...จันทร์จ้าว...บทพิเศษ Love Letter (๖ มิ.ย. ๖๔/หน้าที่ ๖๙)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ...จันทร์จ้าว...บทพิเศษ Love Letter (๖ มิ.ย. ๖๔/หน้าที่ ๖๙)  (อ่าน 671328 ครั้ง)

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2441
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +230/-3
จันทร์จ้าวตกหลุมพลางด้วยความเต็มใจ

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
น่ารักทั้งคู่เลย..ยยยยยยยยย   :กอด1:

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
คุณหมอภวัตกลเม็ดแยะที่แท้จริง!
โอ้ยยย เอ็นดูจันทร์ หึง ห่วงหวง จนหลงกลถูกตะล่อมเข้าเรือนหอ พี่หมอภวัตปริ่มเปรมสุดๆละงานนี้ :hao7:

เรื่องนี้คุณพงศ์ต้องได้รู้!  :laugh:

ขอบคุณ คุณบัวมากๆค่ะ กรี๊ดดดดดเลย
คิดถึงๆๆๆๆ จันทร์จ้าวยังเอาแต่ใจกับพี่หมอคนตามใจ
 
จะรอลุ้นว่าเดือนต่อไป คุณบัวจะพาเราเจอใครน้า คิดถึงทุกคนเลยค่าา  :pig4:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-09-2020 23:29:12 โดย Ac118 »

ออฟไลน์ Malibu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แหมมมมม คุณหมอคะ เข้าทางเลย
ขออีกตอนเป็น1สัปดาห์​นั้นได้มั้ยคะ อุอิอุอิ

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
หมั่นเขี้ยวคุณจันทร์มากค่ะ ความกันท่านี้ท่ารักน่าชัง แต่คุณหมอแอบเจ้าเล่ห์นะคะ กินคุณจันทร์อิ่มหนำสำราญไปเลย

ออฟไลน์ Noonnaja

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
กลับมาอ่านอีกรอบ

ออฟไลน์ Ploybudz

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ Kfc_Pizza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4

ออฟไลน์ cutelady

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

FC พี่หมอ มาแล้ววววว  น่ารักมากกกกก สามีในดวงใจ ....
จันทร์จ้าว  ก็น่ารัก แพ้ทางพี่หมอ ตลอดดดดด (น่ารักแบบ เกเรนิดๆ)
 
เพิ่งได้เข้ามาอ่าน บอกตรง.. ไม่อยากให้จบ อยากมี โมเม้นท์ นี้ ไปเรื่อยๆๆๆๆ

ขอขอบคุณนักเขียนผู้น่ารัก จรรโรงใจ..+1  ให้เป็นกำลังใจน้าาาา คนเก่ง

 :pig4: :pig4: :pig4:

 :mew1: :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
โอยยยยย......เปิดมาเจอ  ดีใจมากกกกกกก คิดถึงจันทร์เจ้าตลอดๆ
หมอภวัต คนฉลาด กับจันทร์เจ้า เจ้ากลเม็ด ก๊ากกกกกกกกก   :m20: :laugh:
แล้วคนกลเม็ดเยอะ ถูกคนฉลาดจับกินอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว (แต่ต้องรู้แน่ๆ ๕๕๕๕๕๕) :z1: :pighaun: :haun4:
เสียดาย คนอานไม่ได้แอบเข้าไปสอดส่องด้วยนี่สิ  ตั้งหนึ่งสัปดาห์เชียวนะ   :z3: :z3: :z3:
หมอกินของคาว เอิ่ม... หรือของหวานเพลินเลย  :sad4: :hao5: :-[
ขอบคุณไรท์มากๆ
      :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ตัวยุ่ง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คนเจ้าเล่ที่แท้จริงคือคุณหมอนี่เอง คุณจันทร์น่ะเด็กน้อยไปเลย 55555

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +346/-2
อ่านแล้วอบอวลด้วยความสุขจริง ๆ ครับ  :pig4:

ออฟไลน์ Jely

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :katai5: คุณหมอนะคุณหมอ

ออฟไลน์ tonpaicat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
คุณพงศ์นี่สมเป็นกัลยาณมิตรของจันทร์ อยากให้คุณพงศ์มีคู่เป็นของตัวเองบ้าง

ออฟไลน์ Freezz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
น่ารักมากครับ  ชอบจันทร์เจ้ามากๆ  อยากให้มีตอนพิเศษ เรื่อยๆ นะครับ   คิดถึง

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1540/-8
จันทร์จ้าว
By: Dezair
…………………………..
บทพิเศษ Love Letter



   บ่ายวันอาทิตย์ แดดแรง อากาศร้อน แต่ใต้ถุนบ้านเรือนไทยรักษพิพัฒน์เย็นสบาย ไม่ว่าจะนั่งเล่นนอนเล่นก็เหมาะ กระนั้น ก็มิอาจจูงใจจันทร์จ้าวให้ผ่อนคลายได้เลย


   เพราะอะไรน่ะหรือ


   ก็เพราะเขากำลังจับสังเกตน้องสาวคนเล็กที่เดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าประตูรั้วน่ะซี!


   แดดแรงปานนี้ แทนที่จะหลบร้อนในบ้าน กลับไปเดินโท่งๆอยู่ที่ริมรั้ว เดินไปเดินมาไม่พอ ยังเอาแต่ชะเง้อชะแง้ ราวกับรอใครก็ไม่ทราบ!


   ไม่ทราบแล้วอย่างไร จันทร์จ้าวก็จ้องจนกว่าจะทราบนั่นล่ะ!


   ไหนๆก็นั่งว่างรอหมอภวัตมารับอยู่แล้ว พี่ชายคนรองแห่งบ้านรักษพิพัฒน์จึงต้องทำตนให้เป็นประโยชน์ สอดส่องน้องสาวว่าหล่อนกำลังทำอะไร เพราะดูแล้วไม่ชอบมาพากลยิ่ง!


   พักใหญ่ๆ ก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งแล่นมาจอดที่หน้าประตูรั้ว ดารารัษมีแทบกระโดดไปหา แต่คนที่ลงจากรถหาใช่นายวินิตคู่รักของหล่อน กลับเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่แต่งตัวสุภาพทีเดียว ลงมาแล้วก็ส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ดารารัษมี จากนั้นก็ขึ้นรถขับออกไป


แม้จะมองแต่ไกล แต่จันทร์จ้าวก็จำได้ว่าเขาเคยเห็นชายคนนี้ในโฮเต็ลของนายวินิต ดูท่า...คงเป็นคนส่งสาส์นจากโฮเต็ลที่เยาวราช!


   เมื่อได้รับจดหมายแล้ว ดารารัษมีก็พับมันเก็บไว้ในฝ่ามือแล้วรีบเดินกลับเข้าบ้าน เมื่อเดินมาถึงบันไดขึ้นเรือน ก็พลันเห็นสายตาของพี่ชายคนรองที่มองมาจากใต้ถุน หล่อนชะงักไปอึดใจหนึ่ง


   “เอ้อ...พี่จันทร์ นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรคะ” หล่อนถาม ท่าทีพยายามเป็นปกติจนดูประดักประเดิด


   “นานแล้ว ทันเห็นตอนดาราได้รับ...” เขาพูดแล้วพยักเพยิดไปยังมือข้างซ้ายของดารารัษมีที่ถือกระดาษซึ่งพับจนเล็ก กระนั้นมือของหล่อนก็เล็กกว่าจะเก็บได้มิดชิด “...อะไรน่ะ Love Letter จากเยาวราชหรือ” เขาถาม สายตารู้เท่า ทำเอาใบหน้าของดารารัษมีแดงเรื่อทันที


   “เรื่องของน้อง!” หล่อนแหวว แล้วรีบวิ่งหนีขึ้นเรือน จันทร์จ้าวมองตามอย่างเข่นเขี้ยว พอดีนภาสรวงออกมาจากครัว ได้ยินเสียงวิ่งตึงตังก็แปลกใจ หันมองพี่ชาย


   “เกิดอะไรขึ้นคะ พี่จันทร์”


   “ดาราน่ะซี ถูกพี่เห็นตอนรับ Love Letter ของคุณวินิตแล้วโกรธจนหนีไปนู่น” เขาพูดแล้วบุ้ยหน้าไปยังบันได นภาสรวงหัวเราะเบาๆ


   “พี่จันทร์ล้อดาราน่ะซีคะ แกถึงได้โกรธแน่ะ”


   จันทร์จ้าวยักไหล่


   “พี่แค่ถามว่าอะไรอยู่ในมือ ไม่ได้ล้อสักคำ”


   “นั่นก็เรียกว่าล้อแล้วค่ะ”


   “โธ่! ใจคอคับแคบจริง! หนุ่มสาวมอบ Love Letter ให้กัน หาดูง่ายเสียที่ไหน พี่ก็ต้องอยากรู้อยากเห็นอยากถามเป็นธรรมดา!”


หาดูไม่ง่าย เพราะจันทร์จ้าวก็ไม่เคยได้รับจากหมอภวัต


   ทว่านภาสรวงกลับส่ายศีรษะไปมา แล้วยิ้มจาง “คู่ไหนๆก็ให้กันทั้งนั้นล่ะค่ะ ไม่อย่างนั้นจะคุยกันอย่างไร”


   จันทร์จ้าวชะงัก หันมองน้องสาวโดยพลัน


   “นภาก็ได้รับจากเรย์หรือ?”


   นภาสรวงชะงัก หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อถูกถามตรงๆ “เอ้อ ท...ทำไมถามน้องเล่าคะ” 


   “นภาก็ได้รับหรือ?” จันทร์จ้าวถามซ้ำ


   “ง่า...ก็...บางครั้ง...เอ่อ...หมู่นี้ คุณเรย์ชอบถ่ายรูป ก็มักจะล้างรูปแล้วเขียนข้อความข้างหลังรูปมาให้ เธอถ่ายรูปสวยเทียวค่ะ ง่า...คือ...” นภาสรวงตอบอ้อมแอ้ม พยายามอธิบายเหตุผลการส่งจดหมายระหว่างหล่อนและคู่รักชาวต่างชาติ กระนั้น จันทร์จ้าวกลับมิได้สนใจเหตุผลใดๆนอกเสียจากคำว่า ‘บางครั้ง’ ของน้องสาว


‘บางครั้ง’ ฟังแล้วหมายความว่าถี่ยิบน่ะซี!


   ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มรู้สึกตัว คู่รักอื่นๆล้วนส่งจดหมายรักถึงกันทั้งสิ้น แม้แต่นภาสรวงผู้เรียบร้อยกับเรย์มอนด์ อดัมส์หนุ่มฝรั่งอเมริกัน หรือดารารัษมีผู้โฉ่งฉ่างกับนายวินิตลูกไก่ในกำมือ


   จะเหลือก็แต่นายจันทร์จ้าวกับหมอภวัตนี่อย่างไร ไม่เคยเขียนถึงกันสักฉบับเดียว!


   ได้อย่างไรกันน่ะ!


   “อ...เอ้อ...น้อง...น้องจะเข้าไปดูขนมในครัว ถ...ถ้าคุณหมอมารับพี่จันทร์ ให้เธอรอสักเดี๋ยวนะคะ น้องจะจัดขนมใส่ปิ่นโตให้เธอด้วย” นภาสรวงพูดแล้วก็รีบหมุนตัวกลับเข้าครัว ทิ้งจันทร์จ้าวให้นั่งอยู่ที่เดิม


   จนกระทั่งภวัตขับรถเข้ามารับเขา จันทร์จ้าวก็ยังหน้านิ่วคิ้วขมวดเช่นนั้นไปจนกระทั่งขึ้นรถไปกับคู่รักผู้ไม่เคยมอบจดหมายรักให้กันสักฉบับ


   อย่างนี้แย่! ‘ภวัตจันทร์จ้าว’ ไม่เหมือนคู่อื่นๆได้อย่างไรกัน!


...........................


   นายแพทย์หนุ่มผู้แปลงกายเป็นสารถีชำเลืองมองคนข้างกาย ตั้งแต่รับกลับมาจากบ้านเรือนไทยรักษพิพัฒน์ จันทร์จ้าวก็เอาแต่นั่งเงียบ


   ไม่พูด ไม่ยิ้ม ผิดวิสัยเป็นที่สุด


   ภวัตคิดเอาว่าคงเกิดเรื่องที่บ้านเรือนไทยก่อนเขาจะไปรับเสียแล้ว อาจจะทะเลาะกับดารารัษมี เมื่อตอนไปรับเขาก็ไม่เห็นหล่อนเสียด้วย เห็นแต่นภาสรวงที่ออกจากครัวเอาปิ่นโตขนมมาให้เขา


   “หมอ...หมอ!...” เสียงเรียกทำเอาคนกำลังคิดสะระตะถึงกับสะดุ้ง ภวัตหันมอง เห็นจันทร์จ้าวกำลังจ้องเขาอยู่ ดวงตากลมใหญ่มีแววหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขารู้ว่าเจ้าตัวมิได้หงุดหงิดเขาหรอก คงเป็นเรื่องตกค้างจากที่บ้านมากกว่า


   แต่เรื่องอะไรนี่สิหนอ


   “เป็นอะไรน่ะ ผมเรียกตั้งนาน”


“เอ้อ...เปล่าครับ”


“เปล่าอะไร ผมเรียกตั้งหลายรอบ หมอขับรถใจลอยมาตลอดทางจนจอดหน้าบ้านผมแล้วก็ยังใจลอย อย่างนี้อันตราย ผมไม่ให้กลับหรอก เข้าไปนั่งพักในบ้านผมเสียก่อน ถ้าดูอาการแล้วดี จึงจะให้กลับ”


คนมิใช่หมอ ออกตัวราวกับเป็นหมอ กระนั้นหมอตัวจริงกลับมิได้โต้แย้ง ยอมรับผิดและยอมรับการดูอาการแต่โดยดี


   “อ่า...ครับ...”


   เห็นท่าทางจ๋องๆของอีกฝ่าย จันทร์จ้าวก็ชักห่วง เมื่อครู่นี้ที่ทำเสียงแข็งเจ้ากี้เจ้าการ จึงเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนลง


   “งานยุ่งหรือหมอ”


   “เปล่าครับ คุณต่างหาก”


   “หือ? ผมหรือ? ผมงานไม่ยุ่งดอก!”


   “แต่คุณดูอารมณ์ไม่ดีนี่ครับ”


   จันทร์จ้าวชะงักไปเล็กน้อย


   “หรือทะเลาะกับใครที่บ้านเรือนไทยหรือครับ”


   “ทำไมหมอถึงคิดว่าผมทะเลาะกับคนอื่นล่ะ”


   “ก็...” คำตอบของภวัตนั้นแน่นอนอยู่แล้ว คือคู่รักของเขาแสนเอาแต่ใจ บางครั้งก็เอาแต่ใจจนทะเลาะกับคนอื่นๆ แต่ขืนตอบเช่นนั้น จันทร์จ้าวได้ทะเลาะกับเขาด้วย


   “ก็เพราะผมเป็นอันธพาล หมอไม่ต้องตอบผมรู้ตัวดี แต่เวลานี้ผมไม่ได้หงุดหงิดเพราะผมเป็นอันธพาลดอก ผมหงุดหงิดเพราะเราไม่เหมือนคนอื่น!” จันทร์จ้าวใจร้อน ไม่รอให้คู่รักของตนเรียบเรียงคำพูด ก็เฉลยขึ้นมาเอง


   “เรา? ไม่เหมือนคนอื่นหรือครับ”


   “ใช่! พวกเราไม่เหมือนคนอื่น! ไม่เหมือนดารากับคุณวินิต แล้วก็ไม่เหมือนนภากับเรย์ด้วย!”


   ภวัตนิ่งไปเล็กน้อย เข้าใจไปว่าจันทร์จ้าวต้องการเหมือนคู่รักอื่นที่ต่างเพศกัน ส่วนพวกเขานั้น...เพศเดียวกัน...


   “คุณจันทร์...อยาก...” นายแพทย์หนุ่มพูดไม่ออก เขาคิดว่าอีกฝ่ายอยากมีคู่รักเป็นสตรีเพศ ถ้าเช่นนั้นแล้ว บุรุษเช่นเขาจะทำอย่างไรเล่า


   ทว่าฝ่ายจันทร์จ้าวกลับพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด


   “อยากซีหมอ! เราไม่เหมือนคนอื่นนะ! ทำไมล่ะ! แม้แต่ยายดาราหัวแข็งอย่างนั้นยังทำ! ส่วนนภาที่เรียบร้อยปานผ้าพับไว้ก็ยังทำ! แต่พวกเราไม่ได้ทำ!”


   หัวใจของภวัตที่เมื่อครู่คิดว่าหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม กระเด้งกระดอนกลับขึ้นมาอยู่ที่เดิม พร้อมกับสูบฉีดเลือดขึ้นไปเลี้ยงสมองที่กำลังฉงนกับคำพูดของคู่รัก


   “ครับ? พวกเราไม่ได้ทำ? พวกเราไม่ได้ทำอะไรหรือครับ”


   “เราไม่ได้เขียนจดหมายรัก!” จันทร์จ้าวหันมาตอบเสียงหงุดหงิด


   “จดหมายรัก?!”


   “ใช่! จดหมายรัก! Love Letter น่ะหมอ! ทำไมพวกเราไม่เคยเขียนล่ะ! หมอรู้ไหม ดารากับคุณวินิตเขียนจดหมายรักให้กัน นภาก็ยอมรับกับผมว่าเคยเขียนให้เรย์ด้วย! แต่พวกเรา! พวกเราไม่เคยเขียนเลยสักฉบับ! ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ!”


   หมอภวัตกะพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าเรื่อง ‘จดหมายรัก’ จะกลายเป็นเรื่องเป็นราวเพียงนี้เลย ในขณะที่ ‘คนเอาเรื่อง’ อย่างจันทร์จ้าวยังบ่นไม่หยุด


   “ผมคิดมาตลอดว่าพวกเราเหมือนคู่อื่นๆนะหมอ! แต่นี่น่ะ! ทำไมเราไม่เคยทำเหมือนคู่อื่นๆล่ะ!”


   “เอ้อ...แต่...แต่พวกเราก็เจอกันทุกวันอยู่แล้วนี่ครับ...”


   “ดาราก็เจอกับคุณวินิตทุกวัน ยังเขียนให้กันเลย!” จันทร์จ้าวแย้ง ขบริมฝีปากอย่างเจ็บใจ


   “ทำไมเราไม่ได้เขียน ผมลืมไปได้ยังไร แล้วคุณพงศ์ก็ไม่เคยเตือนผมด้วยนะ! หึ! ต้องจัดการคุณพงศ์ด้วย!”


ภวัตเกรงว่าคนข้างกายจะเอาเรื่องคนอื่นไปทั่วแล้ว จึงรีบพูดขึ้นมา


   “อ่า...ถ้าอย่างนั้น ก็เริ่มเขียนเสียวันนี้เลยดีไหมครับ”


   “แน่ล่ะ! เราจะได้เหมือนคู่อื่นๆ!” จันทร์จ้าวทุบกำปั้นลงกับฝ่ามืออย่างหมายมาด ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถอย่างกระฉับกระเฉง พร้อมจะเขียนจดหมายรักเต็มที


ส่วนหมอภวัตนั้นเกาศีรษะอย่างไม่รู้จะรู้สึกเช่นไรดี คิดสะระตะแทบตายว่าจันทร์จ้าวโกรธเคืองใคร พอเจ้าตัวเฉลยว่าคู่ของพวกเขาไม่เหมือนคู่อื่นก็ใจหาย เกรงว่าจันทร์จ้าวต้องการคบหากับสตรีเฉกเช่นคู่รักต่างเพศอื่นๆ แต่สุดท้ายแล้วกลับพบว่าเรื่องที่อยากเหมือนคนอื่น เป็นเรื่อง ‘จดหมายรัก’ เสียนี่


   ...จันทร์จ้าวหนอจันทร์จ้าว...


   นายแพทย์หนุ่มยิ้มจางกับตนเอง แต่เพราะเขาเอาแต่นึกเอ็นดูคู่รัก ไม่ยอมลงจากรถเสียที คนใจร้อนจึงเปิดประตูแล้วชะโงกหน้ากลับเข้ามาในรถอีกครั้ง


   “หมอ! ลงมาซี! หมอก็ต้องเขียนเดี๋ยวนี้เลย จะได้แลกกันอย่างไรล่ะ!”


   “ผมก็ต้องเขียนด้วยหรือครับ”


   “อ้าว! ใจคอจะให้ผมเขียนคนเดียวหรือ ผมไม่ได้รักหมอข้างเดียวนะ! จะให้ผมเขียนคนเดียว! หมอก็ต้องเขียนด้วย! นั่งเขียนข้างๆผมนี่ล่ะ ผมจะได้ดูว่าหมอเขียนยังไร ลงมาซี! ผมอยากเขียนแล้ว”


   หมอภวัตยังมึนงง แต่ก็ลงจากรถเดินตามอีกฝ่ายเข้าบ้านงกๆ


   ตอนที่นั่งลงข้างกันพร้อมด้วยกระดาษคนละแผ่น และจันทร์จ้าวเอาแต่มองเขาราวกับจะให้เขาเขียนก่อน นายแพทย์หนุ่มก็รู้ตัวว่านอกจากพวกเขาจะนั่งเขียนจดหมายรักข้างกันแล้ว ตัวตั้งตัวตียังทำท่าเหมือนจะลอกเขาด้วย


   ...จันทร์จ้าวหนอจันทร์จ้าว...


   จดหมายรักที่ไหน นั่งเขียนข้างกัน แล้วยังลอกกันอย่างนี้เล่า


 ..................


   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรจำไม่ได้แล้วว่ารู้จักจันทร์จ้าวตั้งแต่เมื่อครั้งไหน รู้ตัวอีกทีก็เดินตาม ‘คนเฟื่อง’ ต้อยๆ


เดินตามในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าเป็นลูกน้องดอก แต่ไม่ว่าจันทร์จ้าวจะทำอะไร เขาไม่เคยขัดใจ ประการแรกคือขัดใจไม่ได้ ประการ ๒ คือเขาไม่เคยเห็นใครทำเรื่องเพี้ยนพิกลได้เท่าจันทร์จ้าวเลยสักนิด หรือหากเป็นเรื่องทั่วไป แต่เมื่ออยู่ในมือของจันทร์จ้าวคนเฟื่องแล้วไซร้ ก็กลับเป็นเรื่องพิลึกได้ไม่ยาก


   “แกว่าอะไรนะ?!” ราชนิกูลหนุ่มร้องถามตาเหลือก


   “ปิดประตูก่อนซี จะให้คนอื่นๆได้ยินด้วยรึ?” คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานย้อน หม่อมหลวงพงศ์ภราธรนึกขึ้นได้ว่าเวลานี้พวกเขามิได้อยู่ในที่รโหฐาน แต่เป็นที่ร้านขายหนังสือที่พวกเขาลงหุ้นกัน จึงรีบหันไปปิดประตูแล้วก้าวเท้าเข้ามาที่โต๊ะทำงาน มองสหายรักตาเหลือก


   “แกพูดใหม่อีกที เมื่อกี้แกว่าจะทำอะไร”


   “ผมจะเขียนจดหมายรัก”


   “จดหมายรัก?!”


   “Yes!”


   “เขียนให้ใคร?!”


   “จะให้ใคร ก็ให้หมอน่ะซี หรือคุณพงศ์อยากได้?”


หม่อมหลวงพงศ์ภราธรรีบสั่นหน้าตาเหลือก จันทร์จ้าวยักไหล่ มิได้คิดจะทำจริงเช่นกัน


   “แล้ว...แล้วทำไม...ทำไมอยู่ๆถึงลุกขึ้นมาเขียน...เอ้อ...”


   “ไม่ใช่อยู่ๆลุกขึ้นมาเขียน แต่ผมจะแก้มือ เมื่อวานผมเขียนฉบับ ๑ แต่ห่วยบรม! อายจะแย่!”


   เจ้าตัวบ่นเรื่อยเปื่อย แต่ไม่ยอมบอกว่าขนาดลอกจดหมายของหมอภวัตก็แล้ว แต่ก็ยังคิดว่าจดหมายรักของตนนั้นไม่ได้ความ วันนี้เลยคิดจะล้างตาเสียหน่อย


ตอนนั้นเอง พลันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้หาคนผิดที่ทำให้เขาไม่เคยเขียนจดหมายรักให้หมอภวัตเลย


   “นี่แน่ะ! ผมเพิ่งรู้ว่าคนอื่นๆเขาเขียนจดหมายให้กันด้วย! ดารากับคุณวินิตอย่างนี้ นภากับเรย์อย่างนี้ เรย์น่ะไม่บอกผมสักคำว่าเขียนจดหมายรักให้น้องสาวของผม! เรื่องอย่างนี้ น่าจะชวนกันบ้าง ผมจะได้ทำด้วย!”


   “แกอยากทำ?”


   “อยากซี คนอื่นๆเขาทำ ผมก็อยากทำเหมือนคนอื่นๆนะ”


   บทจะอยากเหมือนคนอื่นๆขึ้นมาก็มีด้วย หม่อมหลวงพงศ์ภราธรมองคนที่อยากทำเหมือนชาวบ้านเขาแล้วก็นึกถึงความแตกต่างของคู่จันทร์จ้าว


   “ก...ก็ใช่ที่ว่าคนอื่นๆเขียน แต่แกกับ...กับคุณหมอ...”


   “ผมกับหมอทำไม”


   “ก็...ก็แกกับคุณหมอไม่เหมือนคนอื่นๆ...” หม่อมหลวงพงศ์ภราธรหมายถึงทั้งคู่เป็นชายเช่นเดียวกัน จะให้พิถีพิถันเขียนจดหมายรักให้กันก็ดูจะแปลก อีกประการคือหมอภวัตกับจันทร์จ้าวพบหน้ากันทุกวัน ถ้าไม่ต้องทำงานก็เห็นจะตัวติดกันเป็นตังเมอยู่แล้ว จะมีเรื่องอะไรให้ต้องเขียนจดหมายรักถึงกันอีกเล่า


   “ไม่เหมือนยังไร”


   “ก็...เอ้อ...เป็นชาย...”


   “แล้วยังไร เป็นชายแล้วเขียนจดหมายรักไม่ได้หรือ คุณวินิตกับเรย์ยังเขียนจดหมายรักให้ดารากับนภานี่”


   “ก็ใช่...ง่า...คือ...”


   จันทร์จ้าวมิใช่คนเขลา เห็นสหายรักอึกอัก ย่อมเข้าใจความหมายที่ราชนิกูลหนุ่มต้องการพูดถึง


   แต่... ‘เป็นชายทั้งคู่’ แล้วอย่างไร


   ‘เป็นชายทั้งคู่’ แล้วมอบความรู้สึกให้กันผ่านทางตัวอักษรไม่ได้หรือ


   “ผมกับหมอไม่เหมือนคุณวินิตกับดารา หรือเรย์กับนภาก็ไม่เห็นเป็นไร แต่เรื่องเขียนจดหมายรักต้องทำ จะได้เหมือนคนอื่นเขา!”


เป็นอันว่าเรื่องใดที่เจ้าตัวคิดว่าแตกต่างได้ ก็คือแตกต่างได้ แต่ถ้าเรื่องใดที่เจ้าตัวอยากจะเหมือน ก็ต้องเหมือน


   จันทร์จ้าวคนเอาแต่ใจโดยแท้


   กระนั้น หม่อมหลวงพงศ์ภราธรกลับยิ้มจาง คิดเอาว่าหากหมอภวัตได้รู้เห็นความแต่ใจของจันทร์จ้าวข้อนี้ คงยิ่งหัวปักหัวปำกว่าเก่า


   “เอาล่ะ! เลิกพูดเรื่องเหมือนเรื่องต่างได้แล้ว คุณพงศ์ก็เคยเขียนใช่ไหม มาช่วยผมเขียนที”


   ทว่าความเอ็นดูที่ราชนิกูลหนุ่มมีต่อสหายสนิทสิ้นสุดลงตรงนั้น เมื่อจันทร์จ้าวคนเอาแต่ใจโยนเผือกร้อนมาถึงมือในวินาทีถัดมา


   “เฮ้ย! เอาที่ไหนมาพูดว่ากันเคยเขียน!”


“ก็เมื่อตะกี้ คุณพงศ์บอกว่าคนอื่นๆก็เขียน แสดงว่าคุณพงศ์ก็เคย”


นอกจากเรื่องเอาแต่ใจแล้ว เรื่องโมเมก็เก่งที่ ๑


   “เรื่องนั้น...” หม่อมหลวงพงศ์ภราธรแย้งไม่ออก แต่เขาเองก็คบหาจันทร์จ้าวมาแต่เด็ก จะไม่ซึมซับฝีปากจันทร์จ้าวมาเลยก็เห็นไม่ใช่


   “...แล้วแกน่ะ! พูดอย่างกับว่าไม่เคยเขียน จะมาให้กันช่วย!”



ถูกย้อนอย่างนี้ จันทร์จ้าวก็พ่นลมหายใจเฮือก


   “เคยเขียนแต่ภาษาอังกฤษนี่!”


   “ถ้าอย่างนั้นก็เขียนภาษาอังกฤษซี คุณหมออ่านภาษาอังกฤษออก”


   “แต่ผมอยากเขียนภาษาไทย”


   “อุวะ!”


   “มาเถอะหน่า! ผมไม่ได้ให้ช่วยแยะเสียหน่อย ผมเขียนเอาไว้แล้ว คุณพงศ์แค่ช่วยดูก็เท่านั้น ว่าผมควรเขียนอะไรเพิ่มอีก”


   สุดท้ายแล้ว หม่อมหลวงพงศ์ภราธรก็อดไม่ได้ รับกระดาษในมือของเพื่อนรักมาดู เพียงแค่พลิกกระดาษมาตรงหน้า เขาก็ถึงกับตาเหลือก


   ก็รู้อยู่หรอกว่าจันทร์จ้าวมิใช่คนเรียบร้อยนัก แต่ก็ไม่คิดว่า ‘จดหมายรัก’ จะเขียนได้เละเทะปานนี้เลย!


   “ท...ทำไม...ทำไมมัน...มันสกปรกอย่างนี้!” เขาร้องถาม พลิกกระดาษใส่หน้าคนเขียน จันทร์จ้าวยักไหล่


   “ก็ผมเขียนผิด จะให้เขียนแผ่นใหม่ก็สิ้นเปลือง ขีดฆ่าเอาก็น่าจะพอ”


   “แล้วทำไมตัวอักษรถึงไม่เท่ากัน!”


   “ก็ตรงนั้นผมอยากเน้นข้อความ ถ้าเขียนเท่ากันหมด ตรงไหนเป็นใจความสำคัญเล่า”


   “เน้นข้อความ?! ประโยคที่เขียนว่า ‘ถ้าหมอให้ผมดื่มกาแฟก่อนกินอย่างอื่น หมอจะดียิ่งๆกว่านี้’ นี่หรือ?! ข้อความที่แกเน้น!”


   “ก็ใช่ ทำไมล่ะ ผมอยากเน้นข้อความนี้ไม่ได้หรือ”


   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรนวดขมับ


   “แกเข้าใจคำว่าจดหมายรักไหม จันทร์”


   “เข้าใจซี Love Letter จดหมายแสดงความรัก ก็นี่ยังไร ผมบอกรักหมอทุกประโยค”


   ราชนิกูลหนุ่มพูดไม่ออก แต่สายตาก็ยังเห็นเพื่อนรักหยิบกระดาษขึ้นมาอีกแผ่น


   “นั่นแกจะเขียนใหม่ใช่ไหม”


   “เขียนใหม่อะไร้?! ก็ผมบอกอยู่แหม่บๆว่าให้คุณพงศ์ช่วยคิดว่าจะเขียนอะไรเพิ่มดี นี่ผมก็จะเขียนเพิ่มน่ะซี!”


   “เขียนเพิ่ม? หมายความว่ามีแผ่นนี้แล้วก็มีอีกแผ่นหรือ”


   “จะมีหลายๆแผ่นด้วย”


   “หา?!”


   “ตกใจอะไร จดหมายรักนะคุณพงศ์ เขียนแผ่นเดียวจะพอบอกรักหรือ? ผมรักหมอเท่าโลก ก็ต้องเขียนแยะๆซี! นั่งๆ จะได้มาช่วยผมคิดว่าจะเขียนอะไรอีก เขียนสัก ๓ แผ่น ผมว่ากำลังเหมาะ”


   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรมองอีกฝ่ายตาค้าง ที่ยกยอว่าจันทร์จ้าวเป็น ‘คนเฟื่อง’ นั้นไม่ผิดสักนิด เพราะเจ้าตัวมักจะนึกเฟื่องเสมอๆ และเป็นคนที่สามารถทำเรื่องสามัญให้กลายเป็นเรื่องแปลก และทำเรื่องแปลกให้กลายเป็นเรื่องแปลกยิ่งกว่า


   ส่วนคนที่ต้องรับเรื่องแปลกและเรื่องแปลกยิ่งกว่า นอกจากเขาแล้วก็เห็นจะมีอีกคนหนึ่ง


   จะใครล่ะ ก็ ‘หมอภวัต’ ผู้โชคดีน่ะซี!


   ...........................


   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรมิใช่คนนิ่งดูดาย หลังจากเห็นสภาพจดหมายรักของจันทร์จ้าวที่จะส่งให้ภวัตแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าเรื่องนี้ควรถึงหูนายแพทย์หนุ่มก่อนที่จดหมายฉบับจริงจะไปถึง อย่างน้อยให้เตรียมตัวเตรียมใจว่าจะได้พบกับอะไร ก็เห็นจะดีกว่าให้ไปลุ้นตรงหน้า


    “คุณหมอ...” หม่อมหลวงพงศ์ภราธรลุกขึ้นทันทีที่เห็นนายแพทย์หนุ่มเดินออกมาจากอาคารไม้ของโรงพยาบาล หมอภวัตเดินตรงเข้ามาหาเขา ท่าทางจริงจังทีเดียว


   “คุณพงศ์ มีอะไรหรือครับ เห็นคุณสมว่า คุณพงศ์มาหาผม”


   ภวัตเป็นหมอ การที่คนรู้จักของเขาแวะเวียนมาหา ชายหนุ่มย่อมคิดถึงเรื่องเจ็บป่วยเป็นลำดับแรก แต่ถ้าเป็นหม่อมหลวงพงศ์ภราธรมาหา ความคิดลำดับแรกสุดของเขากลับเป็นเรื่องจันทร์จ้าว


   จันทร์จ้าวไม่สบาย จันทร์จ้าวบาดเจ็บ หรือจันทร์จ้าวมีปัญหาอื่นๆ สุดแล้วแต่คนเช่นจันทร์จ้าวจะทำได้


   “เอ้อ...ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรดอกครับ ผมบอกคุณสมแล้วนี่ ว่าถ้าคุณหมอยุ่งก็ยังไม่ต้องบอก ผมรอได้”


   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรออกตัว เพราะเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายดูเป็นกังวลอยู่มาก อันที่จริงเรื่องที่ทำให้เขามาหาถึงโรงพยาบาลก็เพียงแค่อยากมาเตือนเอาไว้ตามประสาคนมีความปรารถนาดีเท่านั้น เรื่องที่เตือนก็ไม่ใช่เรื่องด่วนเรื่องร้ายอะไร เพียงแต่...คิดว่าถ้าหมอภวัตรู้ตัวก่อนก็จะเป็นการดี


   นายแพทย์หนุ่มส่ายหน้า


   “ไม่ยุ่งดอกครับ เชิญคุณพงศ์ว่ามาได้เลย” เขาเอ่ย ท่าทางผ่อนคลายกว่าเมื่อครู่ลงมาก


   “คือ...จันทร์...ทำเรื่องแผลงอีกแล้วครับ”


   “เรื่องแผลงหรือครับ?!” พอเป็นเรื่องของจันทร์จ้าว ท่าทางของภวัตก็กลับเป็นจริงเป็นจังขึ้นมาทันที


   “จันทร์เขียน...ง่า...เขียนจดหมายรักให้คุณหมอครับ”


คำว่าจดหมายรักนั้น หม่อมหลวงพงศ์ภราธรพูดเบาแทบเป็นกระซิบ กระนั้นหมอภวัตก็ได้ยิน เขาชะงักไปเล็กน้อย มิได้ตกใจแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทราบ


   “เอ่อ...คุณพงศ์ทราบได้อย่างไรครับ”


   “จะไม่ทราบได้ยังไร ก็เจ้าตัวมาให้ผมช่วยน่ะซี” ราชนิกูลหนุ่มพูดแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “...ถ้าคุณหมอเห็นจดหมายฉบับนั้น คุณหมอจะต้องตกใจ จันทร์เขียน ๓ หน้าใหญ่ๆ ตัวอักษรก็โย้ๆเย้ๆ เลอะเทอะไปหมด ผมบอกแล้วว่าให้เขียนใหม่ก็ไม่เอา เฮ้อ...ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเห็นจดหมายรักของใครเละเทะขนาดนี้มาก่อน”


   หมอภวัตฟังแล้ว กลับมิได้กลุ้มอย่างคนเล่า ซ้ำยังหัวเราะออกมาชุดใหญ่เสียอีก เป็นฝ่ายคนนำข่าวมาบอก ที่ถึงกับมองอย่างงุนงง


   “คุณหมอ...”


   “ผมคิดเอาไว้แล้วว่าคงเป็นอย่างที่คุณพงศ์พูดมา อันที่จริง คุณจันทร์เคยเขียนให้ผมแล้วฉบับ ๑ อ่า...ตอนนั้น ก็นั่งเขียนข้างผมนี่ล่ะครับ”


   “นั่งเขียนข้างๆ?!”


   “ครับ เธอให้ผมเขียนด้วย เขียนเสร็จแล้วก็แลกกันตรงนั้นเลย”


   “หะ?!”


   หมอภวัตยิ้ม ไม่บอกอีกเรื่องว่าจันทร์จ้าวลอกจดหมายรักของเขาด้วยซ้ำ


   “แต่ตอนนั้นเขียนหน้าเดียวก็เลิกเสียแล้ว ไม่คิดว่าจะกลับไปปรึกษาคุณพงศ์จนเขียนได้ถึง ๓ หน้า คุณพงศ์บอกอย่างนี้ ทำให้ผมอยากเห็นขึ้นมาแล้วล่ะครับ”


   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรอ้าปากค้าง ได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างอับจนคำพูด แต่ดูเหมือนหมอภวัตจะตกอยู่ในภวังค์คิดถึงคู่รักของตนเสียแล้ว จึงมิได้ตระหนักว่ากำลังถูกมองอย่างตกตะลึง


   “เอ...ผมเองก็ควรเขียนอีกสักฉบับแลกกับคุณจันทร์เหมือนกัน และก็ควรเขียนให้น้อยกว่า ๓ หน้า เธอจะได้รู้สึกว่าชนะผม เพราะเขียนได้มากกว่าผม จริงไหมครับ” ท้ายประโยค เขาหันมาถามสหายสนิทของจันทร์จ้าว แต่ราชนิกูลหนุ่มไม่รู้จะสรรหาคำใดมาตอบแล้ว จึงได้แต่พยักหน้า ยกให้เป็นการตัดสินใจตามแต่ศรัทธาของหมอภวัต


   “แต่คุณพงศ์อย่าบอกเธอนะครับ ว่าผมจะเขียนให้เธอเช่นกัน ผมอยากให้เธอประหลาดใจ”


   หม่อมหลวงหงศ์ภราธรได้แต่พยักหน้าอีกครั้ง ก็จะให้เขาพูดอะไรเล่า ในเมื่อเรื่องแผลงของจันทร์จ้าวที่เขาอุตส่าห์วิ่งแน่บมาบอก ภวัตไม่เพียงไม่กลุ้มอกกลุ้มใจ กลับยังเห็นดีเห็นงามเสียอีก


   “แล้วนอกจากเรื่องนี้ มีเรื่องอื่นอีกไหมครับ”


   “ไม่มีแล้วครับ...” ใจของราชนิกูลหนุ่มวิงวอนไม่อยากให้มีเรื่องอื่นอีกแล้ว ส่วนหมอภวัตนั้นเพียงยิ้มจางราวกับว่าไม่ว่าจะมีหรือไม่ เขาก็พร้อมรับมือเสมอ


   “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน ต้องนั่งคิดเสียหน่อยว่าจะเขียนอะไรดี”


   “เชิญเถิดครับ...”


   หม่อมหลวงพงศ์ภราธรไม่รั้งเอาไว้อีก เพียงมองส่งนายแพทย์หนุ่มที่หมุนตัวกลับเข้าไปในอาคารไม้ของโรงพยาบาล


   แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา


   ถ้าจันทร์จ้าวคือคนเฟื่อง หมอภวัตก็คือคนให้ท้ายคนเฟื่อง เผลอๆ ก็คงเป็นหมอภวัตที่เฟื่องยิ่งกว่า ถึงได้สนับสนุนคนเฟื่องให้ทำตามใจชอบเพียงนี้


   คิดแล้วก็ได้แต่ส่ายศีรษะด้วยไม่คิดว่าหมอภวัตที่ตนรู้จักจะซุกซ่อนนิสัยเช่นนี้เลย ชวนให้คิดว่าแล้วจดหมายรักของหมอภวัตจะซุกซ่อนสิ่งที่คาดไม่ถึงเอาไว้บ้างหรือไม่


   ตัวอักษรจะเป็นเช่นไร กระดาษจะสกปรกเลอะเทอะไหม ที่สำคัญคือเนื้อหาจดหมายเล่า


   ...จดหมายรักของภวัต  วิชาญโยธินที่มอบให้จันทร์จ้าว  รักษพิพัฒน์จะเป็นอย่างไรหนอ...


   


   จบ


   สวัสดี ครึ่งปีหลังของปีนี้ค่ะ

   เป็นการหายไปครึ่งปีแบบไม่มีงานเขียนออกมาเลยสักชิ้นเดียว ปีนี้งานบัวหนักมากๆ และเวลาไม่แน่นอนเลย ทำให้แบ่งเวลาสำหรับเขียนงานได้ยากมากๆ พอเขียนแล้วไม่พอใจ ก็อยากแก้เพิ่ม แก้ไปแก้มา ตอนนี้ก็เลยยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะสามารถลงให้อ่านได้ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ

   แต่ยังไง บัวก็จะพยายามเขียนให้ได้ อยากลงงานชิ้นใหม่ๆให้ได้อ่านกันภายในปีนี้ค่ะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

   ส่วนตอนพิเศษตอนนี้ เพราะว่าอยู่ๆก็คิดถึงคุณจันทร์ขึ้นมา ก็เลยอยากเขียนคุณจันทร์คนเอาแต่ใจ กับหมอภวัตคนให้ท้ายคนเอาแต่ใจ และที่สำคัญคือต้องมีกัลยาณมิตรแบบคุณพงศ์ด้วย ก็เลยได้เป็นตอนพิเศษสั้นๆ ที่คุณพงศ์(เหมือนจะ)เป็นพระเอกอีกแล้วค่ะ ฮ่าฮ่า

   หวังว่าจะคิดถึงคุณจันทร์ คุณหมอ คุณพงศ์ และคนอื่นๆในเรื่องนี้เช่นกันนะคะ

   ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการอ่าน การเม้นท์ และพื้นที่บอร์ดค่ะ

   เจอกันตอนหน้า หรือไม่ก็เรื่องใหม่ (ที่จะพยายามลงให้ได้ในปีนี้ค่ะ)

ออฟไลน์ JUST_M

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
จันทร์จ้าวคือจันทร์จ้าวที่แท้จริง ฮ่าาาาาาา

ออฟไลน์ mab

  • ชื่อ mab ไม่ได้ชื่อ map
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 788
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
คุณหมอก็สปอยคุณจันทร์จนคุณพงษ์มึนไปหมด อุตส่าห์รีบวิ่งแจ้นมาบอกเรื่องจดหมายรักของคุณจันทร์ที่สภาพดูเละเทะ คุณหมอดันบอกจะรีบเขียนตอบและต้องน้อยกว่า 3 แผ่น ที่คุณจันทร์เขียนด้วยคุณจันทร์เธอจะได้รู้สึกชนะ หมอนะหมอ รักเมียเวอร์ 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2441
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +230/-3
ทำคนอื่นป่วนไปด้วย

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
นั่นจดหมายรักหรือเรียงความอะจันทร์จ้าว 3หน้ากระดาษ 555555 คิดถึงงงงจันทร์เจ้าและหมอ ผู้แต่งก็น่ารักมาอัพตอนพิเศษได้อ่านกัน  :กอด1:   :L2: :L1: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
แวะมาดูตอนพิเศษทุกสิ้นเดือน..คิดถึงค่า
ว่าแล้วก็อยากอ่านจดหมายรักของทั้งคู่จัง  :katai2-1:

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
อ่านแล้วหมั่นเขี้ยวมาก เป็นความเอาแต่ใจที่น่าเอ็นดูสุดๆ อ่านไปยิ้มไปมีความสุข
จันทร์จ้าวไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย

ออฟไลน์ suikajang

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
 :L1: คุณจันทร์ก็ยังเป็นคุณจันทร์ น่ารักเสมอ ต้องทำใจค่ะ  :impress2:

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
โอ้ยยย เอ็นดูจันทร์เจ้า น่ามันเข้วเป็นที่สุด
คุณหมอก็ช่างตามใจ เอาใจ หลงหัวปักหัวปำ!
คุณพงศ์ถึงกับไปไม่เป็น 55555

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +346/-2
น่ารักจังครับ  :กอด1:

ออฟไลน์ PoyPay

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 252
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ไม่มีแถมตอนพิเศษของตอนพิเศษหรอคะ แบบว่า...
 "เปิดจดหมายรัก ฉบับรักลับๆของคุณหมอกับคุณจันทร์..." คิคิคิ...

ปล.อ่านไปยิ้มขำไปในความ "จันทร์จ้าว"... 555...

ออฟไลน์ Kfc_Pizza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1
 :กอด1:
จันทร์จ้าวไม่เคยทำให้ผิดหวัง
ทำไม่น่ารักอย่างนี้
อิดคุณหมอ
 :กอด1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด