ผมรักกับภาพวาด [อัพ 19/10/2020]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ผมรักกับภาพวาด [อัพ 19/10/2020]  (อ่าน 160 ครั้ง)

ออฟไลน์ Jatsada_43

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ



ผมรักกับภาพวาด

หลังจากถูกเซบาสเตียนหักอก ผมจึงตั้งใจสร้างใครสักคนให้หล่อกว่าเขาโดยจิตนาการถึงหนุ่มฮอตในฝันและลงมือวาดใส่แผ่นกระดาษ เป้าหมายของผมคืออยากลืมช่วงเวลาดีๆ ที่มีร่วมกับแฟนเก่า และเลิกคิดฟุ้งซ่านให้เจ็บช้ำใจ แล้วผมก็ลืมได้จริงๆ เพราะหลงรักภาพวาดจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาหล่ออย่างไร้ที่ติ แต่ปัญหาคือผู้ชายคนนี้ไม่มีอยู่จริง!



เปิดเรื่อง

08 | 09 | 2020

Twitter :: @Blueinyour

Hashtag :: #ผมรักกับภาพวาด


สารบัญ

















Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-10-2020 00:13:43 โดย Jatsada_43 »

ออฟไลน์ Jatsada_43

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
Re: ผมรักกับภาพวาด [อัพ 9/10/2020]
«ตอบ #1 เมื่อ09-10-2020 12:25:57 »

I
ผมรักกับภาพวาด

“ฉันทนดูภาพวาดที่เหงาแบบนี้ไม่ได้ นายเคยเห็นทุ่งข้าวโพดที่ถูกทิ้งร้างหรือเปล่า” ผมกำลังจะส่ายหน้าให้โอลิเวียแต่เธอพูดขึ้นมาอีก “นั่นล่ะความรู้สึกฉัน คุณกอนซาเลชพล่ามตลอดว่าศิลปะเล่นกับจิตใจคน ไม่ก็พาเราย้อนกลับไปทุกช่วงเวลาไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า พระเจ้า…เขาพูดถูก มันเหมือนกับว่าตอนนี้ฉันกับพ่อกำลังนั่งรถผ่านทุ่งร้างในเคนตักกี”

คุณฟังสิ ถ้าโอลิเวียพูดน้อยกว่านี้เธอจะเป็นนักวิจารณ์ที่ดี ผมหมายถึงเธอขี้บ่นไปหน่อย และโอ้ว…ถ้าจะมีอะไรที่ผมไม่ชอบนั่นก็คือการตัดสินคนอื่นซึ่งผมเองก็กำลังทำอย่างนั้น นักวิจารณ์ที่ดีไม่จำเป็นต้องพูดน้อยหรอกจริงมั้ย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ผมมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับความผิดปกติทางสภาพอารมณ์ จิตใจ จะอะไรก็ตามแต่ ไม่รู้ว่าพูดแบบนั้นได้หรือเปล่าแต่ก็สรุปเอาเองเรียบร้อยว่าแบบนี้มันชักจะไม่ปกติแล้ว

โอลิเวียเดินรอบสตูดิโอเล็กๆ ซึ่งถ้าจะเรียกห้องใต้ดินก็ไม่ผิด ผมครอบครองพื้นที่ข้างล่างและแต่งตั้งตัวเองเป็นเฮดีสตั้งแต่เกรดแปด จากพื้นที่โล่งๆ ตอนนี้อัดแน่นไปด้วยสีสันและกระดาษ ผมเรียกห้องนี้ว่ากล่องกักเก็บอารมณ์ผ่านศิลปะอันเลอะเทอะเกือบจะสกปรก

“เมสัน จะโทรเรียกฉันเพื่อมาดูนายนั่งเหม่อแบบนี้ไม่ได้นะ มีเรื่องอะไรกันแน่” เสียงแหบเล็กของโอลิเวียทำให้ผมสะดุ้ง เธอยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ผมจับยัดสติใส่หัวแล้วลุกขึ้นยืน

“เธอจะไม่สติแตกใช่มั้ย”

“อย่า ฉันสติแตกทุกครั้งที่นายถามแบบนี้” ใช่ ก็เป็นอย่างนั้นทุกที มันค่อนข้างลำบากใจที่จะพูดเรื่องนี้โดยเฉพาะกับเพื่อนสาวขี้จุกจิกอย่างโอลิเวีย แต่นี่สำคัญ ผมไม่อยากเก็บไว้คนเดียวให้เป็นประสาทก่อนวัยผู้ใหญ่ และผมก็ไว้ใจโอลิเวีย เพื่อนวัยเดียวกันคุยกันมันง่ายกว่าพ่อที่เอาแต่นั่งหัวเราะรายการตลกในเคเบิลทีวี หรือแม่ที่พร้อมตั้งคำถามอีกเป็นล้านซึ่งผมจะตายก่อนตอบครบทุกข้อ

ผ่านไปราวหนึ่งนาที ผมเดินเข้าไปดึงผ้าคลุมออกจากภาพวาดขนาดเท่าหน้าต่าง มันคือผลงานชิ้นล่าสุดซึ่งทำเอาผมสติแตกอยู่สองเดือน ไม่ใช่เพราะรายละเอียดสยดสยองน่าแหวะ แต่เป็นเพราะชายในภาพต่างหาก พูดได้เต็มปากว่าเขามีรูปหน้าที่สมบูรณ์แบบ แหงล่ะ ผมต้องวาดออกมาให้หล่อที่สุด

“เหลือเชื่อเลยเมสัน เขา…ดูดี อพอลโลใช่มั้ย โอ้ว…ฉันไม่ชอบเฮอร์คิวลีสจนเห็นรูปปั้นหรือภาพจิตรกรรมที่ไหนก็ตามเป็นอพอลโลทุกที” โอลิเวียหัวเราะเหยียด ผมไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงอคติกับเฮอร์คิวลีสขนาดนั้น เธออาจจะเป็นหนึ่งในสาวจากยุคกรีกที่ถูกบุตรแห่งซุสหักอกหรือเปล่า

“ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเฮอร์คิวลีส”

“ไม่ใช่ทั้งเฮอร์คิวลีสแล้วก็อพอลโล ไม่ใช่เทพเจ้าองค์ไหนทั้งนั้น” ไม่ว่าจะในทางกรีกหรือโรมัน ผมวาดขึ้นมาด้วยจินตนาการอย่างตั้งใจ สารภาพว่านั่นคือหนุ่มในอุดมคติของผม ทุกส่วนที่ประกอบเป็นรูปร่างของมนุษย์มันคือสิ่งที่คนรักของผมต้องมี

ผมไม่ได้ดีเลิศขนาดที่คบใครแล้วมองเพื่อนมนุษย์ที่จิตใจก่อน หน้าตาคือสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งซึ่งข้อนี้ใครคิดอย่างไรก็เรื่องของคุณ แต่ผมดูที่ตรงนั้นก่อนนิสัย และแน่นอนว่าถูกทิ้งอยู่เรื่อย ผมไม่เคยโทษตัวเองที่ไม่ดีพอ แต่แฟนเก่าทั้งหมดของผมต่างหากที่หล่อโคตรและพ่วงติดด้วยนิสัยห่วยแตก

“ฉันวาดเมื่อสองเดือนก่อน”

เชื่อมั้ยล่ะ ผมถูกบอกเลิกอย่างโรแมนติกที่แม่น้ำฮัดสัน ตามด้วยจูบแสนหวานจากหนุ่มที่ผมคิดว่าฮอตที่สุดในแมนฮัตตัน แต่วิธีที่แสนจะนุ่มนวลก็ไม่ช่วยให้เจ็บน้อยลง นั่นแย่มาก ผมจึงตั้งใจสร้างใครสักคนให้หล่อกว่าเขาโดยจินตนาการถึงหนุ่มฮอตในฝันและลงมือวาดใส่แผ่นกระดาษ เป้าหมายของผมคืออยากลืมช่วงเวลาดีๆ ที่มีร่วมกับแฟนเก่า และเลิกคิดฟุ้งซ่านให้เจ็บช้ำใจ แล้วผมก็ลืมได้จริงๆ เพราะหลงรักภาพวาดจนถอนตัวไม่ขึ้น

เขาหล่ออย่างไร้ที่ติ แต่ปัญหาคือผู้ชายคนนี้ไม่มีอยู่จริง

“เอาเป็นว่ามันคืองานที่ยอดเยี่ยม ไปกันได้แล้ว ฉันต้องการเบอร์เกอร์ชีส”

“ฉันยังไม่บอกเธอทั้งหมด” ผมรีบห้ามโอลิเวียไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกไป โอลิเวียหันหน้ากลับมาเร็วจนผมยาวสีน้ำตาลของเธอพลิ้วสะบัดกลางอากาศ คล้ายๆ กับวิธีที่เธอพยายามเรียกร้องความสนใจจากใครก็ตามที่เธอปิ๊งรัก

“ฉันนึกว่านายตามฉันเพราะอยากให้ดูแค่ผลงานชิ้นใหม่”

“ก็ใช่ แต่ไม่ได้มีแค่นั้น ฉันไม่รู้จะคุยกับใครเรื่องนี้” เธอเดินนั่งลงตรงหน้าผม ผมรวบรวมความกล้าก่อนถาม ไม่ ผมไม่ได้จะขอเธอมีเซ็กส์แน่นอน ผมชัดเจนกับรสนิยมทางเพศและยืดอกยอมรับว่าเป็นเกย์แท้เหรียญทอง แล้วโอลิเวียก็เป็นเพื่อนวัยเด็กของผม

“โอลิเวีย เธอเคยชอบใครตั้งแต่แรกเจอมั้ย”

“เคยนะ มองตาก็รู้ใจ ปิ๊งเลยล่ะ แต่ก็ส่วนน้อยที่ได้เดทกัน นอกนั้น…บรึ๋ย ฉันไม่อยากพูดถึง” โอลิเวียทำท่าขนลุก ตาสีเฮเชลนัทของเธอมองนิ่งมาที่ผม นั่นทำให้ผมรู้สึกกดดันโดยที่โอลิเวียไม่ได้ทำอะไร

“ฉันชอบคนคนหนึ่ง คน? ไม่สิ ช่างมันเถอะ ไม่รู้จะเรียกอะไร แต่ฉันชอบเขาจริงๆ” แค่เรียกแบบนั้นก็แปลกจะแย่

“ฉันจะฆ่านายจริงๆ ถ้านายชอบเซบาสเตีบน หมอนั่นไม่มีอะไรดีสักอย่าง!” และโอลิเวียคงจะฆ่าผมจริงๆ ถ้ารู้ว่าผมกับเซบาสเตียนเคยคบกัน แถมยังถูกบอกเลิกด้วยวิธีที่เขาคิดว่าถนอมจิตใจกันที่สุด ผมไม่มีทางให้โอลิเวียรู้เรื่องนี้แน่

“หรือว่านายชอบเซบาสเตียนจริง พระเจ้า! เมสัน ฉันรับไม่ได้”

“ใจเย็นก่อน ที่ฉันจะบอกคือเขาต่างหาก”

“อะไรนะ?” ผมชี้นิ้วไปด้านหลัง หลบตามองพื้นเพราะเริ่มประหม่า สาเหตุไม่ใช่โอลิเวีย แต่เป็นภาพวาดที่จ้องมายังผมเหมือนกำลังชวนเต้นรำ แต่เป็นการเต้นรำบนเตียงซึ่งผมจะไม่อธิบายเพิ่มว่ามันต้องทำอย่างไร โอลิเวียหันกลับไปมอง เธอลุกขึ้นแล้วเดินช้าๆ ไปยังสิ่งที่ผมพูดถึงก่อนหันกลับมาด้วยสีหน้าแปลกใจ

“นี่ภาพวาดนะเมสัน เว้นแต่ว่าเขามีตัวตน หรือว่าจริงๆ แล้วนายมีต้นแบบ จะว่าไปหน้าก็คล้ายแมท โบเมอร์”

“ฉันวาดขึ้นมาเอง”

ผมยืนยันด้วยน้ำเสียงที่คิดว่ามั่นใจ แต่ก็ต้องรีบหันหน้าไปทางผนังเมื่อสบตากับภาพวาด นอกจากจะทำให้ใจเต้นแรงแล้วผมยังรู้สึกหน้าเห่อร้อน ราวกับว่าหนุ่มนักกีฬาสุดฮอตกำลังมองผมด้วยสายตาเชิญชวนในสถานการณ์ซึ่งอยู่สองต่อสองที่ห้องล็อกเกอร์

“พูดจริงนะ ฉันชอบเขา”

“อำกันเล่นหรือเปล่า นี่นายล้อกันเล่นใช่มั้ย?”

“ก็อยากให้เป็นอย่างนั้น แต่ฉันพูดจริง”

“ไม่ ไม่ใช่แน่ๆ นี่ต้องเป็นมุกใหม่ของนาย”

“โอลิเวีย ฉันชอบเขา” ผมย้ำอีกที คราวนี้โอลิเวียแตกตื่นของจริง ผมเริ่มมองหาผ้าเตรียมอุดปากโอลิเวียเพราะกลัวเธอจะกรีดร้องเหมือนคนเสียสติ แต่ก็ขอบคุณที่ไม่ทำอย่างนั้น เธอแค่อ้าปากค้าง จากนั้นก็ก้าวเข้ามาหาผม

“แต่เขาไม่มีตัวตน ไม่มีแม้แต่ชื่อ มันจะไม่แปลกถ้านายหลงรักนักแสดงสักคนถึงจะเป็นรูปถ่ายหรือภาพวาด แต่นี่! เขาไม่มีจริง”

ผมย้ำกับตัวเองแบบนี้เหมือนกัน เขาไม่มีจริง แต่ผมก็ไม่ได้เก่งพอที่จะห้ามความรู้สึกตัวเอง

ตั้งแต่วาดเสร็จหัวใจก็เต้นกระหน่ำเมื่อสบตาภาพวาด บางคืนผมนอนไม่หลับเพราะรู้สึกเหมือนดวงตาคู่นั้นจ้องมองและรับรู้ทุกอย่างที่ผมทำ มันเหมือนว่าผมคิดไปเองซึ่งผมก็บอกกับตัวเองแบบนั้นเสมอว่าผมคิดไปเองจริงๆ ผมอาจจะวาดสมจริงจนเหมือนว่าเขามีชีวิต อยู่ใกล้ผม คอยมองมาที่ผม

ผมหลงรักดวงตาที่เป็นคนสร้างมันขึ้นด้วยปลายดินสอ ลุ่มลึกน่าหลงใหล และทำให้เลือดสูบฉีดได้ดีเยี่ยม

ผมหวังให้คนในภาพมีตัวตน ซึ่งนั่นมันไร้สาระสิ้นดี แต่ถ้าปาฏิหาริย์มีจริงก็อยากให้ชายคนนี้ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เป็นร่างกายที่จับต้องได้ไม่ใช่แผ่นกระดาษเรียบๆ อย่างที่เห็น

“มันแปลกฉันรู้ แต่ฉันรู้สึกจริงๆ” ทั้งหมดที่พูดออกมาคือปัญหาส่วนตัวที่ผมแบกมาพักหนึ่ง ตั้งแต่วาดภาพเสร็จผมก็เริ่มสูญเสียความเป็นตัวเอง คิดอยู่ตลอดเวลาว่าควรทำอย่างไรหลังจากนี้ เพราะถ้าเป็นคนบนโลกที่มีชื่อในสารระบบผมคงตามจีบอย่างเร็วจี๋ แต่นี่มันไม่เหมือนกัน

“เธอยังพูดเลยว่าแค่มองตาก็รู้ใจ ฉันมองตาก็รู้ว่าเขาคือคนที่ใช่”

“บ้าไปแล้วเมสัน เอาไปเผาทิ้งดีกว่า ฉันเริ่มขนลุก”

คงจะบ้าจริงอย่างที่โอลิเวียพูด บอกตามตรงว่าผมไม่อยากทำลายภาพวาดไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน มันคงรู้สึกเหมือนอกหัก เจ็บจะขาดใจ หลังจากนั้นคงตามมาด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้า แล้วก็ไอ้อาการบ้าบอต่างๆ ที่คนอกหักเป็นกัน

นอกจากจะทำร้ายเขาแล้ว ผมคิดว่ามันเป็นวิธีที่ทำร้ายความรู้สึกตัวเอง เพราะอย่างนั้น…

“ฉันจะเก็บไว้”

ไม่ว่าจะในกล่องหรือห้องใต้หลังคา

“ฉันไม่อยากลืมเขา”



☆☆☆



ตื่นเต้นกับการกลับมาเขียนออริจินัลมาก ตั้งใจจะเขียนให้เป็นชิ้นเป็นอันสักที ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ เก็บพล็อตนี้ไว้ในหัวนานแล้วตอนนี้ก็ถึงเวลาแบ่งปันให้ใครก็ตามที่ผ่านเข้ามาได้อ่าน

Twitter :: @Blueinyour

Hashtag :: #ผมรักกับภาพวาด



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-10-2020 18:05:17 โดย Jatsada_43 »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-0
Re: ผมรักกับภาพวาด [อัพ 9/10/2020]
«ตอบ #2 เมื่อ13-10-2020 15:20:02 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
Re: ผมรักกับภาพวาด [อัพ 9/10/2020]
«ตอบ #3 เมื่อ14-10-2020 07:18:24 »

รอติดตามนะคะ

ออฟไลน์ Jatsada_43

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
Re: ผมรักกับภาพวาด [อัพ 19/10/2020]
«ตอบ #4 เมื่อ19-10-2020 21:32:20 »

II
ปั่มปั๊มครั้งแรกในจินตนาการของผม

น่าเบื่อที่ต้องโทรคุยกุ๊กกิ๊กกุ๊งกิ๊งกับแฟนคนก่อน หนักสุดก็มีปัญหาเรื่องความจำเจของคำถาม นั่นทำให้ผมเอียนแล้วอยากอ๊วกโครกครากเป็นคำตอบที่สุด ยกเว้นเซบาสเตียน ดรายส์เดล แฟนคนล่าสุดของผมและพึ่งเลิกเมื่อหลายเดือนก่อน

เขามันไอ้เห่ยตัวจริงแต่ก็มีส่วนที่ทำให้ผมตื่นมาส่องกระจกทุกเช้าแล้วพูดกับตัวเองว่าเขานี่แหละคือคนที่ใช่ จากนั้นก็วาดภาพงานวิวาห์ไว้ในหัว แต่ตอนจบก็จะหักมุมหน่อยเพราะเราเลิกกันน่ะสิ

ขอผ่านเรื่องนั้น ที่จริงผมอยากจะพูดถึงขีดสุดของปัญหาต่างหาก ผมไม่แน่ใจแล้วว่าจะไม่อะไรทำให้ผมคิดมากไปกว่าการปิ๊งรักกับชายหนุ่มในภาพวาดขาวดำ แล้วอีกเรื่องที่อยากจะบ่นคือสิ่งที่ผมกำลังทำมีแต่จะให้ตัวเองลำบาก ทั้งเหนื่อยที่ต้องยกภาพวาดอัดกรอบขนาดใหญ่ แถมยังใจสั่นเมื่อมองชายที่ผมสร้าง ผมย้ายภาพวาดสักสิบกว่าครั้งได้ แบกขึ้นลงระหว่างห้องนอนกับห้องใต้ดิน

ผมนอนไม่หลับถ้าเอาไว้ในห้องนอน แต่ก็นอนไม่หลับเหมือนกันถ้าเอาไปเก็บไว้ห้องใต้ดิน นั่นทำให้ผมคิดถึงเขาสุดๆ นอกจากนั้นแล้วยังรู้สึกผิดที่ทำแบบนั้น

ทุกครั้งที่ผมนึกถึงเขามันเหมือนมีเสียงกระซิบหล่อๆ ดังขึ้นในหัวว่า...นายไม่รักฉันหรือไงถึงทิ้งไว้แบบนั้น ซ้ำยังจินตนาการว่าใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มเปลี่ยนเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ

มันเหมือนผมคบกับเขาได้สามเดือนหลังจากวาดเสร็จ ใช่ ผมคิดเอาเองนั่นแหละว่าเราคบกัน แล้วก็ไม่อยากใจร้ายกับสุดหล่อของผม เพราะอย่างนั้นจึงย้ายขึ้นไปไว้ในห้องนอนเหมือนเดิม วางไว้ข้างๆ เตียง แล้วถ้ากอดได้นะ ผมก็จะกอดเขาทุกคนเลยล่ะ

“เมสัน นั่นลูกหรือเปล่า”

“ครับ ผมเอง” ผมหยุดอยู่ทางขึ้นบันไดแล้วตะโกนตอบแม่ เธอน่าจะอยู่ในครัว หรืออาจจะห้องนั่งเล่น ไม่ก็กำลังเดินมาดูให้แน่ใจว่าใช่เมสันลูกของคุณนายโอคอนเนอร์จริง

แล้วก็เป็นอย่างที่เดาไว้เด๊ะ แม่ผมเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มใจดี ผมมองผู้หญิงที่มีเครื่องหน้าคล้ายกับผม ดวงตาสีเขียวหม่น ริมฝีปากที่เรียวบางแบบที่ทำให้นึกถึงการเรียนเส้นขนานในวิชาเลข เรือนผมสีน้ำตาลอ่อน เธอก็คือผมในอีกยี่สิบปีข้างหน้า เว้นแต่ว่าผมเป็นผู้ชายน่ะนะ

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน”

“ก็ตั้งแต่กลับมาจากทัวร์ที่วิทยาลัย เจ๋งดีครับ ผมชอบที่นั่น” วิทยาลัยศิลปะที่ลอสแองเจลิส มันรวมไว้ทุกแขนงไม่ว่าจะการละครหรืองานวาด พี่สาวผมก็เรียนอยู่ที่สถาบันเอ็นดีวาย

รีเบคการักในเสียงดนตรี อาจจะรักมากว่าน้องชายที่ควรหลับตั้งแต่สองทุ่มเพราะไม่อยากตื่นขึ้นมาหน้าโทรม แต่พี่สาวของผมก็ยังจะเล่นไวโอลินรบกวนการพักผ่อน เรื่องมันผ่านไปแล้ว แต่ก็แค้นใจทุกครั้งถ้านึกถึง

“แล้วนี่อะไร”

“ก็หนึ่งในงานสะสม งานอดิเรกผม ทำนองนั้น แม่มีอะไรหรือเปล่า ผมต้องรีบไปลงข้อมูลสมัคร” ผมพูดตะกุกตะกัก มันไม่มีอะไรมากไปกว่าเด็กทีนเนเจอร์ถือภาพวาดยืนอยู่ตรงหน้ามนุษย์แม่สุดเริด แค่นั้นจริงๆ แต่คำถามแสนจะธรรมดาของคุณนายโอคอนเนอร์ทำให้ผมกระสับกระส่ายเหมือนตอนนี้กำลังแอบพาหนุ่มฮอตสักคนขึ้นไปติวเข้มวิชาเพศศึกษาในแบบของเกย์

ให้ตายสิ แม่จ้องรูปกับผมสลับกันราวกับเครื่องตรวจจับ รอลุ้นว่าเมื่อไหร่จะมีเสียงตื๊ดดังเตือนถึงความผิดปกติ ผมพยามทำตัวไม่ให้มีลับลมคมในซึ่งก็ไม่มีจริงนั่นแหละ นอกจากว่าผมรักกับภาพวาด ผมมีความรู้สึกกับสิ่งที่มองเห็นด้วยตาและจับต้องได้ทว่าก็ยังเป็นนามธรรมอยู่ดี

“แมท โบเมอร์หรือเปล่า”

“ไม่ใช่ครับ” ทำไมทั้งโอลิเวียกับแม่ต้องคิดว่าแมท โบเมอร์ ไม่เห็นจะเหมือนตรงไหน ผมคงต้องหารูปแมทมาเทียบกับแฟนของผมเผื่อว่ามันจะเหมือนจริง

“แล้วเขามีชื่อหรือเปล่า”

“ชื่อ? เอ่อ…ครับ แน่นอน เขามีชื่อ” สมองถูกชัตดาวน์ มีเสียงหึ่งๆ กับภาพรุงรังขึ้นในหัวเหมือนทีวีไม่มีสัญญาณ คำถามที่ไม่ควรจะช็อกแต่ผมก็ช็อกสุดตัวไปเรียบร้อย และการที่ผมไม่มีคำตอบให้แม่มันตอกย้ำว่าเขาไม่มีชื่อ ไม่มีอยู่จริง แต่ทันใดนั้น ชื่อของพระเอกจากหนังเรื่องโปรดของพ่อก็ผุดขึ้น ผมยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วตอบแม่เสียงสดใส

“ลีอองครับ เขาชื่อลีออง”

“ว่าแต่ทำไมช่วงนี้ไม่เห็นเซบาสเตียน น่าจะชวนแฟนลูกมาดินเนอร์กับเรา” ผมเคยพูดไปแล้วว่าแม่มีคำถามล้านแปดสำหรับถามผมทุกๆ วัน อย่างกับถูกจัดเตรียมมาแล้ว กว่าผมจะผ่านไปได้ก็กินพลังงานจนจะทรุดและโคม่าไปอีกนานเพื่อเติมพลังไว้ตอบตอนตื่นขึ้นมาอีก

“เราเลิกกันแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น”

“เขาคงไม่รักผมมั้ง น่าจะ” ผมตอบอย่างไม่แคร์

“โอ้วลูกรัก แม่เสียใจด้วยจ้ะ”

“ผมต้องไปแล้ว” ผมรีบหนีก่อนที่แม่จะดึงผมเข้าไปกอดปลอบแล้วบอกว่าไม่เป็นไร ตามด้วยเรื่องรักสมัยเรียนของแม่ที่เล่าเพื่อเป็นบทเรียนไปในตัว

ถามจริง? แม่หาแฟนมาจากไหนตั้งเยอะแยะขนาดนั้น ทุกครั้งที่แม่เล่าจะไม่ใช่หนุ่มคนเดิมแม้ว่าชื่อจะซ้ำกันสักสองสามชื่อ และถามจริง? ผมจะตั้งคำถามเพื่ออะไรในเมื่อผมก็มีแฟนเยอะไม่ต่างจากแม่ ถึงแฟนเก่าผมจะไม่ได้แมนทั้งแท่งแต่ก็ผู้ชายมีกระจู๋เหมือนกัน

ที่ผมจะพูดคือ ไม่น่าตั้งคำถามเพราะคำตอบก็รู้ๆ กันอยู่ ก็เชื้อไม่ทิ้งแถวไงล่ะ! แล้วผมก็ได้มาเต็มๆ





ผมแขวนภาพไว้บนผนังห้องซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเตียงนอนของผมพอดี ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหน หรือทำอะไรอยู่ในห้องเขาก็จะมีผมอยู่ในสายตา ผมพยายามหยุดเขินและทำตัวให้ชิน

เสียงแผดจากโทรศัพท์ดังขึ้น ผมดูรายชื่อแล้วกดรับ พยายามเอาออกให้ห่างจากหูเผื่อเสียงจากปลายสายจะทำให้หูตึง

[นายลงจากรถแล้วชิ่งกลับก่อนแบบนี้ไม่ได้นะ คุณกอนซาเลซบ่นไม่หยุด แล้วเขามาบ่นฉันทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด]

“ฉันรู้” ผมเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดแล็ปท็อป กดเข้าไปตอบอีเมลล์ของมิสเตอร์เคลย์ตัน โอคอนเนอร์ซึ่งส่งเข้ามาตั้งหลายข้อความ เขาคือพี่ชายคนโต เป็นที่โปรดปรานของตระกูลโอคอนเนอร์ ผมพูดตลอดว่าเกลียดการใช้คำของเคลย์ตัน เหมือนกำลังคุยกับศาสตราจารย์แก่ๆ ที่ใช้ภาษาทางการเกินไป แต่ผมรู้ว่าหลังข้อความพวกนั้นเคลย์ตันก็คือไอ้เกรียนดีๆ นี่เอง ถึงตอนนี้จะเป็นถึงผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่ชื่อคล้ายกับพืชดึกดำบรรพ์

“บ้าจริง”

[เกิดอะไรขึ้น]

“พี่ชายฉันด่ายับเรื่องการใช้ภาษา เขาบอกว่าฉันตอบสั้นห้วน มันเสียมารยาท” ผมรีบขอโทษอย่างสุภาพแล้วเปิดอินสตาแกรมส่วนตัว ระหว่างจ้องมองภาพล่าสุดอีเมลล์ก็แจ้งเตือนเข้ามาไม่หยุด

“เขาคลั่งวรรณกรรมกับกวี ฉันไม่สงสัยว่าทำไมถึงเข้ากับศาสตราจารย์คนนี้ได้ดี”

[แต่เขาฉลาด ฉันปลื้มนะ] ผมไม่รู้ว่าเคลย์ตันสืบเชื้อใครมา เขาเป็นคนที่ผมแยกประเภทไม่ได้จึงสรุปให้ว่าเคลย์ตันเป็นทุกอย่างในตัวเขา ทั้งไอ้กาก เกรียนโคตร เนิร์ดสุดโต่ง และอีกหลายอย่างที่ผมยังนึกไม่ออก

[นายลงภาพวาดของนายในอินสตาแกรมแล้วบอกว่าแฟนนายเนี่ยนะ? ฉันยังคิดอยู่เลยว่านายแค่ล้อฉันเล่น] ผมลงรูปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนด้วยข้อความบอกรักและลงท้ายด้วยชื่อลีออง โอลิเวียคงสงสัย แต่ไม่ได้ถามอะไร เดาว่าเธอคงคิดเองได้

“เวลาฉันชอบใครไม่เคยพูดเล่น แล้วเขาก็ชื่อลีออง” ผมตอบเธอแล้วตอบพี่ชายไปด้วย เขาไม่ค่อยคุยกับผมหรอกถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญอย่างพ่อไม่เขียนเช็คหรือลืมโอนค่าเทอมไปทางมหา’ ลัย ผมไม่ค่อยถูกพ่อหรือเคลย์ตันเรียกใช้ ส่วนมากก็นั่งงงระหว่างฟังพวกเขาคุยเรื่องการเงินและเรื่องการเมือง

“โอ้ว…มีคนเชื่อจริงด้วยว่าแฟนฉัน”

[ฉันเห็นแล้ว] ผมลากสายตาดูความเห็นจากผู้ติดตาม ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพื่อนที่โรงเรียน

[อย่าลืมว่าเขาไม่มีอยู่จริง] ผมเริ่มจะไม่ชอบให้ใครมาย้ำเรื่องนี้

[แล้วนายจะเปิดตัวแฟนยังไงเพราเขาไม่มีตัวตน]

“ฉันไม่เปิดตัวใครหรอก” เพราะเขาไม่มีอยู่จริง แม้จะไม่มีประโยคนี้ แต่ก็วูบโหวง ยิ่งเมื่อผมสบตากับลีออง ผมก็อยากให้เขามีตัวตน มีเลือดเนื้อ แล้วก็รักผม

ผมฟังโอลิเวียคุยเรื่องวิทยาลัยแล้วตัดสายทิ้งตอนที่มีอีกสายโทรเข้ามา ผมจำใจกดรับแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง

“ถ้าโทรมาบอกว่าจะกลับบ้านผมจะตัดขาดกับพี่หนึ่งเดือน” ผมกรอกเสียงใส่ปลายสายอย่างเบื่อหน่าย คุยกับรีเบคกาไม่ได้อึดอัดขนาดนี้ อาจเป็นเพราะช่องว่างระหว่างวัย ผมไม่ได้จะว่าพี่ชายผมแก่ เขาอายุแค่สามสิบเอ็ด ซึ่งก็ห่างกับผมตั้งสิบปี ส่วนผมกับรีเบคกาอายุใกล้เคียงกันเราจึงสนิทเหมือนเพื่อนและปรึกษาได้ทุกเรื่องแม้แต่สีเล็บของเธอ

[เมสันใช่มั้ย]

“ก็ใช่น่ะสิ พี่ทำงานจนสมองเพี้ยนเหมือนรีเบคกาบอกจริงด้วย” ผมว่าอย่างอดไม่ได้ แต่ถ้านั่งอยู่ตรงหน้าผมคงไม่กล้าพูด

“มีอะไรหรือเปล่า”

[ที่จริงแล้วฉันจะโทรหาพ่อ แต่โทรผิด] เสียงตู๊ดๆ ดังขึ้นสามครั้งเหมือนเสียงหัวเราะเยาะ เขาวางสายไปง่ายๆ แบบนั้นเลย น่าจะถามกันบ้างว่าสบายดีหรือเปล่า ผมโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัวแล้วอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ผมรู้ว่าเคลย์ตันจงใจกวนประสาท



เกรดหกผมรู้ตัวว่าชอบร่างกายผู้ชาย ใช่แล้ว จากนั้นผมก็รวบรวมความกล้าไปสารภาพกับพ่อแม่ ผมหน้าแตกครั้งใหญ่เพราะพวกเขารู้อยู่แล้ว แม่ช่างสังเกต สอดส่องพฤติกรรมของผม ที่จริงก็ทำแบบนั้นกับลูกทุกคน

ผมถามแม่ว่าอะไรทำให้แม่รู้ว่าผมเป็นเกย์ แม่ตอบว่าเพราะผมเป็นลูกแม่แค่นั้น ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติมหรือพูดถึงทฤษฎีตรวจจับความเป็นชายแท้ของลูก ส่วนพ่อผมไม่ได้ว่าอะไร อาจจะเป็นเพราะนอกจากรายการตลกกับงานของเขาพ่อก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น แต่พ่อผมยอดเยี่ยม ผมชอบที่เขาไม่วุ่นวายกับชีวิตผมเกินไป แต่ก็ไม่ได้ละเลย

“บ้าจริง!” ผมลืมไปว่าตอนนี้ย้ายภาพวาดขึ้นมาไว้ในห้องจึงเดินล่อนจ้อนเหมือนทุกครั้งที่อาบน้ำเสร็จ ผมไม่ได้อายเท่าไหร่ ตามนั้นเลย ไม่อายสักนิด! ก็แค่จ้องหน้าเขาแล้วทำให้ผมเสียววาบขึ้นมาขณะที่ไม่มีเสื้อผ้ามาปกปิดร่างกายแบบนี้ สายตาของเขาดูหื่นกามชะมัด ผมขยับเข้าไปใกล้แล้วกอดอกมอง

“คุณมองผมในสภาพแบบนี้ไม่ได้นะลีออง” ผมว่าเขาแล้วเอาผ้ามาปิดร่างกายตัวเอง ถ้าไม่ได้หลอนเขาคงกำลังขำก๊าก ผมน่าจะวาดทั้งตัวจะได้เห็นน้องชายของเขาแล้วหัวเราะบ้าง แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้นผมคงจะมีอารมณ์ทางเพศมากกว่า

“คุณก็มีเหมือนผมแหละน่า” ผมพูดอีก เดินไปจูบที่ปากเขาเบาๆ ก่อนผละไปหยิบชุดนอนที่ตู้มาใส่ อยากให้เขาจูบผมกลับแต่คงเป็นไปไม่ได้ ผมหันกลับไปมองเขา สบตาแล้วมีแต่จะทำให้หลง ถ้าได้กอดกับเขาที่เป็นคนจริงๆ จะอุ่นแค่ไหนกัน

“ถ้าคุณได้ยิน ซึ่ง…ให้ตายสิ คุณต้องไม่ได้ยินอยู่แล้ว แต่ผมจริงจัง คือผม…” ความบ้าของผมคือยืนหน้าแดงเหมือนคุยกับเขาจริงๆ และบ้ายกระดับไปอีกเพราะความจริงแล้วผมคุยอยู่คนเดียว

ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมจริงจังจนจะเข้าข่ายสติไม่ดี ขนาดโอลิเวียยังคิดว่าผมอำอยู่เลย เธอเชื่อผมทุกเรื่องแม้แต่ข่าวศุบซิบหลอกๆ ที่ผมสร้างขึ้นเพื่อทำข้อตกลงกับเธอ แต่เมื่อผมพูดจริงเมื่อโอลิเวียจะคิดว่ามุกตลกอยู่เรื่อย

ผมเคยเทียบระหว่างภาพวาดกับของเล่นในวัยเด็ก ความรู้สึกที่มีต่อสองอย่างนี้แตกต่างกัน ผมไม่ได้ชอบเขาเหมือนของเล่นพวกนั้น มันเหมือนเย็นวันหนึ่งผมเดินเล่นอยู่ส่วนสาธารณะแล้วเจอหนุ่มร้อนแรงก็เลยตกหลุุมรัก ต่างกับตอนเดินห้างแล้วเจอหุ่นยนต์ นั่นล่ะ ผมอธิบายง่ายๆ ในแบบของผม

“คุณจ้องแบบนี้ผมนอนไม่หลับ” ไร้เสียงตอบกลับ ไม่มีการเคลื่อนไหว ผมลากสายตามองแผงอกของเขาแล้วกลืนน้ำลายหลายอึก เลื่อนลงต่ำไปมองกล้ามเนื้อหน้าท้องแล้วแทบทำผมคลั่ง เป็นคนวาดเอง ควบคุมปลายดินสอเอง แต่ตอนนี้เหมือนผมถูกภาพวาดควบคุมซะอย่างนั้น เขามีอิทธิพลต่อใจผม ถึงขนาดกับทำให้อะไรต่อมิอะไรตื่น

“ร้อนแรงเหมือนกันนะเนี่ย”

ผมเอนตัวลงบนเตียงแล้วล้วงมือเข้าไปในกางเกง ตาจ้องไปที่ภาพวาด ค่อยๆ รูดรั้งจนสิ่งที่อยู่ในกำมือของผมแข็งตึง ผมขยับขึ้นลงโดยที่ไม่ละสายตาจากเขา กัดฟันกลั้นเสียงครางเอาไว้

“อ่าาา…” ผมปิดตาลงแล้วจินตนาการว่าเขากำลังสัมผัสตัวผม จูบผม เล้าโลมไปทุกซอกส่วน ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องที่อยากให้เกิดขึ้นจริง

ผมครางออกมาอย่างอดไม่ได้ ถอดกางเกงทิ้งแล้วอ้าขาออก จินตนาการว่าเขาเข้ามาเติมเต็มในร่างกายของผมจนคับแน่นและจุกเสียด กระแทกกระทั้นจนร่างกายอาบไปด้วยเหงื่อ ผมเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งของเหลวหลั่งออกมาเลอะเปื้อนฝ่ามือ ภาพในหัวหายไปหลังจากเสร็จสุข ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วผงกหัวขึ้นมามองเขา

วิเศษมาก มันคือเซ็กส์ครั้งแรกของเรา



☆☆☆



สำหรับใครที่ติดตามหรือแสดงตัวว่าตามอ่านอยู่ก็ขอบคุณมากๆ นะคะ ถึงจะน้อยแต่ก็ยังดี เราเขียนตอนหนึ่งไม่ยาวมากเพราะรู้สึกว่าเขียนยาวแล้วไม่มีสมาธิ แต่สับเป็นหลายตอนเลย

Twitter :: @Blueinyour

Hashtag :: #ผมรักกับภาพวาด



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-10-2020 18:06:17 โดย Jatsada_43 »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-0
Re: ผมรักกับภาพวาด [อัพ 19/10/2020]
«ตอบ #5 เมื่อ20-10-2020 19:38:31 »

 :pig4:
 :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด