Loop #วนรัก 5: ลองคบลองรัก (By เมไร)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Loop #วนรัก 5: ลองคบลองรัก (By เมไร)  (อ่าน 204 ครั้ง)

ออฟไลน์ Maywrite

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
**************************************************************************************

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


*****************************************************************************************
Loop #วนรัก
คนสองคน กับใจพังๆ สองใจ

 

หนึ่งคนที่เจอรักร้ายๆ

กับอีกหนึ่งคนที่กลัวการเริ่มต้นใหม่

เมื่อคนที่เดินอยู่ในวงกลมสองวงมาบรรจบ

มันคงไม่ผิดอะไร ถ้าจะลองเอื้อมมือมาจับกัน

 

.

.

 

ถ้ามันออกมาไม่ได้

ก็เดินไปด้วยกันนี่แหละ

 

 

 

 

 

 

***********
เปิดเรื่องใหม่ ใจต้องกล้า

เรื่องนี้มาแล้ว มาก่อนใคร มาแน่ๆ มาจนจบจริงๆนะ

ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ 12 ตอนชิวๆเอง

ขอบคุณค่า~

 

Twitter: @maywrite_
facebook: @maywrite2019
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-09-2020 19:42:50 โดย Maywrite »

ออฟไลน์ Maywrite

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
Re: Loop #วนรัก - 1 วงกลมวงเก่า (By เมไร)
«ตอบ #1 เมื่อ09-09-2020 14:32:08 »


#วนรัก

1 วงกลมวงเก่า




 

"เออ กูออกมาคุยโทรศัพท์กับพี่น่ะ แล้วก็เลยนั่งรับลมแป๊บนึง กูคงกินไปเยอะ มึนๆยังไงไม่รู้"

[มึงอย่ามาอ้าง กูคงไม่รู้เลยมั้ง พอดินลงจากเวทีปุ๊บมึงก็ลุกจากโต๊ะปั๊บ ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจอะดิ]

"รู้แล้วมึงยังจะย้ำกูอีกนะ" ไม่ได้มีน้ำเสียงรู้สึกผิด ไอ้นทหัวเราะแข่งกับเสียงเพลงในผับให้เตชาสบถใส่

พอบอกมันว่าขออีกห้านาทีแล้วจะกลับเข้าไป มันก็บอกว่าให้เขารออยู่หน้าร้านนั่นแหละ เดี๋ยวจะเช็คบิลและพาน้องๆในสายกลับแล้วเหมือนกัน

เตชาล้วงซองบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา ก่อนจะสอดโทรศัพท์เข้าไปแทนที่ หยิบมวนสุดท้ายของวันออกมาจุดไฟ สูดสารพิษเข้าไปในปอดก่อนจะพ่นควันสีขุ่นให้ไปเคล้าคลุ้งกับอากาศเย็นๆยามค่ำคืน

ก็คิดว่าดีขึ้นแล้ว

ผ่านไปปีกว่าก็คิดว่าทำใจได้มากขึ้นแล้วแท้ๆ แต่พอมาเห็นเขาจู๋จี๋กันต่อหน้าทีไร ไอ้ความรู้สึกหน่วงๆที่หัวใจก็กลับมาเยี่ยมเยือนกันทุกที

ให้ตาย อินยังน่ารักเหมือนเดิมเลย

ยังจำวินาทีแรกที่รู้จักอีกคนได้ดี เขารู้จักอินเพราะเจ้าตัวเป็นเพื่อนกับกี เด็กบริหารที่ไปเจอกันตอนทำค่ายอาสา เพียงแค่ได้เห็นอีกคนครั้งแรกเขาก็ใจสั่น หน้าตา กิริยาท่าทาง รอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้ มันทำให้เขาตกลงไปในหลุมที่รู้ดีว่าจะหาทางขึ้นมาไม่ได้ง่ายๆในทันที

เตชาคบกับอินทัชตอนขึ้นปีสอง คบทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายยังลืมแฟนเก่าไม่ได้ อินเตือนเขาแล้ว แต่เขาก็ยังมั่นใจว่าตัวเองดีพอที่จะไปเปลี่ยนความรู้สึกให้อีกฝ่ายหันมามอง แต่จนแล้วจนรอดมันก็ไม่เกิดขึ้น และก็เป็นเขาเองนี่แหละที่ถอดใจ และบอกเลิกราอีกฝ่ายเสียเอง

สารภาพเลยว่า วันนั้นที่ตัดสินใจบอกเลิก ก็ไม่ได้คิดว่าจะได้เลิกกันจริงๆหรอกนะ คิดเองเออเองว่าอินคงจะเริ่มรู้ตัวและรั้งกันไว้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้มีท่าทีที่จะยื้อกันเลยสักนิด และยังไม่พอ หลังจากนั้นไม่นานอินก็ไปคบกับไอ้ดิน พ่อนักร้องสองขวบนั่นอีก คนอะไรกวนตีนฉิบหาย เวลาเขาอยู่ใกล้อินทีไรแม่งวอแวไม่เลิก หึงได้น่าถีบให้ตกเวทีจริงๆ 

เตชาหวนคิดไปถึงภาพที่ได้เห็นเมื่อชั่วโมงก่อน อินที่นั่งมองคนบนเวทีด้วยสายตาวาวไหว รอยยิ้มที่มักจะหม่นๆดูสดใสในทุกครั้งที่มีมันเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่อยากจะยอมรับ ไม่อยากจะให้มันผ่านหรอกนะ แต่ก็เป็นมันนั่นแหละที่ทำให้อินมูฟออนและลืมรักแย่ๆ ไปได้จริงๆ 

อินที่อยู่กับมัน เป็นอินในเวอร์ชั่นที่มีความสุขมากจริงๆ

"พอได้แล้วไอ้เต มึงเองก็ต้องเดินหน้าต่อได้แล้ว" เตือนตัวเองครั้งที่ล้าน รู้ดีแต่ทำไม่เคยได้เลยสักครั้ง

เวลามีใครจะเข้ามา เขาก็ไม่เคยกล้าที่จะลองคบ เพราะรู้ดีกว่าใครว่ามันเจ็บแค่ไหนที่ต้องตกอยู่ในตำแหน่งของคนที่หวังลมๆแล้งๆ ดังนั้นถ้ายังไม่เคลียร์ตัวเอง เขาสัญญาแล้วว่าจะไม่มีวันเอาใครเข้ามา

"แฟน? นี่เดย์มีแฟนใหม่แล้วเหรอ? " จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นให้เตชาหลุดออกจากภวังค์ เขาเอี้ยวตัวไปมองที่อีกฝั่งของกำแพง เห็นคนสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ที่ซอกแคบข้างร้าน ชายหนุ่มจะไม่รู้สึกสะดุดใจอะไรเลยถ้าคนที่หันหน้ามาทางเขาไม่ใช่รุ่นน้องในคณะ

ใช่ จำได้ว่าชื่อเดย์ เพื่อนสนิทของหลานรหัสไอ้นท

"แฟนใหม่อะไร เดย์ไม่เคยมีแฟนเก่าสักหน่อย" 

"เดย์อย่าประชดกันดิ"

"เดย์จะประชดทำไม เดย์พูดความจริง" ได้ยินแค่นั้นเตชาก็พอจะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาตัดสินใจหันกลับมาแล้วลุกขึ้นจากม้านั่ง ตั้งใจจะหาที่ยืนรอที่ใหม่ กล้วว่าน้องมาเจอแล้วจะคิดว่าเขาแอบฟังอยู่

"พูดความจริงอะไรวะ ไหนมึงบอกชอบกูนักชอบกูหนา ไม่เจอกันสองเดือนมึงมีคนอื่นแล้วเนี่ยนะ"

ชายหนุ่มชะงักเท้าเมื่อน้ำเสียงของใครอีกคนเปลี่ยนจากงอนง้อเป็นกึ่งตะคอก ตัดสินใจเอี้ยวตัวไปดูอีกครั้ง ชายคนที่ว่าตัวใหญ่กว่ารุ่นน้องของเขาพอสมควร และไอ้ท่าทางที่เหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลาของเดย์ ก็ทำให้เขารู้สึกห่วงจนตัดสินใจยืนอยู่ตรงนั้นต่อ

"เดย์ เดย์จะไปไหน พี่ขอโทษ"

คนร่างสูงคว้าข้อมือของคนตัวเล็กไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะเดินหนี น้ำเสียงแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นเสียงเว้าวอนอีกครั้ง

"พี่ไนท์..ปล่อยเถอะนะ"

"ไม่เอา เดย์ฟังพี่ก่อน พี่ขอโทษจริงๆ "

"พี่ไนท์ไม่ต้องขอโทษเดย์หรอกนะ มันก็เป็นเดย์นั่นแหละที่หวังมากไป คิดเองเออเองคนเดียวมาตลอด"

เมื่อเห็นว่าคงจะหนีไม่พ้น คนที่เด็กกว่าก็เลยหันหน้ามาเผชิญกับอีกคนด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่เดย์เหนื่อยแล้วว่ะพี่ ขอให้เราจบๆ กันไปเถอะนะ ขอบคุณพี่ไนท์สำหรับทุกอย่าง แล้วก็ขอโทษด้วยแล้วกันถ้าเดย์เคยทำให้พี่ไม่สบายใจอะไร"

"..."

"งั้นเดย์ไปนะ"

หมับ!

"พี่ไนท์..." ในตอนที่ตั้งใจจะเดินออกไปอีกรอบ ร่างสูงก็คว้าข้อมือของคนเด็กกว่าไว้อีกครั้ง

"เพราะมันใช่ไหม.."

"ห๊า? "

"ทำเป็นพูดนั่นพูดนี่ ง่ายๆ ก็คือเบื่อกูแล้ว อยากมีผัวใหม่แล้วใช่ไหมล่ะ"

"พี่ไนท์พูดไม่รู้เรื่องแล้ว ปล่อยเดย์นะ เดย์ไม่อยากคุยกับพี่แล้ว"

"ไม่อยากคุยมึงก็ต้องคุย กูเป็นผัวมึงนะ"

"เลิกหยาบคายสักทีได้ไหมวะ" เป็นครั้งแรกที่เตชาเห็นคนหน้าหวานตะโกนขึ้นมาบ้าง เจ้าตัวสะบัดข้อมือจนมือหนาที่เกาะกุมกันไว้หลุดออก ท่าทางที่เคยเหมือนอ่อนแอเปลี่ยนเป็นเข้มแข็งขึ้นมาทันใด

"แล้วพี่เป็นเหี้ยอะไร ตอนที่เดย์อยากได้แทบตายพี่ไม่เคยคิดจะให้ แล้วเสือกจะมาแสดงสถานะอะไรกันตอนนี้"

หมับ!

"ปล่อยนะ! " เป็นอีกครั้งที่เดย์โดนใครอีกคนจับข้อมือไว้ เขาคิดว่ามันคงใช้แรงมากกว่าเดิม เพราะตอนนี้น้องสะบัดเท่าไหร่ก็สะบัดไม่หลุด

"ไม่ กูไม่ปล่อย! มึงต้องกลับไปคุยกับกูที่ห้องก่อน"

"ไม่! พี่ไนท์ พอสักทีได้ไหม"

"กูไม่พอ มึงมานี่เลยนะ"

เตชามองตามทั้งคู่ด้วยความร้อนรน ไม่มีเวลาคิดไตร่ตรองให้ดีเขาตัดสินใจล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อหาเพื่อนสนิท สองเท้าก้าวตามคนทั้งคู่ที่ดึงลากกันไปที่ลานจอดรถ

"ไอ้นท ออกมาเร็วๆ มีเรื่องแล้วมึง" ว่าแค่นั้นแล้วกดปิด ชายหนุ่มเดินเร็วก่อนจะเปลี่ยนเป็นออกวิ่งเมื่อเห็นคนตัวใหญ่ตั้งท่าจะเปิดประตูรถยนต์ออก

ผลั่ก!

"โอ๊ย ไอ้เหี้ย มึงเป็นใครวะ! "

เตชาผลักคนร่างสูงเต็มแรงให้เจ้าตัวเสียการทรงตัว อีกมือจับไหล่รุ่นน้องแล้วดึงเข้าหาตัว ตาคมมองจ้องคนที่เซล้มลงไปหน้ากระโปรงรถด้วยความโมโห มันคิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะ มาฉุดคนอื่นขึ้นรถแบบนี้ได้ยังไง

"พี่เต..." เมื่อเดย์ที่ตอนนี้ซุกอยู่ในอกเขาเงยหน้าขึ้นมามอง ตามกลมโตก็เบิกกว้างด้วยความแปลกใจ

"มึงมายุ่งอะไรด้วย ปล่อยมือจากแฟนกูเลยนะ"

"มึงพูดผิดพูดใหม่ได้นะ" เตชาพูดเสียงเรียบ

"มาอ้างว่าแฟนกูเป็นแฟนมึงแบบนี้ มึงว่ากูควรจะทำยังไงกับมึงดี"

ตัดสินใจบอกไปอย่างนั้นเพราะเขาฉุนมันมาตั้งแต่ตอนอยู่หน้าร้านแล้ว ตอนแรกเข้าใจว่าเป็นแค่แฟนทะเลาะกันก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่ไปๆมาๆอีกคนเริ่มหยาบคายขึ้นเรื่อยๆ ไม่ให้เกียรติน้องเขาเลยสักนิด

"แฟนมึง? " อีกฝ่ายทวนคำ ก่อนจะหันขวับไปจ้องหน้าเดย์เหมือนถามว่าจริงไหม ตอนแรกน้องก็ยังดูอึ้งๆ แต่พอเข้าใจว่าเขาพยายามทำอะไรก็เอื้อมมือมากระชับกอดแขนของเขาไว้แน่น

"ใช่ นี่พี่เตแฟนเดย์เอง"

"มึงจะเป็นแฟนมันได้ยังไง อีนี่มันเป็นเมียกู"

พลั่ก!

หลังจากประโยคนั้น หมัดหนักๆ ของคนที่ปกติสุภาพกว่าใครก็ไปกระทบหน้าคนหยาบคายให้อีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้น 

"ถ้ามึงยังไม่เลิกหยาบคายกับเดย์ มึงเจอตีนกูแน่"

"เห้ย มีอะไรกัน! "

ตอนที่เหมือนอีกคนจะลุกขึ้นสู้ เสียงของไอ้นทที่ตะโกนมาแต่ไกลก็ทำให้เจ้าตัวชะงัก ทั้งเพื่อนทั้งรุ่นน้องของเขาวิ่งเข้ามาใกล้ ตอนนี้ที่ลานจอดรถมีเด็กวิดวะออกันเต็มไปหมด

"มึงอย่ามาหมาหมู่กับกู! " อีกคนตะโกนใส่หน้าเขา ตาคมของมันมองกันด้วยความเคียดแค้น

"มึงก็ลุกขึ้นมาตัวต่อตัวกับกูสิวะ" เตชาว่าพร้อมเดินหน้าเข้าไปหาแต่เป็นเดย์ที่จับแขนรั้งเขาไว้

"พี่เต..ใจเย็นๆ นะครับ" น้องว่าก่อนที่จะหันไปหาใครอีกคนที่พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นมา

"พี่ไนท์ผมขอล่ะ..กลับไปเหอะนะพี่" ตากลมเรื่อน้ำมองอีกคนพร้อมเอ่ยอ้อนวอน 

"ยังไงผมก็ไม่มีวันกลับไป ถ้าพี่เห็นใจผมบ้าง ก็ให้มันจบลงแค่นี้เถอะนะ"

"..." คนที่เกรี้ยดกราดมาตลอดเงียบเสียงลง เจ้าตัวเม้มปากแน่นจ้องหน้าคนเคยคบกันนิ่งเหมือนกำลังวัดใจ 

มันมีแว๊บนึงที่สายตาที่เคยเคียดแค้นเปลี่ยนเป็นสั่นไหว มันทำให้เตชามั่นใจว่าคนที่กำลังทำนิสัยไม่ดีก็รู้สึกแย่กับสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกัน อย่างไม่มีการบอกลา ในที่สุดคนที่ไม่มีพวกก็พรวดพราดหันหลังกลับไปเปิดประตูรถ ก่อนจะขับออกไปโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ

เพื่อนของเดย์กรูกันเข้ามาหา เขามองคนที่พยายามยิ้มและบอกว่าไม่เป็นไรด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก ตอนแรกเขาก็คิดว่าน้องคงจะพยายามหนีอีกคนจริงๆ แต่จากการที่เจ้าตัวมองตามรถที่เพิ่งขับออกไปตาละห้อยขนาดนี้ เขาว่าเขาก็เข้าใจได้ทันที

มันคงไม่ง่ายเลยสินะ

ไม่ว่าจะดีหรือร้าย เขาเข้าใจว่ามันคงไม่ง่ายเลย



"ขอบคุณพี่เตมากเลยนะครับ" อาทิตย์ว่าพร้อมยกมือไหว้ เขารู้สึกขอบคุณอีกฝ่ายจริงๆ ถ้าวันนี้ไม่ได้พี่เตช่วยไว้ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องมันจะไปจบลงที่ตรงไหนกันแน่

"ไม่เป็นไร ถ้าเขามากวนอีกก็บอกพี่นะ"

"ไม่รบกวนแล้วครับ แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว" อาทิตย์ว่าอย่างอายๆ เขากล่าวลาอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวแล้วเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนที่ยืนรออยู่อีกด้านของลานจอดรถ

"ดีนะที่กูออกมาช้า ไม่งั้นมันได้เจอกูแน่" เขาหลุดขำให้กับท่าทางจริงจังของไอ้บอล ดีแล้วล่ะที่มันไม่ออกมาเห็น ไอ้นี่ก็ห้าวเหลือเกิน เจอพี่ไนท์ที่ไหนแม่งจะลุกต่อยเขาทุกที

"ช่างมันเถอะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วมึง" อาทิตย์ว่า พร้อมหันไปมองตามทางที่รถของอีกคนเพิ่งหายไป หลังจากนี้พี่ไนท์มันคงไม่ตามมายุ่งกับเขาแล้วล่ะ คนที่รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าอะไรโดนทำให้เสียหน้าขนาดนี้ คราวนี้มันคงจบแล้วจริงๆ

'มึงมายุ่งอะไรด้วย ปล่อยมือจากแฟนกูเลยนะ'

อดยิ้มเยาะให้กับตัวเองไม่ได้ แค่ได้ยินคำว่าแฟนจากปากอีกฝ่ายหัวใจมันก็เต้นผิดจังหวะ มันเคยเป็นสิ่งที่เขาอยากได้มาตลอด สถานะที่อีกคนไม่เคยคิดจะให้ แล้วพอวันนี้ที่ตัดสินใจเดินออกมาแล้ว เจ้าตัวกลับหยิบยื่น ยัดเยียดมันให้เขาอย่างง่ายดาย

"แต่มึงโชคดีนะที่พี่เตอยู่ตรงนี้พอดี ไม่งั้นไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นจะทำอะไรมึงอีก" เฉลยมันว่าพร้อมเอื้อมแขนมาพาดไหล่เขา อาทิตย์ไม่ได้ตอบอะไร แต่สายตากลับเลื่อนไปหาใครอีกคนที่เพื่อนพาดพิงถึง

'ถ้ามึงยังไม่เลิกหยาบคายกับเดย์ มึงเจอตีนกูแน่'

เขารู้ว่ามันไม่เข้ากับสถานการณ์ แต่คนตัวเล็กก็เผลอหลุดยิ้ม มันเป็นความรู้สึกอุ่นๆที่ใจ ทั้งๆที่เพิ่งเจอใครอีกคนใจร้ายใส่กันขนาดนั้น ตอนนี้เขากลับรู้สึกปลอดภัยกว่าครั้งไหน

พี่เต 

คนที่ไม่เคยได้คุยกันสักครั้งทั้งๆที่รวมกลุ่มไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ ที่ติดตาก็คงเป็นภาพตอนที่อีกคนยิ้มสุภาพเวลารับไหว้พวกเขาเท่านั้นแหละ

พี่เตเป็นคนที่ใครๆก็บอกว่าทั้งหล่อทั้งนิสัยดี เรียนก็เลิศ งานเพื่อสังคมก็ไม่เคยขาด จนบางครั้งเขาก็อดจะคิดไม่ได้เลยว่าเจ้าตัวสร้างภาพได้เก่งเหลือเกิน ใครมันจะไปดีรอบด้านได้ขนาดนั้น

เคยคิดแบบนั้นจริงๆ จนกระทั่งวันนี้

อาทิตย์หลุบสายตาลงต่ำทันทีเมื่อคนที่กำลังแอบนินทาในใจหันมาสบตา เขาทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนอีกคนจ้อง นึกอะไรไม่ได้ก็ทำเป็นมองข้อมือที่พี่ไนท์บีบจนขึ้นรอยแดง ลูบมันไปมาเหมือนเจ็บนักเจ็บหนา

ไม่รู้เหมือนกันว่าที่รู้สึกหน้าร้อนได้ขนาดนี้ มันเป็นเพราะเขาอายที่รุ่นพี่ต้องมารับรู้เรื่องน่าอายแบบนี้ของเขา หรือมันจะเป็นเพราะความเขินที่โดนใครอีกคนมาออกตัวปกป้องกันแน่

ก็รู้นั่นแหละว่าพี่เขาแค่เล่นไปตามน้ำ แต่มาตะโกนเสียงดังฟังชัดว่าเป็นแฟนขนาดนั้น มันก็อดจะจั๊กจี้ที่หัวใจไม่ได้เลย

.

.

.

"ว่าไงพ่อพระเอก" เพื่อนสนิททั้งสองเดินตรงเข้ามาหา กันต์เอามือพาดไหล่เตชาแล้วดึงมันมาใกล้ อดจะเอ่ยแซวออกไปไม่ได้จริงๆ

แหม จะออกมายืนคุยโทรศัพท์เป็นตัวประกอบฉากเฉยๆ ก็ไม่ได้ ยังไงก็จะเอาให้ได้ใช่ไหม ไอ้บทพระเอกขี่ม้าขาวเนี้ย

"นี่ที่จริงกูแอบสงสัยนะ" ไอ้นทหรี่ตาเพ่งมองหน้าอย่างจับผิดให้เตชากลอกตามองบน อะไรของพวกมันอีกวะ

"มึงช่วยน้องเขาเพราะเป็นคนดี หรือจริงๆ แล้วมึงคิดอะไรกับน้องเขาอยู่หรือเปล่า"

"ก็เหี้ยแหละ พวกมึงเคยทำความดีแบบไม่หวังผลบ้างไหมเนี้ย"

"ไม่เคย" ไอ้สองตัวพูดออกมาพร้อมกันแล้วหัวเราะร่าให้เขาหันหน้าหนี ตาคมเผลอหันไปมองใครอีกคนที่ยังยืนอยู่ไกลๆ

"แต่จะว่าไป น้องเดย์ก็น่ารักจริงๆ นะ หน้าตาน่ารักแถมนิสัยก็ดี ต่างกับไอ้บอลหลานกูราวฟ้ากับดิน" ไอ้นทยังไม่หยุด มายืนประชิดพร้อมกระซิบข้างหูให้เขาผลักหัวมันออก

เตชาหันไปมองใครอีกคนอีกครั้ง น้องยังยืนอยู่ตรงนั้น ใช้มือข้างนึงลูบไล้ข้อมือที่มีรอยแดงไปมา แววตาวาวไหวเหม่อจ้องที่ข้อมือเล็กของตัวเอง

"ไม่เอาหรอก" เขาว่า "กูเข็ดแล้วว่ะ"

"เข็ดอะไรวะ" นทถามกลับอย่างงงๆ มองเพื่อนสนิทตัวเองที่จ้องตรงไปยังรุ่นน้องที่เป็นหัวข้อของบทสนทนา

"กับพวกที่ลืมแฟนเก่าไม่ได้ กูเข็ดแล้วจริงๆ "

เตชาว่าพลางยิ้มเจื่อน เขาพูดจริงๆ ไอ้ความมั่นใจที่เคยมีว่าจะสามารถเข้าไปเปลี่ยนใจใครได้มันหมดไปนานแล้ว ถึงน้องจะน่ารักอย่างที่พวกมันว่าก็เถอะ แค่ตัวเองก็ยังเคลียร์ไม่ได้ แล้วจะให้ไปช่วยเคลียร์หัวใจใคร บอกเลยว่ายังไงก็คงไม่รอดหรอก

"โอ้ย มึงนี่นะ ขอฟิลกู้ดให้กูสักเรื่องไม่ได้เลยหรือไง ลากกูเข้าดราม่าตลอด" ไอ้นทบ่นขำๆ ก่อนที่มันจะบอกว่างั้นก็ช่างหัวมึงเถอะ อยากจะจมอยู่กับความรักที่เป็นไปไม่ได้ตลอดไปก็เรื่องของมึง

"แล้วน้องเขาจะกลับกันยังไง ให้กูไปส่งไหม"

"แน่ะ คุณเตครับคุณเต กลิ่นแปลกๆแล้วเนี้ย"

"กลิ่นปากมึงแล้วไอ้นท" กำมัดทำท่าจะต่อยมันให้มันร้องโวยวายเรียกน้องๆในสายมันให้ช่วย แต่นอกจากจะไม่มีใครเห็นใจมันแล้ว น้องยังยืนขำแล้วตะโกนเชียร์ให้เขาต่อยมันจริงๆ

"รู้ว่าห่วง แต่เดี๋ยวแฟนบอลมันมารับ"

"กูก็แค่อยากรู้เฉยๆไม่ได้หรือไง"

"ไม่ได้! เอ๊ะ หรือถ้ามึงอยากให้น้องเดย์กลับกับมึงก็บอกได้น้า~ นทจัดการได้น้า~"

"มึงเดินกลับแล้วกันไอ้นท ป่ะ ไอ้กันต์" เตชาว่าพร้อมหันหลังให้ไอ้ขี้เมาที่วันนี้ยังพอมีสติแต่ดันพูดมากไม่หยุด เขาทั้งคู่รีบขึ้นไปนั่งแล้วล๊อครถ เปิดกระจกมาหัวเราะคนที่อ้อนวอนขอให้เขาเปิดประตูให้มันหน่อย

"เต้นไก่ย่างสองรอบ ร้องดังๆด้วย"

"ไอ้มีน ไอ้บอล ไอ้จิ๋วมึงมานี่สิ" อย่างไม่มียางอาย ไอ้นทเรียกสายรหัสมายืนเรียงแถว ก่อนจะเริ่มต้นแหกปากเต้นเพลงไก่ย่างกลางลานจอดรถให้คนยืนถ่ายวีดีโอกันเต็มไปหมด

"พอไอเหี้ยนท กูอายแทน!" ไอ้กันต์เปิดรถออกไปพยายามห้าม แต่ไอ้นทกับสายมันไม่มีใครสนใจ ยังหน้าด้านเต้นกันต่อจนครบสองรอบ แถมยังเริ่มร้องโอ้ทะเลแสนงามแถมให้อีก

เตชาเลื่อนสายตาจากกลุ่มคนบ้าไปยังใครอีกคน น้องร่วมคณะที่วันนี้เพิ่งได้มีโอกาสคุยกันครั้งแรก เจ้าตัวกำลังยกมือถือถ่ายรูปพร้อมหัวเราะตาปิดกับความไม่เต็มของเพื่อนตัวเอง เตชาอดจะยกยิ้มให้กับท่าทางสบายๆของอีกคนไม่ได้

เวลาที่อีกฝ่ายเป็นตัวของตัวเองแบบนี้ 

ก็น่ารักไม่เบาเหมือนกันนะ



"สิงสิง ขอบใจมากเลยนะ ขับรถกลับดีๆล่ะ" อาทิตย์กับเฉลยกล่าวลาแฟนของบอลที่เป็นคนขับรถมาส่ง พวกเขาลงจากรถ ยืนมองจนรถออกไปแล้วจึงหันหลังเดินเข้าหอพัก

"งั้นกูอาบน้ำก่อนนะ"

"เออ ขอบใจมึงจริงๆนะเว้ย กูก็คือเหมือนมาอยู่ถาวรอะ ขอโทษจริงๆ"

"ไอ้สัด คิดมากทำไม มันกลางเทอมก็แบบนี้แหละ หอมันหายากกูเข้าใจ และอีกอย่างคือมึงก็รู้ว่าถ้ามึงอยากอยู่ถาวรกูก็ไม่ว่าอะไรเลย" 

"ไม่เอาว่ะ กูรู้ว่ามึงไม่สะดวก" เขาทำหน้าเจ้าเล่ห์ให้มันหลุดขำ ก็รู้ๆกันนั่นแหละ ว่าเขามาอยู่แบบนี้มันก็พาใครมาห้องไม่ได้

"คิดมากว่ะ กูยังไงก็ได้ ที่ไหนก็ได้ ท่าไหนก็ได้ มึงก็รู้" มันว่าให้เขาส่ายหน้าอย่างระอา "มึงตามสบายนะ กูอาบน้ำก่อน" อาทิตย์พยักหน้ารับ มองตามหลังเพื่อนที่เดินเข้าห้องน้ำไป

ความรู้สึกเก้ๆกังๆกลับมาอีกครั้ง เขาก็รู้นั่นแหละว่าที่จริงไม่ใช่ไอ้เหลยหรอก มันน่ะเป็นคนง่ายๆจะตาย อยู่ที่ไหน อยู่กับใครก็ได้ไม่มีปัญหา แต่เขาต่างหากที่รู้สึกอึดอัด มันไม่ง่ายเลยสำหรับคนที่รักความเป็นส่วนตัวแบบเขาที่จะต้องมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่ที่ของตัวเองนานๆแบบนี้

เขามาอยู่กับเฉลยได้สองเดือนแล้ว เหตุผลก็มีอยู่ข้อเดียว คือเขาต้องการหนีมาจากใครอีกคนที่ดันเป็นรูมเมทกัน

ตั้งแต่อาทิตย์ขึ้นปีหนึ่ง เขาต้องย้ายเข้ามาอยู่หอในซึ่งมันเป็นห้องที่พี่ไนท์อยู่ก่อนแล้ว ความใกล้ชิดระหว่างกัน มันนำพาให้เขาตกหลุมรักอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

มันอาจจะดูเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ในทุกวันที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน เขาเก็บสะสมทุกความประทับใจที่มีต่ออีกฝ่ายไว้กับตัวมาตลอด สำหรับคนที่เข้ากับใครได้ยากอย่างเขาแล้ว พี่ไนท์เหมือนแสงสว่างที่ทั้งอุ่นทั้งเจิดจ้าที่เข้ามาเปลี่ยนโลกของเขา

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่ในห้องด้วยกันสองคน มันกลายเป็นช่วงเวลาที่เขาชอบมากที่สุด เป็นช่วงเวลาพิเศษที่เขาตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงในทุกๆ วัน

จากวันเป็นเดือน ความสัมพันธ์ของเราก็เลื่อนไปทีละขั้น ทั้งๆที่ไม่มีสถานะที่มาระบุชัดเจน แต่เขากับพี่ไนท์ก็ก้าวเข้าไปในจุดที่ไม่อาจถอยกลับได้อีกแล้ว

เราสองคนมีอะไรกันครั้งแรก และนั่นก็เป็นจุดผลักดันให้มีครั้งต่อๆมา เราไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมห้อง เกินกว่าคำว่าพี่น้องที่รู้จักกัน แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรที่มากกว่านั้น

เราใช้เวลาด้วยกันอยู่ในห้องเล็กๆ แต่แทบจะเหมือนคนไม่รู้จักเวลาอยู่ข้างนอก เขายังต้องทำเฉยเมื่อเห็นพี่ไนท์เดินควงใครต่อใคร หล่อเลี้ยงตัวเองด้วยคำพูดลวงโลก ว่าท้ายที่สุด ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าจะไปกับใคร สุดท้ายแล้วพี่ไนท์ก็จะกลับมาหาเขาอยู่ดี

แต่มันก็มาถึงวันที่เขาตาสว่าง ในวันนั้นที่กลับมาถึงห้องแล้วเจอคนสองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเตียงของเรา มันเป็นตอนนั้นเองที่อาทิตย์รู้แล้วว่ามันควรจะจบลงได้แล้ว

ไม่ใช่รอความรักจากคนใจร้าย มันถึงเวลาที่เขาต้องรักตัวเองได้แล้ว

"ไอ้เดย์ ไอ้เดย์...ไอ้เดย์!"

อาทิตย์เงยหน้ามองเพื่อนสนิทที่โน้มหัวเปียกๆมายืนจ้องหน้ากัน เขาหัวเราะแล้วถามมันว่าเป็นบ้าอะไร จะมายืนชิดกันอะไรขนาดนี้

"ก็กูเรียกแล้วมึงไม่หันกูก็นึกว่าวิญญาณมึงออกจากร่างไปแล้วดิ"

"โทษที เหม่อนิดหน่อยว่ะ" ไม่ต้องพูดให้มากความมันก็เข้าใจ ไอ้เหลยเจื่อนยิ้มกลับมาก่อนจะตบบ่าเบาๆให้กำลังใจเขา

"มึงไปแช่น้ำไป จะได้สบายขึ้น อยากจะร้องก็ไปร้องในห้องน้ำ กูไม่บอกใครหรอก"

"สัดเหลย"

เขาด่าให้มันหัวเราะพร้อมลุกขึ้นบิดขี้เกียจ สูดหายใจเข้าลึก ผ่อนออกมาแรงๆก่อนจะเดินไปเอาผ้าขนหนูแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ

แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะหยิบมือถือเข้าไปเหมือนที่ทำเป็นประจำ เขาชอบที่จะเปิดเสียงเพลงให้ดังลั่นห้องน้ำ เพราะอย่างน้อยก็มีเสียงเพลงพวกนี้นี่แหละที่พอจะกลบเสียงร้องไห้ของเขาได้บ้าง

******

#วนรัก



 



ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: Loop #วนรัก 1: วงกลมวงเก่า (By เมไร)
«ตอบ #2 เมื่อ09-09-2020 19:58:54 »

 :man1:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19
Re: Loop #วนรัก 1: วงกลมวงเก่า (By เมไร)
«ตอบ #3 เมื่อ09-09-2020 22:13:14 »

 :katai2-1:

ออฟไลน์ Maywrite

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1

#วนรัก

2 ห้องใหม่คนใหม่
[/b]




 

อาทิตย์เคยคิดว่ามันง่าย

กับการจัดระเบียบ การวางลำดับ เอาสิ่งหนึ่งสิ่งใดเข้าหรือออกไปจากชีวิตตามเหตุและผลที่สมควร

แต่ในวันนี้เขาพบแล้วว่าหลักการทั้งหลายแหล่ที่เคยมี มันใช้ไม่ได้เลยเมื่อคำว่า 'สิ่งหนึ่งสิ่งใด' ถูกคำว่า 'คนหนึ่งคนใด' มาแทนที่

เขาเพิ่งรู้ซึ้งในวันนี้เองว่า มนุษย์นี่แหละคือสิ่งที่ไม่เคยทำอะไรสมเหตุสมผล และมนุษย์ด้วยกันเองก็ไม่สามารถควบคุมมนุษย์ด้วยกันได้เลย

 

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่หน้าร้านเหล้า ทั้งๆที่อาทิตย์ค่อนข้างมั่นใจว่าพี่ไนท์จะไม่โผล่หน้ามาเจอมากันอีกแล้วแท้ๆ แต่ที่ไหนได้นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ได้หายไปจากชีวิต แต่คนที่ไม่เคยจะง้อใครกลับรุกหนักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่เขาไปเอาตารางเรียนของอาทิตย์มาจากไหน แต่ก่อนเข้าคณะ หลังเรียนเสร็จ หรือแม้แต่ช่วงพักกินข้าว คนตัวเล็กก็มักจะเห็นอีกฝ่ายมาดักรอกันบ่อยๆ แรกๆก็มามุกขอร้องให้เห็นใจ พอหลุดโมโหก็ตะโกนด่า พอไม่ได้ผลก็กลับไปซึมแกล้งทำอ่อนแอให้สงสารอีกครั้ง ทำซ้ำๆจนเขาที่ตอนแรกใจอ่อนปวกเปียกเริ่มจะจับทางอีกฝ่ายได้บ้างแล้ว 

ถ้าหลบได้ก็พยายามหลบ หลบไม่ได้ก็เอาไอ้บอลไปเป็นไม้กันหมาแทน

อย่าเข้าใจผิด คือพี่ไนท์ไม่ได้กลัวมันต่อยหรอกนะ แต่น่าจะอายเวลามันตะโกนเรียกให้คนมาดูแล้วเล่าประจานเรื่องไม่ดีที่พี่ไนท์เคยทำไว้ต่างหาก 

แล้วไม่ใช่อะไรนะ คือไอ้บอลเปิดปากตะโกนเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าจะโทษว่ามันเป็นความซวยหรือจะบอกว่าเพราะพี่เขามักมากเองดี โจทย์เก่าของพี่ไนท์ถึงได้โผล่มาจากไหนไม่รู้เต็มไปหมด มาร่วมผสมโรงด่ากับเพื่อนสนิทเขาจนคนเจ้าชู้หนีแทบไม่ทันทุกที

'แล้วเดย์จะเสียใจ'

ล่าสุดเมื่อวานนี้พี่ไนท์เพิ่งตะโกนคำนี้ใส่หน้าเขา ไม่รู้หรอกนะว่าพี่เขามีแผนอะไร แต่ถ้าจะตอบไปว่าแต่ไหนแต่ไรก็เสียใจอยู่แล้วก็แอบจะเกรงใจคนขู่

ใช่ เขาเสียใจมาตลอด

เสียใจที่เคยเสียเวลาไปรัก เสียใจที่เคยให้ค่า

"คือถึงขั้นนี้แล้วนะ" เฉลยนั่งเท้าคาง ตาตี่ของเขามองตามคนเคยคุ้นเคยของเพื่อนที่เดินควงสาวสวยอีกคนไปมา

คือหนึ่ง ทั้งสองคนที่ไม่มีใครเรียนคณะนี้แล้วจะถ่อสังขารมากินข้าวถึงที่นี่เพื่ออะไร และสอง โรงอาหารของคณะวิดวะก็ตั้งใหญ่ แต่สองคนนั้นกลับเดินผ่านหน้าพวกเขาหลายต่อหลายครั้งเหมือนจงใจยังไงไม่รู้

"มึงว่าหรือพี่แกจะพยายามให้ไอ้เดย์หึง?" เฉลยลองเดา

"เปล่า กูว่ามันกำลังล่อตีนกูมากกว่า"

"ไอ้บอล ขอร้องเลย กูขี้เกียจจะห้าม กูเพิ่งกินข้าวอิ่ม"

"มึงก็ไม่ต้องห้าม มันหลายทีล่ะ ดวงพี่มันคือต้องโดนกูสักที"

"พอเลยไอ้บอล" สองคนที่กำลังถกกันอย่างเมามันหันไปมองเมื่อไอ้เดย์ที่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นกินข้าวได้มาตลอดเอ่ยขึ้นมา ที่จริงท่าทางที่ไม่ได้ร้อนอกร้อนใจเลยสักนิดของมันนั่นแหละ ที่ทำให้พวกเขาอารมณ์เสียมากกว่าอะไรทั้งหมด

"แล้วมึงไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไงวะ นี่คือถ้าเป็นกูนะ ไม่อยากจะคิดว่ามันจะกลับบ้านไปสภาพไหน"

"พวกมึงเพิ่งเห็นครั้งแรกพวกมึงก็เลยตื่นเต้นไง" อาทิตย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"แต่ถ้ามึงเป็นกูที่ต้องเห็นภาพแบบนี้ซ้ำๆมาเป็นปี มึงก็จะชินเหมือนกูนี่แหละ มันไม่มีอะไรใหม่เลยมึง ต่างกันตรงที่ตอนนี้พี่เขาทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่เมื่อก่อนพี่เขาทำเพราะไม่สนหัวกูเลยต่างหาก"

"..."

"แล้วถ้าพวกมึงยิ่งมองเขาอยู่แบบนี้ พี่เขาก็จะไม่ยอมไปสักที เพราะฉะนั้นเลิกมองซะ"

"แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะไอ้เดย์ คือมึงก็แบบใจเย็นเกินไปปะวะ หรือมึงไม่รู้สึกอะไรกับพี่ไนท์แล้วจริงๆ" เฉลยยังอดไม่ได้ที่จะถาม เขาไม่ได้ตั้งใจจะตอกย้ำเพื่อน รู้ว่ามันตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว แต่ที่นั่งดูดน้ำไปมองพี่เขาจู๋จี๋กับสาวไปมันก็เกินมนุษย์ไปนิดนึง

"แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ให้กูเดินไปตบแล้วแย่งคืนมาเหรอ นี่ผัวกูนะ! ไปไกลๆเลยนะชะนี! งี้เหรอ" อาทิตย์ยังทำเป็นเล่น ทั้งที่จริงๆแล้วมันไม่มีทางหรอกที่เขาจะไม่รู้สึกอะไร

มันไม่เคยมีคำว่าชิน ไม่ว่าจะหนึ่งเดือนหรือหนึ่งปี เวลาเห็นพี่ไนท์เดินควงกับใครต่อใครมันก็ยังเจ็บเหมือนเดิมนั่นแหละ เจ็บมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ที่ดีขึ้นก็เพียงเขาสามารถจัดการกับอารมณ์ตัวเองได้ อดทนเก่งขึ้นก็เท่านั้นเอง

แค่เห็นพี่ไนท์อยู่กับคนอื่นมันไม่น่ากลัวหรอก ที่น่ากลัวคือหัวใจที่มันแอบลิงโลดเวลาที่เห็นพี่เขายังพยายามเข้าหาต่างหาก

"อยากจะเอาแม่งหมกป่าจริงๆ"

"ทำไมกูรู้สึกสงสารสิงสิงขึ้นมาวะ"

"เออ คือกูอยากรู้จริงๆ ว่าถ้ามึงไปเจอสิงเดินควงกับคนอื่น มึงจะทำยังไง"

"ใคร! มันไปเดินกับใคร! "

"โอ๊ยยย / โอ๊ยยยย" พวกเขาสองคนตะโกนพร้อมกัน หูมันต้องมีปัญหาแหละ เครื่องรับสารเพี้ยนมาก

"ทำอะไรกันอยู่" ในตอนที่โดนไอ้บอลซักไซ้ให้บอกความจริงว่าไปเจอสิงที่ไหน เสียงของใครอีกคนก็ดีงขึ้นให้ทั้งสามคนหันไปมอง

"อ้าว ศิษย์ลุง หวัดดีครับ" ไอ้บอลเอ่ยทักทายพี่นท อาทิตย์กับเฉลยรีบยกมือไหว้ตาม เห็นอยู่ด้วยกันทีไรก็อดจะอิจฉาในความสนิทกันเกินเบอร์ของสายรหัสนี้ไม่ได้เลย

"ไปครับ"

"กูยังไม่ได้ชวนไปไหนเลยไอ้บอล"

"ก็หน้าพี่พร้อมเมามาก ถ้าลุงผมอยากเลี้ยงผมก็พร้อมเมาครับโผ้ม"

"มึงสงสารกูเถอะ อีกนิดสิงสิงของมึงก็จะตีหัวกูแล้ว"

"ว้าย ผู้ชายจะตีกันแย่งเลาด้วย" อัธพลเอามือคาดอกกว้างของตัวเอง เสียงเล็กเสียงน้อยบอกว่าเลือกไม่ถูกว่าจะไปกับใครดี

"บอล เอาจริงกูว่ามึงเริ่มแปลกๆ แล้วว่ะ คำพูดคำจาคือติดจากผัวมาแหละดูออก"

"อะไรเล่า ผัวเผอที่ไหน น้องบอลก็คือน้องบอลสุดที่รักคนเดิมของพี่นทนั่นแหละ"

"มึงไปอยู่กับสิงสิงมึงเหอะ นทนทบอกเลยว่านทนทไม่เอา!"

คนที่เหลือไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือปวดหัวกับไอ้ลุงหลานคู่นี้ดี สร้างซีนกันเก่งนัก ดีนะที่ไม่ได้อยู่กันครบสาย คราวที่แล้วที่ไปเต้นไก่ย่างหน้าผับยังดังว่อนยูทูปอยู่เลย

"เอ้า เข้าเรื่องก่อน กูจะมาบอกมึงว่า ที่มึงให้กูดูห้องว่างให้ กูหาได้แล้วนะ"

"เห้ยจริงดิ แถวไหนอะพี่"

"ตรงตลาดหน้ามอ คือเดินมายังได้ โครตใกล้คณะเราเลย"

"โห พี่นทคือเทพจริง ไปหามาได้ไงเนี้ย ตรงนั้นถามกี่ทีก็เต็มตลอด"

"เทอมสุดท้ายพวกกูไม่ค่อยมีเรียนแล้ว เพื่อนกูที่มันเคยอยู่เลยกำลังจะย้ายกลับไปอยู่บ้าน กูบอกมันแล้วว่าอย่าเพิ่งไปแจ้งออก เผื่อเพื่อนมึงชอบจะได้เซ็นสัญญาต่อได้เลย"

"เห้ย พี่นท~ น้องเลิ้ปอะ ทำเพื่อน้องขนาดนี้น้องอยากนอกใจไอ้สิงเลยว่ะ"

"พูดอีกรอบสิ กูจะอัดไปให้มันฟัง"

"อย่าร้ายกับน้องดิวะ~"

แล้วสองพี่น้องก็เริ่มแกล้งกันอีกรอบ ไอ้บอลโดนพี่นทตีหัว พี่นทโดนไอ้บอลจี้เอว ทั้งร้องทั้งหัวเราะเสียงดังลั่นโรงอาหาร

"แล้วเดย์เข้าไปดูวันนี้เลยได้ไหมครับพี่นท" อาทิตย์ที่ตื่นเต้นกว่าใครตัดสินใจแทรกกลางเข้าไปในสนทนาที่หาสาระไม่ได้ ก็รอแล้วแต่ก็ยังไม่หยุดเล่นกันสักที

"เห้ย นี่อย่าบอกนะว่าเพื่อนที่จะเข้าไปอยู่คือน้องเดย์?" เมื่อเขาพยักหน้ารับอย่างงๆว่าทำไมต้องตกใจขนาดนั้น พี่นทก็โน้มตัวไปกระซิบข้างหูหลานรหัสตัวเอง ก่อนจะทำหน้าเจ้าเล่ห์หัวเราะคิกคักกันสองคน

"แรงมากครับ งานนี้กำไม้พายมือสั่นแล้วครับ"

"นายได้กลิ่นเหมือนที่เราได้กลิ่นหรือเปล่าบีหนึ่ง~"

"กลิ่นแรงมากเลยแหละบีสอง กลิ่นอะไรน้า~ ใช่หรือเปล่า ใช่กลิ่น..."

"กลิ่นตดพวกมึงสองคนแหละ" พี่กันต์ที่โผล่มาจากด้านหลังแทรกขึ้นให้ทั้งโต๊ะฮาครืน

"สวัสดีครับพี่กันต์" เมื่อเห็นเพื่อนยกไหว้รุ่นพี่ที่มาใหม่อาทิตย์ก็ทำตาม พี่กันต์ไม่ได้สนใจจะรับไหว้พวกเขาเท่าไหร่นักเพราะมัวแต่ช่วยพี่นทกับไอ้เหลยหิ้วไอ้บอลออกไปทิ้งที่สวนด้านนอกโรงอาหาร

"สวัสดีครับพี่เต" และก็เป็นจังหวะนั้นเองที่อาทิตย์เพิ่งเห็นว่าพี่กันต์ไม่ได้เดินมาคนเดียว เขากล่าวทักทายพร้อมหลุบตาลงต่ำ มือไม้เกะกะไร้ระเบียบ ไม่รู้ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ดูเก้ๆกังๆแบบนี้ 

ตั้งแต่วันนั้น คนที่ไม่เคยคุยกันก็เหมือนจะบังเอิญเจอกันและได้คุยกันบ่อยขึ้น อาจจะเป็นเพราะพี่เตเป็นห่วง พี่เขาจึงมักจะหาโอกาสเดินเข้ามาถามว่ายังโดนพี่ไนท์ตามรังควานอีกหรือเปล่า

"สวัสดีครับเดย์"

อืม.. แล้วไอ้คำว่า 'ครับ' ที่พี่เขาไม่ได้ใช้กับใครบ่อยนักก็ทำเขาจั๊กจี้ทุกทีสิน่า



Rrrrrrrrr

"อืม..ครับ.." คนขี้เซายังคงหลับตาสนิท อย่างอิดออดอาทิตย์ตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องอยู่ใต้หมอนขึ้นมากดรับในที่สุด

[ไงมึง ยังนอนอยู่หรือไง]

"อืม มึงโทรมาทำไมแต่เช้า" เมื่อรู้ว่าเป็นไอ้บอล น้ำเสียงสุภาพก็เปลี่ยนเป็นปนหงุดหงิด นี่มันวันอาทิตย์นะ ขอนอนตื่นสายหน่อยไม่ได้เลยหรือไง

[เช้าพ่อมึงจ้า บ่ายโมงกว่าแล้วจ้า มึงจะนอนถึงศุกร์หน้าเลยไหม]

"เห้ย จริงดิ" คนที่ยังอยากนอนต่อตกใจ ขยี้ตาไปมาก่อนจะผละโทรศัพท์ออกมาดูเวลา จริงๆด้วย อีกสิบนาทีจะบ่ายสองแล้ว

"ก็เมื่อวานขนของทั้งวันกูก็เหนื่อยไง" 

[แหม พูดเหมือนกูไม่ได้ไปช่วยนะ กูจำได้ว่าคุณหนูเดย์แค่ขนตุ๊กตากับกระถางกระบองเพชรออกมาจากรถ แค่นี้ยังจะเสือกบ่นอีก]

"แหะ"

อาทิตย์ได้หอพักแล้ว มันเป็นหอที่พี่นทเป็นคนหาให้นั่นแหละ ตอนที่ยังหาไม่ได้เขาเอาข้าวของทั้งหมดไปฝากไว้ที่บ้านสิงเพราะมันใกล้กับมหา'ลัย เมื่อวานพอเซ็นสัญญาปั๊บ เขาและเพื่อนๆ จึงไปขนของทั้งหมดมาที่ห้องพักแห่งนี้ 

[แล้ววันนี้มึงจะให้พวกกูเข้าไปช่วยต่อตู้ไหม สิงมันฝากถาม] 

เพราะในห้องมีเฟอร์นิเจอร์พร้อมใช้แค่ไม่กี่อย่าง เตียงและตู้เสื้อผ้าอย่างละหนึ่งหลัง และโต๊ะเขียนหนังสืออีกหนึ่งตัว เมื่อวานพอขนของเสร็จเราทุกคนจึงพากันไปเดินเลือกเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นเพิ่มเติม แต่นึกสนุกอะไรกันก็ไม่รู้ ไม่ยอมซื้อไอ้ที่เขาพร้อมส่ง ดันยุกันให้ซื้อไอ้แบบที่ต้องเอามาต่อเองซะงั้น

"กูน่าจะทำเอง.."

[มึงทำเองไม่ได้] อัธพลรีบขัด เรื่องใช้แรงยกแรงหามมันต้องคนล่ำบึ้กอย่างเขา อย่างคุณหนูเดย์ที่เปิดขวดน้ำทีก็หน้าดำหน้าแดง จะให้มันมาไขน๊อตก็คงไม่แน่น เดี๋ยวตู้ก็พังล้มใส่ตัวมันพอดี

[งั้นตกลงเดี๋ยวกูเข้าไปนะ]

"หึย ไม่เป็นไร เมื่อวานพวกมึงก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วกูเกรงใจจริงๆ เดี๋ยวกูลองทำเองได้" อาทิตย์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่เมื่อคนที่รู้จักกันดียืนยันว่าจะช่วยให้ได้เขาก็ไม่อยากจะขัดศรัทธาเพื่อน

"งั้นเอางี้ เดี๋ยววันนี้กูจัดห้องก่อน พรุ่งนี้หลังเรียนเสร็จมึงมาช่วยกูต่อตู้แล้วกัน แล้วตอนเย็นให้สิงพาไปเอ็มเค เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง"

เมื่อตกลงกันได้ไอ้บอลก็วางสายไป อาทิตย์ที่ตอนนี้ตื่นเต็มตาแล้วยังคงไม่ยอมลุก นอนมองเพดานสีขาวโทนที่ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่คุ้นสักที

ที่ตื่นสายขนาดนี้ก็เพราะแบบนี้แหละ เมื่อคืนรู้สึกแปลกที่จนนอนไม่หลับเลยสักนิด

อย่างช้าๆอาทิตย์ตัดสินใจยันตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตากลมกวาดมองกล่องลังและข้าวของมากมายที่ยังกองเรียงรายอยู่เป็นย่อมๆ มันยังเหมือนเดิมทุกอย่าง เมื่อคืนพอมาถึงห้องเขาก็หมดแรงและไม่ได้จับอะไรเลย

"จะเริ่มจากอะไรก่อนดีเนี้ย"

อาทิตย์ที่อยู่ในชุดนอนสีเหลืองลายแกะตัดสินใจทิ้งตัวนอนลงอีกครั้ง เขาไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง แม้แต่สีขาวที่ดูสว่างเกินความจำเป็นตรงหน้าก็ทำให้เขารู้สึกขัดใจจนน้ำตาคลอเต็มเบ้า

"..."

ในที่สุดเขาก็ออกมาแล้วจริงๆสินะ ในที่สุดก็ก้าวออกมาจากคนใจร้าย ก้าวออกมาเพื่อจะเริ่มต้นใหม่ กล้าที่จะยืนบนขาตัวเองเสียที

แต่ถึงจะมั่นใจว่าทำถูกแล้ว แต่มันก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี ตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่ง จะดีจะร้ายเขาก็มีพี่ไนท์อยู่ด้วยมาตลอด ถึงจะมีเรื่องที่ไม่น่าจดจำหลายเรื่อง แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขก็ไม่ได้มีน้อยกว่ากันเลย

แต่ต่อไปนี้จะไม่มีอีกแล้ว

ไม่ว่าจะดีจะร้าย มันก็จะไม่มีพี่เขาอีกต่อไปแล้ว

Rrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกรอบให้น้ำตาที่ตั้งท่าจะไหลเลือนหายไป เขาเลื่อนมือไปใต้หมอน อดจะรู้สึกตลกตัวเองที่มักจะตื่นเต้นเวลามีโทรศัพท์เข้าไม่ได้ ชอบคิดว่ามันอาจจะเป็นพี่ไนท์ทั้งๆที่ก็บล๊อคอีกฝ่ายไปแล้ว

"ไงมึง"

[ตื่นหรือยังไอ้เดย์]

"อืม ตื่นแล้ว ไม่ต้องมาช่วย กูนัดต่อตู้กับไอ้บอลพรุ่งนี้" เขากล่าวดักคอมันทันที จากที่วาบโหวงกับเรื่องในอดีต ตอนนี้กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นบ้างแล้วในหัวใจ

[ยังไม่ได้พูดอะไรเลย แค่จะโทรมาถามว่ามึงเป็นไงบ้าง วันนี้กูก็มีนัด ไปหาไม่ได้เหมือนกันเว้ย]

"โห เฉลย เรารู้คุณรอเวลานี้มานานแล้ว"

[แหม อยู่กับคุณหนูเดย์มาตั้งหลายเดือน ขอผมปลดปล่อยบ้างเถอะครับ จะแห้งตายอยู่แล้ว]

"ขนาดนั้นเลย"

[ยิ่งกว่านั้นอีก กูเก็บกดมานาน วันนี้จะจัดชุดใหญ่ อยากเห็นไหมกูจะได้ถ่ายเก็บไว้ให้]

"ไอ้เหลย ไอ้ทุเรศ ไอ้เลว ห้ามทำเลยนะมึง" อาทิตย์ด่าให้อีกคนขำก๊ากแล้วบอกว่าก็แค่แหย่เล่นหรอกน่าใครจะกล้าถ่าย ถ้าอยากดูจริงๆก็หิ้วป๊อบคอร์นแล้วมาดูสดเลยดีกว่า

[แล้วกูขอเดาว่ามึงยังไม่ได้กินข้าวเช้า กูเลยจะโทรมาบอกว่าเมื่อวานกูซื้อข้าวกล่องไว้ให้ในช่องฟรีซแล้วนะ มึงอุ่นกินได้เลย มันมีแต่กระเพราหมูสับก็ทนๆไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะสั่งหมูกรอบให้กินนะ]

"รักมึงที่สุดแล้วเฉลย~"

[พอ! มึงไปแดกข้าวได้แล้วอีคุณหนู!]

เมื่อวางสาย คนที่อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้วก็ตัดสินใจลุกพรวดจากที่นอนอย่างกระฉับกระเฉง เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบกล่องข้าวออกมาใส่ไมโครเวฟตามที่เพื่อนสั่ง กินข้าวไปก็คิดกับตัวเองไปว่าจะจัดการกับข้าวของที่กองกันเกลื่อนกลาดยังไงดี

อาทิตย์รู้นิสัยตัวเองดีว่ายังไงวันนี้เขาก็คงจะจัดห้องไม่เสร็จ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะจัดพื้นที่ให้ต้นกระบองเพชรลูกรักของเขาก่อนที่มันจะเฉาตายในห้องรกๆนี้

เมื่อวานตอนที่ไปซื้อของเข้าห้อง เขาก็ไม่ลืมที่จะซื้อชั้นสำหรับใช้วางพวกมันมาด้วย เขาตั้งใจจะเอาเหล่าลูกรักไปวางที่ระเบียงเหมือนที่เคยทำตอนอยู่ห้องเก่า อย่างลืมตัวเขาเผลอเลือกชั้นไม้ที่เหมือนกับที่ห้องพี่ไนท์ทุกประการ แก้ตัวกับตัวเองว่า เขาก็แค่กลัวเด็กๆจะไม่ชินกับสถานที่ใหม่เท่านั้นเอง

"แล้วมันต่อยังไงวะ"

คนตัวเล็กนั่งพลิกกระดาษคู่มือไปมาที่ระเบียง ข้างตัวมีกองไม้ที่รอการประกอบวางเกลื่อน ไหนเขาว่ามันง่ายไงวะ นี่นั่งมาครึ่งชั่วโมงแล้วเพิ่งประกอบได้สองจุดเองนะ

"เฮ้อ.."

ฉายาที่เพื่อนๆตั้งให้ว่า 'คุณหนูเดย์' ไม่ได้มาลอยๆ คิดแล้วอดจะโมโหตัวเองไม่ได้ ที่ตั้งปณิธานแรงกล้าว่าต่อไปจะเลิกพึ่งพาใคร สงสัยจะไปไม่รอดอย่างที่ทำปากเก่ง แค่เริ่มต้นก็เหมือนจะไม่ไหวซะแล้ว

ครืด..

ในตอนที่น้ำตาตั้งท่าจะไหลเพราะเจ็บใจตัวเอง เสียงของประตูเลื่อนก็ดังขึ้นให้ต้องหันไปมอง เขาเอี้ยวตัวไปจนสุด แหงนหน้ามองตามเสียงที่มันดังมาจากห้องข้างๆ

"พี่เต? / เดย์?" เอ่ยอย่างงงๆพร้อมกัน สองคนที่กำลังสบตาจับต้นชนปลายไม่ถูก

"พี่เตอยู่ห้องข้างๆเหรอครับ" อาทิตย์ว่าอย่างอึ้งๆ ก่อนที่ทุกอย่างในหัวจะลงล๊อค ตอนนี้เขารู้สาเหตุแล้วว่าทำไมไอ้บอลกับพี่นทถึงได้หัวเราะคิกคักกันสองคนแบบนั้น

"อืม นี่เป็นเดย์เองเหรอที่ย้ายเข้ามาใหม่" ส่วนเตชาก็รู้แล้วว่าทำไมเพื่อนสนิทสองคนถึงได้เอาแต่พูดว่าได้อีกกลิ่นแล้ว ได้กลิ่นอะไรก็ไม่รู้ของมันกันอยู่ได้

"แล้วเดย์ทำอะไรอยู่ครับ" พอเริ่มหายอึ้ง พี่เตก็ชะโงกหน้าเข้ามาที่ระเบียง เอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อตาคมปะทะเข้ากับกองไม้ที่วางอยู่ระเกะระกะ

"พยายามจะต่อชั้นให้กระบองเพชรครับ แต่ว่าน่าจะต้องรอให้พวกไอ้บอลมาช่วยแล้วแหละ แหะ"

เขาว่าพร้อมยิ้มแหย ยกส่วนที่ลองประกอบขึ้นสูงให้พี่เตดู ส่วนที่ควรจะยึดแน่นอยู่กับที่แกว่งไปมาไม่หยุดให้รุ่นพี่หลุดขำ

"พี่ช่วยได้นะ"

"เห้ย ไม่เป็นไรเลยพี่ ผมไม่อยากกวน เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเพื่อนๆมันก็มาช่วยผมเอง"

"ทำไม ไม่ไว้ใจพี่เหรอ เห็นอย่างนี้พี่ก็เก่งพอตัวนะ"

"เปล่าครับ ไม่ใช่อย่างนั้น.."

"งั้นเป็นอันตกลง เราจะให้พี่ไปตอนนี้เลยไหม" พี่เตสรุปเองให้เขาอ้าปากค้าง "หรือจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แต่พี่ว่าชุดน้องแกะก็น่ารักดีนะ"

อาทิตย์ตาโต พอก้มมองตามสายตาอีกคนจึงเพิ่งนึกได้ว่าเขายังไม่ได้อาบน้ำแต่งตัวเลยนี่นา โดนมาเห็นในสภาพแบบนี้ว่าน่าอายแล้ว แต่สายตาที่หยอกล้อกันเต็มที่ของพี่เขาก็ยิ่งทำให้คนใส่ชุดน้องแกะยิ่งไปไม่เป็น

"พี่เตอ่ะ~"



เตชามาเคาะห้องรุ่นน้องในอีกครึ่งชั่วโมงตามที่ตกลงกันไว้ เมื่อประตูห้องเปิดออกเขาก็พบว่าเจ้าของห้องที่เคยอยู่ในชุดสีเหลืองสดใสเปลี่ยนมาใส่ชุดอยู่บ้านที่ดูเรียบร้อยกว่าเดิม

"ห้องรกหน่อยนะครับ" คนตัวเล็กยิ้มเจื่อนให้พี่เตยิ้มรับ ก่อนจะเดิมตามเขามาเงียบๆจนถึงระเบียง เราสองคนนั่งอยู่ตรงข้าม มีกองไม้ตั้งอยู่ตรงกลางพร้อมหนังสือคู่มือ

ถ้าพูดกันตามจริง เขาค่อนข้างเป็นคนไว้ตัว กับคนที่ไม่สนิทมากนักภาพพจน์สำคัญกับเขาเสมอ อาทิตย์ไม่ชอบให้ใครมาเห็นด้านที่ไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง แต่วันนี้พี่เตกลับเห็นมันมาแล้วทั้งสภาพห้องที่รกอย่างกับเพิ่งผ่านสรภูมิ และไหนยังจะชุดนอนที่เขาแสนจะรักนั่นอีก

จะเหลืออะไรให้อายอีกไหม

"ถ้ารู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น"

"หืม?" เตชาเลิกคิ้วมองคนที่นั่งกอดเขาอยู่ตรงหน้า สองมือยังระวิงกับการประกอบชิ้นส่วนของชั้นไม้เข้าด้วยกัน

"ก็ผมไงครับ เรียนวิดวะแท้ๆแต่กลับทำของพวกนี้ไม่ได้เลย"

รู้ว่าพวกเพื่อนๆมันก็แค่แซวเล่น แต่บางทีก็อดจะคิดมากจริงๆไม่ได้ เป็นผู้ชายแท้ๆแต่กลับแรงน้อย แถมไม่มีหัวทางช่างเลยสักนิด เวลาป้าเพื่อนบ้านเรียกไปซ่อมนั่นซ่อมนี่ก็ต้องอ้างว่าขี้เกียจ แต่จริงๆคือทำไม่เป็นต่างหาก

"ไม่เห็นเป็นไรเลย เรียนวิดวะไม่ได้จะเก่งแต่งานช่างสักหน่อย มันต้องมีอะไรสักอย่างนั่นแหละที่เดย์ถนัด มีใช่ไหมล่ะ"

คนตัวเล็กลองคิดตาม เมื่อลองคิดดูดีๆก็เห็นว่าที่พี่เตพูดมันก็ถูก มันก็มีบางสิ่งที่เขาทำได้ดีกว่าเพื่อนจริงๆนั่นแหละ

"ก็จริงนะพี่ ผมชอบวาดรูป พวกดรออิ้ง ออโต้แคดอะไรงี้ครับ"

"ยากจะตาย คนไม่ชอบมีเยอะแยะ" เตชาว่าพร้อมยกชั้นที่ต่อได้หนึ่งแถวขึ้นมาตั้งขึ้นให้อาทิตย์ช่วยจับ "ดูอย่างพี่ คือพี่ได้ซีบวกมาทุกตัวเลยรู้ไหม นี่คืออาจารย์เวทนาแล้วนะ"

"อย่างพี่เตเนี่ยนะ" คนที่เด็กกว่าตาโต คนอย่างพี่เต มีอะไรที่ทำไม่ได้ด้วยเหรอเนี่ย ในความคิดเขาตอนนี้ อีกนิดพี่เตก็เป็นซุปเปอร์ฮีโร่แล้ว

"ตกใจอะไรขนาดนั้น"

"ก็พี่เตให้ความรู้สึกเหมือนพี่ทำทุกอย่างได้ เหมือนพวกกู้โลกอะครับ"

เตชาหลุดหัวเราะให้กับคำเปรียบเปรยของน้อง ทั้งๆที่มันเป็นครั้งแรกที่ได้อยู่กันสองต่อสอง แต่เรากลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรนัก แถมบทสนทนายังดูลื่นไหลกว่าปกติเสียอีก

"แล้วเดย์เป็นไงบ้าง" เตาชาลอบสังเกตคนที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกระเบียงด้วยเสียงที่จริงจังขึ้นให้อีกคนหันมามองกัน

"เขายังมากวนอยู่หรือเปล่า"

"อ๋อ.." คนที่นั่งกอดขาเปลี่ยนท่านั่งให้ดูจริงจังขึ้น

"ก็..มีมาหาบ้างครับ แต่ก็น้อยลงเยอะ ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ แหะ ผมทำให้พี่เตเป็นห่วงตลอดเลย ขอโทษทีนะครับ"

เตชายกยิ้มมุมปาก มองคนที่พยายามส่งยิ้มมาให้ด้วยความรู้สึกเอ็นดู

จู่ๆก็หวนคิดไปถึงอิน รอยยิ้มที่เหมือนกันไม่มีผิด รอยยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากตา รอยยิ้มที่ยิ้มเพื่อให้คนอื่นสบายใจ ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้มีความสุขตามเลยสักนิด

"แล้วเป็นแบบนี้มันดีแล้วจริงๆใช่ไหม"

"ยังไงนะครับ"

"ก็.." เขาลังเลที่จะถาม แต่ความอยากรู้ก็ผลักดันให้เตชาพูดต่อ "ที่เดินออกมามันดีกว่าหรือเปล่า คือเดย์ตัดใจได้แล้วหรือยัง"

"..."

"เอ่อ..พี่ละลาบละล้วงหรือเปล่า ถ้ามันส่วนตัว.."

"ไม่ๆๆ ถามได้ครับ" อาทิตย์รีบยกมือปฏิเสธพัลวัน ก็ใช่ที่มันค่อนข้างส่วนตัวและเขาไม่ชอบเล่าให้ใครต่อใครฟัง

แต่พี่เตไม่ใช่ใครต่อใครสักหน่อย

ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำนั้นเลย 

"ก็..ถ้าให้พูดกันตรงๆมันก็ยังตัดไม่ขาดหรอกครับ เวลาเขามาง้อก็ใจอ่อนตลอดนั่นแหละ"

"แล้ว.."

"แต่ผมก็ไม่อยากกลับไปแล้ว" เดย์ว่าพร้อมยกยิ้ม คราวนี้มันเป็นยิ้มที่ต่างออกไป รอยยิ้มที่เขาเคยเห็นมาแล้วหนึ่งครั้ง ยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์เวลาเดย์เป็นตัวของตัวเอง

"ถึงมันจะยังรู้สึกแย่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นแย่แล้วต้องยืนอยู่คนเดียว ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่มีกำลังใจเยอะแยะไปหมด มีเพื่อนๆที่คอยอยู่ข้างๆผมตลอด" เขาว่าไปยิ้มไป นึกถึงเพื่อนทั้งสองคนที่โทรมาหาเขาแต่เช้า ไหนจะสิงสิงอีกที่ช่วยพาไปนั่นไปนี่เป็นธุระให้ตลอด

"มีพี่ด้วยนะ"

"ครับ?" คนที่กำลังยิ้มแป้นเลิกคิ้วพร้อมถามกลับเมื่อได้ยินคำที่ไม่คาดคิด ใครอีกคนก็เหมือนจะตกใจกับคำพูดตัวเอง รีบยกมือขึ้นส่ายไปมาแล้วแก้ตัวในทันที

"ไม่คือพี่หมายถึง มีอะไรก็ให้พี่ช่วยได้นะ พี่พร้อมเสมอ"

"อะ..อ๋อ..ขอบคุณนะครับ พี่เตช่วยผมไว้เยอะเลย" จู่ๆอาทิตย์เองก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเหมือนกัน บรรยากาศที่เคยสบายๆระหว่างกันเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด มันเป็นความตะกุกตะกักที่ไม่ได้ชวนอึดอัดเท่าไหร่

"ไม่ใช่แค่พี่ ไอ้นทไอ้กันต์ก็ด้วย มีอะไรก็บอกนะ ถึงพวกมันจะไม่ค่อยได้เรื่องก็เถอะ"

"พี่เตอย่าร้ายกับเพื่อนสิครับ~"

อาทิตย์หัวเราะให้กับคนที่ใครๆก็บอกว่าเป็นคนใจดีแต่ก็นินทาเพื่อนตัวเองไม่หยุด ก่อนที่เราสองคนจะช่วยกันเรียงกระถางกระบองเพชรอย่างเป็นระเบียบ

เขาชี้ให้พี่เตดูดอกตูมดอกหนึ่งแมมกล้วยหอมที่ไม่ว่าจะรอยังไงก็ไม่ยอมบานสักที พี่เตเลยบอกว่าถ้ามันบานแล้วให้เรียกพี่เขามาดูด้วย

"งั้น..." เมื่อเสร็จภารกิจที่ตั้งใจ แขกที่เชิญตัวเองมาห้องคนอื่นก็ยืนเก้ๆกังๆอีกครั้ง ขายาวเดินตรงไปยังหน้าประตูห้องช้าๆ "งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่กลับ..."

"เอ่อ พี่เตครับ!" แต่ยังไม่ทันได้บอกลา เจ้าของห้องก็แทรกขึ้นมาเสียก่อนด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างดังกว่าปกติ เขาก็ไม่รู้ว่าจะรั้งอีกฝ่ายไว้ทำไมเหมือนกัน แต่พอรั้งไว้แล้วก็ต้องไปให้สุด

"พี่เตไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ.."

"..."

"เดย์..ผม..ผมหมายถึงพี่เตช่วยผมไว้ตั้งเยอะ ให้ผมเลี้ยงข้าวตอบแทนนะครับ"

 

**********

#วนรัก

ยาวมาก ที่จริงห้าพันกว่าแต่ลบแล้วนะคะ ฮือออ ถ้าชอบช่วยเม้นให้ด้วยนะคะ ~


ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ Maywrite

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
Re: Loop #วนรัก 3: ใส่ใจจับใจ (By เมไร)
«ตอบ #6 เมื่อ11-09-2020 16:17:29 »

3 ใส่ใจจับใจ






ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ประตูห้องหมายเลข 20 กำลังเปิดออก เตชาที่ทำตัวไม่ถูกนักพยายามกะปริมาณความกว้างของรอยยิ้มให้ดูพอเหมาะ เขาไม่อยากทำให้ใครอีกคนที่อยู่หลังประตูรู้สึกว่ามันดูไม่เป็นธรรมชาติ ไม่อยากให้บรรยากาศระหว่างเราดูอึดอัดเวลาอยู่ต่อหน้ากัน

"อ้าวพี่เต สวัสดีครับ"

เป็นอีกครั้งที่เตชามาเจอใครอีกคนอยู่ในชุดนอนรูปแกะ แต่ต่างกันตรงที่วันนี้เหล่าแกะน้อยกำลังเดินเล่นอยู่ในทุ่งสีฟ้า เหมือนท่าทางเขินอายที่เคยมีในครั้งแรกจะลดลงเหลือศูนย์ เดย์แค่หัวเราะให้กับตัวเองนิดหน่อยที่โดนเขาเห็นในสภาพนี้อีกแล้ว ก่อนจะเอ่ยถามถึงสาเหตุว่าทำไมเขาถึงมาเคาะห้องเจ้าตัวแต่เช้าแบบนี้

เช้าที่ว่า คือสิบเอ็ดโมงสิบห้าของวันเสาร์

"พี่ไปตลาดมา เห็นเจ้านี่พี่เลยนึกถึงเดย์" พี่เตว่าพร้อมยื่นถุงกระดาษให้อาทิตย์ เขารับมาดูด้วยความแปลกใจ เมื่อเปิดออกก็พบว่ามันเป็นต้นกระบองเพชรเล็กๆที่มีขนสีขาวปกคลุมจนทั่ว

"พี่จำได้ว่าเดย์ยังไม่มีต้นกระบองเพชรแบบนี้ เขาบอกว่ามันชื่อ แมมขนแกะ" เตชาว่าพร้อมทำหน้าล้อเลียนให้อีกคนหน้ามุ่ยนิดหน่อยก่อนจะหลุดอมยิ้ม

มันตลกนี่นา พอที่ร้านบอกชื่อพันธุ์ เขาก็หลุดหัวเราะและตัดสินใจซื้อให้อีกฝ่ายในทันที  ก็คนตรงหน้าเขาไม่ได้แค่ชอบใส่ชุดนอนลายแกะหรอกนะ อะไรที่เกี่ยวกับแกะ เจ้าตัวดูเหมือนจะชอบมันไปเสียหมด

"นี่กำลังนั่งดูณอนอีกแล้วใช่ไหม" อาทิตย์พยักหน้าพร้อมยิ้มแหยเมื่อโดนรู้ทัน ก็พี่เตมาหาทีไรก็เห็นเขานั่งดู Shaun the sheep (แกะซ่าฮายกก๊วน) อยู่ทุกที

ก็จะไปเห็นเรื่องอื่นได้ยังไง เขาดูอยู่เรื่องเดียว

"ขอบคุณนะครับ พี่เตไม่น่าลำบากเลย"

"ไม่ได้ลำบากอะไร ถ้าเราชอบพี่ก็ดีใจครับ"

"ต้องชอบอยู่แล้วสิครับ ขอบคุณพี่เตมากๆเลย โดนผมรบกวนอยู่ตลอดแล้วยังจะมาซื้อของให้กันอีก ไม่รู้จะตอบแทนยังไงดีแล้วพี่"

"งั้นไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่ตอบแทนได้ไหมล่ะ" คนที่เคยประกาศตัวว่าทำดีไม่หวังผลพูดสิ่งที่คิดในทันที 

ที่จริงวันนี้ลึกๆเขาเองแอบมีแผนนอนนิ่งอยู่ในหัว ลังเลจนถึงวินาทีสุดท้าย แต่เมื่อน้องเปิดหัวข้อมา เขาก็ขอถือว่าโอกาสมันมาถึงแล้วก็แล้วกัน

"ได้เลยพี่เต เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง พี่เตกินข้าวเที่ยงยังครับ" คนที่ทำตัวเป็นประโยชน์ไม่ค่อยได้เสนอตัวทันที ในเมื่อคงจะช่วยอะไรอย่างอื่นพี่เขาไม่ได้ ก็ขอเอาเงินเข้าแก้ปัญหานี่แหละง่ายที่สุด

"ยังไม่ได้กินเลย แต่พี่ไม่ไปร้านเดิมแล้วนะ"

"อ้าวพี่เตไม่ชอบเหรอครับ งั้นพี่เตอยากกินร้านไหนเลือกมาเลยครับ" อาทิตย์ว่าอย่างแปลกใจ ก็ไปร้านลุงด้วยกันครั้งที่แล้ว พี่เตยังเบิ้ลสองจานอยู่เลย แต่สรุปไม่ชอบซะงั้น

"ไม่เอาหรอก" รุ่นพี่ว่าพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ตากลมเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจว่าตกลงแล้วพี่เขาต้องการอะไรกันแน่

"ร้านไหนก็ไม่เอาทั้งนั้นนั่นแหละ :)"



"ห๊ะ มึงว่าอะไรนะ!"

"ไอ้เหลย มึงเบาๆสิวะ"

"กูเบาไม่ได้ เบากว่านี้ไม่ได้แล้ว มึงบอกว่าพี่เตทำข้าวกระเพราหมูกรอบให้มึงกินเหรอ"

อาทิตย์อมยิ้มพร้อมพยักหน้ารับเบาๆ อดจะใช้มือลูบหลังคอไม่ได้ พอเล่าเองแล้วมันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้

"พี่เขาบังเอิญ หรือว่าเขาตั้งใจทำให้เพราะรู้ว่ามึงชอบวะ"

"ก็..อะฮึ่ม.." อาทิตย์ยืดตัวนั่งหลังตรง ก่อนจะเกาแก้มอย่างเขินๆ "พี่เขาบอกว่าจำได้ตอนไปกินข้าวด้วยกันคราวที่แล้ว"

"เดี๋ยวๆๆๆๆ" ไอ้บอลแทรกขึ้นมา ตาคมของมันโตยิ่งกว่าไข่ไดโนเสาร์

"นี่กูพลาดอะไรไป ไปกินข้าวด้วยกันคราวที่แล้ว? คราวที่แล้วอะไร เมื่อไหร่ ทำไมพวกกูไม่รู้"

ท่าทางแตกตื่นของไอ้สองตัวทำให้อาทิตย์หน้าร้อนกว่าเดิม เขาไม่น่าเลย ไม่ใช่ไม่น่าเล่าให้พวกมันฟังนะ ไม่น่าคบกับพวกแม่งเลยต่างหาก!

"ก็..เมื่ออาทิตย์ก่อนนู้นที่พี่เตมาช่วยกูต่อชั้นที่ห้องไง มึงจำไม่ได้เหรอ"

"จำได้ จำได้แม่นเลยล่ะว่ามันไม่ใช่แค่ต่อชั้น แต่ยังช่วยต่อตู้ ต่อโต๊ะ แถมยังสอนคนที่ทำอะไรไม่เป็นอย่างมึงประกอบทุกอย่าง แล้วก็ช่วยมึงจัดห้องจนเสร็จอีก"

อัธพลลากยาว จำได้ดีว่าพอถึงวันจันทร์แล้วเขาจะพาสิงไปช่วย มันก็บอกว่าไม่ต้องแล้ว แถมยังทำหน้าโครตภูมิใจในตัวเอง บอกว่ามันเป็นคนทำตู้ทั้งหลังเองอีก ซักไปซักมาถึงได้รู้ว่าพี่เตมาช่วยสอนมันอีกที

"ก็นั่นแหละ วันนั้นนั่นแหละ ก็พี่เขาช่วยกูตั้งเยอะมึงจะให้กูปล่อยเขาไปทั้งอย่างนั้นได้ไง กูก็แค่เลี้ยงข้าวตอบแทนเขาไง" อาทิตย์ว่าพร้อมไขว้นิ้วชี้กับนิ้วกลางใต้โต๊ะ

เขาก็ไม่ได้โกหกนะ ถึงวันนั้นเขาจะชวนอีกคนไปกินข้าวก่อนที่พี่เตจะสอนต่อตู้ก็เถอะ แต่รวมๆแล้วมันก็เรื่องจริงทั้งนั้น แค่ลำดับเหตุการณ์ใหม่ให้ดูดีกว่าเดิมนิดนึงเองเถอะ

"นี่พี่เขาจีบมึงเหรอวะ"

"เห้ย ไอ้บอลมึงเอาอะไรมาพูดวะ" อาทิตย์ใจเต้นแรงหน้าร้อนไปหมดเมื่อจู่ๆเพื่อนสนิทก็โผล่งมากลางวงตรงๆแบบนั้น

"เอ้า กูมีหัวกูก็วิเคราะห์เอาไหมล่ะ มึงๆคิดดูกันนะ ไปช่วยตอนมีเรื่องกับแฟนเก่า เสนอตัวมาช่วยจัดห้อง แล้วล่าสุดก็คือทำอาหารที่คุณหนูชอบให้กินจ้า" อัธพลทวนข้อมูลในการวิเคราะห์อีกครั้ง มันจะมีจริงๆเหรอไอ้คนที่ทำเพื่ออีกคนขนาดนั้นโดยไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด

แล้วไอ้เรื่องมาทำอาหารที่ไอ้เดย์ชอบนี่คือสุดของที่สุด นอกจากจะจำได้ว่าไอ้เดย์ชอบกินอะไรจากการไปกินข้าวกันแค่ครั้งเดียวแล้ว รุ่นพี่แสนใจดียังไปซื้อวัตถุดิบมาทำให้เพื่อนเขากินเองอีก

อัธพลยังจำตอนไอ้พี่ไนท์ได้ดี พี่เขาที่อยู่กับไอ้เดย์มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ถึงจะไม่ค่อยได้กินข้าวด้วยกันก็จริง แต่เวลามันสั่งข้าวกล่องไปกินที่ห้องก็ต้องเห็นบ้างไม่ใช่เหรอวะ 

เมื่อตอนที่ไอ้เดย์หนีออกมาใหม่ๆ แล้วพี่มันมาหาเขาเพื่อให้ช่วยพูดกับไอ้คุณหนูให้ เขาก็แค่ลองถามคำถามง่ายๆนี้ออกไป เพราะที่จริงก็ใจอ่อนอย่างช่วยพี่มันอยู่เหมือนกัน แต่ก็ต้องมาตกตะลึงเพราะคนที่ทำเหมือนรักไอ้เดย์นักรักไอ้เดย์หนาเสือกตอบไม่ได้ซะงั้น



'ผมขอถามอะไรพี่อย่างนึงดิ'

'...'

'พี่รู้หรือเปล่าว่าไอ้เดย์มันชอบกินอะไร'

'...'

'ไอ้เมนูที่มันต้องสั่งทุกวัน ถ้าไม่ใช่ข้าวเช้าก็ข้าวเที่ยง ไม่เที่ยงก็เย็น ไอ้ที่มันแดกอยู่ทุกวันมันคือเมนูอะไร'

'...'

'ผมขอคำตอบเดียว แล้วผมจะบอกว่ามันอยู่ไหน'

'...'

อัธพลมองคนที่หลบตากันในที่สุด สูดหายใจเข้าลึกๆ เพราะตอนนี้อยากจะพุ่งใส่มันแล้วต่อยให้หน่ำใจ

ไอ้เหี้ย หนึ่งปีเลยนะหนึ่งปี

ถ้าแค่นี้มึงยังไม่รู้ มึงมีหน้ากลับมาหามันอีกได้ไงวะ

'พี่ไนท์..ด้วยความเคารพเลยนะ'

เขาว่าเสียงสั่น พยายามเก็บกั้นความโมโหที่พุ่งขึ้นสมองจนทำให้ปวดหัว นี่ถ้าไอ้เดย์ไม่พูดขอเขาไว้ เขาคงไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของคนตรงหน้าได้เลย

'ผมขอร้องล่ะ อย่าให้ผมเห็นพี่รอบๆ ตัวไอ้เดย์อีกเลยนะ'

'...'

'ถ้าพี่ยังรู้สึกดีกับมันสักนิด ผมขอล่ะ ปล่อยมันไปเถอะนะ'



"มีนั่งรถมาด้วยกันตอนเช้าด้วย" ไอ้เหลยเสริมต่อให้อัธพลหลุดจากห้วงความคิด

"เออ กูลืมไปได้ไง แล้วมีอะไรอีกไหมที่พวกกูยังไม่รู้ มึงบอกมาให้หมดเลยนะ"

"ก็..พี่เขาก็...อะฮึ่ม..ให้กระบองเพชรกูมาต้นนึง" อาทิตย์อ้ำๆอึ้งๆตอบไปเสียงเบาให้ไอ้สองตัวอ้าปากค้าง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว พูดมันให้หมดนั่นแหละ เวลาเห็นพวกมันตกใจก็ตลกดีเหมือนกัน

"แล้วมึงยังจะถามว่าพวกกูเอาอะไรมาพูด ไอ้เดย์ๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้เชี่ยกูต้องเล่าให้พี่นทฟังแล้ว" ไอ้บอลว่าพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อาทิตย์ดึงเครื่องมือสื่อสารออกมาจากมือมันทันทีทันใด

"พอเลยมึงน่ะ" เขาว่าพร้อมทำหน้าดุ "มันไม่มีอะไรหรอก มึงก็รู้ว่าพี่เตเขาเป็นคนใจดี เขาคงสงสารกูตั้งแต่เรื่องพี่ไนท์นั่นแหละ แล้วพอมาอยู่ข้างห้องกัน มาเห็นกูอยู่คนเดียว เขาก็เลยมาช่วยดูแลไง" คนตัวเล็กประจำกลุ่มพยายามอธิบาย เขาพูดมันคล่องปรื้อเพราะอาทิตย์เอาเหตุผลพวกนี้บอกกับตัวเองมาหลายครั้งแล้ว

มันก็มีบ้างที่เขาแอบคิดลึกไปกับการกระทำของพี่เต แต่ก็พยายามเบรคตัวเองไว้ในทุกครั้งเหมือนกัน เขาไม่อยากคิดเองเออเองอีกแล้ว ประสบการณ์จากรักครั้งเก่ามันทำให้เขาเข็ดจริงๆ แล้วยิ่งพี่เตที่เป็นคนนิสัยดีชอบช่วยเหลือคนอื่นไปทั่วแบบนี้ สิ่งที่เขาคิดว่ามันพิเศษ มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาที่พี่เขาทำให้ใครต่อใครก็ได้

ถ้าถามว่าดีใจไหม ถึงจะดูเห็นแก่ตัวไปสักหน่อยเพราะเขาเองก็ยังไม่พร้อมจะรับใครเข้ามา แต่เขาก็ตอบได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า การมีตัวตนของอีกฝ่ายมันดีเหลือเกินสำหรับเขา ไอ้ตอนที่หัวใจได้เต้นตึกตัก ได้เขินจนหน้าแดง หรือยิ้มจนแก้มปริ มันนานมาแล้วจริงๆที่ไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนี้

ดังนั้น สำหรับตอนนี้ ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันดีมากแล้วจริงๆ

"แต่.."

"ขืนมึงไปบอกพี่นท พี่นทก็จะเอาไปแซวพี่เต กูไม่อยากทำให้พี่เขาลำบากใจ เดี๋ยวเสียพี่เสียน้องกันเปล่าๆ"

"ก็ไม่ได้เป็นพี่เป็นน้องกันอยู่แล้วไหมล่ะ" เฉลยยังไม่หยุด

"เออ พี่เขาอาจจะเป็นคนที่เข้ามาทำให้มึงลืมไอ้เลวนั่น..เออ โทดๆ ลืมไอ้พี่นั่นไปจริงๆสักทีก็ได้" อัธพลเสริม รีบเปลี่ยนสรรพนามเรียกไอ้คนชั่ว เมื่อเดย์มันขึงตามองมา

"พอ พวกมึงพอ" อาทิตย์ว่าพร้อมยกมือห้ามเพื่อนๆที่ยุกันไปยุกันมาไม่หยุด ไม่ยอมฟังต้นเรื่องอย่างเขาเลยนี่หว่า

"ถ้ามึงแซวกูกับพี่เตอีก กูจะไม่เล่าอะไรให้พวกมึงฟังอีกเลยด้วย เพราะพวกมึงนี่แหละ เวลาพี่เขามาทีไรทำให้กูเกร็งตลอด"

"แน่ใจนะคุณหนูเดย์ว่าที่มึงเกร็งมันเป็นเพราะกูแซว มึงตื่นเต้นอะไรหรือเปล่า"

"เออ มึงเห็นใครแล้วตื่นเต้นหรือเปล่า~" นอกจากพวกมันจะไม่สนใจคำขู่ของเขา ยังตั้งหน้าแซวกันไม่หยุดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

"ไม่ไหวแล้วหรือเปล่า เก็บอาการไม่อยู่แล้วหรือเปล่า~"

"แพ้แล้ว แพ้คนดี แพ้คนประกอบชั้นเก่งแหละดูออก"

"เดย์"

ตอนที่กำลังปิดหูหนีปัญหา ก็มีเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองคนกลอกตามองบนอย่างหน่ายๆก็แน่ใจว่าเป็นใครที่มาใหม่ อย่างจำใจอาทิตย์เอี้ยวตัวไปสบตาอีกฝ่าย

"พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ" พี่ไนท์ว่าด้วยน้ำเสียงขอร้องให้เขาลังเล คนตัวเล็กหันไปหาเพื่อนอีกสองคน เมื่อพวกมันส่ายหน้าไปมาปฏิเสธเขาก็พยักหน้ารับก่อนจะหันไปหาคนมาใหม่

"มีอะไรเหรอครับพี่ไนท์ คุยกันตรงนี้ก็ได้ครับ" อาทิตย์ใจเต้นรัว มันเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่ชื่ออีกฝ่ายออกจากปากเขา ทั้งๆที่เป็นคำที่เคยใช้บ่อยมากคำนึง แต่เขากลับรู้สึกว่ามันไม่เข้าปากยังไงไม่รู้

"ขอคุยกันสองคนได้ไหม" พี่ไนท์ว่าพร้อมกวาดสายตาไปยังเพื่อนอีกสองคนของเขา ก่อนจะชี้มือไปที่ไกลๆที่มีผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งยืนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่

"ไม่ต้องเป็นห่วงกันนักหรอก วันนี้พี่ไม่ได้มาตื้อเดย์หรอกนะ แฟนพี่ก็ยืนอยู่ตรงนั้น พี่แค่อยากมาแระบความใจกับเดย์เฉยๆ" 

แฟน?

เมื่อได้ยินคำว่าแฟน คนที่นึกว่าตัวเองทำใจได้บ้างแล้วก็เผลอกำมือแน่น ความเจ็บจี๊ดที่เคยเกิดขึ้นหลายครั้งหวนกลับมาอีกแล้ว

เขาเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เองว่าเขายังไม่ได้ไปไหนเลย อาทิตย์เหมือนคนที่เดินออกมาจากบ้านหลังเก่า แต่ยังยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังนั้นไม่ไปไหน แล้วก็เดินกลับเข้าไปอีกไม่ได้เช่นกัน

"งั้น..ไปคุยกันตรงนั้นนะครับ" เขาว่าพร้อมพยักเพยิดไปทางต้นไม้ใหญ่ที่ติดกับตัวคณะ ตากลมแอบเหลือบไปมองคนที่พี่ไนท์เอ่ยสถานะออกมาอย่างชัดเจน

แฟน

มันเป็นตำแหน่งที่เขาเคยอยากได้มาตลอด

มันก็ง่ายแค่นี้เองสินะ

กับคนที่มันใช่ มันก็ง่ายแค่นี้

แต่กับคนที่มันไม่ใช่

ให้ร้องไห้จนตายก็ไม่ได้มันมาอยู่ดี



"วันนี้ ตรงนี้ เมื่อสองปีก่อน จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง"

เตชาที่นั่งเลื่อนรูปภาพในอินสตาแกรมขึ้นไปเรื่อยๆหยุดมือที่รูปรูปหนึ่ง สถานที่แสนคุ้นเคยด้านหลัง กับคนสองคนที่เขารู้จักดีนั่งส่งยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข

เขาจำมันได้ดี มันเป็นบรรยากาศของร้านล่องลอย ผับใกล้มหา'ลัยที่เขาเคยพาอินไปบ่อยๆ และมันก็เป็นวันนั้น ในที่ตรงนั้น เมื่อสองปีก่อนที่เขาเป็นคนบอกเลิกใครบางคน

'ก็อย่างที่เตบอก เตว่าเราเลิกกันเถอะ'

เตชาใช้ความกล้าที่มีทั้งหมดพูดมันออกไป ถ้าใครไม่มาเป็นเขาคงไม่เข้าใจหรอก ทั้งๆที่ยังรักมาก ทั้งๆที่คบกัน ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา แต่ในตอนนั้นอินกลับไม่มีเรื่องของเขาอยู่ในหัวเลยสักนิด

'ก็..ก็ได้ แล้วแต่เตเลย อินยังไงก็ได้'

แต่กับอินมันกลับง่ายแค่นั้น อินเหมือนรอคำนั้นของเขามาตลอด หน้าตาที่ดูเศร้าสร้อยที่ได้เห็นในวันนั้นมันมีเพียงความสงสาร ความรู้สึกผิด แต่มันไม่มีเลยสักนิดกับความรู้สึกที่อินอยากจะรั้งกันไว้

จะโทษอีกคนก็ไม่ได้ เพราะอินเตือนเขามาตลอด เตชารู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลยสำหรับอิน ดังนั้นแม้สักนิดเขาก็ไม่คิดจะโกรธ แต่ถึงจะไม่โกรธก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่เสียใจ ถึงจะเข้าใจทุกอย่าง ก็ใช่ว่าเขาจะยอมรับได้

แล้วเหมือนเขายังเจ็บไม่พอ หลังจากเตชากลับไป อินยังได้รู้จักกับไอ้ดินในวันเดียวกันอีก มันจึงกลายเป็นวันที่แสนสำคัญในชีวิตอิน ทั้งๆที่เป็นวันที่เขาอยากจะลืมมากที่สุด

ที่รู้เยอะขนาดนี้ เพราะตอนอินคบกับมันครบหนึ่งปี อินก็โพสรูปและเขียนแคปชั่นอธิบายไว้โดนละเอียด

เอาให้ชัด เอาให้ช้ำกันไปเลย

"เฮ้อ......" ถอนหายใจออกมายาวเหยียด เกลียดตัวเองที่ยังคงรู้สึกอะไรแบบนี้ เกลียดตัวเองที่ทั้งที่บอกว่าความสุขของอินสำคัญที่สุด แต่ก็อดจะอิจฉา อดจะอยากให้เขาลองไปกันไม่ได้ดูบ้าง อยากลองเป็นคนที่อินยกยิ้มแบบนั้นให้บ้าง

"ข่าวด่วนครับข่าวด่วน" เตชากดปิดหน้าจอมือถือทันทีเมื่อมีเสียงของเพื่อนสนิทดังมาจากข้างหลัง อยากจะหายตัวไปซะเดี๋ยวนี้ น้ำเสียงกวนส้นขนาดนี้รู้เลยว่ามันต้องกำลังจะเล่นอะไรเขาอยู่แน่ๆ

"ครับ จากห้องส่งผมขอส่งต่อหน้าที่รายงานข่าวด่วนไปที่คุณนทนทีเลยครับ" ไอ้กันต์ก็เป็นไปกับมันด้วย ทรุดนั่งหลังตรงตรงข้ามกับเขา ก่อนจะยกนิ้วขึ้นจับในหูตั้งใจฟังรายงานข่าวเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่ในห้องส่ง

"นายเตชา จันทร์ฉายนักศึกษาปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาคเครื่องกล ผู้ที่เคยได้รับฉายาว่า 'เตชารักษ์โลก' วันนี้ได้เปลี่ยนไปแล้วครับ จากที่แทบจะไม่ใช้รถยนต์เวลาไม่จำเป็น ด่ากูที่ขี่มอไซค์มาเรียนจากหอเหมือนกูขายชาติ วันนี้เขาเปลี่ยนไปแล้วครับท่านผู้ชมมมมม"

เตชายกนิ้วกลางเป็นของขวัญให้แก่ผู้ประกาศข่าวดีเด่นแห่งปี ทำท่าจะเก็บของหนีเพราะรู้ว่าพวกมันจะเล่นประเด็นไหน แต่ก็ไม่เร็วพอไอ้สองตัวบาทที่จับเขานั่งกับที่ก่อนจะว่าต่อ

"ยังไงต่อนะครับคุณนทนที" กันต์ว่าน้ำเสียงตื่นเต้น

"วันนี้สายรายงานมาว่า นายเตชาขับรถยนต์ฮอนด้าสีดำ เลขทะเบียน xx xxxx มาจากหอพักของตัวเองที่ห่างจากมหา'ลัยเพียงเดินด้วยเท้าสิบนาทีครับผม!" 

"โอโห ดูเหมือนเตชาคนรักษ์โลกจะเริ่มรักอย่างอื่นมากกว่าแล้วนะครับ"

"ไม่ใช่อย่างอื่นแต่น่าจะเป็นคนอื่นมากกว่าครับ! ขนาดยอมทำโลกร้อนเพื่อรับใครอีกคนมาเรียน ผมว่าคนนี้มาแล้ว กลิ่นออกแน่นอนแล้ว"

"ส้นตีน"

และการรายงานข่าวเด็ดข่าวด่วนก็จบลงตอนที่เตชาขว้างหนังสือเรียนใส่หน้านักข่าว ทั้งนทนทีทั้งกันต์หัวเราะเสียงดังกว่าเดิมเมื่อทำคนใจเย็นโมโหได้อีกแล้ว

"โอเคๆ กูเลิกแซวก็ได้ แต่วันนี้มึงต้องตอบกูมาสักที ว่ากับน้องเดย์นี่คือยังไงกันวะ"

"ยังไงอะไรของมึงไอ้นท"

"เฮ้ย มึงอย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้ไหม ไอ้ที่ให้เขาติดรถมาเรียนด้วยกันทุกวันนี่มันธรรมดาตรงไหนวะ แล้วไม่ใช่อะไร บางวันพวกเราไม่มีเรียนเช้าแต่สายกูรายงานว่าเห็นเดย์ออกมาจากรถมึง"

"กูขอเดาว่าสายมึงเนี้ยคือสายรหัสใช่ไหม เสือกกันทั้งลุงทั้งหลาน"

"มึงไม่ต้องไปว่ามันเลยนะไอ้เต กูเองก็ว่ามันไม่ธรรมดาเหมือนกัน ไม่ใช่แค่เรื่องรถ ยังมีเรื่องที่มึงไปช่วยน้องเขาจัดห้องอีกนะ"

"อะไรของพวกมึงวะ ก็กูอยู่หอเดียวกับเขาแถมห้องติดกัน กูก็ช่วยเขาในฐานะรุ่นพี่คนนึงไม่ได้หรือไง" เตชาเริ่มเสียงดังขึ้นเมื่อโดนรุม 

"แล้วขอเลย พวกมึงเลิกแซวกันได้แล้ว กูน่ะไม่เท่าไหร่ น้องเขาได้ยินเข้ามันจะไม่ดี"

"เดี๋ยวๆๆ เตชา กูว่ามึงพักก่อนไอ้สัด" นทนทีคนขี้เล่นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเคย

"คือถ้าไม่ใช่น้องเดย์เนี้ย มึงก็รู้ว่ากูก็ไม่ยุ่งหรอกนะ"

"ไม่จริง" เตชาสวนกลับให้ไอ้นทโวยวาย บอกมึงอย่าเพิ่งตัดอารมณ์กูสิ

"เออน่า! แต่คือน้องเดย์ก็พิเศษหน่อยไหมล่ะ มึงก็รู้ว่าน้องเขาเจออะไรมา ไอ้บอลมันบอกกูว่าน้องกับไอ้คนที่มึงต่อยเขาวันนั้นคบกันมาตั้งปีนึง แต่เหมือนไอ้เหี้ยนั่นไม่ได้จริงจังกับน้องอะมึง คบแบบไม่มีสถานะ ใจดีใส่แต่น้องไร้ตัวตนงี้"

"..."

"ซึ่งมึงก็กำลังทำแบบเดียวกับมันหรือเปล่า"

"เห้ย กูไม่ได้.." เตชาทำท่าจะเถียง แต่พอมาลองๆคิดตามก็หุบปากตัวเองลงทันที

ชายหนุ่มไม่เคยคิดถึงจุดนี้มาก่อน ตั้งแต่วันนั้นที่ร้านเหล้าเขาก็เข้าหาอีกคนเพราะแค่รู้สึกเป็นห่วงจริงๆ แต่พอมาลองสำรวจการกระทำของตัวเองดูแล้ว ก็พบว่าตัวเองค่อนข้างใจดีกับอีกฝ่ายมากเกินพอดีจริงๆด้วย

นี่ขนาดพวกมันยังไม่รู้นะว่าเขาซื้อต้นไม้กับทำกับข้าวให้น้องกินที่ห้อง พวกมันยังมารุมด่ากันขนาดนี้

"กูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้น้องเข้าใจผิดนะ"

"ไม่มึง พวกกูรู้ว่ามึงไม่ใช่คนอย่างนั้น แต่ที่พวกกูกำลังพยายามบอกมึง คือมึงแน่ใจนะว่ามึงไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริงๆ ที่ทำๆไปก็แค่เพราะหวังดีกับเขา"

"..."

"หรือที่จริงมึงก็เริ่มสนใจน้องเขาแล้วหรือเปล่า" กันต์พยายามทำใจเย็นอธิบาย มองหน้าไอ้คนที่กำลังจมอยู่กับความคิดหนักในหัว

ไอ้เตมันซื่อ

เพราะยังเชื่อว่าตัวเองชอบอินอยู่ มันเลยไม่รู้ว่ามันสามารถและกำลังสนใจคนอื่นอยู่ทั้งๆที่การกระทำมันไปหมดแล้ว 

ใช่ ถึงจะเป็นคนดีโดยพื้นฐาน แต่ถ้าไม่ได้สนใจเป็นพิเศษมันจะดูแลเขาดีขนาดนี้ไหม

"กูเข้าใจแล้ว.."กันต์กับนทนทีมองหน้ากันยิ้มๆ ทั้งกดดันทั้งเกลี่ยกล่อมกันจนเหนื่อย ในที่สุดก็เข้าหัวแล้วสินะ เออดี! จะได้เริ่มต้นใหม่ได้สักที

"กูจะไม่คุยกับเดย์อีกแล้ว"

"ห๊ะ/ห๊ะ" คนที่เหลือร้องเสียงหลงออกมาพร้อมกัน ที่นั่งคิดอยู่ตั้งนาน ตกลงนี่มึงเข้าใจอะไรของมึงวะ

"ถ้ากูเข้าใกล้น้องแล้วน้องจะไม่สบายใจ ต่อไปนี้กูจะไม่คุยกับน้องอีกแล้ว"

เตชาว่าอย่างมุ่งมั่นพร้อมเก็บข้าวของเดินนำไปที่ห้องเรียน เพื่อนอีกสองคนมองตามอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะหันหน้าเข้าหากันแล้วตบบ่าปลอบใจอีกฝ่าย

ไอ้เหี้ยเต มึงขนาดนี้เลยเหรอวะ

"ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้แล้ว" นทนทีกล่าวอย่างมุ่งมั่น มองตามหลังใครอีกคนที่อะไรก็ดีหมด แต่เสือกโง่ฉิบหายเรื่องความรัก

"มันต้องกู กูจะจัดการเอง!"



*****

#วนรัก

ตอนนี้ยากมาก คือความรู้สึกของทั้งสองคนคือทำเราเหงื่อแตกมากค่ะ ฮือ เหมือนเป็นคนที่ไม่พร้อมจะมีความรักกันทั้งคู่ แต่ว่าที่ทำๆให้กันก็คือไม่ธรรมดาเลย แล้วยิ่งนางพี่เตนะ สับสนในสับสน ฮือออ พี่นทช่วยเพื่อนก่อนนนนน

@maywrite_

ออฟไลน์ Maywrite

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
#วนรัก
4 รักแท้รักลวง





ณ สนามหญ้าขนาดใหญ่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เวลาหกโมงครึ่ง นักศึกษามากมายจากทั้งในและนอกคณะต่างมารวมตัวเล่นกีฬายอดฮิตอันดับหนึ่งของโลกกันอย่างสนุกสนาน ข้างสนามมีเสียงเชียร์ดังประปราย เสริมให้บรรยากาศโดยรวมครื้นเครงเฉกเช่นทุกวัน

ในมุมหนึ่งของสนามกว้างแห่งนี้ บนอัฒจันทร์ขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ไม่มีคนเท่าไหร่นัก มีนักศึกษาอยู่กลุ่มหนึ่งนั่งรวมตัวกันด้วยสีหน้าหลากหลายอารมณ์ละคนกันไป

"เอายังไอ้นท" กันต์ว่าพร้อมยกมือมองดูนาฬิกาข้อมือ เขามานั่งอยู่ที่นี่เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วตามจดหมายลับที่ไอ้นทเรียกตัวมา

จดหมายที่แปลว่าจดหมายจริงๆ คือตอนแรกนึกว่าโดนเรียกตัวเข้าฮอร์กวอต คือมันต้องเว่อร์ขนาดเอาครั่งมาปิดแล้วประทับตราลงไปด้วยเลยเหรอ

"รอก่อน ไอ้เหลยจะมาแล้ว อ่ะ นั่นไง เหลยเร็วๆสิมึง" นทนทีว่าเมื่อตาคมสบเข้ากับเพื่อนของหลานรหัสที่กำลังวิ่งหน้าตั้งขึ้นบันไดมา

ไม่ใช่มันมาสายหรอกนะ แต่เขาให้เกียรติแต่งตั้งมันเป็นเลขาขององค์กร มันที่มาถึงคนแรกเลยต้องไปซื้อน้ำซื้อขนมมาให้สมาชิกที่เหลือ

ทำไมไม่ใช้ไอ้บอล?

ก็มันเป็นหลานประธานองค์กร จะให้มันไปเหนื่อยใช้แรงทำไมเล่า!

"เอาล่ะ ในเมื่อมาถึงกันครบแล้ว ผมขอเปิดการประชุมลับครั้งที่ 1 อย่างเป็นทางการ" นทนทีว่าด้วยสีหน้าจริงจัง เจ้าตัวขึ้นไปยืนตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ สองมือเท้าเอว ยืดหน้าอกผึ่งผาย 

"วันนี้วันดี วันศุกร์สิบสาม วันที่เหมาะแก่การรวมพลังของพ้องเพื่อนเพื่อปฏิบัติภารกิจอันยิ่งใหญ่ของเล่าเราชาววิดวะ ขอให้ทุกคนที่อยู่ในที่นี้จงภูมิใจว่าท่านเป็นผู้ที่ถูกเลือก ขอให้ท่านจงเชื่อมั่น มุ่งมั่น และซื่อสัตย์กับเกียรติที่ได้รับ จงอย่าลืมว่าพลังที่ยิ่งใหญ่ มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันใหญ่...โอ๊ย"

หัวหน้าองค์กรลับร้องดังลั่น เพราะในตอนที่กำลังปราศัยอย่างตั้งอกตั้งใจจู่ๆก็มีกระป๋องน้ำอัดลมที่ดื่มหมดแล้วกระแทกหน้าผากอย่างจัง

"มึงทำเหี้ยไรไอ้กันต์" นทนทีโวยวาย บอกให้ไอ้เหลยจดไว้ในบันทึกด้วยว่าเขาโดนไอ้กันต์ลอบทำร้ายขณะปราศัย ดีที่เป็นคนดีมีความสามารถจึงรอดจากเหตุการณ์ลอบสังหารมาได้

"กูทำแทนน้องๆที่นั่งอยู่นี่ทุกคน ไอ้ห่านท อะไรของมึงนัก เข้าเรื่องสักทีสิ"

"ก็นี่ไงกูกำลังปลุกให้พวกมึงหึกเหิมอยู่เนี้ย"

"กูหึกเหิมจนจะลุกขึ้นไปกระทืบมึงได้อยู่แล้ว ลีลาอยู่ได้"

"เออๆ กูเข้าเรื่องก็ได้วะ นี่เห็นเป็นการประชุมครั้งแรกนะกูจะผ่อนปรนให้มึง ครั้งหน้าถ้าทำร้ายกูอีกกูไล่ออกจากองค์กรจริงๆด้วย" นทนทีบ่นอุบพร้อมลูบหน้าผากตรงที่โดนปากระป๋องน้ำอัดลมใส่ปอยๆ

"คือพวกมึงก็คงจะพอเดากันได้ การที่วันนี้กูบอกให้มึงหลบไอ้เตกับน้องเดย์ออกมาแบบนี้ มันก็เท่ากับว่าเรากำลังจะทำอะไรลับหลังไอ้สองคนนั้น" เมื่อทุกคนที่นั่งอยู่ ทำหน้าเหมือนกำลังจะต่อยเขาแล้วจริงๆ นทนทีเลยเข้าสาระทันที

"เออ สรุปง่ายๆเลยแล้วกัน คือกูตั้งใจจะวางแผนจับคู่พวกมันสองคนนั่นแหละ ก็เลยเรียกพวกมึงมา ถ้าใครเห็นด้วยก็ยกมือขึ้นเลย"

ชายหนุ่มประหลาดใจเมื่อไม่มีใครยกมือขึ้นเลย อ้าว เขาอุตส่าห์มั่นใจว่าทุกคนจะเห็นด้วย ทำหน้าเหร่อหรามองกันไปมาทำไมวะ

"ไอ้กันต์มึงทำไมไม่ยกมือ" ท่านประธานตัดพ้อเพื่อนสนิท "กูเห็นมึงก็แซวพวกมันกับกูตลอด ทำไมมาหักหลังกูงี้"

"..."

"มึงเองก็เหมือนกันไอ้บอล รายงานข่าวกูตลอด ทีงี้เสือกจะไม่ช่วยกู"

"มันไม่ใช่งั้นพี่นท พวกผมก็อยากเชียร์พี่เตอยู่นะแต่คือก็กลัวใจไอ้เดย์ไง ถ้ามันลืมพี่ไนท์ไม่ได้แล้วไปทำพี่เตเสียใจอีก คราวนี้หมากันหมดนี่เลยนะพี่"

"กูก็คิดเหมือนน้อง" กันต์เสริมต่อในทันที "กูเองก็คิดเหมือนมึงแหละว่าไอ้เตชอบน้องเดย์ แต่เพื่อนเราแม่งโง่ไง กลัวออกตัวแรงแล้วจะพากันเสียหรือเปล่า"

"งั้นสรุปคือพวกมึงจะไม่ช่วย?"

"..."

"มีอะไรกูรับผิดชอบเอง"

"โอเค!" กันต์ เฉลยและอัธพลตอบออกมาพร้อมกัน ให้คนต้นคิดงงเป็นไก่ตาแตก อะไรของพวกมึงวะ พูดกันมาจนกูเองเกือบจะเปลี่ยนใจยกเลิกแผนอยู่แล้ว พอยกความรับผิดชอบมาที่กูมึงตอบตกลงกันทันทีเลยนะ

รักกันมากแหละดูออก

"ไม่ใช่งั้นดิ ก็ถึงกูจะไม่แน่ใจ แต่กูก็อยากให้มันเริ่มต้นใหม่กับใครสักที แล้วคือมันก็ไม่เคยสนใจใครเหมือนที่สนใจน้องเดย์เลย กูเลยรู้สึกว่ารอบนี้มีเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จสูง"

"ใช่พี่ พอพูดถึงพี่เตทีไรไอ้เดย์คืออมยิ้มเขินตลอด ผมว่าถ้ามันกับพี่เตตัดสินใจคบกันจริงๆ ไอ้เดย์มันต้องมีความสุขมากแน่ๆ" เฉลยเสริมต่อให้อัธพลพยักหน้าเห็นด้วย

"เออดี! ถ้างั้นเราก็มาเริ่มคิดแผนกันเลย!" นทนทีว่าเสียงดังด้วยท่าทางตื่นเต้น

"เดี๋ยวพี่!" แต่ยังไม่ทันได้เข้าเรื่องก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นให้เขาต้องชะงักแล้วหันไปมอง

"คืออย่าว่างั้นงี้เลยนะ แล้วผมกับไอ้จิ๋วเกี่ยวอะไรด้วยวะ" สายรหัสที่ถูกนทนทีส่งจดหมายลับไปเรียกตัวมาด้วยเอ่ยถามอย่างงงๆ นั่งฟังมาสิบนาทีแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าพวกเขามาทำอะไรตรงนี้วะ กูเกี่ยวอะไรด้วยวะ

"พวกมึงเป็นน้องกู กูก็เรียกมาเผื่อเวลากูต้องการกำลังเสริม อย่าถามมาก เอาหัวมาจุ่มกันเร็ว"

เมื่อจบคำของต้นสาย น้องๆก็เกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินไปรวมอยู่ในวงกับคนอื่นๆ งงไปก็เท่านั้น จะเอาคำตอบไปทำไม มีพี่นทเป็นสายรหัสแล้วจะเอาเหตุผลอะไรกับชีวิตนักหนาล่ะวะ



ในช่วงเย็นของวันธรรมดา เป็นปกติที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่แห่งหนึ่งใกล้มหา'ลัยมักจะมีคนไม่เยอะเหมือนในวันหยุด ยิ่งในโซนของโรงหนังแล้วคนยิ่งน้อยกว่าบริเวณอื่น บรรยากาศรอบด้านเงียบเชียบ มีเพียงกลุ่มของนักศึกษาสองสามกลุ่มมานั่งรอเวลาของหนังรอบค่ำ

"ศิษย์ลุง"

"ว่า"

"พี่มึงว่ามันจะไม่น่าสงสัยไปหน่อยเหรอวะครับ"

"น่าสงสัยอะไรวะ"

"เอ้า! ก็พวกเรานี่แหละ มานั่งรอดูหนังกันหกคน ปวดฉี่พร้อมกันสี่คนแบบนี้ เขาจะไม่รู้เลยเนอะว่าพวกเราตั้งใจจะให้เขาอยู่กันสองต่อสอง"

"ไม่รู้หรอก ถึงรู้แล้วไงวะ" นทนทีพูดกับน้องทั้งๆที่ตาคมยังสอดส่ายไปที่ใครอีกสองคนที่นั่งอยู่ไกลๆ ตอนนี้เขากับไอ้บอลมายืนหลบอยู่หลังต้นไม้คอยสังเกตการณ์ ส่วนไอ้สองคนที่เหลือคือมันปวดฉี่กันจริงๆ

ใช่ แผนแรกขององค์กรณ์ลับคือการพาสองคนนั้นมาดูหนังด้วยกัน ถึงมันจะฟังดูคลาสสิคไปหน่อยแต่มันก็เป็นแผนที่ถูกสืบทอดมาแต่อดีตกาล แล้วนทนทีประธานองค์กรก็ขอยืนยันว่ามันเวิร์คเสียยิ่งกว่าเวิร์ค

ก็ลองจำลองสถานการณ์กันดูสิ คนสองคนที่นั่งติดกันอยู่ในที่มืดๆ มีแอร์เย็นฉ่ำที่ทำให้รู้สึกต้องการไออุ่นของใครบางคนมากกว่าเวลาปกติ และยังมีหนังรักโรแมนติกซึ้งๆมากระตุ้นให้หัวใจโหยหาความรักอีก

นี่ถ้าเผลอเอามือจุ่มถังป๊อบคอนพร้อมกันคงสปาร์คกันไฟแล๊บ

แชะ!

"พี่มึงจะถ่ายรูปเก็บไว้ทำไม" อัธพลถามคนที่พยายามแวกใบไม้ซูมถ่ายรูปเพื่อนเขากับเพื่อนพี่มัน คือจะถ่ายก็ถ่ายไปเถอะไม่ได้ว่า แต่คือกลัวพี่มันจะทำต้นไม้เขาหักน่ะสิ พี่ยามคือเหล่มาหลายทีแล้วนะ!

"กูจะถ่ายเก็บไว้เป็นหลักฐาน วันที่พวกมันรักกันกูจะได้ทวงบุญคุณ"

พี่นทว่าให้อัธพลยืนอึ้งอ้าปากค้าง จู่ๆก็รู้สึกผิดกับเพื่อนขึ้นมายังไงไม่รู้ เขาคิดถูกหรือคิดผิดวะที่มาร่วมมือกับพี่มันเนี้ย

.

.

.

"..."

"..."

เตชานั่งอยู่บนโซฟานุ่มข้างใครอีกคน รอบด้านมีเพียงแสงไฟสลัวไร้ผู้คน เขานั่งหันซ้ายหันขวาพยายามทำเป็นสนใจอะไรสักอย่าง ทั้งๆที่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เราอยู่ด้วยกันตามลำพังแท้ๆ แต่ทำไมไม่รู้ครั้งนี้เขากลับรู้สึกแปลกๆ มันเหมือนมีความอึดอัดก้อนใหญ่ๆมาอัดแน่นให้รู้สึกหายใจไม่ออก

รู้สึกเหมือนโดนจับจ้อง รู้สึกเหมือนโดนจัดฉาก

"พี่เตนั่งตรงไหนครับ" ตอนที่กำลังคิดว่าจะชวนอีกคนคุยอะไรดี เดย์ก็เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนา เสียงใสของคนน่ารักทำให้เขาได้สติ ก้มลงมองตั๋วหนังในมือตัวเอง

"F12 ครับ แล้วเดย์ล่ะ"

เลื่อนสายตาไปที่มือของรุ่นน้องพร้อมกัน เมื่อหมายเลข F13 ปรากฎตรงหน้า ก็เหมือนทั้งคู่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนที่ตาทั้งสองคู่จะยกสบกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

"ว่าแล้วเชียว" อาทิตย์ขำแก้เก้อ ยิ้มเจื่อนให้รุ่นพี่อย่างคนรู้สึกผิด

เขาก็แอบรู้สึกมาตลอดว่าวันนี้มันแปลกๆ จู่ๆพี่นทก็บอกจะเลี้ยงหนังไอ้บอล แล้วมันก็คะยั้นคะยอให้เขากับไอ้เหลยมาเป็นเพื่อน แล้วพอถึงเวลาจริงก็มีพี่เตกับพี่กันต์มาด้วยอีก เขาคิดอยู่แล้วว่าพวกนั้นต้องวางแผนอะไรกันไว้แน่ๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย

"อึดอัดหรือเปล่า"

"ครับ?" อาทิตย์ที่กำลังคิดอยู่ในใจว่าจะกลับไปจัดการกับไอ้จอมวางแผนยังไงดีเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

"คือพี่ถามว่าเดย์กำลังอึดอัดหรือเปล่า คือเดย์ก็พอจะเดาได้ใช่ไหมว่าพวกไอ้นทมันกำลังทำอะไรกัน"

รุ่นน้องยกยิ้มเมื่อเห็นพี่เตพูดไปก็ใช้นิ้วเกาแก้มเกาจมูกไป เหมือนเจ้าตัวก็คงรู้สึกผิดไม่ต่างกันกับเขาเลย

"ผมก็ไม่ได้อึดอัดนะครับ" อาทิตย์พูดความจริง อาจจะเป็นเพราะโดนแซวบ่อยก็เลยเริ่มชิน จะกลัวก็แค่เขาต่างหากที่จะไปทำให้พี่เตอึดอัด

"แล้วพี่เตล่ะครับ ลำบากใจหรือเปล่า เพื่อนพี่แซวหนักกว่าเพื่อนผมเยอะเลย"

อาทิตย์หัวเราะเมื่อพี่เตส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนที่จะเริ่มเล่าวีรกรรมของพี่นทกับพี่กันต์ว่าแซวเรื่องเขากับพี่เตแรงกันแค่ไหน

"คือวันนี้ก็คงเป็นแผนไอ้ลุงหลานคู่นั้นนั่นแหละ"

"ครับ ผมก็ว่าอยู่ว่ามันทะแม่งๆ เดี๋ยวนี้พี่นทคือนัดน้องบ่อยมาก บางทีก็แอบคิดจริงๆว่าพี่นทไปถูกหวยมาจากที่ไหน"

"ปกติมันน่ะงกจะตาย แต่กับเรื่องไร้สาระเนี่ยทุ่มเทตลอด"

อาทิตย์ยกยิ้มให้กับคนที่ออกปากบ่นเพื่อนตัวเองอีกแล้ว เขาชอบเวลาที่พี่เตที่ไม่เคยบ่นหรือว่าใครเลยพูดถึงพี่สองคนนั้น ถึงจะดูเหมือนด่ากันตลอดเวลา แต่เขาก็รู้ว่าคนตรงหน้ารักอีกสองคนมากแค่ไหน มันเป็นความสัมพันธ์ของเพื่อนแท้ที่เขารู้สึกว่ามันลงตัวและอบอุ่นดี

"แต่เดย์ไม่ต้องห่วงนะ หลังจากวันนี้พี่จะไปคุยกับพวกมันจริงๆจังๆสักที พี่ไม่อยากให้เดย์อึดอัด"

"ผมก็ไม่ได้.."

"ปล่อยไว้แบบนี้ เดี๋ยวพี่กับเดย์ก็ได้เสียพี่เสียน้องกันพอดี อุตส่าห์สนิทกันแล้ว"

รุ่นน้องที่พยายามจะบอกว่า 'ผมก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรที่โดนแซว' ต้องหยุดพูดกลางคันเมื่อพี่เตแทรกขึ้นมาก่อน จู่ๆก็รู้สึกหน้าชา จุกในอกเหมือนโดนอะไรกระแทกเข้ามากลางใจเต็มๆ

นั่นสินะ

อุตส่าห์สนิทกันแล้ว อุตส่าห์เป็นพี่เป็นน้องกันแล้ว

อาทิตย์ก็ไม่เคยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่ความรู้สึกผิดหวังที่ประดังเข้ามาก็ทำให้เขาแน่ใจแล้วว่า มันเป็นอีกครั้งที่ความใจดีของใครบางคน ทำให้ใจที่เจ็บแล้วไม่จำของเขาคิดเกินเลยไปไกล

คิดเกินเลยไปแล้ว คิดเข้าข้างตัวเองไปแล้ว

"นั่นสินะครับ" สุดท้ายคนที่ไม่รู้จักควบคุมใจตัวเองก็ได้แต่ฝืนยิ้มออกไป

"งั้นฝากพี่เตจัดการพวกพี่นทด้วยแล้วกันนะครับ"



"ขอบใจที่มาส่งเว้ย กลับกันดีๆนะ"

"พาน้องส่งให้ถูกห้องนะมึง อย่าเนียนนะเตชา"

คนที่อยู่ในตำแหน่งคนขับขยับปากสบถไร้เสียงให้รุ่นพี่อีกสองคนหลุดขำก๊าก เมื่อล่ำรากันจนพอใจฮอนด้าสีดำก็เคลื่อนตัวสู่ท้องถนนอีกครั้ง 

"..."

"..."

อาทิตย์ที่ตอนนี้นั่งอยู่เบาะข้างคนขับได้แต่นั่งนิ่งมองออกนอกหน้าต่าง เขาหมดสนุกไปตั้งแต่ตอนที่คุยกันหน้าโรงหนังแล้ว หนังก็ดูไม่รู้เรื่อง ที่ไปกินรอบดึกกันก็ไม่รู้ว่ากินอะไรเข้าไป รู้แต่ว่าตอนนี้อยากกลับไปให้ถึงห้องไวๆ เขาอยากเอาตัวอยู่ให้ห่างจากคนข้างตัวเสียที

มันอึดอัด อึดอัดไปหมด

"แอร์แรงไปหรือเปล่าครับ" อาทิตย์หันหน้ากลับเข้ามาในตัวรถอีกครั้ง ตากลมลอบมองคนใจดีที่เอามืออังแอร์ก่อนจะปรับให้มันอุ่นขึ้นกว่าเดิม

"ก็ไม่นะครับ"

เขาตอบไปสั้นๆแค่นั้นก่อนจะหันหน้ากลับไปทางเดิม รู้ตัวดีว่ากำลังทำตัวเอาแต่ใจ เขาไม่มีสิทธิ์อะไรไปโกรธอีกฝ่ายเลยสักนิด แต่ถึงจะเข้าใจทุกอย่างก็ยังทำไม่ได้อยู่ดี อย่างน้อยก็ไม่ใช่วันนี้ ตอนนี้ อย่างน้อยก็ขอให้เขากลับไปตั้งสติที่ห้องก่อนเถอะ

"พวกนั้นนี่มันเหลือเชื่อจริงๆนะ" บทสนทนาถูกเริ่มต้นอีกครั้งจากคนที่แก่กว่า

เตชาว่าไปถึงเพื่อนกับรุ่นน้องตัวดีที่วันนี้มันวางแผนกันมาดิบดี ทั้งตั๋วหนังที่ปรากฎว่าเขาสองคนนั่งคนละแถวกับพวกมัน ทั้งถังป๊อบคอนกับน้ำอัดลมที่ซื้อมาให้แค่ชุดเดียว แล้วไหนจะหนังรักที่เลือกมาให้ต้องนั่งหน้าแดงกันทั้งเรื่อง

"พี่ขอโทษแทนเพื่อนๆพี่ด้วยนะ ยังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปจัดการมันเอง" คนเป็นพี่ว่ากลั้วหัวเราะแก้เขิน

"ต้องเป็นไอ้นทนี่แหละ ไอ้ตัวดีทำคนอื่นเขาเข้าใจผิดคิดลึกกันไปหมด ทำให้เราต้องมานั่งอึดอัดกันแบบนี้"

"พี่เตไม่ต้องย้ำขนาดนั้นก็ได้ครับ" ในที่สุดคนที่อารมณ์ไม่ค่อยคงที่อยู่แล้วก็ว่าขึ้นด้วยเสียงกึ่งกระแทกกระทั้นให้พี่เตหันมามอง

อาทิตย์รู้ว่ากำลังทำกริยาไม่ดี แต่ตอนนี้เขากำลังโมโหจริงๆนี่นา ก็รู้แล้วว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขา แต่ไม่ต้องย้ำกันขนาดนี้ก็ได้มั้ง

"ที่จริง ผมก็ไม่ได้อึดอัดอะไร แต่มันคงเป็นพี่เตต่างหากที่อึดอัดและดูเหมือนจะไม่พอใจเอามากๆ ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ต้องมาโดนจับคู่กับคนอย่างผม"

อาทิตย์พูดออกไปยาวเหยียดก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วหันไปนอกหน้าต่างทันที เขารู้สึกว่าน้ำตากำลังจะไหล ความน้อยอกน้อยใจมันทำให้คนที่ควรจะเจียมตัวยั้งตัวเองไม่อยู่

ก็รู้นั่นแหละว่าไม่ได้ชอบพอกัน แต่ก็ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะรังเกียจกันขนาดนี้

"คือพี่..พี่ไม่ได้..."

Rrrrrrrrrr

ในตอนที่เตชาอ้ำๆอึ้งๆ เสียงโทรศัพท์จากในกระเป๋าของอาทิตย์ก็ดังขึ้นให้เจ้าของรีบเปิดขึ้นมาดู

"ครับ?" อาทิตย์มองเบอร์แปลกหน้าที่โทรเข้ามาอยู่อึดใจ ก่อนที่จะตัดสินใจกดรับสายในที่สุด

"พี่ไนท์? ครับเดย์เอง พี่ไนท์เอาเบอร์ใครโทรมา?"

พอได้ยินว่าปลายสายเป็นใคร จู่ๆความไม่พอใจก็ทำให้เตชาเผลอกำพวงมาลัยแน่น ตาคมยังจ้องมองท้องถนน แต่หูของชายหนุ่มกลับอยู่ที่บทสนทนาของคนข้างตัว

"ไม่ครับ ก็ไหนเราคุยกันแล้วไง พี่ไนท์ เดย์บอกแล้วไงว่า...หืม...ตอนนี้อยู่คนเดียวเหรอครับ เอ่อ..."

เตชาหน้านิ่วฟังน้องที่พูดจาไม่ปะติดปะต่อ ก่อนที่ตาคมจะหันไปสบกับตากลมเมื่อร่างสูงรู้สึกว่าคนข้างตัวกำลังมองมาที่เขา

"ครับ งั้น..เดี๋ยวผมไปหาเดี๋ยวนี้แหละครับ"

.

.

.



เตชากระสับกระส่าย เขาได้แต่เงยหน้ามองขึ้นไปบนตัวตึกที่ใครอีกคนเพิ่งเดินเข้าไปสลับกับนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เขากำลังยืนรอน้องอยู่ที่หน้าหอใน หอพักที่เดย์เคยอยู่กับใครอีกคน คนที่น้องให้เขาพามาหาในวันนี้



'พี่เตกลับก่อนก็ได้นะครับ'

'ทำไม เดย์จะค้างที่นี่เหรอ'

'เปล่าครับ แต่ผมกลับเองได้'

'ไม่ พี่จะรอหน้าหอ'

'แต่ว่า..'

'ไม่งั้นพี่ไม่ให้ไป'

'...'



เตชาจำน้ำเสียงร้อนรนของตัวเองได้ดี เขาเองก็ตกใจพอๆกับน้องนั่นแหละ ไอ้คำพูดคำจาที่เหมือนมีสิทธิ์ในชีวิตเขาซะเหลือเกินแบบนั้นก็ด้วย ให้มองจากมุมไหนก็คงจะรู้ว่ามันไม่ใช่โหมด 'พี่เตคนใจดีชอบช่วยเหลือคนไปทั่ว' แล้วหรอกนะ

ออกจะดูหวง ดูอยากเป็นเจ้าของเขาเหลือเกิน

"ไอ้เตมึง..."

ได้แต่สบถด่าตัวเอง เรื่องมันลึกล้ำซับซ้อนจนเขาเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าสิ่งที่ไอ้เพื่อนชั่วพูดกรอกหูทุกวันจะเป็นความจริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจปฎิเสธความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อน้องได้อีกต่อไป

'ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ต้องมาโดนจับคู่กับคนอย่างผม'

เจ็บครับ เจ็บไปทั้งใจ

ที่กลัวมาตลอดคือความรู้สึกที่ให้น้องมันจะไม่ใช่ของจริง กลัวว่าตัวเองยังจะรักอินอยู่ กลัวว่าถ้าให้น้องก้าวเข้ามาแล้วเขาจะทำให้น้องเจ็บเหมือนที่เขาเคยโดน

แต่ช่างมันแล้ว เขาไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัวอีกต่อไปแล้ว ช่างหัวมันทั้งหมดแล้ว

"เดย์!" ตอนที่กำลังใช้สมองอย่างหนักหน่วงตาคมก็ไปสะดุดที่รุ่นน้องที่กำลังวิ่งออกมาจากหอพักอย่างรวดเร็ว

เมื่อคนตัวเล็กได้ยินเสียงเรียกก็หยุดฝีเท้า หันมองมาที่เขาด้วยสภาพน้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากเล็กสั่นคลอพร้อมงุมลงต่ำอย่างคนพยายามสกัดกั้นอารมณ์ แต่ในที่สุดคนที่อ่อนแอเต็มทีก็ทนไม่ไหว วิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนจะซุกตัวในอ้อมอกของเขาทันทีทันใด

"เดย์.."

"พี่เต...เดย์..เดย์..ไม่ไหวแล้ว"

.

.

.



อาทิตย์หัวใจตุ่มๆต่อมๆ เมื่อได้เดินบนทางเดินที่คุ้ยเคยความรู้สึกของวันเก่าๆก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง เขาไม่คิดเลยว่าจะกลับมาอีก สักครั้งก็ไม่เคยคิดจะกลับมาเหยียบห้องที่ทำให้หัวใจเขาเจ็บเจียนตาย

คนตัวเล็กลังเล ใจนึงเขาอยากจะกลับ แต่เมื่อบทสนทนาในโทรศัพท์เมื่อครู่แว๊บเข้ามาในหัวก็ทำให้ฝืนกัดฟันเดินหน้าต่อ



'ครับ?'

'เดย์..'

'พี่ไนท์?' อาทิตย์ร้องออกมาอย่างตกใจ ทั้งเบอร์โทรที่ต่างออกไป และเสียงที่ดูแหบพร่ากว่าปกติทำให้เขาไม่แน่ใจนักว่าปลายสายคือเจ้าตัว

'เดย์ เดย์ใช่ไหม เดย์อย่าเงียบสิ'

'ครับเดย์เอง พี่ไนท์เอาเบอร์ใครโทรมา?'

'นี่เบอร์ใหม่พี่ ก็เดย์บล๊อคเบอร์เก่าพี่ไปแล้วนี่'

'...'

'เดย์ เดย์มาหาพี่นะ พี่คิดถึง'

'ไม่ครับ ก็ไหนเราคุยกันแล้วไง พี่ไนท์...'

'นะ พี่คิดถึงเดย์ เดย์ก็ยังคิดถึงพี่ใช่ไหม มาหาพี่เถอะนะ พี่ไม่ค่อยสบาย'

'เดย์บอกแล้วไงว่า...' ตอนที่กำลังจะปฏิเสธอีกครั้งอาทิตย์ก็ได้ยินเสียงไอดังต่อเนื่องมาจากปลายสาย

ตอนแรกเขานึกว่าพี่ไนท์เมาเพราะเสียงอีกฝ่ายดูไม่เหมือนเวลาปกติเท่าไหร่ แต่พอมาได้ยินเสียงไอแบบนี้ถึงได้เข้าใจว่าอีกคนคงกำลังไม่สบายจริงๆ

พี่ไนท์ไม่ค่อยป่วย แต่เวลาป่วยก็คือหนัก

'หืม...ตอนนี้อยู่คนเดียวเหรอครับ'

'ใช่ พี่จะไม่ยอมกินยาถ้าเดย์ไม่มา มาหาพี่เถอะนะ มาดูแลพี่แบบที่พี่เคยดูแลเดย์ไง'

'เอ่อ...' อาทิตย์ยังลังเล แต่ความทรงจำในวันที่พี่ไนท์เฝ้าไข้เขามันย้อนกลับมาให้รู้สึกแย่ เขาค่อนข้างสับสน แต่เมื่อเงยหน้ามองคำตอบมันก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ถ้าเป็นพี่เต พี่เตจะทำยังไงนะ

'ครับ งั้น..เดี๋ยวเดย์ไปหาเดี๋ยวนี้แหละครับ'

ใช่ เพราะพี่เตน่ะ เป็นคนใจดี

ถึงจะรักหรือไม่รัก แต่เพราะพี่เตเป็นคนดี พี่เตถึงเลือกที่จะทำมันเสมอ



ก๊อก ก๊อก

คนตัวเล็กเคาะประตูห้องสองครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมาเปิดให้สักทีเขาจึงตัดสินใจลองหมุนลูกบิดดู เมื่อปรากฎว่ามันไม่ได้ล๊อค คนที่คุ้นกับประตูบานนี้กว่าใครจึงตัดสินใจเปิดมันออกกว้าง

"พี่ไนท์..." อาทิตย์โน้มศีรษะเข้าไปก่อน ไฟสลัวข้างหัวเตียงเป็นตัวนำทางให้มองเห็นสิ่งต่างๆภายใน

"..." ตากลมเหลือบไปเห็นรอบนูนของผ้าห่มบนเตียงหลังใหญ่กลางห้อง สัญชาตญาณมันบอกให้อาทิตย์เปิดประตูค้างไว้แบบนั้น ก่อนสองเท้าจะเดินตรงเข้าไปหาใครอีกคน

ถ้าบอกว่าไม่เป็นห่วงเลยก็คงโกหก

ความรู้สึกผูกพันธ์ที่มีระหว่างกันมันไม่มีทางตัดได้ง่ายๆเลย ถึงจะไม่อยากกลับไปอยู่ในสถานะเดิมแล้ว แต่ลึกๆอาทิตย์ก็ยังอยากมีพี่ไนท์อยู่ในชีวิต อยากให้เรายังสามารถมองหน้า และยิ้มให้กับความสุขของกันและกันได้อยู่ดี

ปัง!

คนตัวเล็กหันหลังขวับทันทีเมื่อประตูห้องที่เปิดค้างไว้โดนปิดลง ตากลมโตขึ้นกว่าเดิมเมื่อคนที่มาปิดประตูไม่ใช่พี่ไนท์อย่างที่เขาคิด แต่เป็นใครคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก แต่ก็ไม่เคยลืมได้เลย

ใคร คนที่ทำให้เขาตาสว่าง

คนที่เขาเคยเห็นอีกฝ่ายมานอนกับพี่ไนท์บนเตียงของเรา

"มาจริงๆด้วยแฮะ" คนที่อยู่หน้าบานประตูว่าพร้อมยกยิ้มเหยียด 

"ไนท์ชนะแล้ว ก็ใครจะไปคิดว่าจะซื่อขนาดนี้" อีกคนว่ากลั้วหัวเราะก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าตังในกระเป๋าแล้วเดินไปที่เตียง

เมื่อเขามองตาม เขาจึงได้เห็นคนที่ตั้งใจมาหาเป็นครั้งแรก พี่ไนท์โผล่ออกมาจากผ้าห่มหนาช้าๆ นั่งพิงพนักเตียงก่อนจะยิ้มกว้างแล้วแบมือรับแบงค์พันหลายใบจากอีกคนพร้อมหัวเราะอย่างร่าเริง

"นี่มันอะไรกัน.." อาทิตย์ถามอย่างงงๆ ในหัวพยายามเดาไปหลายอย่างแต่ยังหาอะไรที่สมเหตุสมผลไม่ได้ ที่พอจะสรุปได้ก็มีเพียงเรื่องเดียว คือพี่ไนท์ไม่ได้ไม่สบายอย่างที่บอกเขาจริงๆ

"พี่ก็แค่เล่นเกมกับไนท์น่ะ เห็นว่าไนท์ร้อนเงิน" คนที่เขาไม่รู้จักเป็นฝ่ายเอ่ยออกมา เจ้าตัวทรุดนั่งไขว้ห้างลงข้างพี่ไนท์ด้วยท่าทางสบายๆก่อนจะว่าต่อ

"ไนท์เขามั่นใจเหลือเกินว่าเดย์ยังลืมไม่ได้ แค่เรียกกริ๊งเดียวยังไงเดย์ก็จะมาหา พี่ก็นึกว่าไนท์มันโม้ซะอีก ทำไว้เยอะขนาดนั้นเดย์ยังมาหามันอีก ไนท์มันมีดีขนาดนั้นเลย?"

อาทิตย์กลืนน้ำลายก้อนโตอย่างอย่างลำบาก เหงื่อรินไหลพรากทั้งที่อยู่ในห้องแอร์เย็นจัด เขาเริ่มเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้วว่ามันเป็นมาเป็นไปยังไง แต่ที่ยังไม่เข้าใจ คือคนคนนี้ทำแบบนี้กับเขาทำไม ต้องการอะไรกันแน่

ไม่ต้องรอนานเขาก็ได้คำตอบ คนที่ตั้งแต่เขามาก็ยังไม่พูดอะไรสักคำลุกขึ้นจากเตียงกว้างที่นั่งอยู่ เจ้าตัวค่อยๆเดินเข้ามาหาเขา ก่อนที่ขายาวทั้งสองข้างจะหยุดลงเมื่อเรายืนเผชิญหน้ากัน

"ไง..พี่รู้อยู่แล้วว่าเดย์ต้องมา" ศศินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหมือนคนเหนือกว่า ตาคมยกเหยียด มุมปากยกขึ้นเยาะเย้ย

"พี่..พี่ทำแบบนี้ทำไม" เอ่ยถามคำถามที่อยู่ในหัวทันที

"พี่ให้โอกาสเดย์แล้ว" คนแก่กว่าพูดขึ้นในทันที "พี่ไปตามง้อแล้ว พูดดีด้วยก็แล้ว ทำให้หึงก็แล้ว แกล้งมีแฟนก็แล้ว แต่เดย์ก็ยังเล่นตัว เดย์บังคับให้พี่ต้องใช้ไม้นี้เองนะ"

"..."

"พอพี่แกล้งบอกว่าคบกับคนอื่น เดย์ก็รู้ตัวแล้วใช่ไหมว่าขาดพี่ไม่ได้ ไม่งั้นก็คงไม่มาหาพี่วันนี้หรอก"

อาทิตย์ทั้งอึ้งทั้งโกรธ มันเป็นแบบที่พี่ไนท์พูดจริงๆนั่นแหละ ที่เขายอมมาหา ส่วนหนึ่งเพราะคิดว่าพี่ไนท์มีแฟนใหม่แล้ว คงไม่ตามตื้อให้เขากลับไปคบกันอีกแล้ว อาทิตย์จึงสบายใจที่จะมาหาด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่ทั้งหมดมันดันเป็นแค่แผนที่พี่ไนท์วางไว้

"แล้วพี่ไนท์คิดว่า พี่ทำแบบนี้แล้วเดย์จะยังกลับไปคบกับคนอย่างพี่อยู่อีกเหรอ พี่คิดว่าเดย์จะโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง"

"แล้วใครบอกมึงว่ากูยังอยากจะคบกับมึง" ตากลมเบิกกว้างเมื่อโดนสวนกลับเสียงดังในทันทีที่พูดจบ

"ที่กูเรียกมึงมาวันนี้ก็เพราะกูแค่อยากให้มึงรู้ตัวไว้ว่า คนอย่างมึง ถ้ากูไม่ยอมปล่อยไปมึงก็ไปไหนไม่รอด เห็นไหม แค่กูโทรหามึงทีเดียว มึงก็แจ้นมาหากูแล้ว"

ศศินก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบเหลือศูนย์

อาทิตย์เคยคิดมาตลอดว่าเขาจมอยู่ในความทุกข์ที่หนักที่สุดแล้ว

"จำใส่กระโหลกมึงไว้นะ" ว่าพร้อมยกนิ้วชี้ยันหัวคนตรงหน้า "คนอย่างมึงไม่ใช่คนที่จะมาทิ้งกู ถ้าจะเลิกกัน ก็มีแต่กูเท่านั้นที่จะเป็นคนทิ้งมึง"

แต่เขาเพิ่งรู้ซึ้งวันนี้เองว่ามันยังทุกข์ได้อีก

"และตอนนี้กูก็ไม่เอามึงแล้ว ไสหัวออกไปจากห้องกูซะ"

ทุกข์ ได้มากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

********

#วนรัก

เฮ้ยยยย เลาไม่เกี่ยว เลาแต่งนิยายฟีลกู้ดดดดดนะ ยังมีใครอยากให้พี่ไนท์เป็นพระเอกไหม เอาแบบแบดบอยกลับใจดีป่าวว

ปล. ตอนนี้ยาวอีกแล้วค่ะ ฮือออ

@maywrite_

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0
 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ Maywrite

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
Re: Loop #วนรัก 5: ลองคบลองรัก (By เมไร)
«ตอบ #9 เมื่อ13-09-2020 19:43:23 »

#วนรัก

5 ลองคบลองรัก






"ว้อทททททททท" อาทิตย์รีบเอามืออุดปากไอ้เหลยที่ร้องดังลั่นลานเกียร์ เขายกยิ้มเจื่อนขอโทษทั้งเพื่อนปีสองและรุ่นพี่ปีสามที่นั่งกันอยู่เต็มลาน อดจะหยิกมันไม่ได้จริงๆที่ไม่รู้จักควบคุมอาการตัวเอง

ก็บอกว่าให้ตั้งสติดีๆ ดูไอ้บอลสิไม่เห็นจะส่งเสียงออกมาสักแอะ

อ้าว

"ไอ้บอลมึงยังอยู่หรือเปล่า" เมื่ออาทิตย์หันไปหาเพื่อนอีกคนก็เห็นมันนั่งตะลึงไม่พูดไม่จา เขาถึงกับต้องเอื้อมมือไปเขย่าขาเพราะมันตาเหม่อไปไหนแล้วก็ไม่รู้

วันนี้รุ่นพี่ปีสี่เรียกทุกคนมาประชุมเรื่องการรับน้องนอกสถานที่ ถึงกลุ่มของอาทิตย์จะไม่เคยเข้าร่วมและไม่สนับสนุนการว๊ากน้องก็จริง แต่สำหรับกิจกรรมอื่นๆ พวกเขาก็พร้อมจะเป็นส่วนหนึ่งเสมอ

มอของเขาก็ดีตรงนี้แหละ ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นคณะวิดวะแต่ก็แค่ว๊ากพอเป็นพิธี ใครอยากร่วมก็เข้าไม่อยากร่วมก็ไม่ได้ขู่บังคับอะไรกัน พอหลังจากว๊ากเสร็จ เมื่อมีกิจกรรมอื่นๆก็ยังสามารถมาร่วมได้อยู่ดี

"มึงพูดใหม่อีกทีสิ เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ" ไอ้บอลที่สติกลับเข้าร่างอีกครั้งเอ่ยถาม

"ไม่เอากูไม่เล่าแล้ว"

"ไม่เล่าก็ไม่ต้องเล่า กูฟังทัน มึงบอกว่าพี่เตขอคบกับมึง"

"เอ้า ก็ฟังทันกันนิ" อาทิตย์ว่ากลั้วหัวเราะ พอกำลังจะเล่าต่อเพราะโดนเพื่อนคะยั้นคะยอขอรายละเอียด ก็พอดีกับที่พี่ๆปีสูงเดินเข้ามาพอดี

ตากลมสบเข้ากับตาคมของคนมาใหม่ จู่ๆหน้าของอาทิตย์ก็ร้อนเห่อ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะหลบตาหรอกนะ คนตัวเล็กทำเพียงยกยิ้มบางให้เมื่ออีกฝ่ายส่งยิ้มใจดีมาให้เขา

ยกยิ้มบางให้กับบางคน ที่วันนั้นมาขอคบกัน



'มันชักจะมากไปแล้ว' พี่เตที่ตอนนี้โมโหจนเลือดขึ้นหน้าว่าขึ้นหลังจากที่นั่งฟังเรื่องราวทั้งหมด เจ้าตัวเอื้อมมือออกตั้งใจจะไปเปิดประตูรถ แต่มันเป็นเขาที่รั้งอีกคนไว้ได้ก่อน

'พี่เตจะทำอะไร'

'พี่ก็จะไปหามันไง จะไปเอาเลือดหัวมันออก'

'ไม่เอา พี่เตอย่าไปนะ' อาทิตย์พยายามรั้งคนตัวโตไว้อีกครั้ง 'พี่สัญญากับผมแล้ว ว่าถ้าผมเล่าแล้วพี่จะไม่บอกใคร จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น'

'แต่พี่ไม่คิดว่ามันจะเหี้ยขนาดนี้ หยามหน้ากันฉิบหาย ไม่ได้ตายดีแน่มึงไอ้เหี้ยไนท์'

ว่าแล้วก็ขยับตัวอีกครั้งให้คนตัวเล็กเอี้ยวทั้งตัวไปรั้งแขนไว้ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อโดนคนตัวหนาสะบัดมันออกทันที

'แล้วเดย์จะปล่อยมันไปแบบนี้นะเหรอ!' พี่เตตะคอกใส่ให้เขาสะดุ้งโหยง รุ่นน้องร่นกลับมาที่นั่งตัวเองทันที อาทิตย์ตัวสั่นเทิ้ม ความสับสนที่มีมากอยู่แล้วยิ่งเพิ่มพูนเมื่อโดนพูดเสียงดังใส่

'...'

'เดย์..คือ..พี่ขอโทษ พี่โมโหมากไปหน่อย' ในที่สุดคนที่ขาดสติก็ใจเย็นลงอีกครั้ง

พี่เตที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นพี่เตที่รู้สึกผิด เจ้าตัวทำท่าเหมือนจะเอื้อมมือมาหากันแต่ก็พยายามยั้งตัวเองไว้จนได้

'พี่ไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกเดย์จริงๆ พี่ขอโทษนะครับ'

อาทิตย์พยักหน้ารับรู้แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ความเงียบเข้ามาตีแทนที่ความครุกรุ่นก่อนหน้า แต่มันก็เข้ามาได้ไม่นานนัก เพราะคนที่แก่กว่าทนร้อนใจต่อไปไม่ไหว

'แล้วเดย์คิดจะทำยังไงต่อไป เดย์จะปล่อยมันไปแบบนี้เหรอ' น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้อาทิตย์กล้าจะพูดในสิ่งที่คิด

'ครับ ผมจะปล่อยเขาไป'

'พี่ไม่เข้าใจ' เขาทำให้พี่เตหัวเสียอีกครั้ง อาทิตย์เม้มปากแน่นพยายามกลืนทุกก้อนน้ำตาที่มันตั้งท่าจะรินไหล เขารู้ดี เขากำลังทำให้พี่เตผิดหวังในตัวเขา

'ผมขอร้องนะครับ อย่าบอกเรื่องนี้กับใครเลย ผมอยากให้มันจบลงตรงนี้ ให้มันจบๆกันไปเสียที'

แน่นอนว่าเขาต้องโกรธพี่ไนท์อยู่แล้ว แต่ความโกรธที่มีมันไม่ได้ผลักดันให้เขาอยากแก้แค้น สิ่งเดียวที่เขาอยากได้ตอนนี้คือเอาตัวเองออกห่างจากอีกฝ่าย ยิ่งไม่ต้องมาเจอกันอีกเลยยิ่งดี เขาอยากให้มันจบแค่ตอนนี้ ตรงนี้จริงๆ

'แต่...'

'นะครับพี่เต' น้ำตาของอาทิตย์เริ่มไหล มันปะปนไปด้วยความอายและความเจ็บปวด อายที่พี่เตต้องมาเห็นเขาในสภาพนี้อีกแล้ว และเจ็บปวดที่ตัวเองยังไม่สามารถเดินออกมาจากจุดเดิมๆได้เสียที

'โอเคครับ เดย์ไม่ร้องนะ' เตชาจำใจสัญญาในที่สุดเมื่อเห็นน้ำตาน้อง 

'พี่สัญญาว่าจะไม่บอกใคร แต่เดย์ก็ต้องสัญญากับพี่นะครับ ว่าถ้ามีเรื่องอะไรแล้วเดย์จะบอกพี่ ห้ามเก็บไปคิดมากคนเดียวอีก โอเคไหม'

ตากลมได้แต่นิ่งมองคนที่เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ ความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นในใจอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกเดียวกันกับวันนั้น วันที่พี่เตเข้ามาช่วยเขาครั้งแรก วันที่ทุกอย่างระหว่างเราเริ่มต้นขึ้น

ความรู้สึกอบอุ่น สัมผัสที่ให้ความรู้สึกปลอดภัย 

'ห้ามลืมเด็ดขาดว่ามีพี่อยู่ตรงนี้นะครับ'

'พี่เต...' มันเป็นอาทิตย์ที่ห้ามตัวเองไม่ไหว คนที่อ่อนแอจนถึงที่สุดปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้อย่างไม่คิดจะฝืนอีกต่อไปแล้ว

เมื่อพี่เตดึงเขาเข้าไปในอ้อมกอด เฝ้ากระซิบข้างหูว่ามันไม่เป็นไรแล้วนะ พร้อมใช้มือหนาลูบแผ่นหลังปลอบประโลมไปมา มันเป็นตอนนั้นเองที่อาทิตย์สัมผัสได้ว่าสิ่งที่พี่เตพร่ำบอกมันเป็นความจริง

เขารู้สึกได้ว่ามันจะไม่เป็นไร

ถ้ามีพี่เตอยู่ด้วย มันจะไม่เป็นไรแล้วจริงๆ

.

.

.

รถยนต์สีดำจอดลงที่หน้าหอพัก พี่เตเดินจับมือเขาขึ้นมาจนถึงประตูห้อง เมื่อไขกุญแจเปิดประตูเรียบร้อย อาทิตย์จึงหันหลังกลับไปเผชิญหน้าใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน

'เอ่อ..' เขาเกาแก้มตัวเองเบาๆ อาจจะเป็นเพราะสงบจิตสงบใจได้บ้างแล้ว ความรู้สึกเก้อเขินจึงกลับมาอีกครั้ง

'ขอบคุณพี่เตอีกครั้งนะครับ ไม่ใช่แค่เรื่องวันนี้ แต่ขอบคุณจริงๆสำหรับทุกอย่าง ถ้าไม่มีพี่เตผมคงแย่แน่เลย...'

'ไม่เป็นไรเลยครับ พี่เต็มใจ' อีกฝ่ายตอบกลับมาสั้นๆ แต่ตาคมที่นิ่งมองกันอย่างสื่อความหมายทำให้เขาต้องหลุบตาหลบ

'งั้น..ผม..ผมเข้าห้องแล้วนะครับ เอ่อ..ฝันดีนะครับพี่เต'

หมับ

ตอนที่กำลังลุกลี้ลุกลนหันหลังกลับไปเปิดประตู คนตัวเล็กก็ต้องชะงักเมื่อโดนรุ่นพี่เอื้อมมาจับแขนเขาไว้ เมื่อหันกลับไปก็ต้องตกใจที่ตอนนี้พี่เตขยับเข้ามาใกล้กันมากจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน

'เอ่อ..' อาทิตย์เบี่ยงหน้าหลบให้อีกคนรีบถอยร่นไปทันที

'พี่ขอโทษ คือพี่แค่จะเรียกเดย์ไว้น่ะ'

'พี่เตมีอะไรหรือครับ' อาทิตย์รัวถามทั้งที่ยังหลุบตาต่ำ

'คือ..พี่แค่อยากจะบอกเดย์ว่า...คือพี่ไม่ได้อึดอัดที่โดนพวกเพื่อนล้อ หรือไม่ได้รู้สึกแย่เพราะโดนจับคู่กับเดย์เลยนะ พี่ขอโทษถ้าทำให้เดย์รู้สึกว่าพี่รู้สึกอย่างนั้น'

เมื่อพี่เตพูดอาทิตย์จึงเพิ่งคิดได้ วันนี้เกิดเรื่องขึ้นหลายเรื่อง จนเขาเองลืมไปแล้วว่าเคยแอบน้อยใจพี่แล้วพูดจาแย่ๆแบบนั้นออกไป

'พี่เตไม่ต้องขอโทษเลยครับ ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายพูดจาไม่ดี ทำแต่เรื่องต้องให้พี่เตช่วยตลอด แล้วยังจะใจร้ายใส่พี่อีก ผมนี่มันแย่ที่สุด ขอโทษจริงๆนะครับ'

'เดย์คบกับพี่นะ' อาทิตย์ตาโตเมื่อจู่ๆพี่เตก็พูดไปอีกเรื่อง เป็นอีกเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ

'พี่เต..พี่เตว่าอะไรนะครับ?'

'พี่บอกว่า เดย์คบกับพี่นะ...เดย์คบกับพี่เตได้ไหมครับ'



"มึงว่าไงนะ!"

เป็นครั้งที่สองของวันที่อาทิตย์ต้องตะครุบปากเพื่อนสนิท ตอนนี้ไม่ใช่แค่ปีสองปีสามแต่พี่ปีสี่ก็หันมามองพวกเขาให้ต้องพงกหัวขอโทษกันยกใหญ่

แน่นอนว่าคนที่กำลังตกเป็นหัวข้อสนทนาก็หันมาทางพวกเขาให้อาทิตย์ต้องรีบก้มหน้างุด ก่อนจะยกม้วนกระดาษรายละเอียดงานรับน้องที่เพิ่งได้มาตีหัวไอ้เหลยไม่ยั้ง

"มึงบอกว่ามึงปฏิเสธพี่เขาไปน่ะนะ" เฉลยยังไม่วายกระซิบกระซาบ แค่รู้ว่าพี่เตขอคบกับเพื่อนเขาเร็วขนาดนี้ก็ตกใจจะตายอยู่แล้ว นี่พี่เขายังโดนมันหักอกไปเรียบร้อยแล้วอีกด้วย

หัวใจจะวาย

"ทำไมวะ กูรู้นะว่ามึงเองก็สนใจพี่เขา ทำไมไม่ลองคุยๆกันไปก่อน ตัดโอกาสตัวเองทำไม" ไอ้บอลพูดขึ้นบ้างเมื่อเขายืนยันหนักแน่นว่าปฏิเสธพี่เตไปแล้วจริงๆ

"ก็พี่เตไม่ได้ชอบกูนี่นา"

"อ้าว มึงก็พูดไป ไม่ได้ชอบแล้วเขาจะมาขอมึงคบเพื่อ"

"กูก็ไม่รู้"

"อะไรของมึงวะ มึงอย่ามาอ้าง มึงเองนั่นแหละ มึงยังลืมไอ้พี่ไนท์ไม่ได้ล่ะสิ"

"กูเปล่า.." ไอ้เหลยว่าด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดให้เขาพยายามทำหน้านิ่งปฏิเสธ เขาไม่คิดจะบอกมันเรื่องของพี่ไนท์หรอกนะ ขืนบอกไปคงมีใครสักคนเรียนไม่จบกันพอดี

ได้ตีกันตายไปข้าง

"แล้ว..."

"พอๆ เลิกชวนกูคุยได้แล้ว รุ่นพี่มองแล้ว"

.

.

.

"มอง มองจัง อีกนิดมึงก็จะกินน้องเข้าไปแล้ว"

กันต์กระซิบข้างหูให้คนที่เอาแต่มองน้องหันมาหา เขาแปลกใจที่วันนี้แทนที่มันจะด่า มันกลับยักไหล่พร้อมยกยิ้มมุมปากก่อนจะหันกลับไปมองที่เดิม

"อะไรวะ ทำไมวันนี้ไม่สู้กูเลย แบบนี้กูคิดเองเออเองแล้วนะเตชา"

"มึงอยากคิดอะไรมึงก็คิดไปเถอะ" เตชาว่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ จนอีกคนทนไม่ไหวต้องโบกมือเรียกให้เพื่อนสนิทอีกคนมาสมทบ

"มึงดูเพื่อนมึงสิไอ้นท กูว่ามันแปลกๆว่ะ"

"ยังไงวะ"

"วันนี้กูเห็นมันนั่งจ้องน้องเดย์ไม่หยุด กูแซวก็ไม่เถียงกลับ บอกกูอยากคิดไรก็คิด มึงว่ามันไม่แปลกหรือไงวะ"

"กูเอ๊ะแล้วเนี้ย กลิ่นมาอีกแล้วเนี้ย"

"พวกมึงเลิกบ้ากันได้แล้ว" เตชาพูดตัดบทสนทนาไร้สาระ เขาหันกลับมาประจันหน้ากับเพื่อนสองคนด้วยสีหน้าจริงจังจนทั้งคู่ก็พลอยยืนหลังตรงไปด้วย

"กูมีอะไรจะถาม"

"ว่า"

"มึงพอจะรู้จักกับเด็กนิเทศไหมวะ" สองคนที่เหลือขมวดคิ้วมองหน้ากันเมื่อจู่ๆเตชาก็ถามไปอีกเรื่อง อยากจะด่ามันว่ากำลังคุยเรื่องน้องเดย์อยู่ก็ไม่กล้า เพราะมันทำหน้าเครียดเกิน

"ก็มีนะ ไอ้เนไงที่รู้จักกันที่ค่าย"

"อ๋อ มึงมีเบอร์มันไหม"

"ไม่มี แต่หาไม่ยากหรอก มึงมีอะไร"

"กูจะให้มันสืบเรื่องไอ้ไนท์ให้หน่อย"

"ไนท์? ไนท์ไหนวะ...อ๋อ ไนท์แฟนน้องเดย์อะนะ"

"ไม่ใช่แฟน" นทนทีโดนสวนกลับทันทีด้วยน้ำเสียงกึ่งโมโห ท่าทางที่ดูโกรธหนักหนาทำให้เพื่อนอีกสองยิ้มกริ่ม มาอีกแล้ว~ กลิ่นมาอีกแล้ว

"ไนท์ไม่ใช่แฟน แล้วเตแฟนหรือเปล่า~" อดไม่ได้ที่จะแซว โดนต่อยก็ยอมแล้ว ปล่อยไก่มาขนาดนี้ให้ยืนเงียบๆได้ไง

"ยังไม่ใช่ แต่ก็ไม่แน่" แต่คำตอบของคนโดนแซวกลับทำให้อีกสองคนอ้าปากพะงาบๆ มองตากันเลิ่กลั่ก เอาแล้ว ไอ้เตมันมาแล้ว

"นี่มึงหมายความว่า..."

"อืม กูจีบน้องอยู่"

เพื่อนทั้งสองเหมือนโดนกระป๋องหล่นใส่หัว

อะไรของมันวะ

เชียร์มาตั้งนานเอาแต่ปฎิเสธหัวชนฝา

พอจะยอมรับก็ดันง่ายแค่นี้

เอากับมันสิวะ



มันเป็นครั้งที่สองแล้วที่รุ่นน้องคนนี้ได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในห้องของพี่เต ครั้งแรกที่เข้ามา เขาจำได้ว่าเกร็งจนได้แต่มองจ้องจานข้าวของตัวเอง แต่วันนี้อาการที่ว่ามันลดลงกว่าเดิมเยอะ อาทิตย์จึงพอจะทำใจกล้าใช้ตากลมลอบสำรวจห้องอีกฝ่าย

ห้องของพี่เตเรียบร้อยไม่มีที่ติ ข้าวของที่มีน้อยชิ้นถูกจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย แผนผังของห้องมันเหมือนกับห้องของเขาเปี๊ยบ หนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น มีห้องน้ำเล็กๆ อยู่ระหว่างส่วนครัวกับห้องรับแขก

จะแตกต่างกันตรงที่ส่วนที่ควรจะเป็นชั้นวางทีวี กลับมีชั้นหนังสือขนาดใหญ่ตั้งอยู่แทนที่ เขารู้ว่าพี่เตเป็นหนอนหนังสือ แต่เพิ่งจะรู้ตอนนี้เองว่าหนังสือที่ว่ารวมถึงการ์ตูนญี่ปุ่นที่วางเรียงกันแน่นกว่าครึ่งชั้นด้วย

แกร๊ก

"คะน้าหมูกรอบ?" อาทิตย์เลิกคิ้วถามอย่างประหลาดใจเมื่อจานกับข้าวที่เพิ่งทำเสร็จร้อนๆถูกวางลงกลางโต๊ะ

"กับยำหมูกรอบ และฉู่ฉี่หมูกรอบครับ" พี่เตที่ทรุดลงนั่งตรงข้ามกันว่าด้วยน้ำเสียงแสนจะภูมิใจนำเสนอ

"พี่เห็นเดย์กินแค่เมนูเดียว พี่เลยอยากลองให้เดย์ชิมอย่างอื่นบ้าง หวังว่าเดย์จะชอบนะครับ"

คนตัวเล็กกำลังอึ้ง พี่เตเคยถามเขาว่าที่กินอยู่เมนูเดียว เพราะที่จริงชอบกินผัดกะเพราหรือเพราะชอบกินหมูกรอบกันแน่ เขาบอกไปว่าชอบอย่างหลัง แล้ววันนี้อาหารบนโต๊ะก็มีแต่เจ้าพวกนี้เต็มไปหมด

"พี่เตดีเกินไป ดีเกินไปแบบมากๆ" อาทิตย์เพ้อออกออกมาเบาๆให้อีกคนหลุดหัวเราะ

"อ๋อ เพราะแบบนี้เองสินะ" คนแก่กว่าว่าขึ้นพร้อมพยักหน้าซ้ำๆให้เขาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

"แบบนี้อะไรครับ" 

"ที่ไม่ยอมคบกับพี่ ก็เพราะพี่ดีเกินไปนี่เองเนอะ"

"พี่เตอะ.." เตชาหัวเราะในลำคอ ร่างสูงเอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มของคนที่ทำแก้มพองลมเพราะโดนแซว เขาเลยสัญญากับคนเด็กกว่าว่าจะไม่แซวแล้ว เจ้าตัวถึงยอมลงมือกินกับข้าวฝีมือเขาสักที

"อิ่มจังเลย~ พี่เตคือมาสเตอร์เชฟของปีนี้ครับ" คนที่กินข้าวไปสองจานใช้มือนึงยกนิ้วโป้งให้คะแนนจนเชฟส่วนตัวยิ้มแป้น อีกมือที่ว่างอยู่ใช้ลูบท้องป่องของตัวเองไปมา

อิ่มมาก ไม่ต้องกินข้าวไปสามวันยังได้

"งั้นวันนี้ผมขอเป็นคนล้างจานนะครับ"

"แต่.."

"ไม่งั้นผมไม่มาอีกแน่ๆ" เขาขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง มารอบที่แล้วก็ไม่ได้ล้าง รอบนี้ไม่ให้ล้างอีกจะงอนจริงๆแล้วด้วย

"โอเคครับ งั้นพี่ขอไปยืนสูบบุหรี่ที่ระเบียงนะ"

"บุหรี่?" คนน้องเลิกคิ้ว "พี่เตสูบบุหรี่ด้วยเหรอครับ" อาทิตย์ค่อนข้างแปลกใจ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายสูบบุหรี่เลยสักครั้ง

"ก็สูบบ้างครับ เดย์ไม่ชอบเหรอ"

"ก็ไม่ใช่อย่างนั้นครับ แค่แปลกใจเท่านั้นเอง ผมไม่เคยเห็นพี่สูบน่ะครับ"

"นานๆสูบทีน่ะ" เตชาว่า ในหัวพลางคิดไปถึงตอนที่เลิกกับอินใหม่ๆ ช่วงนั้นเขาสูบจัดจนเพื่อนถึงขั้นต้องออกปากห้าม พอคิดได้ถึงค่อยๆพยายามลด

"แต่ถ้าเดย์ไม่อยากให้พี่สูบ พี่ไม่สูบก็ได้นะ"

"มันต้องขนาดนั้นเลยเนอะ" อาทิตย์ล้อกลับเพราะพี่เตพูดประโยคเมื่อกี้ด้วยน้ำเสียงกวนๆ

"ก็ถ้าเลิกแล้วเดย์ยอมเป็นแฟนด้วยพี่ก็จะเลิกเดี๋ยวนี้เลย"

"งั้นสูบต่อไปเถอะครับ" อาทิตย์อมยิ้มเมื่อพี่เตระเบิดหัวเราะ ถึงจะชอบเวลาที่พี่เตยิ้มใจดีก็จริง แต่เขาชอบมากกว่าเวลาที่อีกฝ่ายยิ้มจนเห็นฟันขาวแทบจะครบทุกซี่แบบนี้

เพราะมันไม่ได้เห็นกันบ่อยๆ

และไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เห็น

"ใจร้าย ไม่ให้ความหวังพี่เลยนะ" แล้วคนใจร้ายก็ยิ้มตีมึน ลุกจากที่ รวบเก็บจานทุกใบบนโต๊ะแล้วเดินไปที่ซิงค์ล้างจาน

"พี่พูดจริงๆ ถ้าเดย์ไม่ชอบพี่ไม่สูบจริงๆนะ" อีกคนไม่วายเดินมาวอแว เตชาหันหลังพิงเคาเตอร์ครัวพร้อมยืนกอดอก มองคนที่เริ่มหยิบน้ำยาล้างจานมาบีบใส่ฟองนำ้

"ผมไม่ยุ่งหรอกครับ ใครๆก็รู้ว่าบุหรี่มันไม่ดี พี่เตโตกว่าผมอีก อย่าให้ผมต้องสอนเลยครับ"

"โห ถ้าจะพูดแบบนี้ เอาบุหรี่พี่ไปทิ้งเลยก็ได้นะ"

.

.

.

เพราะตอนกินข้าวเขาบ่นว่าวันนี้อากาศร้อน พี่เตเลยเสนอว่าจะลงไปซื้อไอศรีมให้หลังจากที่สูบบุหรี่ที่บอกว่ามันจะเป็นมวนเดียวของวันนี้ เมื่ออีกฝ่ายออกไปเขาก็หันไปล้างจานต่อ จัดการจนครัวสะอาดเอี่ยม อาทิตย์จึงเดินออกมายืนที่ระเบียงห้องเพื่อสูดอากาศยามเย็น

จากมุมนี้เขาสามารถมองเห็นลูกๆที่เรียงกันอยู่บนชั้นไม้ได้ชัดเจน ท้องฟ้าที่ไร้เมฆทำให้เจ้าพวกเด็กน้อยดูมีความสุขกว่าทุกวัน โดยเฉพาะเจ้าแมมขนแกะที่ชอบแดดแรงๆแล้ว เขาว่ามันคงกำลังหลับสบายหลังจากกินไออุ่นจากแสงอาทิตย์มาทั้งวัน

"หืม..?"

หลังจากไล่มองลูกๆจนครบแล้ว อาทิตย์ก็ตัดสินใจเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ที่อยู่อีกด้านของระเบียงกว้าง ตากลมสะดุดเข้ากับบางสิ่งคุ้นตาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ เมื่อลองใช้มือเลื่อนกล่องที่บังอยู่ออก เขาจึงเห็นว่ามันมีแมมขนแกะซ่อนอยู่หนึ่งต้น

"มาแล้วครับ..อ่ะ" มันเป็นจังหวะนั้นที่พี่เตเดินกลับเข้ามาพอดี ตาคมโตขึ้นเพราะความตกใจเมื่อโดนเขาจับได้ ก่อนที่หูของคนแก่กว่าจะเริ่มแดงขึ้นจนเห็นได้ชัด

"พี่เตก็เลี้ยงแคคตัสด้วยเหรอครับ" อาทิตย์ถามให้อีกคนพยักหน้า เขาไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้พี่เตเขินขนาดนั้น แต่ท่าทางของอีกฝ่ายตอนนี้ทำให้อาทิตย์หลุดอมยิ้ม

น่ารัก น่ารักดีแฮะ

"อืม ก็ตอนที่พี่ซื้อให้เดย์ พี่ก็ซื้อมาลองเลี้ยงดูด้วยต้นนึงน่ะ"

"แล้วทำไมถึงวางไว้แบบนี้ล่ะครับ น้องต้องเจอแดดเยอะๆ เอากล่องบังไว้เดี๋ยวน้องก็ตายกันพอดี โถ~ น่าสงสารจัง พ่อเรานี่ไม่ได้เรื่องเลยเนอะ"

ประโยคสุดท้ายเดย์หันไปพูดกับต้นไม้ในมือ เตชายืนมองคนน่ารักที่ทำเสียงเล็กเสียงน้อยด้วยสีหน้าจริงจังกว่าเคย สมองครุ่นคิด หัวใจเต้นแรงรัว

เอาก็เอาวะ

"ปกติพี่ก็ไม่ได้เอากล่องบังไว้หรอก" เตชาสูดหายใจเข้าเต็มปอด

"แต่คือพี่ไม่อยากให้เดย์เห็นน่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ คือพี่หมายถึงพี่ตั้งใจจะเอาให้เดย์ดูทีหลังน่ะ" เมื่อเห็นน้องหน้าเสียตอนเขาบอกว่าไม่อยากให้เห็นเตชาจึงรีบอธิบาย ก่อนจะต้องมาอ้ำๆอึ้งๆอีกครั้งเมื่อมาถึงประโยคสำคัญ

"คือพี่ตั้งใจว่า...ถ้าพี่ดูแลจนมันมีดอกบานขึ้นมาได้จริงๆ...พี่จะลองขอเดย์เป็นแฟนอีกครั้ง"

"พี่เต..เลิกล้อเล่นได้แล้วครับ" อาทิตย์ว่ากลั้วหัวเราะ แต่เมื่อตากลมสบเขากับตาคมของรุ่นพี่เขาก็ต้องชะงัก ทั้งๆที่มันควรจะเป็นสีหน้าทีเล่นทีจริงเหมือนทุกครั้ง แต่พี่เตกลับทำหน้าจริงจังจนเขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"พี่ไม่ได้ล้อเล่น ถ้าพี่ทำได้จริงๆ เดย์ลองคบกับพี่ได้ไหม"

"..."

"ถ้าไม่ได้รังเกียจกัน ให้โอกาสพี่สักครั้งนะครับ"

"รังเกียจอะไรล่ะครับพี่เต มันก็แค่...โอเค งั้นผมพูดตรงๆ แล้วนะ" คนน้องไม่อยากให้พี่เข้าใจผิด เขารวบรวมความกล้า มันคงถึงเวลาแล้วที่ต้องเปิดใจกันสักที

"เราคบกันไม่ได้หรอกครับ เพราะพี่เตไม่ได้ชอบผม และผมเองก็ยังเคลียร์ตัวเองไม่ได้ ทั้งๆที่ผมรู้สึกดีมากๆเวลามีพี่เตอยู่ด้วย แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครหรือยัง พี่เตเข้าใจผมด้วยนะครับ"

"เดย์เชื่อพี่เถอะนะ ว่าพี่เข้าใจเดย์ดีกว่าใคร แต่ลองเปิดใจให้พี่ไม่ได้เลยหรือครับ"

"พี่เต..." อาทิตย์ทำหน้ายุ่งยากใจเมื่ออีกฝ่ายยังตื้อไม่เลิก

 "พี่ชอบเดย์ครับ"

เตชาโพล่งออกมาให้คนที่ตั้งท่าจะเถียงชะงักค้าง

"ไม่ใช่แบบพี่น้องที่พี่ชอบเอามาอ้าง แต่ชอบแบบที่พี่คิดว่ามันจะสามารถพัฒนาไปเป็นความรักแบบคนรักได้ในที่สุด"

"..."

"พี่เองก็สับสนมาตลอด ไม่แน่ใจมาตลอดเหมือนกันว่าจะเริ่มใหม่กับใครได้จริงๆหรือเปล่า จนถึงตอนนี้พี่ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ แต่มีสิ่งนึงที่พี่รู้แน่ชัด คือถ้าพี่ปล่อยเดย์ไปโดยไม่ได้พูดความรู้สึกออกมา พี่จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ"

"..."

"พี่อาจจะดูดื้อด้านไปบ้าง แต่ถ้าเดย์พอจะรู้สึกดีกับพี่อยู่บ้าง แค่สักนิดก็ยังดี ขอโอกาสให้พี่ได้ไหม เปิดใจให้พี่ได้หรือเปล่า"

"..."

"พี่รู้ว่าเดย์ยังเดินอยู่ในความสับสน แต่ถ้ามันยังออกมาจากตรงนั้นไม่ได้จริงๆ งั้นพี่ขอเดินไปด้วยได้ไหม เดินไปด้วยกันจนกว่าเดย์และตัวพี่เองจะหาบทสรุปของความไม่แน่ใจทั้งหมดได้ จนกว่าจะถึงวันนั้นอย่างเพิ่งตัดความหวังพี่เลยนะครับ"

เมื่อเตชาพูดจบความเงียบก็หมุนเวียนรอบตัวของทั้งคู่อีกครั้ง คนแก่กว่าพยายามสูดหายใจเข้าให้เต็มปอดเพื่อเรียกสติ เขารู้สึกโล่งไปทั้งตัว เขาพูดไปหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องตั้งรับกับคำตอบที่จะได้จากน้องเท่านั้น

ตอนนี้ทั้งสมองและหัวใจของอาทิตย์กำลังทำงานหนัก มันทั้งจุกทั้งเจ็บทั้งมึนหัวไปหมด วันนี้พี่เตพูดเยอะ พูดเยอะกว่าปกติเอามากๆ และแถมพูดจาอะไรก็ไม่รู้ให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะไปหมดแบบนี้

"หนึ่งอาทิตย์ต่อครั้งครับ"

"ครับ?"

อาทิตย์เม้มปากแน่น ถึงความสับสนมันจะยังมีเท่าเดิม แต่เขาเองก็ตัดสินใจแล้วเหมือนกัน

"ปกติผมจะรดน้ำน้องอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง แต่ถ้าพี่เตขยัน ทุกเช้าพี่เตก็ลองมาสำรวจน้องเอาก็ได้ครับ เอาไม้จิ้มฟันจิ้มดูว่าดินแห้งหรือเปล่า ถ้ายังชุ่มน้ำอยู่ก็ไม่ต้องรดนะครับ"

คนเด็กกว่าว่าไปมือก็เอื้อมไปหยิบฟ็อกกี้ที่มีน้ำอยู่ครึ่งนึงจากบนชั้นวางของ "เวลารดน้ำพี่เตก็แค่ฉีดรอบๆน้องไปจนชุ่ม พอน้ำไหลออกมาจากใต้กระถางแบบนี้ก็ถือว่าใช้ได้"

"..."

"น้องพันธุ์นี้ชอบแดดแรงๆ พี่ปล่อยทิ้งไว้ที่ระเบียงได้ทั้งวัน แต่ตอนที่อากาศชื้นหรือฝนตกนานๆ อย่าลืมเอาน้องย้ายเข้าไปข้างในด้วยนะครับ"

อาทิตย์ว่าพร้อมเดินเข้าไปใกล้รุ่นพี่แล้วยื่นแคคตัสที่เพิ่งรดน้ำใส่มือ ทั้งๆที่หน้าแดงแจ๋แต่คนตัวเล็กก็ยังยกยิ้มกว้างให้คนตัวสูงที่ยืนสบตากัน

และนี่แหละคือคำตอบของเขา

"พี่เตพยายามเข้านะครับ เดย์เองก็จะรอให้น้องออกดอกเร็วๆเหมือนกัน"



******

#วนรัก

น้องเดย์น่ารัก พี่เตสู้ตาย พี่เตไว้ลาย สู้ตายสู้ๆ เฮ! ตอนนี้บทพูดเยอะมากเลยค่ะ เหมือนเขาอ้ำๆอึ้งๆกันมาหลายตอน ตอนนี้เลยระเบิดตู้มต้ามออกมา แงง ไม่งั้นไม่จบ ฮา

เป็นกำลังใจให้พี่เตกับน้องเดย์ด้วยนะคะ ชอบน้องกดหัวใจให้น้องๆด้วยน้า ส่วนใครอยากให้กำลังคนเขียนก็คอมเม้นต์ให้ด้วยจ้า อุอิ

ป.ล. ติกันมาได้เลยนะคะ บางทีก็รู้สึกว่าตัดตอนแปลกๆ ถ้างงยังไงบอกมาได้เลยนะคะ ยินดีปรับปรุงมากๆ ขอบคุณค่ะ

@maywrite







CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Loop #วนรัก 5: ลองคบลองรัก (By เมไร)
« ตอบ #9 เมื่อ: 13-09-2020 19:43:23 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19
Re: Loop #วนรัก 5: ลองคบลองรัก (By เมไร)
«ตอบ #10 เมื่อ13-09-2020 22:26:43 »

 :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด