฉันเอาจริง” แต่ภาคีกลับใช้จังหวะนี้ดึงกางเกงว่ายน้ำของอคิณออก เผยให้เห็นถึงเป้ากลางลำตัวที่แบบราบไม่มีส่วนงอกส่วนย้อยใด ๆ นอกจากรอยแยกที่มีขนาดความยาว 2 นิ้วอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างนั้น “เพิ่งจะรู้นะเนี่ยว่าพวกฉลามเองก็เก็บของได้เหมือนกัน” เจ้าวาฬจอมดื้อพูดแล้วยิ้มนิด ๆ แต่ดูเหมือนว่าอคิณกลับโกรธอีกฝ่ายขึ้นมาแล้ว

“ปล่อยเราเดี๋ยวนี้เลยนะภาคี อ๊า!” แต่แล้วอคิณก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อภาคีได้แหย่นิ้วเข้าไปในรอยแยกกลางเป้าของเขา “นาย...อือ! นายจะแหย่เข้าไปทำไม อา!”

“ก็เราจะล้วงมันออกมาดูไง” ทั้งพูดและพยายามคว้านเอาแก่นกายของอีกฝ่ายออกมาอยู่อย่างนั้น แต่สัมผัสหยาบหนาของภาคีที่เกลี่ยวนไปโดนส่วนหัวของอคิณก็ทำให้เขาครางกระเส่าออกมาแล้ว

“พอเถอะภาคี อึก! มันไม่ออกมาง่าย ๆ หรอก เราไม่มี...ไม่มีอารมณ์แบบนี้ยังไงมันก็ไม่ออกมา อือ...”

“เอ๋! ต้องมีอารมณ์ก่อนอย่างนั้นเหรอ?”

“อ๊า! ภาคี...อย่า!” เมื่ออีกฝ่ายพูดเช่นนั้น ภาคีก็สนองตอบด้วยการก้มลงไปขบเม้มบนยอดอกสีชมพูของอคิณในทันที

ทั้งเกลี่ยวนและขบกัด หยอกเย้าเม็ดไข่มุกสีชมพูเข้มนั้นเบา ๆ แต่ทำเอาเจ้าของร่างถึงกับสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สัมผัสอันนุ่มนวลและแผ่วเบาแต่กลับร้อนแรงซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก และนั่นเองที่ทำให้แก่นกายของอคิณทิ่มแทงออกมาจากรอยแยกตรงกลาง แก่นกาย 2 อันที่ภาคีต้องการเห็นนั่นเอง

“เฮ้ย! นายมี 2 อันจริงด้วย” ภาคีดูจะแปลกใจไม่น้อยเลยที่ได้เห็นถึงสิ่งที่อคิณได้เก็บเอาไว้มานาน แต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกเสียหน้าเมื่ออวัยวะอันน่าละอายของตนได้ถูกเผยออกมา

“อ๊ะ! นาย...นายจะจับทำไม?” แต่แล้วอคิณก็ต้องสะดุ้งเมื่อแก่นกายทั้งสองก็ถูกอุ้งมือของภาคีกอบกุมเอาไว้

“ก็แค่อยากจับดู” ภาคีพูดพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ แก่นกายทั้ง 2 ที่แข็งขืนสู้มือและโชกชุ่มไปด้วยเมือกใส ๆ ทั้งอุ่นร้อนและลื่นไหลราวกับได้ถูกชโลมด้วยสารหล่อลื่นจากธรรมชาติ

และนั่นเองที่ทำให้เจ้าวาฬเพชฌฆาตตัวร้ายได้จับเอาแก่นกายทั้ง 2 ของอคิณรูดขึ้นลงอย่างไว จนทำให้เจ้าฉลามขาวตัวจ้อยได้แต่ร้องเสียงหลงและตัวบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่าน

“อา! นาย...นายจะทำอะไร อึก! นายปล่อยเราเถอะ อือ!”

“นายกำลังมีอารมณ์อยู่นี่ ฉันก็จะช่วยให้นายรู้สึกดีขึ้นยังไงล่ะ”

“แต่เราไม่ต้องการ อื้อ! นายหยุดจับของเราซะที”

“ทำเป็นปฏิเสธ แต่ของนายมันสู้มือของฉันมากเลยนะ”

จากเสียงร้องที่เคยปฏิเสธ จากสองมือที่ดันร่างอีกฝ่ายเพื่อขับไล่ บัดนี้อคิณก็ได้เปลี่ยนไปกลายเป็นร้องครวญครางอย่างสุขสมและโอบกอดคล้องคอภาคีเอาไว้แทน

“อืม...” ทว่าภาคีนั้นก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาเช่นกัน แก่นกายขนาดใหญ่ของเขาก็พองตัวจนทะลุออกมาจากรอยแยกตรงเป้ากางเกงของเขาแล้ว

“อ้า! ภ...ภาคี”

อคิณได้แต่ร้องเสียงหลงเมื่อภาคีได้ล้วงเอาแก่นกายของตนออกมา แก่นกายอันเรียวแหลมคล้ายกับขีปนาวุธขนาดใหญ่เกือบเท่าข้อแขน ทั้งใหญ่และยาวกว่าแก่นกายทั้งสองของเขาเกือบเท่าตัว เป็นครั้งแรกที่เขาเห็น เป็นครั้งแรกที่ภาคีได้แสดงมันออกมา ทำเอาอคิณถึงกับตกใจและแปลกใจไปพร้อมกัน

“เพิ่งเคยเห็นล่ะสิ”

เจ้าวาฬเพชฌฆาตจอมดื้อกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างพอใจ เขาจับแก่นกายอันโชกชุ่มไปด้วยเมือกใส ๆ ของตนรูดขึ้นลงเบา ๆ ก่อนจะกอปรกุมทั้งแก่นกายของตนและแก่นกายทั้ง 2 ของอคิณเอาไว้ พร้อมกับที่เจ้าฉลามขาวเองก็ได้เอ่ยถามออกมาว่า

“นาย...นายจะทำอะไรของนายอีกเนี่ย?”

“ก็ทำให้พวกเรามีความสุขยังไงล่ะ”

ทันใดนั้นภาคีก็ได้จับทั้งแก่นกายของตนและแก่นกายทั้งสองของอคิณรูดขึ้นลง จังหวะขึ้นลงสม่ำเสมอกอปรกับเมือกใส ๆ ที่ทั้งสองได้ขับออกมาก็ทำให้ทั้งภาคีและอคิณต่างก็รู้สึกซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก

“อา! ภ...ภาคี พอ...พอเถอะ”

“เสียวใช่มั้ยล่ะ?”

“อ...อืม”

“ถ้านายเสียว นายจะกอดคอเราก็ได้นะ”

“มัน...มันจะช่วยได้เหรอ?”

“ได้สิ” พอได้ยินดังนั้นอคิณก็โอบกอดคอของภาคีอย่างว่าง่าย แต่แก่นกายทั้งสองที่ถูกจับรูดขึ้นลงและถูไถไปกับแก่นกายขนาดใหญ่ของอีกฝ่ายนี่มันก็ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย

“ไม่...ไม่เห็นจะรู้สึกดีขึ้นเลย อา!”

“ถ้าอย่างนั้น...”

พลันภาคีก็ได้โน้นใบหน้าของตนลงมาจุมพิตลงบนริมฝีปากของอคิณอย่างเชื่องช้า ลิ้นหนา ๆ ก็ได้สอดแทรกเข้าสู่โพรงปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา และกวาดชิมความหวานที่กระจายตัวอยู่ภายในนั้น ทั้งฉกชิมและเกลี่ยวน ทั้งดูดกลืนและเกี่ยวรัด แม้คราแรกจะงุนงงและตกใจ แต่ด้วยความเผลอไผลก็ทำให้อคิณน้อมรับไปกับรสชาติอันหอมหวาน ที่ภาคีได้เป็นผู้มอบให้เขาแล้ว

“ภ...ภาคี เรา...เราทนไม่ไหวแล้ว เราใกล้...เราใกล้แล้ว”

“ปล่อยออกมาเลยอคิณ ฉันเอง...ก็ไม่ไหวแล้ว”

“ภาคี เรา...อ้ะ! อ้า!”

“อ้า!”

ทั้งสองยังคงจูบกันอยู่นานโดยที่ภาคีเองก็ได้ช่วยปรนเปรอทั้งตัวเองและอคิณอยู่อย่างนั้น จนเมื่อความเสียวซ่ายมันได้ทำให้เจ้าตัวเล็กสุดที่จะทนได้ไหว แก่นกายทั้งสองของอคิณก็ได้ปลดปล่อยเอาน้ำรักสีขาวใสออกมา พร้อมกับที่ภาคีเองก็ได้ระเบิดออกมาได้เช่นกัน

“อา! แฮก...แฮก!” ร่างของทั้งสองบิดเกร็งอยู่นานจนเมื่อปลดปล่อยออกมาได้หมด อคิณก็ได้แต่หอบแฮกแล้วซบลงไปบนบ่าของภาคีอย่างเหนื่อยอ่อน

“เหนื่อยเหรอ?”

“อืม”

“แล้วชอบมั้ย?”

“ชอบบ้าบออะไรล่ะ คราวหลังอย่าเล่นอย่างนี้อีกนะ” แม้ภาคีจะพอใจแต่อคิณก็ได้ทำหน้าบูดบึ้งออกมาแทน

“เหรอ...(ลากเสียง) ขนาดไม่ชอบนายยังออกมาเยอะขนาดนี้ นี่ถ้านายเกิดชอบขึ้นมานายจะไม่เอาออกมาเยอะกว่านี้เหรอ” พูดจบภาคีก็บีบแก่นกายทั้งสองข้างของอคิณเล็กน้อย

“โอ๊ย! เราเจ็บนะ เลิกเล่นได้แล้วน่า” ส่วนเจ้าฉลามขาวตัวน้อยนั้นก็ได้ปัดมือของอีกฝ่ายออก ก่อนจะรีบผละออกจากร่างของเจ้าวาฬจอมดื้อนี้ทันที

“เดี๋ยวก่อนสิอคิณ!”

“อื๋อ!” แต่แล้วภาคีก็ได้ดึงร่างของอคิณไว้ก่อนจะกระชากอีกฝ่ายให้ล้มทับตัวอีกครั้ง

“หึหึหึ!” เจ้าวาฬเพชฌฆาตได้จ้องมองดวงตาสีดำสนิทกลมโตอันเป็นประกาย ดวงตาคู่น้อยของอคิณได้จ้องมองเขาด้วยความงุนงงและตกใจ กอปรกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ และผิวหน้าสีขาวน่าชวนมองของเจ้าฉลามตัวนี้นั้น มันก็ทำให้ภาคีชักจะถูกใจอคิณขึ้นมาแล้ว

“นายจะทำอะไรของนายอีกเนี่ย?” อคิณเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าภาคีได้จ้องมองเขาด้วยแววตาแปลก ๆ

“ไม่มีอะไรฉันก็แค่...” จ้องหน้าแล้วยิ้มหวาน

“แค่อะไร?” ถามกลับแล้วเริ่มกลัว

“ฉันก็แค่ชอบนายขึ้นมาเท่านั้นเอง” พลันสองตาของอคิณก็ต้องลุกโพลงเมื่อได้ยินในสิ่งที่ผู้เป็นเพื่อนพูด ภาคีชอบเขาอย่างนั้นหรือ? แล้วคำว่าชอบของผู้ชายคนนี้มันคืออะไรล่ะ ชอบแบบไหน ชอบอะไรยังไง ทำไมมันถึงได้กลายเป็นเรื่องสับสนแบบนี้ด้วย

“ชอบ...ชอบเหรอ? นาย...นายชอบเราเหรอ?”

“ใช่ ฉันชอบนาย”

“ห...หา! แล้วนายชอบเราแบบไหนล่ะ?”

“ก็ชอบแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะชอบใครสักคนได้ยังไงล่ะ”

และแล้วหัวใจดวงน้อยของอคิณก็ได้เต้นขึ้นมาไม่เป็นจังหวะ ดวงหน้าร้อนฉ่าและได้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ภาคีบอกว่าชอบเขาเหมือนที่ผู้ชายคนหนึ่งจะชอบใครสักคนได้อย่างนั้นหรือ? แม่เป็นผู้ชายด้วยกันแต่ทำไมมันถึงทำให้เขาเขินอายได้ถึงเพียงนี้

“แต่...แต่เราเป็นผู้ชายนะ แล้วพวกเราก็แตกต่างกันด้วย เราเป็นฉลามส่วนนายเป็นวาฬเพชฌฆาต นายจะชอบเราได้ยังไง?” เจ้าฉลามขาวน้อยอคิณได้เอ่ยถามอีกครั้ง ถึงจะรู้สึกดีที่ภาคีได้บอกชอบ แต่ก็เพราะด้วยความเป็นชายเหมือนกันและอยู่เผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันด้วย ฉลามขาวยักษ์กับวาฬเพชฌฆาต มันจะชอบกันได้จริงหรือ

“โธ่เอ๊ย! นายนี่มันซื่อบื้อจริง ๆ การจะชอบใครสักคนมันไม่มีเหตุผลหรอก ก็เหมือนที่ฉันชอบนายไง มันไม่มีเหตุผลหรอกว่าทำไมถึงชอบนาย ฉันแค่รู้ว่าฉันชอบนาย ไม่ว่าจะเกิดขึ้นตอนไหน ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลอะไร แต่ฉันก็ชอบนายไปแล้ว” ภาคีร่ายยาวแล้วขยี้หัวของอคิณแรง ๆ “แล้วนายล่ะอคิณ? นายคิดเหมือนฉันบ้างมั้ย?”

พอได้ยินเช่นนั้นมันก็ทำให้อคิณได้แต่เงียบไป ด้วยความที่เป็นเพื่อนสนิทกันมานานตั้งแต่ยังเด็ก พอรู้ว่าอีกฝ่ายชอบเขามันก็ทำให้อคิณทำตัวไม่ถูกเลย จากความสับสนที่เกิดขึ้นในใจ มันก็ได้เปลี่ยนไป กลายเป็นความเขินอายขึ้นมาเสียอย่างนั้น รู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงที่เพิ่งถูกผู้ชายมาสารภาพรักเลย

...ถึงภาคีจะบอกแค่ชอบก็เถอะ

“คือเรา...”

“คือ?”

“คือว่า...”

“คืออะไร?”

“โอ๊ย! นายอย่าเร่งเราได้มั้ยเนี่ย” และคงเพราะการที่โดนผู้ชายด้วยกันมาสารภาพความในใจ มันก็ทำให้อคิณแทบจะคิดอะไรไม่ออกเลย

“ก็แค่ตอบมาเอง ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรมากเลย” คราวนี้เป็นภาคีที่เริ่มหน้าบึ้ง

“ก็ต้องคิดสิ อยู่ ๆ โดนนายสารภาพแบบนั้นเราก็ยังคิดอะไรไม่ออกเหมือนกันนะ” บึ้งมาบึ้งกลับไม่โกง

“อา ๆ เอาเป็นว่าถ้านายยังคิดไม่ออกนายก็ยังไม่ต้องบอกเราก็ได้ แต่ว่า...” แต่แล้วภาคีก็ได้เชยคางของอคิณขึ้นพร้อมกับพูดออกมาเป็นประโยคสุดท้ายว่า...

“ฉันขอมัดจำคำตอบนั้นไว้ก่อนนะ”

ว่าแล้วภาคีก็ได้โน้มตัวลงมาจูบกับอคิณอย่างเชื่องช้า เป็นรสจูบอันแสนธรรมดาแต่ทว่ามันกลับอ่อนหวานเสียเหลือเกิน เป็นจูบเบา ๆ ที่พาใจให้ไหวหวั่น เป็นจูบผูกรัดที่ภาคีหวังจะใช้มัดใจของเจ้าฉลามตัวน้อยตัวนี้ และถึงแม้จะลังเลใจ แต่อคิณก็น้อมรับเอาไว้พร้อมกับต้นรักในใจที่ใกล้จะผลิดอกขึ้นมาแล้ว

“สัญญานะว่าถ้านายพร้อมเมื่อไหร่นายจะต้องยอมคบกับเรานะ”

“เรื่องนี้เราขอไม่รับปากนะ”

“ใจร้ายจังเลยนะอคิณ แต่เอาเถอะ อย่างน้อยเราก็ได้เห็นของนายแล้ว” ว่าแล้วเจ้าวาฬจอมดื้อก็ได้แหย่เข้าไปที่รอยแยกตรงกลางระหว่างขาของอคิณอีกครั้ง

“โอ๊ย! อย่าแหย่สิ เดี๋ยวมันก็ตื่นขึ้นมาอีกหรอก” ส่วนเจ้าฉลามขาวตัวน้อยก็แก้มตูมเมื่อถูกผู้เป็นเพื่อนของตนได้คุกคาม

“ถ้ามันตื่น เดี๋ยวฉันจะช่วยให้มันหลับเอง อิอิอิ”

“พอ ๆ เราไม่คุยกับนายแล้ว เรากลับดีกว่า”

ว่าแล้วเจ้าฉลามขาวตัวจ้อยก็ได้รีบวิ่งลงน้ำพร้อมกับร่างของตนก็ได้เปลี่ยนไป จากร่างกายของมนุษย์ก็ได้กลายเป็นร่างของฉลามขาวขนาดใหญ่และแหวกว่ายออกไปสู่ท้องทะเล ปล่อยให้ภาคียืนยิ้มอยู่ตรงนั้นอย่างอิ่มอกอิ่มใจ ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้สารภาพความรู้สึกทุกอย่างให้อคิณได้รับรู้แล้ว

“ฉันหวังว่าสักวันนายจะยอมรับรักของฉันนะอคิณ”


.
.
.

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
 :pig2:
 :3123:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด