ขอพรอาชา [ YAOI ] #อาชาต้องรัก ♥ ขอพรครั้งที่ 4 {23.05.63}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ขอพรอาชา [ YAOI ] #อาชาต้องรัก ♥ ขอพรครั้งที่ 4 {23.05.63}  (อ่าน 112 ครั้ง)

ออฟไลน์ Mousy

  • นักเขียนมือใหม่นะคะ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่
1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ



ขอพรอาชา ผู้แต่ง Mousyツ
                                                                 

คุณเคยเป็นกันไหมครับเวลาแอบรักใครสักคนก็จะพยายามตามไปในทุกๆที่
ที่เขาไป อยากทำอะไรดีๆให้เขาถึงเขาจะไม่เคยรับรู้เลยก็ตาม
                         
การแอบรักใครสักคนมันถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเรื่องนึงที่เกิดในชีวิตเราเลยนะ ถึงแม้มันจะทุกข์เวลาเห็นเขาไปมีแฟน แต่มันก็มีความสุขไปกับเขาเมื่อเห็นคนที่เรารักมีความสุข เมื่อเขาเศร้าเราก็ทำได้แค่นั่งปลอบใจอยู่ห่างๆในที่ของเราถึงเขาจะไม่เคยรับรู้เลยก็ตาม
                       


สารบัญ
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-05-2020 14:42:52 โดย Mousy »

ออฟไลน์ Mousy

  • นักเขียนมือใหม่นะคะ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เช้าแล้ววันนี้ยังไม่สาย
ตื่นมาก็ร้องเพลงถึงเธอ
ท่องเอาไว้ตัวโน๊ตอย่าให้หาย
กลั่นมาจากหัวใจขอให้เธอโปรดฟังนะคนดี

ในความจริงฉันไม่อาจรู้เลย
แม้ว่าเธอนั้นไม่รู้จักฉันสักหน่อย
แต่ฉันก็แอบชอบเธอไม่ใช่น้อย
หัวใจฉันยังเฝ้ารอ
และเฝ้าคอยเฝ้าคอยให้เธอหันมา

แอบชอบ - ละอองฟอง


          เช้าวันจันทร์ที่แสนจะธรรมดาของคนทั่วไป ที่ทุกคนไม่อยากให้มาถึง เพราะมันเป็นเช้าแห่งการเริ่มต้นการทำงานและเรียนหนังสือ แต่ไม่ใช่สำหรับคนอย่างต้องรัก ที่เฝ้ารอภาวนาให้ถึงวันจันทร์เร็ว ๆ ในทุกวันหยุด
เพราะอะไรน่ะหรอก็เพราะว่าถ้าเป็นวันหยุดรักก็จะไม่ได้เจอพี่อาชาคนดีของรักน่ะสิ รักอยากจะเจอและตามติดพี่เขาให้มากที่สุดเพราะอีกแค่เดือนกว่า ๆ พี่เขาก็จะเข้าไปเรียนมหาลัยแล้ว ถ้าไม่มีพี่เขาเช้าวันจันทร์ของรักคงหงอยเหงาน่าดู

ตึก ตึก  ตึก เสียงวิ่งลงบันได

"แม่ครับ แม่" ต้องรักร้องเรียกแม่สุดเสียง
"ว่าไงลูกเป็นไร" เธอตกใจมากที่ลูกชายที่แสนจะน่ารักของเธอตะโกนสุดเสียง
"ไม่ได้เป็นไรครับ รักแค่จะบอกแม่ว่าเช้านี้รักไม่กินข้าวเช้านะครับ เดี๋ยวไม่ทัน"
ต้องรักก้มดูเวลาบนข้อมือ วะ..เวร ไม่ทันละ ไม่ทันแน่ๆ เวลานี้ 7.15 น. เป็นเวลาที่พี่อาชาต้องเดินทางไปโรงเรียนแล้ว ทำไงดี ทำไงดี คงต้องวิ่งแล้วสิ เห้ออ รักเกลียดการวิ่งที่สุดเลย
"รักไปก่อนนะแม่รักแม่นะครับ" จุ๊บบบ รักต้องหอมแก้มแม่ก่อนไปโรงเรียนทุกเช้าเพื่อเป็นกำลังในการตามติดพี่อาชา คล้าย ๆ เป็นยาใจ
"ไปดี ๆ ลูก"
"ครับแม่"

          7.18 น. งืออ ไม่ทันแน่ๆเลย พี่อาชาโปรดรอรักแปปนึงนะ รักขอผูกเชือกรองเท้าก่อน ฮึบบ อ่าเชือกรองเท้าผูกดีแล้วแน่นแล้ว สะบัดยังไงก็ไม่หลุด โอเคพร้อมแล้ว
 
หนึ่ง
สอง
สาม
ไป

          ต้องรักวิ่งสุดแรงเกิด เพื่อที่จะไปเจอพี่เขาตรงหน้าปากซอย เพราะบ้านพี่อาชาอยู่หน้าซอยส่วนบ้านรักอยู่ท้ายซอย ต้องขอบคุณป๊ากับแม่ที่มาซื้อบ้านตรงนี้เลยทำให้รักได้ไปโรงเรียนพร้อมพี่เขาแต่เช้า มา 2 ปีแล้ว เป็น 2 ปี ที่มีทั้งสุขและเศร้าไปในตัว

ฟิ้วววววว~

          เอี๊ยดดดด ดะ...ดีใจที่สุดท้ายก็วิ่งมาทัน นับว่านี่เป็นกิจวัตรอีกอย่างนึงของรักเลยก็ว่าได้ ที่จะต้องเดินไปโรงเรียนพร้อมพี่เขาแล้วแอบมองไหล่กว้างที่น่าซบของเขา
แต่รักคงได้แต่คิดไว้ในใจเพราะในชีวิตจริงคงไม่มีโอกาส แต่การที่ได้เดินอยู่ข้างหลังมองทุกอริยบทของเขาแล้วฟังเพลงที่ชอบ มันก็เป็นความสุขที่ดีในชีวิตอีกอย่างนึง


จะเป็นคนเดียวที่ไม่บอกรักเธอ
ไม่หวังให้เธอต้องมาบอกรักกัน
แค่คนหนึ่งคนที่อยากเจอเธอทุกวัน
ไม่อยากผูกพันไปกว่านี้
ได้แต่ห่วงใยเพียงแค่เธอข้างเดียว
ไม่ขอยุ่งเกี่ยวเกินกว่าความหวังดี
เพียงแอบรักคนเดียวก็พอ
เพราะว่าฉันขอเพียงเท่านี้ก็สุขใจ

แอบรัก - ลาบานูน


          7.45 น. เป็นเวลาที่รักไม่ค่อยชอบเพราะเป็นเวลาที่ต้องแยกจากพี่อาชา เพราะเดินมาถึงโรงเรียนแล้ว เฮ้ออ บัยบายนะพี่อาชา ต้องรักเดินคอตกเข้าไปในโรงเรียน


ห้องเรียน ม.5 / 5
"เฮ้ยย ไอ้รักเป็นไร ทำไมน่าตาบูดบึ้งมาเลยวะ" หวานถามเพื่อนที่แสนจะน่ารักของเธอ
"หวาน เป็นผู้หญิงอย่าพูดวะสิมันไม่สุภาพเลยนะ" ต้องรักดุเพื่อนที่เพื่อนทำตัวไม่สมกับเป็นผู้หญิงเอาซะเลย
"โอเคๆ แล้วเป็นอะไร "
"ไม่ได้เป็นไร แค่เสียดายที่ต้องแยกจากคุณความหวังเท่านั่นเอง" เฮ้อออ
"เออน่า เดี๋ยวกลางวันก็ได้เจอ" หวานปลอบใจเพื่อนของเขาคนนี้ ที่มันชอบคุณความหวังหรือพี่อาชานั่นแหละ แต่รักมันบอกว่าให้เรียกว่าคุณความหวัง เพราะเวลาไปพูดที่ไหนคนอื่นจะได้ไม่รู้ว่าคือใคร มีแค่หวานกับต้องรักเท่านั้นที่รู้
หวานเห็นใจไอ้รักมันนะ อยากให้มันสมหวัง เคยยุมันให้ไปบอกพี่เขาตรง ๆ มันก็ไม่ไปมันบอกว่าเป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว เป็นคนที่พี่อาชาไม่รู้จักมันคงดีที่สุดแล้ว ในการตามติดพี่เขาโดยที่พี่เขาไม่รังเกียจที่มีผู้ชายคอยตาม
"....." หงอย
"เลิกหงอยปะ ๆ ไปเข้าแถวกันจะได้เวลาละ"
"อื้ม" ต้องรักเดินตามเพื่อนไปเข้าแถวด้วยใจที่โดดเดี่ยว

          กริ๊งงงงง เป็นเวลาที่ทุกคนในโรงเรียนต้องมาเข้าแถวรวมกันที่โดมแห่งนี้ แต่วันนี้พี่อาชาไม่ได้ลงมาเข้าแถวเพราะว่าพี่เขาเป็นเวรห้อง ไม่งั้นผมคงไม่เศร้าที่ต้องจากกันหรอก

          8.30 น. เป็นเวลาที่ต้องเข้าเรียน รักไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไร แต่รักจะพยายามตั้งใจเรียนให้มากที่สุด เพราะรักบังเอิญไปได้ยินพี่อาชาคุยกับเพื่อนว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยทักษิกร ที่เป็นอันดับ 1 ของประเทศ
พี่อาชาเรียนเก่งมากสามารถเข้าได้สบายอยู่แล้ว แต่กับรักมันไม่ใช่ ถ้ารักต้องการที่จะเข้ามหาลัยทักษิกรรักต้องขยันมากกว่าคนอื่นเป็นอีกเท่าตัวเพราะมหาลัยนี้มีการแข่งขันที่สูงมาก
แต่เพื่อที่จะเข้าไปส่องพี่อาชารักต้องทำให้ได้ มันก็เหมือนกับการวิ่งแข่งที่ตอนนี้รักยังอยู่แค่จุดเริ่มต้นส่วนพี่อาชาอยู่ที่เส้นชัย ถึงจะวิ่งอีกกี่ครั้งก็จะไม่มีทางมาบรรจบกันได้


พักกลางวัน
"หวานเร็ว ๆ หวาน" ต้องรักเร่งหวานเพราะกลัวว่าจะไปไม่ทันนั่งโต๊ะที่อยู่ตรงข้ามกับคุณความหวัง
"เออ แปปนึงกำลังรีบ ใจเย็น"
"ได้ ๆ เสร็จยังหวาน"
"โอ๊ยย ต้องรัก พึ่งผ่านมาแค่ 3 วิเอง"
"ก็เรากลัว" ถ้าไม่ได้นั่งโต๊ะตัวเดิมที่เคยนั่งก็จะทำให้นั่งห่างไกลคุณความหวังไปอีกเท่าตัว
"เออ เสร็จแล้วปะ ใจเย็น ๆ รัก"
เมื่อหวานพร้อมแล้วต้องรักจึงฉุดมือหวานแล้วเริ่มออกวิ่งอย่างเต็มแรง แฮ่ก ๆ ๆ
"ถะ...ถึงสักที"
"วิ่งทำไมเนี่ยรัก แฮ่ก ๆ"
"รักขอโทษ รักกลัวไม่ทัน" ต้องรักเอ่ยขอโทษเพื่อนด้วยความรู้สึกผิด
"เออ ไม่เป็นไร ไม่ได้ว่าอะไร" หวานเข้าใจ
"ปะ รักไปดูโต๊ะที่รักชอบนั่งกันดีกว่า เลิกรู้สึกผิดได้แล้ว" พยายามหลอกล่อต้องรักอย่างสุดฤทธิ์เพื่อให้ต้องรักออกจากความรู้สึกผิด
"อื้ม" ดีใจจัง ที่มีหวานเป็นเพื่อน หวานเข้าใจเราทุกอย่าง ขอบคุณมากๆนะหวาน

          เมื่อตกลงกันได้แล้วหวานกับต้องรักจึงเดินเข้าไปในโรงอาหาร พยายามสอดส่องหาโต๊ะตัวนั้นว่ามีใครนั่งไปหรือยัง
"หวาน ๆ หวานนน" ต้องรักเรียกเพื่อนด้วยความดีใจ
"อะไร"
"เจอแล้วโต๊ะตัวนั้น ยังไม่มีคนนั่ง งือออ ดีใจ รีบไปกันเถอะหวาน" หวานมองเพื่อนตัวน้อยที่ออกอาการดีใจกับการที่โต๊ะสุดที่รักยังว่างอยู่
"เออ ไป"

          หวานกับต้องรักเดินมาสักพักก็ถึงโต๊ะตัวที่หมายตา
"เอางี้นะรัก รักอยู่เฝ้าโต๊ะไป เดี๋ยวหวานไปซื้อข้าวมาให้"
"แต่รักเกรงใจ"
"ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวถ้าโต๊ะมีคนมานั่งจะทำไง" อืมมจริงด้วย
"ขอบคุณนะหวาน" ยิ้ม
"ขอหยิกแก้มเป็นค่าตอบแทนได้ไหม หึ " แก้มอ้วนของมันชั่งดึงดูดสายตาจริง ๆ
"ไม่เอา เจ็บ หวานชอบหยิกแรง"
"อ๋อ ลืมไป แก้มนี้เก็บไว้ให้คุณความหวังเขาหยิกคนเดียวสินะ เค ๆ เข้าใจ"
"ง่าาา หวานอย่าแซวรักสิ" 5555 น่าเอ็นดูจริงๆเพื่อนกู เขินจนตัวแดงไปหมดแล้ว
"เออ ๆ ไปละ"

          เมื่อหวานเดินออกไปแล้ว ต้องรักพยายามหันมองรอบ ๆ เพื่อหาคุณเขา
แต่เอ๊ะ ทำไมวันนี้คุณความหวังถึงมาช้านะ คุณเขาเป็นอะไรหรือเปล่า รักพยายามสอดส่องเพื่อมองหาคุณเขา งืมมมม มองไปทุกร้านที่คุณเขาชอบก็ไม่มีคุณเขาอยู่จนไล่สายตามาถึงร้านสุดท้าย อ๊ะ นั่นไง อยู่นี่นั่นเอง วันนี้เปลี่ยนมากินข้าวหมูแดงสินะ
ต้องรักมองทุกฝีก้าวของอาชาในยามที่ย่างก้าวเดินแต่ละทีด้วยความสง่าผ่าเผย จนคุณเขามานั่งที่โต๊ะตัวเดิมของคุณเขา เลยทำให้รักรอบมองคุณเขาได้ถนัด ๆ  งืออ มีความสุขจัง
"รัก"
"รัก"
"ต้องรัก!"
"หือ ว่าไงหวานเรียกซะเราตกอกตกใจหมดเลย" หวานชอบเสียงดัง ใจเรายิ่งบอบบางอยู่
"หวานเรียกรักตั้งนานแล้วแต่รักเอาแต่นั่งยิ้มตาลอยอยู่นั่นแหละ เลยต้องเรียกเสียงดัง"
"รักน่ะหรอ นั่งตาลอย"
"ใช่"
อืมม ทำไมรักไม่เห็นรู้ตัว "แล้วหวานมีอะไร"
"แค่จะบอกว่าข้าวมาแล้วรีบกิน เดี๋ยวเย็นแแล้วจะไม่อร่อย"
"อื้ม ขอบใจนะ" ต้องรักมันขอบใจหวานแต่มันกลับไม่มองหน้าหวาน ไอ้รักเอ้ย หวานชินแล้วแหละมันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ต้องกินข้าวไป พยายามแอบรอบมองเขาไป หวานนับถือใจมันจริง ๆ

          หลังจากที่ต้องรักกำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยแต่จู่ ๆ ก็ต้องตกใจที่คุณความหวังเขากวาดสายตาไปทั่วโรงอาหารคล้ายกำลังมองหาใครอยู่ จนสุดท้ายสายตาของรักและคุณเขาก็สบกัน พะ...พี่ เมื่อเป็นดังนั้นรักจึงรีบหลบสายตาแล้วรีบกินข้าวต่อทันที
รักเอ้ยทำอะไรระวังหน่อยเกือบโดนคุณเขาจับได้แล้วนะ


          กริ๊งงงง ตอนนี้เป็นเวลา 16.30 น. เป็นช่วงเวลาที่ชอบอีกช่วงนึงก็ว่าได้ เพราะรักจะมายืนรอคุณความหวังทุกเย็นที่หน้าโรงเรียน เพื่อที่จะได้กลับบ้านพร้อมคุณเขาถึงจะเป็นการกลับบ้านที่เดินตามหลังโดยที่คุณเขาไม่รู้ก็เถอะ

         ใช้เวลาเดินประมาณ 30 นาที ก็มาถึงหมู่บ้านของรักกับคุณความหวังแล้ว และในตอนนี้คุณเขาก็ถึงหน้าบ้าน และเข้าบ้านไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รักทำได้แค่เดินผ่านหน้าบ้านคุณเขาไปอย่างช้า ๆ แล้วพูดออกไปว่า
          ขอให้พี่มีความสุขมาก ๆ นะครับ อย่าได้เจ็บอย่าได้ป่วย พักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ เพราะช่วงนี้พี่ดูโทรมมากเลย รักรู้ว่าพี่ใกล้จะเข้ามหาลัยแล้ว ที่รักรู้ก็เพราะว่าเวลาของรักที่ตามติดพี่แบบนี้กำลังใกล้จะหมดลงแล้วเหมือนกัน แต่รักสัญญาว่าจะสอบให้ติดเพื่อที่จะได้เข้าไปเจอพี่อีกครั้ง ยังไงก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ
         เมื่อต้องรักบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการจะบอกเสร็จแล้วจึงเดินทางกลับบ้านด้วยจิตที่แจ่มใส อย่างน้อยวันนี้ก็ยังมีเรื่องดี ๆ อยู่



ช่วยคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ












« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-05-2020 18:40:15 โดย Mousy »

ออฟไลน์ Mousy

  • นักเขียนมือใหม่นะคะ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
1 เดือนต่อมา
          ขึ้นชื่อว่าเวลา มันย่อมผ่านไปเร็วเสมอ เฮ้ออ พรุ่งนี้คุณความหวังเขาก็จะจบออกไปแล้ว เช้าวันจันทร์ของรักก็คงไร้ความหมายอีกต่อไป
          พอ ๆ เลิกเศร้าก่อน รักต้องหาของปัจฉิมให้คุณเขาก่อน งืมมม เอาอะไรดีนะ คุณเขาชอบอะไรนะ ถ้าเอาไปให้คุณเขาจะรับของรักไหมนะ ตอนนี้ให้หัวมันตีกันไปหมด บวกด้วยความกลัวในใจต่าง ๆ
งั้นรักขอนอนก่อนละกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปร้านขายของปัจฉิมหน้าโรงเรียน หาววว ราตรีสวัสดิ์ครับ


          6.00 น. กริ๊งงงงงง เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น
เมื่อต้องรักได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกจึงดีดตัวขึ้นมาจากเตียงนอนสุดที่รัก เพื่อเตรียมตัวไปหาซื้อของปัจฉิมให้คุณเขา วันนี้คงไม่ได้ไปโรงเรียนด้วยในตอนเช้า เพราะรักต้องไปก่อน แต่รักสัญญาว่าตอนเย็นรักจะกลับพร้อมคุณนะ ยิ้มแฉ่ง

          6.30 น. เป็นเวลาที่ต้องรักเตรียมตัวเสร็จแล้วกำลังออกจากบ้าน
"แม่ รักไปก่อนนะครับ" ต้องรักเอ่ยบอกผู้เป็นแม่
"ทำไมวันนี้ไปเร็วจังลูก" ปรกติลูกชายเธอไม่เคยไปโรงเรียนเวลานี้
"รักต้องไปหาซื้อของปัจฉิมให้รุ่นพี่ที่โรงเรียนน่ะครับ เลยไปเช้า"
"ใครลูก แฟนหรือเปล่า" ใจคนเป็นแม่อยากเห็นลูกมีความสุข
"เปล่าครับ รุ่นพี่เฉย ๆ ครับ" จะให้รักบอกยัังไง รักกลัวแม่ไม่ชอบที่รักเป็นแบบนี้
"โอเคครับ ลูกรักใครชอบใครแม่ไม่ว่าหรอก ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นชายหรือหญิง ขอแค่รักมีความสุขแม่ก็พอใจ" ลูบหัว รักเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของแม่ รักเป็นอะไรแม่รับได้ทุกอย่าง
"ขอบคุณนะครับ รัก รักแม่นะครับ" ดีใจจังที่ได้เกิดเป็นลูกแม่
"รักไปก่อนนะครับ เดี๋ยวไม่ทัน"
"ไปดี ๆ นะลูก"
"ครับ"

          หลังจากต้องรักร่ำลาแม่เสร็จแล้ว จึงออกเดินทาง เดินมาได้สักพัก อีกนิดนึงก็จะผ่านหน้าบ้านคุณเขาแล้ว แต่ตอนนี้ไฟห้องนอนคุณเขายังเปิดอยู่ แสดงว่ายังไม่ไปสินะ แต่ตอนนี้สายแล้ว รักต้องไปก่อนเดี๋ยวไม่ทัน เมื่อต้องรักคิดได้ดังนั้นจึงรีบเดินไปยังจุดหมาย

          7.15 น. หลังจากเดินมาตั้งนานก็มาถึงร้าน มีรักมาฝาก สักที แต่ต้องรักก็ต้องตกตะลึงกับผู้คนที่หลั่งไหลกันเข้ามาอย่างมากมาย
"หูววว วันนี้คนเยอะจังแฮะ" ขนาดรักมาเช้าแล้วนะ ยังมีคนมาเช้ากว่าอีก ไม่ได้การละต้องรีบเข้าไปเดี๋ยวของหมดอดให้คุณเขาพอดี

          ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อย ขอรักเข้าไปนิดนึงนะ อึบบบ ต้องรักพยายามแทรกตัวเพื่อที่จะเข้ามาในร้านอย่างสุดฤทธิ์ ฮึบ อ่าา แฮ่ก ๆ กว่าจะเข้ามาได้เหนื่อยชะมัด

          ตอนนี้ต้องรักมายืนอยู่โซนเลือกซื้อของปัจฉิมแต่รักไม่รู้จะเอาอะไรให้คุณเขา อืมมม จะเอาอะไรไปให้คุณเขาดีนะ อันนี้ก็ดี อันนี้ก็สวย อันนี้ก็เหมาะกับคุณเขา เลือกอยากจังแฮะ งั้นเอาแบบนี้ละกัน ลองหลับตาแล้วจิ้มเสี่ยงดวงเอา น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
เมื่อคิดได้ดังนั้น ต้องรักจึงหลับตาลงพร้อมกับอธิฐานออกไปด้วยวาจา ขอให้สิ่งที่รักจะเสี่ยงดวงต่อไปนี้เป็นของที่มีความหมายและขอให้คุณเขาชอบด้วยเถิด เพี้ยง พออธิฐานเสร็จ ต้องรักจึงเสี่ยงทายโชคชะตาครั้งนี้ด้วยการหยิบของชนิดนึงขึ้นมาในมือ ได้อะไรนะตื่นเต้นจัง

          พรึบบบบ โอ๊ะ
"งืออออ น่ารัก รักชอบ แต่คุณเขาจะชอบไหมนะ" สิ่งที่ต้องรักเสี่ยงได้คือ ตุ๊กตา แต่มันเป็นตุ๊กตาหนูแฮมเตอร์ ที่น่ารักมาก งืออ งั้นรักเอาตัวนี้แหละเพราะโชคชะตาพาเรามาพบกัน
"ตัวนี้ เท่าไหร่ครับ" ต้องรักถามรักออกไป
"400 ครับ" พะ...แพงจัง แต่เพื่อคุณความหวังรักยอมจ่าย ถือว่าเป็นของขวัญในวันที่เราจากกัน
"โอเคครับ นี่ครับ"
"ครับ รับมา 400 ร้อยนะครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ"
"ครับ"



โรงเรียน
          อีกไม่กี่นาทีพวกพี่ม.6 ก็จะออกมาจากหอประชุมแล้ว รักรอเลย เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อเลย
"เป็นไรรัก" หวานเห็นมันยืนไม่สุขเลยตั้งแต่เช้า เดินไปมารอบตัวหวานจนหวานมึนหัวไปหมดแล้ว
"รักตื่นเต้นน่ะหวาน กลัวคุณเขาไม่ชอบ" งือออ
"อย่าคิดมาก คุณเขาต้องชอบอยู่แล้ว" ตอนนี้หวานทำได้แค่เพียงให้กำลังเพื่อน เพราะกว่ามันจะกล้า หวานต้องหลอกล่อมันทุกวิธีเพื่อให้มันกล้า ถึงจะเป็นแค่การให้ของปัจฉิมก็เถอะ
"งือออ" ใจเย็น ๆ นะรัก ใจเย็น ๆ ด้วยความที่ต้องรักจมอยู่กับความคิดตัวเอง จึงทำให้ไม่ทันเห็นคุณเขาเดินออกมาจากหอประชุมแล้ว
"รัก รัก รัก" หวานเรียกเพื่อนให้ตื่นจากภวังค์
"ห๊ะ ว่างไงหวาน"
"พี่เขาเดินผ่านไปแล้วรัก"
"ไหน ๆ" ไปไหนกันนะคุณความหวัง
"เดินไปนู้นแล้ว เดินไปทางคอนเสิร์ต"
"รีบไปกันเถอะหวาน" ต้องรักและหวานรีบไปให้ถึงจุดหมายให้เร็วที่สุดก่อนที่คนจะเยอะไปมากกว่านี้


คอนเสิร์ต
          คุณเขาอยู่ไหนะ พยายามสอดส่องหาคุณเขาจนสุดตัว สุดท้ายก็เจอ โอ๊ะ
"อยู่นั่นหวานไปกันเถอะ"
"เออ ๆ" พึ่งเคยเห็นมันคึกคักสุด ๆ ก็วันนี้

          ต้องรักจูงมือหวานผ่านผู้คนมากมายที่ยืนอยู่ในคอนเสิร์ตแวกว่ายจนมายืนอยู่ตรงข้างหลังคุณเขา เหมือนที่ผ่านมา แค่มองข้างหลังของคุณเขาก็รู้เลยว่าตอนนี้คุณเขากำลังมีความสุข
"อ่าว เพลงต่อไป เป็นเพลงสำหรับคนที่กำลังแอบรักแอบชอบรุ่นพี่ รีบบอกพี่เขานะครับก่อนที่พี่เขาจะจบออกไปแล้วไม่ได้เจอกันอีก ผมรู้ว่ามันอยากแต่ยังไงก็สู้นะครับ แค่อยากบอกว่ารักเธอ"

ทนกับตัวเองมานานเหลือเกิน ใคร ๆ เขาก็ยังเมิน
ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีคู่ครอง
เธอมีใครหลายคนหมายปอง ฉันเองก็ยังคอยมอง
แต่ไม่กล้าเหมือนเดิมจะทำฉันใด

ถ้าหากรักนี้ ไม่บอกไม่พูดไม่กล่าว
แล้วเขาจะรู้ว่ารักหรือเปล่า อาจจะไม่แน่ใจ
อยากให้เขารู้ ฉันคงต้องแสดงออก
ไม่ใช่ให้ใครเขาบอก หรือว่าให้เขาเดาเองว่ารักเธอ

ทนอึดอัดใจมานานหลายปี ไม่กล้าใกล้เธอสักที
เจอกี่ครั้งก็ยังเป็นอยู่เช่นเคย
คุยกับตัวเองทำไมต้องกลัว เจอทีไรใจมันเต้นรัว
ทั้งที่บอกกับตัวเองเรื่อยมา…ว่า

          ถ้าถามว่าอะไรทำให้รักแอบชอบคุณเขามาถึง 2 ปี ก็คงต้องย้อนไปวันนั้นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่ทำให้รักได้เจอคุณเขาวันแรก

2 ปี ก่อน
          รักพึ่งเข้าม.4 เป็นเด็กใหม่ของโรงเรียนทิวาการ วันนี้เป็นวันแรกที่รักต้องไปโรงเรียน แต่ระหว่างทางรักกับได้ยินเสียงแมวร้องรักจึงเดินไปดูแต่ยังไม่ทันได้ไปถึง ก็มีผู้ชายคนนึงที่มีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวขาว ตาคม มีใบหน้าที่ฟ้าประธานมาให้เป็นอาวุธ เขาได้ทำการไปช่วยแมวตัวนั้นที่ถูกรถชนกลางถนนออกมาโดยที่ไม่กลัวว่าเสื้อนักเรียนของเขาจะเปื้อนหรือเปล่า และนั่นคือการตกหลุมรักครั้งแรกของรัก
เมื่อรักมาถึงโรงเรียนก็ได้พบกับเขาอีกในช่วงเวลากลางวัน เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก ๆ เดินไปไหนมีแต่คนมอง แต่ไม่เห็นเขามีแฟนสักที แสดงว่าเขาคงโสดสินะ และนี่เป็นการตกหลุมรักครั้งที่สองของรัก คุณเขาคือความประทับใจแรกและเป็นรักแรกสำหรับต้องรักเลย

ถ้าหากรักนี้ ไม่บอกไม่พูดไม่กล่าว
แล้วเขาจะรู้ว่ารักหรือเปล่า อาจจะไม่แน่ใจ
อยากให้เขารู้ ฉันคงต้องแสดงออก
ไม่ใช่ให้ใครเขาบอก หรือว่าให้เขาเดาเองว่ารักเธอ
แค่บอกว่ารักเธอ - หมีพูห์

          ก็จบไปแล้วนะครับสำหรับเพลง แค่บอกว่ารักเธอ ขอให้ทุกคนสมหวังในรักทุกคนนะครับ ต่อไปเป็นการมอบของปัจฉิมให้รุ่นพี่ม.6 เชิญน้อง ๆ ที่อยากให้ของพี่เขาเชิญมาให้ได้เลยครับ แล้วเราจะกลับมาพบกันอีกครั้งในเวลาที่เหมาะสมครับ สวัสดีครับ

          วิ๊ดดดด วิ้ววว~

"รัก เอาไปให้พี่เขาเลยพี่เขาอยู่ข้างหน้าเนี่ยเร็ว ๆ"
"อืม กะ..ก็ได้"

          ในขณะที่ต้องรักกำลังจะเดินเอาของขวัญไปให้พี่เขา อยู่ดีี ๆ ก็มีกลุ่มคนกลุ่มใหญ่วิ่งมาทางพี่เขา จนทำให้พวกเขาชนต้องรักจนตุ๊กตาในมือหลุดลงไปอยู่กับพื้น งืออออ
กรี๊ดดดดด พี่อาชา กรี๊ดดดด
"นี่นะคะ ของขวัญปัจฉิมหนูตั้งใจเอามาให้มาก ๆ เลยนะคะ"
"ขอบคุณครับ" เสียงอาชาตอบรับด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง
"นี่นะคะ บลา ๆ ๆ ๆ ๆ"

          ต้องรักเดินไปหยิบตุ๊กตาขึ้นมาเพื่อสำรวจอาการ คุณแฮมเตอร์เป็นไรไหม เปื้อนหมดเลย งืออ แฟนคลับพี่เขากลุ่มใหญ่จังเลย แล้วรักจะเข้าถึงได้ไงเนี่ย เฮ้อออ

          ต้องรักยืนอยู่ตรงนั้นมองคุณเขาด้วยใจที่ห่อเหี่ยว แม้แต่จะร่ำลารักยังไม่มีโอกาสเลย ในเมื่อทำยังไงต้องรักก็เข้าไม่สามารถเข้าถึงคุณเขาได้ต้องรักจึงเลือกเดินออกมาอย่างเงียบ ๆ

"ไม่ร้องนะคุณแฮมเตอร์ อึก ไม่ร้องสิ" ต้องรักพูดปลอบแฮมเตอร์ที่ร้องไห้ ต้องรักพยายามเช็ดน้ำตาตัวเองที่กำลังไหลรินลงมา จนไปเห็นบางอย่างสะดุดตา

          ดะ..เดี๋ยวนะ นั่นมันกระเป๋าของคุณเขานิ ฟึดดด งั้นเอางี้ไหมในเมื่อให้คุณเขาต่อหน้าไม่ได้ งั้นรักวางไว้บนกระเป๋าแทนแล้วกัน ถ้าคุณไม่ชอบก็ทิ้งได้เลยนะครับ   อึกก แล้วเรามาพบกันใหม่ ในวันที่โชคชะตาเป็นใจให้เราได้เจอกันอีกครั้ง โชคดีนะครับ
          ก่อนจะวางตุ๊กตาต้องรักได้ทำการจูบไปที่เจ้าแฮมเตอร์เพื่อเป็นการจูบลา ลานะครับคุณความหวัง เมื่อจูบเสร็จแล้วต้องรักจึงนำไปวางไว้ที่กระเป๋าของคุณเขา แล้วหันหลังเดินจากมาด้วยความว่างเปล่า


ช่วยคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ










« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-05-2020 18:40:27 โดย Mousy »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
 :pig2:
 :3123:
ร่วมเชียร์นู๋รักด้วยคนค่ะ

ออฟไลน์ Mousy

  • นักเขียนมือใหม่นะคะ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ง่า ฝากติดตามและเอ็นดูน้องด้วยนะคะ :mew1:

ออฟไลน์ Mousy

  • นักเขียนมือใหม่นะคะ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
1 ปีต่อมา
          หลังจากงานปัจฉิมในวันนั้นรักก็ไม่ได้เจอคุณความหวังเขาอีกเลย แต่รักยังติดตามชีวิตของคุณเขาผ่านเฟซบุ๊กเสมอ ตอนนี้ได้ข่าวว่าคุณเขาได้เป็นเดือนมหาลัยด้วยนะ รักรู้อยู่แล้วว่าคุณเขาต้องได้เป็น
ตอนคุณเขาประกวดรักก็ไม่ได้ไปดู รักจึงทำการให้กำลังใจด้วยการโหวตในเฟซบุ๊กแทน ดีใจด้วยนะคุณความหวัง รักดีใจด้วยจริง ๆ แต่ในความดีใจก็ยังมีความเศร้าซ่อนอยู่
          เฮ้ออ แค่ปกติตอนคุณเขายังไม่เป็นเดือนมหาลัยรักยังไม่กล้าเอื้อม แล้วตอนนี้คุณเขาเป็นเดือนมหาลัยแล้ว รักคงห่างไกลจากคุณเขามากกว่าเดิม
          ตอนนี้คงต้องพักเรื่องเศร้าไว้ในส่วนลึกของหัวใจก่อน เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะมีการประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยทักษิกรแล้ว ข้อสอบมันยากมากเลยแต่พอนึกถึงหน้าคุณเขาปุ๊บข้อสอบที่ว่ายากกลับง่ายเป็นปลิดทิ้ง คุณเขาคือยาใจชั้นดีรองจากแม่รักเลย รักการันตี
          แต่สิ่งที่รักดีใจมาก ๆ อีกอย่างนึงก็คือ หวานเพื่อนที่น่ารักของรัก จะไปเรียนต่อที่เดียวกัน แถมคณะเดียวกันอีก รักเลยไม่ต้องกังวลเรื่องปรับตัวเข้าหาเพื่อนใหม่สักเท่าไหร่ เพราะรักเป็นคนขี้อายคงไม่กล้าไปทักเขาก่อนแน่เลย



         วันประกาศผล
         00.00 น. เที่ยงคืนแล้วนะทำไมถึงยังไม่ประกาศสักที รักลุ้นจนรักหายใจจะไม่ออกแล้วนะมันมวนท้องไปหมด
         00.01 รีเฟรชรัว ๆ
         00.02
         00.03
         00.04
         00.05 วะ..เวร เว็บล่ม อย่าพึ่งล่มสิ รักยังไม่ทันได้เข้าดูเลย ขอล่ะ ขอล่ะ เลิกล่มเถอะ นะ ๆ
         00.06 ขอรีเฟรซอีกที มะ..หมุนติ้ว ๆ ขนาดจะได้ไหมนะ ไม่นานเกินรอในที่สุดก็เข้าได้

          "เยส เข้าได้แล้ว เข้าได้แล้ว อย่าพึ่งดีใจไปรักนี่แค่เข้าแค่หน้าเว็บเอง"
          "หูวว" เมื่อเว็บปรากฎขึ้นมาก็ทำให้รักต้องตกตะลึงกับคณะที่มันมากมายขนาดนี้
          "ไหน ๆ คณะสัตวแพทย์อยู่ไหนนะ อยู่ไหนนะ" ต้องรักเลื่อนลงไปสักพักก็เจอคณะที่ตัวเองสมัคร อ๊ะ เจอแล้ว เจอแล้ว ตะ..ตื่นเต้นจัง ใจเย็น ๆ นะรัก ใจเย็น ๆ หายใจเข้า หายใจออก 1 2 3 กด

          ติ๊งงงง รายชื่อของคนที่ผ่านการคัดเลือกเป็นนักศึกษาในคณะสัตวแพทย์ก็เด้งขึ้นมา หลังจากที่ต้องรักกดเปิดรายชื่อ มะ..ไม่กล้าดู ฮึบ สู้ ๆ ต้องรัก รักทำได้ ต้องรักให้พูดให้กำลังใจตัวเองเสร็จ จึงเริ่มเลื่อนดูรายชื่อทันที
อืมมม หืม มีคนติดคณะนี้ตั้ง 120 คนแหนะ จาก 500 คน รับน้อยจัง รักจะเป็น 1 ใน 120 ไหมนะ กลัวไม่ติดจัง

         ฟึบ ๆ เสียงเลื่อนเม้าส์

          "อะ..อ๊ะ จะ..เจอ เจอแล้ว นาย ธนกฤต ธรรมรัฐ ธนกฤต ธรรมรัฐ  อึก งื้ออ ดะ..ดีใจ รักจะได้ไปเจอคุณเขาแล้ว ไชโย อืม ว่าแต่ คุณเขาตอนนี้จะเป็นยังบ้างนะ จะสูงขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า จะหล่อขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า สบายดีหรือเปล่า
และที่สำคัญ มีแฟนแล้วหรือเปล่า แต่ถะ..ถ้าคุณเขามีแฟนรักก็ยินดีด้วย ถามว่าเสียใจไหมมันก็คงมีบ้างที่เสียใจแต่ถ้าคุณเขามีความสุขรักก็ยินดี ส่วนรักก็จะอยู่ตรงนี้เหมือนเดิมเหมือนที่เคยอยู่มาตลอด อยู่ตรงนี้ตรงที่คุณเขามองมาไม่เห็น แต่อยากให้รู้ไว้ว่ารักยังอยู่ตรงนี้เสมอนะ" ยิ้มอ่อน

แววตาของเธอในวันนั้นยังทำให้ใจฉันไหวหวั่น
และรอยยิ้มของเธอยังทำให้ฉันไม่ไปไหน
เธอรู้ไหมอะไรที่สะกดใจฉัน
ตั้งแต่วันนั้นที่เราได้เจอกันและฉันยังเก็บเธอไปเจอในฝัน

อยากให้รู้เอาไว้ว่าจะไม่ไปไหน
อยากให้รู้เอาไว้ว่าฉันจะอยู่กับเธอตรงนี้
ต่อให้นานแค่ไหนก็จะมีแค่เธอ
อยากให้รู้ว่าฉันไม่คิดจะเปลี่ยนใจ


ไม่เปลี่ยนใจ - RIFF


โพสต์
Thanakrit Thamrath

รักสอบติดแล้วนะ ไว้เจอกันนะคุณความหวัง
ถูกใจ    คอมเมนต์    แชร์
@ ขอพร : ยินดีด้วยครับ
@ Thanakrit Thamrath : @ ขอพร ขอบคุณนะครับ
@ หวาน : ไว้เจอกันมึง
@ Thanakrit Thamrath : @ หวาน หวานก็ติดหรอ ดีใจจัง
@ หวาน : @ Thanakrit Thamrath อะไรของมึงไอ้รัก กูก็ลงคณะเดียวกับมึงนะ มึงไม่รู้หรอว่ากูติด
@ Thanakrit Thamrath : @ หวาน รักขอโทษ รักมัวแต่ดีใจเมื่อเห็นชื่อตัวเอง จนลืมดูชื่อหวาน
@ หวาน : @ Thanakrit Thamrath เออๆ ไม่เป็นไร พี่ไม่โกรธหนูรักของพี่หรอก
@ Thanakrit Thamrath : @ หวาน ขอร้องอย่าเรียกรักว่าหนู ขอร้องนะ ไหว้ล่ะ
@ หวาน : @ Thanakrit Thamrath ก็หนูน่ารักนิ
@ Thanakrit Thamrath : @ หวาน  ....
@ หวาน : @ Thanakrit Thamrath เออๆไม่เรียกก็ไม่เรียก ไว้เจอกันวันเปิดเทอม
@ Thanakrit Thamrath : @ หวาน โอเคครับ


         วันเปิดเทอม
          วันนี้ที่รักรอคอยก็มาถึงเป็นวันที่รักต้องไปเรียนที่มหาลัยแล้วรักเป็นเฟรชชี่แล้วนะ แล้วที่สำคัญที่ทำให้รักตื่นเต้นจนนอนไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืนคือการที่จะได้ไปเจอคุณความหวัง เพราะคณะที่รักเรียนเป็นคณะเดียวกับคุณเขา หวังว่าคุณเขาจะมานะ
          "อื้อออ ถึงสักที สดชื่น" บรรยากาศรอบ ๆ มหาลัยดีมากเลย แถมวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสอีก อากาศก็ปรอดโปร่ง เหมาะสำหรับการต้อนรับเฟรชชี่ปี 1 อย่างรักเลย รักชอบ รัก รักโลก

          " น้องคะ "หือ ใครเรียก
          "ใครที่เป็นเฟรชชี่คณะสัตวแพทย์เชิญมาต่อแถวลงทะเบียนแล้วรับป้ายชื่อได้เลยค่ะ" อ๋อ เขาเรียกทุกคน แหะ ๆ เขินเลย
          "เฟรชชี่คณะวิศวะทางนี้ครับ!"
          "เฟรชชี่คณะสถาปัตย์ทางนี่ค่ะ"
          "เฟรชชี่คณะนิเทศทางนี้ค่ะ"
          "เฟรชชี่คณะ บลา ๆ ๆ ๆ"

          พี่ ๆ แต่ละคณะ ปาวประกาศแข่งขันกันอย่างสุดเสียง แบบที่ไม่มีใครยอมใคร เพื่อเรียกเฟรชชี่น้องใหม่แต่ละคณะเข้าไปที่บูทของคณะตัวเอง
          วันนี้ดูคึกครื้นดีจัง รักชอบ แต่คณะสัตวแพทย์ต้องไปที่บูทไหนนะ งืมม ต้องรักพยายามกวาดสายตาไปแต่ละบูท บูท 1 บูท 2 บูท 3 อ๊ะ แล้วก็เจอจนได้ อยู่ บูท 4 นี่เอง

           เมื่อต้องรักหาบูทของคณะตัวเองเจอแล้ว ก็เริ่มออกเดินทางแต่ยังไปไม่ถึงไหนก็ต้องหยุด

           เอี๊ยดดด

          "มะ..ไหวหรอก"
          งือ รักไม่กล้า รักไม่กล้าเดินเข้าไปอะ กะ...ก็เพราะ คนที่นั่งรอน้อง ๆ ไปลงทะเบียนน่ะ คะ...คือ คุณความหวังของรักเอง
รักก็ดีใจแหละที่เจอคุณเขา
          แต่ใครจะคิดว่ามันจะมาเจอเร็วขนาดนี้ รักไม่ใจเตรียมใจมาเลย ทำไงดี ทำไงดี ยังไงวันนึงต้องได้เจอกันอยู่แล้วอาจจะใกล้กว่านี้อีก สู้ ๆ นะรัก นายทำได้

          ตึก ตึก ตึก เสียงก้าวเท้าของรักก้าวไปตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเมื่อเดินเข้าไปใกล้คุณเขาเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนสุดท้ายกะ..ก็ถึง อืออ
          นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รักต้องเผชิญหน้ากับคุณเขาใกล้ขนาดนี้ ตื่นเต้นจัง หวังว่าจะไม่ทำอะไรเอ๋อๆใส่พี่เขานะ
         "สวัสดีครับ" อาชาเอ่ยเสียงทัก
         "สะ..หวัดดีครับ" ขะ...เขิน เสียงพี่เขายังเหมือนเดิมเลย
         "ชื่ออะไรครับ" อาชาถามชื่อต้องรักเพื่อที่จะช่วยดูชื่อให้
         "เอ่อ ธนกฤต ธรรมรัฐครับ" ต้องรักเอ่ยบอกชื่อกับคุณความหวังไปด้วยเสียงสั่น ๆ
         "กลัวพี่หรอครับ เสียงสั่นเชียว ไม่ต้องกลัวนะครับ" ยิ้ม ยิ้ม ยิ้มทำไม พี่ยิ้มทำไม ระ..รักจะไม่ไหวแล้วนะ แก้มรักจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์แล้วนะ
          "มะ..ไม่ได้กลัวครับ ผมแค่ตื่นเต้น" ไปเด๋อด๋าใส่พี่เขาอีกแล้วนะรัก
          "โอเคครับ อะงั้นเซ็นตรงนี้เลยครับ" อาชาบอกจุดที่จะให้ต้องรักเซ็น

           ระหว่างที่ต้องรักกำลังเซ็นชื่ออาชาก็เอ่ยถามชื่อต้องรัก
          "ชื่ออะไร"
          "......." งง ต้องรักทำหน้าตาเหลอหลาใส่คุณเขา
          "พี่ถามว่าชื่อไรครับ"
          "ก็ธนกฤตไงครับ" เมื่อกี้ก็ถามไปแล้วคุณเขาต้องลืมแน่เลย ก็อย่างว่ารักไม่ได้มีตัวตนขนาดนั้น เศร้า
          "พี่รู้ครับ หมายถึงชื่อเล่นน่ะ ชื่อเล่น"

          เพล้งงงง หน้าแตกทันทีทันใดเลย

          "อะ..อ๋อ ชื่อเล่นหรอครับ แหะ ๆ ชื่อ ต้องรักครับ" โถ่ รักก็เล่นใหญ่ไปตั้งเยอะ อายจัง
          "ชื่อเพราะจังครับ น้องรัก" ยิ้ม
          ยะ..ยิ้มอีกแล้ว ยิ้มอีกแล้ว ทะ..ทำไมอยู่โรงเรียนไม่เห็นจะยิ้มเลย งื้ออออ
          ตู้มมม  ฆ่ารักฆ่ารักให้ตายดีกว่า





ช่วยคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-05-2020 19:24:44 โดย Mousy »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ Mousy

  • นักเขียนมือใหม่นะคะ
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
         
          หลังจากที่ รักโดนคุณเขาแอทแทครักก็ทำอะไรไม่ถูก จนคุณของเรียกชื่อรักอีกครั้ง แล้วบอกให้ไปนั่งรวมกับเพื่อน ๆ คนอื่นในคณะ รักถึงรู้สึกตัว อืออ อะ...อายจัง
          "เป็นไรรัก เดินตาลอยมาเชียว" หวานเอ่ยถามต้องรักออกไป ด้วยความสงสัยเพราะหลังจากมันเซ็นชื่อเสร็จมันก็เดินตัวลอยออกมาแลย
          "งือออ หวาน หวาน หวาน" ต้องรักเอ่ยเรียกชื่อหวานไม่หยุด
          "เออ กูชื่อหวานกูรู้ มึงใจเย็น ๆ นะรัก หยุดเรียกชื่อกูก่อน ค่อย ๆ หายใจ หายใจเข้า ฟึด หายออก ฟู่วว ดีขึ้นยัง"
          "ดะ...ดีขึ้นแล้ว" วิธีของหวานได้ผลดีจริง ๆ เก็บไว้ใช้ตอนเจอคุณเขาครั้งหน้าดีกว่า
          "แล้วเป็นอะไรไหนเล่า"
          "กะ..ก็ รักกำลังเดินไปเซ็นชื่อของคณะแล้วทีนี้ตอนเดินเข้ามารักเห็นคน ๆ นึงที่คุ้นมาก ๆ รักก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไรเพราะคิดว่าอาจจะเป็นคนรู้จัก ตะ...แต่จริง ๆ มันไม่ใช่แค่คนรู้จักอะหวาน รักเจอคุณความหวังเขานั่งอยู่ตรงที่บูทคณะอะ งืออ หวาน คุณเขายิ้มให้รักด้วยหวาน"
          "ห๊ะ" หวานเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ ทำไมหวานก็เซ็นชื่อคณะเหมือนกัน แต่กลับไม่เห็นเจอคุณความหวังของมันเลยล่ะ แกร๊ก ๆ หวานเกาหัวด้วยความมึนงง แล้วทำไมมันถึงเจอ
          "รักเขินน่ะ หวานทำไงดีหวาน" สงสารก็สงสารขำก็ขำ ไอ้รักเอ๊ยย แก้มแดงไปหมดแล้ว น่ารักชิบหาย
          "แต่ตอนนี้กูว่ามึงหยุดเขินได้แล้ว พี่ ๆ เขากำลังเดินมาแล้ว"
          "โอเค ๆ"

          "สวัสดีค่ะ น้อง ๆ ยินดีต้อนรับน้อง ๆ สู่คณะสัตวแพทย์ค่าาา"

          ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง เสียงรัวกลอง

          "น้อง ๆ รู้หรือไม่ ว่าทำไมวันนี้ถึงเรียกน้อง ๆ รวมก่อนที่จะปล่อยไปเรียน"
          "ไม่ทราบครับ/ค่ะ"
          "คืองี้นะ ที่พี่เรียกมาวันนี้คือ พี่ต้องการมาหาตัวแทนการประกวดดาวเดือน แต่ก่อนที่เราจะทำการคัดเลือกพี่ขอเบิกตัวดาวเดือนคณะสัตวแพทย์ก่อนเลย ขอเชิญอาชาเดือนมหาลัยปี 62 และดาวคณะ หญิงหญิง ค่า ขอเสียงปรบมือหน่อยเร็ว"

          แปะๆ~

          "วะ..หวานทำไงดี" ต้องรักถามเพื่อนด้วยความตื่นตระหนก
          "ใจเย็น ๆ ทำตัวนิ่ง ๆ ไว้เก็บอาการเดี๋ยวพี่เขาก็รู้หรอก"
          "อือ ๆ โอเค"

          หลังจากที่ต้องรักพูดคุยกับหวานเสร็จแล้ว จู่ ๆ ก็มีเสียงรองเท้าเดินเข้ามาด้วยความกึกก้อง
          ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก คะ...คุณ หล่อมากเลย ทั่วบริเวณนั้นเงียบสนิทคล้ายกับโดนมนต์สะกดให้ตกอยู่ในภวังค์ของคุณเขา ทุกย่างก้าวของคุณเขายังมีเสน่ห์ที่หาใครมาเทียบไม่ได้อย่างเดิม เห็นแล้วคิดถึงช่วงเวลามัธยมที่ค่อยตามคุณเขาจัง อืออ
          "อะ..เอ้า น้อง ๆ ถึงกับตกตะลึงกันเลยหรอคะ ไม่แปลกหรอกค่ะ ขนาดพี่เป็นเพื่อนกับมันยังอยากได้มันเป็นสัมมีเลยค่ะ ใช่ไหมคะสัมมีค่าา"
          "หยุดเถอะ" อาชาพูดด้วยเสียงนิ่งและใบหน้าที่เฉยชา
          "แหม เล่นนิดเล่นหน่อยทำไมมาทำเสียงแข็ง เชอะ"
          "เอาล่ะน้อง ๆ เลิกสนใจมัน มาสนใจพี่ดีกว่า น้อง ๆ สงสัยไหมคะ ทำไมถึงเบิกตัวดาวเดือนมา"
          "สงสัยค่ะ /ครับ"
          "ที่พี่เบิกตัวมาก็เพราะพี่จะให้อาชากับหญิงเป็นคนเลือกน้อง ๆ ดาวเดือนที่เข้าตาออกมาเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น"

          แซ่ด ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงพูดคุยกันดังไปทั่วลานแห่งนี้

          "เงียบ เงียบก่อนนะคะน้อง ๆ พี่ว่าน้องคงเข้าใจแล้ว งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ"

          หลังสิ้นเสียงเธออาชากับหญิงจึงเริ่มออกเดินดูน้อง ๆ ผ่านไปสักพักก็ได้คนที่เข้าตาออกมา

          "หืมมม หล่อ คุณสัมมี เลือกได้ดีมาก เรามาสัมภาษณ์กันดีกว่า ชื่อไรคะ"
          "ชื่อ มาร์ค ครับ โอเคนะคะน้องมาร์ค"
          "แล้วน้องผู้หญิงชื่ออะไรคะ"
          "สวัสดีค่ะ เราชื่อ หมวย "

          ฮู้ๆๆๆๆ สวยจังครับ
          มีแฟนหรือยัง
          จีบได้ไหม
          อยากได้

          "เอ่อ น้อง ๆ ค่ะ ใจเย็นเนาะ ๆ เงียบก่อนค่ะ พี่ยังแจ้งไม่จบ นอกจากมีการประกวดดาวเดือนแล้วปีนี้ทางมหาลัยได้จัดขึ้นมาอีกหนึ่งตำแหน่ง คือการประกวดหนุ่มน้อยน่ารักนั่นเอง
           ซึ่งปีนี้เป็นปีแรกที่ทางมหาลัยได้จัดขึ้นมาจึงไม่มีเกณฑ์ตายตัว ขอแค่น่ารักแค่นั้นพอ ที่น่ารักนี่ต้องให้คนอื่นมองมาแล้วเห็นถึงความน่ารัก น่าเอ็นดู สดใส น่าทะนุถนอมและหมาะสมที่จะได้ตำแหน่งโชตะเป็นปีแรก"
ระว่างที่พี่เขากำลังพูดรักก็รับรู้ถึงสายตามองมาแต่มองกลับไปกับไม่เห็นเจอใคร หรือว่ารักคิดไปเอง ชั่งเถอะ
          "อืมม จะเลือกไงดี คุณสัมมี มีดู ๆ ใครไว้บ้างไหม"

          พอเธอถามเสร็จ อาชาจึงเริ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทั่ว ๆ น้อง ๆ ทุกคน ทุกคนที่ทุกมองกับส่งยิ้มหวานและทำท่าทางเขินอายส่งมาให้อาชา แต่มีคนคนเดียวที่ไม่มีท่าทางเขินอายแบบนั้น กลับมีแต่ความเหลอหลา สายตาล่อกแล่กมาแทนที่
          "คนนี้" อาชามองดูจนทั่วจึงตัดสินใจชี้ไปที่คนคนนึง

          เสียงฮือออ ฮาาา ~ เสียงพูดคุยยิ่งดังกว่าเดิม
          ใครกันนะ ที่พี่เขาเลือก
          ทำไมไม่เป็นเราเลือก
          อิจฉา

          "คนไหนนะคุณสัม" เธอถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
          "คนนี้ ตัวขาว ๆ แก้มป่อง ๆ ตรงนั้น" อาชาคิดว่าเพื่อนคงไม่รู้ว่าเจ้าตัวเลือกคนไหนจึงบอกลักษณะของคนที่เลือกออกไปด้วย
          "ระ...รัก" หวานตกใจและตะลึงแทนมันมาก
          "ห๊ะ" ต้องรักรู้สึกงงและไม่เข้าใจที่หวานมีท่าทางแบบนั้น
          ในขณะที่อาชากำลังเลือกต้องรักก็เหม่อลอยออกไป ไม่ได้ฟังคุณเขาเลยสักนิด จึงไม่รู้อะไรเลย
          "พี่เขาเลือกมึง"
          "ห๊ะ เลือกอะไร" งง
          "ก็เลือกคนไปประกวดนุ่มน้อยน่ารักไง" หืออ
          "ระ...รักหรอ" ทำไมคุณเขาถึงเลือกรักกันนะ คนอื่นที่น่ารัก ๆ ก็มีตั้งเยอะไม่เห็นเข้าใจเลย
          "เออ พี่เขาเรียกแล้วรีบออกไป"
          "โอเค" เมื่อป็นดังนั้นต้องรักจึงลุกยืนแล้วเดินออกไปข้างหน้า

          วิ๊ดดดดด วิ้วววว~
          น่ารักจังเลยครับ
          แก้มน่าหยิกมาก
          อยากได้หนูมาเป็นแม่ของลูก ฮิ้วววว

          "เอ่ออ" รักรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่ถูกแซว จึงก้มหน้าลงด้วยความอาย
          "เงยหน้าขึ้นน้องรัก ไม่ต้องอาย ปล่อยเสียงพวกนั้นเป็นเสียงนกเสียงกาไป" งือออ คุณ คุณเอาอีกแล้ว
          "คะ...ครับ" ในเมื่อคุณเขาสั่งรักก็ต้องถามตามอยู่แล้ว
          "งุ้ยยย น้อง ชื่อไรคะ" เธอถามออกไปด้วยความเอ็นดูเด็กอะไรหน้าตาน่ารักขนาดนี้
          "ชะ... ชื่อ ต้องรัก หรือ เรียกรักก็ได้ครับ" รักพูดแนนำไปด้วยความเขิน
          "ตาถึงนะเนี่ย คุณสัมมี น้องรักคะ"
          "ครับ"
          "น้องรักมีความสามารถพิเศษอะไรไหมคะ"
          "อืมม" ตอนนี้ทุกคนในลานกำลังเงียบเพื่อรอคำตอบจากเจ้าตัวที่กำลังขุ่นคิดด้วยท่าทางน่ารัก
          "รักหรอ รักมีนะ"
          "อะไรหรอน้องรัก" เธอถามออกไปด้วยความตื่นเต้น
          "รักกินเก่งนี่นับเป็นความสามารถพิเศษไหมครับ" ยิ้มแฉ่ง แหะ ๆ

          หลังจากที่ต้องรักตอบออกไปทุกคนในลานพร้อมใจกันเงียบยิ่งกว่าเดิม สักพักก็ส่งเสียงออกมา
          น่ารัก
          ทำไมตัวแค่นี้ ถึงได้น่ารักเท่าโลก
          เอ็นดู

          เสียงโอดครวญของรุ่นพี่และเพื่อนที่อยู่ในลานนั้นดั่งสนั่น
          "น้องรัก น่าเอ็นดูจังหืม กินเก่งก็นับลูก แต่ถ้าจะเอาไปโชว์กรรมการพี่ว่ากินโชว์คงไม่ไหว งั้นเอางี้หนูร้องเพลงเป็นไหม"
          "ร้องพอได้ครับ แต่ไม่รู้ว่าเพราะหรือเปล่า"
          "งั้นหนูลองร้องออกมาสักนิด พี่จะได้ช่วยดูให้ เอาเพลงที่หนูชอบเลย"
          "กะ..ก็ได้ครับ" พอต้องรักตอบรับรุ่นพี่ไปเสียงพูดคุยก็เงียบลงอย่างกะทันหัน
          งั้นรักเอาเพลงนี้ก็แล้วกัน รักชอบฟังเพลงนี้ตลอดระยะเวลาที่รักแอบตามแอบดูแอบมองคุณเขา ตั้งแต่วันแรกที่เจอจนถึงทุกวันนี้ ก็เป็นเวลาใกล้จะ 3 ปีแล้วที่เพลงนี้อยู่กับรักตลอดมา หวังว่าคุณเขาจะไม่รับรู้หรอกนะ ว่ามีคนแอบชอบคุณเขาอยู่

มอง มองเธอมาแสนนาน
ฉันไม่กล้าต้องคอยหลบตาเธอเสมอ
กลัวว่าวันหนึ่งถ้าเธอรู้ว่าฉัน
ปิดบังความจริงอะไรเอาไว้
ความลับที่ฉันซ่อนไว้
ไม่เคยบอกใคร จะอดใจไม่ไหว

ยิ่งฉันใกล้เธอเท่าไหร่ ยิ่งอยากจะเผยใจ
เมื่อสบสายตาก็ยิ่งหวั่นไหว มันยากเหลือเกิน
จะเก็บซ่อนความรักเอาไว้

          ในขณะที่รักกำลังร้องเพลง รักรู้สึกมีคนมองมาอีกแล้ว รักจึงทำการหันกลับไปมองแต่คราวนี้กับเจอ แต่ไม่คิดว่าคนที่มองรักด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกนี้จะเป็นสายตาของคุณเขา

และความลับในใจของเธอ มีฉันอยู่บ้างไหม
โปรดบอกความในใจ ให้ฉันรู้ทีนะเธอ

ความลับ - พอส





ช่วยคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด