✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽  (อ่าน 2154 ครั้ง)

ออฟไลน์ 26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
« เมื่อ23-03-2020 20:51:22 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


..INTRO..

“ตื่นได้แล้วเหรอ นึกว่าจะยิ่งยาวถึงห้าโมงเย็น” พี่สาวคนเดียวในชีวิตที่กำลังเดินถือจานข้าวเข้ามาในครัวทัก ในจานไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอาหารหลงเหลืออยู่ กินเกลี้ยงไม่ต้องเปลืองน้ำยาล้างจานกันเลยทีเดียว ผมยักคิ้วให้ ในใจตอนแรกก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ตีสี่ อยากนอนให้เต็มอิ่มสักหน่อยแต่ร่างกายดันหิวเลยต้องตื่นแล้วลงมาหาอะไรกิน ตอนนี้เพิ่งบ่ายโมง แม่กับพ่อคงที่ร้านเหมือนอย่างทุกวัน

“มีไรกินบ้าง”

“หมูก้อนทอดกับแกงจืด”   ผมย่นจมูกทำหน้าแหยะ ๆ แกงจืดของแม่ก็อร่อยแต่มันเบาไป ผมอยากได้อะไรที่มันมีรสจัด กินเข้าไปแล้วรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าสักหน่อย และเหมือนพี่สาวคนเดียวในชีวิตของผมจะรู้ใจ ลินดาเปิดตู้เย็นหยิบถุงก๋วยเตี๋ยวของโปรดออกมายื่นให้ พี่สาวกับผมอายุห่างกัน 3 ปี แต่ผมไม่เรียกมันว่าพี่หรอกนะครับ

“อุ่นเอง” ผมพยักหน้า รวบผมที่ยาวเกือบถึงกลางหลังเกล้าขึ้นเป็นดังโงะก่อนจะเอาก๋วยเตี๋ยวเย็น ๆ ที่อยู่ในถุงมาจัดการให้ร้อนพร้อมรับประทานก่อนจะออกไปช่วยแม่ที่ร้าน ลินดาเองก็ต้องออกไปช่วยพ่อที่ร้านเช่นกัน พ่อกับแม่เปิดร้านติดกันแม่เปิดร้านทำเล็บ ส่วนพ่อเปิดร้านสัก ทั้งสองร้านเปิดปิดเวลาเดียวกัน

ผมนั่งกินก๋วยเตี๋ยว กินของว่างในตู้เย็นและนั่งย่อยอีกสิบนาทีก่อนจะขึ้นมาอาบน้ำเพื่อไปร้านโดยมีพี่สาวนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถไปลง ณ. สถานที่แห่งเดียวกันก่อนแยกย้ายกันไปช่วยนายจ้างของตัวเอง

พี่สาวผมเรียนจบมาปีกว่าก่อนหน้านี้ก็เข้ามาช่วยพ่อเรื่อย ๆ ตั้งแต่สมัยเรียน ปัจจุบันฝีมือพัฒนาไปไกลอีกหน่อยร้านของพ่อก็ต้องเป็นร้านของมันแน่นอน ลูกสาวพ่อตัวจริงเสียงจริงเลยมันน่ะ ส่วนผมช่วยแม่ ทำเอง สมัครใจเอง คลุกคลีกับงานของแม่มาแต่ไหนแต่ไร เห็นแล้วน่าสนใจดี มันเป็นงานที่ได้ใช้ความสามารถที่ผมมีติดตัวมาแต่เกิด ตอนนี้ผมเรียนจิตรกรรมเลยเอาสิ่งที่เรียนบวกสิ่งที่มีติดตัวมาลงกับงานนี้ ที่ร้านแม่มีช่างประจำอยู่แล้วผมเป็นช่างขาจร มีลูกค้าประจำที่ต้องจองล่วงหน้าเพราะยังเรียนอยู่

“พ่อหวัดดีครับ” ผมโผล่หัวไปทักทายพ่อที่ยืนสูบบุหรี่คุยกับเพื่อนอยู่หน้าร้าน พ่อพยักหน้าส่ง ๆ ตามประสาพ่อกับลูกชาย ก่อนจะยิ้มหวานและลูบหัวลูกสาวคนโปรดที่เดินเคี้ยวหมากฝรั่งคุยโทรศัพท์เข้าร้านไป เขารักของเขารักมาก

“แม่หวัดดีครับ” นางงามของบ้านส่งยิ้มที่สวยที่สุดในชีวิตมาให้ ผมเดินเข้ามากอดและหอมแก้มไปสองทีจนลูกค้าในร้านที่วัยใกล้เคียงกับแม่ออกปากแซวว่าลูกชายขี้อ้อน ต้องอ้อนดิ บ่อเงินบ่อทองเลยคนนี้ เปิดร้านเดียวแต่เก็บเงินสองร้านเลยนะครับ ไม่ให้อ้อนคนนี้ก็อดตายกันพอดี

พ่อไม่ได้กลัวเมียแค่ไม่ชอบยุ่งเรื่องเงิน ยิ่งได้ลูกสาวเข้าไปช่วยก็ลอยตัว กูเป็นช่างสัก กูสักอย่างเดียวกับเลี้ยงไอ้ขาวหมาจรที่ชอบมาขอลูกชิ้นกินทุกวัน ทางร้านสักของพ่อเองก็มีช่างประจำอยู่สองคน นายช่างใหญ่ของผมเลยค่อนข้างว่าง รับลูกค้าวันละคน

“ไม่ได้นัดลูกค้าไว้นิ” แม่เปิดสมุดคิวที่จดบันทึกไว้ทุกวัน ลูกค้าที่จะจองคิวต้องติดต่อผ่านไลน์โดยมีแม่รับหน้าที่เป็นแอดมิน เห็นแบบนี้พิมพ์คล่องมาก

“ครับ” ผมพยักหน้า มีบางครั้งที่ผมจะรับลูกค้าที่วอร์คอินเข้ามาโดยไม่ต้องจองล่วงหน้า อย่างเช่นวันนี้ มันเป็นวันที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ว่าผมจะว่างหรือไม่ว่าง

ระหว่างรอลูกค้าเข้าร้านสิ่งที่ผมทำก็ไม่ได้แปลกแตกต่างจากชาวบ้านเท่าไร สิ่งนั้นก็คือการเปิดยูทูปหาสิ่งบันเทิงดูและช่องแรกที่ผมกดเข้าไปคือช่อง 0107 ผมกดติดตามไว้ด้วย เป็นช่องเดียวที่ติดตามเลยก็ว่าได้ คอนเทนต์ของช่องนี้คือการทำเล็บ เป็นการทำเล็บด้วยตัวเองความเจ๋งคือลายเส้นที่เขาวาดเองจากปลายพู่กันเล็ก ๆ  ในยุคนี้ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกหลายอย่างแม้กระทั่งอาชีพทำเล็บก็มีตัวช่วยมากมายให้เราสามารถทำเล็บได้ง่ายขึ้น มีของตกแต่งเล็บให้เลือกซื้อมาเก็บไว้ มีสติ๊กเกอร์แปะสวย ๆ ที่แค่แปะลงไปก็ได้ลายเล็บที่สวยงามตรงใจ แต่ช่องนี้เขาแทบไม่ใช้อะไรแบบนั้นเลย ทุกลายบนเล็บที่เขาทำเป็นการวาด วาดเองทั้งสิบนิ้ว ผมชอบสไตล์ของเขารวมถึงการนำเสนอขั้นตอนวิธีการทำในคลิปก็ไม่น่าเบื่อ ดูได้เพลิน ๆ ผมติดตามช่อง 0107 มาได้ 3 เดือนแต่ช่องเปิดมาได้ 6 เดือนแล้ว

สิ่งที่ทุกคนที่ดูช่องนี้จะได้เห็นในคลิปของช่องนี้นอกจากนิ้วที่เรียวยาวแข่งกับลวดบนเล็บก็เป็นอุปกรณ์การทำเล็บต่าง ๆ นอกเหนือจากนั้นก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของเจ้าของช่อง มีคำบรรยายเป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ช่องทางให้ติดตามมีแค่ยูทูปและอินสตาแกรมซึ่งมีชื่อเดียวกับชื่อช่อง ในนั้นก็มีแค่ผลงานบนเล็บที่เขาทำไว้ ไม่มีใครเคยเห็นหน้าตาหรือได้ยินเสียง

“สระผมบ้างหรือเปล่าเนี่ย” แม่เดินดมหัวแล้วจมูกฟุดฟิด ผมหันไปยิ้มแล้วแกล้งยื่นหัวไปให้ใกล้จมูกแกมากขึ้นก่อนที่แม่จะเดินไปหยิบหวีแล้วกลับเดินมาแก้มัดผมที่ถูกเกล้าไว้ลวก ๆ ตั้งแต่ตอนกินข้าว แม่หวีผมให้อย่างเบามือและสำรวจปลายผมทีละเส้นบ่นเรื่องผมมันเพราะไม่ได้สระผมมาสามวันแล้ว ไม่ว่างเลย ก่อนหน้านี้ทำงานส่งห่ามรุ่งห่ามค่ำทุกวัน

ผมได้กรรมพันธุ์เส้นผมที่ดีมาจากแม่ ไม่เคยมีปัญหาเรื่องผมหยาบหรือผมแตกปลาย หวีจนพอใจแม่ก็แบ่งช่อผมเป็นสองฝั่งใช้หนังยางสีดำเส้นเล็กมัดช่อผมด้านซ้ายไว้หลวม ๆ แล้วหวีช่อผมข้างที่ว่างอีกครั้งก่อนจะเริ่มถักเป็นเปีย แม่รู้ว่าผมชอบ ผมถักเปียบ่อยเป็นภาพชินตาสำหรับรอบข้างไปแล้ว ทุกอย่างเริ่มจากพี่สาวที่ชอบมาเล่นหัวผมเป็นประจำ ถักเปีย มัดจุก เกล้ามวย ทำทุกอย่างที่มันไม่ชอบให้แม่ทำกับหัวมันแต่มันเอาลงกับหัวผม ปัจจุบันลูกชายผมยาวลูกสาวผมสั้น

“อะไรเนี่ย ลูกชายบ้านนี้ถักเปียอีกแล้ว” ลูกค้าหน้าเดิมอีกคนของร้าน รู้จักสนิทกับแม่ดี

ผมยิ้มรับพร้อมกับกดเปิดคลิปล่าสุดที่คุณ 0107 อัปลงไว้เมื่อคืน รูปแบบคลิปไม่ผิดแปลกไปจากเดิมเท่าไร เริ่มจากโชว์เล็บของคลิปที่แล้วที่ทำไว้ก่อนจะเริ่มลงมือจำกัดเล็บเก่า ตัดเล็บยาวที่ต่อไว้ ใช้ตะไบมาขัดจนของเก่าหลุดจนเกือบหมดและใช้เครื่องขัดไฟฟ้าจัดกำส่วนที่ตะไบขัดไม่ออก ถู ๆ ขัด ๆ จนเล็บกลับมาใส ตัดแต่งทรงให้เข้าที่และเริ่มต่อเล็บให้ยาว เขาทำทุกอย่างแบบเงียบ ๆ ไม่ใส่เพลงประกอบคลิปด้วยซ้ำ ได้ยินแค่ขัดเสียงสว่านเท่านั้น มีอธิบายบอกไว้ทุกขั้นตอนที่ทำ ผมนั่งดูไปเรื่อย ๆ คลิปจบเปียบนหัวผมทั้งสองข้างก็เสร็จเช่นเดียวกัน ประจวบเหมาะกับมีลูกค้าเข้าร้านพอดี ลูกค้าคนแรกของผมวันนี้

-

“กินข้าวก่อนไป” แม่พูดกับพ่อที่ลุกขึ้นเดินไปหยิบกุญแจรถทันทีหลังวางสายจากเพื่อนว่าเพื่อนอีกคนประสบอุบัติเหตุจนต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้สามทุ่มร้านยังไม่ปิด ร้านปิดตอนสี่ทุ่ม

“ค่อยกลับมากิน” พ่อพูดหน้าเครียด

“เมื่อกี้บ่นหิวจะตายอยู่แล้ว” ลินดาพูด พ่อพยักหน้าส่ง ๆ ไม่ฟังคำเตือนใครทั้งนั้น หยิบกุญแจรถได้ก็เดินมาคว้าเสื้อหนังตัวเก่งและเดินออกไปคร่อมมอเตอร์ไซต์ขับออกไปทันที

“ถ้าหิวจะให้หากินเอง” แม่บ่นตามหลัง

“ทำให้ได้จริงสักครั้งเหอะ”

“เดี๋ยวก็นั่งรอ ไม่หลับไม่นอน” ผมมองหน้าแม่ที่ทำหน้ายุ่งพอกัน พ่อกับแม่ผมก็แบบนี้แหละ เขาไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงแต่เถียงกันทุกวัน เป็นห่วงเป็นใยดูแลกันดีตามประสาผัวเมีย

“ไม่รอ วันนี้ง่วง” แม่พูด พี่สาวผมเบ้ปาก ไม่รอที่นั่งรอจนหลับ getsunova

เป็นภาพที่ผมกับพี่สาวเห็นจนเบื่อกับอีกภาพที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ ตอนที่พี่สาวผมกลับบ้านดึก พ่อนั่งดูทีวีรอจนกว่าลูกสาวจะถึงบ้าน ดึกดื่นแค่ไหนแกไม่เคยว่าหรือโทรจี้ นั่งรอเฉย ๆ พี่สาวผมถึงบ้านแกก็ขึ้นนอนเป็นแบบนี้จนพี่สาวผมเกรงใจไม่ค่อยอยากกลับบ้านดึกเพราะรู้ว่าพ่อจะรอ

“ขาว!” เจ้าประจำของเรามาแล้ว วันนี้พ่อไม่อยู่แต่มีลูกชิ้นของมันเหมือนเดิม ไอ้ขาววิ่งเข้ามาอ้อนเหมือนที่ทำทุกวัน ผมดึงลูกชิ้นออกจากไม้แล้วโยนให้มันกิน

“ไปไหนมาเนี่ย ไม่เห็นตั้งแต่เย็น” ลินดาถามไอ้ขาวที่กำลังกินลูกชิ้นของโปรด ไอ้ขาวไม่ตอบตั้งหน้าตั้งตากินจนเกลี้ยงหมดไปสามไม้ก่อนจะสะบัดตูดไปนั่งหล่อตรงที่ประจำที่พ่อทำไว้ให้ มันเป็นหมาที่ดีกตัญญูรู้คุณ พ่อให้ลูกชิ้นมันก็นอนเฝ้าหน้าร้านให้ จะออกไปเล่นหาสาวก็ต่อเมื่อพ่อกับแม่มาเปิดร้าน

“สุดา”

“ครับ” ผมมองหน้าที่กำลังตอบไลน์ลูกค้า แอดมินร้านนี้ตอบไวไม่ดองไลน์แน่นอน คุยเก่งด้วย ลูกค้าทุกคนตกใจเมื่อรู้ว่าแม่เป็นคนตอบไลน์ คิดว่าเป็นพี่สาวหรือพนักงานในร้านที่อายุน้อยกว่านี้

“อาทิตย์หน้าได้คิววันไหนบ้าง” ผมหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาเช็กปฏิทิน

“พฤหัสได้หลังหกโมง”

“โอเค เขาจะเข้ามาตอนทุ่มนึง” แม่พูดพร้อมกับยื่นมือถือให้ดูบทสนทนาคร่าว ๆ ที่คุยกับลูกค้า เขาส่งเรฟสีและลายที่ต้องการมาให้ดู ผมกดดูรูปก็รู้สึกคุ้นมากเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน กฎหนึ่งอย่างของร้านที่จะไม่รับเลยคือการลอกเลียนแบบ เอาลายจากร้านอื่นมาให้เราทำ ทางร้านมีแบบที่คิดขึ้นเฉพาะให้ลูกค้าเลือกให้กรณีที่ไม่ได้คิดมาจากบ้านว่าอยากได้แบบไหน หรือถ้าลูกค้าคนไหนมีไอเดียอยู่ในหัวต้องการยังไงบอกได้เลย เราพยายามทำเต็มที่ให้คุณได้แบบที่คิดไว้แต่ไม่ใช่การก็อปปี้ อันนั้นถือว่าไม่ให้เกียรติกัน เราไม่ทำ

“จากร้านอื่นเหรอ”

“เปล่า ๆ” ไม่ได้แคปมาจากร้านอื่น แต่เป็นรูปจากคลิปของช่อง 0107 ผมจำนิ้วและแหวนของเขาได้ ตั้งแต่เข้ามาช่วยแม่ยังไม่เคยเจอลูกค้าแคปรูปจากช่อง 0107 มาเป็นเรฟ คนนี้คนแรก รู้สึกตื่นเต้นบอกไม่ถูกเผลอคิดไปว่าลูกค้าคนนี้อาจจะเป็นเจ้าของช่องที่ติดตามมาตลอด 3 เดือน แต่อีกครี่งของใจก็แย้งขึ้นมาว่าเขาเก่งขนาดนั้น ทำเล็บเองได้สบายแล้วทำไมต้องมาเสียเงินค่าทำเล็บอีก

“ลูกค้าชื่ออะไรแม่” ถามเหมือนรู้ว่าชื่อเจ้าของช่อง 0107 ชื่ออะไรทั้งที่ไม่มีใครรู้

“ลืมถามเลย”

“เอ้าแม่” ลินดาร้องเสียงหลงมองแม่แล้วส่ายหัว


TBC.
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2020 18:01:38 โดย 26 »

ออฟไลน์ KOWPOON

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #1 เมื่อ23-03-2020 21:05:06 »


ออฟไลน์ puaynuna

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #2 เมื่อ23-03-2020 21:48:40 »

เจ้าของช่อง0107 ใข่พระเอกมั้ยยยยย :ling1:

ออฟไลน์ NCJung

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-5
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #3 เมื่อ23-03-2020 22:19:37 »

0107 งวดหน้าแน่ๆ​ รอติดตามนะคะ

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #4 เมื่อ23-03-2020 22:32:35 »

กรี๊ดดดด เข้ามากรี๊ดจองที่ก่อนนน



ออฟไลน์ ทอเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #5 เมื่อ24-03-2020 01:36:51 »

กลับมาแล้ว  :hao7: :mew3:

ออฟไลน์ BloodyBlue

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #6 เมื่อ24-03-2020 01:38:45 »

แงงงง คิดว่ามาอัพเรื่องฟาน มาเรื่องใหม่ก็ติดตามเรื่องมหม่จ้าทา

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 626
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #7 เมื่อ24-03-2020 05:47:54 »

เจ้าของร้าน 0107 คือชายหนุ่มรึเปล่านะ เรื่องนีมาแนวความสวยงาม รอติดตามนะคะ

ออฟไลน์ lunarinthesky

  • ~ My Cutie Candy... ~ Meow
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0
Re: ✽ สุดา ✽ INTRO ✽ [ 23/3/2563 ] ✽
«ตอบ #8 เมื่อ24-03-2020 08:21:55 »

กลับมายืนที่เดิม ที่ที่เคยคุ้นตา

ออฟไลน์ 26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 1 ✽ [ 25/3/2563 ] ✽
«ตอบ #9 เมื่อ25-03-2020 07:06:32 »

ตอนที่ 1

“เหม่อไรวะ” น้ำเปล่าหนึ่งขวดวางลงตรงหน้าพร้อมกับคนที่ถูกใช้ให้ไปซื้อน้ำนั่งลงตรงข้าม ผมไม่ตอบตั้งใจดูคลิปที่กำลังเล่นอยู่เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่คิดไว้นั่นถูกต้อง ตั้งแต่เมื่อวานหลังจากแม่นัดคิวลูกค้าเรียบร้อยผมก็รีบกลับบ้านมานั่งไล่ดูคลิปของคุณ 0107 ใหม่ตั้งแต่ต้น จากรูปที่ลูกค้าแคปมาเป็นลายจากคลิปที่นานมาแล้วย้อนกลับไปช่วงสองเดือนแรกที่คุณ 0107 ลงคลิป

ผมหยุดความคิดที่ว่าคุณ 0107 อาจจะเป็นลูกค้าที่นัดคิวผมไว้ไม่ได้เลย ถามตัวเองว่าถ้าเป็นเขาขึ้นมาจริง ๆ ผมจะทำยังไง

อาจจะลนจนทำให้เสียสมาธิ

หรือไม่มีอะไรเกิดขึ้น รู้สึกกับเขาเหมือนเป็นลูกค้าคนอื่น ๆ

แต่ทั้งหมดทั้งมวลทำให้ผมรู้สึกกดดันเล็กน้อยเพราะว่าจะใช่หรือไม่ใช่ผมก็ต้องทำออกมาให้ดีไม่ให้เสียชื่อร้านแม่แน่นอน

“ดูช่องนี้อีกละ” ไอ้โปชะโงกหน้าข้ามโต๊ะมาดูว่าผมกำลังสนใจอะไร เพื่อนทุกคนบอกว่าผมหมกมุ่นกับช่อง 0107 ต้องเข้าไปดูคลิปหรือไม่ก็ส่องไอจีเขาทุกวัน

ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องเข้าไปส่องมาไล่ดูคลิปเก่าคลิปเดิมที่เคยดูแล้วดูซ้ำเรื่อย ๆ ผมว่าเขาเทคนิคเขาเยอะดี เขาบอกไว้ในคลิปที่สามว่าเขาไม่เคยเรียนทำเล็บ เพียงแต่ชอบศิลปะบนเล็บ หัดด้วยตัวเองอยู่หลายปีกว่าจะทำได้ขนาดนี้ ทุกอย่างใช้เวลาฝึกฝน เขาทำช่องขึ้นมาเพื่อเก็บผลงานตัวเอง เขาบอกเล่าเรื่องทุกอย่างผ่านตัวอักษร เลือกตอบจากคำถามที่แฟนคลับถามไว้

หลายอย่างที่เป็นเขามันน่าสนใจสำหรับผม ช่องที่มีคนติดตามครึ่งล้านแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเป็นใคร เพศอะไร อายุเท่าไร หน้าตาเป็นยังไง ผมก็เหมือนคนส่วนใหญ่ที่ดูคลิปครั้งแรกก็คิดว่าเป็นผู้หญิงด้วยนิ้วที่เรียวยาว ผิวขาวเนียนละเอียด ไหนจะทรงเล็บ ลวดลายบนเล็บที่วาด แต่ก็มีคนมาแย้งว่าเป็นผู้ชาย ประเด็นนี้ถูกถกเถียงอยู่หลายวันโดยที่เจ้าของช่องไม่ออกมาแก้ต่างอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นและเงียบลงไปเอง ทุกคนกลับมาสนใจแค่สิ่งที่เขาอยากนำเสนอเท่านั้น

แต่เขาก็ไม่ได้นิ่งเงียบหรือเมินแฟนคลับขนาดนั้น เวลาแฟนคลับมีคำถาม คอมเมนต์ใต้คลิปเขาก็เข้ามาตอบ อาจจะไม่ได้คุยเล่นเหมือนอย่างคนอื่นแต่ถ้าเป็นเรื่องเล็บ ข้อสงสัยในคลิป เทคนิคในการทำเล็บที่เขาพอจะรู้เขาบอกหมดเลย ไม่หวง บอกแหล่ง บอกร้านที่ไปซื้อของด้วย ช่องเดียวมีให้ทุกอย่าง

“มึงว่าตัวจริงจะสวยปะ” ไอ้โปถามพลางแกะห่อขนมปังที่ซื้อมาแล้วยัดทั้งหมดนั่นเข้าปากภายในคำเดียว

ผมมองหน้ามันแล้วส่ายหัว “มึงคิดว่าเขาไม่สวยเหรอ”

ผมส่ายหัวอีกครั้ง “ไม่เคยคิดว่าสวยหรือไม่สวย ไม่ได้สนใจตรงนั้น”

“เหยดเข้ อย่างหล่อไอ้ห่า!”

“ไอ้สัดเบาหน่อย” ไอ้โปบอกไอ้โต้งกับไอ้เหมยที่เดินกอดคอกันเข้ามาและเป็นคนแหกปากเมื่อกี้นี้จนคนอื่นที่นั่งอยู่รอบ ๆ หันมามอง

“ตอแหลปะ มึงไม่เคยคิดจริงดิ” ไอ้เหมยเดินมานั่งลงข้างผม ส่วนไอ้โต้งเดินไปนั่งข้างไอ้โป

พวกเรากำลังรอเรียนในวิชาต่อไปที่จะถึงในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้

“กูว่ายังไงก็สวย มือสวยขนาดนี้หน้าก็ต้องสวยดิ” ไอ้โต้งพูด ไอ้โปกับเหมยพยักหน้าเห็นด้วยแล้วพวกมันสามคนพร้อมใจกันหันมาจ้องหน้ากดดัน ผมขมวดคิ้วแล้วส่ายหัว

ไม่ได้โกหกหรือตอบให้หล่อแต่ไม่เคยคิด ยอมรับว่าอยากเห็นหน้า อยากรู้ว่าเป็นใครแต่เรื่องหน้าสวยหล่ออะไรเถือกนั้นไม่เคยเข้ามาเป็นประเด็นในหัว มันไม่ใช่ส่วนสำคัญที่ต้องให้ความสนใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“หรือเพราะไม่สวยวะเลยไม่ให้เห็นหน้า” ผมหยิบลูกอมในกระเป๋าเสื้อปาใส่หน้า

“จะหน้าตายังไงก็เรื่องของเขาดิ มึงเสือกไร”

“ไอ้เหี้ย ปกป้องด้วยอะ”

“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมานั่งวิจารณ์หน้าตาคนอื่น”

“ดุแล้ว ๆ พ่อดุแล้วเห็นไหมเนี่ย” ไอ้เหมยยิ้มพูพร้อมกันยื่นมือทั้งสองข้างมาตรงหน้า เป็นอันรู้กันว่ามันต้องการอะไร

นี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมันก็ไม่เคยเสียตังค์ค่าทำเล็บอีกเลย ผมรับทำหน้าที่ทำเล็บให้มันก่อนจะเข้าไปช่วยแม่เสียอีก ก็เพราะมันนี่แหละที่พูดขึ้นจุดประกายให้ผมลองดู ไอ้เหมยเป็นหนูทดลองคนแรกของผมเพราะมันเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเรา นอกจากไอ้เหมยก็มีรุ่นพี่ที่รู้จักอีกสองสามคนที่ชอบมาให้ผมทำเล็บให้ ช่วงแรกก็ทำให้ฟรีเพราะพวกมันเตรียมของให้พร้อมแต่หลังจากผมเข้าไปช่วยแม่ที่ร้านพวกพี่ ๆ ทั้งหลายก็ผันตัวมาเป็นลูกค้าประจำและยังหาลูกค้าเพิ่มให้ผมอยู่เรื่อย ๆ มีแต่ไอ้เหมยคนเดียวที่ยังทำฟรีมีของแลกเปลี่ยนเป็นเลี้ยงเหล้าบ้างเลี้ยงข้าวบ้างแล้วแต่โอกาส

“ต่อเล็บยาวเหมือนในคลิปบ้างดิ” ไอ้โต้งพูด เหมยส่ายหัวเบ้ปาก

มันเคยลองแล้วอยู่ได้ไม่ถึงสองวันก็รีบแจ้นมาให้ผมเอาเล็บออก มาโวยวายว่าทำอะไรไม่ถนัด จะพิมพ์ วาดรูป ปั้นงาน หยิบของ ใส่เสื้อผ้า ยากไปหมด มันใช้ชีวิตกับเล็บยาวไม่ได้

“สุ สุ ไอ้เหี้ยสุ สุดา!” ไอ้เหี้ยโปเตะขาผมเต็มแรงแล้วบุ้ยปากไปด้านหลัง ขัดจังหวะการดูคลิปของผมเหลือเกิน

“เมียมาค้าบ” ไอ้เหมยรีบลุกขึ้นเดินไปนั่งเบียดกับไอ้โต้งไอ้โปฝั่งตรงข้าม

ผมถอนหายกดปิดคลิปคว่ำหน้าไอแพดรอคอยการมาของคนที่ไอ้เหมยเรียกว่าเมีย ก็ใช่เมียเพิ่มเติมคืออดีต เพิ่งเลิกกันไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เลิกกันไม่ค่อยดีเท่าไรแต่น่าจะเป็นการเลิกที่เด็ดขาดที่สุดตั้งแต่คบกันมา 2 ปี หมายถึงว่าน่าจะได้เลิกจริงจัง หลังจากยืดเยื้อปรับตัว ปรับทัศนคติกันมาหลายรอบ

“ไม่รับโทรศัพท์วะ” ผมหันมามองคนหัวแดงที่เดินหน้านิ่วคิ้วขมวดพร้อมหาเรื่อง กำมือแน่น ท่าทางโกรธจัด

คนตรงหน้าผมสูง 174 จากการวัดครั้งล่าสุดเทียบกับผมที่สูง 184 จากการวัดในวันเดียวกัน ห่างกัน 10 เซนพอดีเป๊ะ

“นอน ปิดเสียง” ผมบอกพร้อมกับยื่นมือไปจับมือเล็ก ๆ ของคนตรงหน้าให้คลายออก

ตัวแค่นี้โกรธเก่งชิบหาย หน้าตาน่ารักแต่ชอบทำหน้าบึ้ง

ขี้หงุดหงิด ขี้ร้อนและเอาแต่ใจ แต่ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร มีมุมน่ารักให้ตกหลุมรัก

“กวนตีน” เทียนด่ากลับและชกอกผมหนึ่งทีก่อนจะโดนผมดึงให้นั่งลงข้าง ๆ

“เป็นอะไร” ผมถามหยิบลูกอมที่มีติดกระเป๋าออกมาแกะและป้อนใส่ปากคนที่กำลังหน้าบึ้ง

โกรธง่ายหายเร็วจนบางครั้งก็โดนปั่นจนหัวหมุนร้องไห้เลยก็มี น่าเอ็นดู

แม้การเลิกกันครั้งล่าสุดของเราจะไม่ดีแต่มันก็เป็นจุดเด็ดขาดจริง ๆ และยืนยันว่าเราจะไม่กลับไปคบกันอีก ระหว่างเราคงเป็นแฟนกันไม่ได้อีกแล้ว แต่ในสถานะอื่นถ้ารักษาความสัมพันธ์ไว้ได้เราก็จะมีเพื่อนสนิทเพิ่มอีกหนึ่งคน

“รถเสีย”

“แค่นี้” ไอ้โต้งถามเสียงหลงก่อนจะโดนคนตาโตจ้องแบบหาเรื่องจนมันต้องรีบยกมือขอโทษที่บังอาจล่วงเกิน

“โทรหาเป็นสิบสายนึกว่าตาย”

“ไม่โทรหาคนอื่นอะ”

“โทรแล้ว ไม่มีใครรับเลย”

“แล้วจะกลับไง” ผมแกล้งถาม รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องไปส่ง

“พวกผมยังมีเรียนนะครับ เลิกหกโมงเลย” ไอ้โปบอก เทียนหันมามองเหมือนไม่เชื่อผมพยักหน้ายืนยัน เทียนถอนหายใจก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะเสียงดังจนไอ้สามคนที่นั่งตรงข้ามสะดุ้ง

“ปวดท้องด้วย” เสียงอู้อี้ดังขึ้นมา

“เป็นเมน?” ไอ้ห่าโปเล่นไม่เลิกเลยโดนไอ้เหมยลั่นหัวไปหนึ่งที

มีเมนได้ที่ไหน เทียนเป็นผู้ชาย

เทียนมีโรคประจำตัว อาการปวดท้องเกิดขึ้นบ่อย ๆ ตอนคบกันผมก็เป็นคนเตือนให้มันกินข้าวกินยาให้ตรงเวลาอาการปวดท้องจะได้ไม่กำเริบ และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เราทะเลาะกันบ่อย ๆ มันป่วยแต่มันไม่ดูแลตัวเองเลย เจ็บปวดไม่สบายขึ้นมาก็มาพาลใส่ วนลูปเดิมซ้ำ ๆ บันทอนกันจนแตกหัก

“ยาอะ” ผมถามพร้อมกับแตะที่กระเป๋ากางเกงขวาเทียนและก็เจอกล่องยา ตรงหน้ามีขนมปังอีกหนึ่งห่อที่ยังไม่ถูกแกะและน้ำเปล่าที่ไอ้โปซื้อมาให้ ผมหยิบยาออกจากกระเป๋ากางเกง แกะขนมปังพร้อมกับรั้งตัวเทียนขึ้นมา เทียนตาแดงกล่ำ ทุกอย่างเงียบเชียบ ไอ้สามคนที่นั่งข้ามมองเราทั้งคู่ตาปริบ ๆ เป็นภาพที่ชินตาและไม่ชินตาในสถานการณ์ที่เลิกกันแล้ว



/



“เข้าบ้านปะ” ผมส่ายหัว เรียนเสร็จก็ต้องรีบพาคนป่วยหัวแดงมาส่งที่บ้าน มองเข้าไปในบ้านมีแค่ไฟหน้าบ้านเปิดอยู่ พ่อกับแม่เทียนคงยังไม่กลับและตอนนี้ก็สองทุ่มแล้ว

การจราจรบนถนนบัดซบมาก เสียเวลาชีวิตไปบนท้องถนนเปล่า ๆ สามสี่ชั่วโมงต่อวัน ก่อนจะถึงก็บ้านผมแวะซื้อข้าวให้เทียนเอาไว้กินก่อนกินยามื้อสุดท้ายของวันนี้

รู้อยู่แล้วว่ากลับมาคงไม่มีใครรอมันอยู่ที่บ้าน ถ้าจะชวนไปนอนที่บ้านเหมือนที่ทำบ่อย ๆ เทียนก็ไม่ไป

“กินข้าวกินยาด้วย”

“อืม” เทียนพยักหน้า หันไปหยิบสัมภาระก่อนจะลงจากรถ ผมรอจนกว่ามันจะเข้าบ้านเรียบร้อยถึงจะขับรถกลับ

รู้สึกเป็นห่วงเพราะกลัวว่าอาการมันจะกำเริบตอนที่อยู่คนเดียว ก็ได้แต่หวังว่าเทียนจะโทรมาถ้ารู้สึกไม่ไหวจริง ๆ

เราไม่ได้เกลียดกัน อะไรที่ยังช่วยเหลือกันได้ผมก็พร้อมจะช่วย

ครืด ครืด

“ว่า” ผมรับสายลินดาที่โทรเข้ามา จากบ้านเทียนไปบ้านผมถ้ารถไม่ติดก็ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

“ถึงบ้านยัง”

“ยัง”

“แวะมารับหน่อยดิ” พี่สาวผมไม่มีรถเพราะมันไม่ยอมขับรถ ผมกับพ่อจะสอนให้หลายครั้งมันก็ไม่เอา บอกว่าไม่กล้า กลัวไปขับรถชนคนตาย

“มีไรกินบ้าง ยังไม่ได้กินไรเลย”

“ห่อหมก สามชั้นทอดน้ำปลา” แค่ได้ยินว่ามีห่อหมกท้องไส้ผมก็ร้องดังขึ้นมาทันที ไม่รู้ตัวเลยว่าหิวมากขนาดนี้

“อยากหายตัวไปเลยว่ะ”

“ถ้าอยากกินไรเพิ่มก็แวะตลาดหน้าปากซอยเอาละกัน” ปากซอยแถวร้านมีของกินขายเยอะมาก เปิดตั้งแต่ห้าโมงขึ้นไป สามารถเดินกินได้ตั้งแต่ร้านแรกยันร้านสุดท้าย ข้อเสียคือไม่มีที่รถจอด ร้านส่วนใหญ่อยู่ริมถนน ปกติถ้าไปก็จะใช้มอเตอร์ไซค์เพราะมันง่ายและสะดวกในการจอดซื้อของกินแต่ละร้าน ไม่ค่อยได้เดินเท่าไร นอกจากโดนพี่สาวลากไปอันนั้นเดินจนน่องปูดกว่าจะได้กลับ สองพันไม่พอคิดดูแล้วกัน

“เออ” ผมเหลือบดูเวลาในรถแล้วคำนวณว่าจะใช้เส้นทางไหนให้ไปถึงร้านแม่ให้เร็วที่สุด หิวข้าว



/



“แม่หวัดดีครับ พี่ปุ้ย พี่แอม พี่เดียร์หวัดดีครับ” ผมมาถึงร้านแม่ภายในครึ่งชั่วโมง เดินมาทักทายแม่และพี่ ๆ ในร้านก่อนจะเดินมาร้านพ่อเพื่อกินข้าว บนโต๊ะกินข้าวตรงหน้ามีกับข้าวสองอย่างและข้าวเปล่าหนึ่งจาน ขนมกินเล่น น้ำและไอ้ขาวนั่งเป็นยามรเฝ้าของกิน พ่อกับพี่สาวอยู่ในร้าน

“อิ่มแล้วเหรอมึงอะ” ผมทักไอ้ขาวที่เดินไปนอนในที่ตัวเองเรียบร้อย มันเป็นหมาที่ไม่ตะกละและมีมาดมาก ให้กินแค่ไหนก็แค่นั้น ไม่ขอเพิ่ม ติดนิ่งและหยิ่งนิดหนึ่งด้วยนะมันอะ

“มีปลาหมึกย่างนะ” ลินดาเปิดประตูร้านโผล่หน้ามาตะโกนบอก

“กินข้าวก่อน” ผมตอบกลับ ปลาหมึกย่างก็น่าสนใจแต่ขอข้าวก่อนเลยตอนนี้น่ะ

เพราะทุกคนกินกันไปหมดแล้วที่เหลือทั้งหมดนี่เลยเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว ผมเป็นสายแดกอยู่แล้วยิ่งข้าวยิ่งชอบ ไม่ค่อยชอบขนมจุกจิกต่างจากพี่สาวลิบลับ รายนั้นไม่ค่อยกินข้าวชอบกินขนม กินเล็กกินน้อยกินเรื่อย ๆ ในเป้ของมันนอกจากไอแพด เฮดโฟน สายชาร์จต่าง ๆ ก็เป็นขนม ไม่มีของอย่างอื่นแล้ว ขอกินบ้างก็ไม่ค่อยจะให้หรอกต้องขโมย พอขโมยแล้วโดนจับได้ก็โดนทำร้ายร่างกายตามลำดับ ยิ่งผมยาวยิ่งง่ายเข้ามือมันเลย ดีนะผมหนาไม่งั้นคงร่วงหมดหัว

ด้วยความหิวทำให้ผมตักห่อหมกใส่ปากคำโตก่อนจะตักข้าวคำใหญ่ตามไปติด ๆ ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นเพื่อซึมซับรสชาติแสนอร่อยนี้ก็มีใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

เกือบสำลักเลยเอาแม่

ตัวเขาเองก็ดูจะตกใจไม่น้อยเหมือนกัน ท่าทางผมก่อนหน้านี้คงดูตลกมากสำหรับเขาแน่นอน

ผมรีบลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าว หารองเท้าที่ถอดไว้ไม่เจอเลยต้องยืนเท้าเปล่ารับลูกค้า

น่ารักสัด

น่ารักชิบหาย

โคตรน่ารัก

คนตรงหน้ายืนตัวขาวผ่อง ตากลมโตสวยมาก มีรอยแผลเป็นลายดอกซากุระที่หางตาขวาซึ่งทำให้ใบหน้านี้ดูมีเสน่ห์ขึ้นกว่าเดิม คิ้วเรียงเส้นกันสวยงาม จมูกโด่ง ปากกระจับได้รูป

พ่อแม่ ออกมาดูคนน่ารักเร็ว!

ผมทำตัวเสียมารยาทยืนสำรวจใบหน้าของคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกจนคนโดนจ้องต้องเปิดบทสนทนาถึงจะได้สติ

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีครับ” อยากตบกะโหลกตัวเองเจอของขาวเข้าหน่อยถึงกับเบลอพูดไม่ออก

โคตรขาว ผิวขาวตัดกับเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีดำ กางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีดำ กระเป๋า ถุงเท้า รองเท้า ต่างหู แหวน กำไล โชกเกอร์ หรือแม้แต่สีเล็บบนนิ้วเรียวยาวนั่นก็ยังเป็นสีดำอย่างไม่ต้องสงสัย

นิ้วสวยมาก

“ร้านสักใช่ไหมครับ”

“ครับ ๆ ใช่ครับ” ผมขยับเปิดทางและเดินนำเขาเข้ามาในร้าน

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาทุกสายตาก็มองมาทางเราและชะงักค้างไปแป๊บหนึ่ง แน่นอนว่าไม่ได้ตกตะตึงกับความหล่อของผมแต่อย่างใดเพราะเห็นกันอยู่ทุกวัน แต่เป็นของคนตรงหน้าผมต่างหาก

“ป้ายครับ ที่นัดไว้” ลินดาอ้าปากค้างพร้อมกับพยักหน้ารัว ๆ พ่อและคนอื่น ๆ พยักหน้ารับรู้ก่อนจะแยกย้ายกันไป

“นั่งรอสักครู่นะคะ”

“สุดาหาน้ำให้ลูกค้าด้วย” ผมกับคุณลูกค้าสบตากันอีกครั้งก่อนที่ผมจะรีบเข้ามาเอาน้ำขวดที่เย็นและอร่อยที่สุดในร้านออกมาให้

ไอ้ห่าเอ๊ย

“ขอบคุณครับ”

“ครับ” ผมตีหน้านิ่งเต็มที่ เสิร์ฟน้ำเรียบร้อยก็ออกมากินข้าวต่อ อิ่มแล้วครับทั้งที่เพิ่งกินไปได้แค่คำเดียว

หันไปมองไอ้ขาวที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม

..มึงเคยเห็นคนน่ารักขนาดนี้ไหมวะ

ไม่ใช่ครั้งแรกของกูหรอกแต่ครั้งนี้ใจเต้นแรงที่สุดเลย อาจจะเพราะรอยดอกซากุระตรงหางตานั่น ..

“ข้าวไม่อร่อยเหรอ” แม่เดินมาตั้งแต่เมื่อไร ก้มมองจานข้าวแล้วมองหน้าแม่อีกครั้ง

“อร่อยครับ”

“ปลาหมึกย่างล่ะ”

“ยังไม่ได้เอาออกมา” แม่พยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินเข้าร้าน ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองแต่ทว่าไม่มีเขาคนนั้นนั่งอยู่แล้ว

อดเลยแม่ อดเห็นคนน่ารักของวันนี้เลย

ผมหันมาตั้งใจกินข้าวที่คาอยู่ให้หมดจะได้เก็บไปล้าง ส่งลูกค้าคนสุดท้ายเรียบร้อยก็ได้เวลากลับบ้านเสียที



/

/



“สวัสดีค่ะ”

อะไรวะเนี่ย

ตั้งแต่คืนนั้นผมก็ไม่คิดว่าจะได้เจอเขาอีก ยังเก็บเอาไปนอนเสียดายอยู่เลยแต่ก็ไม่พยายามจะหาว่าเขาเป็นใคร หน้าตาดีขนาดนั้นหาตัวไม่ยาก ในยุคที่ทุกคนเล่นโซเชียล ดีไม่ดีอาจจะเป็นเนตไอดอลคนดังสักคนหนึ่ง ไม่ได้ไปเอาช่องทางติดต่อลูกค้าคนนั้นจากลินดาหรืออะไรก็ตาม แค่ปล่อยไปเฉย ๆ แม้จะแอบเสียดาย

“สวัสดีครับ” เพื่อไม่ให้เกิดความเงียบจนอึดอัดไปมากกว่านี้ผมต้องเค้นเสียงตัวเองแล้วทักทายกลับไป ก่อนที่แม่ผู้ประเสริฐจะเข้ามาช่วยอีกแรง โดยที่สายตาของผมยังไม่ละไปจากคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก

“สวัสดีค่ะ ที่นัดไว้ใช่ไหมคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ สองคนเลยเหรอคะ”

“เปล่าค่ะ ๆ คนเดียวตามที่แจ้งไว้ คนนี้มาเป็นเพื่อนเฉย ๆ ค่ะ” แม่เดินนำคุณลูกค้าและเพื่อนไปนั่งที่โต๊ะที่เตรียมไว้ เป็นโซฟานั่งสบาย

วันนี้เขายังใส่สีดำทั้งชุดเหมือนเดิม ผิดแปลกไปจากเดิมตรงที่วันนี้บนนิ้วสวย ๆ ของเขามีแหวนสีเงินที่ผมคุ้นตา เล็บยังคงเป็นสีดำและรูปทรงเดิมไม่มีผิดเพี้ยน

“เดี๋ยวป้าไปเอาน้ำให้นะคะ น้ำส้ม น้ำเก๊กฮวย หรือน้ำเปล่าดีคะ”

“น้ำเปล่าค่ะ”

“สุ.. สุ.. สุดา” แม่ขึ้นเสียงมาหนึ่งระดับจากปกติพร้อมกับสัมผัสที่ไหล่หนัก ๆ

“ครับ”

“คุยกับลูกค้าสิ” แม่ขมวกคิ้วดูแปลกใจที่ผมหลุดไม่เหมือนปกติที่เป็น

ผมลูบหน้าเรียกสติทำสมาธิแล้วเข้าโหมดทำงาน

พยายามไม่มองไปทางเพื่อนของลูกค้ามากนัก กลัวจะหลุดโฟกัสและงานจะออกมาพัง

ก่อนเริ่มเราพูดคุยกันอีกครั้ง เพื่อให้ตรงกับที่ลูกค้าต้องการมากที่สุดโดยที่เพื่อนของเขาก็นั่งฟังเงียบ ๆ พูดแค่เท่าที่เพื่อนถาม เวลาคุยกันก็เบาแสนเบาจนผมต้องบอกให้คุยปกติได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ

ไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายจริง ๆ อยู่ ๆ ก็รู้สึกกดดันกลัวทำพลาด เหมือนไม่อยากคนให้ที่มานั่งรอเพื่อนทำเล็บผิดหวังทั้งที่คนที่ผมควรจะสนใจคือเพื่อนของเขามากกว่า



TBC.
#สุดาจอดที่ป้าย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 1 ✽ [ 25/3/2563 ] ✽
« ตอบ #9 เมื่อ: 25-03-2020 07:06:32 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ทอเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 1 ✽ [ 25/3/2563 ] ✽
«ตอบ #10 เมื่อ29-03-2020 01:12:29 »

รออยู่น้าาาา :katai5:

ออฟไลน์ kamereborn

  • kamereborn
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 1 ✽ [ 25/3/2563 ] ✽
«ตอบ #11 เมื่อ30-03-2020 16:46:32 »

พระเอกรับทำเล็บหรอครับเนี่ย

น่าสนใจ แนวใหม่ดีครับ

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 626
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 1 ✽ [ 25/3/2563 ] ✽
«ตอบ #12 เมื่อ02-04-2020 09:32:04 »

เข้ามารอคุณสุดา กับเพื่อนของลูกค้า นะคะ

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 1 ✽ [ 25/3/2563 ] ✽
«ตอบ #13 เมื่อ02-04-2020 15:41:33 »

ว้าววววววว สุดา เธอช่าง......ดูเป็นคนดี๊ย์ดีย์ จะกลายเป็นอยากเก็บเธอไว้ทั้งสองป่าวเนียะ :hao3:

รอตอนต่อไปจ้า  :กอด1:

ออฟไลน์ 26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
«ตอบ #14 เมื่อ02-04-2020 17:11:50 »

ตอนที่ 2

“ไปหิวมาจากไหน” สัมผัสหนัก ๆ ลงกลางหลังมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวและน้ำเสียงที่จำได้ดี ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร ผมเงียบไม่ตอบดื่มน้ำต่อจนหมดขวดก่อนจะโยนลงกระสอบสำหรับใส่ขวดพลาสติกที่ไม่ใช้แล้ว

“มึง” ลินดาเลิกคิ้วเป็นคำถาม ผมส่ายหัวหน่อย ๆ แล้วเดินกลับออกมา

ไม่ถามดีกว่า ถ้าถามไปมันต้องสงสัยแน่ว่าผมอยากจะรู้เกี่ยวกับลูกค้ามันไปทำไม

โดยปกติแล้วผมใช้เวลา 2-3 ชั่วโมงสำหรับงานหนึ่งงานซึ่งคืนนี้ก็ยังอยู่ในระยะเวลาเท่านั้น สมาธิยังจดจ่อกับงานตรงหน้าได้ดี แอบชำเลืองมองบ้างโดยไม่ให้เสียมารยาทหรือให้เจ้าตัวรู้ตัว ก่อนจ่ายเงินก็ได้ขอถ่ายผลงานตัวเองเก็บไว้ ทุกอย่างผ่านไปได้ดีและเรียบง่ายไม่มีใครสงสัยและผมไม่ได้ปล่อยไก่ให้ขายขี้หน้าไปมากกว่านี้

ไม่แน่ใจว่าเขายังจำผมได้อยู่ไหมแต่ผมจำเขาได้ดีไม่ลืม

ถ้าได้เจอกันอีกก็คงดี

“เลิกกับเทียนแล้วเหรอ” แม่เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมกับกระเป๋าประจำตัว

กำลังรอพ่อปิดร้านเพื่อกลับบ้าน ผมหันไปยิ้มและพยักหน้าให้

“ไม่เห็นบอกเลย” ส่งยิ้มให้แม่อีกครั้ง แม่รู้เรื่องกับผมเทียนมาตั้งแต่แรกรวมถึงคนอื่นในบ้านด้วย

เราไม่มีความลับต่อกัน เรื่องรสนิยมความชอบผมก็ชัดเจนกับแม่มาตลอด

“เพิ่งเลิก”

“เสียใจไหม” ผมส่ายหัว เลยจุดที่เสียใจร้องไห้มาแล้ว

“นั่นสิ ไม่เห็นเศร้าเลย”

“เศร้านะ แต่รับได้” แม่จับมือผมแล้วบีบเบา ๆ ให้กำลังใจเงียบ ๆ แบบที่ชอบทำ

ผมว่าแม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไง หลายครั้งที่ผมไม่ต้องบอก แม่รู้ว่าต้องจัดการกับผมยังไง

“แม่”

“ครับ”

“หาแฟนใหม่เลยดีปะ” ผมพูดติดตลกมองหน้าแม่

“เอาสิ เจอแล้วเหรอ”

“อื้อ เจอแล้ว”

“จีบหรือยัง”

“เป็นใครมาจากไหน” ผมอมยิ้มไม่ตอบ ถ้าบอกว่าเป็นเพื่อนลูกค้าที่เพิ่งออกจากร้านไปต้องโดนแม่ล้อแน่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็เป็นความชอบจากผมฝ่ายเดียว อีกฝ่ายไม่รู้เรื่องอะไรด้วย

“จีบติดก่อนแล้วจะบอก”

“งั้นก็ได้”

เรานั่งคุยกันต่ออีกสองสามประโยคพ่อกับลินดาก็เดินออกมา พ่อปิดร้านล็อกกุญแจเช็กความเรียบร้อยรอบร้านอีกครั้งก่อนจะเดินไปสั่งเสียกับไอ้ขาวที่เป็นยามเฝ้าหน้าร้าน ให้ดูแลทั้งตัวมันเองและร้านให้ดี ๆ เจอกันพรุ่งนี้



/

/



เนื่องจากคณะที่เรียนชั้นปีการศึกษาและกิจกรรมต่าง ๆ ในคณะหลายครั้งก็ทำให้ผมแทบไม่ได้นอน เวลาต้องขับรถกลับบ้านดึกดื่นพ่อกับแม่เลยค่อนข้างเป็นห่วง เสนอให้ผมหาคอนโดใกล้มหาลัยเพื่อให้ง่ายต่อการไปมหาลัยแต่ผมก็ปฏิเสธมาตลอดเพราะคิดว่ายังไหว ยังไม่เคยเกิดเหตุการณ์ที่เหนื่อยจนไม่มีแรงขับรถกลับบ้านจนกระทั่งเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว สัปดาห์นั้นผมไม่ได้กลับบ้านเลย อาศัยห้องไอ้โปตลอดทั้งอาทิตย์กินนอนกับมันทุกวันจนมีความคิดอยากย้ายออกมาอยู่คอนโดจริงจัง ในอนาคตถ้าจะให้รบกวนมันตลอดก็เกรงใจ

ทันทีที่เอาเรื่องคอนโดมาบอกที่บ้านพ่อแม่ก็เห็นด้วยตอบตกลงให้ดำเนินการหาคอนโดได้เลย และวันของการตระเวนหาคอนโดก็เริ่มขึ้นนั่นคือวันนี้ ไอ้โปเป็นผู้โชคดีที่โดนผมลากออกมาหาห้องด้วยกัน มันเป็นคนที่รอบรู้เรื่องห้องพักแถวมหาลัยมากที่สุดในกลุ่มเรา มีค่าแรงตอบแทนในการมาช่วยครั้งนี้เป็นเหล้า

“ร่มรื่นดีว่ะ” ผมพูดพร้อมกับกวาดสายตามองบรรยากาศรอบ ๆ ต้นไม้เยอะดี เงียบด้วย คนไม่พลุกพล่าน น่าอยู่

“เออดิ จุดขายของที่นี่เลย แต่ห้องแม่งเต็มตลอดปี”

“อ้าว” ถ้าแม่งรู้ว่าเต็มตลอดปีแล้วจะพาผมมาที่นี่ทำไมวะ

เรื่องบรรยากาศรอบที่พักถ้าดีมันก็ดีเหมือนได้ของแถมเจ๋ง ๆ แต่ถามว่าสำคัญกับผมขนาดนั้นไหมตอบได้เลยว่าไม่ ไม่เดือดร้อนเท่าไร สำหรับผมที่สำคัญอันดับแรกเลยต้องมีที่จอดรถและขนาดห้องที่ผมอยู่ได้ ของผมเยอะ

“เผื่อฟลุ๊กไงมึง” ผมส่ายหัวให้กับความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของมัน

เรานั่งรอกันสองสามนาทีเพื่อให้พนักงานต้อนรับตรงล็อบบี้เช็กห้อง ทุกอย่างเป็นไปตามที่ไอ้โปพูด ตอนนี้ไม่มีห้องว่าง จะว่างอีกทีคือสองเดือนข้างหน้าแต่ถ้าอยากดูห้องตัวอย่างก็สามารถให้พนักงานพาขึ้นไปดูได้

“เอาไง” ผมส่ายหัว ในเมื่อห้องไม่ว่างจะขึ้นไปดูห้องตัวอย่างอีกทำไม ไปหาที่ใหม่ที่ยังมีห้องว่างดีกว่า ไอ้ห่าโปทำหน้าเสียดายแล้วหันไปบอกลาพนักงาน เขาส่งยิ้มกลับมาเป็นมิตรและในตอนนั้นเอง

“พี่เปิ้ลหวัดดีครับ” คนผมชมพูในชุดนอนลายการ์ตูนสีชมพูทั้งตัวเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำแข็งไสหนึ่งถ้วยในมือ

ผมชมพู เสื้อชมพู กางเกงก็สีชมพู ทั้งตัวไม่มีสีดำเหมือนสองครั้งที่ผมเคยเจอ แต่มั่นใจมาก ๆ ว่าคนตรงหน้าคือคนเดียวกัน

เบื่อสีดำแล้วเหรอ

หลังจากเพื่อนเขามาทำเล็บที่ร้านเราก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย

เราบังเอิญเจอกันครั้งที่สามในลุคที่แตกต่างจากสองครั้งแรกโดยสิ้นเชิง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอาง แก้มแดงธรรมชาติน่าจะเป็นเพราะแดดด้านนอกที่ร้อนจัด ปากแดงแจ๋จากน้ำหวานที่ราดลงบนน้ำแข็งไสแม้จะมั่นใจว่าสีปากจริง ๆ ก็คงแดงไม่น้อยไปกว่านี้

“ตื่นก่อนเที่ยงนะคะวันนี้”

“ป้ายหิว” คนในชุดชมพูยิ้มตอบก่อนที่เขาจะหันมามองทางผมตรง ๆ

ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาจำผมได้จากการที่เราเจอกันแค่สองครั้ง

ทำไงดีวะ เจอกันสามครั้งแล้วถ้าครั้งนี้ยังปล่อยให้ผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นโอกาสครั้งหน้าที่เราจะบังเอิญเจอกันอีกมันจะมีไหม

“เดินดิ” ไอ้โปพูดพร้อมกับผลักหลังเบา ๆ

“อีป้ายอีควาย ทิ้งกู โอ๊ะ…” เหมือนสวรรค์รับรู้ความต้องการเลยส่งตัวช่วยมาให้ ลูกค้าของผมเอง พี่บัว

“สวัสดีครับ” ผมรีบทักส่งยิ้มที่หล่อที่สุดไปให้ ไอ้โปที่ยืนอยู่ด้านหลังกระซิบถาม “รู้จักกันเหรอวะ”

“จำได้ใช่ปะ จำได้เหมือนกัน มึงจำได้ไหม” พี่บัวหันไปถามเพื่อนสนิทของเธอ

ผมยืนลุ้นในใจคาดหวังเอาไว้ว่าอย่างน้อย แค่สักนิดก็ยังดี

“จำได้” ใจเต้นแรงกว่าเดิมอีกว่ะ บังคัมมุมปากตัวเองไม่ให้เผลอยิ้มออกมา

อย่าแสดงออกว่าดีใจมากให้เขารู้เด็ดขาด

“น้องอยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอ ไม่เคยเห็นหน้าเลย” เรียกน้องเพราะโตกว่าสองปี ผมรู้เพราะแม่ถาม เขาคุยกันตอนที่ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลยไม่รู้ว่าคุยกันเรื่องอะไรถึงไปทราบอายุของลูกค้าได้ รู้หมดว่าเขาเรียนคณะไหนหรือกำลังทำอะไรอยู่

“เปล่าครับ”

“กำลังหาอยู่ครับ แต่ห้องเต็ม” ไอ้โปเสนหน้าตอบ

“เต็มตลอดแหละที่นี่น่ะ กว่าพี่กับเพื่อนจะได้ย้ายมาอยู่ที่นี่รอกันตั้งสองปี”

“นานสัด” ไอ้โปพูดเสียงเบามองหน้าผมด้วยสีหน้าหมดหวัง ตกลงผมหรือไอ้โปที่กำลังหาห้องอยู่กันแน่นะ

“มีตึกเปิดใหม่ไปดูหรือยัง” เสียงจากคนที่ยืนกินน้ำแข็งไสดังขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมาที่ผม

“ยัง..”

“ยังเลยครับ ตั้งใจไปดูที่สุดท้าย” ไอ้สัดโป สาระแนแย่งตอบ อยากสะบัดเปียฟาดหน้าแม่ง

“แถวนี้หาห้องยาก เต็มเกือบทั้งหมด ขอให้หาได้สักห้อง” พี่บัวพูด ผมยิ้มรับเหลือบมองไปทางคนข้าง ๆ อีกครั้ง ตั้งใจกินน้ำแข็งไสจริง ๆ เลยว่ะ

ผมกับไอ้โปเดินกลับออกมาที่รถ ก่อนแยกกันพี่บัวไม่ลืมที่จะอวดเล็บให้ผมดูว่ายังอยู่ในสภาพดีและยังบอกอีกว่าเบื่อเมื่อไรจะกลับไปใช้บริการอีก เลยไขข้อสงสัยให้ไอ้โปได้ว่าทำไมพี่บัวกับผมถึงรู้จักกัน



/



“กะเพราปลาหมึกไข่ดาวกรอบ ๆ 2 พิเศษเลย โค้กอีก 2 กุนเชียงกับหมูยอและเกี๊ยวอีกจาน” ผมออกจากบ้านตั้งแต่8 โมงมาถึงคอนโดไอ้โปตอน 8: 40 เริ่มตระเวนหาห้องกันตั้งแต่ 9: 30 ระหว่างนั้นแวะซื้อกาแฟคนละแก้วเพิ่งจะได้กินข้าวนี่แหละครับ

ตอนนี้ 14:05 เราตกลงกันไว้ว่าจะหาห้องถึง 4 โมงเย็นเท่านั้น ถ้ายังไม่ได้ก็จะไปที่ตึกใหม่ ยังไงที่นั่นก็มีห้องว่างให้ผมแน่นอน ถามว่าทำไมถึงไม่ไปที่นั่นตั้งแต่แรกคำตอบเพราะไอ้เหี้ยโปบอกว่าง่ายไป อีกอย่างคอนโดของโครงการนั้นก็ไม่ค่อยดีในความรู้สึกมันเท่าไร เลือกมากเหมือนจะมาอยู่เอง

“เอาไรอีกปะ”

“เอ็นเนื้อ 8 ไม้” แดกดุด้วยกันทั้งคู่ ไอ้ที่สั่งมาไม่มากเกินไปสักนิด

“เค ร้อนชิบหาย” มันพูดพร้อมกับลุกขึ้นเอาใบเมนูไปส่งเด็กรับออร์เดอร์แล้วเดินไปหมุนพัดลมให้หันมาทางเรา

ลูกค้าในร้านมีแค่สองโต๊ะ

“มึงย้ายออกมาอยู่คอนโดแล้วที่ร้านอะ”

“รับเฉพาะวันที่ว่าง” เรื่องงานที่ร้านแม่ไม่มีปัญหา อย่างที่เคยบอกไปว่าที่ร้านมีช่างประจำอยู่แล้ว ไม่มีผมที่ร้านก็ไม่เดือดร้อน ส่วนลูกค้าประจำของผมก็นัดล่วงหน้ากันอยู่แล้ว

“โสดด้วยอยู่คอนโดด้วย หวาน ๆ”

“บอกเทียนยัง” ผมส่ายหัว ไม่ได้คุยกันเลย ที่มหาลัยก็ไม่เจอกัน คิดว่าคงสบายดี มีปัญหาเมื่อไรเดี๋ยวมันก็โทรมา คิดว่าแบบนั้น

“เลิกกันจริงดิ”

“เออ”

“ไม่อยากเชื่อ ครบเดือนยัง” ผมพยักหน้า ไอ้โปดูไม่เชื่อนี่ไม่แปลกเลย

“ไม่เฮิร์ตเลยวะ”

“เฮิร์ตเหี้ยไร”

“มึงรักเทียนจะตายห่า” ช่วงที่คบกันไอ้โปคงเห็นว่าผมเป็นฝ่ายยอมเทียนเสียมากกว่า แต่มันไม่รู้ว่าเทียนเองก็มีเรื่องที่ยอมลงให้ผมเหมือนกัน ระหว่างเราไม่มีใครอยู่เหนือกว่าใคร

“แดก” ลูกชิ้นเอ็น 8 ไม้ถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมกับกุนเชียง หมูยอและเกี๊ยวทอด

“เดี๋ยวก็คืนดีไอ้ห่า แอบร้องไห้ลับหลังพวกกูปะ”

“K” ไอ้โปหัวเราะพร้อมกับรูดลูกชิ้นหนึ่งไม้เข้าปากทีเดียว

มีน้ำตาจริงไม่เถียงแต่ไม่ได้ร้องไห้โฮ ฟูมฟายแบบที่มันคิดแน่ ๆ เป็นความรู้สึกวูบโหวงตอนบอกเลิก วินาทีที่พูดคำว่าเลิกออกไป น้ำตาคลอกันทั้งคู่ แม้จะเข้าใจและยอมรับการเลิกกันในครั้งนี้แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บ มันจี๊ด ๆ ชานิดหนึ่ง หลากหลายความรู้สึก



/



“อีเหี้ยโป สารเลว!” เสียงกระแทกรูหูเพื่อนร่วมโต๊ะของไอ้เหมยแข่งกับเสียงเพลงในร้านดังขึ้น ไอ้ห่าโปหัวเราะลั่นสะใจที่แกล้งเพื่อนได้ มันสลับแก้วเอาของไอ้โต้งไปให้ไอ้เหมยแทน ผลคือไอ้เหมยหลับตาปี๋กลืนแทบไม่ลง เหมยกินเหล้าหวาน ไอ้ห่าโต้งกินเพียว ขมปร่าจนโมโห

“โตแล้วอะเหมย แดกหวานขนาดนี้ก็ไปกินนมปั่นเหอะ”

“เสือกไรกูล่ะ กูชอบแบบนี้ อีห่า”

“ไม่เท่เลย”

“กูจะถีบหน้าให้”

“สรุปย้ายเข้าวันไหน” ไอ้โต้งหันมาถาม ปล่อยไอ้โปกับไอ้เหมยทะเลาะกันไป มันตีกันทุกเรื่องเป็นปกติ

“เสาร์หน้า”

“ต้องไปช่วยไหมคะ”

“กล้าถาม มันทำเล็บให้มึงฟรีอยู่ทุกเดือน”

“ฟรีที่หน้า กูเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้ามันทุกรอบ”

“นี่มึงตีค่าฝีมือความสามารถเพื่อนเท่ากับราคาข้าวราคาเหล้าเองเหรอวะ” ไอ้เหมยกัดฟันแน่นโกรธจนยื่นมือมากระชากหัวไอ้โปโขกลงกับโต๊ะเสียงดัง เหล้าในแก้วสะเทือน โต๊ะข้าง ๆ หันมามองหน้าเหวอ ผมกับไอ้โต้งส่ายหัวพร้อมกันรอบที่สามตั้งแต่มันสองคนเจอกัน

“ว่างก็เรียนเชิญ” ยังไงซะวันที่แรกที่ย้ายเข้าพ่อแม่ลินดาก็ต้องมาช่วย ดีไม่ดีก็เป็นแม่อีกนั่นแหละที่จัดห้องให้ ตรวจดูข้าวของจำเป็นว่าต้องมีอะไรบ้าง อาหารการกินต่าง ๆ หลังจากนั้นต่อไปผมค่อยดูแลตัวเอง จะจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดหรือจะทำเองค่อยว่ากัน

หลังจากใช้เวลามาทั้งวันผมก็ได้ห้องสักที เกือบถอดใจไม่อยู่แม่งละ ยอมไปกลับบ้านเหมือนเดิม ในวินาทีสุดท้ายผมก็ได้สิ่งที่รอคอยมาทั้งวัน ตรวจดูห้องเรียบร้อยลงมาจ่ายเงินทำสัญญาพร้อมนัดวันเข้าทันที โชคดีที่ได้มาในวินาทีสุดท้ายอีกอย่างคือผมได้ห้องมุมเป็นห้องใหญ่นั่นตรงตามความต้องการตั้งแต่แรก มีพื้นที่กว้างขวาง ห้องนอนกว้าง ครัวขนาดพอดีและมีระเบียงซักผ้าตากผ้า สามารถเปิดประตูไปรับลมในตอนกลางวันได้ หายเหนื่อยสาสมกับที่ขับรถดูมาทั้งวัน

“โห” ไอ้โต้งมองตามคนที่เพิ่งเดินผ่านหลังผมไป แม้จะเห็นเพียงแค่หางตาก็จำได้ว่าเป็นใคร

กลางวันเป็นสีชมพูทั้งตัว กลางคืนกลับมาเป็นสีดำอีกครั้ง ยกเว้นสีผม

“ผมชมพูแล้วว่ะ อาทิตย์ที่แล้วยังสีดำอยู่เลย” เหมยพูดมองไปทางเดียวกับที่ไอ้โต้งมอง

“มึงรู้จักเหรอ” ผมถาม ไอ้เหมยพยักหน้าหยิบมือถือเข้าอินสตราแกรมพิมพ์ชื่อแอคเอาท์ที่จำได้ขึ้นใจแล้วยื่นให้ผมดู

“หน้าแม่งไม่เปลี่ยนเลย”

“มึงก็รู้จักด้วยเหรอ” ไอ้โปถาม

“รุ่นพี่โรงเรียนกู พี่ป้าย” ไอ้โต้งเลิกมอง หันมาเติมเหล้า

“หน้าตาดีขนาดนี้ได้ไงวะ”

“ทำอ่าดิ”

“ตีนกูนี่ หน้าตาแบบนี้ตั้งแต่เกิดค่ะ” เหมยเสียงดังใส่ไอโปพร้อมกับหยิบมือถือไถไอจีแอคเคาท์เดิมที่เปิดค้างไว้ เลื่อนลงไปดูรูปเก่า ๆ จนถึงรูปในชุดนักเรียนกางเกงน้ำเงิน อักษรย่อบนอกยืนยันว่ามาจากโรงเรียนเดียวกับไอ้โต้ง “แหกตาดู”

“ของจริง” ไอ้โต้งเสริม

“มีแฟนยัง” หลุดจากปากออกไปแล้ว ไม่ได้เผลอ ตั้งใจ อยากรู้

“...”

“แฟนเพิ่งเสียไปตอนตุลาที่ผ่านมา” คำตอบจากไอ้โต้งพาเงียบกว่าคำถามของผมเสียอีก

ไอ้โปกลืนน้ำลายหน้าเหวอ จากตุลาจนถึงเดือนปัจจุบันก็ 6 เดือนพอดี

“พี่ธรรม์ กูร้องไห้เลยมึงรู้ปะต้องเห็นในไอจีเพื่อนพี่ป้ายอะ เขาคบกันตั้งแต่มัธยม”

“เป็นไรตายวะ” ผมกับไอ้เหมยขมวดคิ้วมองหน้าไอ้เหี้ยโป คืนนี้พูดจาไม่คิดหลายรอบละ

“ฆ่าตัวตาย” ไอ้โต้งตอบหน้านิ่ง ๆ


TBC.
#สุดาจอดที่ป้าย

ออฟไลน์ JUST_M

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
«ตอบ #15 เมื่อ02-04-2020 21:35:32 »

ตามมมมมม

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
«ตอบ #16 เมื่อ02-04-2020 23:12:32 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 626
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
«ตอบ #17 เมื่อ02-04-2020 23:42:52 »

พี่ป้าย อยู่ใกล้กัน สุดาได้ช่องเพื่อทำความรู้จักพี่เขาแล้ว รอความคืบหน้านะคะ

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
«ตอบ #18 เมื่อ03-04-2020 08:45:16 »

ติดตามค่ะ

 :pig4:

ออฟไลน์ ทอเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
«ตอบ #19 เมื่อ04-04-2020 10:17:53 »

สุดาจะทำไงต่อ :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
« ตอบ #19 เมื่อ: 04-04-2020 10:17:53 »





ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 2 ✽ [ 02/4/2563 ] ✽
«ตอบ #20 เมื่อ07-04-2020 09:58:30 »

อุ้วววว สุดาเธอภายนอกนิ่งๆ แต่แอบร้ายแน่  o13
ขอบคุณค่ะ รอตอนต่อไปค่า  :pig4:

ออฟไลน์ 26

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
«ตอบ #21 เมื่อ14-04-2020 18:01:10 »

ตอนที่ 3

[b“ดูไม่เลิกเลยเว้ย”

..อืม..

..จริง..

ยอมรับว่ายังเลิกเข้ามาดูไม่ได้ 178 รูปในแอคเคาน์ผมไล่ดูจนครบ

ตั้งแต่ไอ้เหมยเปิดอินสตราแกรมพี่ป้ายของมันให้ดูผมก็กดเข้ามาดูทุกวัน ทำแบบนี้ติดกันมาเป็นอาทิตย์สลับกับไอจีของคุณ 0107 ที่ลงรูปล่าสุดเมื่อสามวันที่แล้ว มันมีบางอย่างที่ดึงดูดให้ผมเข้ามาดูบ่อย ๆ ทุกครั้งที่หยิบมือถือเลยก็ว่าได้

“มึงชอบจริงดิ”

“แต่ผัวเขาเพิ่งตายเลยนะ เขาจะเอามึงเหรอ” ผมหันไปมองหน้าคนพูด ไอ้โปขยับเข้ามาใกล้ ไม่สะทกสะท้านกับสายตาหาเรื่องที่ส่งไปแล้วจิ้มสองทีลงบนรูปพี่ป้ายที่ผมเปิดค้างไว้

“ไอ้สัด”

“ไถดูอยู่ทุกวัน กดก็ไลก์ให้เขาหน่อย”

“เสือก”

“เขาไม่รู้หรอกว่าเป็นมึง สนใจหรือเปล่าเหอะว่ามีคนมากดไลก์” ถึงจะจริงอย่างที่มันพูด ตัวผมเองไม่เคยหวังว่าเขาจะมาสนใจหรือจำผมได้จากการเข้ามาไลก์อยู่แล้ว

..สิ่งที่คิดและคาดหวังไว้จริง ๆ มันไปไกลกว่านี้มากนักแต่มันติดกับเรื่องที่ไอ้โต้งเพิ่งบอก..

ระยะเวลา 6 เดือนกับการสูญเสียคนรักมันนานพอให้เขาเปิดใจใหม่ได้หรือยัง ถ้าผมเข้าหาเขาตอนนี้ โอกาสที่จะได้ทำความรู้จักกันมีหรือเปล่า ด่านแรกที่เจอก็ยากชิบหายและอาจจะเป็นด่านเดียวของทั้งหมดที่ผมไม่สามารถข้ามไปได้

หรือไม่..ผมก็ควรปล่อยผ่านทุกอย่างไป หาคนใหม่ ถ้าไม่มีก็โสดต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเจอ

ติ้ง

[ถึงแล้ว]

“เทียนเหรอ” ผมไม่ตอบลุกขึ้นหยิบคีย์การ์ด เดินออกจากห้องเพื่อลงมารับเทียนที่มาถึงแล้ว

ผมย้ายเข้ามาตั้งแต่เมื่อวานได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวและเพื่อนทุกคน ตั้งแต่ย้ายของและจัดห้องกว่าจะเสร็จ เกือบตายแต่ก็ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์สมบูรณ์ คงต้องปรับเรื่อยจนกว่าจะพอใจจริง ๆ เหนื่อยยิ่งกว่ารับน้องเสียอีก รู้ซึ่งแล้วว่าการย้ายบ้านมันหนักหนาแค่ไหน

“อะไรในมือ”

“ของกิน” ทั้งพิซซ่าและ KFC เต็มสองข้างมือ ตู้เย็นในห้องเต็มไปด้วยของกินที่แม่ซื้อมาตุนไว้ให้ เป็นของที่เก็บไว้ได้นาน พวกของสดและผักแม่บอกว่าถ้าจะทำกับข้าวก็ค่อยไปซื้อมาไว้แค่เฉพาะที่จะทำ ซื้อมาตุนไว้ก็เน่าอยู่ดีเพราะผมคงไม่ได้ทำอาหารเองทุกวันอยู่แล้ว

“อีโปอยู่ไม่ใช่เหรอ” เทียนหันมาถาม ผมพยักหน้าตอบ ทั้งพิซซ่าและ KFC ถูกเปลี่ยนมาอยู่ในมือผมแทน ส่วนเทียนก็รับคีย์การ์ดไป บอกชั้นและเบอร์ห้องที่อยู่

“คิดไงย้ายออกมาอยู่คนเดียว”

“ขี้เกียจไปกลับ”

“บอกตั้งแต่แรกไม่ฟัง” เทียนเดินนำเข้าลิฟต์แล้วกดชั้นที่ผมเพิ่งบอกเมื่อกี้นี้ หันไปส่องเงาสะท้อนในลิฟต์จากด้านข้าง เห็นกระจกเป็นไม่ได้ เคยเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองมาก่อน กว่าจะซ่าหัวแดงได้ขนาดนี้ก็ให้กำลังใจกันอยู่นาน พอเริ่มมั่นใจ ก็กล้าแต่งตัวสนุกมากขึ้นจนเป็นแบบทุกวันนี้

“หรือจะเอาใครมานอนด้วย” ประโยคจับผิดกับน้ำเสียงที่เคยได้ยินบ่อย ๆ

“ยุ่งไร” เทียนหน้าตึง สองมือที่กำลังพิมพ์ไลน์หาเพื่อนหยุดชะงัก หันมามองตาขวาง ผมเลยแกล้งเบือนหน้าหนีไม่สบตาให้มันโมโหเล่น ๆ

“เรื่องของมึงดิ” ได้เสียงบ่นมุมมิบไม่พอใจดูก็รู้ว่ากำลังด่ากันในใจ ถ้ามือว่างสักหน่อยคงยื่นไปผลักหัวแกล้งให้โกรธมากขึ้นกว่าเดิม



/

/



“อะไร เดินมานี่!” กวักมือเรียกน้องรหัสตัวเองที่ยืนหันหน้าหันหลังอยู่กับเพื่อนตัวเอง เหมือนมันอยากเดินเข้ามาทักแต่ก็ไม่กล้าเพราะไอ้โต้งกับไอ้โปนั่งอยู่

“โดดเรียนเหรอ” ผมถาม ไอ้ขนุนรีบส่ายหัวก่อนจะหยิบบางอย่างออกจากกระเป๋ามายืนให้

“อะไร”

“นาฬิกาตั้งโต๊ะ”

“จริงดิ กำลังอยากได้” ดูจากขนาดกล่องก็ใกล้เคียงกับไซส์นาฬิกาตั้งโต๊ะทั่วไป

หลังจากใช้เวลาประมาณสามวันผมก็จัดห้องเสร็จสักทีและพบว่าสิ่งหนึ่งสำคัญที่ยังไม่มีติดห้องก็คือนาฬิกา ทั้งที่แปะผนังและตั้งหัวเตียง อาศัยดูจากมือถืออย่างเดียวผมว่าไม่ค่อยสะดวกเท่าไร

“แต่ไม่มีถ่านนะ ซื้อเอง”

“เออ ขอบคุณมาก” ได้มาหนึ่งอัน ค่อยไปหาซื้ออีกอันมาติดไว้ใกล้ทีวีนอกห้องนอน

“ไปละ” ผมพยักหน้า ขนุนยกมือไหว้เราสามคนก่อนจะวิ่งกลับไปหาเพื่อน จนมันเดินขึ้นตึกไปแล้วเพิ่งจะนึกได้ว่าผมเองก็มีของจะให้มันเหมือนกัน พี่รหัสผมซึ่งเป็นป้ารหัสไอ้ขนุนฝากมาอีกที เป็นขนมนมเนยต่าง ๆ พี่หยกเลี้ยงผมดียังไงมันก็เลี้ยงน้องผมดีอย่างนั้น

“เข้าห้องได้ยัง” ไอ้โต้งถาม

“ไอ้เหมยมันลืมหรือเปล่าว่าวันนี้มีเรียน” ไอ้โปถามต่อพร้อมกับหยิบมือขึ้นมาดูเวลา

“กูทักไปปลุกมันแล้ว”

“หรือหลับต่อ” ไอ้โต้งกับไอ้โปมองหน้ากัน กำลังจะโทรไปตามอีกครั้งก็เห็นร่างของเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูก็รู้ว่ารีบแค่ไหน สืบสาวราวเรื่องกันไปว่าทำไมถึงเพิ่งมา ก็ได้ความว่าขึ้นรถเมล์ผิด เสียเวลากับตรงนั้นไปครึ่งชั่วโมง



/

/



หน้าที่สำคัญอีกหนึ่งอย่างที่ผมได้รับจากแม่ในละเดือนคือการซื้อของเข้าร้านโดยมีรายการของที่ต้องซื้อจากแม่ที่ส่งมาให้ในไลน์ พวกอุปกรณ์ตกแต่งเล็บ เครื่องมือจำพวกตะไบหยาบ น้ำยาต่าง ๆ เรามีร้านประจำที่ซื้อขายกันมานานเพียงแค่เอารายการจากแม่ไปยื่น พนักงานก็จะเตรียมทุกอย่างให้เสร็จสรรพ ระหว่างรอพนักงานจัดของให้ผมก็เดินดูของเพิ่มเติมว่ามีอะไรน่าสนใจและซื้อกลับไปเล่นได้บ้าง พวกสีต่าง ๆ ที่มีเพิ่มเข้ามาให้แทบทุกเดือน

“ยังไม่เสร็จ มึงกลับไปก่อนเลย..เออนาน สองสามชั่วโมง.. แค่นี้นะ ซื้อของอยู่” เรามองหน้ากันโดยบังเอิญและเป็นเขาที่หันหลังเดินหายไปอีกทางแต่ยังได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์แว่ว ๆ จากที่เห็นเมื่อกี้ตะกร้าในมือเขามีขวดยาทาเล็บและอุปกรณ์แต่งเล็บอยู่เต็ม สนใจเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอหรือซื้อไปให้เพื่อน

“น้องสุของเรียบร้อยแล้วค่ะ” พี่น้อยหน่าเจ้าของร้านเดินมาตาม

“ครับ เดี๋ยวไป” ผมตอบและเดินมาทางเดียวกับพี่ป้ายเมื่อกี้

..ใช่ ..

..ตั้งใจ..

อยากเห็นหน้าอีก พอเห็นว่าเขายืนตรงไหน ผมก็เนียนเดินเข้าไปใกล้ทำให้เหมือนว่ากำลังเลือกของอยู่เช่นกัน

“ซื้อของเข้าร้านเหรอ” ผมหันซ้ายหันขวามีใครอื่นอยู่ตรงนี้หรือเปล่าวะ แต่นอกจากผมที่แกล้งเลือกกรรไกรตัดเล็บกับพี่ป้ายที่ยืนเลือกเครื่องอบด้านหลังก็ไม่มีใครแล้ว

“พูดกับผมเหรอ” คนหัวชมพูพยักหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก แก้มกลม ๆ ที่แม้จะยืนหันหลังให้ก็ยังเห็นชัด พี่ป้ายวางเครื่องอบในมือลงแล้วหันมามองหน้ากันตรง ๆ

“คิดว่าไง” พี่ป้ายถามชี้ไปทางเครื่องอบที่เพิ่งวางไปเมื่อกี้ ผมส่ายหัวและเดินมาหยิบอีกยี่ห้อที่เคยใช้ “อันนี้ดีกว่า แห้งไวกว่า”

“ที่ห้องก็ใช้อันนี้แหละ แต่อยากเปลี่ยน”

“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก อันนี้ดีแล้ว” พี่ป้ายยู่ปากทำหน้าเสียดาย

ไอ้เหี้ย ๆ หน้าตาน่ารักเมื่อกี้คืออะไร เกือบวูบ

“ทำเล็บเองเหรอครับ” อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเล็บของเขาที่ยังเป็นสีดำสนิท ทรงเล็บทั่วไป แต่หลังมือแบบนี้ ใส่แหวนครอบสิบนิ้วแบบนี้ ความเรียวยาวของนิ้ว อยู่ ๆ ผมก็นึกถึงคุณ 0701 ขึ้นมา สองอาทิตย์แล้วที่ผมไม่ได้เข้าไปดูคลิปอันใหม่ เห็นแค่รูปและคลิปสั้น ๆ ที่เขาตัดมาลงในไอจี ผมยังเป็นแฟนคลับที่เข้าไปส่องไอจีเขาทุกวัน

“อื้อ ชอบทำแต่ไม่เคยอยู่ได้นาน สองสามวันก็เอาออกละ”

“ทำไมอะ”

“ไม่ชิน ทำอะไรไม่ถนัดด้วยมันยาวไป คือเราชอบทำเล็บยาว” เดากันออกไหมว่าตอนนี้ผมกำลังคิดอะไร

พี่ป้ายกับเล็บยาวเหมือนในคลิป 0701 ขอเถอะ

ผมรู้ว่านี่น่าจะเป็นเรื่องเหลวไหลไปสักหน่อยกับการเอาคนสองคนที่ชอบมารวมอยู่ในคนเดียวกัน แต่ผมอดนึกถึงไม่ได้จริง ๆ สองคนนี้ให้ความรู้สึกแบบเดียวกัน คล้ายกันมาก ลึกลับ น่าสนใจ อยากรู้จัก

“เฮ้ย น่าสนใจ”

“ยังไงนะ”

“คาแรคเตอร์พี่น่าสนใจ”

“น่าสนใจอะไร น่าเบื่อมากกว่า” ผมรีบส่ายหัวปฏิเสธ

ไม่จริง โคตรไม่จริง คนแบบนี้ไม่ใช่คนน่าเบื่อสำหรับผมแน่ ๆ

พี่ป้ายส่ายหัวยิ้ม ๆ เดินนำไปยังล็อกข้าง ๆ ผมเดินตามเหลือบไปเห็นพี่น้อยหน่ายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงินชี้มือไปยังของที่ผมสั่ง ผมพยักหน้าทำมือขอเวลาอีกห้าทีแล้วจะเดินกลับไปจ่ายเงิน

“แกก็น่าสนใจเหมือนกัน”

“ฮะ”

“ชื่อน่ารัก”

..คนชมก็น่ารัก..

เกือบไปต่อไม่ถูก ได้คุยกันครั้งแรกก็มาชมกันน่ารัก ถึงจะชมแค่ชื่อก็เถอะ

“ชื่อย่าทวดน่ะ พ่อตั้งให้” ผมไม่เคยเล่าที่มาของชื่อให้ใครฟังเลยแม้จะมีหลายคนอยากรู้มากว่าทำไมผมถึงได้ชื่อนี้มา หลายคนเดาสุ่มไปต่าง ๆ นา ๆ

“เล่าให้ฟังหน่อย” น้ำเสียงปกติ ไม่ติดอ้อนเลยด้วยซ้ำนั่นธรรมดามากแต่ตากลมโตที่หันมาจ้องหน้ากันนี่ดิ แม่ TT

“อยากรู้จริงดิ” พี่ป้ายพยักหน้า นี่มันสถานการณ์แบบไหนกันวะ ทำไมระหว่างเราถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้

ผมคิดว่าเขาจะเข้าหายากกว่านี้เสียอีก

“ถ้าเล่าได้”

“ได้อยู่แล้ว สุดาเป็นชื่อย่าทวดที่เสียไปแล้ว พี่สาวผมชื่อลินดาซึ่งเป็นชื่อยายทวดแม่เป็นคนตั้งให้ พอผมเกิดพ่อก็เลยเอาชื่อย่าทวดมาตั้งบ้าง เรื่องก็เป็นแบบนี้” แม้จะโดนค้านจากญาติ ๆ ไม่น้อยเพราะผมเป็นผู้ชายแต่พ่อผมไม่สนใจ ตัวแม่เองก็ไม่มีปัญหาเพราะให้สิทธิ์การตั้งชื่อผมกับพ่อไปแล้ว ถ้าพ่อชอบคิดแล้วว่าได้แม่ก็ตอบตกลง เด็กชายสุดาเลยถือกำเนิดขึ้น

“น่ารัก”

อีกละ ชมกันสองครั้งแล้วนะ

ถ้าผมชมเขากลับบ้างเรื่องราวจะเป็นยังไง เขาจะรู้สึกหัวใจเต้นแรงแบบผมหรือเปล่า

“ผมยาวมาตั้งแต่เด็กเลยปะ” ตากลมมีประกายตลอดเวลาหันมามองหน้าสลับกับเลือกของ

“อนุบาลถึงป.6 มัธยมตัดสั้น มาปล่อยยาวอีกรอบตอนมหาลัย” บ้านเราไม่เคยมีปัญหาเรื่องตัดผมมาแต่ไหนแต่ไร แม่จะถามตลอดว่าอยากตัดหรือเปล่าไม่เคยบังคับ พอขึ้นม.1ที่โรงเรียนไม่สามารถไว้ผมยาวได้เลยต้องตัด แม่ยังเคยถามอยู่เลยว่าจะไปเรียนโรงเรียนที่อนุญาตไว้ผมยาวได้หรือเปล่า

“ดูแลยากไหม”

“ไม่ แต่เสียเวลาตอนไดร์”

“โคตรขี้เกียจ” พี่ป้ายหันมาบอก ผมพยักหน้าเห็นด้วย หลายครั้งที่ต้องยืมมือแม่กับลินดามาช่วยไดร์

ครืด

[ซื้อของเสร็จยัง]

เชี่ย แม่ไลน์มาตามแล้ว มองพี่ป้ายที่กำลังเลือกของอย่างเสียดาย ยังไม่อยากกลับ ขอไลน์เลยได้ปะวะ

“พี่”

“ว่า”

“ต้องกลับแล้วอะ” เสียงกูเศร้าไปไหมเนี่ย หางลู่หูตกไปหมดแล้ว เวลาแห่งความสุขสั้นเหลือเกิน

“กลับดี ๆ”

“......”

“......”

“ขอไลน์ได้ปะ” เพราะไม่รู้จะได้บังเอิญเจอกันอีกหรือเปล่า ในเมื่อมีโอกาสได้คุยได้เล่าที่มาของชื่อให้ฟังแล้ว ถ้าจะแยกกันโดยที่ผมไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลยคงน่าเสียดาย และใช่มันจะเป็นกูฝ่ายเดียวด้วยที่รู้สึกเสียดาย

“เราไม่ค่อยตอบไลน์ ไอจีแทนได้ไหม”

“อะไรก็ได้ที่ทักแล้วตอบ”

“ไม่ค่อยชอบตอบอ่าดิ”

“ตอบเหอะ อยากคุย” เร็วไปไหมนั่นลืมไปได้เลย แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาเพิ่งผ่านการสูญเสียมา การจะเปิดใจรับผมเข้าไปในสถานะนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ แต่ในฐานะคนที่ชอบและมาทีหลัง ผมห้ามเขาเสียใจไม่ได้พอ ๆ กับห้ามตัวเองให้เลิกชอบเขาไม่ได้เหมือนกัน

“เอามือถือมาดิ”

“ต้องฟอลก่อนปะ” พี่ป้ายยิ้มถามและกดตุ่มฟอลไอจีตัวเองผ่านมือถือของผมที่ยื่นให้

โคตรน่ารักเลย ใจจะแตกแล้ว

“ฟอลกลับด้วยดิ”

“เน็ตหมด”

“ขี้โกงว่ะ” ผมรับมือถือคืน มองหน้าพี่ป้ายอีกครั้งก่อนจะแยกย้าย

ค่าเสียหายทั้งหมดตามรายการแม่โอนเข้ามาให้พี่น้อยหน่าแล้ว ผมก็แค่จ่ายเพิ่มในส่วนที่เป็นของนอกรายการ ของเล่นใหม่ ๆ ที่จะเอากลับไปลองที่ร้าน

-

“กินข้าวยัง”

“ยัง” ผมหิ้วของทั้งหมดเอาเข้ามาเก็บในร้าน ผ่านโต๊ะลูกค้าที่กำลังนั่งทำเล็บกันเต็มทุกโต๊ะ ทักทายพี่ ๆ ในร้านทุกคน เก็บของทุกอย่างเข้าที่ให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมานั่งกินข้าวกับลินดาและไอ้ขาวเจ้าเดิม พ่อกับแม่ติดลูกค้าอยู่ในร้าน

ตั้งแต่ออกไปอยู่คนเดียวยังไม่มีวันไหนที่ผมต้องกินข้าวคนเดียว กว่าจะถึงห้องสามสี่ทุ่มตลอด ทุกอย่างสะดวกสบายขึ้นเยอะอย่างน้อยก็ลดเวลาการเดินทางในแต่ละวันไปได้ ตื่นสายหน่อยก็ไม่ต้องรีบตาแตกฝ่ารถติดเพื่อมาให้ทัน หรือถ้าวันไหนขี้เกียจขับรถก็นั่งรถเมล์มาลงหน้ามอ.ยังได้

“มึง”

“ไร”

“น่ารักปะ” ยื่นมือถือที่เปิดรูปพี่ป้ายไว้ส่งให้ลินดาดู คนแรกในชีวิตที่จะรู้ทุกเรื่องของผมก็ต้องเป็นมัน ผมสามารถเล่าระบายทุกอย่างให้มันฟังได้ ไม่มีช่องว่างระหว่างเพศเกิดขึ้น

ตลอดทางขับรถมาร้านผมยิ้มเหมือนคนบ้า หันมองมือถือจนคอเคล็ด ทุกย่างที่เกิดขึ้นวันนี้มันเหนือความคาดหมายไปมาก ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งที่แม่ใช้ให้มาซื้อของเข้าร้านจะได้คุยกับคนที่แอบชอบ ได้แลกเปลี่ยนไอจี ได้เล่าเรื่องที่มาของชื่อให้ฟังแม้จะเป็นระยะเวลาสั้น ๆ แต่โคตรดี

“หน้าคุ้น ๆ”

“นึกดิ”

“นึกออกละ มึงจีบเหรอ” ผมพยักหน้าตอบ มันเบ้ปากใส่ทันที

“คุยกันยัง”

“แล้ว โคตรน่ารัก”

“มีแฟนยัง”

“ไม่มีดิ” โดยไม่บอกเหตุผลจริง ๆ ของการไม่มีออกไป ถือเป็นเรื่องส่วนตัว

“เทียนรู้ยัง”

“เกี่ยวไรกับมัน”

“นึกว่ายังติดต่อกันอยู่ เมื่อคืนทักกูมาบอกว่าอยากสัก”

“ติดต่ออยู่ สักไรวะไม่เคยได้ยินมันบ่นให้ฟัง” เทียนกลัวเจ็บจะตาย ตอนพาไปเจาะหูครั้งแรกยังหน้าแดงน้ำตาคลอจะร้องไห้อยู่เลย

“ลองทักไปถาม”

“ช่างมัน สนใจคนนี้มากกว่า” ลินดาเบ้ปากทำหน้าหมั่นไส้ หยิบมือถือขึ้นมากดสองสามทีแล้วตามด้วยประโยคที่พาใจสั่นหวั่นไหวอีกครั้ง “เทียนจะสักไม่สนใจ ถ้าคนนั้นจะสักสนใจไหม”

“หมายความว่าไง”

“เขามีนัดคิวสักเพิ่มสิ้นเดือน”

“วันไหน”

“28” ได้ข้อมูลครบก็ทักหาคนที่ถูกพูดถึงทันที มีเรื่องให้ทักไปหาและเริ่มต้นคุยแล้ว ทุกครั้งที่เริ่มต้นจีบใครก็รู้สึกว่าตัวเองอ่อนหัดทุกที หวังว่าพี่ป้ายจะเข้าใจและให้โอกาสในการปรับตัวครั้งนี้

[/b]

TBC.

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
«ตอบ #22 เมื่อ14-04-2020 21:41:45 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ ทอเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
«ตอบ #23 เมื่อ15-04-2020 00:13:37 »

ตอนนี้น่ารักมากกกก เอาใจช่วยสุดารีบจีบพี่ป้ายให้ติดนะ

 :hao7:  :pig4:

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
«ตอบ #24 เมื่อ16-04-2020 10:08:23 »

เอาแล้วๆๆๆๆๆ มีความคืบหน้าแฮะ  :katai2-1:  :katai2-1:

ว่าแต่เทียนจะมาเป็นปัญหาป่าวน๊อออ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1964
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
«ตอบ #25 เมื่อ19-04-2020 00:46:59 »

รีบเลยสุดา

ออฟไลน์ ทอเทียน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✽ สุดา ✽ ตอนที่ 3 ✽ [ 14/4/2563 ] ✽
«ตอบ #26 เมื่อ16-11-2020 00:31:35 »

คิดถึงนิยายคุณจังเลยค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด