ความธรรมดา ที่ พิ เ ศ ษ . ❤️ - Episode 10 - . . . . . . . [01/May/2021]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ความธรรมดา ที่ พิ เ ศ ษ . ❤️ - Episode 10 - . . . . . . . [01/May/2021]  (อ่าน 4180 ครั้ง)

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 449
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
คนอ่านเขินจนแก้มจะแตกแล้ว :hao7:

ออฟไลน์ Cloverberry

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-3
Episode 10





     หลังจากผมกลับมาถึงบ้านได้ไม่นานพ่อก็กลับมาจากที่ทำงาน พอได้เห็นหน้าลูกชายที่ไม่ได้เจอกันนานพ่อถึงกับดีใจรีบพุ่งเข้ามากอดทันที พ่อผมน่ะถึงลุคภายนอกจะดูน่าเกรงขามแต่ที่จริงแล้วติดลูกสุดๆ เลยล่ะ ทำเอาผมต้องคอยห้ามปรามเพราะมีธีมอยู่ด้วย

     แม่ผมทำกับข้าวอยู่ในครัว น้องอุ่นไปเป็นลูกมือให้แม่ ส่วนพ่อผมก็กำลังนั่งคุยกับผมและธีมในห้องนั่งเล่น จนถึงตอนนี้ธีมก็ยังดูเกร็งๆ แต่ไม่เท่าตอนที่เจอแม่ผม คงเพราะพ่อชวนคุยอย่างเป็นกันเองเลยทำให้ธีมคลายความเกร็งลงไปได้เยอะ

     ตอนแรกผมตั้งใจจะให้ธีมนั่งพักสักสิบนาทีแล้วให้รีบกลับเพราะกลัวว่าฝนจะตกลงมาก่อน แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาก็ลอยเข้ามาในบ้าน ผมเดินไปดูหน้าบ้านก็พบว่าสายฝนที่เทลงมาจากฟ้าตกหนักไม่ใช่น้อย แบบนี้กว่าจะหยุดตกคงต้องใช้เวลาสักพัก

     ผมคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้านี้ดี จู่ๆ ก็รู้สึกผิดที่คะยั้นคะยอให้ธีมเข้ามาในบ้านก่อนทั้งๆ ที่ควรให้เขากลับเลย แต่ในขณะที่ผมเดินกลับมาปรึกษาพ่อ แม่ผมที่ผ่านมาได้ยินพอดีก็พูดอะไรบางอย่างที่เหนือความคาดหมายของผมขึ้นมา

     "ก็ให้น้องเขาอยู่บ้านเราจนกว่าฝนจะหยุดตกไง นี่แม่ก็ทำกับข้าวเสร็จแล้วด้วย ถ้ายังไงธีมจะมากินด้วยกันก็ได้นะ"

     "พี่ธีมมากินข้าวด้วยกันนะคะ กับข้าวที่แม่อุ่นทำน่ะอร่อยที่สุดในโลกเลย" น้องอุ่นที่ช่วยแม่ยกกับข้าวมาตั้งบนโต๊ะเดินมากอดแขนธีมพลางออดอ้อน ร่างสูงทำหน้าเหลอหลา แต่อย่าว่าแต่ธีมเลย ผมเองก็ไม่นึกว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้

     "เรารีบกลับหรือเปล่าล่ะ" พ่อผมถามธีม

     "เอ่อ...เปล่าครับ ไม่ได้มีธุระอะไร"

     "งั้นอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนเถอะ นานๆ ทีเจ้าไอจะพารุ่นน้องมาบ้าน เห็นปกติพามาแต่เพื่อน"

     "จะดีเหรอครับ..."

     "ทำไมจะไม่ดีล่ะ ฝนก็ยังไม่หยุดตกด้วย อยู่ที่นี่ก่อนเถอะ ไม่รบกวนอะไรหรอกไม่ต้องคิดมาก"

     คนตัวสูงทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่ก็โดนน้องอุ่นจูงมือไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวจนได้ ส่วนผมก็ได้แต่ลอบถอนหายใจเบาๆ เพราะนึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้

     ที่จริงผมก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ถ้าให้ธีมกลับตอนนี้มีหวังได้โดนฝนจนเป็นหวัดแน่ แต่พอคิดว่าเขากำลังจะมากินข้าวกับครอบครัวผม ผมก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้...

     หรือจะเป็นเพราะธีมคือผู้ชายที่กำลัง 'ชอบ' ผมกันนะ

     เอาเถอะ แค่กินข้าวด้วยกัน ไม่ใช่ว่านี่จะเป็นครั้งแรกซะหน่อย

     "ธีมมารู้จักไอได้ยังไงเหรอ" แม่ผมเอ่ยถามพลางตักแกงจืดมาให้ร่างสูงที่นั่งข้างผม

     "ธีมเป็นรุ่นน้องของดลน่ะครับ ไอเลยมีโอกาสได้รู้จักธีมด้วย"

     "งั้นก็แปลว่าเรียนคณะเดียวกันกับเราน่ะสิ"

     "เปล่าครับ เขาเรียนวิทย์กีฬา"

     "มิน่าล่ะหน่วยก้านดีไม่ใช่น้อย ชอบเล่นกีฬาอะไรล่ะเรา" พ่อผมถามปนชม เล่นเอาคนถูกชมยิ้มแบบเขินๆ

     "หลายอย่างครับ แต่ที่ชอบสุดคือบาสเกตบอล"

     "เหรอ ตอนสมัยหนุ่มๆ พ่อก็ชอบเล่นบาสเหมือนกันนะ ไม่อยากจะคุยว่าเคยได้ไปแข่งระดับจังหวัดด้วย"

     "ขี้โม้เกินไปแล้วคุณ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฝีมือตกแล้วมั้ง"

     "นี่คุณดูถูกผมเหรอ"

     "ฉันพูดความจริงต่างหาก คุณอายุเยอะแล้วจะไปสู้วัยรุ่นได้ยังไง"

     "ผมก็อายุเท่าๆ คุณนั่นแหละ"

     "เอ๊ะ นี่คุณว่าฉันแก่เหรอ"

     ผมส่ายหน้ายิ้มๆ กับการต่อล้อต่อเถียงของเจ้าบ้านทั้งสองคน เถียงกันเองไม่พอยังหันไปชวนน้องอุ่นเข้าข้างตัวเองอีกด้วย ผมหันไปตักไก่ทอดให้คนตัวสูงที่ไม่ค่อยแตะกับข้าวเลย ไม่รู้ว่าเพราะไม่หิวหรือเพราะเกร็งกันแน่ "กับข้าวไม่อร่อยเหรอครับ"

     "เปล่าครับ ผมแค่...รู้สึกแปลกๆ"

     "อึดอัดเหรอ"

     "ก็...นิดหน่อยครับ"

     "ขอโทษนะครับ ถ้าพี่ไม่บอกให้อยู่ต่อป่านนี้ธีมคงได้กลับบ้านแล้ว"

     ธีมหันมามองผม แววตาเขาดูลุกลี้ลุกลนเหมือนกลัวผมเข้าใจผิด "เปล่านะ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น คือผม...ไม่นึกว่าจะมีโอกาสมานั่งกินข้าวกับพ่อแม่พี่ไอน่ะครับ"

     "..."

     "จู่ๆ ก็ได้กินข้าวกับครอบครัวคนที่ชอบ ผมเลยไม่รู้จะทำตัวยังไงให้ดูดี"

     คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาทำให้ผมลืมคำพูดในหัวไปหมด ธีมพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบ แต่สายตากลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้ผมแก้มร้อนขึ้นมาได้

     "...ไม่เห็นต้องดูดีเลย ธีมก็แค่เป็นตัวของตัวเองสิครับ"

     "ต่อหน้าพ่อแม่ของคนที่ชอบ ไม่มีใครอยากดูแย่หรอกนะครับพี่ไอ"

     จะย้ำคำว่าชอบทำไมตั้งหลายครั้ง ธีมไม่รู้เหรอว่ามันทำให้ผมเขินมากแค่ไหนน่ะ...

     และก่อนที่เราสองคนจะได้พูดอะไรกันต่อแม่ผมก็เอ่ยถามขึ้นมา ผมเลยละสายตาจากใบหน้าคมคายหันไปมองแม่

     "จริงสิ เห็นน้องอุ่นบอกว่าอยากให้ธีมไปรับที่โรงเรียนทุกวัน จริงเหรอไอ"

     ผมยิ้มแหะๆ ให้แม่ ขณะเดียวกันก็พยายามสลัดคำพูดของคนตัวสูงออกไปจากหัว "ไอบอกน้องแล้วนะครับว่ามันรบกวนธีมเขา แต่น้องก็ยังอยากให้ธีมไปรับอยู่ดี"

     "ก็อุ่นชอบตอนนั่งรถพี่ธีมนี่คะ รถพี่ธีมนั่งสบายมากๆ เลย"

     "แล้วรถพ่อนั่งไม่สบายเหรอคะ"

     "สบายค่ะ แต่อุ่นอยากนั่งมอเตอร์ไซค์มากกว่า อุ่นชอบตอนลมพัดมาโดนหน้า มันเหมือนนั่งรถไฟเหาะอยู่เลย" คนพูดยิ้มแฉ่งเหมือนกำลังสนุกกับความคิดตัวเองอยู่ เล่นเอาผมกับพ่อแม่ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ผมก็ไม่อยากขัดใจน้องสาวหรอกนะครับ แต่มันติดตรงที่ธีมไม่ใช่คนในครอบครัวผมนี่สิ จะให้ไปรับที่โรงเรียนทุกวันทั้งที่ไม่ได้เป็นญาติกันมันก็ออกจะเกรงใจ...

     "ผมยินดีนะครับ" จู่ๆ ธีมก็พูดขึ้นมา เรียกสายตาของผมและคนอื่นๆ ให้หันไปมอง "ช่วงบ่ายผมไม่มีเรียน แถมโรงเรียนน้องอุ่นก็อยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัยด้วย ให้ผมไปรับน้องอุ่นคุณพ่อกับคุณแม่จะได้มีเวลาว่างมากขึ้นไงครับ"

     พ่อกับแม่หันไปมองหน้ากัน สีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด ธีมที่เห็นแบบนั้นก็รีบพูดเสริมขึ้นมาอีก

     "ผมไว้ใจได้แน่นอนครับ สัญญาว่าจะดูแลน้องอุ่นอย่างดีเลย หรือจะให้พี่ไอไปด้วยก็ได้คุณพ่อคุณแม่จะได้ไม่กังวล..."

     "เปล่าจ้ะๆ แม่เห็นหน้าเราก็รู้แล้วว่าไว้ใจได้ แต่ที่แม่ห่วงคือเราเป็นรุ่นน้องของเจ้าไอแต่จะมาทำอะไรแบบนี้ แม่ว่ามัน..."

     "นะคะคุณแม่ นะค้าาา..." เอาอีกแล้วครับ พอเห็นว่ามีคนกำลังจะค้านน้องอุ่นก็เริ่มออดอ้อนทันที มือป้อมๆ เอื้อมไปกอดแขนคนเป็นแม่พลางเขย่าไปมาเบาๆ เล่นเอาแม่ผมทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนตอนผมอยู่หน้าบ้านเป๊ะๆ

     บทน้องอุ่นจะขออะไรสักอย่างบ้านผมไม่มีใครขัดได้หรอกครับ น้องอุ่นไม่ร้องไห้โวยวายเหมือนเด็กคนอื่นก็จริง แต่แกมักจะชอบอ้อนให้ทุกคนใจอ่อน ซึ่งมันเป็นวิธีที่ได้ผลไปซะทุกครั้ง

     ...และครั้งนี้ก็ดูเหมือนจะได้ผลเหมือนกัน

     "จะไม่รบกวนเราจริงๆ เหรอ" พ่อผมเอ่ยถามคนตัวสูง ซึ่งพอถูกถามแบบนั้นคนโดนถามก็ยิ้มกว้างรับ

     "ไม่เลยครับ ผมเต็มใจ"

     "งั้น...พ่อขอฝากหน่อยนะ คิดซะว่าตามใจเด็กมันหน่อยแล้วกัน"

     "เย้! คุณพ่อคุณแม่ใจดีที่สุดเลย"

     "ขอบคุณพี่เขาก่อนเร็วลูก"

     น้องอุ่นพนมมือไว้แนบอก ยิ้มกว้างอย่างดีใจจนตาเป็นสระอิ "ขอบคุณนะคะพี่ธีม ขอบคุณนะคะพี่ไอ"

     "ถ้าวันไหนไม่สะดวกก็บอกนะ เดี๋ยวพ่อไปรับเอง ส่วนเรื่องค่าน้ำมันไว้พ่อจะฝากเจ้าไอไป..."

     "ไม่เป็นไรครับ ผมอาสาไปรับน้องอุ่นเอง คุณพ่อไม่ต้องจ่ายอะไรให้หรอก"

     พ่อกับแม่ชะงักไปทันทีที่ธีมบอกปัด ส่วนน้องอุ่นที่ได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ พลางยิ้มกริ่ม คราวนี้พ่อขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่สักพักก็คลายออก

     "แน่ใจนะว่าจะไม่เอาค่าน้ำมัน"

     "ครับ"

     "โอเค งั้นพ่อกับแม่ฝากน้องอุ่นด้วยล่ะ"

     ธีมยิ้มรับคำพูดของพ่อ หลังจากนั้นแม่ก็ยกเรื่องอื่นมาชวนคุยไม่หยุด จนกระทั่งสบจังหวะผมจึงยื่นหน้าไปใกล้พลางกระซิบเสียงเบา

     "ขอบคุณนะครับธีม"

     คนตัวสูงหันมามอง มุมปากยกยิ้มเหมือนมีเลศนัย "ผมสิต้องขอบคุณ"

     "หืม?"

     "ขอบคุณนะครับ...ที่ให้โอกาสผมได้เข้าหาพี่มากขึ้น"

     ธีมพูดจบก็หันไปตอบคำถามของแม่ ทิ้งให้ผมสตันอยู่อย่างนั้นคนเดียว ผมหันมากินข้าวต่อ แต่ในหัวกลับเอาแต่คิดถึงคำพูดเมื่อครู่

     ...ถ้าไอ้ดลกับไอ้ตาลรู้เรื่องนี้เมื่อไหร่ รับรองว่าผมต้องโดนแซวไปอีกนานแน่นอน



















     "ฝนยังไม่หยุดตกเลยแฮะ" ผมเปรยกับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างกัน สายตามองไปข้างนอกบ้านที่นอกจากฝนจะยังไม่หยุดแล้วยังตกหนักอีกด้วย หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้วผมชวนธีมมานั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่นนี่ก็ผ่านมาตั้งชั่วโมงนึงแล้ว แต่ก็อย่างที่เห็นนี่แหละครับ สงสัยวันนี้คงจะมีพายุเข้า "ป่านนี้พวกต้าจะเป็นยังไงบ้างนะ"

     "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พวกมันคงไม่โง่พอจะเล่นบอลกลางสายฝนหรอก ผมโล่งใจซะอีกที่ตัดสินใจมาส่งพี่กับน้องอุ่น นี่ถ้าผมให้พี่กลับเองไม่อยากคิดเลยว่าจะเป็นยังไง"

     "จริงสิ พี่ยังไม่ได้ขอบคุณเราเลย" ผมหันมามองอีกคนพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้ "ขอบคุณที่มาส่งพี่กับน้องอุ่นนะครับ"

ธีมนิ่งงันไปทันทีที่ผมพูดจบ สักพักก็ยกมือมาปิดปาก หันไปมองทางอื่นทำให้ผมเห็นแก้มที่ขึ้นสีแดงนิดๆ "...อย่ายิ้มบ่อยได้ไหม"

     "ฮะ? อะไรนะครับพี่ไม่ได้ยิน"

     "เปล่า ผมบอกว่าไม่เป็นไร"

     "ไอ" พ่อเดินเข้ามาหาผมกับธีมที่อยู่ในห้องนั่งเล่น พอผมหันไปมองก็พบกับสีหน้านิ่งขรึมของพ่อ "เมื่อกี้พ่อไปคุยกับแม่แล้ว ดูท่าวันนี้ฝนน่าจะตกทั้งวัน พ่อกับแม่เลยคิดว่าคืนนี้จะให้ธีมค้างบ้านเรา ฝนตกหนักขนาดนี้พ่อไม่อยากให้น้องขี่มอ'ไซค์กลับ มันอันตรายเกินไป"


     !!!


     ผมกับธีมต่างทำหน้าตกใจพร้อมกัน พ่อที่มองปฏิกิริยาของพวกผมอยู่จึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงแปลกใจ ผมกะพริบตาปริบๆ พยายามเก็บอาการไม่ให้พ่อรู้ว่าผมเป็นอะไร

     "แล้ว...พ่อจะให้ธีมนอนที่ไหนอ่ะครับ บ้านเราไม่มีห้องว่างเลยนะ"

     "ก็ห้องเราไง"

     ฮะ!?!?

     "เตียงเราออกจะกว้าง แถมตัวเราก็เล็กซะขนาดนี้ ให้น้องเขามานอนด้วยคืนเดียวคงไม่อึดอัดหรอก" พ่อพูดจบก็หันไปถามคนตัวสูงต่อ ไม่รอให้ผมได้โต้แย้งอะไรเลย "ที่บ้านว่าอะไรไหมถ้าเราจะค้างที่นี่หนึ่งวัน"

     "...ไม่ว่าครับ ปกติผมอยู่หอคนเดียว"

     "โอเค งั้นเอาตามนี้ ไอพาน้องขึ้นห้องไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวพ่อจะไปหาเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวมาให้"

     "เอ่อ...พ่อครับ" ธีมเอ่ยแทรกขึ้นมา เหลือบมามองผมพลางทำหน้ากังวล "ให้ผมกลับเถอะครับ ผมกลับได้ ผมไม่อยากรบกวนพี่ไอ..."

     "รบกงรบกวนอะไรกัน เจ้าไอมันไม่ว่าอะไรหรอก ใช่ไหม" ประโยคสุดท้ายพ่อหันมาถามผม แต่อย่าเรียกว่าถามเลย สายตาพ่อบ่งบอกว่ากำลังบังคับให้ผมตอบตกลงอยู่ชัดๆ

     "...ไม่รบกวนหรอกครับ พี่เองก็ไม่อยากให้เราฝ่าฝนกลับไปเหมือนกัน"

     ธีมไม่พูดอะไรต่อ เอาแต่มองผมอย่างเดียว พอเห็นว่าไม่มีใครค้านอะไรแล้วพ่อก็ให้ผมพาธีมขึ้นไปบนห้อง ส่วนตัวเองก็แยกไปหาชุดมาให้ธีมเปลี่ยน

     ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย โอ๊ยยย แล้วต่อจากนี้ผมควรทำยังไงดี จะให้ธีมกลับบ้านก็ทำไม่ลง ผมคงไม่ใจร้ายถึงขนาดให้ธีมกลับไปทั้งที่ฝนตกขนาดนี้หรอก แต่จะให้ธีมมานอนห้องเดียวกับผม ห้องที่แม้แต่ไอดลกับไอ้ตาลยังไม่เคยได้เข้าไปเพราะผมหวงพื้นที่ส่วนตัว แถมคนที่มานอนยังเป็นคนที่ออกตัวชัดเจนว่ากำลังชอบผมอีก...

     แค่คิดเฉยๆ หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดอยู่แล้วครับ



















     - มีต่อ -



ออฟไลน์ Cloverberry

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-3
     "พี่ไอครับ มีผ้าปูที่นอนหรือเปล่า" จู่ๆ ธีมก็ถามขึ้นมาในตอนที่พวกเราอยู่ในห้องนอนผมแล้ว ผมสะดุ้งนิดหน่อยเพราะในหัวกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ พอตั้งสติได้แล้วก็ถามกลับไปขณะที่หยิบหมอนกับผ้าห่มออกมาจากตู้

     "จะเอาไปทำอะไรครับ"

     ธีมมองผมนิ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเสียงเรียบ "เดี๋ยวผมนอนข้างล่างเอง พี่นอนบนเตียงไปเถอะ"

     คำพูดของคนตัวสูงทำให้ผมหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วหันไปมอง ธีมหลบตาผมเสมองไปทางอื่น คำพูดของเขาทำให้ผมพูดอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

     "...รังเกียจพี่เหรอครับ"

     คราวนี้ร่างสูงหันมาแทบจะทันที ละล่ำละลักแก้ตัวจนลิ้นแทบพัน "ผมไม่ได้รังเกียจ ใครจะไปรังเกียจคนที่ตัวเองชอบล่ะ ผมก็แค่...ไม่อยากให้พี่รู้สึกอึดอัด"

     "พี่ไม่ได้อึดอัดอะไรเลยนะครับ"

     "อย่าโกหกสิครับ"

     "เปล่านะ พี่ไม่ได้..."

     "ผมชอบพี่มาตั้งนาน ทำไมจะไม่รู้ว่าพี่กำลังโกหก" ธีมย่างสามขุมเข้ามาหา แย่งหมอนกับผ้าห่มในมือผมไปถือไว้ "พี่ไม่ได้คิดอะไรกับผม มีแต่ผมคนเดียวที่คิด เพราะงั้นถ้าพี่จะอึดอัดมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ที่พี่ยอมให้ผมมานอนด้วยก็เพราะพ่อขอร้อง ผมรู้นะครับ"

     "..."

     "ขอผ้าปูที่นอนหน่อยครับ เดี๋ยวตอนตื่นผมพับเก็บให้ แล้วหลังจากนั้นผมจะรีบกลับทันที พี่ไอสบายใจได้ไม่ต้องห่วง"

     ผมเงยหน้ามองอีกฝ่ายท่ามกลางเสียงสายฝนนอกหน้าต่าง สายตาของเราสอดประสานกัน และตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งสังเกตว่าตาของธีมสวยเหมือนผู้หญิงเลย

     ...ให้ตายสิ นี่ผมแสดงอาการชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ อุตส่าห์ตั้งใจจะให้มันผ่านไปเงียบๆ แล้วเชียว ถ้ามาถึงขั้นนี้แล้วก็คงมีแต่ต้องพูดสินะ

     "ก็ได้ครับ ยอมรับก็ได้ว่าพี่อึดอัด"

     คนตรงหน้าผงะไปเล็กน้อย แต่ก็ยังทำหน้านิ่งรอให้ผมพูดต่อ

     "พี่เพิ่งรู้จักธีมได้ไม่นาน จู่ๆ ต้องมานอนด้วยกันมันก็เป็นธรรมดาที่จะรู้สึกแบบนั้น แต่เรื่องนี้พี่ก็มีส่วนผิดเหมือนกัน ถ้าพี่ไม่รั้งเราไว้ป่านนี้เราคงได้กลับบ้านไปแล้ว เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องคิดมากหรอกนะครับ"

     "แต่พี่ก็รู้ว่าผมคิดยังไงกับพี่ แล้วทำไมถึงยังให้ผมมานอนด้วยล่ะ"

     "เพราะเป็นธีม พี่ถึงกล้าที่จะไว้ใจไงครับ"

     "..."

     "ตอนนี้ฝนตกหนัก ถ้าพี่ให้เราขี่รถกลับบ้าน ดีไม่ดีนอกจากเป็นหวัดแล้วอาจเกิดอุบัติเหตุด้วย แล้วอีกอย่าง..."

     "..."

     "ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่พี่มีความรู้สึกว่าธีมจะไม่ทำอะไรพี่แน่นอน เพราะแบบนี้พี่ถึงกล้าไว้ใจ เหมือนที่พ่อแม่ไว้ใจให้ธีมไปรับน้องอุ่นไงครับ"

     ตลอดเวลาที่ผมพูดธีมเอาแต่เงียบไม่พูดอะไร ผมไม่รู้ว่าธีมเป็นอะไร แต่ผมนี่สิกำลังจะระเบิดตายแล้ว ไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันนึงจะต้องมาพูดอะไรแบบนี้ ตอนนี้หน้าผมเลยเห่อร้อนไปหมด ถ้าให้อธิบายความรู้สึกในอกผมคงอธิบายไม่ถูก แต่รู้แค่ว่ามันเขินมากๆ

     "ส่วนเรื่องผ้าปูที่นอน ห้องพี่ไม่มีของแบบนั้นเลย..." ผมหลุบตาลงต่ำ พอนึกถึงสิ่งที่กำลังจะพูดก็ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายขึ้นมา "คืนนี้ธีมคงต้องนอนบนเตียงกับพี่...ธีมโอเคหรือเปล่าครับ"

     ผมเม้มปากแน่นหลังจากถามออกไป ใบหน้าร้อนกว่าเดิมจนผมรู้สึกได้ คนถูกถามสตันไปชั่วครู่ แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงจางๆ ไม่ต่างกัน

     "...ผมต่างหากที่ต้องถามพี่"

     "พี่โอเคครับ"

     "ถ้าพี่โอเค...ผมก็โอเคครับ"

     "งั้น...ธีมไปอาบน้ำก่อนเถอะครับ พ่อเอาชุดมาให้แล้ว น่าจะใส่ได้พอดีนะ"

     ผมพยักพเยิดหน้าไปบนเตียงที่มีเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขาสั้นวางอยู่ ธีมคืนหมอนกับผ้าห่มให้ผมก่อนจะหยิบชุดแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ ท่าทางประหม่าของอีกคนที่เห็นได้ชัดพาให้ผมประหม่าไปด้วย พอร่างสูงหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วผมก็ทรุดตัวนั่งลงปลายเตียง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

     "พี่ไอ"

     ผมหันไปทางห้องน้ำที่มีคนตัวสูงกำลังโผล่หน้ามา ธีมทำท่าลังเลสักพัก แต่ก็พูดออกมาในที่สุด

     "ขอบคุณที่ไว้ใจผมนะครับ"

     ว่าจบก็ปิดประตูห้องน้ำใส่ ทิ้งให้ผมนั่งหน้าแดงอยู่คนเดียว...

     ลืมที่ผมบอกว่าโอเคไปซะเถอะครับ ความจริงแล้วผมไม่โอเคสุดๆ เลย ผมเป็นเกย์ และธีมก็เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากๆ ถึงผมจะยังไม่รู้สึกอะไรกับธีมในทำนองนั้น แต่การที่เราต้องมานอนด้วยกัน...

     มันเป็นเหตุการณ์ที่ผมไม่นึกไม่ฝันว่าวันหนึ่งมันจะเกิดขึ้นกับผม เลยอดไม่ได้ที่จะประหม่าขนาดนี้


     Rrrr~


     ผมสะดุ้งอีกครั้งเมื่อโทรศัพท์บนหัวเตียงส่งเสียงดัง พอหยิบมาดูก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าไอ้ตาลไม่ได้โทรมาเหมือนทุกทีแต่กลับวิดีโอคอลมา อารมณ์ไหนของมันล่ะเนี่ย

     โอเค นาทีนี้ผมต้องเลิกเขิน ต้องรีบปรับอารมณ์แล้วรับสายเพื่อนซะ

     "ว่าไง"

     [รับสายมาก็หน้าแดงเลยนะยะ เป็นไร โดนน้องธีมหอมแก้มมาเหรอ]

     ผมรีบยกมือมาจับแก้มตัวเอง ในหัวก็พยายามคิดคำแก้ตัว

     "ไม่ใช่โว้ย! คือ...ห้องกูอากาศร้อนน่ะ แก้มเลยแดงแถมเหงื่อก็ออกด้วย" ผมกระพือปกเสื้อประกอบคำพูด ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อมันทำท่าทางไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ "แล้วนี่มึงยังอยู่กับไอ้ดลอีกเหรอ"

     [ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้พี่เจพาพวกกูมากินข้าว แต่อีกเดี๋ยวก็จะแยกกันแล้ว] ว่าจบมันก็แพลนกล้องไปหาอีกสองหนุ่มที่เหลือ ผมยิ้มให้พี่เจเป็นเชิงทักทาย พูดคุยกันนิดหน่อยก่อนที่ไอ้ตาลจะแพลนกล้องกลับมาหาตัวเอง ไอ้ดลก็ยื่นหน้ามาด้วย

     "แล้วมึงวิดีโอคอลมาหากูทำไม จะอวดว่าได้กินของอร่อยล่ะสิ"

     [เปล่า กูจะโทรมาถามเรื่องน้องธีมต่างหาก]

     ผมยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติ รู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ อย่างคนมีชนักติดหลัง "ระ...เรื่องอะไรวะ?"

     [อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง น้องต้าเล่าให้กูฟังหมดแล้วว่าวันนี้น้องธีมไปส่งมึงที่บ้าน] สีหน้ายิ้มๆ ของคนในกล้องบ่งบอกว่าโทรมาเพื่อกะจะแซวผมเต็มที่ ผมลอบถอนหายใจเล็กน้อย โล่งอกที่มันไม่ได้หมายถึงเรื่องที่ธีมมาค้างบ้านผม

     "แล้วยังไง"

     [แล้วยังไง? นี่มึงไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอว่าเรื่องมันเป็นมายังไง]

     "กูก็แค่บังเอิญไปเจอธีมที่มอ แล้วเขาก็อาสามาส่งเพราะตอนนั้นฝนใกล้ตกแล้ว"

     [แค่เนี้ย?]

     "เออ มึงจะให้มันแค่ไหนล่ะ"

     [กูก็บอกแล้วว่าไอมันไม่ทำอะไรแบบนั้น แต่มึงก็เอาแต่เถียง เป็นไงล่ะ ไม่เชื่อดีนัก] ดลผลักหัวเพื่อนตัวเองเบาๆ แย่งโทรศัพท์มาถือไว้เอง

     "กูทำอะไรวะ"

     [ตาลมันคิดว่ามึงชวนไอ้ธีมไปเที่ยวบ้านมึง]

     สาบานว่าถ้าผมดื่มน้ำอยู่ต้องสำลักน้ำจนหน้าแดงแน่นอน โอ้โหเพื่อนผม มันใช้อะไรคิดเนี่ยถึงคิดว่าผมจะทำอะไรแบบนั้น

     [แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงกูจะดีใจมากเลยนะมึง เพื่อนไอของกูจะได้มีด้านแซ่บๆ กับเขาบ้าง]

     "ให้กูเอาพริกไปยัดปากให้ไหม จะได้แซ่บสมใจ"

     [มึงมีปัญญามาหากูก็มาสิคะ ดีเลยจะได้มาช่วยหารค่าข้าวด้วย]

     "ใช่เรื่อง? กูไม่ได้ไปกินกับพวกมึงซะหน่อย มึงอยู่กับแฟนทำไมไม่ให้แฟน..."

     "พี่ไอ ผมลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาด้วย ช่วยหยิบให้หน่อยได้ไหมครับ"


     !!!


     ผมตกใจรีบหันขวับไปมองทันที ธีมที่เปลือยท่อนบนอยู่กำลังชะโงกหน้าออกมาจากห้องน้ำ และก่อนที่ผมจะรู้ตัวว่าถือโทรศัพท์ค้างไว้เสียงของคนในกล้องก็ดังขึ้นมาซะก่อน

     [อะ...ไอ้ดล มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นไหม]

     [เฮ้ย! นั่นไอ้ธีมนี่หว่า ทำไมมันไปอยู่ที่นั่นได้]

     ซวยแล้วไง!!

     ผมกุลีกุจอหันโทรศัพท์มาแนบท้องตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าจะสายไปซะแล้ว

     [ไอ้ไอ มึงอยู่กับน้องธีมใช่ไหม แล้วทำไมน้องเขาถอดเสื้อวะ นี่มึงกับน้องทำอะไรกันอยู่]

     [เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่วะ มึงพูดมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ ฮัลโหลไอ้ไอ ฮัลโหล มึงได้ยิน...]

     ผมไม่รอให้พวกมันพูดจบ รีบชิงตัดสายแถมยังปิดเครื่องหนีด้วย ธีมมองมาอย่างงงๆ พอนึกขึ้นได้ผมเลยหยิบผ้าเช็ดตัวเดินไปให้คนที่อยู่ในห้องน้ำ

     "พวกพี่ดลโทรมาเหรอครับ"

     "ชะ...ใช่ครับ แต่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ไม่ต้องใส่ใจหรอก"

     ธีมพยักหน้ารับก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ผมหันหลังพิงประตูห้องน้ำ มองไปยังโทรศัพท์ที่อยู่บนเตียงพลางทำหน้ากังวล

     แบบนี้ถ้าเจอหน้าพวกนั้นมีหวังโดนคำถามเป็นชุดแน่ โอ๊ยยยย ไอ้พวกเพื่อนบ้า โทรมาไม่ดูจังหวะเลย!




















     หลังจากที่ธีมกับผมอาบน้ำเสร็จแล้วเราสองคนก็มานอนข้างกันบนเตียง ผมลืมตามองเพดานท่ามกลางความมืด ไม่บอกก็คงรู้นะครับว่าตอนนี้ผมเกร็งมากแค่ไหน

     โอย...ข่มตาให้นอนหลับยากชะมัด ขนาดเวลาล่วงเลยมาถึงห้าทุ่มแล้วนะแต่ผมยังหลับไม่ลงเลย

     ผมค่อยๆ เหลือบไปมองคนข้างตัว ธีมเองก็กำลังนอนหงายหน้ามองเพดานเหมือนกัน ตรงกลางระหว่างเรามีหมอนข้างกั้นอยู่ ถึงจะบอกว่าไว้ใจแต่ยังไงธีมก็เป็นคนที่กำลังชอบผมอยู่ จะให้นอนแนบชิดกันมันก็กระไรอยู่

     ไม่ได้กลัวเขาจะทำอะไรนะครับ เพียงแต่ผม...เขิน

     "พี่ไอ"

     จู่ๆ คนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้วก็เรียกชื่อขึ้นมา ผมสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะรีบหันหน้ากลับมา "วะ...ว่าไงครับ"

     ร่างสูงขำในลำคอ เอียงคอหันมามองผม "ไหนบอกว่าโอเคไงครับ ทำไมเสียงสั่นเชียว"

     "คือ...พี่หนาวน่ะครับ พอดีเปิดแอร์แรงไปหน่อย"

     ดูเหมือนคำแก้ตัวของผมจะฟังไม่ขึ้น เพราะพอผมพูดจบเสียงขำก็ดังขึ้นอีก ธีมไม่ว่าอะไร แต่ลุกขึ้นนั่งแล้วดึงผ้าห่มที่อยู่กลางลำตัวผมขึ้นมาถึงอก ก่อนจะล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม

     "...ขอบคุณนะครับ แล้วธีมเรียกพี่ทำไมเหรอ"

     "ผมจะถามว่าพ่อพี่เป็นฝรั่งเหรอครับ"

     ผมทำหน้างงที่จู่ๆ ธีมก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมา แต่ก็ตอบกลับไปเสียงเบา "ใช่ครับ เราถามทำไมเหรอ"

     "ผมเห็นพ่อพี่หน้าเหมือนคนฝรั่งแต่พูดภาษาไทยชัดเลยสงสัยน่ะครับ"

     "พ่อพี่เป็นคนอังกฤษ แต่มาอยู่ไทยตั้งแต่ตอนเด็กๆ เลยพูดภาษาไทยชัดครับ"

     "เหรอครับ..."

     แล้วบทสนทนาระหว่างเราก็จบแค่นั้น รอบตัวตอนนี้มีแค่เสียงแอร์กับเสียงสายฝนข้างนอกหน้าต่าง ผมหลับตาลงอีกครั้ง พยายามข่มตาให้หลับแม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ผล แต่ไม่ทันไรเสียงนุ่มทุ้มก็เอ่ยขึ้นมาอีกเหมือนรู้ว่าผมกำลังอึดอัดกับบรรยากาศตอนนี้

     "ขอถามอีกเรื่องได้ไหมครับ"

     "ได้สิครับ ธีมอยากถามเรื่องอะไรล่ะ"

     ใบหน้าคมคายหันมามองผม ถึงจะอยู่ในความมืดแต่ผมก็รู้สึกได้ว่าตอนนี้ธีมกำลังทำสีหน้าจริงจัง "เรื่องของเราสองคน"

     ผมค่อยๆ หันไปมองคนพูด หัวใจเริ่มเต้นแรงเมื่อได้ยินแบบนั้น ธีมมองผมไม่วางตา ถ้าเป็นปกติผมคงหลบสายตาไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้ผมถึงทำแบบนั้นไม่ได้ ทำได้แค่ลอบกลืนน้ำลายเท่านั้น

     "ผมรู้ว่าพี่ยังไม่พร้อม แต่ผมก็อยากรู้ว่าพี่กำลังคิดมากเรื่องอะไร เผื่อผมจะช่วยอะไรได้บ้าง" คราวนี้ธีมหันทั้งตัวมาทางผม ก่อนจะเอาหมอนข้างตรงกลางออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับผมตรงๆ "พี่ไอ...บอกผมได้ไหมว่าพี่คิดอะไรอยู่"

     แววตาที่อีกฝ่ายมองมาทำให้ผมไม่กล้าปฏิเสธ ธีมไม่ได้เร่งรัดอะไร แต่จ้องผมไม่กะพริบตาเหมือนกำลังรอคำตอบอยู่ ผมอึกอักอยู่สักพัก คิดไม่ตกว่าจะพูดอะไรดี...

     หรือมันจะถึงเวลาที่ผมต้องพูดแล้ว

     ผมเม้มปากแน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า เรียบเรียงคำพูดในหัวอยู่นานก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด "แน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะเลือกพี่"

     "...หมายความว่ายังไงครับ" ธีมทำหน้างง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

     "ไม่รู้ว่าจะเรียกเพอร์เฟกต์ได้ไหม แต่ธีมในสายตาพี่น่ะทั้งหล่อ ดูดี แล้วก็เก่ง คนที่เพียบพร้อมไปทุกอย่างแบบเรายังมีตัวเลือกอื่นอีกเยอะแยะนะครับ...ตัวเลือกอื่นที่เหมาะสมมากกว่าพี่"

     "..."

     "พี่มันก็แค่คนธรรมดาที่ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น ไม่มีอะไรเหมาะสมกับเราเลยสักนิด แถมเราสองคนยังเป็นผู้ชายเหมือนกันอีก พี่มั่นใจว่าธีมไม่ได้เป็นเกย์เหมือนพี่แน่นอน"

     "..."

     "พี่ไม่รู้ว่าธีมชอบพี่เพราะอะไร แต่พี่อยากให้เราลองคิดดูดีๆ คนอย่างธีมน่ะหาแฟนดีๆ ได้อีกเยอะแยะ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมายึดติดกับพี่เลย...จริงไหมครับ"

     ผมสบตากับธีมตลอดทุกคำพูดของตัวเอง ใบหน้าของธีมตอนนี้นิ่งสนิทเลยเดาความรู้สึกได้ยาก แต่ไม่ว่าเขาจะรู้สึกยังไงผมก็ได้พูดความในใจทั้งหมดออกไปแล้ว...นี่แหละครับสิ่งที่ผมเก็บไว้มาตลอด

     ก่อนหน้านี้ผมไม่กล้าพูดมันออกมา เพราะกลัวว่าถ้าพูดไปแล้วผมกับธีมจะมองหน้ากันไม่ติด ถึงจะรู้จักกันได้ไม่นานแต่ผมก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราถูกตัดขาดเพราะเรื่องนี้ อย่างน้อยได้เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันก็ยังดี

     ...แต่ในเมื่อตอนนี้มันเลี่ยงไม่ได้ผมจึงต้องพูดในที่สุด ซึ่งผมก็หวังว่าธีมจะเข้าใจและไม่ตีตัวออกห่าง ที่ผมทำแบบนี้เพราะผมหวังดีกับธีม ผมไม่อยากให้เขามาจมปลักกับคนธรรมดาอย่างผม เขายังมีคนอื่นที่คู่ควรมากกว่าผมรออยู่

     ผมนอนมองตากับธีมต่ออีกสักพัก แต่ธีมก็เอาแต่มองผมนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่คนเดียว พอคิดว่าเรื่องที่จะคุยคงจบแล้วผมเลยหันหลังมาอีกทาง ตั้งใจจะตัดบทสนทนาไว้เพียงแค่นี้ เพราะเท่าที่ผมพูดไปนั่นก็น่าจะชัดเจนพอแล้ว...


     !!!


     โดยที่ไม่ทันตั้งตัวจู่ๆ ธีมก็จับตัวผมพลิกกลับมาเผชิญหน้าอีกรอบ มิหนำซ้ำยังเขยิบเข้ามาใกล้จนช่องว่างระหว่างเราแทบไม่เหลือ พอตั้งสติได้และกำลังจะถอนหน้าออกคนตัวสูงก็เอื้อมมือมาประคองแก้มผมไว้ เหมือนกำลังบังคับไม่ให้ผมหันไปมองอย่างอื่น...นอกจากเขา

     "ธีมทำอะไรอ่ะครับ"

     "พี่นั่นแหละที่ทำอะไรอยู่"

     "ทำอะไรอยู่? ก็..."

     "จู่ๆ ก็มาผลักไสให้ผมไปชอบคนอื่น มันใช่เหรอครับพี่ไอ ถ้าพี่จะปฏิเสธเพราะไม่ชอบผม ผมไม่ว่า แต่มาปฏิเสธเพราะเหตุผลบ้าๆ พรรค์นี้ผมไม่ยอมหรอกนะ"

     ธีมพูดด้วยน้ำเสียงปกติก็จริง แต่ผมรับรู้ได้ว่าตอนนี้เขากำลังโกรธ ผมขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโกรธด้วย ในเมื่อสิ่งที่ผมพูดไปมันสมเหตุสมผลทุกอย่าง

     "พี่ไม่ได้ผลักไส พี่แค่อยากให้ธีมเลิกยึดติดกับพี่แล้วหันไปมองคนอื่น..."

     "นั่นแหละครับที่เรียกว่าผลักไส"

     ผมกำลังจะแย้ง แต่พอเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจคำพูดทั้งหมดมันก็ถูกกลืนลงคอไปทันที ผมนิ่งเงียบเพราะพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้อีกคนประคองหน้าผมไว้แบบนั้น

     "ผมดีใจนะที่ในสายตาพี่ผมดูดีขนาดนั้น แต่ผมก็ไม่ต่างอะไรจากพี่หรอก ผมเป็นแค่คนธรรมดา กินข้าวธรรมดา แต่งตัวธรรมดา ผมไม่ได้มีอะไรพิเศษกว่าคนอื่นอย่างที่พี่คิดเลย ถ้าจะให้พูดกันตามตรง พี่ไอ..."

     "..."

     "พี่นั่นแหละที่พิเศษกว่าคนอื่น"

     หัวใจผมเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าร้อนผ่าวไม่รู้เพราะมือหนาที่ประคองแก้มอยู่หรือเพราะคำพูดของอีกฝ่าย แววตาของธีมอ่อนลง พร้อมกับใบหน้าคมคายที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ มันใกล้ซะจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

     "พี่ไม่ได้หน้าตาดีอะไรมากมาย พี่ไม่ได้โดดเด่นจนคนทั้งมอรู้จัก แต่ผมก็ชอบพี่ไอที่เป็นแบบนี้...ชอบความธรรมดาของพี่ที่เป็นความพิเศษของผมแค่คนเดียว"

     "ตะ...แต่เราสองคนไม่เหมาะสม..."

     "อย่าตัดสินเอาเองคนเดียวสิครับ ถามผมหรือยังว่าผมเห็นด้วยหรือเปล่า" คนพูดระบายยิ้มบางๆ มือที่ประคองแก้มผมอยู่เกลี่ยนิ้วไปมาเบาๆ "ผมจะพูดชัดๆ แค่รอบเดียว ฟังให้ดีนะครับพี่ไอ"

     "..."

     "พี่เหมาะสมกับผมที่สุดแล้ว ไม่เกี่ยวกับฐานะ ไม่เกี่ยวกับรูปร่างหน้าตา แต่เพราะหัวใจของผมมันเลือกพี่ นั่นคือเหตุผลที่ไม่มีใครเหมาะสมกับผมได้เท่าพี่อีก เพราะงั้นแล้ว...อย่าผลักไสกันเลยนะครับ"

     ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย ได้แต่หลบตาไปมองทางอื่นเพราะไม่กล้าสบตา ความรู้สึกมากมายมันผสมปนเปในอกไปหมด ผมรู้อยู่แล้วว่าธีมชอบผม แต่ผมไม่นึกว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ นี่ธีม...ชอบผมขนาดนี้เลยเหรอ

     ระหว่างที่ผมกำลังอึ้งอยู่นั้นมือหนาที่ลูบไล้แก้มก็เลื่อนลงมาจับคางไว้ ก่อนจะเชยคางผมให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกรอบ "ตอนแรกผมกะจะรอพี่พร้อม แต่ในเมื่อพี่คิดแบบนี้ผมคงรอต่อไปไม่ได้แล้ว"

     "..."

     "ตั้งแต่นี้ไปผมจะจีบพี่ จะทำให้พี่เข้าใจให้ได้ว่าคนที่เหมาะสมกับผมมีแค่พี่...และคนที่จะเหมาะสมกับพี่ต้องมีแค่ผมเท่านั้น"























     TBC


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-05-2021 19:23:32 โดย Cloverberry »

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 449
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
เย่ๆๆๆ ดีใจๆ มาต่อสักที  :hao7:

คิดถึงพี่ไอน้องธีมม๊ากกกกกกก :sad4:

ออฟไลน์ nabby

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาต่อเร็วๆ น่าครับ นิยายน่ารักมาก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด