LOVE BO^^Y เรื่องรักๆของพวกผมก็มีเท่านี้
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: LOVE BO^^Y เรื่องรักๆของพวกผมก็มีเท่านี้  (อ่าน 162 ครั้ง)

ออฟไลน์ ความเงียบ สีขาวดำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ส่วนที่เอาไปแปะไว้ที่กระทู้ก่อนลงนิยาย อยู่ในระหว่างเส้น *** นะคะ (ข้อ 1-18 ก๊อปเฉพาะหัวข้อที่ทำตัวทึบไว้ก็ได้
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************

ลมเหนือ & สายธาร
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ ความเงียบ สีขาวดำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-06-2020 21:12:00 โดย ความเงียบ สีขาวดำ »

ออฟไลน์ ความเงียบ สีขาวดำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
บทตาม แฮ้
บทถอย แฮ้
บทนำ แฮ้ ถูกแล้ว
[/size] 
 


     "เห้ยใครที่ได้เป็น สาวน้อยตกน้ำได้โปรดแสดงตัวหน่อยดิ" เสียงเรียกจากเพื่อนที่เนิร์ดที่สุดในห้อง ม.504 ของพวกผมตะโกนแหกปากเรียก ให้พวกผมหันมาสนใจ

     พวกผมทุกคนหยุดทำทุกอย่างเเล้วหันไปหาคนที่เรียกพวกผม

     "เชี้ยไรมึงเนี้ยไอ้แว่น"

      "หนุ่มน้อยตกน้ำครับเพื่อนนนน"ไอ้กัปตันตอบกลับไป แต่ที่จริงพวกเราไม่น่าใช่คำว่าหนุ่มน้อยน่ะครับ

     วันนี้มีงานในโรงเรียนของพวกผม แล้วผอ.ของพวกเราเลยให้นักเรียนในแต่ละระดับชั้นม.ปลายแต่ละห้องจัดซุ่มกิจกรรมเพื่อหาเงินเข้าห้องไว้ใช่ในโอกาศต่างๆ กินเลี้ยงเอย เทศกาลต่างๆ ร่วมถึงซุ่มปัจฉิมที่พวกผมต้องทำกันอีก

     โดยให้รุ่นน้องกับคนภายนอกมาร่วมกิจกรรมด้วย แล้วห้องของพวกเรา ม.504 ได้เลือกจัดซุ่มสาวน้อยตกน้ำ แต่พวกผู้หญิงในห้องปฏิเสธไม่เอาด้วย เพราะกลัวเปียก เลยเปลี่ยนไปเป็นหนุ่มน้อยตกน้ำกันแทน มันเลยพ่วงมาให้พวกผมได้ไปเป็นหนุ่มน้อยตกน้ำ เพราะพวกผมหน้าตาดีที่สุด อิอิ คนจะได้เข้ามาที่ซุ่มพวกผมเยอะๆ

     "เอ่อๆ โทดทีกูพูดผิด"

     "มีไร ว่ามาดิ"ไอ้ปอนเปิดประเด็นเรื่องที่จะคุยกันอย่างไม่ให้มันเสียเวลา

     ไอ้ปอนก็เป็นหนุ่มน้อยตกน้ำเหมือนกับผม หนุ่มน้อยตกน้ำนั้นมีกันอยู่ 9 คน คอยเปลี่ยนเวรกันไปนั่งให้คนมาปาเล่นกัน โดยรวมพวกหนุ่มหล่อประจำห้องมานั่ง โดยมาจากผลโหวตกันเองของห้องพวกเรา

     มีแก๊งของพวกผมโดนเลือกให้เป็นหนุ่มน้อยตกน้ำกันอยู่ 4 คนจาก 9 หนุ่มน้อยตกน้ำในนั้น แต่จริงแล้วแก๊งพวกเรามีกันอยู่ 5 คน มีผม กัปตัน ปอน โอม และ สกาย พวกผมอยู่ด้วยกันมานานมาก ตั้งแต่สมัยประถมแล้ว มีผม กัปตัน ปอน และโอมที่ได้เป็นหนุ่มน้อยตกน้ำ ส่วน สกายมันดวงดีได้ไปเป็นคนขายลูกบอลที่จะมาปาใส่พวกผม ผมล่ะโคตรอิจฉามันเลย

     "คือว่า ไอ้เอ้มันฝากบอกว่า ให้พวกมึงเลือกเอาว่า จะแก้ผ้าหรือจะใส่เสื้อกล้ามไปนั่ง"

     ไอ้เอ้มันเป็น หัวหน้าห้องของพวกผม ที่เก่งมากๆ ทั้งเรื่องเรียนเรื่องกีฬา และมันยังเป็นนักเรียนตัวอย่างอีกด้วย อ้อ อีกเรื่องหนึ่งเอ้มันเป็นตุ๊ดน่ะครับ

     "เชี้ย จะเลือกทางไหนมันก็โป้หมดอ่ะดิ ถ้ามันเปียกน้ำ"ไอ้องศาพูดออกมาอย่างเสียงดัง

     เอ่อใช่ยังไงมันก็โป้หมดอยู่ดีถ้าจะเลือกทางไหนก็ตาม แต่ผมพลอยได้มหาศาลเลยน่ะ หัวแหลมมากไอ้เอ้

     "โคตรซวยเลย อี่เอ้น่ะอี่เอ้"ไอ้กัปตันบ่นถึงคนที่สั่งให้พวกผมต้องทำอย่างนี้ จะว่าไปคนที่เสนอให้เปลี่ยนสาวน้อยตกน้ำเป็นหนุ่มน้อยตกน้ำก็ ไอ้เอ้มันไม่ใช่หรอ

     "หุ่นกูก็ไม่ดีอยู่ด้วย อายเค้าหมด จบแล้วอนาคตกู"ไอ้ทอร์ชพูดออกมาแล้วทำหน้าเหมือนตกนรกทั้งเป็น

     "พวกมึงก็เวอร์เกินไป"ผมพูดกับไอ้พวกที่กำลังจะตายห่ากันอยู่แล้ว กะอีแค่ถอดเสื้อเหลือตัวเปล่ากับแค่ใส่เสื้อกล้าม มันจะไปยากเย็นแค่ไหนกัน

     "เอ่อออ ไอ้คุณสายธาร ใครเขาจะหุ่นดีมีซิกแพคเหมือนมึงกันดูดิ แม่ง"ไอ้กัปตันพูดกับผม ที่จริงผมก็ไม่ได้มีซิกแพคหรอก มันเป็นแค่รอนจางๆเฉย

     "ช่วยไม่ได้ มึงแม่งเอาแต่เเดกกับเเดกกันขนาดนี้ เพือคนทั้งโลกหรือไงห้ะพวกมึงอ่ะ"

     มันคือเรื่องจริงครับ พวกมันชอบช่วนกันไปกินหมูกระทะ บิชู ชาบู กัน โดยเฉพาะไอ้กัปตันเพราะมันชอบไปเดทสาวที่ร้านของหวานกันประจำ สมน้ำหน้า ผมไม่ได้อิจฉามันเลยยยย

     ไอ้โอมผู้ที่สงบนิ่งในทุกเหตุการณ์ได้เข้ามายุติเรื่องนี้

     "พอๆ ไปเลือก เวลาก็เหลือน้อยล่ะ"

     "เอ้าๆ พวกมึงเลือกกันได้ยัง นี้ชุดให้กับคนที่ใส่เสื้อกล้าม ส่วนคนที่แก้ผ้าเชิญสแตนบายรอเลย"ไอ้วิทย์เป้ของไอ้เอ้ได้เข้ามาพร้อมกับกล่องที่ใส่เสื้อกล้ามอยู่ข้างในกล่อง

     ผมไม่รีรอ อะไรรีบไปหยิบมาใส่ตัวหนึ่ง คุณคงนึกว่ผมจะตัวเปล่าไปใช่ไหม บอกเลยคุณคิดผิด ผมก็อายเป็นน่ะครับ ตอนเเรกพูดซะ ดิบดี 555

     "เห้ย ไอ้คุณสายธารเลือกเสื้อกล้ามว่ะ"

     ไม่แซะกูสักเรื่องได้ไหมครับ ไอ้คุณกัปตัน

     "ทำไมว่ะ"ไอ้ปอนถาม พร้อมกับเหล่ตามองผม เกลียดพวกแม่งจัง เรื่องพวกนี้เข้าขากันดีดี้

     "กูก็คิดว่ามันจะแก้ผ้าโชว์ซิกแพคของมันไง 555"

     ไอ้กัปตันกับไอ้ปอนหัวเราะกันอย่างสนุกกูขอให้หัวเราะจนตายเลย อันนี้ผมล้อเล่นน่ะ ถึงพวกผมจะแซวกันเเรงด่ากันแรง แค่ไหนพวกผมก็ไม่โกธรกันน่ะครับ อย่างที่เขาว่ากัน ศีลเสมอกันยอมอยู่ด้วยกันได้

     "ไม่เอาอ่ะ กูก็อายเป็นนะเว้ย"ผมตอบพวกมันไปอย่างตรงๆตามความจริง ผมอาย╮( ̄▽ ̄)╭

     "555"



     ตอนนี้พวกผมมานั่งกันเรียงตามที่ของแต่ละคน มีกันอยู่ 3 ที่นั่งเลยเปลี่ยนเวรกัน คนล่ะ 1 ชั่วโมงแห่งการตกนรก เซตเเรกมี ผม กัปตัน แล้วก็โอม ส่วนไอ้ปอนมันเอาเก้าอี้มานั่งข้างๆกับพวกผม เพื่อรอเวลาของมัน

     พวกผมทำอะไรเสร็จสับก็ถึงเวลาได้เปิดกิจกรรมของซุ่มพวกผมแล้ว

     ว่าแล้วเพื่อนในห้องของผมก็พากันมารวมตัวกันที่นี้ แต่เด่วน่ะ ทำไมไอ้เชี่ยบิกถึงมีลูกบอลในมือมันล่ะ อย่าบอกน่ะว่ามึงจะเอามาปาพวกกูอ่ะ เชี่ยแล้วไง

     "ว้ายๆ สาวๆสวยๆทั้งนั้นเลยยย"

     "โถ่ ไอ้เชี้ยบิก มึงจะเอามาปาใส่พวกกูหรอ"

     "ช่ายยยย กูขอประเดิมคนเเรกเลย"มันทำท่าเยาะเย้ยผมแถมยิ้มซะเหมือนถูกหวยรางวันที่หนึ่ง ถ้าคราวหน้ามีแบบนี้อีกผมจะโหวตมันเป็นคนแรกเลยค่อยดูเถอะ

     "เห้ยๆ เชี้ยบิก ใจเย้นๆก่อนกูสายธารเพื่อนมึงไง"

     "หึ หึ มึงจำได้ไหมห้ะไอ้ธารมึงทำอะไรกับกูไว้"

     "เด่วววว"

'ตู้ม'

     ทันทีที่ผมพูด ลูกบอลก็ถูกปาออกจากมือไอ้เชี่ยบิก แล้วก็พุ่งไปยังแผ่นป้ายที่เป็นกลไกล ผมตกลงไปในน้ำ เป็นคนแรกเลยเหมือนเป็นการจุดฉนวน เพราะผมตกน้ำเสียงดังมาก เลยทำให้คนรอบข้างๆหันมาสนใจ บางคนก็เข้ามาถ่ายรูป บางคนก็มาเล่นกิจกรรมของซุ่มพวกผม

     "เป็นไง ฝีมือกู แม่นไหมละ"

     "ยอดมากลูกเพ้"ไอ้กัปตันทำท่าเยาะเย้ยผม อีกเด่วมันก็โดนเหมือนผม

     เพราะผู้หญิงบางคนที่มาซุ้มพวกส่วนมากเป็นแฟนเก่ามันและพวกเธอก็พากันมาเพื่อที่จะมาปาลูกบอลใส่มันอย่างแน่นอน หึ หึ หัวเราะที่หลังดังกว่าเว้ย

     "555"



     "เห้ยๆ ไอ้ธาร"เสียงไอ้วิทย์เรียกผม

     "มีไรไอ้วิทย์"

     "คือมึงต้องฟังแล้วใจเย็นๆน่ะเว้ย"

     หื้มมีเรื่องอะไรกัน มีใครเป็นอะไร ผมว่ามันต้องเป็นเรื่องเลวร้ายแน่ๆ วิทย์มันถึงได้ทำหน้าจริงจังขนาดนี้

     "ทำไมมีใครตายหรอ"ไอ้กัปตันโผล่หัวเข้ามาพูดในบทสนทนานี้กับพวกผม

     "เอ่อตอนนี้ยังไม่มี แต่ตอนหน้าอาจไม่แน่ว่ามี"ห้ะ มันจะเกิดอะไรว่ะ

     "เอ่อเร็วๆดิ กูอยากรู้"

     ไอ้ปอนที่นั่งข้างผมเกิดอาการอยากเสือกรู้ขึ้มมา

     "คือ...พวก...ไอ้...ธันมา"

     "ชิบหายแล้วมึง"

     "ไรไอ้ปอน"ผมถามไอ้ปอน แต่มันดันหันหน้าไปอีกทางแทน แทนที่มันควรหันมาทางผมมากกว่า นี่กูคุยกับมึงอยู่น่ะหรือมึงจะให้กูคุยกับไหล่มึงห้ะ ไอ้นี่

     "ดูนู้นดิว่ะ"ไอ้กัปตันพูดและหันไปทางเดียวกับไอ้ปอน

     ผมเลยหันไปในทิศทางเดียวกับไอ้ปอนและไอ้กัปตัน

     "เหี้ยแล้วไง!!!"พวกผมสามคน ผม ไอ้ปอน ไอ้กัปตัน พูดพร้อมกัน

     หายะนะกำลังจะบังเกิดแล้วครับทุกคนนนนน



     "แม่งเดินมาอย่างบอยแบนร์เลยว่ะ"ไอ้ปอนพูดออกมา มันก็จริงอย่างที่ไอ้ปอนพูด

     พวกที่พวกผมกำลังพูดถึงเนี่ย คือพวกสภานักเรียนของโรงเรียนผม แม่งเป็นที่รวบรวมพวกนักเรียนเรียนดี มารายาทงาม กีฬาเริ่ด แถมรวมพวกคนหน้าตาดีอีกด้วย แต่พวกสภาส่วนมากเป็นนักเรียนที่มาจากห้อง 1 เกือบหมดเลย

     แล้วห้องพวกผมกับพวกสภาไม่ค่อยถูกกันซักเท่าไร

     ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเจอกันต้องมีปากเสียงและมีเรื่องกันทุกที

     "ดูสาวดิแม่งกรี๊ดกร๊าดพวกมันกันเต็มเลย"

     "ไงจ้ะสาวๆ"คนที่เดินเข้ามาเป็นคนเเรกคือประธานของสภานักเรียน ชื่อของมัน คือ ธันวา หรือเรียกง่ายว่า ไอ้เชี้ยธัน เป็นคนที่เรียนเก่งที่สุด และเก่งไปหมดทุกด้าน และยังเป็นคนที่น่าเคารพ(มั้ง)ในหมู่ของนักเรียนในโรงเรียน เป็นคนที่อาจารย์หลายท่านไว้วางใจที่สุด แถมได้ข่าวว่าบ้านมันรวยสุดๆ

     "ไอ้เชี้ยธัน ใครสาวกูผู้ชายเว้ยแหกตาดูกระเจี๊ยวกูนี่หรือมึงตาบอดมองไม่เห็น นี่มึงเล่นขนมาหมดทั่งซุ้มเลยหรอ"ไอ้กัปตันตอบกลับไปหาไอ้ประธานนักเรียน

     แต่ไอ้ประธานนักเรียนดูเหมือนมันไม่สะทกสะท้านอะไรเลย ไอ้ธันมันก็ลงทุนขนลูกบอลมาเยอะเหมือนกันน่ะ เนี้ยคงหมดไปหลายร้อยเลย แต่สำหรับมันคงไม่เป็นไรมั้ง เพราะมันกระเป๋าหนา

     "ใจเย็นๆ กูอุส่าห์เสียเงินมาอุดหนุนซื้อลูกบอลมาจัดให้พวกมึงโดยเฉพาะแบบ specialty ฮ่าๆๆ"

     "ฮือๆ"

     "พวกมึงดีใจขนาดนี้เลยหรอ"

     "ไอ้เหี้ย นี่มึงเห็นพวกกูดีใจหรอ"

     "ไอ้เหี้ยถ้ากูตาย กูขอให้พวกมึงช่วยดูแลแฟนกูด้วย น้องกิฟ น้องอาย น้องมาย น้องปิ่น น้องสมร ของกูด้วยนะ"

     อยู่ๆ ไอ้กัปตันมันก็บ่นเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมา จ้าไอ้พ่อรูปหล่อ ไอ้คนหน้าตาดี ไอ้คนไม่มีตีนกา

     "โถ่ถ ไอ้สัสกัปตัน อันนี้แฟนหรือตระกูลโคตรเหง้าศักราชมึงว่ะเยอะชิบหาย"โดนไอ้ปอนจัดไป 1 ดอก

     "มึงต้องเข้าใจหน่อยว่าเพื่อนของพวกมึงหล่อ"ผมนี้อยากเอาบอลที่ไอ้ธันถือมาปาใสมันจริ้งๆ

     "เฮ้ยๆ ก่อนพวกมึงจะสนใจแฟนไอ้เชี้ยกัปตันมัน มึงดูนี้ก่อนไหมไอ้ธาร"

     เหี้ย ไอ้ประธานสภามันเล่นผมแล้วคร้าบบบบบทุกคน

     มันทำท่าดิบดีก่อนจะขว้าง หึ ผมไม่กลัวหรอก ถึงผมอยากพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ขาผมนี่สั่นพับๆเลย ตอนนี้เข้าช่วงหน้าหนาวแล้วด้วย น้ำนี่ไม่ต้องสงสัยเลยเย็นชัวร์

     "กูขอให้พลาด"ผมพูดอย่างมั่นหน้ามั่นโหนกกลับไปหาคนที่จะปาลูกบอลใสผม

     มันแสยะยิ้มขึ้นมานิดหน่อยก่อนปาลูกบอลออกจากมึง

'โดน'

'โดน'

     ลูกบอลพุ่งตรงมาที่เป้าของผม ใจผมนี่แทบหล่นไปที่ตาตุ่มเลยอยากให้ลูกบอลเลยหรือผ่านออกไปให้ไกลห่างจากเป้าของผม แต่สุดท้ายมันก็เป็นไปตามบทอ่ะน่ะ ผมตกน้ำ

ตู้ม

     เสียงน้ำกระเด็น และมาพร้อมกับเสียงดีใจและเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง คงสะใจกันมากเลย คนอื่นนี้ได้หัวเราะเเละความสนุกสนานแต่ฉไนผมถึงได้ตัวเปียกล้าTT

'555'

     "ขอเสียงหน่อย"คนปาโดนดีใจใหญ่และหันไปรอบเพื่อเรียกร้องเสียงจากแฟนคลับของตนเอง

"ฮิ้วๆๆ"

     "ต่อไปเป็นใครดีว่ะ"

     คนถือลูกบอลหันกับมาพร้อมกับรอยยิ้มอันชั่วร้าย จองมองไปที่ไอ้โอม ไอ้โอมก็เตรียมตัวแยกเขี้ยวใสเหมือนกันสองคนนี้เขาไม่ค่อยถูกกันน่ะครับ

     แต่ดันมีเสียงหมาห่อนดังขึ้นเรียกให้ทุกคนหันไปมองต้อเสียง เสียงหมาห่อนนั้นคือเสียงของไอ้กัปตันที่กำลังท่องคาถาของตัวเองอยู่

     "โอมมะลึกกึกกึ๋ย  อย่าเป็นกู อย่าเป็นกู อย่าเป็นกู..."ไอ้กัปตันพนมมือและเริ่มท่องคาถาของมันไป แต่คาถาอะไรของไอ้กัปตันว่ะ โอมมะลึกกึกกึ๋ย ผมยังไม่เคยได้ยินใครเขาท่องคาถาแบบนี้มาก่อนเลย

     "มึงพูดเหี้ยไรเนี้ยไอ้กัปตัน"ไอ้ธันเรียกไอ้กัปตัน

     "เสือกว่ะ กูกำลังท่องคาถาอยู่"

     "งั้นกูเอามึงแล้วกัน"

     แทนที่คนต่อไปที่จะโดนไอ้ธันปาลูกบอลใส่เป้าคือไอ้โอมแต่ถูกเปลี่ยนมาเป็นไอ้กัปตันแทน นั่นไงที่เขาบอกว่าปลาหมอตายเพราะปาก

"เห้ย"

     ทันพูดแบบเดียวก็ร่วงลงไปในน้ำตามบท

ตู้ม

     "เหลือคนสุดท้ายแล้ว มีอะไรจะสั่งเสียไหมห้ะ โอมนภัตรคุง"แม่งเอาชื่อจริงของไอ้โอมมาพูดเลยหรอไอ้ธัน ใครๆเขาก็รู้ว่าไอ้โอมไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อจริงมัน (แต่จริงๆชื่อมันไม่มีอะไรก็เถอะ)แต่มันไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อมันจริง = ̄ω ̄=

     "สัส มึงจะปาก็ปามา อย่าเสือกลีล่าเยอะ"

     "ทำไมเด็กห้องนี้ถึงพูดไม่เพราะกันว่ะอย่างงี้ต้องลงโทษซะหน้อย"เอ้ารามปามมาถึงพวกกูจนได้ อยากเถียงน่ะ แต่มันคือเรื่องจริงน่ะสิครับ ⊙ω⊙

     "F##K Y#U"

ตู้ม





ตรงหน้าที่ขายลูกบอลก่อนพวกธันจะไปหาพวกสายธาร

     "ลูกละเท่าไรคับ"

     "อุ้ยหล่อจัง 3 ลูกยี่สิบคร้าา แต่ถ้าไม่เอาลูกเอาแม่ค้าก็ได้น่ะคร้าา"

'ฮิ้วๆ' เสียงพวกแก็งธันวา

     "เอาหมดนี่เลยครับ"

     "500บาทค่ะ ถามจริงไม่เอาแม่ค้าหรอ"

     "อีปิง เขาให้มึงมาขายของไม่ได้ให้มึงมาขายตัว"

     "อีกัสอีดอก กูตกใจหมด กูก็ขายของอยู่นี้ไง กูแค่โปรโมทตัวเองนิดหน่อยไม่ได้หรอห้ะ"

     "นี่ครับ 500 บาท"

     "ตกลงไม่เอาแม่ค้าแน่หรอจ้ะ"

     "อีปิง!"

     "คร้าาา ขายของ"

ออฟไลน์ ความเงียบ สีขาวดำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เรื่อง : ศัตรูคู่อาฆาตแค้นสุดไสติ่ง กระดิ่งแมว

[สายธาร]

     "เห้ยทุกคนฟังทางนี้หน่อย"

     "มีไรว่ะไอ้แว่น"

     "คืองี้ ห้อง...เรา..."แว่นพูดติดๆขัดๆออกมาด้วยความเหนื่อยหร้าจากการวิ่งมาถึงห้องจากห้องประชาสัมพันธ์

     "เห้ยเร็วๆดิช้าอยู่ได้"เตยผู้หญิงแกร่งประจำห้องบอกกล่าวกับแว่น

     "เอ่อๆ คือห้องเราได้ที่หนึ่งเว้ย เย้"

     "..."
     ทุกคนในห้องเงียบกริบไม่มีเสียงใดๆ ออกมาซักแอ๊ะ ทุกคนต่างหันกลับไปทำกิจกรรมต่างๆของตัวเองที่ทำทิ้งไว้ก่อนที่แว่นจะเดินมาที่ห้อง ทั้งจับกลุ่มเม้ามอยกันเล่นเกมส์กันต่อ

     โด่คิดว่าเรื่องอะไร ผมนี่นึกว่าวันนี้ผอ.ใจดีให้นักเรียนทุกคนสามารถกลับบ้านได้เลยไม่ต้องรอให้เลิกเรียน( '' มองบน " ขก.ซะไม่มี)ที่ไหนได้ห้องได้ที่หนึ่ง ว่าแต่ที่หนึ่งเรื่องอะไรว่ะ

     "ที่หนึ่งไรว่ะ"สายธารหันหน้าไปถามเพื่อนที่เสียเซลฟ์ เพราะเรื่องที่ตัวเองพูดไปไม่มีใครสนใจร่วมด้วยกับตัวเอง

     "ก็ที่หนึ่ง ของรายได้ในเศกาลไง มากที่สุดในระดับชั้นเลยน่ะเว้ย และยังมีคนมาเข้าสุ่มมากที่สุดในวันนั้นไง"

     ทุกคนในห้องที่ได้ยินคำพูดของแว่น กลับเลิกทำกิจกรรมของตัวเองและต่างคนต่างกระโดดโรดเต้นกันอย่างดีใจเพราะการที่ได้มีคนเข้าซุ้มของห้องตัวเองแสดงว่าเงินที่ได้นั้นมันต้องมากแน่ๆ

     "เย้ๆๆๆ" "กรี๊ดๆๆๆ"

     กัปตันลุกยืนขึ้นบนโต้ะของคัวเองแล้วพูดออกมา"งานนี้ต้องมีเลี้ยงฉลองกันหน่อยแล้ว"

     ทำให้ทุกคนในห้องเอ้เสียงดังกว่าเดิมอีก มีหวังว่าวันนี้มีคนเต็มร้านหมูกระทะแน่เลย แต่เฮ้กันเสียงดังขนาดนี้ สงสัยคงโดนไอ้ห้องข้างๆนินทา ด่าทอแน่ๆ

     "เห้ยไอ้ธาร"เสียงปอนเรียกสายธารทำให้สายธารหันกับไปสนใจที่ทางต้นเสียง

     "ห้ะมีไรว่ะไอ้ปอน"สายธารถามปอนเกี่ยวกับเรื่องที่ปอนจะพูด

     "มึง กูมีเรื่องจะบอก"สีหน้าของปอนบ่งบอกให้เห็นได้ชัดเจนว่าเรื่องที่จะพูดคุยกับสายธารนั้น มันเครียดมากกับ ทำให้สกายหันมาสนใจปอนด้วยกันกับสายธาร

     ทุกคนในกลุ่มนี้ทำสีหน้าอย่างจริงจัง

     "ว่ามา"

     "คือ..."ปอนอ้ำอึ้งไม่พูดไม่จาอะไรนาน จนสายธารหมดความอดทนจึงถามมันไป

     "มึงจะอ้ำอึ้งไปอีกนานไหม"

     "เอ่อเอ๋อ คือพวกเชี่ยธันมันบอกให้กูมาเรียกมึงให้ไปหามันอ่ะ"การที่พวกสภานักเรียนจะเรียกคนให้เข้าไปพบกับพวกเขานั้นคนๆนั้นคงจะต้องทำอะไรผิดมาอย่างแน่

     การที่สายธารถูกเรียกเข้าไปพบแสดงว่าสายธารคงทำอะไรผิดแน่ แต่สายธารเขารู้ตัวว่าตัวเองนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนี่น้า แล้วทำไม่เข้าถึงถูกเรียกตัว

     "เรื่องไรว่ะ กูก็ไม่ได้ทำไรผิดกฎซักหน่อยนิ จริงไหมสกาย"

     "อื้ม กูอยู่กับไอ้ธารตลอดกูเป็นพยานได้"

     สกายยื่นยันอีกเสียงว่าสายธารนั้นไม่ได้ทำผิดอะไร โอมที่ยืนฟังด้วยกันมานานก็ปริปากออกความคิดเห็นของตัวเองให้ทุกคนได้ฟัง

     "แต่กูว่าคงไม่ใช่เรื่องผิดกฎมั้ง เพราะมึงก็บอกเองนิ ว่ามึงไม่ได้ทำอะไรผิดกฎ"งั้นหรอแล้วมันเป็นเรื่องอะไรที่ทำให้ผมถูกเรียกตัว

     "ก็ถูกของไอ้โอม"ปอนก็เห็นด้วยกับคำพูดของโอม

     "เราว่าธารลองไปดูแล้วมาเล่าให้เราฟังล่ะกัน"

     สกายก็บอกกับสายธารด้วยความเป็นห่วงต่อสายธาร ทำให้เพื่อนในกลุ่มต่างกันยิ้มกริ่มกัน

     "กูว่ามึงไม่ต้องรอให้ไอ้ธารมาเล่าให้มึงฟังหรอก สกายมึงก็โดนเรียกให้ไปหามันเหมือนกัน"ห้ะขนาดสกายยังโดนเรียกตัวพร้อมกับผมด้วยหรอ มันต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่ๆ

     "ห้ะ กูด้วยหรอว่ะ"สกายตกใจ

     "เอ่อดิ"

     "ไปเลยผัวเมียคู่นี้ ไปหาไอ้ประธานนักเรียนเฮงซวยเถอะ"โอมแซวสายธารกับสกาย

     ทั้งสองคนนี้ถูกคนในห้องนี้ให้ฉายาชื่อว่าเป็นผัวเมียประจำห้องด้วยความที่สกายชอบเป็นห่วงสายธารมากกวาเพื่อนในกลุ่มบางเมื่อสายธารเกิดเรื่องสกายมักจะช่วยสายธารแก้ปัญหาอยู่เสมอ ทั้งสองชอบตัวติดกันไปไหนมาไหนด้วยกัน และทั้งสองชอบเรียกกันด้วยชื่อเล่นกัน

     "ไอ้โอมมึงไม่กลัวไอ้ธันมาได้ยินสิ่งที่มึงพูดหรอ มึงอาจะซวยก้ได้น่ะเว้ย"เมื่อกี้ไอ้โอมมันแซวผมกับสกาย  แต่ผมไม่คิดมากหรอกเพราะผมชินแล้ว แต่มันพูดต่อหลังประโยคที่แซวผม มันดันไปพลาดพิงถึงคนบางคนๆ

     "ช่างแม่งดิว่ะ กูกลัวมันที่ไหน"ผมนี่อยากให้ไอ้ธันมาได้ยินในสิ่งที่ไอ้โอมพูดไปเมื่อกี้

     "สุดยอดพูดถึงแม่งล่ะ กูอยากตะโกนด่ามันชิบหายเรื่องคราวก่อนที่พวกเราโดดเรียนกันแล้วเจอมั..."ไอ้ปอนร่วมด้วยกับไอ้โอม อยู่ๆแล้วไอ้ปอนก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ก่อนพูดจบแล้วไอ้ปอนมันหันหน้าไปที่หนังสือการ์ตูนของมันแล้วอ่านต่อจากที่ค้างไว้ก่อนไอ้แว่นมาถึงห้อง

     สาเหตุที่ปอนหยุดพูดก่อนหน้านี้มีผมมาจาก ที่ปอนนั้นหันหน้าไปเจอกับใครบางคนที่กำลังยืนพิงผนังยิ้มกรุมกริ่มอยู่ คนที่ยืนพิงผนังนั้นมาตั้งแต่ตอนที่โอนนั้นพูดถึงตนเองอยู่ก่อนแล้ว

     "ตกลงมึงไม่กลัวกูหรอ"เสียงของคนที่ยืนพิงผนังพูดขึ้นมาทำให้สายธาร สกาย แล้วโอมหันไปแล้วพูดพร้อมกัน

     "เชี่ย!!!"

     "เชี่ยธันมาได้ไงว่ะ"โอมพูดออกมาด้วยความตกใจ

     "กูก็เดินมาดิ อีกอย่างกูรอให้ไอ้ธารกับสกายมาหาจนรากกูงอกแล้วกูเลยมาตามเนี้ย แต่กูเสือกได้ยินบางคนกำลังด่ากูลับหลังกูเนี่ย"อีกฝ่ายตอบกลับกับคำถามของโอม แล้วบอกเห็นผลของตนเองออกมาว่าทำไมตนถึงได้มาอยู่ตรงนี้

     "ใคร...ด่า...มึงกัน ไม่มีเนอะพวกมึง"โอมพูดติดๆขัดพร้อมทำท่าทางประกอบ แล้วหันไปหาเพื่อนๆของตน

     สายธารกับสกายก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของโอม ถึงแม้ว่าธันวาจะรู้ว่าคำพูดของโอมนั้นโกหกเพราะว่าธันวาเขานั้นได้มายืนฟังโอมพูดทุกประโยคของโอม แต่ถึงอย่างนั้นเขากับไม่คิดเอาเรื่องกับโอมแม้แต่น้อย เพราะเขามีเหตุผลส่วนตัว

     "ถ้าพวกมึงรู้วาใครเเอบด่ากูช่วยให้มันไปหากูด้วยน่ะ"เขายังคงที่จะเล่นด้วยกับโอม

     "มึงจะทำไม"โอมถามกลับ

     "เปล่า แค่อยากคุยด้วยน่ะ กูไปล่ะ พวกมึงสองคนรีบตามกูมาดิ"เมื่อพูดจบธันว่าก็เดินจากไป

     "พวกมึงรีบไปดิ"โอมรีบสั่งให้เพื่อนทั้งสองของตนเดินตามธันวาไป สายธารกับสกายรีบวิ่งออกไปตามธันวาติดๆ หลังจากสกายได้ตอบโอม

     "จ้า"


     ใช่เวลาไม่นานสายธารและสกายก็มาถึงห้องสภานักเรียนก่อนเริ่มเรียนอีกหลายนาทีเลย สายธารเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมนั้น พร้อมด้วยพูดกับคนที่เรียกพวกเขามาที่นี้ว่า

     "มึงเรียกพวกกูมาทำไม"สายธารพูดเสียงเข้มเหมือนหาเรื่องเพราะเขาไม่พอใจที่อีกฝ่ายเรียกเขามา ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรให้กับพวกเขามา

     "อ้อ ที่กูเรียกพวกมึงสองคนมา คือมีเรื่องสำคัญที่อยากให้พวกมึงสองคนมาเข้าร่วมทำกับพวกกูอ่ะ"ธันวาพูดอย่างใจเย็นพร้อมวางมือประกบกันบนโต๊ะของเขาแล้วจ้องมองมาทางพวกสายธารเหมือนวางอำนาจใส่พวกสายธารกับสกายทำให้สายธารยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่

     "เรื่องไร"

     "เด่วดิฉันอธิบายให้น่ะค่ะ คือมีกิจกรรมเข้าค่ายอาสาคะ แล้วพวกเราสภานักเรียนอยากให้พวกคุณมาเข้าร่วมกิจกรรมนี้ด้วยกันค่ะ"หญิงสาวแสนสวยและบอบบางเหมือนสำลีพูดขึ้นมาเธอชื่อว่า ขวัญข้าวเป็นผู้หญิงที่สวยอันดับต้นๆของโรงเรียนนี้เลยก็ว่าได้ เธอนั้นยังมีตำแหน่งเป็นถึงเลขานุการของธันวาผู้เป็นประธานนักเรียน เธอนั้นยังเป็นลูกสาวของคนที่มีอำนาจในแถบนี้อีกด้วยเพราะฉะนั้นเธอจึงมีบุคลิคเหมือน คุณหนู

     "อย่างที่ขวัญข้าวพูดนั้นแหละ..."

     ยัง ไม่ทันธันวาพูดเสร็จสายธารผู้ยืนฟังก็พูดขึ้นมา

     "แล้ว"

     "ห้ะ เมื่อกี่มึงพูดว่าไง"ธันวาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับกิริยาท่าทางของสายธารและมีความไม่ชอบขี้หน้าเสริมจากเรื่องส่วนตัวของธันวาเพิ่มเติมด้วย

     "แล้วทำไมพวกกูต้องเข้าร่วมกิจกรรมด้วยกับพวกมึง"สายธารคิดว่าทำไมต้องเขาร่วมกับพวกธันวาด้วย ในเมื่อพวกเขาไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่แล้ว แล้วทำไมเขาต้องไปร่วมงานกับพวกธันวาด้วย ขนาดอยู่ใกล้กันเขายังอยากที่จะรีบเดินออกไปให้ไกลเลย

     แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาจะทำ เขานั้นเป็นคนชอบช่วยเหลือเพื่อนๆ ถ้าเอางามจิตอาสามาให้เขาเขาคงจะไม่มีทางที่จะปฏิเสธเลยแต่เนื่องจากมีคนที่เขาไม่อยากจะร่วมงานด้วยสายธารคงต้องขมใจที่จะต้องปฏิเสธออกไป

     "ก็ครูเขาบอกมาให้เอาพวกห้อง 4 มาร่วมด้วย พวกมึงห้อง 4 ได้ข่าวว่าเก็บชั่วโมงกิจกรรมยังไม่ครบไม่ใช่หรอ" ซวยแล้วไงอย่างงี้ ผมก็ต้องร่วมงานกับไอ้พวกเชี่ยธันอยู่ดีนี้ ยิ่งพวกคุณครูเป็นคนสั่งให้ไอ้พวกเชี่ยธันมาบอก ยิ่งหนีหรือหลีกเลี่ยงไม่ได้เเลย โถ่เว้ย

     ผมนี้ยิ่งไม่อยากพบหน้าศัตรูคู่อาฆาตของผมเลย มันมีชื่อว่า ลมเหนือ คนในกลุ่มของผมจะมีศัตรูคู่อาฆาตของแต่ละคน ผมกับไอ้ลมเหนือและ ไอ้โอมกับไอ้ธัน(มี สองคนเอง แฮ่ๆ^^) คู่นี้จะเรียกว่ายังไงดีครับไอ้โอมมันชอบเก่งกับไอ้เชี่ยธันเฉพาะตอนลับหลังเชี่ยธันมากกว่าไปพูดเกี่ยวกับเชี่ยธันเสียๆหาย ว่าไปทำหญิงท้องบาง ติดยาบาง เป็นเด็กเสี่ยบาง แต่ไม่มีใครเชื่อมันเลยซักคน แต่ไอ้ธันมันก็รู้ว่าไอ้โอมชอบพูดลับหลังมันเสียๆหาย แต่มันไม่ยักเอาเรื่องไอ้โอมเลยแม้แต่น้อย แค่ไอ้ธันไปฟ้องน่ะ ไอ้โอมมีหวังโดนหลักเลย

     "พวกมึงต้อ..."

     แอ๊ด..
     .
     .
     .
     เสียงประตูเปิดออกทำให้เห็นใบหน้าคนๆหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในที่แห่งนี้ ใบหน้าของคนที่เปิดประตูออกมาทำให้ผมไม่สบอารมณ์เอาซะเลย ผมนึกว่าจะไม่เจอมันแล้วน่ะเพราะตอนแรกที่เดินเข้ามาในห้องนี้ผมไม่เห็นมันอยู่ แล้วไหงมันถึงมาอยู่ตรงนี่ได้

     ไอ้ลมเหนือ ศัตรูคู่อาฆาตรของผม

     ลมเหนือเป็น ผู้ชายที่หน้าตาดีเลยที่เดียวพร้อมกับความสูงที่สูงถึงร้อยแปดสอง(สาบานว่าความสูงของเด็กม.ปลาย) ลมเหนือมีผิวขาว ถือว่าเป็นที่หมายปองของผู้หญิงในโรงเรียนของผมเลยก็ว่าได้

     "โทดทีกูมาช้าหน่อย"ลมเหนือพูดกับธันวาแต่กับเหล่สายตาไปมองหน้าของสายธารที่บ่งบอกถึงสีหน้าที่เกียจชังเขามาก แต่ถึงอย่างนั้นลมเหนือไม่สนใจและแคร์ใบหน้าที่สายธารมองเขาแม้แต่น้อย

     "มาได้สักที่ไอ้เหนือ"

     "แล้วนี้พวกมึงคุยอะไรกันอยู่ทำไมหน้าเครียดกันจัง"

     "คุยเรื่องที่บอกอยู่ในไลน์กลุ่มสภานั้นไงค่ะคุณเหนือ"ขวัยข้าวพูดเสริม ให้กับลมเหนือผู้ไม่รู้อะไรเลย

     "เอ่อ มึงยังไม่ได้เข้ามาอ่านเลยนี้น้า......เอ่อดีกูจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายบอกมึงที่หลังอีก กูจะพูดตรงนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ถ้าอยากรู้อะไรเพิ่มเติมอีกไปถามขวัญข้าวเอาเองแล้วกัน"ธันวาพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนของตัวเอง ลมเหนือนั้นยังไม่ได้อ่านหรือเข้ามาดูเรื่องที่พวกเขากำลังอธิบายเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่เป็นไรไหนๆก็อยู่พร้อมกันแล้วธันวาจะได้อธิบายให้ทุกคนครั้งเดียวจบเลย

     การที่ธันวาเป็นประธานนักเรียน ไม่ใช่ว่าเขานั้นขยันกว่าใครเพื่อนหรือตั้งใจทำงานมากกว่า เขาก็เหมือนคนทั่วไปที่ขี้เกียจกับงานของตัวเองเหมือนกัน

     "เอ่อ"

     "คือพวกเราสภานักเรียนกับพวกห้อง 4 ถูกครูเลือกให้เข้าร่วมกิจกรรมอาสาเข้าใจไหม ไม่ว่าพวกมึงอยากเข้าร่วมด้วยหรือไม่แต่พวกมึงต้องมาเข้าร่วมกิจกรรมนี้ กูพูดจบล่ะอยากถามหรืออยากรู้เพิ่มเติมไปถามขวัญข้าวเอาเอง ส่วนมึงไอ้เหนืออ่านไลน์กลุ่มซะ กูพูดหมดล่ะ ไอ้ธารพวกมึงอยากกลับห้องก็กลับไป"



     เมื่อพูดคุยกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปพวกผมเดินตรงมายังห้องของพวกผม และมาอธิบายให้คนในห้องฟังแต่ดูเหมือนคนในห้องบางส่วน ไม่ใช่สิส่วนมากนั้นไม่พอใจที่ต้องร่วมงานกับพวกสภานักเรียนแม้แต่น้อย

     "ไรว่ะ ทำไมพวกเราต้องเข้าร่วมกิจกรรมอาสากับไอ้พวกสภานั้นด้วย"

     "กูขอผ่าน"

     "เอ่อ พวกกูก็เหมือนกัน"

     "เดี๊ยน ก็ไม่เอาด้วยเหมือนกันยะ"อีปิงพูดพร้อมกับหันมือไปตีร่วมด้วยกับไอ้โอม

     "กูก็ไม่เอาด้วยเหมือนกันว่ะไอ้ธาร"แม้แต่มึงด้วยหรอว่ะไอ้โอม มึงเป็นเพื่อนกูควรช่วยให้คนในห้องเข้าร่วมกับกูดิ

     "กูเอาด้วยกับไอ้โอม"

     ผมค่อยๆบอกให้คนในห้องใจเย็นๆแล้วอธิบายว่าทำไมถึงต้องเข้าร่วม

     "พวกมึงใจเย็นก่อนดิ กูรู้ว่าพวกมึงไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรมกับพวกแม่งแต่ยังไงพวกเราก็ไม่มีทางเลือกเลยน่ะเว้ย ชั่วโมงกิจกรรมของพวกเราแถบจะไม่มีอยู่เลยมั้ง ถ้าพวกเราไม่เอาจากตรงนี้ แล้วพวกเราจะไปเอานี้ไหน"

     "กูเห็นด้วยกับสิ่งที่ไอ้ธารพูด"ไอ้เอ้พูดขึ้นมา ทุกคนเลิกสนใจผมแล้วหันไปหาไอ้เอ้

     "อี่เอ้มึงพูดไรเนี้ย"อีปิงพูดขัดขึ้นมา

     "กูเห็นด้วย ถ้าพวกเราไมไปร่วมมีหวังคงโดนอาจารย์ด่าอีกแล้วก็ชั่วโมงกิจกรรมก็ไม่ผ่านอีก"

     "แต่มึงอาจมีงานอื่นที่พวกเราไม่ต้องไปทำกับไอ้พวกสภาแม่งก็ได้น่ะมึง"

     "มึงอาจพูดถูกแต่ มันไม่แน่ว่ามีงานอื่นกิจกรรมอื่นที่พวกเราต้องข้องเกี่ยวกับสภาอีก กูว่าพวกเราสู่หน้าแม่งเลยดีกว่า มึงจะยอมให้ไอ้พวกสภาได้หน้าคนเดียวหรอพวกมึงยอมหรอ"

     "กูเห็นด้วยกับไอ้เอ้"

     "กูเอาด้วย"

     "เรื่องนี้เดี๊ยนก็เอาด้วยค่ะ"

     ทุกคนในห้องเห็นด้วยกับเอ้กันทั้งหมด

     "สรุปทุกคนจะเข้าร่วมใช่ไหม"

     ทุกคนเริ่มคิดแล้วมองหน้ากัน ทุกคนหันหน้ามาแล้วพยักหน้าพร้อมกับปริบอกตะโกน

     "ใช่!!!"

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ ความเงียบ สีขาวดำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เรื่อง : เกมไหม?

[สายธาร]


     "ไอ้ธารไปร้านเกมส์กัน"เสียงเรียกของเพื่อนผม ไอ้ปอน ยังไม่ทันที่จะเดินออกจากหน้าโรงเรียนมันก็ชวนผมไปร้านเกมส์ ที่อยู่ตรงปากซอยหน้าโรงเรียนซะแล้ว ไม่เชิงว่าเป็นร้านเกมส์เฟรียวๆ แต่มันเป็นร้านอาหารขายขนมและคาเฟ่ขนาดเล็กอยู่ครึ่งหนึ่งกับร้านเกมส์อีกครึ่งเป็นสถานที่ที่เด็กชอบไปที่สุดหลังเลิกเรียนก็ได้เลย

     พวกผมชอบไปสุมหัวกันอยู่ที่นั้นประจำ แล้วอีกอย่างเด็กนักเรียนผู้หญิงชอบไปนั่งคาเฟ่ที่นั้นกันประจำ เป็นสิ่งที่เจริญหูและเจริญตาพวกผม ยกเว้นสกายเพราะมันเป็นผู้หญิง ร่วมถึงพวกสารวัตรนักเรียกก็ชอบไปตรวจกันประจำ

     "อื้ม...ก็เอาดิ"ผมตอบรับคำช่วนมัน

     "แล้วพวกมึงว่าไง"ปอนหันไปถามเพื่อน ๆ ที่เหลืออยู่ของเขา

     "ไป๊!!!"กัปตันและโอมพูดพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมายพร้อมหันไปแปะมือเบา ๆ เหมือนภูมิใจ

     "พวกเด็กติดเกมส์"
     
     เสียงนี้ที่เอ๋ยออกมา ทำให้สายธารหันหน้าไปหา

     สายธารคุ้นเคยกบเสียงนี้และได้ยินประจำเสมอและเขายังคุ้นชินกับใบหน้าของเจ้าของเสียง

     "ไม่ใช่เว้ย"สายธารตะโกนออกมาแบบไม่ค่อยสบอารมณ์กับปรโยคคำพูดเทื่อกี้

     "ไอ้เหนือ เมื่อเช้าผอ.พูดเรื่องอะไรว่ะ"อยู่ ๆ ประธานนักเรียนก็ได้เริ่มเอ๋ยปากพูดอออกมา และ เดินมาประกบข้างยืนคู่กับเพื่อนของเขา และเอามือมาวางบนไหล่ของเพื่อนเขาพร้อมกันไขว้เอว

     ถ้าเกิดมีใครมาเห็น คงกรี๊ดสลบแน่ ๆ เพราะดู หล่อ เท่มาก แต่คนที่เห็นคือพวกสายธาร เลยทำให้พวกสายธารมองบนกันเป็นแถบ เบื่อความขี้เก็กของสองคนนี้

     "อ้อ เรื่องเอาเสื้อออกนอกกางเกงว่ะ" จู่ๆสีหน้าของสายธารและเพื่อนๆ ก็ได้ งง ? กับคำพูดของ ลมเหนือและธันวาต่างหันหน้ากัน

     "งั้น ถ้าสมมุติ ว่าถ้าเราเอาเสื้อออกนอกกางเกงล่ะจะเป็นยังไงว่ะ" สายธารเข้าใจถึงเรื่องที่ธันวาและลมเหนืออยากจะสื่อให้รู้ทันทีพร้อมกับปอนและสกาย

     ผมได้ส่งซิกให้กับไอ้ปอนและสกาย พร้อมที่จะได้พูดออกไป แต่ดันถูกไอ้ลมเหนือพูดตัดหน้าไปก่อน

     "ก็ถ้าผอ.รู้หรือเห็นก็จะโดนด่ามั้ง แต่ถ้าไม่เห็นก็ไม่เป็นไร"เหมือนกับว่าไอ้ธันวากับไอ้เหนือไม่ได้เตรียมกันก่อนเลยทำให้ ไอ้ธันวาเสียหน้าไปทันทีที่ไอ้เหนือพูดจบ โคตรตลกผมอยากถ่ายวิดิโอไว้เลย

เพล้ง!

     "ไอ้เหนือ!!"

     ผมนี่ โคตรสะใจเลยที่ได้เห็นไอ้ลมเหนือหักมุขของไอ้ธันวา

     "555+" เสียงหัวเราะของสายธารและปอน กัปตัน โอม สกายเอามือปิดปากได้หัวเราะเบา ๆ

     "ทีหลังก็นัดกันก่อนล่ะกันน่ะ"ปอนได้พูดขึ้นมา ทำให้ธันวาปวดขมับเลย

     "พวกกูไปก่อนละ 555"สกายและปอนได้เดินไปหลงจากพูดเสร็จ

     "ตลกคาเฟ่หรอ"โอมพูดกับประธานนักเรียนและเดินไป

     "อุ๊บ"กัปตันได้ทำปากจู๋และเอามือปิดปาก เยาะเย้ยธันวาและลมเหนือและเดินไป

     คนสุดท้ายเป็นสายธารที่กำลังออกไปแต่ได้หยุดพูดกับลมเหนือก่อนไป"มึงก็อีกคนอย่าทำให้ประถานนักเรียนของพวกมึงหน้าแตกสิ"

     ลมเหนือได้ยื่นมือมาจับแขนสายธาร ให้หันกลับมาหาเขา เพื่อที่เขาจะได้คุยด้วย

     "เด่วหน้าแตกนี่เป็นอย่างไรหรอ"ลมเหนือได้บอกกับสายธารว่าเขาไม่เข้าใจคำพูดที่สายธารพูด คำว่า หน้าแตก เป็นอย่างไร แต่แท้ที่จริงแล้วเขาเข้าใจคำว่าหน้าแตกแค่อยากแกล้งสายธารเท่านั้น(อยากเอาคืน)

     "ก็มองดูหน้าเพื่อนของมึงดิ แล้วปล่อยแขนกู"ก่อนที่สายธารพุดประโยคแรกจบลมเหนือได้ปล่อยมือจากแขนสายธารที่จับเขาได้จับออกแล้ว

     "กูว่ากูไม่ได้จับน่ะ"ลมเหนือยิ้มมุมปาก

     "เพล้ง!!"

     "ไอ้เหนือ!"

     "ไร กูอ่ะชื่อเหนือไม่ต้องบอกให้กูรู้ชื่อตัวเองก็ได้ แต่ กูขอขอบคุณที่มึงสอนให้กูได้รู้ว่าหน้าแตกเป็นอย่างไรน่ะ 555"เขาได้ตอกกลับสายธารไปพร้อมกับกวนประสาทยั่วโมโหสายธารก่อยยิ้มเยาะเย้ย

แป๊ะ

     " 555 แม่งได้ว่ะไอ้เหนือ"

     "ธารไปเถอะไม่ต้องไม่สนใจพวกมัน"สกายได้เรียกสายธาร และได้เดินมาดึงแขนสายธารให้เดินออกไปจากตรงนี้อย่างไว แต่ไม่ทันออกไปได้แปปเดียวสายธารได้ตะโกนบอกกับลมเหนือ

     "ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"

     "เอ่อ รีบมาเอาคืนน่ะ"



ปัง ปัง ปัง!

     "เฮ้ย ไอ้ธารกูขอเล่นมั้งดิ มึงเล่นซะหลายตาเลย"เสียงไอ้โอมอ้อนวอนผม

     ตอนนี้พวกผมอยู่ที่ร้านเกมส์เรียบร้อยแล้วครับ มีผม กัปตัน และไอ้โอมอยู่หน้าเครื่องเล่นเกมส์ ส่วนไอ้ปอนกับสกายนั่งกินขนมอยู่ที่โต๊ะเล่นโทรศัพท์รอพวกผม ตอนนี้ผมกำลังเล่นเกมส์เผลินเลยเกมส์ยิงหน้าไอ้ลมเหนืออยู่ครับ เห้ยไม่ใช้ หน้าเอเลี่ยนอยู่ต่างหาก ฮ้ะ ฮ้ะ ผมยอมรับก็ได้ว่าผมจิตนาการว่าใบหน้านั่นอะเป็นของไอ้ลมเหนือจริงๆ

     "ช่ายยยย กูก็อยากเล่นด้วย"เสียงไอ้กัปตันก็เข้าร่วมด้วยกับไอ้โอม

     "รอแปป เด่วกูให้พวกมึงเล่นแน่"

     "มึงพูดแบบนี้มาสามตาติดแล้วน่ะเว้ย"

Head shot!!!

     ไหง่มีเอเลี่ยนถือปืนมายิงหัวผมได้เนี่ย ว็อท เล่นมาสิบกว่าปีไม่เห็นมีเอเลี่ยนถือปืนยิงเลย เดี่ยวนี้เขาปรับใหม่ให้เอเลี่ยนถือปืนได้แล้วหรอ

     "โถ่ ไรว่ะเกิบได้ที่ 1 ล่ะ"ผมรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร (หัวเริ่ม อุ่นๆ)

     "ธารพอเถอะมานั่งกับเรามา"สกายได้เข้ามาคุยกับผม สกายอยากให้ผมไปนั่งพัก คงเห็นว่าผมใส่อารมณ์กับเครื่องเล่นมากเกินไปเครื่องเล่นอาจพังได้ ผมเองก็เริ่มรู้สึกเมื่อยนิ้วเหมือนกันเลยเดินออกจากเครื่องเล่นไปโต๊ะ

     "ไปเลย"

     "ไป๊ นั่งกับเมียมึงนู้นนน"เสียงไอ้โอมกับกัปตันล้อเลียนผมกับสกาย สิ้นเสียงพวกมารพจรผมหันกลับมาแล้วโชว์นิ้วให้มันหนึ่งทีก่อนเดินจากไป

     "ไอ้ธารมึงยังแค้นที่ไอ้ลมเหนือทำให้มึงหน้าแตกอยู่หรอว่ะ"ไอ้ปอนถามผม ผมว่ามันคงเป็นห่วงผมเหล่ะ

     "ไม่ใช่โว้ย กูไม่ได้เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้น"ผมปฎิเสธมันไป เพราะไม่อยากให้มันเป็นห่วงผม

     "ไอ้ธาร เอาตรงๆ"ทีนี้เป็นสกายที่อยากให้ผมพูด พวกมันสองคนรวมหันกันมาคะยั้นคะยอผม จนผมทนไม่ไหว ก็ได้กูยอมรับก็ได้

     "อื้ม...กูก็ขอไม่เจอมันอีกก็แล้วกัน"

     "555"พวกมันหัวเราะออกมา ทำใหผมนี้เขินซะน่าแดงหมดเลย

     "มึงนี่เหมือนเด็กเลยธาร ดื่มน้ำก่อน"สกายยื่นน้ำมาให้ผม ผมก็รับและขอบคุณ

     "อื้ม ขอบใจน่ะสกาย"

     "โถ่ กูไม่อยู่ล่ะ กูไปหาไรกินดีกว่า รำคราญพวกมึงสองคน อยู่ไปกูก็เหมือนอากาศ"อยู่ไอ้ปอนมันก็พูดอะไรของมันไม่รู้และลุกขึ้นและเดินจากโต๊ะไป

     ผมและสกายมองหน้ากัน งง กับคำพูดของมัน

     "ไรของมัน"

     "นั้นสิ"

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 259
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0

ออฟไลน์ ความเงียบ สีขาวดำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เรื่อง : เหมือน

[สายธาร]


     หลังจากที่ผมเล่นเกมส์นั่งคุยกับกัปตัน โอม ปอนและสกาย จนเวลาผ่านไปสอง สามชั่วโมงผมก็ได้แยกย้ายกับพวกกัปตัน โอม ปอน สกาย กลับบ้านใครบ้านมัน โอมกับปอนขึ้น BTS ส่วนสกายกลับกับพ่อตัวเอง ส่วนไอ้กัปตันกลับแท็กซี่กับผมและได้แยกกันไปแล้วเพราะ บ้านผมถึงก่อนบ้านของกัปตัน

     "กลับมาล่ะครับ แม่ พ่อ"ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา แต่ผมเห็นว่ามีรองเท้าอยู่เต็มไปหมดเลยคงมีแขกมาบ้านผมล่ะมั้งครับและมีเสียงไฟมาจากห้องรับแขกด้วย

ตึง ตึง ตึง! เสียงของผมวิ่งไปหาแม่ที่ห้องรับแขก

     "อ้าวกลับมาแล้วหรอ"แม่ที่เห็นผมเธอหันมาหาผมและพูดกับผม แต่ผมสังเกตุเห็นว่ามีใครนั่งอยุ่ตรงข้ามพ่อกับแม่ผม เป็นผู้หญิงและผู้ชาย ผมเลยถามแม่ไป

     "นั้นใครอ่ะ"

     แม่ลุกยืนขึ้นและได้เข้ามาคุยกับผม

     "เพื่อนพ่อเอง ลุงลมกับป้าเย็นน่ะ"แม่ได้บอกกับผมเกี่ยวกับท่านทั้งสอง ผมว่าลุงลมนี้น่าคุ้นเหมือนว่าผมเคยเจอที่ไหนมาก่อนแต่มันครับคล้ายครับครา แต่ท่านดูดีและเท่มากๆเลยส่วนป้าเย็นเธอดูสวยและสาวเลยผมนี้ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นเพื่อนกับพ่อของผม พ่อผมอายุตั้ง 50 แล้วน่ะครับ ก่อนอื่นผมต้องไหว้ก่อน (พอดีแม่สอนมาดี อิอิ)

     "สวัสดีครับ"

     "สวัสดีจ้ะ อุ้ย น้องสายธารนี้หล่อเหมือนพ่อเลยน่ะจ้ะ"ป้าเย็นชมผม ป้าเย็นก็พูดเกินไปที่จริงผมหล่อกว่าพ่อต่างหาก ตอนสมัยพ่อผมหนุ่มท่านเคยเป็นนายแบบเก่าและท่านได้ถ่ายรูปหลายๆรูปลงนิตยาสารต่างๆ บอกก่อนเลยนะครับว่าท่านน่ะหล่อโคตรๆ ส่วนแม่ผมเป็นCEOมาก่อนน่ะครับไม่รู้ไปเจอกันได้ยังไง แต่ตอนนี้แม่ลาออกจากงานมาแล้วครับ มาเป็นแม่บ้านให้กับพ่อของผมและเป็นคนดูที่คอยดุแลพวกผม

     "ฮ่าๆก็ชมไป"

     "หล่อขนาดนี้มีแฟนยังพ่อหนุ่ม"ลุงลมถามผม ผมนี้เขินเลย จริงๆผมยังไม่มีฟงแฟนหรอกครับแต่ผมไม่ได้บอกพ่อกับแม่ว่าผมมีคนที่ผมชอบซักหน่อย

     "ยังครับ"

     "เสียดายจัง ถ้าเกิดมีลูกสาวน่ะจะฝากมาเป็นสะใภ้บ้านนี้สักหน่อย 555"

     "ว่าไปนั่น"

     "เอ่อ ไอ้เล มึงมีลูกกี่คนว่ะเมื่อกี่กูเห็นคนนึงแล้ว"

     "อ้อ"พ่อผมได้ชูมือขึ้นพร้อมกับโขว์นิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว

     "4 คนเลยหรอ ร้ายไม่เบาน่ะมึง"

     "อื้ม"

     สายฝนได้เดินมาบอกลูกของเธอให้รีบขึ้นไปอาบน้ำพร้อมกับรีบลงมากินข้าว

     "นี่ธารรีบขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าว"

     "ครับแม่"สายธารพยักหน้าและเดินตรงไปยังบรรได เพื่อไปขึ้นไปยังห้องของตนเอง แต่ยังไม่ทันถึงห้องน้องของเข้าก็เรียกเขา สายธารรีบหันมาหาทางต้นเสียง

     "พี่สายธาร"

     "มีไรเตี้ย"ผมตอบกลับน้องของตัวเอง ที่จริงเธอมีชื่อว่า น้ำหอม แต่ผมชอบเรียกเธอว่า เตี้ย เพราะสมัยก่อนน้องของผมมันตัวเตี้ยกว่าผม ผมเรียกจนติดปากตลอดมาจนถึงปัจจุบัน

     "ว่าหอมเตี้ยอีกล่ะ"

     "มีไรว่ามารีบไปอาบน้ำ"ผมรีบบอกให้น้องของผมรีบเพราะผมกำลังรีบไปที่ห้องของตัวเอง ไม่ใช่ว่าจะทำตามคำสั่งของแม่หรอก ผมรีบที่จะไปนอนในห้องของผม

     "ตอนแรกก่ะว่าจะบอกเรื่องดีๆให้ฟัง แต่เปลี่ยนใจล่ะไม่บอกดีกว่า"

     "เอ้า"

     "มันเป็นเรื่อง เซอร์ไฟรส์มาก ก.ล้านตัว"

     "จะบอกดีๆ หรือจะเสียน้ำตา"ผมแกล้งขู่น้องผมไปอย่างนั้นแหล่ะครับ แต่น้องของกลับตะโกนเสียงออกไปเพื่อที่จะฟ้องแม่ หน่อยแหล้ะเตี้ย เด่ววันหลังเอาคืนแน่

     "แม่ พี่สายธารขู่หนู"ทำน่าเยาะเย้ยผม

     "เปล่าสักหน่อย"ผมตะโกนไปบอกแม่ว่าผมไม่ได้แกล้ง แต่ไม่อะไรตอบกลับมาเลย พวกพ่อแม่คงจะคุยกันเพลินจนไม่สนใจพวกผมสองคนเลย

     "ไปล่ะ"ว่าเสร็จน้องของผมก็รีบวิ่งไปเลย

     เห้ย ฝากไว้ก่อนเถอะเตี้ย ผมก็ได้รีบเดินตรงไปยังห้องนอนของผมเลย



เสียงพวกพ่อแม่ของสายธารและลมกับเย็นคุยกันอยู่ในห้องรับแขก

     "แม่จ้าไอ้เจ้าธารไปไหนแล้ว"

     "ขึ้นไปอาบน้ำแล้วจะพ่อจ้า"

     "นี่แม่จ้าได้บอกลูกยังว่ามีเพื่อนอยู่ในห้องมัน"

     "ว้ายตายแล้ว ลืมเลยว่าน้องลมเหนืออยู่ในห้องสายธาร"

     "คงไม่เป็นไรมั้งค่ะ คุณสายฝนไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เห็นว่าสายธารก็เรียนอยู่รร.เดียวกันกับลมเหนือ แถมชั้นเดียวกันอีก ลูกของพวกเราทั้งสองคนอาจเป็นเพื่อนกันก็ได้มั้งค่ะ 555"

     "นั่นสิค่ะ คุณเย็นก็คงพูดถูกน่ะค่ะ 555"

ออฟไลน์ ความเงียบ สีขาวดำ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เรื่อง : ไอ้หมึก ไอ้แมวทรยศ

[สายธาร]

แอ๊ด..

ตุบ

     เฮ้ยยย วันนี้ผมโคตรเนื่อยเลยครับ อยากจะนอนอยู่บนเตียงไปถึงเช้าเลย โดยที่ไม่ต้องไปทำอะไรอีกเลย ตอนนี้ขอนอนก่อนเเล้วกันพรุ่งนี้เช้าค่อยไปอาบน้ำแปรงฟันแล้วกัน (ซกม๊ก( ° △ °|||))

     แล้วไม่ลงไปข้างล่างหรอครับ บอกเลยว่าไม่เพราะผมเพลียจริงๆ ไม่มีผมอยู่ซักคนคงไม่เป็นไรหรอกครับ

     อ๋อพอดีว่าบ้านผมเป็นบ้านสองชั้นน่ะครับ ข้างบนจะแบ่งเป็น 5 ห้องนอน มีพ่อแม่ที่นอนห้องเดียวกัน พี่ผม น้องผม และ แฝดผมอีกคน

     คุณฟังไม่ผิดหรอกครับผมมีแฝดอยู่หนึ่งคนมันชื่อ สายชล เมื่อก่อนตัวพวกผมนี้ติดกันอย่างกับเป็นปาท่องโกเลย แต่มันดันมีเรื่องให้ย้ายโรงเรียนตอนม.ต้นโรงเรียนที่มันย้ายไปเรียนหนักมาก เลยทำให้มันต้องไปเรียนพิเศษเพิ่มกว่าจะกลับก็ 3 ทุ่ม 4ทุ่มเลย พวกผมเลยใช้เวลาร่วมกันน้อยลงเจอกันแค่ตอนกินข้าวเช้า

     ลืมบอกชื่อพี่ผมและน้องของผมเลยครอบครัวผมมีพี่น้องอยู่ 4 คน พี่ผม ชื่อ นที ส่วนน้องผมชื่อ น้ำหอม เธอเป็นน้องสาวของผม ครอบครัวพวกผมมีแต่ชื่อที่เกี่ยวกับน้ำทั้งหมดเลยรวมถึงคุณปู่คุณย่าด้วย



แอด

     เสียงประตูกระจกจากระเบียงค่อยถูกเลื่อนเปิดออกอย่างเบาและดูเหมือนว่ามีเงาตะคุ่มๆสีดำ อยู่ตรงระเบียงแต่ถูกบังด้วยผ้าม่านสีน้ำทะเลใสอยู่เลยทำให้เห็นได้แค่เงาสีดำของคนแต่ที่เห็นเงาดำได้เพราะไฟข้างนอกถูกสาดส่องเข้ามาในห้องสีเหลี่ยมพื้นผ้านี้พร้อมกับด้วยไฟในห้องของสายธารที่เปิดเพียงบางๆเล็กน้อย แสงไฟในห้องได้ไม่ทำให้แยงตามากนัก

     สายธารมีเหตุผลหนึ่งที่ตัวเองต้องนอนเปิดไฟบางๆไว้ นอนหลับไปในทุกๆคืน ไม่มีใครรู้เหตุผลนั้นรวมถึงพ่อแม่ของเขาด้วยพวกท่านรู้แค่ว่าเขาต้องนอนเปิดไฟอย่างนี้ทุกๆคืน

     เงาดำนั้นมีรูปร่างสูงโปร่งเหมือนว่าจะเป็นคนแต่กำลังอุ้มหรือจับสิ่งของอะไรไว้อยู่ในอ้อม

     ลมหนาวเย็นจากข้างนอกค่อยถูกพัดเข้ามาอยู่ในห้องสีเหลี่ยมที่กว้าง ลมเย็นถูดพัดไปยังร่างกายที่กำลังหลับของสายธารอยู่ ร่างกายของสายธารนั้นถูกสวมด้วยเสื้อนักเรียนที่บางแนบเนื้อ ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความหนาวเย็น

( ̄ρ ̄)..zzZZ "...หืมนี้เราเปิดประตูระเบียงไว้หรอ?"

     สายธารเอนตัวเองให้ลุกขนานกับเตียง หลังจากนั้น สายธารค่อยๆลืมตามองไปรอบๆห้องของตัวเองเพื่อที่จะโฟกัสหาประตูกระจกระเบียงของเขา แต่เขากับเห็นว่ามีอะไรบางสิ่งบางอย่างที่กำลังทำอะไรอยู่หลังผ้าม่านผืนนั้นของเขา เป็นเงาสีดำ

     "เฮ้ยยยยย!"นั้นมันอะไร

     ที่เป็นเงาสีดำที่อยู่ตรงหลังผ้าม่านของผมเนี้ย หรือว่ามันจะเป็นโจร

     สายธารใช้มือของรีบขวานหาของที่อยู่รอบๆข้างเตียงของเขา เหงื่อของสายธารเริ่มไหนออกมาที่ละนิดเพราะไม่ใช่ว่าอากาศร้อยเพียงใดแต่เป็นว่าสายธารเกิดอาการกลัว มันแปลกที่อยู่ๆมีเงาสีดำมาอยู่ตรงหน้าระเบียงห้องของเขา สายธารเริ่มวิตกกังกลกับภาพที่เขาเห็น เขารีบใช้มือของเขาขว้านหาของต่างที่อยู่รอบเตียงอีกครั้งเพื่อที่จะเอามาป้องกันตัว สายธารเขาหยิบเจอกับ...ดาบสตาร์วอร์ ของเล่นของเพื่อนที่แสนดีของเขา(กัปตัน)เอามาทิ้งไว้ เขาหยิบขึ้นมาแล้วเขารู้สึกว่า ฉิบหายแน่ๆเลยกู เขาค่อยเรียบเรียงสติของเขา

     สายธารเริ่มกำหมัดเเน่นพร้อมกับเรียบเรียงเสียงตะโกนเสียงดังออกมาให้คนหลังผ้าม่านนั้นได้ยิน

     "ใครว่ะออกมาเด่วนี้เลยน่ะเว้ย"

     "กูบอกให้ออกมา!"

     เงาสีดำนั้นเริ่มขยับตัวพร้อมกับพูด

     "เด่วๆ ใจเย็นก่อนครับคุณสายธาร"เสียงของเงาดำพูดออกมานั้นมันช่างคุ้นหูของสายธารเหลือเกิน เหมือนว่ามันเคยได้ยินหรือฟังมาจากที่ไหนมาก่อน และยังรู้จักกับชื่อของเขาอีกด้วย

     เสียงนี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยิน ...ไอ้ลมเหนือแน่ๆ ไอ้คนที่หาเรื่องผมเมื่อเย็น มันมาอยู่นี้ได้ไง

⊙﹏⊙ !!!

     "นี้กูเองลมเหนือไง"ร่างของคนสูงโปร่งที่อยู่ข้างหลังผ้าม่านค่อยๆถูกเลื่อนออกไปทีละนิด เปิดให้เห็นใบหน้าของคนที่สายธารเกรียดออกมา

     ใบหน้ายิ้มให้กับเขา แต่กลับกันใบหน้าของสายธารกับกลายเป็นเใบหน้าที่หม็นเบื่อมากที่สุดในโลก

     มันมาอยู่ห้องของผมได้ไง ไอ้คนที่ผมเกรียดที่สุดในโลกเนี้ย

     "เชี้ย มึงมาได้ไงว่ะ"

     ลมเหนือตอบกลับสายธารด้วยใบหน้าที่ยิ้มแฝงไปด้วยความกวนโอ้ย

     "กูก็ปีนขึ้นมาไงง่ายจะตาย"มันยังจะกวนตีนผม

     "อย่ามากวนตีนกู"

     "โอเคๆ ครับ กูเดินขึ้นรถเมย์มาแล้วลงจากรถเมย์เดินตรงมายังบ้านมึงแล้วหลังจากนั้นก็เปิดประตูเข้ามาแล้วก็..."

     ห้ะ มันบอกว่ามันเปิดประตูบ้านผมเข้ามา คำตอบของลมเหนือทำให้สายธารหยุดคิด ว่าทำไมลมเหนือถึงเข้าบ้านเขาในเมื่อทั้งสองคนเกลียดกันและกันซะยิ่งกว่าอะไรซะอีกหรือว่านี้เป็นการกลั้นแกล้งจากพวกธันวา

     "เด่วๆๆๆหยุดก่อน เมื่อกี้มึงบอกว่าเปิดประตู?"

     " yes "

     "แล้วหมาตัวไหนให้มึงเข้าห้องกู"นี่แหละที่ผมอยากรู้มากกว่าทำไมมันเข้าบ้านผม หมาตัวไหนเปิดประตูให้มันมาอยู่ตรงนี้ ถ้ารู้น่ะผมนี่จะเอามันไปประหารเลย อ่ะหยอกๆ



     "...แม่..มึง..ไง"

     "ห้ะ แม่กู"ทำไมแม่ผมถึงให้มันขึ้นมาอยู่ในห้องของผม

     "เอ่อ"

     "ทำไมแม่กูให้มึงขึ้นมาอยู่ห้องกูว่ะ"

     "กูไปรู้ไหมล่ะ"คนตอบทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ผมว่ามันน่าจะโกหกเพราะแม่ผมรู้ดีว่าผมห่วงห้องของผมมากแค่ไหน ถ้าเป็นพวกคุณไม่ห่วงหรอ

     "จริงๆกูก็ไม่อยากมาอยู่ในห้องนี้ซักเท่าไหร่หรอก"ลมเหนือมองดูรอบๆห้องของสายธารแล้วหลังจากนั้นทำหน้าสะอิดสะเอียนกับห้องของสายธาร เด่วก่อนเถอะมันชักจะมากเกินไปแล้วเด่วจะได้เจอteenผม เข้ามาในห้องผมแล้วยังกวนteenพร้อมกับทำหน้าอย่างนั้นอีกเด่วจะจัดให้ครบทั้งต้นกับดอกเลย

     เด่วก่อนครับไอ้ลมเหนือเหมือนมันมีอะไรบางอย่างในอ้อมแขนของมันเหมือนกับว่ากำลังอุ้มอะไรไว้อยู่

     "...นั้นมึงกำลังอุ้มอะไรอยู่"

     "อ้อไอ้ตัวที่อยู่ที่ระเบียงอ่ะ"ไอ้ตัวอยู่ระเบียง อย่าบอกน่ะว่า ไอ้หมึกลูกรักผม!

     "มึงปล่อยเลยน่ะเว้ย!"

     "ทำไม ไม่ปล่อยอ่ะดูเหมือนมันจะชอบกูุไปด้วยซ้ำ"

     "ไอ้หมึกไอ้แมวทรยศ!"ใช่ครับทุกคนไอ้หมึกมันคือแมวของผม ผมอุสาห์เก็บมันมาจากบ้านยายของผมเลยน่ะ เหมือนว่ามันถูกคนทิ้งยายผมเลยเก็บมันมาเลี้ยงไว้ แต่ผมอยากได้เลยขอยายเอามาเลี้ยงยายผมใจดีเลยให้มา

     มันเป็นแมวพันธ์ุ บอมเบย์น่ะครับ เขาว่ามันน่ะชอบอยู่กับคนแต่ว่าทำไมมันถึงชอบวิ่งหนีผมก็ไม่รู้ TT ผมจะเล่นด้วยก็เดินเมินผมไป พอผมจะอุ้มก็ข่วนผมซะงั้น แต่พ่อแม่กับพี่นทีกับน้ำหอมทำมาเป็นเข้ามาอ้อน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่โกรธมันเท่ากับตอนนี้ที่มันอยู่ในอ้อมกอดของไอ้ลมเหนือทำหน้าเหมือนมีความสุข ไอ้หมึกไอ้แมวทรยศพรุ่งนี้งดกินปลาเลยจาก 3 ให้เหลือ 2 เลย

     "เมี้ยว!"

     "โอ้ๆ ไม่ร้องน่ะคนดี ว่าแต่มึงไปว่าแมวมันทำไม แมวมันอยู่ดีๆก็ไปว่า เนอะไอ้ต้าวอ้วน ว่าแต่ชื่อหมึกหรอห้ะ"

     "นี้มึงจะออกไปได้ยัง"ผมเริ่มโมโหแล้ว อยู่ดีๆมันมาอยู่ในห้องผมแล้วแมวผมยังดูถ้าน่าจะชอบมันอีก โอ้ย หงุดหงิดโว้ย

     "หื้มทำไมไม่อยากให้กูอยู่ด้วยหรอ"

     "มึงนี้ ไม่น่าถามเลย"ขนาดเด็กอนุบาล 1 ยังดูออกเลยว่าผมคงไม่อยากให้มันอยู่

     "เอ่อ เด่วกูกำลังออกไปเนี้ย"

     "เอ่อเร็วเลยมึงอ่ะ"ผมรีบเร่งให้มันออกไปไกลผม ผมจะได้ไปอาบน้ำเพราะเมื้อกี้เหงื่อออกเต็มตัวเลย ทำให้เหนียวเหนอะหนะตัวหมดเลย

     "ว่าแต่ไม่ลงไปด้วยกันหรอ"

     สายธารที่กำลังเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ราวตากผ้าเพื่อที่จะเตรียมเอาไปในห้องอาบน้ำ แต่กลับต้องหันหลังกลับมาหาลมเหนือเพราะคำพูดของลมเหนือ

     ลงไป ทำไมผมต้องลงไปพร้อมกับไอ้ลมเหนือด้วย??

     เห้ย!!! อย่าบอกน่ะว่า

     "อย่าบอกน่ะว่าน้าเย็นกับลุงลมเป็นพ่อกับแม่มึง"

     "ใช่พวกเขาเป็นพ่อกับแม่กูเอง"

     "โอ้ มาย ก็อด"สายธารทำมือปิดปากตัวเอง

     ลมเหนือยิ้มมุมปากเพราะคิดว่าอีกคนนี้เข้าใจอะไรยากเย็นเหลือเกิน การที่ตัวเองนั้นขึ้นมาอยู่ที่นี้ได้นั้นมันก็เพราะตัวลมเหนือนั้นเองเป็นลูกของนายลมและนางเย็นที่เป็นเพื่อนสนิทของนายทะเล การที่นายทะเลเอาลูกของเพื่อนสนิทตัวเองเข้ามาอยู่ในห้องของลูกตัวเองนั้นเพื่อที่อยากจะให้ลูกของตัวเองกับลูกของเพื่อนสนิทของตัวเองนั้นจะสนิทกันเหมือนกับพวกเขาในอดีตนั้น

     "ตกใจอะไรขนาดนั้น"

ก็อก ก็อก
     สิ้นเสียงของลมเหนือพูด ก้ได้มีเสียงเคาะประตูก็ได้ปรากฎขึ้นขณะที่ลมเหนือกำลังจะเปิดประตูออกไป เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ได้ดังขึ้นแต่ไม่ได้เปิดประตูออกมาให้เห็นใบหน้าของผู้หญิง ผู้หญิงคนนั้นคือ แม่ของสายธาร

     "Hallo สายธารลูกรัก~"

     "ครับแม่ แม่มีไรหรอ"สายธารตอบแม่ของตัวเอง

     "เมื่อไหร่จะลงมานี้น่ะลูก"

     "เด่ว...ลงไปคร้าบบบ"

     "แล้วลูกเจอน้องลมเหนือลูกลุงลมป้าเย็นหรือยังลูก"ใช่แม่จริงๆด้วยที่เอาไอ้ลมเหนือมาไว้ที่นี้

     "ครับ ผมอยู่นี่ครับ"ลมเหนือขานรับเพราะอีกคนนั้นเงียบไม่พูดอะไรเลยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ซักอย่าง ผู้เป็นผู้หญิงด้านนอกก็ได้บิดลูกบิดดันประตูเข้ามาในห้องๆนี้

     "อ้าว อยู่ด้วยกันนี่เอง พวกเราลงไปกินข้าวกันเถอะ"

     "ครับคุณน้า ผมว่าผมกำลังจะไปเลยแต่ถูก..."ลมเหนือเกิดคิดสนุกขึ้นมา ลมเหนือนั้นถือว่าเป็นตัวท็อปในหมู่นักเรียนในด้านการเรียนเลยที่เดียวเขาฉลาดมากเลยไม่ว่าวิชาไหนลมเหนือก็สมารถทำให้มันง่ายและผ่านไปได้สำหรับเขาเพราะงั้นเขาคงไม่ได้อยู่ห้องท็อปหรอก แต่เขาก็มีอีกเรื่องที่เขาถนัดเก่งไม่ได้ด้อยไปกว่าเรื่องเรียน คือ ความเจ้าเลห์และการแสดง

     ลมเหนือนั้นได้พูดกำกวมออกมาและได้แสดงสีหน้าไม่ค่อยดีออกมา เขารู้ว่าสายธารเป็นคนยังไงเพราะเขาเริ่มย้ายมาโรงเรียนนี้ตอนม.ต้นก็ได้ยินแต่เรื่องเล่าวีรกรรมของสายธารไม่ขาดสายเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เอาเรื่องเล่าเหล่านั้นมาจำเพราะเขาไม่สนใจเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเรียนของเขา แต่นี้ถือเป็นเรื่องที่ดีเลยก็ที่ลมเหนือยังจำได้เพื่อที่จะได้แกล้งคนที่กำลังเหม่อลอยอยู่

     "สายธารลูกไปแกล้งอะไรลมเหนือเขา"ผู้เป็นแม่เห็นลมเหนือไม่ค่อยดี เลยคิดว่าสายธารต้องรังแกลมเหนือแน่ (แต่ลักษณะแล้วเป็นไปไม่ได้เพราะอย่างลมเหนือน่ะหรอจะถูกสายธารแกล้งเพราะลักษณะของลมเหนือจะสูงกว่าสายธารซัก 4 - 6 cm. และดูมีกล้ามมากกว่าก็เถอะ)

     "ห้ะ...เปล่าแม่ ผมยังไม่ได้ทำไรเลย"ผู้เป็นลูกค้านผู้เป็นแม่ ว่าตัวเองไม่ได้ทำ แต่ยังงั้นก็เถอะคุณนายสายฝนยังคงไม่เชื่อคำพูดของลูกของตัวเอง

     "เรานี่ ยังมาโกหกอีกแล้วยังเป็นเจ้าบ้านแท้ๆ"

     "แม่มมมม" (T ^ T)

     "ไม่ต้องเลย น้องลมเหมือลูกไปกับป้ากัน ปล่อย สายธารไว้นี่แหละ ให้คนนิสัยไม่ดีให้อยู่คนเดียว"เมื่อคุณนายสายฝนพูดจบก็ได้เดินออกจากห้องไป ลมเหนือได้แต่ยิ้มพอใจที่ได้เห็นสายธารนั้นทุกข์และได้เดินตามคุณนายสายฝนไปติดๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด