[Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 13 30.07
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 13 30.07  (อ่าน 1297 ครั้ง)

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-3
Re: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 11 17.07
«ตอบ #30 เมื่อ18-07-2020 13:47:53 »

น่ารักกกกกกก

ออฟไลน์ ๙พฤษภา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
Re: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 11 17.07
«ตอบ #31 เมื่อ22-07-2020 19:48:51 »



Twelfth ZERO: ความกลุ้มใจของเด็กชายอัล



เด็กชายอัลจําได้ว่าหลังจากวันเกิดอายุครบสามขวบของเขากับอลิซ พ่อๆ ทั้งสองคนก็บอกว่าต่อไปนี้พ่อๆ จะแยกบ้านกันอยู่แล้วถามว่าเด็กชายอัลอยากไปนอนบ้านเดียวกับพ่อเล็กไหม

จริงๆ ไม่เข้าใจหรอกว่าแยกบ้านกันอยู่เป็นอย่างไร แต่ก็เพราะไม่อยากให้พ่อเล็กต้องนอนคนเดียว

เด็กชายอัลก็เลยพยักหน้าหงึกหงักยินยอมแต่โดยดี

แต่สุดท้ายแล้วอัลกับอลิซก็ได้นอนด้วยกันอยู่ดีแม้ว่าจะต้องเปลี่ยนบ้านไปมาก็ตาม

เด็กชายอัลไม่เรื่องมากอยู่แล้ว (ก็เพราะไม่รู้เรื่องอะไรเลยไงเล่า)

เหตุการณ์ในบ้านอาจจะแปลกๆ แต่คิดยังไงก็เกินกว่าความสามารถของเด็กสามขวบจะเข้าใจได้

แต่สุดท้ายแล้วตอนวันเกิดสี่ขวบ พ่อๆ ก็มีเรื่องมาทําให้แปลกใจอีกครั้ง

“เราจะย้ายกลับมาอยู่บ้านนี้ด้วยกันนะครับ” พ่อใหญ่เป็นคนบอกอย่างนั้น และเขาก็ยังคงพยักหน้าหงึกหงักเหมือนเมื่อปีก่อน

งงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจมากๆ

เป็นผู้ใหญ่แล้วชีวิตต้องซับซ้อนอย่างนี้เหรอ?

ทําไมคุณเต่าที่อายุตั้งเยอะแล้วยังไม่เห็นเป็นอย่างนี้ล่ะ?

“ลูกไม่เข้าใจใช่ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ครับ” พอพ่อเล็กถามอย่างนั้นก็เลยตอบกลับไปทันที

“พ่อขอโทษลูกๆ นะครับที่ตัดสินใจอะไรกันเองโดยไม่ถามก่อน จริงๆ ลูกมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องทุกอย่างแต่ก็เป็นพวกพ่อเองที่คิดเอาเองว่าลูกยังเด็กเกินไป” พ่อใหญ่เดินเข้ามากอด เด็กชายอัลงงๆ แต่ก็กอดกลับ

ก็กอดของพ่อใหญ่อุ่นดีนี่น่า

“อลิซครับ” พอหันไปอีกทาง พ่อเล็กก็กําลังกอดน้องสาวอยู่ แล้วพ่อใหญ่ก็พาเขาเดินเข้าไปใกล้ทั้งคู่

“อัลกับอลิซยกโทษให้พ่อได้ไหมครับ แล้วพ่อสัญญาว่าจะเล่าทุกอย่างให้ลูกๆ ฟังแน่ๆ”

“เหมือนเล่านิทานไหมคะ” เด็กหญิงอลิซถามซึ่งอัลก็ข้องใจในเรื่องเดียวกัน

“คล้ายๆ ครับ แต่เป็นเรื่องของครอบครัวเรา”

“เย้! ต้องเป็นเรื่องแฮปปี้แน่เลย ก็สุดท้ายแล้วพวกเราก็มาอยู่ด้วยกันนี่คะ”

อืม…ที่อลิซพูดเขาก็เห็นด้วยนะ

จริงสิ ในนิทานที่พ่อใหญ่พ่อเล็กเล่าให้ฟัง บางครั้งก็มีเรื่องโรแมนติกด้วย แต่กว่าจะโรแมนติกก็ต้องมีคนไม่ดีออกมาก่อน

แสดงว่าชีวิตของผู้ใหญ่ทุกคนก็ซับซ้อนคล้ายๆ กันหมดสินะ

เด็กชายอัลเริ่มคิดหนักแล้วว่าถ้าโตขึ้นชีวิตของเขาจะซับซ้อนขนาดไหนกัน

เฮ้อ…ต้องรีบคิดหาทางแก้ไว้แล้วสิ

.

.

“คนพี่ดูเหมือนจะพัฒนาการช้ากว่าน้องนะ”

ตอนที่เด็กชายอัลออกมาเข้าห้องน้ำหลังเลิกเรียน ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูมาจากทางห้องน้ำของคุณครู

ดูเหมือนจะเคยได้ยินเพื่อนๆ บอกว่าสิ่งนี้เรียกว่าการ ‘พูดลับหลัง’

“นั่นสิ น้องอลิซพูดจาคล่องแคล่วกว่า แถมกล้าแสดงออกกว่าด้วย”

อ๊ะ! เขาพูดถึงอลิซเหรอ?

“น้องอัลอาจจะไม่ค่อยพูด แต่ก็เป็นคนรอบคอบ คอยสังเกตคนอื่นๆ อยู่เสมอนะคะ” นี่เป็นเสียงครูพี่เลี้ยงคนที่เด็กชายอัลชอบที่สุด! อัลจําได้นะ

“ก็ดูเลี้ยงง่ายดี แต่ก็แปลกเด็กมากนะคะ”

แปลกเหรอ?

เด็กชายอัลไม่เข้าใจ เขาแปลกตรงไหนกันนะ?

ขบคิดมาจนถึงบ้านก็ยังไม่เข้าใจ

“อัลครับ เป็นอะไรหรือเปล่า” พ่อเล็กวางจานผลไม้ไว้บนโต๊ะ แล้วลูบหัวเขาเบาๆ เด็กชายอัลชอบเวลาพ่อเล็กทําแบบนี้มากเลย

“อัลแปลกไหมครับ”

“หื้อ?” พ่อเล็กเลิกคิ้วสูง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขมวดเป็นโบว์

คําถามของเขามันยากเหรอ?

“คําว่าแปลกของอัลคืออะไรครับ” พ่อเล็กถามกลับมาแล้วเขาก็ไม่รู้จะตอบยังไงด้วยสิ

นั่นสิ แล้วคําว่าแปลกมันคืออะไรล่ะ?

“มีคนพูดว่าอัลแปลกครับ” ตัดสินใจเล่าให้พ่อเล็กฟัง เพราะไม่อย่างนั้นวันนี้ต้องนอนไม่หลับแน่ๆ

แค่เรื่องหาวิธีแก้ความซับซ้อนของชีวิตตอนโตเป็นผู้ใหญ่ก็ยุ่งพอแล้ว ถ้ามาคิดเรื่องนี้ด้วยเด็กชายอัลคงจะยุ่งเกินจะทําอย่างอื่น

“เขาบอกไหมครับว่าแปลกยังไง”

เหลือบสายตาไปมองน้องสาวฝาแฝดที่กําลังนั่งระบายสีนางเงือกแล้วค่อยหันกลับมามองพ่อเล็ก

“เขาบอกว่าอัลไม่เหมือนอลิซ”

“หมายถึงนิสัยเหรอครับ?”

“อลิซพูดดีกว่า มีเพื่อนเยอะกว่า…ล่ะมั้งครับ” จริงๆ อัลไม่ค่อยเข้าใจว่าครูพี่เลี้ยงในโรงเรียนพูดกันว่าเขาแปลกยังไง แต่ก็คงจะประมาณนี้ล่ะมั้งนะ

“อ๋อ พ่อเล็กเข้าใจแล้วครับ” พ่อเล็กยิ้มให้เขา ก่อนจะเอื้อมสองมือมาจับไว้ที่แก้มกลมๆ ของเด็กชายอัล

“อัลคิดว่า พ่อใหญ่กับพ่อเหมือนกันไหมครับ”

อัลครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธ

จริงๆ ก็ไม่รู้ว่าไม่เหมือนกันยังไง แต่ก็ไม่เหมือนกันแน่ๆ

“แล้วพ่อเล็กกับอาบันล่ะครับ เหมือนกันไหม”

เอ…คู่นี้ก็ไม่เหมือน

“ไม่ครับ”

“แล้วพ่อใหญ่ พ่อเล็ก อาบัน ลุงเจย์เดน ทุกคนเป็นผู้ใหญ่เหมือนกันไหมครับ”

โอ๊ะ ทุกคนเป็นผู้ใหญ่เหมือนกันจริงด้วย

“ครับ”

พอเด็กชายอัลตอบกลับไปอย่างนั้น คุณพ่อเล็กก็ยิ้มหวานมาให้

“เป็นผู้ใหญ่เหมือนกันแต่ก็ไม่เหมือนกัน อัลว่าแปลกไหมครับ”

เขาคิดตามคําถาม

ทุกคนไม่เหมือนกันแต่ว่าเป็นผู้ใหญ่เหมือนกัน

แสดงว่าอัลกับอลิซที่เป็นเด็กเหมือนกันแต่ก็ไม่ต้องเหมือนกันก็ได้ หรืออัลกับเพื่อนคนอื่นๆ ก็ไม่ต้องเหมือนกัน

ก็คือไม่แปลก?

“ไม่แปลกครับ” เด็กชายอัลตอบคุณพ่อ ก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองอย่างเข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าอัลไม่แปลกครับ”

เอาล่ะ แก้ปัญหาไปได้หนึ่งข้อ ทีนี้ก็เหลือเรื่องให้คิดแค่อีกเรื่องเดียวแล้ว

.

.

เด็กชายอัลคิดว่าตัวเองจะหมดเรื่องให้ปวดหัวแล้ว

แต่ก็มีเรื่องให้คิดก่อนนอนอีกจนได้

อัลเห็นพ่อใหญ่เข้าไปที่ห้องนอนของพ่อเล็ก

ตอนนี้มาอยู่บ้านของพ่อใหญ่แล้วก็จริง แต่เด็กชายอัลก็จําได้ว่าพ่อๆ ทั้งสองนอนคนละห้องมาตลอด

แล้วพ่อแม่ครอบครัวอื่นก็คงจะนอนคนละห้องเหมือนกันใช่ไหมล่ะ? แต่ทําไมพ่อใหญ่เข้าไปในห้องพ่อเล็กตอนนอนล่ะ?

หรือพ่อเล็กไม่สบาย?

หรือปกติพ่อๆ ของเขานอนด้วยกัน?

ทํายังไงดี ตอนนี้เด็กชายอัลมีเรื่องให้คิดเพิ่มแล้วสิ

อืม…เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยถามพ่อใหญ่ก็ได้

.

.

เช้าวันต่อมา…

“อ๋อ ก็อัลกับอลิซบอกว่าอยากมีน้องนี่ครับ พ่อใหญ่ก็เลยต้องไปใกล้ชิดกับพ่อเล็กไว้ เผื่อจะได้มีน้องให้ลูกๆ ไวๆ”

พอพ่อใหญ่ตอบคําถามของเด็กชายอัล เขาก็ร้อง อ๋อออออ ออกมายาวๆ

แค่ใกล้ชิดกันก็มีน้องได้สินะ

อืม…

เด็กชายอัลจะจําไว้ครับ

ใครว่าเป็นเด็กแล้วไม่มีเรื่องต้องคิด ดูนี่สิ เด็กชายอัลมีแต่เรื่องให้ปวดหัวอยู่ทุกวัน

เฮ้อ…





***********



พาเด็กชายอัลมาให้คุณแม่ๆ ค่าาาาา

ไม่รู้ว่าบรรยายความเป็นน้องอัลออกมาแล้วทุกคนจะเข้าใจไหม นี่พยายามคิดในมุมเด็กสี่ขวบสุดๆ ค่ะ

ถถถถถถถ

เนื้อเรื่องก็คงต่อนยอนไปจนจบนะคะ ~~ อีกแค่ 7-8 ตอนก็จบแล้วค่ะ ถือว่าเป็นนิยายอ่านง่ายๆ สบายๆ น้าาา

เจอกันตอนหน้าค่ะ เยิ๊ฟ

#นับศูนย์




ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-3
Re: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 12 22.07
«ตอบ #32 เมื่อ22-07-2020 20:49:56 »

อัลเป็นเด็ดจริงจัง

ออนไลน์ wingblack

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 12 22.07
«ตอบ #33 เมื่อ24-07-2020 19:23:45 »

เรื่องน่ารักมากเลยค่ะ  รอติดตามนะคะ  :impress2:

ออฟไลน์ agava1313

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1086
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
Re: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 12 22.07
«ตอบ #34 เมื่อ24-07-2020 20:49:25 »

น่ารั๊ากมาก ลูกอัล

ออฟไลน์ ๙พฤษภา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
Re: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 13 30.07
«ตอบ #35 เมื่อ30-07-2020 18:44:13 »


Thirteenth ZERO : ยาระงับฮีท



“คุณแน่ใจนะครับว่ากินยาไปแล้ว” อลันก้มหน้ามาดมฟุดฟิดแถวซอกคอคนรักที่ยังคงง่วนกับการเคี่ยวซุปในครัวตั้งแต่เช้า เพราะกลิ่นหอมที่มีที่มาจากร่างกายของอีกฝ่ายนั้นลอยอบอวลอยู่ทุกที่ที่อคิราห์เดินผ่าน ครั้นพอเอ่ยปากถามเจ้าตัวก็บอกว่ากินยาระงับฮีทของเดือนนี้ไปแล้ว

“เรียบร้อยแล้วจริงๆ นะครับ”

“แต่กลิ่นของคุณไม่จางลงเลยตั้งแต่เมื่อคืน ลองไปหาหมอกันดีไหมครับ” อลันนึกเป็นห่วงร่างกายของคนรัก แม้ว่าปัจจุบันยาระงับการฮีทของโอเมก้าจะมีการพัฒนาขึ้นจนมีประสิทธิภาพที่ดีและไร้ผลข้างเคียงใดๆ แล้ว หากแต่ก็ยังมีโอเมก้าไม่น้อยเช่นกันที่ยังมีอาการดื้อยาอยู่

และที่อลันได้เห็นจากข่าวมาก็มีโอเมก้าไม่น้อยเหมือนกันที่กินยาระงับฮีทเป็นเวลานานจนเกินไปจนถึงขั้นเป็นอันตรายต่อร่างกาย

“ผมว่ามันคงเป็นเรื่องปกติน่ะครับ” อคิราห์ปิดเตาก่อนหันมาเผชิญหน้ากับคุณอัลฟ่าตัวโตที่ยังคงขมวดคิ้วยุ่งทั้งๆ ที่แขนทั้งสองข้างยังคงกอดรัดร่างกายของตนเองไว้อยู่

“ปกติยังไงครับ ถ้ากินยาระงับฮีทแล้วแต่กลิ่นยังไม่หายไปอย่างนี้แล้วจะออกไปใช้ชีวิตได้ยังไงกัน”

“ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวมากน้อยแค่ไหน แต่ตอนนี้คุณเป็นคนที่ผมรักนี่ครับ แล้วเรายังอยู่ด้วยกันตลอดเวลาอย่างนี้อีกแถมช่วงนี้คุณก็งอแงขอให้ผมช่วยบ่อยๆ ร่างกายผมจะปล่อยกลิ่นมายั่วยวนคนรักบ้างก็น่าจะเป็นปกติมั้งครับ” อคิราห์ตอบเจื้อยแจ้ว ไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่กอดตัวเองอยู่นั้นยืนนิ่งแข็งค้างไปแล้ว

อลันกะพริบตามองคนในอ้อมแขนของตัวเองตาปริบๆ ถ้าไม่ติดว่ายังต้องมีภาพพจน์ที่ต้องให้รักษาไว้อยู่ เขาก็คงอ้าปากหวอประกอบความตกใจของตัวเองอีกอย่างแน่ๆ

“อิค…” อลันปล่อยมือข้างหนึ่งจากร่างกายของอคิราห์ก่อนจะยกขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้ ท่าทางที่ดูไม่มีความจริงใจนั้นทําให้คนตัวเล็กกว่าต้องหรี่ตามอง

“อะไรกันครับ อายุขนาดนี้แล้วยังจะมาเขินอะไรกับคําพูดแนวนี้อีกเหรอ”

“โถ่…อิคครับ ก็เล่นพูดคําว่ารักออกมาอย่างกะทันหันอย่างนี้” คุณอัลฟ่าลดมือที่ปิดปากอยู่มากุมตรงตําแหน่งหัวใจ คนมองตามหมั่นไส้จนต้องหยิกพุงที่เต็มไปด้วยกล้ามอย่างแรงๆ เสียทีหนึ่ง

“โอ๊ย! รุนแรงจังครับ”

“ใครมาเห็นคุณทําท่ากุมใจแบบนี้ก็คงนึกอยากจะทําเหมือนผมนั่นแหละครับ แล้วก็ช่วยยกถาดอาหารของเราไปที่โต๊ะด้วยนะครับ ผมหิวแล้ว” อคิราห์ว่าจบก็ขืนร่างกายตัวเองออกจากอ้อมแขน หันไปยกถาดอาหารขึ้นมาก่อนยื่นให้คนรักช่วยถือให้

เช้าวันนี้ก็ยังคงเหมือนเดิม เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่อคิราห์ขออลันไว้ว่าตนเองจะไม่ออกกําลังกายเพราะอยากเป็นคนเตรียมอาหารเช้าให้คนในครอบครัวเอง ส่วนอลันที่เมื่อคืนมาวอแวขอนอนที่ห้องด้วยก็ตื่นลงมาพร้อมกันเพื่อออกกําลังกาย เสร็จแล้วถึงได้มาก่อกวนคุณพ่อเล็กของเด็กๆ ในห้องครัวทําเอาพวกบรรดาคนในบ้านต้องหลบหลีกให้ทั้งสองมีเวลาและโลกส่วนตัวกันไป

ส่วนสองแฝดมีเวลาตื่นนอนช่วงแปดโมงไม่เกินแปดโมงครึ่งในทุกวันหยุด คุณพ่อเล็กไม่อยากให้ลูกๆ ตื่นนอนไวกันเท่าไหร่ อยากจะให้พักผ่อนกันให้เต็มที่เพราะเมื่อคืนก็อนุญาตให้ดูสารคดีสัตว์โลกกันจนเกือบสามทุ่มครึ่งแล้ว ส่วนตัวเองก็เคยชินกับการถูกบังคับให้ตื่นมากินข้าวเช้าไม่เกินเจ็ดโมงครึ่งตั้งแต่ช่วงที่แต่งงานใหม่ๆ ไปแล้ว

มีช่วงครึ่งปีให้หลังมานี้ที่ต้องตื่นเช้าขึ้นมาอีกหน่อยเพราะอยากเป็นทําอาหารเช้าให้คนรักและลูกๆ เอง แถมทั้งยังต้องจัดการเอกสารในการจัดตั้งธุรกิจของตัวเองอีก คุณพ่อเล็กของเด็กๆ ก็เลยหัวหมุนอยู่ทุกวันตั้งแต่เช้าจรดเย็น คุณพ่อใหญ่จึงอาสาเป็นคนไปรับสองก้อนกลับบ้านเองแม้ว่าจะต้องขับรถวนไปวนมาก็ตาม

“ว่าแต่กระโจมเล็กที่คุณสั่งมาไว้ที่มุมห้องนั่นเอาไว้ทําอะไรกันครับ” หลังจัดการอาหารเช้าของตัวเองเสร็จ คุณพ่อของสองแฝดก็เอ่ยถามอคิราห์ที่ยังคงง่วนอยู่กับการตัดเค้กแครอทสูตรหวานน้อยเข้าปาก

แม้จะโดนบ่นที่กินเค้กตั้งแต่เช้าแต่คุณพ่อเล็กก็ไม่สนใจหรอก

แต่ให้ตายเถอะ…ท่าเคี้ยวนั่นมัน

เฮ้อ

น่ารัก


“ถามเรื่องกระโจมแต่ทําไมจ้องหน้าผมเหมือนยังไม่อิ่มข้าวล่ะครับ” อคิราห์เลิกคิ้วใส่คนตรงข้าม ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นหรี่ตาเล็กพร้อมยิ้มมุมปากให้อย่างรู้ทัน

ลิ้นเล็กๆ ถูกส่งออกมาเลียตามขอบปากของตัวเองอย่างช้าๆ ตวัดครีมที่ติดอยู่ตรงมุมปากให้กลับเข้าที่ทางที่ควรจะเป็น สายตาเรียวจ้องมองที่คุณอัลฟ่าที่จ้องมองมาตาไม่กะพริบ

มีการกลืนน้ำลายด้วย

อคิราห์หัวเราะออกมาเสียงใส นับวันยิ่งพากันทําอะไรแปลกๆ เพี้ยนๆ กันไปใหญ่

“คุณนี่นะ” อลันอยากเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแต่ก็ทําไม่ลง ทําได้แค่ยื่นมือออกมาปาดเจ้าครีมตัวร้ายที่ขนาดถูกลิ้นตวัดเลียแล้วก็ยังออกไม่หมดให้คนรัก

“แล้วตกลงเรื่องกระโจมนั้นเอาไว้ทําอะไรเหรอครับ?” อลันยังไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป แม้จะดูออกว่าอีกฝ่ายพยายามจะเปลี่ยนเรื่องก็เถอะนะ

“คุณก็ไม่ปล่อยอิคเลยนะ”

คราวนี้เป็นตาคุณอัลฟ่าหัวเราะเสียงดังออกมาบ้าง

“คุณก็น่าจะรู้นี่ครับว่าผมกําลังจะทําอะไร” ตอบเย่างไม่หลบสายตาแต่มือบางเร่งตักเค้กเข้าปากเป็นระวิง ให้เจ้าสองก้อนมากดูก็รู้ว่าพ่อเล็กกําลังประหม่าอยู่

“รัง?”

อคิราห์พยักหน้าตอบรับคําสันนิษฐานที่ถูกตรงเผงนั้น

“แต่ปกติไม่ใช่ว่าโอเมก้าจะทํารังตอนท้องเหรอครับ” แม้จะเดาได้ตั้งแต่เห็นของมาส่งแต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าทําไมคนรักถึงอยากจะทํารัง

“มัน…” คนหมดหนทางไม่รู้จะทําอย่างไรได้แต่กัดริมฝีปากของตัวเองอย่างคิดหนัก เค้กก็หมดไปแล้วด้วย จะหาทางไหนมาผ่อนคลายความประหม่านี่กันเล่า!

“ครับ” อลันขยับกายเข้าไปใกล้คนรัก เอื้อมมือที่ใหญ่กว่าไปกุมมือของอีกฝ่ายไว้

คุณพ่อเล็กของสองก้อนคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจบอกสิ่งที่ตนเองคิด เพราะหากช้ากว่านี้สองแฝดก็คงจะตื่นลงมาก่อน

“ก็ผม…ผมไม่อยากกินยาระงับแล้ว” อคิราห์หลุบสายตาลงต่ำ ทั้งกังวล ประหม่าและเขินอาย

“อิคครับ” อลันครางชื่อคนรักเสียงแผ่ว จากที่กุมมือไว้เฉยๆ ก็โอบเอาร่างกายของคนที่พูดจาได้น่ารักน่าชังเข้ามาใกล้ แถมทั้งยังกดจมูกลงบนกลางศีรษะหนักๆ หนึ่งที

“นั่นสินะ…จริงๆ แล้วอิคก็มียาระงับฮีทที่ดีที่สุดในโลกอยู่แล้วนี่”

สัพยอกคนรักไปหนึ่งที และถึงแม้จะบิดพุงจนเขียว อลันก็ไม่ยอมปล่อยคนในอ้อมกอดให้หนีไปได้หรอกนะ!

.

.

.

“ทําไมไม่นอนห้องตัวเองล่ะครับ” อคิราห์กอดอกจ้องมองคนตัวโตที่มายืนหน้าหงอยอยู่หน้าห้องนอนตน

ท่าทางแบบนี้ดูก็รู้ว่าแกล้งทํา

“นอนคนเดียวมันเหงานี่ครับอิค คุณอย่าใจร้ายเลยนะ” อลันทําท่าเหมือนคุณเซบาสเตียน (สุนัขที่ญาติคนหนึ่งเลี้ยงไว้) ถึงจะดูแปลกๆ แต่อคิราห์ก็หัวเราะออกมาจนได้

“นอนอย่างเดียวนะครับ” อคิราห์หลีกทางให้คุณพ่อใหญ่เข้ามาในห้อง ก่อนปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยเพราะคิดว่าคงไม่จบที่นอนกอดกันเฉยๆ แน่ๆ

“ได้ไงกันครับ”

นั่นไงล่ะ…

“ในนั้นมีเสื้อผ้าของผมอยู่ใช่ไหมครับ” อลันชี้ไปทางกระโจมขนาดกลางที่ถูกจัดตั้งไว้ตรงมุมห้อง เจ้าของห้องเขาสั่งซื้อแบบที่สามารถรูดซิปปิดไว้ได้ด้วย คุณอัลฟ่าเลยไม่อาจมองเห็นข้างในได้

“ก็…หลายๆ อย่างครับ” อคิราห์ไม่อยากแจกแจงมากนัก เพราะเอาเข้าใจเรื่องการสร้างรังก็เป็นเรื่องแปลกใหม่สําหรับตนเช่นกัน มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก หากจะต้องอธิบายให้คนอื่นก็คงไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีว่าทําไปทําไม

อลันไม่ได้ไล่ต้อนคนรัก ต่อให้อคิราห์จะเอาเสื้อผ้าของเขาไปจนหมด ตนก็ไม่อาจปริปากว่าอะไรได้

คนตัวโตเดินไปทิ้งกายลงนั่งที่โซฟาปลายเตียง ก่อนจะตบที่นั่งข้างตนเองเป็นสัญญาณให้เจ้าของห้องมานั่งด้วยกัน

“เมื่อเช้านี้ ยังคุยกันไม่เคลียร์เท่าไหร่เลยครับ”

“เจ้าสองก้อนลงมาเสียก่อนนี่นะ” อคิราห์เดินตามมาใกล้แต่ก็ไม่ได้นั่งลงตรงพื้นที่ข้างๆ หากแต่เป็นบนตักของอลันที่เจ้าตัวก็อ้าแขนกว้างรอรับร่างของคนรักอยู่แล้ว

“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าที่ไม่อยากกินยาระงับฮีทแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจะปล่อยท้องตอนนี้ คุณก็รู้ใช่ไหมครับว่ามันคงยุ่งยากมาก” อคิราห์ซุกใบหน้าลงที่กลางอกของเบาะรองนั่งมีชีวิต สูดกลิ่นกายของอีกฝ่ายเข้าปอดเสียเต็มรัก

“ผมเข้าใจดีครับ มีน้องตอนนี้ก็คงจะขัดเรื่องกฎหมาย” อลันทําหน้าที่เบาะรองนั่งที่ดี โดยการลูบหลังบางของอคิราห์เหมือนทุกครั้งที่คุณพ่อเล็กเขาต้องการออดอ้อน

“แต่…” อคิราห์นึกกระดากปาก ถึงจะอายุขนาดนี้แล้วแถมลูกก็สองแล้วด้วย แต่เรื่องรักๆ มันก็เป็นประสบการณ์ใหม่ของตนเอง

“อิคครับ” อลันรู้ดีว่าคนรักคงไม่กล้าพูดเรื่องอย่างว่า ต่อให้อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้วแต่พวกเขาก็ไม่เคยไปไกลกันถึงขั้นนั้นเสียที

“ขั้นตอนอะไรต่างๆ ของคู่เราอาจจะงงๆ ไปบ้าง แต่งงานกันแล้วมีลูกกันก็แล้วแต่สุดท้ายก็หย่ากันไป ที่น่าขํามากกว่านั้นก็คือพวกเราอาจจะรักกันมาตั้งนานแล้วแต่เพิ่งมารู้ตัวเองทีหลัง และแน่นอนว่าคนที่ผิดส่วนใหญ่มันเป็นผมเองที่ซื่อบื้อไม่รู้ใจตัวเอง”

“ไม่หรอกครับ…” อคิราห์ส่ายหน้าแม้จะยังคงซุกอยู่กับอกของคนรัก แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าตนเองนั้น ‘รู้สึกดีๆ’ กับอดีตสามีตั้งนานมาแล้ว

อคิราห์รู้ใจตัวเองก่อนคุณอัลฟ่าตัวโตตั้งนานแล้ว

“ถึงจะยังไงผมก็ผิด ผิดกับคุณ ผิดกับลูก ผิดกับเอวา”

“อิคให้อภัยครับ ลูกๆ ก็ด้วย”

“คุณรู้ตัวไหมว่าอ้อนเก่งขึ้น” อลันใจฟูฟ่อง คนในอ้อมกอดนั้นตัวเล็กแต่ความน่ารักล้นฟูไปหมด

“ก็ทําเพราะอยากทํานี่ครับ” อคิราห์กระซิบตอบ มือเริ่มซุกซนไล้ไปตามอกของคนรัก

“คุณครับ” ส่งเสียงเรียกเบาะรองนั่งที่เอาแต่ซุกดมตามซอกคอของตัวเอง

“ทําตัวเป็นยาระงับฮีทก็พอ แต่อย่านอตนะครับ…”

“ตามบัญชาครับ”

.

.

.

อคิราห์ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมานานขนาดไหนแล้วนับตั้งแต่ตัวเองกล่าวประโยคนั้นจบ

เหตุการณ์นับจากนั้นมันมากมายหลายอย่างเสียจนสมองประมวลตามไม่ทัน

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อลันวางเขาลงบนเตียงและร่างกายของพวกตนก็ไม่มีผ้าชิ้นใดหลงเหลืออยู่แล้ว ริมฝีปากของพวกเขาไม่ผละออกจากการเลยสักวินาที เล่นเอาเกือบจะขาดใจจนต้องบีบบ่าหนาๆ ของคนรักให้รู้ตัว

“ขอโทษครับ” อลันกระซิบบอกอยู่ที่ใบหู ก่อนที่ความเปียกแฉะจากปลายลิ้นร้อนจะเข้ามาจู่โจมตรงบริเวณนั้น

เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เพิ่งเคยได้รับ

“อ๊ะ!” และนั่นทําให้คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้อย่างเขาต้องส่งเสียงร้องออกมา

“อิคครับ อ้าขาให้ผมหน่อย”

คนบ้า! พูดออกมาแบบนี้ไม่คิดว่าคนอื่นจะอายหรือไงกันนะ

แล้วเขาจะประท้วงอะไรได้นอกจากขยับขาทั้งสองข้างให้ออกห่างจากกันมากกว่าเดิมให้คนที่กําลังง่วนอยู่กับใบหูได้แทรกกายลงมาทาบทับได้แนบแน่นยิ่งขึ้น

“ลองนิ้วก่อนนะครับ”

“คุณจะทําอะไรก็ทําเถอะครับ!!” คราวนี้คงปล่อยผ่านไม่ได้แล้วล่ะ

ต่อให้มันเป็นสิ่งที่ควรทําก็ไม่น่าพูดตรงๆ อย่างนี้ไหมเล่า!

ถึงแม้ว่าจริงๆ แล้วเขาจะเตรียมตัวตั้งแต่ตอนอาบน้ำแล้วก็เถอะนะ แต่ก็คงต้องปล่อยให้คนที่มีประสบการณ์มากกว่านําทางไป เพราะตอนนี้สมองมันคิดอะไรไม่ออกแล้วล่ะ

“ไม่เกร็งสิครับ”

ได้ยินคุณอัลฟ่าบอกมาอย่างนั้นแล้วจะทําอะไรได้ นอกจากผ่อนร่างที่เกร็งขึงของตัวเองให้คลายความประหม่าลง

ปลายนิ้วที่ล่วงล้ำเข้ามาในร่างกายสร้างความรู้สึกที่แตกต่างมากกว่าตอนที่เคยช่วยกันและกันกับอลัน เมื่อคราวก่อนๆ นั้นพวกเขาไม่เคยมาไกลถึงขั้นนี้

และมันทําให้เขาอยากจะส่งเสียงร้องเพื่อระบายความกระสันซ่านนี่เหลือเกิน

“ร้องออกมาได้นะครับ” เสียงทุ้มๆ ที่คอยแต่จะกระซิบอยู่ข้างใบหูยิ่งทําให้สมองมึนเบลอเข้าไปใหญ่

“อ๊ะ อลัน! คุณครับ…ฮื้อออ” แล้วก็ได้ร้องออกมาจริงๆ ตอนที่อีกฝ่ายทําให้ร่างกายของพวกตนเชื่อมต่อกัน

แม้ร่างกายของโอเมก้าจะคล้ายกับเพศหญิงก็ตาม แต่หากไม่ได้เจลสําหรับกิจกรรมเมคเลิฟมาช่วย อคิราห์คิดว่าตัวเองก็คงได้มีน้ำตาตกกันบ้าง

ก็ของอลันนี่มันก็ใหญ่ไม่น้อยเลยนะ

ทั้งเจ็บและจุกเลยแฮะ

แต่…ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเติมเต็ม

“เจ็บไหมครับ”

ใบหน้าของอีกฝ่ายมีแต่เหงื่อที่ไหลซึมออกมา แม้ว่าอุณหภูมิในห้องจะเย็นขนาดนี้ก็ตาม

“ไม่เจ็บครับ ทํา…ทําตามใจคุณเถอะ”

หลังจากนั้นก็แทบไม่รู้สติอะไรอีก แต่รับรู้ได้ว่ายามที่อลันกระแทกกายลงมานั้นจุกเสียดเพียงใด รวมทั้งมันเติมเต็มสิ่งที่โหยหามาตลอดอย่างไรบ้าง

เสียงของการร่วมรักที่ดังขึ้นไม่ว่าจะเป็นเสียงกระทบของร่างกายหรือเสียงของเจลและสารหล่อลื่นของร่างกายที่ออกมาผสมปนกันเสียจนได้ยินเป็นเสียงสุดแสนจะลามก

เขาไม่เคยรู้เลยว่าการ ‘make love’ มันจะร้อนแรงได้ขนาดนี้

จังหวะรักที่อีกฝ่ายมอบให้ เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า บ้างก็กระแทกหนักเน้น บางก็หมุนส่ายให้เสียดเสียวที่ท้องน้อย

หากยามใดที่เขากลั้นเสียงร้องเอาไว้ อลันก็จะไล้ปลายลิ้นไปตามร่างกายให้อดทนไม่ไหว แต่หากเสียงนั้นดังจนเกินไปก็จะประกบริมฝีปากลงมาดูดกลืนเอาเสียงร้องเหล่านั้นไปจนหมด

อิ่มเอิบจนแทบขาดใจ

“อ๊ะ! อื้มมม ไม่ต้อง…ไม่ต้องเอาออกครับ” ส่งเสียงร้องบอกไปตอนที่อีกฝ่ายจะถอดถอนแก่นกายออกยามเสร็จกิจรัก ความร้อนที่กระทบกับภายในร่างกายทําเอาสั่นสะท้านไปหมด

“หืม? มันจะไม่สบายตัวนะครับ”

“เอาไว้สักพักนะครับ”

ให้ร่างกายผมมันได้จดจําตัวตนของคุณไว้จนขึ้นใจก่อนแล้วกันนะครับ

คุณอดีตสามี…





************************



NC (?) เล็กๆ น้อยๆ  เก้าทําได้แค่นี้จริงๆ ค่ะ ฮืออออออออ

ขอเก็บเกี่ยวประสบการณ์ก่อนนะคะ~~


 :hao7:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-07-2020 18:47:46 โดย ๙พฤษภา »

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: [Omegaverse] Come back to count from ZERO/ Chap 13 30.07
«ตอบ #36 เมื่อ31-07-2020 11:41:26 »

โอ๊ยยยยย ฟินค่ะ  :-[ :-[ :-[

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด