Last...Love <สุดท้ายก็...รัก> อัพเดต ตอนที่ 8 27/05/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Last...Love <สุดท้ายก็...รัก> อัพเดต ตอนที่ 8 27/05/2020  (อ่าน 587 ครั้ง)

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

__________________________________________________________________________________________


**นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติที่แต่งขึ้น เรื่องราว บุคคลใดๆ ชื่อ-นามสกุลที่ปรากฏในเรื่องไม่มีอยู่จริง หากบังเอิญซ้ำกับชื่อหรือนามสกุลจริงของท่านใดขออภัยมา ณ ที่นี้**




Intro
.
“ไชน์ มึงเป็นของกู ของกูคนเดียว”

“แต่กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมึง ซัน”

“เพราะกูไม่ใช้ผู้หญิงสวยๆ ไม่ใช่คนที่มึงเฝ้าคอยตาม หรือเพราะมึงไม่ยอมรับความจริงกันแน่”

“จะเพราะอะไรกูก็ไม่ได้ชอบมึงทั้งนั้น เลิกยุ่งกับกูซักที”

“กูไม่มีวันปล่อยมึงไปแน่”

ผมสะดุ้งตื่นจากฝัน นี่มันยังไม่เช้าเลยนี่หว่า ผมก้มมองนาฬิกา 5.00 A.M. ฝันอะไรแปลกแบบนี้วะ ผู้ชายที่ไหนหน้าไม่คุ้นเลยสงสัยจะดูหนังมากไปเลยเก็บมาฝันไม่เข้าท่า ไหนๆก็ตื่นเช้าแล้วไปหาไรกินดีกว่า
...
สวัสดีครับผม ไชน์ รูปหล่อ ฐานะปานกลาง เป็นน้องคนสุดท้องเพิ่งจบม.6 มาหมาดๆ ตอนนี้ผมเรียนอยู่คณะรัฐศาสตร์ ปี1 อย่างที่เห็นวันนี้ผมตื่นเช้าเพราะฝันแปลกๆ ตอนนี้ผมอยู่หน้าหอกำลังซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งหอมๆ

“ป้าคร้าบ หมู 3 ข้าวเหนียว 2 คร้าบ”

“รอแป๊ปนะจ๊ะ กำลังจะสุกแล้วจ้า”

“อะนี่พ่อหนุ่ม 40 บาทจ้ะ”

แล้วก็มีมือมาแย่งถุงหมูปิ้งของผมไป มันเป็นใครวะกล้าดียังไงมาแซงคิวคนอื่นแบบนี้

“นี่คุณหัดรอคิวเป็นรึป่าว” ผมยืนต่อว่าคนข้างขวาที่ยืนถือถุงหมูปิ้งของผม

“ป้าครับ ผมสั่งก่อนทำไมป้าถึงให้คนมาทีหลังก่อนล่ะครับ” ผมรีบต่อว่าป้าขายหมูปิ้ง

“อ่อ พอดีพ่อหนุ่มนี่เค้าสั่งไว้จ้ะ ของหนุ่มป้ากำลังทำให้นะ ใจเย็นๆ”

เพล้งๆๆๆ เสียงหน้าผมครับ เสียงหน้าผม

“หึหึ” เสียงขำมาจากไอ้คนข้างๆผมครับ

ผมหันไปมองไอ้คนข้างๆครับ โหตัวจะสูงไปไหนวะ ผมไม่ได้เตี้ยนะครับมาตรฐานชายไทยผมสูง175ซม. แต่ไอ้นี่มันสูงเท่าไหร่กันหัวผมเลยไหล่มันมานิดเดียวเอง

“โทษนะครับ คุณขำอะไรไม่ทราบ” ผมเงยหน้ามองมันครับ “เห้ย” ไอ้นี่มันคนที่ผมฝันเห็นเมื่อกี้นี้นี่หว่า ไอ้หล่อมันหันหลังแล้วเดินหนีไปขึ้นรถ(มันก็หล่อนะครับ แต่น้อยกว่าผม555) นี่มันอะไรกันวะเนี่ยมันเป็นใคร แล้วทำไมผมถึงฝันเห็นมันได้ วันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมถึงซวยแต่เช้าแบบนี้วะ...

__________________________________________________________________________________________



ปล.แต่งเรื่องแรกนะคะ ยังไงก็ติชมได้นะคะ  :katai2-1: o22
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-05-2020 09:46:44 โดย am_am_y »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: Last...Love <สุดท้ายก็...รัก>
«ตอบ #1 เมื่อ28-03-2020 09:14:48 »

 :pig2:
 :3123: :L2: :L1:

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3297
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: Last...Love <สุดท้ายก็...รัก>
«ตอบ #2 เมื่อ29-03-2020 21:52:01 »

รอติดตามจ้า

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Last...Love <สุดท้ายก็...รัก>
«ตอบ #3 เมื่อ08-04-2020 14:11:06 »

ตอนที่ 1
“เฮ้ย วันนี้พวกมึงจะเข้ารับน้องกันป่ะวะ” เพื่อนผมไอ้”กัน”ถามขึ้นมาตอนที่เราเพิ่งจะเลิกเรียนกันครับ กันมันบ้านรวยครับ ตัวขาวๆ ตาโต ผมว่ามันหน้าตาน่ารักมากกว่าผู้หญิงบางคนอีกครับแต่ตัวมันก็สูงพอๆกับผมนี่แหละครับ
“เข้าสิวะ พวกมึงนี่” ไอ้”ปก”พูดแล้วตบหัวไอ้กันครับไอ้นี่มันเด็กกิจกรรมครับเข้าทุกงานไม่เคยขาด
“แต่กูเบื่ออ่ะ” ไอ้”ป้อง”น้องฝาแฝดไอ้ปกครับ พวกผมเป็นเพื่อนกับไอ้กันมาตั้งแต่มัธยมแล้วครับ แต่ไอ้แฝดนรกนี่เราเพิ่งมาเจอกันที่มหาลัยครับ ไอ้แฝดนี่หน้ามันออกลูกครึ่งครับ มันบอกว่าพ่อเป็นคนเยอรมันหน้ามันเลยดูคมๆ หล่อๆ แต่มันตัวสูงนะครับสูงกว่าผมอีกครับ
“ไปก็ไปวะ ไปเหอะมึงไอ้กัน ไปส่องหญิงด้วย” ผมพูดจริงนะครับ
“มึงนี่ตลอดเลย เบาๆบ้างนะ กูไม่อยากมีเพื่อนเป็นเอดส์555” ไอ้กันครับ ปากหมาตลอด
“กูว่าไปกินข้าวก่อนเหอะ กูหิวแล้ว” “กูก็ว่างั้นแหละ” มาเป็นลูกคู่ครับไอ้แฝดนรก

ณ..ลานกิจกรรมหน้าคณะ
“มึงกูรู้สึกแปลกๆวะ เหมือนมีคนจ้องกู มึงหาให้กูหน่อยดิ” ผมสะกิดบอกไอ้กันที่นั่งอยู่ข้างๆครับ
“กูว่ากูรู้แล้ว” มันทำตาโตท่าทางตกใจเลยครับ
“ใครวะมึง คนหรือผีวะ เชี่ยเอ้ยคืนนี้กูนอนไม่ได้แน่” เอาจริงๆ ผมกลัวผีพอสมควรเลยล่ะ ใครไม่กลัวบ้างล่ะครับ แหม..
“พี่เค้ามองพวกมึงนี่แหละ คุยกันอยู่ได้ ไอ้พวกเวร” ไอ้ปกพูดครับ พอเงยหน้ามานี่มองกันเต็มเลยครับ
“สองคนนั้น ลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้ แล้วแนะนำตัวด้วยครับ” รุ่นพี่หน้าโหดปี2 เรียกผมกับไอ้กันครับ
“ผมนาย ชีวิน ชื่อเล่นชื่อไชน์ รัฐศาสตร์ปี1 ครับ” ผมเริ่มคนแรกครับ
“ผมนาย กรรกุล ชื่อเล่นชื่อกัน รัฐศาสตร์ปี1 ค..ครับ” ไอ้กันพูดตะกุกตะกัก มันเป็นคนขี้อายครับไอ้นี่
“น้องกันนั่งลงได้ครับส่วนอีกคนชื่ออะไรนะ” รุ่นพี่หน้าโหดถามชื่อผมครับ อะไรวะชื่อไอ้กันดันจำได้เสียงก็เบา
“ผมไชน์ครับ” ผมพูดเสียงดังฟังชัดครับ
“น้องออกมาข้างหน้านี่ครับ” เอาละครับความซวยมาเยือน ผมแหวกคนอื่นๆออกไปครับ
“เดี๋ยวน้องๆช่วยกันร้องเพลงนะครับ เราจะมีแดนเซอร์มาเต้นให้ดูครับ” ห้ะ อะไรนะ พูดอีกที ซวยของแท้ครับ
“เอ่อ พี่ครับ คือว่า..” ผมอ้ำๆอึ้งๆครับ ก็คนมันไม่อยากเต้นอ่ะ
“อะไรครับไม่ต้องอาย เรื่องแค่นี้เดี๋ยวพี่ให้คนมาสาธิต “แอ้” มาเต้นให้น้องดูดิ๊” ไอ้พี่โหดมันตะโกนเรียกเพื่อนมาครับ
“หูวววว” เสียงพวกน้องใหม่ครับ
“พี่ชื่อแอ้นะคะ น้องๆวันนี้พี่จะมาสาธิตให้น้องๆดูนะคะว่าเราเต้นๆกันยังบ้าง” สเปคเลยครับหน้าเล็กๆ ตัวเล็กๆขาวๆปากชมพูนิดๆ นางในฝันเลยครับ น่ารักสัดๆ ผมจะต้องเอาคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้เลยครับ
“น้องดูพี แล้วเต้นตามพี่นะ” หน้าตาน่ารักเสียงก็ยังน่ารักอีก โดนจายย..
แล้วผมก็ดำเนินกิจกรรมจนดึกครับ แล้วมีการจับสายรหัสกันครับ ผมลุ้นมากๆครับ อยากได้พี่แอ้เป็นแฟน เอ้ย..เป็นพี่รหัสก่อนครับเรื่องอื่นค่อยสานต่อกันไปครับ555
“เฮ้ยๆ คำใบ้กูเว้ย “น่ารักที่สุดในคณะ” กูว่ากูรู้นะ” ไอ้กันพูดยิ้มๆแล้วมองผมที่หน้าบึ้งครับ จะมีใครน่ารักกว่านางฟ้าของผมอีกละครับ
“เปลี่ยนกะกูนะ กันเพื่อนรัก” ผมพยายามจะเปลี่ยนฉลากของมันกับของผมครับ
“ไม่เว้ย ของอะไรไหนเอามาดูซิ” มันดึงฉลากในมือผมไปครับ
“อะไรเนี่ย “โหดสุดในรัฐศาสตร์” กูว่าอันนี้กูก็รู้วะ” มันอ่านแล้วมองหน้าผมสยองๆ
“ไหนเอาของกูมาดูหน่อย” ผมดึงกลับมาอ่าน ผมว่าอันนี้ผมก็รู้ว่าใครคงไม่มีใครหน้าโหดแค่ไอ้พี่นั่นอีกแล้วล่ะครับ
“กูไม่เปลี่ยนเด็ดขาด พี่แอ้เป็นของกูแน่นอน555” มันยิ้มหัวเราะเหมือนคนบ้าเลยครับ
พอพวกผมจับสายรหัสกันเสร็จก็แยกย้ายกันครับ แล้วผมก็เจอพี่แอ้กำลังเดินขึ้นรถคันนึงไปครับ ผมหวังว่าจะไม่ใช่แบบที่ผมคิดนะครับ ไอ้รถคันนี้มันคันของไอ้คนเมื่อเช้านี้ที่ผมเจอที่หน้าหอผมครับ

ณ..ร้านนมหลังมอ
“พี่แอ้น่ารักมากเลยนะเว้ย รับกูเป็นน้องรหัสง่ายๆ” ไอ้กันนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มันรู้ครับว่าแบบพี่แอ้นี่สเปคผมเลยน่ารักๆแบบนี้จะไม่รักได้ไงละครับ
“แล้วของพวกมึงอ่ะเป็นไงไอ้แฝด” ไอ้กันถามครับ
“ก็ดี” ไอ้ป้องครับมันจะนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดมากเหมือนพี่มันหรอกครับ
“พี่รหัสมันอย่างสวยอ่ะ ดีกรีดาวคณะเลยนะเว้ย” ไอ้ปกโม้ใหญ่ครับ
“ส่วนของกูเป็นผู้ชาย โคตรเซ็งเลยวะแต่ก็ดีพี่เค้าหล่อดี แต่น้อยกว่ากูหน่อย555” ไอ้ปกโม้ครับ แต่มันก็หล่อจริงๆนั่นแหละครับ
“ได้ข่าวว่าพี่รหัสมึงเป็นเดือนปีที่แล้วด้วยนี่ไอ้ปก” ไอ้กันถามตื่นเต้นใหญ่เลยครับ
“ก็ใช่เหมือนพี่เค้าก็ถามๆจะให้พวกกูลงประกวดแต่ไอ้ป้องบอกไม่อย่างเดียวเลย” ไอ้ปกพูดทำหน้าเซ็งๆครับ
“ก็กูไม่ชอบ” ไอ้ป้อง มันทำหน้าแบบเบื่อโลกมากครับ
“อ่ะ แดกซะ” แล้วมันก็จิ้มขนมปังปิ้งมาจ่อปากผมครับ
“เห็นกูเป็นเด็กรึไง กูแดกเองได้เว้ย” แต่ผมก็งับขนมปังที่มันยื่นมานะครับ ผมกำลังเล่นเกมอย่างเมามันมือมันไม่ว่างจริงๆครับ
“แล้วของมึงล่ะไอ้ไชน์ ได้ข่าวว่าพี่เค้าเป็นเฮดว้ากปี2เลยนะเว้ยของมึงอ่ะ” ไอ้ปกบอก มันคงรู้จักทุกคนในคณะนั่นแหละครับ ซอกแซกช่างถามไม่เห็นเหมือนน้องมันเลยซักนิด ไม่ค่อยพูดทำหน้าเบื่อโลกตลอด
“ก็เออดิ โคตรเซ็งกูอยากได้พี่แอ้มากกว่า ไอ้กันแม่ง..ไม่ยอมแลกกับกู” พูดแล้วยังเคืองครับ
พอกินกันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับครับ ไอ้แฝดอาสามาส่งผมที่ห้องครับ ไอ้ป้องบอกว่าดึกแล้วครับ แล้วผมไม่ได้เอาสกูปปี้คู่ใจมาด้วยครับ เลยสบายไปครับ ไอ้แฝดนี่ก็รวยครับ ผมได้นั่งรถหรูๆเป็นบุญตูดประจำแหละครับ555

********************************************************************************************

ขอโทษนะคะมาต่อช้าเลย พอดีงานยุ่งค่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลามาลง
ปล.จะพยายามมาอัพให้เรื่อยๆนะคะ

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
หายหน้าไปนานเลย หวังว่าจะผู้อ่านจะรอนะคะ ฝากติดตามด้วยค่ะ :monkeysad: :mew2:


ตอนที่ 2

Rrrr…Rrrr…

ใครโทรมาแต่เช้าเนี่ย

“อือๆ คร้าบบ”

“อะไรกัน ป่านนี้มึงยังไม่ตื่นอีกไอ้ไชน์” เสียงแบบนี้ ใช่แน่ๆ ผมก้มดูหน้าจอ “พี่ไฟน์”

“วันนี้ผมมีเรียนบ่าย นี่ก็เพิ่งจะ 7 โมงเอง เฮียจะเรียนเอาเกียรตินิยมเลยไง”

“มึงไม่ต้องพูดมาก กูจะฟ้องพ่อว่ามึงไม่ตั้งใจเรียนมึงโดนตัดค่าขนมแน่”

“อะไรกันเฮีย แค่นี้ก็ไม่พอจะกินแล้ว ว่าแต่เฮียอ่ะมีไรโทรมาปลุกไชน์แต่เช้าเนี่ย” ต้องดักไว้ก่อนครับ ปกติไม่ค่อยจะโทรหาผมหรอกครับถ้าไม่มีอะไรให้ช่วย

“มึงมารอกูที่ร้านกาแฟหน้ามอมึงอ่ะ เดี๋ยวกุไปคุยด้วย 15 นาทีไม่เจอมึงกูโทรหาพ่อแน่” แล้วเฮียก็วางไป

15 นาทีผ่านไป
ณ ร้านกาแฟหน้ามอ

แฮ่กๆๆ โอ๊ย เกือบมาไม่ทันแล้วมอไซต์ยางแบนอีก ดีที่ผมเจอเพื่อนในหอมันกำลังจะเข้ามอพอดีเลยขอติดรถมาด้วย ไม่งั้นโดนด่าหูชาแน่
“พี่ไฟน์” เป็นพี่คนรองของผมครับ เรียนที่เดียวกับผมแต่พี่แกเรียนบริหารอินเตอร์ครับ พี่ผมเรียนเก่งได้ทุนเลยไม่ต้องเสียค่าเทอมที่แสนแพงนั่น ไม่รู้เรียนจบมาจะไปทำงานอะไร กิจการอะไรก็ไม่ได้มีแบบใครเค้า บ้านผมมีสวนดอกไม้อยู่เชียงรายครับแม่เป็นคนดูแล ส่วนพ่อผมเป็นอัยการอยู่ที่เชียงราย ส่วนพี่ชายคนโตผมเดินตามรอบพ่อครับตอนนี้เป็นทนายอยู่ที่เชียงใหม่ครับ บ้านผมไม่ได้เข้มงวดเหมือนกับบ้านอื่นเลยเลือกเรียนสบายๆ ครับ

ผมมองหาเฮียไฟน์ในร้านไม่เห็นจะมี ปกติพี่ผมเป็นคนตรงเวลามากนะครับ

“ตืด...ตืด...ตืด...เออ กูกำลังไปติดธุระด่วน มึงไปสั่งกาแฟรอกูเลย” แล้วมันก็วางไป อะไรวะเนี่ย ผมวิ่งมาหน้าตั้งเลยให้มารออีก
ผมก็ได้แต่เดินไปตามคำสั่งแหละครับ

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ”

“ผมเอาโกโก้เย็นแก้วนึงครับ อืม..อเมริกาโนร้อนแก้วนึง แล้วก็แซนวิช 2 ชุดด้วยครับ” ผมสั่งแล้วจ่ายเงินเรียบร้อยครับ

“เงินทอนค่ะ รอเครื่องดื่มที่โต๊ะได้เลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”

รอไม่นานของก็มาแต่พี่ผมเนี่ยยัง ยัง ยังไม่มาอีกรอจนผมกินแซนวิชหมดไป 2 อันแล้วครับ แล้วพี่ผมก็เค้ามาพร้อมกับผู้ชายตัวสูงคนนึงครับ ผมคุ้นหน้ามากๆ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

“โทษที พอดีกูติดธุระด่วนนิดหน่อย นี่เพื่อนกูชื่อ “ซัน” แล้วนี่น้องกูเองชื่อ “ไชน์” เออมึงไปสั่งกาแฟให้กูอีกแก้วไปไอ้ไชน์” อ่อ เพื่อนพี่ผมนี่เองถึงว่าหน้าคุ้นๆ

“โห เฮียให้รอตั้งนานยังจะมาใช้อีก เอาตังมา 500 ค่ารอและกาแฟ” ผมแบมือยิกๆ พี่ผมมันรวยครับ เก็บเงินได้มากมายเลย

“มึงนี่งกจริงๆ ออกไปก่อนค่อยมาเอาทีเดียว” พี่ผมบ่น

“ไม่อ่ะ เดี๋ยวเฮียเบี้ยว จ่ายก่อน งดเชื่อเบื่อทวง” ผมแบมือไปตรงหน้าพี่ผมครับ

“ไม่ต้องทอน” มีแบงค์พันมาวางบนมือผมครับ ก็เพื่อนพี่ผมนั่นแหละครับ ควักแบงค์ในกระเป๋าตังมาวางบนมือผม

“งั้นไปล่ะคร้าบบ จะรับอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ” ผมแกล้งกวนแล้วเดินมาสั่งกาแฟกับขนม สักพักพนักงานก็เอามาเสิร์ฟ

“เข้าเรื่องเลย มึงย้ายออกจากหอซะมาอยู่กับกู” อยู่ดีๆพี่ผมก็พูดอะไรแปลกๆออกมา

“อ่าว เฮียอยู่กับเพื่อนไม่ใช่หรอ เอาผมไปอยู่ด้วยแล้วเพื่อนเฮียจะโอเคหรอ แล้วอีกอย่างสัญญาหอผม 6 เดือนนะเฮีย ออกก่อนก็โดนหักเงินมัดจำอ่ะดิ พ่อบ่นแน่” ผมว่าพี่ผมเริ่มแปลกๆเข้าไปทุกที พี่ผมอยู่คอนโดกับเพื่อนครับ พี่ผมเจ้าระเบียบมากชอบอยู่แบบเป็นสัดส่วน อยู่ดีๆมาชวนไปอยู่ด้วยเนี่ยแปลกมาก

“กูโทรคุยกับพ่อแล้ว ค่ามัดจำก็ช่างมัน อีกอย่างเพื่อนกูก็โอเคไม่ได้ว่าอะไร เลิกเรียนแล้วไปเก็บของ เดี๋ยวกูไปช่วยขน” พี่ผมพูดไปดุมือถือไป คอนโดเนี่ยเป็นของเพื่อนพี่ผมนะครับ แต่ให้พี่ผมมาอยู่ด้วยเพราะเป็นห้องสูทแยก 2 ห้องนอน พี่ผมจะจ่ายแค่ค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ต

“แต่เฮียผมกับเฮียจะนอนห้องเดียวกันได้ไง ไม่พอนอนหรอกน่า อีกอย่างหอไชน์ก็ใกลล้มอด้วย” ผมจะไม่ไปอยู่แน่ๆครับ มันต้องมีอะไรซักอย่างแน่ๆ

“ใครบอกนอนห้องเดียวกัน มึงไปนอนห้องกู เพราะช่วงนี้กูต้องไปดูงานที่สิงคโปร์ 3 เดือนมึงไปเฝ้าห้องให้กู” พี่ผมทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนเลยซักนิด

“แค่นี้แหละธุระของกู กูไปหาอาจารย์ก่อน ส่วนมึงไปเตรียมตัว เลิกเรียนแล้วโทรมากูจะไปรับ” แล้วพี่ผมก็เดินไปพร้อมกับเพื่อน ทิ้งผมให้นั่งอึ้งอยู่แบบนั้น

ณ อาคารเรียนรวม

“มึงเป็นไรของมึงวะ เห็นนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดตั้งแต่เรียนแล้ว หรือมึงเรียนไม่รู้เรื่อง ก็ปกตินี่หว่า เดี๋ยวให้ไอ้ป้องช่วยติวให้ก็ได้” ไอ้กันหันมาพูดกับตอนนี้เลิกคลาสแล้วครับ

“มึงมีไรบอกพวกกูได้นะเว้ย หรือว่ามึง.. มึงท้องวะ555” ไอ้ปกครับ กวนได้ตลอดจริงๆ

“กูไม่มีมดลูกวะ โทษที..ไอ้สัส” ผมด่าแล้วเอื้อมไปตบหัวไอ้ปกครับ

“คือกูกำลังจะย้ายหอวะ พี่กูให้กูย้ายไปคอนโดเพื่อนพี่กูอ่ะ คอนโด P อ่ะพวกมึงรู้จักป่ะวะ” ผมพูดแล้วทำหน้าเซ็งๆ

“รู้สิ จะย้ายเมื่อไหร่ล่ะ เดี๋ยวไปช่วย” ไอ้ป้องพูดแล้วทำหน้ายิ้มๆ

“เย็นนี้แหละ ว่าแต่มึงรู้จักได้ไงอย่าบอกนะว่า..” ผมว่าผมคิดไม่ผิดแน่ๆ

“คอนโดที่กูอยู่ไงครับ เพื่อน” ไอ้ปกยิ้มร่า บังเอิญอะไรขนาดนั้น

“เออดี งั้นพวกมึงไปช่วยกูเก็บของหน่อย เดี๋ยวพี่กูมารับ”

“เดี๋ยวกูไปส่งเองบอกพี่มึงไม่ต้องมาก็ได้ รออยู่ที่คอนโดนั่นแหละ” ไอ้ป้องบอก พ่อพระของผมมันเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆครับ

“ไปกันหมดนี่แหละ จะได้ไม่มืดเดี๋ยวกูไปช่วยด้วย” ไอ้กันบอกแล้วพาผมมานั่งรถมันครับ ดีจริงๆมีเพื่อนรวยก็งี้แหละครับ แล้วก็ต่างคนต่างขับรถมาที่หอผม พี่ผมโทรบอกเจ้าของหอไว้แล้วครับว่าผมจะย้ายวันนี้

ณ หอพัก

ผมไลน์บอกพี่ผมแล้วครับ พี่ผมก็โอเคเพราะเพิ่งคุยกับอาจารย์เสร็จ

“นี่มึงมีอะไรบ้างวะเนี่ย นึกว่าของจะเยอะมากจนขนไม่ไหว มึงนี่มาแต่ตัวจริงๆ” ไอ้กันกำลังนั่งเก็บเสื้อผ้าครับ

“กูแค่มาเรียนมีเสื้อผ้ากับหนังสือก็พอป่ะวะ โน้ตบุคเครื่องนึง อีกอย่างกูไม่ได้กินข้าวในห้องนี่หว่า จะซื้อจานชามมาให้รกทำไม” ปกติผมไม่ชอบให้ห้องมันรกครับเลยจะมีของไม่ค่อยเยอะ เสื้อผ้าแค่พอใส่ กับหนังสือ โน้ตบุคเครื่องนึง เครื่องปริ้น แล้วก็พวกสบู่กับของใช้นิดๆหน่อยๆ

“เก็บหมดแล้ว ไปกัน” ไอ้ป้องลากกระเสื้อผ้าแล้วก็ถือกระเป๋าใส่ของใช้กับกระเป๋าโน้ตบุค ส่วนผมถือกล่องใส่หนังสือครับ
แล้วผมกันไอ้กันก็แยกย้ายกันไป ผมนั่งหน้า ส่วนไอ้ป้องขับ ไอ้ปกนั่งหลับอยู่หลังรถ

“แล้วมึงย้ายไปอยู่กับใคร” อยู่ๆไอ้ป้องก็ถามผมขึ้นมา

“ก็เพื่อนเฮียกูแหละ แต่กูก็ไม่รู้ว่าใคร เฮียกูก็บอกว่าเพื่อนเค้านิสัยดีนะ เงียบๆ ไม่ค่อยยุ่งกับใคร”

“ก็ดี ถ้ามึงมีอะไรก็มาหากูที่ห้องได้นะ”

“เออ กูไปอยู่แล้ว ไม่มีเกรงใจหรอก 555”

ณ คอนโด P

“กูโทรหาพี่กูก่อน” ผมกดโทรหาพี่ไฟน์ทันทีที่ถึงครับ

“ตืด...ตืด...ตืด...ตืด...ตือ...ตืด...เฮียอยู่ไหน ผมถึงแล้วรอล๊อบบี้นะ”

“เออๆ มึงขึ้นมาที่ห้อง 1515 นะ กูบอกล๊อบบี้ไว้แล้ว..(เฮ้ยมึงจะไปไหน มานี่)..ติ๊ด” เฮียคุยกับใครวะ เสียงแว่วๆ สงสัยจะเพื่อนเฮีย

“พี่กูให้กูขึ้นไปห้อง 1515 ว ะ พวกมึงไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวกูขนขึ้นไปเอง” ผมบอกเห็นไอ้ปกมันดูง่วงๆ

“ชั้นเดียวกันนี่หว่า ไปด้วยกันนี่แหละ กูอยู่ 1513 จริงๆกูว่ามึงมานอนกับพวกกูก็ได้ ใช่มั้ยไอ้ป้อง” ไอ้ปกพูดแล้วช่วยกันขนของขึ้นลิฟท์มาครับ คอนโดที่นี่ดูหรูหรามากๆ สงสัยจะราคาแพงน่าดู เพื่อนเฮียไฟน์คงจะรวยสุดๆ ไปเลย เพื่อนผมก็รวยเหมือนกันนะครับ ก็อยู่คอนโดที่นี่เหมือนกัน 5555

“มึงมานอนกับพวกกูได้นะ นอนห้องกูก็ได้ เดี๋ยวกูไปนอนกับไอ้ปกเอง” ไอ้ป้องบอก ตอนนี้เราอยู่ในลิฟท์แล้วครับ

“มึงจะมานอนอะไรกับกู กูนอนดิ้นจะตายไปมึงก็ไปนอนกับไอ้ไชน์สิ” ไอ้ปกรีบปฏิเสธทันทีเลย

“กูอยู่ได้ อีกอย่างพี่กูก็ไม่อยู่ กูนอนคนเดียวสบายๆ เพื่อนพี่กูก็น่าจะไม่มายุ่งอะไรกับกูหรอก”

“อืม ถ้ามีอะไรก็หากูได้ตลอดนะ” ไอ้ป้องบอก ติ๊งง...ลิฟท์ถึงพอดี

ก๊อกๆๆ...อืม ก๊อกๆ..กริ๊ก

“เข้ามาสิ” อ่าว คนที่เจอเมื่อเช้าที่ร้านกาแฟ ที่แท้รูมเมทผมก็คนนี้นี่เอง

“ชวนเพื่อนเข้ามาก่อนก็ได้” ผมกับเพื่อนๆสวัสดีพี่ซัน แล้วพี่ชายผมก็ออกมาจากห้อง หน้าตาดูหงุดหงิดๆ

“นี่พี่กูชื่อ พี่ไฟน์ นี่เพื่อนผมนะเฮียไอ้ปกกับไอ้ป้อง พวกมันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน ห้อง 1513 นี่เอง” ผมรีบแนะนำเพื่อนๆให้พี่ผมรู้จัก

““สวัสดีครับพี่”” ไอ้แฝดยกมือไหว้พี่ผม แล้วเราก็นั่งคุยกันซักพัก

“พวกมึงกลับกันก่อนได้ นี่ก็เริ่มดึกแล้ว ขอบใจพวกมึงมากนะ” ผมบอก เกรงใจพี่ซันเค้าครับ

“เออ พวกกูไปก่อน มีไรก็โทรมาละกัน” ไอ้ปกบอกลาแล้ว เดินออกจากห้องไปแล้วครับ ไม่ลืมลากน้องมันออกไปด้วย

“คืนนี้มึงนอนห้องเดียวกับไอ้ซันไปก่อน พอดีเพื่อนกูมานอนด้วย กูฝากด้วยละกันไอ้ซัน” แล้วมันก็หายไป ไอ้พี่บ้าให้ผมไปนอนกับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ยังไง

“เอ่อ...ผมนอนโซฟานี่ก็ได้พี่ ผมเกรงใจ” ผมหันไปมองหน้าพี่ซัน หน้าคุ้นจริงๆ แน่นึกไม่ออก

“ไม่เป็นไร กูไม่ถือ ไปอาบน้ำห้องกูแล้วกัน ของเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาจัด” แล้วพี่แกก็เดินนำผมไปเปิดห้องมา ห้องโทนสีขาวตัดลายไม้สะอาดมากครับ สวยมากด้วย ผมอยากมีห้องสวยๆแบบนี้จัง แล้วผมก็ไปอาบน้ำ โห ห้องน้ำก็โทนสีขาวแต่งลายหินอ่อนดูสะอาดตา แต่คนสวยส่วนใหญ่ก็รักสะอาดเป็นเรื่องปกติ พอเดินออกมาพี่ซันก็กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง คนอะไรทำไมมันดูดีทุกท่วงท่าขนาดนี้ตัวสูง ผิวขาวดูสุขภาพดี มีกล้ามเนื้อนิดๆ หน้าตาก็ดี ถ้าผมเป็นผู้หญิงละก็คงจับพี่เค้าปล้ำไปแล้วล่ะ คนอะไรดูดีจริงๆ

“มองกูขนาดนั้น มาสิงกูเลยมั้ย” พี่ซันพูด เห็นได้ไงนั่งอ่านหนังสืออยู่แท้ๆ

“ป่าวๆพี่ ผมไม่ได้มองพอดีผมจะถามว่าพี่จะให้ผมนอนตรงไหน” จริงๆบนเตียงมันก็ได้เพราะเตียงคิงไซส์แบบดับเบิ้ลเลย ใหญ่มาก แต่จะให้นอนร่วมเตียงอาจจะรู้แปลกๆ ผมเกรงใจพี่เค้าด้วย ปกติผมต้องนอนกอดหมอนข้างทุกวัน เพราะผมกลัวผี

“นอนบนเตียงนี่แหละ พูดสบายๆกับกูก็ได้ ไม่ต้องเกร็ง” พี่ซันบอก

“งั้นผมนอนก่อนนะพี่” แล้วพี่ซันก็ปิดไฟปิดหนังสือ แล้วสอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับผม ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ทำไมใจเต้นแบบนี้วะเนี่ย หรือว่าเรานอนกับคนแปลกหน้าเลยตื่นกลัว ซักพักก็มีมือหนามารัดผมไว้

“เห้ยพี่ ทำไรเนี่ย มากอดผมทำไม” ผมร้องตะโกนตกใจ ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด

“ปกติกูนอนกอดหมอนข้างทุกคืน วันนี้มึงมานอนแทนหมอนข้างกู ก็ทำหน้าที่แทนหมอนข้างกูไปละกัน นอนได้แล้ว” แล้วผมก็นอนเกร็งอยู่แบบนั้น จะไม่เกร็งได้ไงละครับ มีผู้ชายมานอนแบบนี้ ผมไม่ใช่สาวน้อยนะครับ ผมเป็นผู้ชาย ผู้ชายแท้ๆ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกอบอุ่นไม่ปัดป้องออกไป ผมเป็นอะไรไป ผมนอนคิดจนหลับไป


***************************************************************************************************

หวังว่าจะชอบกันนะคะ ติชมได้เลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-19

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาต่ออีกตอนแล้วนะคะ  :katai4: :mew1:


ตอนที่ 3


“อือ..อือ..” อะไรยุกยิกๆอยู่ที่หน้าวะเนี่ย

“อือ..จะนอน” ผมเอามือปัดอะไรก็ตามที่กำลังกวนผมตอนนอนอยู่ แล้วผมก็นอนต่อจน

9 A.M.

เช้าแล้วหรอเนี่ย นอนสบายๆจริงๆ ดีกว่าเตียงแคบๆที่หอเยอะเลย แต่เอ๊ะเมื่อคืนนี้ผม...ไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วนี่หว่า สงสัยพี่เค้าจะตื่นแล้ว แล้วผมก็จัดที่นอนเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำจนเสร็จ พอเดินออกมาจากห้องน้ำก็

“อ่าวพี่ ตื่นนานแล้วหรอครับ แหะๆ” ผมเจอพี่ซันกำลังเดินมาหยิบมือถือที่หัวเตียงพอดี

“อืม เมื่อคืนหลับสบายมั้ย ออกไปกินอะไรก่อนสิ ไฟน์ทำไว้ให้แล้ว” พี่ซันบอก

“ก็ดีครับ ขอบคุณพี่มากนะครับที่ให้ผมนอนด้วย” ผมก็ไม่รู้สิ ทำหน้าไม่ถูกเหมือนกัน เมื่อคืนนอนกอดกันอยู่แท้ๆ พอมาตอนเช้าดูเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ช่างมันเถอะสงสัยผมจะคิดมากไปเอง

“จะมานอนทุกคืนก็ได้นะ” เอ๊ะ ผมหูฝาดไปป่าว พูดแล้วเดินหนีออกไปซะงั้น สงสัยจะแค่พูดเล่นๆมั้ง

“แหมไอ้คุณชาย ตื่นสายแบบนี้มึงไปเรียนทันด้วยรึไง” แต่เช้าเลยนะ พี่ผม

“โห เฮียอ่ะ ก็วันนี้วันเสาร์ไม่ได้ไปเรียนก็ตื่นสายหน่อยสิ ไหนมีไรกินมั่ง หิวไส้จะขาดแล้ว” ผมทำท่าปวดท้อง วิ่งเข้าไปหาเฮีย

“ข้าวผัดในครัว เดี๋ยวกูจะบินเย็นนี้แล้ว มึงดูแลห้องกูให้ดีๆล่ะ” เฮียไฟน์จะไปแล้วหรอเนี่ย ไม่เห็นรู้เลย

“อ่าว เฮียจะไปวันนี้แล้วหรอ ไชน์ไม่เห็นรู้เลยอ่ะ งอนๆ” ผมแกล้งทำป็นงอน หน้างอๆ

“หึ..หึ” เสียงปริศนาจากคนนั่งจิบกาแฟเงียบๆที่โต๊ะ

“โตเป็นควายแล้วมาทำท่าอะไรของมึงไปกินข้าวได้แล้ว แล้วก็เก็บของซะ เดี๋ยวมึงเตรียมตัวไปส่งกูตอนเย็นด้วยล่ะ” เฮียไฟน์พูดบ่นๆแล้วเดินหายเข้าห้องไป

ผมกินข้าวด้วยบรรยากาศชวนอึดอัด พี่ซันนั่งเงียบไม่พูดไม่จานั่งจิบกาแฟเปิดไอแพดไป ทำไมมันอึดอัดแบบนี้วะเนี่ยพี่เค้าแอบมองผมบางทีที่ผมเผลอสบตาเค้าก็ก้มไปดูไอแพดต่อ ผมกินข้าวจนเสร็จ แล้วก็จัดของให้เข้าที่เข้าทางย้ายของเข้าไปห้องพี่ไฟน์

ซึ่งต่างจากห้องพี่ซันโดยสิ้นเชิงดูมืดๆ ทึมๆ เค้าอาจจะออกแบบดูโมเดิร์นก็ได้ แต่ผมว่ามันดูน่ากลัวมากกว่า ห้องพี่ผมจะออกแนวสีดำตัดกับสีขาวเตียงก็สีดำ ผ้าม่านก็ดำ มีแต่พื้น กับผนังที่เป็นสีขาว เฟอร์นิเจอร์ดำหมด ห้องน้ำก็ดูกว่าตกแต่งสีขาวตัดลายหินอ่อนสีดำ สงสัยคงต้องเปลี่ยนผ้าปูแล้วล่ะ ผมไม่ชอบสีดำเลย

“เฮียนี่มันห้องนอนหรือห้องดับจิต มันดูวังเวงจัง” ผมบ่นพลางเดินไปเก็บหนังสือที่ชั้น

“กูสะดวกแบบนี้ รีบเก็บได้แล้ว เดี๋ยวจะได้ออกไปกัน ส่วนรถมึงฝากหอเค้าไว้ก่อน กูบอกเค้าไว้แล้ว” เฮียไฟน์นี่จัดการทุกอย่างจริงๆ

“คร้าบบบบ”

ตอนนี้พวกผมอยู่ร้านอาหารแถวๆ คอนโดครับ กินข้าวกันก่อนไปส่งพี่ไฟน์ที่สนามบินครับ วันนี้นั่งรถพี่ซันออกมารถหรูเลยครับ ผมล่ะอิจฉาคนรวยจริงๆเลย

“ว่าแต่เฮียจะไปตั้ง 3 เดือนเลยหรอ คิดถึงอ่ะ” ผมถามเฮียตอนที่เรากินข้าวกันเรียบร้อย

“ก็ไปงาน พูดแบบนี้มึงจะเอาอะไรอีกล่ะ” แหม เฮียนี่รู้ทันตลอด

“แหมเฮียก็นะ ฝากซื้อรองเท้าหน่อยสิเฮีย ที่นู่นมันถูกมากๆเลย เฮียออกเงินไปก่อนนะ” ผมพูดอ้อนๆ

“เออๆ ไว้กูจะดูมาให้แล้วกัน” เฮียบ่นหงุดหงิดๆ 555 ของฟรีๆ

ณ สนามบิน

“กูไปก่อนนะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ กูไม่อยู่ทำตัวดีๆ กูมีสาย ถ้ามึงไม่ตั้งใจเรียนกูบอกพ่อแน่” จะไปละยังมาขู่อีก

“ผมก็ตั้งใจตลอดนั่นแหละ เฮียก็ดูแลตัวเองดีๆละกัน อย่าลืมโทรบอกม๊าก่อนจะขึ้นเครื่องล่ะ” ม๊าโทรหาผมตั้งแต่ตอนอยู่ที่คอนโดแล้วครับ ถามเรื่องห้องกับเรื่องเรียน

“เออรู้แล้ว กูไปละ ฝากดูน้องกูด้วยนะไอ้ซัน” พี่ผมหันไปลาพี่ซันที่ดูเหมือนไร้ตัวตนไปเลย

“เดี๋ยวกูดูแลให้อย่างดีเลย มึงไม่ต้องห่วง” พี่ซันบอกลาแล้วผมก็ได้เวลากลับครับ

พอขึ้นรถมาปุ๊ป ความรู้สึกแปลกๆถาโถมเข้ามาอีกแล้วครับ พอหันไปมองดีๆพี่ซันนี่หล่อมากเลยนะครับ หน้าดูคม จมูกโด่ง ปากเป็นรูปกระจับสวย ตัวขาวแล้วยังหอมอีก เอ้ย..แบบว่าดูสะอาดนะครับ หุ่นก็ดีอีกต่างหาก ตัวสูงพอๆกับพี่ผมเลยครับ ในบ้านผมเตี้ยสุดแล้วครับผมเหมือนแม่นะครับ ไม่ได้สูงปรี๊ดแบบพวกเฮียๆ สงสัยจะได้ยีนด้อยมาแหงๆ เผลอมองหน้าพี่เค้าอีกแล้ว ไอ้บ้าเอ้ย ก็ผู้ชายเหมือนกันทำไมถึงมองเค้าหล่อได้วะเนี่ย

“มองอีกแล้วนะ มีไรรึป่าว กูหล่ออ่ะดิ หึ” ตอนนี้ติดไฟแดงอยู่นะครับ

“ก็หล่อ อุ๊บ.. เอ่อ ว่าแต่พี่มาอยู่แบบนี้แฟนพี่เค้ามาหาเค้าจะไม่อึดอัดหรอ ที่ผมมาอยู่ด้วยแบบนี้” ผมต้องรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนครับ

“กูไม่มีแฟน มึงก็ไม่มีหนิ” พี่ซันพูดแล้วยิ้ม

“เดี๋ยวก็มีพี่ ผมหน้าตาดีขนาดนี้ ว่าแต่พี่แวะซุปเปอร์ก่อนเค้าคอนโดได้ป่าว พอดีผมจะซื้อของนิดหน่อย” ผมลืมมีดโกนหนวดไว้ที่หอน่ะครับ ให้กลับไปเอาก็คงไม่ดีกว่า

“ได้สิ จะได้ซื้อของเข้าห้องด้วย”

แล้วพี่ซันก้เลี้ยวเข้าซุปเปอร์ใกล้ๆคอนโด ผมกับพี่ซันไปเดินเลือกซื้อของกันอยู่ พี่ซันก็ขอไปเข้าห้องน้ำ แล้วจู่ๆ ก็...

“ไชน์ มึงมาทำไรที่นี่”

“อ่าว ไอ้ป้อง พอดีกูออกไปส่งเฮียไฟน์ที่สนามบินมา กูเลยแวะซื้อของนิดหน่อย มึงมากับใครวะ” ไอ้ป้องเดินเข้ามาทักผม

“มากับกูไง มันจะมากับใครได้ล่ะวะ ว่าแต่มึงทำไมมากับพี่เค้าได้วะ” ไอ้ปกเดินมาข้างหลังผม ตอนนี้พี่ซันเดินออกไปเข้าห้องน้ำครับ

“ก็กูออกไปส่งพี่กูที่สนามบินมา เนี่ยก็มาแวะซื้อของก่อนเข้าคอนโด ว่าแต่พรุ่งนี้พวกมึงไปไหนรึป่าววะ กูจะไปหาที่ห้องหน่อย” ผมถามไอ้ปก

“มาสิ จะมาคืนนี้เลยก็ได้นะ” ไอ้ป้องบอก

“พี่ว่าคงไม่ได้หรอก” พี่ซันโผล่มาจากข้างหลังผมครับ

“ไฟน์ฝากพี่ดูแลไชน์ไว้ คงให้ไปค้างคืนที่อื่นไม่ได้ ไปกันไชน์กลับห้องเถอะ” แล้วพี่ซันก็ลากผมออกมาพร้อมกับรถเข็น

พอจ่ายเงินเสร็จพี่ซันก็รีบพาผมกลับมาคอนโดทันทีเลย ไม่รู่ทำไมพี่ซันถึงหงุดหงิดขนาดนี้ ตอนลากผมมาพี่เค้าบีบจนแขนผมเจ็บไปหมด ผมก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้เค้าโกรธเลยซักนิด

“ห้ามไปไหน ถ้าพี่ไม่อนุญาต” อยู่ดีๆพี่ซันก็พูดขึ้น

“ทำไมผมจะไปไหนมาไหนไม่ได้ ผมไม่ใช่เด็กนะพี่ พี่ไม่ต้องดูแลผมมากขนาดนั้นก็ได้” ผมชักเริ่มจะหงุดหงิดแล้วครับ

“ก็ไฟน์มันฝากกูดูแลมึง มึงอยากไปนอนที่อื่นมากนักรึไง ห้ะ” พี่ซันเริ่มโมโห ผมก็โมโหเหมือนกัน

“ผมก็แค่น้องของเพื่อน พี่กับผมไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ต้องมายุ่งเรื่องส่วนตัวของผม” ผมเริ่มตะโกนใส่พี่ซัน ผมไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงใส่ผมทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย

“หึ”

“อุ๊บ...อ่อยอู” อยู่ดีๆไอ้พี่ซันมันเดินมากระชากผมเข้าไปจูบแบบรุนแรงจนผมเจ็บไปหมด พอผมได้สติผมผลักไอ้หมาบ้าจนสุดแรงเกิด

“พี่ทำเหี้ยไรเนี่ย” ผมรีบวิ่งออกมาจากห้อง แล้วรีบเค้าห้องล๊อคทันที นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผม ไอ้พี่ซันมันทำแบบนี้ทำไม ผม..ผมไปทำอะไรให้เค้าเจ็บแค้นถึงต้องมาทำกับผมแบบนี้

“ปังๆๆ...ปังๆๆ...ไชน์กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจ มึงออกมาคุยกับกูก่อนไชน์ ไชน์ ปังๆๆ” พี่ซันทุบประตูห้องผมไม่ยอมหยุด ใครจะยอมเปิดเกิดมันบ้าปล้ำผมขึ้นมาทำไงล่ะ ผมไม่มีทางให้มันเกิดขึ้นแน่ คืนนี้ผมต้องไปนอนที่อื่น ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้ ผมโทรหาไอ้กันให้มารับที่คอนโด แต่ยังไม่ได้เล่าอะไรให้มันฟัง ไอ้กันบอกว่าอีก 15 นาทีถึง

ผมรีบเดินไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ พอมองกระจกปากก็แตก แขนก็มีรอยแดงเต็มไปหมด ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย หรือว่าพี่ซันเค้าหึงที่ผมคุยกับไอ้ป้อง ไม่ใช่แน่ๆ พี่ซันก็ดูไม่ใช่เกย์ แต่ทำไมจู่ๆถึงทำกับผมแบบนี้ ทำไมมันสับสนแบบนี้ แล้วทำไมผมถึงต้องใจเต้นตอนที่คิดถึงจูบบ้าๆ นั่นด้วย แล้วไอ้กันก็ไลน์มาว่าจะถึงแล้วครับ ให้ผมลงมารอเลย เสียงเคาะก็เงียบไปแล้วด้วยครับ


*********************************************************************************************************


ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ พูดคุยกันได้นะคะ ติชมได้เลยค่ะ  :bye2:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

การที่ไฟน์ให้ไชน์มาอยู่ที่ห้องเนี่ย  คงไม่ใช่ว่าเจ้าเพื่อนซันวางแผนบอกให้ไฟน์เอาตัวไชน์มาอยู่ด้วยนะ

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Last...Love <สุดท้ายก็...รัก>
«ตอบ #8 เมื่อ15-05-2020 11:26:43 »

มาอีกตอนแล้วค่าา ฝากติดตามด้วยนะคะ  :mew1: :katai2-1:



ตอนที่ 4


แอ๊ด.. ย่องๆ ย่องๆ เหมือนจะไม่มีไอ้บ้านั่นอยู่แล้ว สงสัยจะเข้าห้องไปแล้ว  กริ๊กตอนที่ผมกำลังจะออกจากห้องไป

“หมับ จะไปไหน” เฮ้ยมาตอนไหนเนี่ย เมื่อกี้ผมว่าผมดูแล้วไม่เห็นมีใครเลย ผมอาศัยจังหวะเผลอรีบสะบัดมือแล้ววิ่งครับ ดีที่ถึงลิฟท์พอดีกดปิดทันก่อนที่ไอ้พี่ซันจะตามมาทัน ผมเคยเป็นนักวิ่งมาก่อนนะครับ ถึงจะขาไม่ยาวเท่าพี่ซันแต่วิ่งเร็วแน่นอน

“ติ๊ง เฮ้ยไอ้กัน กูอยู่นี่” ออกจากลิฟท์มาก็เจอไอ้กันอยู่ที่ล๊อบบี้แล้วครับ

“รีบไปเร็วๆ”

“อะไรของมึงจะรีบอะไรนักหนา เออๆ ดีนะกูยังไม่ได้ดับเครื่อง” ไอ้กันบ่น แต่ก็ยอมเดินตามผมที่ลากแขนมันไป เกิดไอ้พี่ซันตามมาทันละแย่แน่

“ไอ้ตัวดีจะไปไหน” มันมาแล้วครับ ไอ้บ้ามาแล้ว

“มึงรีบออกรถสิวะ ไปเร็วๆ” ผมสั่งไอ้กัน

“เปิดประตูสิวะ มึงจะไปไหน ลงมาเดี๋ยวนี้” พี่ซันพยายามจะเปิดประตูรถไอ้กันให้ได้

“นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย มึงรู้จักพี่เค้าด้วยรึไง” ไอ้กันสงสัย ทำไมมึงไม่ออกรถซักทีวะ

“ไม่ต้องถามมาก รีบออกรถ เดี๋ยวนี้!!” ผมรีบเร่งไอ้กัน

“เออๆ ไปๆ” แล้วไอ้กันก็ขับรถออกมา

“ฮู่ว เกือบไป” ผมถอนหายใจ

“มึงไปรู้จักพี่ซันได้ไงวะ หรือว่าเพื่อนพี่มึงคือพี่เค้า” ไอ้กันถามสงสัย

“ก็เออ ว่าแต่มึงรู้จักมัน..เอ่อ พี่เค้าด้วยหรอวะ” ไม่ได้เรียนคณะเดียวกัน รู้จักกันได้ไง

“รู้จักสิ พี่เค้าดังมากเลยนะเว้ย แม่พี่เค้าเป็นที่ปรึกษาพิเศษที่มหาลัยเรา พ่อพี่เค้าก็เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โต กูเคยไปเจอพี่เค้าที่งานที่กูไปกับพ่อแม่กูอ่ะ”

“อ่อ แล้วเค้าเป็นคนยังไงวะ” ผมเริ่มซักไอ้กันแล้วครับ

“ก็ดูสุภาพ เงียบๆ เค้าวางตัวดี สาวๆนี่เข้าหาตลอด ก็เค้าทั้งหล่อทั้งรวย แต่กูไม่เห็นพี่เค้าสนใจใครนะ ว่าแต่มึงมีอะไรทำไมมึงต้องหนีเค้าแบบนั้น แล้วทำไมพี่เค้าต้องวิ่งตามมึงขนาดนั้น บอกกูมาเดี๋ยวนี้ ไม่สิ มึงต้องเล่าทุกอย่างให้กูฟัง ไว้ไปเล่าที่ห้องกู” เราถึงคอนโดไอ้กันพอดีครับ ผมโดนซักฟอกจนสะอาดแน่ๆ

ติ๊ด..ห้องไอ้กันนี่ผมเคยมานอนอยู่นะครับ ห้องจะคล้ายๆกับคอนโดพี่ผมนั่นแหละครับ แต่จะแยกห้องนอนแค่ห้องเดียว

“อ่ะ ว่ามา มึงต้องเล่า ทุกอย่าง!” พอเข้าห้องปุ๊ป มันตรงประเด้นเลยครับ ผมก็เล่าตั้งต้นจนถึง

“ก็นั่นแหละถึงตอนที่มึงเจอพี่เค้าวิ่งตามกูมานั่นแหละ” ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมตั้งตัวไม่ทัน ที่พี่ซันทำกับผมมันดูต่างจากที่ผมเคยเจอเค้าครั้งแรก

“กูว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ หรือว่าพี่เค้าจะชอบมึงวะ” ไอ้กันพูดแล้วหน้าคิดหนัก

“มึงจะบ้าหรอ กูกับเค้าเพิ่งจะเจอกันนะเว้ย แล้วอีกอย่างกูเป็นผู้ชาย มึงเห็นมั้ยว่ากูเป็นผู้ชาย” คิดอะไรของมัน ตึกๆ..ตึกๆ ไม่ๆ ผมไม่มีทางใจเต้นแน่นอนสงสัยอากาศจะร้อน ทำไมแก้มผมร้อนๆ สงสัยตอนที่วิ่งมายังไม่หายเหนื่อย

“มึงหน้าแดงแล้ว มึงชอบพี่เค้าใช่มั้ย ยอมรับกับกูมา” ไอ้กันซักไซ้ต่อ

“กูเพิ่งเจอเค้าแค่2วันนะเว้ย จะไปชอบได้ไง อีกอย่างกูก็ชอบผู้หญิงด้วย” ถึงพี่เค้าจะหล่อ ก็นะมันก็หล่อจริงๆ แต่ผมจะไปหวั่นไหวไม่มีทาง ผมไม่ใช่สาวน้อยที่คอยความรักแบบนั้น แต่ทำไมผมถึงต้องใจเต้นทุกครั้งที่คิดถึงหน้าพี่ซัน ไม่หรอกสงสัยจะยังกลัวโดนปล้ำ แต่พี่เค้าไม่ปล้ำเราหรอกน่า แต่เมื่อกี้กูกับกับเค้าไปแล้ว เสียงในหัวผมตีกันไปหมด แต่ไม่ใช่แน่ๆ ผมไม่มีทางชอบพี่เค้า แล้วพี่เค้าก็ไม่ได้ชอบผม อาจจะเพราะเค้าแค่โมโห

“เฮ้ย กูเรียกมึงตั้งนาน มึงคิดอะไรของมึงอยู่เนี่ย คิดถึงใครอยู่รึไง” ไอ้กันแซว

“กู..กูคิดว่าพรุ่งนี้จะไปเรียนยังไงดี กูไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเลยวะ แหะๆ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่ไอ้กันจะมาหาเอาอะไรจากผมอีก

“ใส่ชุดกูไปก่อนก็ได้ แล้วมึงจะมานอนกับกูนานแค่ไหนเนี่ย พี่มึงไม่ว่ารึไง” ไอ้กันถาม

“เดี๋ยวกูค่อยโทรบอกเฮีย คงจะอยู่ซัก 2-3 วันวะ รอให้สถานการณ์ดีขึ้นก่อนค่อยกลับไป” ถ้ากลับอยู่ตอนนี้ผมไม่รู้จะมองหน้าพี่เค้ายังไงด้วย

“เอ๊ะ นี่มึงไปทำไรมาวะเป็นรอยแดงๆ” ผมเห็นรอยแดงๆที่หน้าอกไอ้กันครับ มันก้มมาหยิบรีโมททีวี ผมเลยสังเกตเห็น

“สงสัยยุงกัด ไม่มีไรหรอก นั่งดูทีวีดีกว่า วันนี้มีบอลเตะ กูไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนละกัน” ไอ้กันรีบเดินหนีเข้าห้องน้ำไป

ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ แต่ก็ยังไม่อยากคาดคั้นมันมากครับ มันอาจจะยังไม่อยากบอกผม ผมรอให้มันพร้อมแล้วเล่าให้ฟังเองดีกว่า อืม..โทรบอกเฮียก่อนครับ เดี๋ยวเฮียจะเป็นห่วง ถ้าไอ้พี่ซันโทรไปฟ้องเฮียผม ผมโดนด่าหูชาแน่

“เฮียไฟน์ ถึงยัง” ผมโทรไลน์ไปนะครับ โทรทางไกลมันเปลือง555

“เพิ่งถึงที่พัก ว่าไง มีอะไร” เฮียไฟน์ถามเสียงดุเหนื่อยๆ

“เฮียไฟน์ ผมมานอนกับไอ้กันมัน 2-3 วันนะเฮีย พอดีจะมีเทสย่อย ผมจะมาติวกับมันอ่ะ” ต้องอ้างเรื่องเรียนไว้ก่อนครับ

“อืม ตั้งใจอ่านล่ะมึง อย่าให้เกรดตก ไม่งั้นกูให้พ่อหักเงินมึงแน่ แค่นี้แหละ กูไปพักผ่อนก่อน” เฮียขู่ผมอีกแล้ว

“คร้าบบ”

ผมกับไอ้กันนั่งดูบอลจนตี1แล้วก็นอนกันครับ สายๆก็ตื่นไปเรียนกัน วันนี้ผมมีเรียนบ่าย เลยตื่นสายได้ ผมกับไอ้กันโทรนัดไอ้แฝดมากินข้าวเที่ยงที่มอกัน

“เมื่อคืนมีอะไรรึป่าว แล้วมึงไปนอนที่ไหนมา” อยู่ดีๆไอ้ปกก็ถามผม มันรู้เรื่องนี้ได้ไงวะเนี่ย

“พวกมึงรู้เรื่องนี้ด้วย เมื่อคืนมันไปนอนกับกูมา” ไอ้กันรีบบอก

“ก็เพื่อนพี่มึงจะโวยวายที่ห้องกู แล้วมาต่อยน้องกูด้วย”

“เฮ้ย เกิดไรขึ้นวะ ทำไมมันมาต่อยมึงได้วะ ไหนมาให้กูดูหน่อย” มีแค่รอยแดงๆที่มุมปากนิดหน่อยครับ ดีที่ไอ้ป้องมันตัวพอๆกับพี่ซันเลยไม่เป็นไรมาก

“ช่างมันเหอะ ไปเรียนได้แล้ว” ไอ้ป้องบอกปัด แต่สีหน้าดูหงุดหงิดเหมือนโกรธใครมา

“เออๆ ไปก็ไป มึงเจ็บมากป่ะวะ วันนี้พวกมึงไปนอนห้องไอ้กันสิ นอนหลายๆคน ไอ้กันจะได้ไม่เหงา” ผมก็เป็นห่วงเพื่อนผมนะครับ ไม่รู้ไปมีเรื่องอะไรกันถึงกับต้องรุนแรงแบบนี้ ให้อยู่ห่างๆกันซักพักดีกว่า ให้แต่ละคนใจเย็นๆกันก่อนจะได้ไม่ต้องใช้อารมคุยกัน

“อืม ไปสิ” ไอ้ป้องหันมายิ้มให้ผม

“ไปสิวะ น่าสนุกดี” ไอ้ปกเดินมากอดคอผม แล้วไอ้ปองก็มาปัดมือไอ้ปกออก

“พวกมึงนอนพื้นแล้วกัน ห้องกูมีเตียงเดียวโว้ย” ไอ้กันบอก

“แค่นี้ก็ต้องมาหวง ชิ” ไอ้ปกแกล้งทำหน้างอน หวงอะไรของมัน แล้วไอ้ป้องก็เดินกอดคอผมเข้าจนเข้าห้องเรียน

5 P.M.

“เหมือนวิญญาณกูจะหลุดออกจากร่างเลยโว้ย” ผมบิดขี้เกียจ

“กูหิวแล้วไปหาไรกินกันดีกว่า วันนี้เรียนโคตรหนักเลย” ไอ้กันรีบเก็บของเข้ากระเป๋า

“พวกมึงอยากกินไรกัน” ไอ้ปกถาม

“ร้านป้าแล้วกันง่ายดี เดี๋ยวไปแวะซุปเปอร์ตอนก่อนถึงคอนโดไอ้กันด้วย จะได้ซื้อขนมไปกินกัน” ผมหันไปบอกเพื่อนๆ แล้วเราก็ไปกินข้าวกันจนอิ่ม

“มึงไปรถกูแล้วกัน กูไม่รู้ทางไปคอนโดไอ้กัน” ไอ้ป้องหันมาบอกผม ตอนนี้เราอยู่ที่ลานจอดรถครับ

“เออวะ ลืมไปมึงไม่เคยไป งั้นกูไปรถไอ้ป้อง มึงขับกลับคนเดียวแล้วกันเจอกันที่ซุปเปอร์” ผมหันไปบอกไอ้กัน

“เอ่อ กูว่ากูไปรถไอ้กันดีกว่า มันจะได้มีเพื่อนคุยไง เนอะๆ” ไอ้ปกหันไปพนักหน้าใส่ไอ้กัน

“ห้ะ เออวะ ไปก็ไป” ไอ้นกันทำหน้างง แล้วเราก็แยกกันไปรถคนละคัน ไอ้ป้องขับรถสบายมากครับ ผมเผลอหลับไปเลย

“อือ..อือ..” คนกำลังหลับเพลินๆ เหมือนมีอะไรมาโดนหน้าผม พอผมลืมตาก็ไฟเขียวพอดี รถติดมากเลยครับ

“จะถึงแล้ว มึงชิดซ้ายเลยเลี้ยวข้างหน้า” ไอ้ป้องไม่รู้อารมณ์ดีมาจากไหนเปิดเพลงนั่งยิ้มอยู่ได้ รถก็ติด ติดจนผมหลับเลยครับคิดดู

“นั่นไงไอ้ปกันกับไอ้ปก” ผมชี้ให้ไอ้ป้องดู

“รถโคตรติดเลย พวกกูมาถึงเมื่อกี้นี้เอง ว่าแต่มีอะไรป่ะวะไอ้ไชน์” ไอ้ปกหันมาถามผม

“มีสิ” ผมทำหน้าให้มันสงสัย

“หรอๆ อะไรวะ มีไร” มันทำท่อยากรู้มากเลยครับ

“กูหลับ เพราะรถติดจัด” 555 มันทำหน้าเหวอเลยครับ

“มึงแกล้งกูหรอไอ้ไชน์ กูจะให้ไอ้ป้องจัดการมึง เฮ้ย อะไรวะ” ไอ้ป้องรีบเดินเข้าไปลากพี่มันเข้าไปในห้าง

ซื้อของกันเยอะเหมือนจะไปอยู่เป็นอาทิตย์เลยครับ แต่โชคดีของฟรี ไอ้ป้องจ่าย555 มีเพื่อนรวยก็งี้แหละครับ ดีที่ไอ้แฝดมันเอาเสื้อผ้าติดท้ายรถไว้ครับเลยไม่ต้องกลับไปเอาที่คอนโดนมัน เพราะผมก็ยังไม่อยากเข้าไปตอนนี้เหมือนกัน ไอ้ปกมันบอกว่าที่ชอบเอาเสื้อผ้าติดไว้เผื่อว่าวันไหนไปนอนห้องสาวจะได้มีเปลี่ยนครับ ไอ้นี่มันร้ายครับ เห็ยตลกๆไปวันๆ แต่มีผู้หญิงเข้าหามันเยอะครับ แต่ไอ้ป้องผมไม่เคยเห็นมันไปไหนกับใครเลย

ณ คอนโด K

“ห้องก็กว้างเหมือนกันนี่หว่า พวกกูมาอยู่บ่อยๆได้เลยดิ555” ไอ้ปกหันไปบอไอ้กัน

“พอเลย พวกมึงเลิกคิดไปได้เลย ห้องพวกมึงก็มี” ไอ้กันรีบปฏิเสธทันทีเลยครับ

แล้วพวกเราก็ไปอาบน้ำแล้วมานั่งดูหนังกันครับ โซฟามันใหญ่แต่ผู้ชายอะครับ 4 คน ก็นั่งเบียดๆกันไปไอ้ป้องนั่งริมสุดถัดมาเป็นผม ไอ้กัน แล้วก็ไอ้ปกนั่งริมอีกข้าง นั่งดูจนผมเผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีผมก็พิงไหล่ไอ้ป้องอยู่ครับ

“มึงไม่ปลุกกูวะ เมื่อยป่าวมึง” ผมหันไปกระซิบไอ้ป้อง ไอ้กันกับไอ้ปกก็หลับไปแล้วครับ หลับคาโซฟานั่นแหละ

“ไม่เป็นไร มึงง่วงก็ไปนอนสิ เดี่ยวกูปูผ้าให้” ไอ้ป้องหันมายิ้ม

“มาๆกูช่วย” ผมกับไอ้ป้องไปเอาผ้าปูแถวๆโซฟานั่นแหละครับไอ้ 2 คนนั้นก็ปล่อยมันนอนไปครับ แล้วผมก็นอนที่พื้นกับไอ้ป้องนั่นแหละครับ แต่ผมขี้หนาวครับเลยนอนหดตัว แล้วไอ้ป้องก็มากอดผมใต้ผ้าห่มนั่นแหละครับ

“เห้ย กอดกูทำไม” ผมตกใจเลยครับ

“ก็มึงหนาว” มันบอกหน้าตาย

“กูทนได้ ไม่เป็นไร” ผมหันไปบอกมันครับ

“กูก็หนาว” มันบอกยังไม่ยอมปล่อยครับ

“เออ นอนๆ”

"ฝันดีนะ" ไอ้ป้องบอก

ผมรู้สึกอบอุ่นกับอ้อมกอดนี้ แต่ผมก็รู้สึกแปลกๆในใจ มันคืออะไรกันแน่ ทำไมผมคิดถึงอีกคนที่กอดผมแบบนี้เหมือนกัน...


*****************************************************************************************************


มาถึงตอนที่ 4 กันแล้วนะคะ พูดคุยกันได้นะคะ รักผู้อ่านทุกคนนะคะ  :monkeysad: :กอด1: :3123:

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
:pig4: :pig4: :pig4:

การที่ไฟน์ให้ไชน์มาอยู่ที่ห้องเนี่ย  คงไม่ใช่ว่าเจ้าเพื่อนซันวางแผนบอกให้ไฟน์เอาตัวไชน์มาอยู่ด้วยนะ


ต้องรอดูต่อไปนะคะ อิอิ :katai2-1: :katai5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

ไอ้ป้อง  แกชอบไอ้ไชน์ ใช่ไหม?

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อันนี้แถมตอนพิเศษให้นะคะ เผื่อพรุ่งนี้ไม่ได้มาต่อให้ :katai4: :katai5:


ตอนที่ 5

(Sun’s side)

2 ปีที่แล้ว...

“ปิดเทอมนี้ไปเที่ยวบ้านกูป่าวพวกมึง” อยู่ดีๆไอ้ไฟน์ก็ชวนพวกผมไปเที่ยวที่บ้านมันครับ

“ไปดิวะ แล้วมึงอ่ะไอ้ซันไปป่าว” ไอ้โอ้หันมาถามผม

“ไปดิ อยู่บ้านก็เบื่อๆ” ผมอยู่บ้านก็ไม่มีไรทำครับ นอกจากแม่จะลากผมไปงานนู้นงานนี้ น่าเบื่อจะตายไปไปเที่ยวสูดอากาศดีๆซะหน่อย

“ไปรถกูแล้วกัน เอาไปคันเดียวพอ” ไอ้ไฟน์บอก

พวกผมสรุปกันว่าจะไปหลังสอบเสร็จ 2 วันครับ จะได้อยู่เที่ยวหลายวันหน่อย จะไปกันอาทิตย์นึงครับ พอถึงวันเดินทางพวกผมก็ผลัดกันขับครับออกกันตั้งแต่ 6 โมงเช้า ถึงก็ประมาณทุ่มนึงได้ครับ ขับมาเรื่อยๆครับ ไม่ได้รีบมาก

บ้านไอ้ไฟน์มีสวนดอกไม้ตัดขายกรุงเทพนะครับ บรรยากาศสดชื่นมากๆ อากาศก๋เย็นสบายดี ผมชอบบรรยากาศแบบนี้ เงียบสงบ ไม่วุ่นวาย พ่อกับแม่ไอ้ไฟน์ก็ต้อนรับพวกเราอย่างดีเลยครับ ผมกับไอ้โอ้นอนที่ห้องรับแขกด้วยกันครับ พวกผมทานข้าวกันเรียบร้อยก็มาอาบน้ำ พักผ่อน เอาแรงไว้เที่ยวพรุ่งนี้กันครับ

“ก๊อกๆๆ เห้ย ตื่นๆๆ” เสียงใครมาปลุกตั้งแต่..ตี 4 ครึ่ง ผมลุกอย่างัวเงียเดินไปเปิดประตูครับ

“มีไรแต่เช้าวะ” ผมถามไอ้ไฟน์เองครับ มันน่าจะอาบน้ำแล้ว ดูจากเสื้อผ้ามันนะครับเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสบายๆ

“อรุณสวัสดิ์ รีบไปอาบน้ำกัน เดี๋ยวกูพาไปดูเค้าเก็บดอกไม้กัน” ไอ้ไฟน์บอก

“เออๆ อีกแปปละกัน กูอาบน้ำก่อน” ผมเดินไปปลุกไอ้โอ้ที่หลับสนิทให้ลุกมาเตรียมตัวอาบน้ำ ผมอาบก่อนนะครับ พอเราอาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จก็ออกไปที่สวนดอกไม้กัน

“เค้าเก็บกันตั้งแต่มืดเลยหรอวะ กูคงทำงานแบบนี้ไม่ได้แน่ หาววว....” ไอ้โอ้เดินไปบ่นไป

“มึงก็หัดตื่นเช้าๆบ้างสิวะ บรรยากาศดีนะเว้ย เผื่อพวกมึงอยากถ่ายรูปกัน” ไอ้ไฟน์บอก

แล้วพวกผมก็ไปช่วยพวกพี่ๆคนงานเก็บดอกไม้กันครับ มันก็สนุกดี แต่...

“เฮียไฟนนนนนนนนนนนนน” เสียงเรียกไอ้ไฟน์มาพร้อมกับเด็กผู้ชายมอปลายคนนึงที่วิ่งมากระโดดกอดไอ้ไฟน์

“ว่าไง ไอ้ตัวแสบเมื่อวานมึงหายไปไหนมา กูมาไม่เห็น” ไอ้ไฟน์หันไปพูดกับเด็กคนนั้น เคยมั้ยครับแค่เห็นครั้งแรกผมก็รู้สึกกับเด็กคนนี้ไม่เหมือนกับใคร ดูสดใสไม่มีพิษภัยอะไร มองแล้วสบายตา สบายใจ

“นี่เพื่อนกูมาเที่ยว คนนี้ชื่อโอ้ ส่วนคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นชื่อซัน ส่วนนี่น้องชายคนสุดท้องของบ้านกูชื่อไชน์” ไอ้ไฟน์แนะนำผมกับน้องมัน ไชน์ตัวไม่สูงเท่าไฟน์หรอกนะครับ ผิวขาว ตาโต ปากรูปกระจับดูชมพู รูปร่างไม่ผอมเกินไปไม่อ้วนเกินไป ผมว่าผมชอบไอ้เด็กคนนี้เข้าซะแล้ว

“หวัดดีคร้าบบ เฮียวันนี้ให้ไชน์เก็บด้วยนะ” มันทำท่าอ้อนไอ้ไฟน์ใหญ่ ผมคิดว่าถ้าผมเป็นคนโดนอ้อนบ้างคงจะรู้สึกดีมากขนาดไหน

“นี่มึงจะเอาอะไรจากกูเนี่ย” ไอ้ไฟน์พูดกับน้องมัน

“โห เฮียอ่ะ วันนี้พวกเฮียจะไปไหนกันหรอ ไชน์ขอไปด้วยสินะๆๆ” ไชน์ยิ่งอ้อนมันก็ยิ่งทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้น ผมอยากจะดึงเด็กคนนี้เข้ากอดให้หายหมั่นเขี้ยว

“พวกมึงว่าไง” มันหันมาถามพวกผม

“แล้วแต่มึง” ผมตอบ แต่ในใจนี่ผมอยากจะพาไชน์ไปด้วยทุกๆที่ อยากมองหน้า อยากอยู่ใกล้ๆ

แล้วพวกผมก็ไปเที่ยวกันโดยที่ไอ้ตัวแสบตามไปด้วยทุกวัน ผมมีความสุขที่สุดตั้งแต่เคยไปเที่ยวที่ไหนมาเลย จนพวกผมได้เวลากลับกันครับ ผมไม่อยากจากไปเลย อยากอยู่กับไอ้ตัวแสบไปนานๆ ผมจะต้องทำอะไรซักอย่าง ไม่ให้มันไปเป็นของใคร ผมจะต้องเอาไชน์มาเป็นของผมให้ได้ แล้วแผนที่ผมคิดไว้ก็เริ่มขึ้น...

เปิดเทอม

“ไฟน์ มึงย้ายมาอยู่คอนโดกับกูดิ ยังไงห้องก็ว่างอีกห้อง มึงจะได้อ่านหนังสือติวกับกูง่ายๆด้วย” ผมถามไอ้ไฟน์หลังจากเราเพิ่งเลิกเรียนกัน

“เห้ย จะดีหรอวะ กูเกรงใจมึง อีกอย่างหอกูก็อยู่ใกล้ๆมอด้วย” ไอ้ไฟน์บอก

“เห็นมึงบอกมีปัญหาเรื่องที่จอดรถกับที่หอไม่ใช่หรอวะ มาอยู่กับกูก็ได้ มึงก็จ่ายน้ำไฟให้กูถือเป็นค่าห้องแล้วกัน ยังไงเราก็เพื่อนกัน มึงไม่ต้องเกรงใจกู” ผมพยายามหาเหตุผลร้อยแปด ยังไงผมก็ต้องให้ไอ้ไฟน์ไปอยู่กับผมให้ได้

“ขอบใจมึงมากนะเว้ย เดี๋ยวยังไงกูโทรไปบอกแม่กูก่อนแล้วกัน” เยสสส ในที่สุดมันก็ยอมซะที

“จะย้ายตอนไหนก็บอกกูแล้วกัน เดี๋ยวกูจะไปช่วยขนของ” ผมต้องทำดีกับไอ้ไฟน์ไว้ เพราะอยากได้น้องมัน เอ้ย..ยังไงมันก็เป็นเพื่อนผมนะครับ

“ว่าแต่ช่วงนี้ไอ้โอ้ไม่ค่อยมาเรียนเลยนะ มึงเจอมันบ้างรึป่าววะ” ไอ้บุ๊คมาถามหาไอ้โอ้กับพวกผม ช่วงนี้ไอ้โอ้ไม่ค่อยมาเรียนครับ โทรไปก็ไม่ค่อยรับ

“มันไปไล่ไอ้คนที่มาตามจีบน้องมันเว้ย น้องมันมางาน open hose ที่มอเราเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว555” ไอ้ไฟน์บอก

“แม่ง อาการหนักวะไอ้นี่ แต่น้องมันก็โคตรน่ารักเลยนะ มึงว่าป่ะไอ้ซัน” ไอ้บุ๊คหันมาถามผม

“ก็ดี” น้องแอ้ก็น่ารักนะครับ แต่ผมไม่ได้คิดจะชอบแบบนั้น ตอนนี้ผมมีคนที่ต้องการแล้ว

“มึงนี่มันตายด้านรึไงวะ ดาวคณะมาชอบมึงก็ตั้งหลายคนมึงก็ไม่เอาเค้าซักคน” ไอ้บุ๊คว่าผม

“ก็กูไม่ชอบ” ผมหันไปตอบแล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปครับ

ตอนนี้ไอ้ไฟน์ก็ย้ายมาอยู่กับผมได้เดือนนึงแล้วครับ เราเข้ากันได้ดีเลย ไอ้ไฟน์เป็นคนรักสะอาด ก็ดีครับอยู่กันได้ส่วนผมไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้ว ส่วนไอ้โอ้ด้วยความที่มันหวงน้องมากซะจน มันยอมซิ่ว ใช่ครับซิ่วแล้วไปเรียนกับน้องมัน เห็นมันบอกว่าน้องมันจะเข้ารัฐศาสตร์ที่มอผมนี่แหละครับ ไม่รู้มันคิดอะไรอยู่ครับ…

1 ปีผ่านไป

ตอนนี้พวกผมอยู่ปี2 แล้วครับ แผนของผมใกล้จะเป็นจริงแล้วครับ ไอ้ไฟน์มาปรึกษาผมเรื่องน้องของมันซึ่งตอนนี้อยู่ม.6 แล้ว เหมือนไชน์จะอยากเรียนรัฐศาสตร์แต่ยังไม่รู้จะเข้าที่ไหนดี ผมเลยแนะนำไปว่าให้ลองมางาน open hose ของมอเราดู ผมเลยจัดการให้ไอ้โอ้ไปพูดโน้มน้าวให้น้องอยากมาเรียนที่นี่ ตอนนี้ไอ้โอ้เรียนรัฐาสตร์อยู่ปี1 กับน้องแอ้นั่นแหละครับ แล้วผมก็ได้เจอไอ้ตัวแสบอีกครั้ง..

“นายชื่อไร เราชื่อปกนะ ส่วนนี่ป้องน้องเรา” มีเด็กผู้ชายตัวสูง 2 คนมายืนคุยกับไอ้ตัวแสบของผมอยู่ ตอนนี้ผมอยู่ที่บูธคณะบริหารนะครับ อยู่ใกล้ๆบูธคณะรัฐศาสตร์ ส่วนไอ้ไฟน์ก็ไปเป็นพิธีกรในงานไม่ว่างมาดูน้องมันหรอกครับ เห็นไชน์มากับเพื่อนอีกคนตัวขาวๆ น่าจะมาจากโรงเรียนเดียวกัน

“เราชื่อไชน์ ส่วนนี่เพื่อนเราชื่อกัน” ไอ้ตัวแสบหันไปพูดทักทาย ส่วนผมแอบยืนดูอยู่ที่บูธครับ

“อยากเข้าคณะนี้กันหรอ เรากับน้องกำลังเดินดูอยู่ ไม่รู้จะเข้าคณะไหนดี”

“มาเรียนด้วยกันดิ จะได้มีเพื่อนเยอะๆ” ไอ้ตัวแสบพูดจายิ้มแย้ม เห็นแล้วมัน.. ผมไม่อยากให้ไชน์ยิ้มแบบนั้นให้กับใครนอกจากผมเลย

“คณะนี้ก็ดีนะ มึงว่าไง” แล้วไอ้สูงอีกคนก็พูดขึ้น

“มึงแน่ใจหรอไอ้ป้อง” ผมเห็นมันคุยกันอยู่ แต่ไอ้คนที่เงียบๆ ผมเห็นสายตาที่มันมองมาที่ไอ้ตัวแสบของผมแล้ว ผมไม่อยากให้มันเรียนด้วยกันเลย
แล้วไอ้ตัวแสบก็ได้เพื่อนใหม่ในทันที มันเป็นคนสดใส น่ารัก เข้ากับคนง่ายครับ แล้วงานวันนั้นก็ผ่านไป ผมติดธุระกับที่บ้านเลยไม่ได้ไปส่งน้องที่สนามบินครับ มีแต่ไอ้ไฟน์ที่ขับรถไปส่งน้องมันกลับเชียงราย

หลายเดือนต่อมา

“เห้ย ไอ้ซันน้องกูมันสอบที่นี่ติดวะ กูจะได้คอยดูมันแทนพ่อแม่ อย่างน้อยก็เรียนที่เดียวกัน มึงต้องคอยช่วยกูดูแลน้องกูด้วยนะเว้ย” ไอ้ไฟน์วิ่งหน้าตั้งมาบอกผม จริงๆมันรักแล้วก็เป็นห่วงน้องมันมากนะครับ แต่มันไม่ค่อยแสดงออก มันบอกว่าเดี๋ยวน้องมันได้ใจ

“เออ กูจะดูแลน้องมึงเอง” ตอนนี้ผมกับมันค่อนข้างสนิทกันมากๆเลยครับ ในที่สุดไอ้ตัวแสบก็จะได้มาอยู่ใกล้ๆผมซะที...




*****************************************************************************************************

หวังว่าจะชอบนะคะ ฝากน้องไชน์กับพี่ซันไว้ด้วยนะคะ  :impress2: :กอด1:

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาเอาใจช่วยพระเอกกันนะคะ  :mew2: :mew1:



ตอนที่ 6

แล้ววันนี้ก็มาถึง...

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องครับ วันนี้อาจารย์ยกคลาสผมเลยไม่มีเรียน แล้วผมก็ต้องกลับมาที่นี่อยู่ดี จากที่ผมไปสิงอยู่ห้องไอ้กันได้ 3 วันแล้ว ตอนนี้บ่ายแล้วครับ น่าจะไม่มีใครอยู่ที่ห้อง ผมเข้ามาในห้องก็ปกติดีไม่มีใครอยู่จริงๆครับ พี่ซันคงจะไปเรียน ผมทำความสะอาดห้องผมจนสะอาดเรียบร้อย เก็บของให้เข้าที่ข้างทาง ผมกะจะงีบซักหน่อยเมื่อคืนนอนดึกนะครับ

ผมรู้สึกเหมือนมีคนมาจับหน้าผม ผมตื่นแล้วล่ะครับแต่ยังไม่ลืมตา ผมค่อยลืมตามองคนตรงหน้า สายตาที่มองมาดูเป็นห่วง ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับ อยู่ดีๆพี่ซันก็หันหลังเดินออกจากห้องผมไป ผมรู้สึกสับสนกับที่พี่เค้าทำ แล้วก็สิ่งที่อยู่ในใจผม

พอผมกดมือถือดูก็พบว่า 6.16 P.M. แล้วครับ กะงีบแปปเดียวนะครับ แต่หลับยาวเลย

โครกกก... ท้องผมร้องเองครับ แหะๆ มัวนอนเล่นมือถือจนเพลินเลย วันนี้ผมเพิ่งจะกินข้าวแค่มื้อเดียวเองก่อนออกมาจากคอนโดไอ้กันครับ

ผมค่อยๆ แง้มประตูออกไปก็ไม่เจอใครครับ พอผมเดินไปที่ครัวก็เห็นมีกับข้าววางอยู่ 2 อย่างกับโน้ตแปะไว “หิวก็กินนะ” หืม..ผู้ชายแบบพี่ซันทำกับข้าวเป็นด้วยหรอเนี่ย ผมแค่เจียวไข่ก็ไหม้แล้วครับ กับข้าวหน้าตาน่ากินจังแต่ไม่รู้จะอร่อยรึป่าว

พี่ซันทำผัดกระเพราปลาหมึกกับกุ้งผัดพริกเผาไว้ครับ ยังร้อนๆอยู่เลย สงสัยจะเพิ่งทำเสร็จพี่ซันก็น่าจะยังไม่ได้กินข้าวยังเต็มหม้ออยู่เลย ผมเดินไปเอาหูแนบประตูแอบฟัง แต่เสียงเงียบมาก ได้ยินแต่เพลงเบาๆ ห้องมันจะเก็บเสียงดีไปไหน

“แกร๊ก..เห้ย” พี่ซันมาเปิดประตูแล้วผมที่ยืนแนบหูอยู่กับประตูก็ล้มไปซุกเข้าที่อกของพี่ซันพอดี

“เอ่อ..พี่ซันกินข้าวรึยังอ่ะ” ผมพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เดี๋ยวโนจับได้ว่ามาแอบฟัง

“ยัง ว่าแต่มายืนแอบฟังอะไร” พี่ซันหน้านิ่งจนผมเริ่มกลัว พี่ซันจับแขนผมทั้งสองข้างแล้วก้มหน้าลงมาจ้องตาผม จนผมต้องหลบตาพี่ซัน

“เอ่อ ผม..ผมไม่ได้แอบฟังอะไรเลยนะพี่ ผมแค่จะตามพี่ไปกินข้าวด้วยกันน่ะ” ผมรีบแก้ตัว

“หรอ คราวหน้าเอามือเคาะห้องนะ ไม่ต้องเอาหูเคาะ” พี่ซันพูดหน้านิ่ง

“พี่ไปกินด้วยกันดิ พี่ทำกับข้าวไว้เยอะเลยผมกินคนเดียวไม่หมดหรอก” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องและพยายามยิ้มให้พี่ซัน เผื่อว่าสถานการณ์จะดีขึ้น

“กูไม่หิว” พี่ซันกำลังจะปิดประตูห้อง

“ปัก..โอ้ยย” ผมดันประตูไว้ครับ แต่พลาดโดนประตูหนีบมือ

“มึงทำไรของมึงเนี่ย ไหนเอามาดูเร็ว” พี่ซันดูตกใจมากเลยครับ แต่ไม่ได้หนีบแรงมาหรอกนะครับ แต่มือผมมันแดงมาก

“ไม่เป็นไรพี่ แค่นิดเดียวเอง เดี๋ยวก็หาย” ผมบอก พี่ซันเดินหายเข้าไปในห้องแล้วหยิบกล่องพยาบาลออกมา

“มานี่ กูจะทายาให้” พี่ซันลากผมมาที่โซฟาครับ ผมเพิ่งจะเห็นว่ามีเลือดซึมๆที่ปลายนิ้วด้วย พอเห็นแล้วก็เจ็บเลยครับ

“เห้ย เลือดๆ” ผมค่อนข้างจะกลัวเลือดนะครับ เห็นแล้วมือสั่นจะเป็นลมทุกที

“แสบหน่อยนะ” พี่ซันค่อยๆทำแผลให้ผม พี่เค้าพยายามทำเบาๆ จนเรียบร้อยนั่นแหละครับ

“โครกกก...เอ่อ” ท้องร้องอีกแล้วครับ อายก็อายไอ้ท้องบ้าดันมาร้องอะไรตอนนี้วะ

“ไปกินข้าวกัน กูหิวแล้ว” พี่ซันลุกยืนแล้วเดินไปโต๊ะกินข้าวครับ ผมก็เดินตามไปครับพี่ซันตักข้าวให้นะครับ

“อร่อยมั้ย” พี่ซันถามแล้วก็ตักปลาหมึกมาให้ผม

“อร่อยสิพี่ เนี่ยของโปรดผมเลย ผมชอบกินกุ้งกับปลาหมึก ง่ำๆ” ผมนั่งกินข้าวกับพี่ซันจนอิ่มนั่นแหละครับ ซัดเรียบ555 พี่ซันเก็บจานไปล้างให้นะครับ ทีแรกผมจะล้างให้แต่พี่ซันบอกว่ามือผมจ็บอยู่ เดี๋ยวเค้าจัดการเอง

ผมก็เลยเดินไปเปิดทีวีดูเกมส์โชว์ครับตลกดี พี่ซันล้างจานเสร็จก็มานั่งดูทีวีกับผม

“55555” พี่ซันขำ

“55555” ผมขำ

พอดูไปซักพักผมก็เริ่มหนาว ตอนนี้ผมใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อแขนยาวนะครับ อยู่ดีๆพี่ซันก็ลุกเดินเข้าไปในห้อง พอดีเดินกลับออกมาก็..

“พี่หนาวหรอ เอาผ้าห่มมาทำไมอ่ะ” จริงๆผมอยากจะขอห่มด้วยซะเลย กำลังหนาวๆอยู่พอดี พี่ซันนั่งเอาผ้าคลุมขาไว้ครับ

“พี่ซัน ผมขอห่มด้วยดิ เย็นขา” ผมโชว์ขาที่ขนกำลังลุกอยู่ครับ ถึงผมจะขนไม่เยอะก็เถอะ แต่ยังไงก็ต้องเห็นขนที่กำลังลุกชันอยู่แน่ๆ

“อืม” พี่ซันหันหน้าหนี แต่หน้าดูแดงๆนะครับ ไม่สบายรึป่าวนะ ผมค่อยๆซุกไปในผ้าห่มครับ

“พี่หน้าแดงๆนะ เป็นไรป่าว มีไข้หรอ” ผมเอื้อมมือจะไปแตะหน้าผากพี่ซัน แต่พี่ซันคว้ามือผมไว้แล้วหันมาจ้องหน้าผม

“ถ้าเค้ามาใกล้กว่านี้ พี่จะไม่หยุดแล้วนะ” แล้วพี่ซันก็ปล่อยมือผม หน้าผมร้อนผ่าว ใจเต้นแรงเหมือนเพิ่งไปวิ่งมาอย่างงั้นแหละ

ผมได้แต่นั่งเงียบไปแบบนั้น ผมไม่ได้รู้สึกกลัวพี่ซันนะเลยซักนิด แต่มันเป็นความรู้สึกที่ผมก็ไม่เคยเป็นมาก่อน หรือว่าผมจะชอ.. ไม่มีทางอ่ะ ผมหยุดความคิดไว้อยู่แค่นั้น เพราะตอนนี้พี่ซันเอาแขนมาวางไว้ที่ไหล่ผมครับ เหมือนเรากำลังนั่งกอดกันอยู่ ผมยิ่งใจเต้นหนักขึ้น

ผมนั่งดูหนังกับพี่ซันจนเริ่มดึก ผมก็พิงหัวที่ไหล่พี่ซันก็มันเมื่อยครับนั่งแบบนี้สบายดี แล้วก็อุ่นดีด้วย พอผมเคลิ้มๆกำลังจะหลับอยู่ดีๆพี่ซันก็ลุกขึ้นครับ

“พี่..ไปนอนก่อนนะ ฝันดี”

“อ้าว พี่ง่วงแล้วหรอ” ผมหันไปถาม

“ถ้าพี่อยู่ตรงนี้นานกว่านี้...คืนนี้เราคงไม่ได้นอน” พี่ซันหันหลังพูดแล้วรีบเดินเข้าห้องไปครับ

พี่เค้าหมายถึงอะไรนะ หรือว่า... ไม่ใช่หรอกน่า พี่เค้าจะคิดอะไรแบบนั้นได้ไงกัน และผมก็เข้าห้องมาด้วยความรู้สึกที่สับสน ผมรู้สึกดีที่พี่ซันกอด ผมรู้สึกดีที่พี่ซันคอยเป็นห่วง ผมไม่เคยมีแฟนมาก่อน ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกพวกนี้จะเรียกว่า ชอบ ได้รึป่าว หรือผมแค่หวั่นไหวไป

ผมหวังว่าผมคงไม่ได้คิดไปเอง พี่ซันอาจจะรู้สึกดีๆกับผม เพียงแต่ผมไม่รู้ว่าจริงๆแล้วพี่ซันคิดยังไงกับผมกันแน่ เค้าอาจจะแค่เป็นห่วง หรือเอ็นดูผมที่เป็นน้องของเพื่อนก็ได้ หรือว่าผมควรจะไปถามไอ้กันดี แต่เพื่อนผมก็ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเหมือนกัน อีกอย่างถ้ามันรู้มันจะต้องล้อผมแน่ๆ ที่ผมหวั่นไหวกับผู้ชายแบบนี้

(Sun’s side)
ไอ้ตัวแสบคงไม่รู้ตัวว่าจะทำให้ผมทนไม่ไหว ทีแรกผมก็แค่อยากจะอยู่ใกล้ๆ แค่อยากกอดให้หายคิดถึง แต่ก็ทำได้แค่โอบไหล่ แต่ไอ้ตัวแสบดันมาซบไหล่ผม แล้วซุกตัวมาหาผม มันคงจะหนาวครับ แต่ผมร้อนจนเกือบจะทนไม่ได้ ถ้าผมไม่รีบลุกออกมาก่อน คืนนี้ผมต้องทำอะไรกับไอ้ตัวแสบนี่แน่ๆ

ผมรู้สึกแย่มากๆที่ทำกับน้องแบบนั้น แต่ผมโกรธและก็โมโหที่เพื่อนน้องมายุ่งวุ่นวาย แค่ผมมองตามันก็รู้แล้วว่าคิดอะไรกับเด็กของผม มีแต่เด็กของผมนี่แหละครับที่ไม่รู้ว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรกับตัวเองอยู่ วันที่น้องออกไปผมไปถามกับไอ้เด็กแฝดนั่นว่าน้องไปที่ไหน แต่ก็มีปากเสียงกัน ก็ไอ้คนที่มาชอบเด็กของผมนั่นแหละครับ มันปากดีผมก็เลยต่อยมันไปแต่ไอ้แฝดอีกคนมาห้ามไว้ ไม่งั้นผมไม่ยอมหยุดแค่นั้นแน่

ผมไม่รู้จะไปหาไชน์ที่ไหน เลยโทรไปถามไอ้ไฟน์น่ะครับ ว่าน้องมันไปอยู่ที่ไหน ไอ้ไฟน์บอกว่าน้องไปอยู่กับเพื่อนอีกคนอ้างว่าจะไปอ่านหนังสือ แต่ผมก็ต้องทำนิ่งไว้ เดี๋ยวไอ้ไฟน์จะรู้ว่าผมคิดอะไรกับน้องมันอยู่ ผมเป็นห่วงแล้วก็รู้สึกผิดกับน้องมากๆ ที่ไปใส่อารมณ์ทำรุนแรงแบบนั้น ผมกลัวว่าน้องจะเกลียดผมด้วยซ้ำไป

ผมก็ใช้ชีวิตปกติให้ไอ้โอ้คอยดูแล้วก็มาบอกผมว่าน้องไปเรียนปกติดีมั้ย จนวันนี้ผมเข้าห้องมาก็เจอรองเท้าวางอยู่ที่ชั้นวางรองเท้า ก็รู้ว่าเด็กน้อยของผมกลับมาแล้ว ผมค่อยๆ เปิดประตูไปดูไอ้ตัวแสบที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอะไร ผมอยากจะอยู่ข้างๆน้องแบบนี้ไปตลอด ผมจะไม่ยอมปล่อยให้น้องไปอยู่ที่อื่นอีกแล้ว ถึงผมจะเป็นได้แค่พี่ชายผมก็ยอม ขอแค่ผมได้อยู่ใกล้ๆไชน์ก็พอ

ผมต้องแกล้งทำเป็นเย็นชากับไชน์ทั้งๆที่ผมอยากจะจับมากอด มาจูบให้หายคิดถึงมากแค่ไหนก็ต้องทำเป็นไม่สนใจ จนไอ้ตัวแสบโดนประตูหนีบมือนั่นแหละครับ น้ำตาคลอๆตอนเห็นเลือดของน้อง ทำให้ผมแทบบ้า ผมต้องค่อยๆเข้าไปในชีวิตของไชน์ให้ได้ ผมอยากเป็นคนที่ยืนข้างๆน้องไปตลอด...


(Shine’s side)

กริ๊งงงงง...กริ๊งงงงงงง

ผมเอื้อมไปปิดนาฬิกาปลุกในมือถือ วันนี้ผมมีเรียนเช้าครับ ผมว่าจะขอติดรถไอ้แฝดไปที่มอครับ เช้าๆแบบนี้ผมขับรถไม่ไหว ดีที่เฮียไฟน์ทิ้งกุญแจรถไว้ให้ แต่วันนี้ผมก็คงไม่ขับไปอยู่ดี ผมขี้เกียจขับรถนะครับ ชอบนั่งมากกว่า

“ก๊อกๆ”

“เปิดเลยคร้าบ ไม่ได้ล๊อค” ผมตะโกนออกไป ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จครับ กำลังเช็ดหัวอยู่

“ไปด้วยกันรึป่าว พอดีพี่จะเข้ามอเช้า” อืม..เอาไงดีนะ จะไปหรือไม่ไปดี

“จะดีหรอพี่ เกรงใจอ่ะ” ผมบอกแล้วเดินไปหาพี่ซันที่หน้าห้อง ตอนนี้ผมใส่เสื้อผ้าแล้วนะครับ แต่เสื้อยังไม่ได้ติดกระดุม

“เอ่อ..อืม...ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องขับรถไปสองคันไง” พี่ซันหน้าแดงๆ สงสัยจะร้อน

“ผมขอ 5 นาทีขอเช็ดหัวก่อนนะ” ผมบอก

“มานี่” พี่ซันดึงผ้าไปจากมือผม แล้วเอามาคลุมหัวผม ถูกครับพี่ซันเช็ดหัวให้ผม

“ไม่เป็นไรพี่ ผมเช็ดเอง” ผมเอามือไปจับมือพี่ซัน

“อ่า..อืม” พี่ซันเดินออกไป ผมรุ้สึกหน้าร้อนๆ สงสัยอากาศจะร้อนนะวันนี้

แล้วผมก็นั่งรถพี่ซันไปเรียนครับ ผมให้พี่ซันจอดที่หน้ามอ เดี๋ยวผมนั่งรถไฟฟ้าเข้าไปเอง แต่พี่ซันไม่ยอมจะไปส่งผมที่หน้าคณะให้ได้ ผมเถียงกับพี่ซันจนเรามาถึงมอ

“พี่ซันจอดตรงนี้ ผมจะไปเอง” ถ้าไอ้กันเห็นผมต้องโดนซักแน่ๆ

“จะไปรอรถทำไม เดี๋ยวเข้าเรียนไปทัน พี่ไปส่งนี่แหละดีแล้ว” พี่ซันยิ้มแล้วขับไปจนถึงหน้าคณะผม

ผมมองซ้ายมองขวา หันไปเจอไอ้กันกำลังยืนคุยกับพี่โอ้อยู่ ถ้ามันหันมาเห็นผมต้องแย่แน่ๆ ผมก้มลงแล้วมองจนไอ้กันเดินขึ้นตึกไป

“แอบใครกัน กลัวใครมาเห็นหรอว่ามากับพี่” พี่ซันพูดหน้าบึ้ง

“ป่าวพี่ พอดีเชือกรองเท้าหลุด ผมก้มไปผูกนี่ไง งั้นผมไปละนะ ขอบคุณที่มาส่งครับ” ผมเปิดประตูลงจากรถ

“ไชน์” พี่ซันวิ่งตามมา พร้อมกับมือถือของผม

“ร่วงไปตอนไหนเนี่ย ขอบคุณมากนะพี่ ผมไปเรียนก่อน” ผมรีบหยิบมือถือจากพี่ซันมา เพราะตอนนี้เพื่อนๆในคณะผมเริ่มมองแล้วครับ

“เลิกเรียนกี่โมง” พี่ดึงแขนผมไว้แล้วถาม

“พี่ปล่อยผมก่อนคนมองเนี่ย” ผมดึงมือพี่ซันออก

“ผมเลิก 4 โมงเย็น พี่จะฝากอะไรหรอ” ผมถาม

“เดี๋ยวเย็นมารับ” ผมซันบอก

“ไม่เป็นไรพี่ เดี๋ยวผมกลับกับเพื่อน” ผมบอก

“กับไอ้2คนนั่นน่ะหรอ ไม่ต้องไปกับมันหรอก เดี๋ยวพี่มารับ ไปเรียนได้แล้ว ตั้งใจเรียนล่ะ” พี่ซันลูบหัวผม แล้วเดินขึ้นรถไป

ผมที่ยืนอึ้งอยู่แบบนั้น ปฏิเสธไม่ทัน ผมรีบเดินขึ้นตึกมา หนีสายตาคนมอง ผมเข้าห้องเรียนมาก็เจอไอ้กันนั่งหน้างออยู่ พอผมหย่อนตัวลงนั่งข้างไอ้กันก็มีผู้หญิงเดินเข้ามาหาผม

“ใช่ไชน์รึป่าว เราชื่อผึ้งนะ” สาวน้อยหน้าตาน่ารักมาแนะนำตัวกับผม

“ใช่ๆ ว่าแต่มีอะไรกับเรารึป่าว” ต้องโปรยสเน่ห์ซะหน่อยครับ สาวมาหาถึงที่

“ไชน์รู้จักพี่ซันด้วยหรอ เมื่อกี้เราเห็นยืนคุยกับพี่ซันอ่ะ” จบกัน มาถามหาอะไรกับผมเนี่ย

“ก็พอรู้จักอ่ะ เป็นเพื่อนพี่ชายเราเอง” ผมตอบ

“หลบหน่อยได้รึป่าว” ไอ้ป้องนั่นเองครับ มาได้จังหวะพอดี

“อือๆ” ผึ้งเดินหนีไปเลยครับ ไม่รู้ไอ้ป้องไปกินรังแตนที่ไหนมา หน้าตาไม่รับแขก แถมยังเดินมาคนเดียวเงียบๆอีก

“ไอ้ป้องมึงจะรีบไปไหนวะ กูขอเข้าห้องน้ำหน่อยไม่ได้เลย” ไอ้ปกเดินเข้ามาในห้อง ตอนนี้อาจารย์ยังไม่เข้านะครับ เพิ่งจะ 8.30 น. ครับ ผมมีเรียน 9 โมง

“ไอ้นี่ก็อีกคน หน้างอเป็นตูดเลย” ไอ้ปกหันไปพูดกับไอ้กัน

“ช่างกูเหอะ เออ..มึงไปซื้อกาแฟกับกูหน่อย” ไอ้กันชวนไอ้ปกออกไปซื้อกาแฟใต้ตึก

“กูเอาโกโก้ แล้วก็เอาอเมกาโน่ให้ไอ้ป้องด้วยละกัน” ไอ้ป้องมาสะกิดแขนผม ผมเลยสั่งให้มันด้วย

“เออๆ” ไอ้กันรีบเดินไปกับไอ้ปก

“มึงเป็นไรรึป่าววะ มีไรเล่าให้กูฟังได้นะเว้ย” ผมถามไอ้ป้อง มันทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ยอมพูดออกมา

“ป่าว เมื่อเช้ามึงมายังไง” ไอ้ป้องหันมาถามผม

“พอดีกูติดรถพี่เค้ามาน่ะ ทีแรกก็ว่าจะมากับมึงนั่นแหละ” ผมบอก

“พรุ่งนี้ก็มากับกูละกัน มาเคาะห้องกูเลย แล้ววันนี้มึงกลับกับกูเลยละกัน” ไอ้ป้องบอก

“เอ่อ..พอดีพี่เค้าจะมารับกูวะ” ไอ้ป้องกลับมาสีหน้าไม่รับแขกอีก ผมก็รู้สึกอึดอัดเหมือนไปแอบทำอะไรไม่ดีมางั้นแหละ

“อืม” แล้วมันก็ก้มฟุบหน้าลงไปที่โต๊ะ พอดีกับที่ไอ้ปกกับไอ้กันมา แล้วอาจารย์ก็เข้าพอดีครับ

พวกผมก็นั่งเรียนกันจนเที่ยง ไอ้ป้องก็ไม่พูดกับผมเลยซักนิดไม่รู้มันเป็นอะไร หรือผมไปทำอะไรให้มันไม่พอใจกัน..........



*************************************************************************************************************


ตอนนี้ไชน์กำลังสับสนกับคนใกล้ตัวที่เข้ามาพร้อมๆกัน เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ ฝากติดตามด้วยนะคะ...

 :katai4: :katai2-1: :hao7:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

เป็นไปตามคาดเลย 555

ว่าแต่  ลืมไปประเด็นนึง  เพิ่งนึกขึ้นได้

ซันไชน์ ---> Sun shines ---> Sunshine  ชื่อช่างคล้องจองราวพรหมลิขิต 

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
ใจพี่มันได้

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :katai4:

มาถึงตอนที่ 7 แล้วนะคะ ฝากติดตามด้วยนะคะ


ตอนที่ 7

12.00 a.m.

“หิวแล้ววะ กินไรดี” ผมหันไปถามเพื่อนๆ ตอนนี้พักเที่ยงแล้วครับ

“ไปร้านใหม่ที่เพิ่งเปิดหลังมอป่ะ มีขนมด้วยนะเว้ย” ไอ้กันบอก

“มึงรู้ได้ไงวะ มึงไปกินมาตอนไหน ไม่เห็นชวนกู” ผมหันไปถาม

“ก็...เมื่อวานนี้ไง พี่แอ้ชวนกูไปเลี้ยงสายรหัส” มันทำท่าทางเลิ่กลั่ก

“ไปๆๆ กูหิวแล้ว” ไอ้ปกเดินมากอดคอผมกับไอ้กัน แล้วป้องก็เดินมาตบหัวไอ้ปกแล้วเดินนำไปเลยครับ

“มึงกล้าตบกูหรอ ไอ้น้องเวร” ไอ้ปกตะโกนด่าไอ้ป้อง

ตอนนี้เราก็มาอยู่ที่ร้านกันแล้วครับ ร้านจะออกแนวคาเฟ่หน่อยๆ มีอาหารจานเดียวขายด้วยครับ ราคาก็ไม่แพงมาก ไอ้กันบอกว่าเจ้าของร้านเป็นรุ่นพี่คณะพวกผมที่จบไปแล้ว แต่เบื่องานครับ เลยมาเปิดร้านอาหารใกล้ๆมหาลัย

ที่นั่งในร้านจะเป็นแบบโซฟายาวแบบร้านในห้างครับ ผมกับไอ้กันแย่งกันเข้าไปนั่งข้างในครับ สรุปก็นั่งกันคนละฝั่งไอ้ปกก็จะเข้ามานั่งข้างผม อยู่ดีๆไอ้ป้องก็เดินแทรกตัวมาเบียดไอ้ปกกระเด็นไปข้างหน้า มันเลยต้องไปนั่งข้างไอ้กัน

“กินไรกันดี กูเอาข้าวผัดกุ้งละกัน” ไอ้กันถาม

“กูเอามาม่าทรงเครื่อง” ไอ้ปกบอก

“กูกินไรดีวะ มึงจะกินไรอ่ะ” ผมหันไปถามไอ้ป้อง

“...” เงียบครับ

“กูเอามาม่าแบบไอ้ปกละกัน พิเศษกุ้งกับหมึกด้วย” ผมหันไปบอกให้ไอ้กันจด

“แล้วตกลงมึงจะแดกอะไรครับ” ไอ้ปกถามน้องมัน

“เหมือนมึง” มันตอบ แต่หน้านี้นิ่งไม่คุยกับใครเลย

 รอซักพักอาการก็มาครับ น่ากินมากๆเลยครับ ของผมสั่งพิเศษเลยได้เครื่องเต็มถ้วยเลย

“มึงกินหมดป่ะเนี่ยไอ้แห้ง เดี๋ยวกูช่วยกินเอง” ไอ้ปกถามผม มันกำลังจะเอาตะเกียบมาคีบกุ้งในถ้วยผม

“อะไรเนี่ย มึงจะมาแย่งกุทำไมเนี่ย” ผมสู้แรงตะเกียบมันไม่ไหวมันเอากุ้งผมไป 2 ตัว

ผมนั่งกินแบบงอนๆ ไปซักพักก้มีกุ้งมาอยู่ในถ้วยผมตัวนึง ผมหันไปมองคนข้างๆที่นั่งกินเงียบๆ

“อ่ะ กูให้แลกกัน” ผมคีบปลาหมึกในถ้วยจะใส่ถ้วยไอ้ป้อง แต่มันหันมามองหน้าผมหน้างอจนหมดหล่อหมดแล้วมึงหนิ

“มึงโกรธไรกูเนี่ย มาๆกูป้อนหายโกรธกูได้แล้ว อ้ามมม” ผมทำท่าแบบแม่ป้อนลูกเอาไปจ่อปากมัน

“งับ...ก็แค่เนี้ย หายโกรธกูแล้วยัง” มันเคี้ยวตุ้ยๆ แต่หน้าไม่งอแล้วครับ

ผมก็นั่งกินกันต่อจนอิ่ม ผมกินไม่หมดหรอกครับ ไอ้ป้องบอกว่าเสียดายเอาไปกินจนหมด คนรวยนี่มันขี้งกจริงๆ เลย แล้วก็สั่งขนมมากินกันต่อครับ สั่งฮันนี่โทสมากินกันหน้าตาน่ากินดีครับ เรากินกันจนอิ่มก็มารอเรียนกันครับ ผมมีเรียนบ่ายสองกันครับ

ตอนนี้พวกผมมานั่งกันที่ใต้ตึกรอเรียนครับ หนังท้องตึงหนังตาหย่อนลมเย็นๆพัดมา ผมนั่งตาปรือแล้วไอ้ป้องก็จับหัวผมไปหนุนตักมัน อา..สบายดีจัง ผมก็หลับไปแบบนั้น จนถึงเวลาเข้าเรียนไอ้ป้องก็ปลุกผม แต่ไอ้เพื่อนผมมันขึ้นไปกันแล้วครับ เหลือผมกับไอ้ป้องอยู่ 2 คน

“เฮ้ย จะบ่าย 2 แล้ว มึงไม่ปลุกกูเร็วๆวะ เดี๋ยวเข้าสายหรอก” ผมบอกรีบวิ่งขึ้นตึก

“ก็มึงกำลังหลับสบาย กูไม่อยากปลุก” มันวิ่งตามผมมาติดๆ

“ฮู่วว..เกือบไม่ทัน” ผมเข้ามาในคลาสก็บ่าย 2 พอดี โชคดีที่อาจารย์ยังไม่เข้า

“แหมหลับสบายเชียวนะมึง” ไอ้ปกหันมาแซวผม

“บ้านมึงสิ กูเกือบมาเข้าเรียนไม่ทัน มึงไม่ปลุกกูขึ้นมาด้วยวะ” ผมหันไปด่ามัน

“ว่าแต่ ไอ้กันไปไหน มันไปเข้าห้องน้ำหรอ” ผมถาม ปกติไอ้กันกับผมไม่เคยขาดเรียนเลยครับ ถ้าไม่ป่วยหรือมีธุระด่วนจริงๆ (เด็กดีก็งี้แหละ 555)

“ไม่รู้วะ เห็นมันรับโทรศัพท์แล้วก็เดินหน้างอออกไป ไม่รู้มันหายไปไหน แต่ของก็ยังอยู่นะ เดี๋ยวมันคงเข้ามา” ไอ้ปกบอก มันมีพิรุธแฮะไอ้กนหายไปไหนของมัน

พวกผมนั่งเรียนไปซักพักไอ้กันก็เดินกลับมา ซัก 2 นาที พี่รหัส ของผมก็เดินตามมานั่งข้างๆ ไอ้กัน ด้วยความสงสัยขั้นสุดของผม (เสือกนั่นแหละ) ผมว่ามันมีอะไรแน่ๆ ระหว่างพี่โอ้กับไอ้กัน ผมรีบไลน์ไปหาไอ้กันเพื่อนรักทันที

Shine!! : มึงหายไปไหนมา

Gungun : กูไปเข้าห้องน้ำมา

Shine!! : มึงไปเป็นครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ มึงท้องผูกรึไง

Gungun : กูเจอเพื่อน เลยแวะคุยกันแปปนึง

Shine!! : แล้วพี่โอ้มากับมึงได้ไง

Gungun : ไม่ได้มากับกู มึงอยากรู้ก็ไปถามเองสิวะ กูก็ไม่รู้ว่ามันจะมาทำไม

Shine!! : มึงสนิทกับพี่เค้าขนาดเรียกว่ามันเลยหรอ

Gungun : สนิทเชี้ยไร เลิกถามกูซะที

Shine!! : พร้อมเมื่อไหร่บอกกูแล้วกัน (กูจะสืบให้รู้ให้ได้)

Gungun : กูไม่มีอะไรจะบอกมึงทั้งนั้นแหละ

“เลิกยุ่งเรื่องคนอื่นเหอะน่า ตั้งใจเรียนไป” เสียงที่ดับความคิดผมดังขึ้นใกล้ๆ หูผม

“มันไม่ใช่คนอื่น มันเป็นเพื่อนกู มึงต้องช่วยกูสืบด้วย เข้าใจมั้ยไอ้ป้อง” ผมหันไปบอกไอ้ตัวดีที่มาขัดวิญญาณนักสืบของผม

“อืม” แล้วไอ้ป้องก็ฟุบลงโต๊ะไป ไม่รู้มันจะนอนอะไรนักหนานอนได้นอนดี ถ้ามีเรียนบ่ายเมื่อไหร่ไม่มีครั้งไหนที่ไอ้ป้องไม่หลับ แต่มันดันสอบได้คะแนนสูงตลอด ผมก็ได้มันช่วยติวให้นี่แหละ สอบทุกครั้งก็ได้คะแนนค่อนข้างดี สงสัยมันจะแกล้งหลับแน่ๆ ทำเป็นไม่สนใจแต่จะเก็บเกียรตินิยมล่ะสิมึง กูรู้ทัน

ผมหันไปนั่งจ้องหน้ามันที่นอนหลับตาพริ้ม จะว่าไปไอ้ป้องนี่ก็ขนตายาวเหมือนกันนะเนี่ย ผิวก็ขาว จมูกก็โด่ง ปากก็...ตึกๆ ตึกๆ ทำไมผมถึงใจเต้นแบบนี้ หมู่นี้ผมเป็นอะไรไปใจเต้นง่ายจัง แล้วไอ้ป้องก็ลืมตามาจ้องตาผม

“มองหน้ากูทำไม” ไอ้ป้องพูดเบาๆ

“เอ่อ..เอออ กูแค่..กู..เอ่อ มึงนอนไปเหอะ ไม่มีไรหรอก” โดนจับได้เราต้องรีบแถครับ ถึงสีข้างจะถลอกแค่ไหนก็หยุดไม่ได้

“หน้ามึงแดง” ไอ้ป้องพูดยิ้มๆ

“กู..กูร้อน มึงก้มหัวนอนไปซะ” ผมเอามือจับหัวมันกดลงกับโต๊ะ

หมับ ไอ้ป้องจับมือผมไปหนุน แล้วหลับไปเฉยเลย ไอ้ป้องงงงงง กู...กูเขินนะเว้ย มึงมาทำอะไรแบบนี้กับกูเนี่ย นี่คือสิ่งที่ผมคิดอยู่ในใจ แต่ผมก็ไม่ได้ดึงมือกลับหรอกนะครับ เห็นมันทำท่าหลับสบายแบบนั้น ซักพักก็มีคนส่งไลน์มาหาผม

ตืด..ตืด…

SUNN : เอามือออกจากหัวมันเดี๋ยวนี้

Shine!! : พี่ซันรู้ได้ไงอ่ะ (ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนคนที่แอบมีกิ๊ก แล้วแฟนจับได้ ผมหันซ้ายหันขวามองหาพี่ซัน)

SUNN : ไม่ต้องมองหาหรอก หายังไงก็ไม่เจอ เอามือออกเดี๋ยวนี้

Shine!! : เอาออกแล้วครับ (จริงๆ ยังหรอกครับ ก็ไอ้ป้องหลับตาพริ้มแบบนั้นผมจะกระชากมือออกมาได้ไง)

SUNN : อย่าโกหก ถ้ายังไม่เอาออก คืนนี้เจอดีแน่

ผมค่อยๆ ดึงมือออกมา แต่ไอ้ป้องก็ดึงมือผมไว้ มันค่อยๆ ลืมตามามองผม ผมเลยยิ้มแหยๆ แล้วบอกว่ามือเป็นตะคริวแล้ว มันก็ยอมปล่อยแล้วก็ก้มไปนอนต่อ

SUNN : ดีมาก เย็นนี้เจอกันนะครับ (พี่ซันรู้ได้ไงวะ ใครบอกเนี่ยต้องมีสายของพี่ซันอยู่แถวนี้แน่ๆ)

Shine!! : พี่มารับผมที่หลังตึกนะ ตรง......อ่ะ

SUNN : โอเคครับ ตั้งใจเรียนนะครับ

เฮ้อ....ผมเหนื่อยเหมือนไปวิ่งมาสิบกิโลได้ หลังจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ผมก็นั่งเรียนจน 5 โมงเย็นก็ได้เวลาเลิกเรียนแล้วครับ ตอนนี้พี่โอ้ไม่รู้หายไปไหนแล้วครับ ไอ้กันรีบเก็บของแล้วเดินออกไปเลย ยังไม่ทันได้ลากันเลย ไม่รู้มันจะรีบไปไหน ผมเก็บของเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมากันครับ

“ให้กูไปส่งป่าวมึง” ไอ้ปกถาม

“ไม่เป็นไรมึง เดี๋ยวกูกลับเอง ขอบใจมึง บาย” ผมโบกมือลาไอ้แฝด

ผมเดินมานั่งรอพี่ซนที่หลังตึก เอ..ผมว่าผมนัดพี่เค้า 5 โมงนะ ทำไมยังไม่มาอีก หรือพี่เค้ายังไม่เสร็จธุระ..... 

18.00 p.m.

แปะๆ ยุงกัดจนแขนผมเป็นจุดๆ ไปหมดแล้วทำไมพี่ซันยังไม่มาอีกเนี่ย ถ้าติดธุระก็น่าจะบอกมา เดี๋ยวผมกลับเองก็ได้ ไลน์ไปถามดีกว่า

Shine!! : พี่ซันจะมารึยังอ่ะ ถ้าพี่ไม่ว่างผมกลับเองก็ได้นะพี่

19.00 p.m.

ผมไม่รอแล้ว มีธุระก็น่าจะบอกกันมาให้มานั่งตากยุงรออยู่ได้ ไลน์ไปก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปก็ไม่ติด ผมกำลังจะเดินกลับแล้วก็หันไปเจอไอ้ป้องยืนมองผมอยู่ ผมใจเต้นขึ้นมาเหมือนต้นไม้ที่กำลังจะตายแล้วก็มีคนมารดน้ำมันขึ้นมา ไอ้ป้องเดินมาจูงมือผมไปขึ้นรถ

“มึงยังไม่กลับอีกหรอวะ แล้วไอ้ปกหายไปไหนวะ” ผมถามไอ้ป้องที่กำลังขับรถออกจากคณะผม

“กูไปส่งมันที่คอนโดแล้ว กูขับวนกลับมาดูมึง” ไอ้ป้องบอก มันรู้ได้ไงว่าผมยังไม่กลับ แต่ผมก็ไม่ได้ถามออกไปหรอกครับ

“มึงหิวมั้ย ไปกินข้าวกัน” ไอ้ป้องถาม

“ไปดิ กูหิวแล้ว” ผมบอก

ป้องขับรถพาผมไปกินร้านอาหารแถวๆ คอนโด พอไอ้ป้องเลี้ยวรถเข้าไปในร้านผมก็เห็น...พี่ซันกับผู้หญิงสวยๆ คนนึงเดินออกมาจากร้านด้วยกันแล้วก็ขับรถออกไป ภาพที่ผมเห็นใจมันหวิวๆ ที่ไม่มารับผม ที่ให้ผมรอเพราะจะมากินข้าวกับผู้หญิงนี่เอง ผมคงจะดูโง่มากที่รออยู่ได้เป็นชั่วโมงๆ

“มึงเป็นอะไรมั้ย ไปกินข้าวกันเถอะ” ไอ้ป้องหันมาถามผม ผมเห็นแววตาแล้วก็น้ำเสียงที่ดูห่วงใยของมัน

“กูจะเป็นไรล่ะ กูหิวแล้ว รีบไปกินกันดีกว่า เด๋ยวมื้อนี้กูเลี้ยงเอง” ผมหันไปยิ้มให้ไอ้ป้อง ผมไม่อยากให้เพื่อนผมต้องมาเป็นห่วงผม

ผมนั่งกินไปเขี่ยไป อาหารวันนี้มันไม่อร่อยเลยซักนิด หรือผมจะเบื่ออาหาร ผมกินไปได้ครึ่งจานก็บอกให้ไอ้ป้องพาผมกลับ ผมอยากกลับไปนอน ผมไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

ตอนนี้ไอ้ป้องกำลังขับรถพาผมกลับคอนโด พี่ซันโทรมาหาผม 2 สายครับ ผมกดปิดเสียงไป ผมไม่ยังไม่อยากคุยกับพี่ซันตอนนี้

ตืด..ตืดด

SUNN : พี่ออกไปกินข้าวกับแม่มา พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน

SUNN : ตอนนี้ไชน์อยู่ที่ไหน พี่มาหาไม่เจอ รับโทรศัพท์พี่หน่อยนะครับ

ผมเกลียดคนโกหกที่สุด ถ้าพี่ซันพูดความจริงกับผม ผมจะไม่โกรธเลย

Shine!! : ส่งรูป (ผมส่งรูปที่ผมถ่ายไว้ตอนที่พี่ซันเดินควงแขนกับผู้หญิงคนนั้นออกมาจากร้าน)

Shine!! : แม่พี่สวยดีนะครับ

แล้วผมก็กดปิดมือถือไปเลยครับ ผมไม่อยากฟังคนโกหกอีกแล้ว

“ไปนอนกับกูมั้ย” ตอนนี้เราถึงคอนโดแล้วครับ ไอ้ป้องจอดรถแล้วหันมาถามผม

“อืม” ผมตอบ ผมยังไม่อยากเจอพี่ซันตอนนี้ ผมขึ้นไปที่ห้องไอ้แฝด เข้าห้องไปก็เจอไอ้ปกกำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่ครับ ห้องก็คล้ายๆกับห้องที่ผมอยู่นั่นแหละครับ แต่จะตกแต่งเป็นสีขาวกับลายไม้ ดูสบายตาดี

“ไปไงมาไงวะมึง” ไอ้ปกถาม ตาไม่ละจากทีวี

“กูขอมานอนห้องมึงซักคืนแล้วกัน ไม่ว่าไรใช่มั้ยวะ” ผมถาม

“เข้าไปนอนห้องกูก็ได้ เดี๋ยวกูไปนอนกับไอ้ปกเอง” ไอ้ป้องบอก

“มานอนอะไรกับกูวะ กูอึดอัด มึงนอนกับไอ้ป้องได้ป่าว ตัวมึงเล็กไม่เบียดหรอก เตียงไอ้ป้องมันใหญ่” ไอ้ปกโวยวาย

“กูนอนโซฟาก็ได้นะเว้ย” ผมบอกไอ้แฝด

“มึงไปนอนในห้องกูเหอะ เดี๋ยวกูนอนโซฟาเอง” ไอ้ป้อง แล้วมันก็จัดแจงให้เอาผ้าขนหนูมาให้ผมไปอาบน้ำในห้องมัน ห้องไอ้ปกกว้างดูโปร่งครับ เตียงก็ใหญ่แต่งตัดลายไม้แบบข้างนอกนั่นแหละครับ ผมอาบน้ำล้างเอาความหงุดหงิดออกไปจากหัวตัวเอง ออกมาก็มีกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวใหญ่วางไว้บนเตียงครับ

ผมว่าเสื้อมันใหญ่จนโคร่งไปหน่อย ก็ไอ้ป้องมันตัวใหญ่กว่าผมนะครับแต่กางเกงดีหน่อยที่เป็นยางยืดเลยใส่ได้ ผมแต่งตัวเสร็จก็ออกไปที่ห้องนั่งเล่นครับ

“มึงมัดจุกน่ารักดีวะ” ไอ้ปกบอก มันนั่งดูหนังอยู่ครับ เลิกเล่นเกมส์แล้ว ส่วนไอ้ป้องมองผมตาโตเลย แก้มมันแดงๆ

“ผมกูมันยาว กูยังไม่ว่างไปตัด มึงนี่กวนตีนกู” ผมหันไปด่าไอ้ปก แล้วไปนั่งที่โซฟาที่กางออกมาแล้ว โซฟาทีนี่เป็นแบบโซฟาเบดตัวใหญ่นะครับ เลยนั่งยืดขาสบายๆ ผมนั่งลงข้างๆ ไอ้ป้องครับ

“อ่ะ ห่มสิมึงใส่ขาสั้น เดี๋ยวเย็นขา” ไอ้ปกเอาผ้ามาคลุมขาให้ผม ก็มึงนั่นแหละเอากางเกงขาสั้นมาให้กูใส่

“กางเกงขายาวกูมึงใส่ไม่ได้หรอก” เหมือนมันอ่านใจผมได้

“กูรู้น่า” ผมนั่งดูซักพัก ก็เอาผ้ามาห่มถึงคอครับ ผมหนาว

“กูไปหาไรกินในครัวก่อน มึงเอาไรป่าว” ไอ้ปกลุกขึ้นแล้วหันมาถามผม ผมสั่นหัว

“ขอห่มด้วย กูหนาว” ไอ้ป้องบอกแล้วดึงผ้าห่มไปคลุมตัวมัน

“มึงใส่แขนขายาวแบบนี้ยังหนาวอีกหรอ กูเพิ่งจะรู้ว่ามึงก็ขี้หนาวเหมือนกู” ผมบอก

“วันนี้กูหนาว” ไอ้ป้องพูดแล้วขยับตัวมาใกล้ๆ ผมก็นั่งทีวีกันไปจนง่วงนั่นแหละครับ ผมก็นอนหลับอยู่ตรงโซฟานั่นแหละครับ ซักพักผมก็รู้สึกถึงอ้อมกอดที่อบอุ่น...


********************************************************************************************************************

ฝากติดตามความรักวุ่นๆของไชน์ด้วยนะคะ

 :L2: :3123: :katai5:


ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

อิหนูไชน์  หนูจะหวั่นไหวกับปู้จายพร้อมกันทีเดียวสองคนไม่ได้นาจา

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-6

ออฟไลน์ am_am_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :katai2-1: :hao7:

ตอนที่ 8

(Sun’s side)

ผู้หญิงที่ผมกำลังนั่งกินข้าวด้วยคือคู่หมั้นของผมเอง ที่จริงผมกับซินเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ทุกอย่างก็เป็นเพราะเรื่องของธุรกิจ ผมว่าซินก็คิดแบบเดียวกับผม ผมคิดกับซินแค่เพื่อน ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะทิ้งไชน์ไว้แบบนั้น แต่มือถือผมดันแบตหมดเลยไม่ได้บอกไชน์ จะขอตัวออกมาก็ไม่ได้ ถ้าไม่งั้นแม่ผมได้ลากผมกลับไปอยู่บ้านแน่ๆ

พอไปส่งซินเสร็จแล้ว ผมก็รีบขับรถไปหาไชน์ที่มหาลัยทันที แต่โทรไปยังก็ไม่รับส่งไลน์ไปก็ไม่ยอมตอบ ยิ่งผมเห็นข้อความที่ไชน์ส่งมาก็ยิ่งรู้สึกผิด ผมไม่รู้ว่าไชน์หายไปไหน ผมให้ไอ้โอ้ถามกับเพื่อนสนิทของไชน์ก็ไม่รู้เรื่อง ผมขับรถกลับไปถามที่ร้านอาหารเค้าบอกว่าเห็นไชน์มากินข้าวกับผู้ชายตัวสูงๆหน้าตาดีคนนึง ผมเดาว่าคงจะเป็นไอ้หน้านิ่งนั่น ผมเลยให้ไอ้โอ้ไปจัดการหาตัวไชน์ให้ผม แล้วผมก็รู้มาว่าไชน์ไปหลบอยู่กับเพื่อน

ที่จริงผมอยากจะไปลากไชน์มาคุยให้รู้เรื่อง แต่ไอ้โอ้ก็ห้ามผมไว้ให้ใจเย็นๆ รอให้อารมณ์เย็นกันทั้งคู่ก่อนแล้วค่อยคุยกัน ผมคงต้องให้เวลากับน้องมากกว่านี้ ผมจะต้องรีบเคลียร์เรื่องของผมให้เรียบร้อย ผมจะต้องทำให้น้องมั่นใจว่าผมรักแค่น้องคนเดียว


(Shine’s side)

ผมตื่นมาให้อ้อมแขนของเพื่อนที่คอยอยู่ข้างผมตอนที่ผมกำลังสับสนและเสียใจ ผมว่าสิ่งที่ผมรู้สึกกับพี่ซันมันน่าจะเกินกว่าที่จะเป็นพี่น้องกันได้ ผมไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าผมตอนนี้มันคิดอะไรอยู่ มันจะรู้สึกเกินเพื่อนกับผมหรือผมอาจจะแค่คิดไปเอง

ตอนนี้ผมตื่นแล้วก็รู้สึกปวดฉี่ ผมจับมือของไอ้ป้องที่พาดเอวผมอยู่ออก แต่ดึงยังไงก็ไม่ออกจนไอ้ป้องลืมตามามองผมแล้วมันก็อมยิ้ม

“มึงเลิกแกล้งกูซะที กูปวดฉี่” ผมด่ามัน

“ใครว่ากูแกล้ง ก็กูหนาว กูก็ต้องหาอะไรมากอดสิ” มันพูดหน้าตาย แล้วยิ่งรัดผมให้แน่ขึ้นไปอีก

“กูปวดเยี่ยวโว้ยย ถ้ามึงไม่ปล่อยกู กูจะเยี่ยวใส่โซฟามึงนี่แหละ” ผมทำหน้าโหดใส่มัน

“กูไม่ปล่อย 55555 เออๆ ยอมๆ ยอมแล้ว” ผมจี้เอวไอ้ป้องครับ เห็นมันนิ่งๆแบบนี้แต่มันบ้าจี้ครับ เจอไม้ตายผมเข้าไปยังไงก็ต้องยอม

พอมันปล่อยแล้วผมก็รีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำจนเสร็จเรียบร้อย ผมล้างหน้าล้างตาออกมาไอ้ป้องก็ยื่นแปรงสีฟันใหม่มาให้ผม ผมก้รับแล้วกลับเข้าไปในห้องน้ำไอ้ป้องก็เดินตามเข้ามายืนแปรงฟันอยู่ข้างๆผม

“กูนึกว่าพวกมึงเป็นคู่แต่งงานใหม่กันนะเนี่ย” พอผมเดินออกมาก็เจอไอ้ปกยืนแซวอยู่

“แต่งเชี้ยไร เดี๋ยวกูถีบเลย ว่าแต่มีไรกินบ้างเนี่ย” ไอ้ปกกำลังทำแซนวิชอยู่ครับ

“แหม เป็นคุณชายเชียวนะมึง แดกซะ” ไอ้ปกเอาแซนวิชมาวางบนโต๊ะ

“งั่มๆ กูขี้เกียจเข้าเรียนวะ” ผมหันไปพูดกับไอ้แฝด

“กูก็ขี้เกียจวะ” ไอ้ปกบอก วันนี้พวกผมมีเรียนบ่ายกันนะครับ อีกอย่างผมก็เบื่อๆด้วยอย่างออกไปข้างนอกซะหน่อยพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดด้วย

“ไปทะเลกันมั้ย” ไอ้ป้องพูดขึ้นมา

“น้องกูป่วยรึป่าววะ ร้อยวันพันปีไม่เคยอยากออกไปไหน” ไอ้ปกทำท่าทางล้อเลียนน้องมัน 555

“พูดมากจังวะ” ไอ้ป้องหันไปว่าพี่มัน ผมว่ามันก็น่าไปอยู่นะ อีกอย่างผมก็ไม่ได้ไปทะเลนานแล้วด้วย

“ไปก็ไปดิ เดี๋ยวโทรไปชวนไอ้กันด้วยเลย” ผมบอกไอ้ปก

ผมเปิดมือถือครับ แต่ก็ผิดคาดที่ผมคิดว่าจะมีข้อความหรืออะไรก้ตามที่อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ผมคิดผิดมันไม่มีอะไรเลยครับผมกำลังหวังอะไรลมๆแล้งๆอยู่กันแน่ ผมโทรไปหาไอ้กันจะชวนมันไปทะเลด้วยกัน

“ตูด...ตูด....ว่าไงมึง” ไอ้กันรับเสียงงัวเงีย

“มึงวันนี้ไปทะเลกัน” ผมบอกแต่รู้สึกเหมือนผมได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ มาจากปลายสาย

“ห้ะ...มึงไม่ไปเรียนรึไง แล้วนี่มึงจะไปกับใคร” ไอ้กันถาม

“ก็มีกู ไอ้แฝด แล้วก็มึงไง” ผมบอก

“เออๆ ไปก็ไป ออกมารับกูด้วยแล้วกัน (คุยกับใคร)” ผมได้ยินเสียงแว่วๆ เสียงมันคุ้นๆ

“มึงอยู่กับใครเนี่ย” ผมทำเสียงเข้มๆ

“กูอยู่คนเดียว แค่นี้นะ” มันรีบตัดสายไป ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ ผมต้องจับมันให้ได้คาหนังคาเขาซักวัน

ผมกลับไปที่ห้องของพี่ซัน แต่ตอนนี้พี่ซันน่าจะไม่อยู่แล้วครับ พอผมเปิดประตูเข้าไปก็ไม่มีใครอยู่ ผมเดินเข้าไปเก็บของในห้องไม่ได้เอาอะไรไปมากหรอกครับ มีเสื้อผ้าไม่กี่ชุดเผื่อจะลงเล่นน้ำกันแล้วก็มีของส่วนตัวอีกนิดหน่อย

ผมกลับมาที่ห้องของไอ้แฝด ไอ้ปกมันเอากระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ไปเลยครับ ส่วนไอ้ป้องก็เอาเป้กับคาดอกไปแค่นั้นครับ หลังจากเก็บของเรียบร้อยหมดแล้วเราก็ไปรับไอ้กันที่คอนโดกันครับ ไอ้ปกขับส่วนผมนั่งหลัง ไอ้ป้องก็นั่งข้างคนขับ

พอเรามาถึงไอ้กันก็ยืนคุยกับใครซักคนอยู่ เห็นหลังคุ้นๆแต่เค้าเดินเข้าไปข้างในแล้วครับ ผมเดินเข้าไปทักไอ้กันดูมันลุกลี้ลุกลน แต่ผมไม่อยากถามอะไรมันมากครับ เดี๋ยวมันพร้อมก็คงจะเล่าให้ฟังเอง ผมอยากไปเที่ยวกับเพื่อนสนุกๆมากกว่า

“มึงไม่นั่งข้างหน้ากับพี่มึงหรอไอ้ป้อง” ไอ้กันถาม ตอนนี้ไอ้ป้องเปิดประตูมานั่งข้างหลังกับผม

“กูง่วง จะนอน” มันปิดประตูแล้วเอนตัวนอน

เรากำลังไปเกาะล้านกันครับ ระหว่างทางผมก็ให้ไอ้กันมันจองห้องพักแบบห้องใหญ่นอนได้ 4 คนครับ ที่พักให้มอเตอร์ไซมาสองคคันด้วยครับ พวกเราขับรถมาถึงท่าเรือที่จะข้ามไปเกาะล้านกันแล้ว ก็ฝากรถไว้ที่ฝั่งพัทยากันครับ

ตอนนี้เรากำลังเดินไปขึ้นเรือข้ามไปเกาะล้านกันครับ แดดแรงสุดๆเลยครับ ดีนะที่พวกผมใส่แว่นกันหมด ไม่งั้นตาบอดแน่ๆ ไอ้ป้องเอากระเป๋าผมไปถือให้ ผมเลยเดินชิวๆ

“กูว่าขึ้นเรือสปีดโบ้ทไปดีกว่า” ไอ้กันบอก

“ไม่เอาอ่ะ เปลืองไปเรือใหญ่ดีกว่า” ผมบอก

“แหม มึงกลัวล่ะสิ” ไอ้นี่มันรู้ทัน

“กลัวอะไรวะ มึงกลัวทะเลแล้วมึงมาทะเลทำไมวะ” ไอ้ปกพูด

“ก็ไอ้ไชน์มันว่ายน้ำไม่เป็นไง 5555” ไอ้กันมันหัวเราะเยาะผม

“ไม่ต้องกลัวไปมึง ถ้ามึงจมน้ำเดี๋ยวกูให้ไอ้ป้องมันผายปอดให้ 5555” ไอ้ปกก็อีกคน

“พวกมึงเลิกแกล้งมันซะที หน้างอหมดแล้ว” ไอ้ป้องพูดแล้วกอดคอผมเดินไปที่เรือ

สรุปแล้วเราก็นั่งเรือใหญ่กันมาครับ ผมใส่เสื้อชูชีพอยู่คนเดียวครับ คนอื่นมันว่ายน้ำเก่งกันนั่งเรือมาประมาณชั่วโมงนึงเราก้ถึงเกาะล้านกันครับ ทางที่พักก็มีรถมารับเราที่ท่าเรือไปที่พักครับ

พอมาถึงผมก็เปลี่ยนไปใส่ลายฮาวายกับกางเกงขาสั้นครับ ไอ้กันก็ใส่เหมือนเดิมครับไม่เปลี่ยนเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงขาสั้น ส่วนไอ้แฝดใส่เสื้อลายแบบฮาวายกับกางเกงขาสั้นเหมือนกันครับ ตอนนี้มีไอ้กันใส่เสื้อยืดอยู่คนเดียวครับ พวกผมตกลงจะไปขี้รถเล่นรอบเกาะกันแล้วก็ไปเล่นน้ำกันครับ ผมเอาผ้าขนหนูของรีสอร์ทใส่ใต้เบาะไป 2 ผืน

ไอ้แฝดจะเป็นคนขี่ครับผมกับไอ้โอ้เป็นคนซ้อน ไอ้ป้องบอกว่ากลัวผมขี่ล้ม โถ่เอ้ย มึงไม่รู้อะไรซะแล้วกูนี่พาไอ้กันซิ่งรอบเชียงรายมาแล้วเว้ย แต่ผมเถียงในใจนะครับ 555 เราก็ขี่รถเล่นไปรอบเกาะแล้วก็ไปจอดเล่นน้ำที่หาดเงียบๆกันครับ ตอนนี้ผมเปลี่ยนเป็นเสื้อกล้ามแล้วครับ

“พวกมึงอย่าไปลึกสิวะ กูไปไม่ได้” ผมเดินตามพวกมันมาถึงแค่อกผมก็ไม่ไปแล้วครับ ไอ้ปกกับไอ้กันว่ายน้ำแข่งกันเอาเป็นเอาตายไม่สนใจผมเลย

“ขี่หลังกูไปก็ได้นะ” ไอ้ป้องหันหลังให้ผม

“มันจะดีนะมึง 5555” ผมขี่หลังมันลงทะเลไป ไอ้ป้องก็จับแขนผมไว้ ผมเอาขาหีบมันจนแน่นกลัวหลุดครับ

“ไม่ต้องรัดกูแน่นขนาดนั้นก็ได้ กูไม่ปล่อยให้มึงจมหรอก” ไอ้ป้องบอก

“อือ” ตึกๆ..ตึกๆ ไอ้หัวใจบ้าหยุดเต้นเดี๋ยวนี้ ผมเอาตัวออกจาหลังไอ้ป้องนิดๆ เดี๋ยวมันจะได้ยินเสียงหัวใจของผม

“มึงอยากลองว่ายน้ำดูป่ะ” ไอ้ป้องถาม

“จะดีหรอวะ” ผมเอาคางไปเกยไหล่มัน

“ลองดูดิ เผื่อกูไม่อยู่ด้วย มึงจะได้ดูแลตัวเองได้” ไอ้ป้องค่อยจับแขนผมไว้แล้วมันมุดน้ำกลับตัวหันหน้ามาหาผม

ผมเคยได้ยินว่าคนเปียกน้ำจะดูดีขึ้น แต่นี่มันดูหล่อขึ้น หยดน้ำเกาะที่หน้ากับตัวที่มีผิวขาวกับกล้ามพอดีๆ ผมสีดำสนิทของมันที่เปียกแต่ก็ดูมีเสน่ห์ ยิ่งมันไม่ได้ใส่เสื้อด้วยแล้วผมยิ่งรู้สึกว่ามันหล่อมากๆ ใจผมเต้นแรงยิ่งมันเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆผมด้วย แต่ผมก็ดันตัวมันไว้ผมไม่รู้ว่าทำไมมีภาพคนๆนึงแว๊บเข้ามาในหัวผม

“ลองดูนะ กูจะจับมือมึงไว้แบบนี้ มึงค่อยๆ ลอยตัวปล่อยตัวตามสบายอย่าเกร็ง” ไอ้ป้องบอก ผมทำตามที่มันบอกแต่ก็ยังกลัวๆอยู่นะครับ

“มึง กูว่ากูทำไม่ได้วะ” ผมหดตัวไปเกาะไอ้ป้องแน่น

“มึงทำได้ เชื่อใจกู กูจะไม่มีวันปล่อยมือมึง” ไอ้ป้องมองตาผมแล้วบอกให้ผมมั่นใจ

“มึงอย่าปล่อยกูนะ” ผมค่อยๆ ลอยตัวแล้วก็ตีขาไปเรื่อย ก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ

“กูลอยตัวได้แล้ว” ผมยิ้มดีใจ ตอนเด็กๆผมเคยจมน้ำครับก็เลยกลัวการว่ายน้ำมากๆ เล่นกันไปได้ซักพักผมก็ชวนพวกมันขึ้น

“กูเหนื่อยแล้ว ไปล้างตัวกันเหอะ” ผมตะโกนบอกเพื่อนๆ

“เออๆ กูก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน เริ่มหิวแล้วด้วย” ไอ้กันบอก

พวกผมก็แยกกันไปล้างตัวที่ห้องอาบน้ำ แล้วก็ออกมาทั้งตัวเปียกๆแบบนั้นขี่รถกลับกัน ไอ้ป้องเอาผ้าขนหนูมาเช็ดหัวให้ผม แล้วก็ให้ผมเปลี่ยนเสื้อแต่กางเกงใส่ตัวเดิมนั่นแหละครับ ผมกับไอ้กันเอาผ้าขนหนูห่มตัวตอนขับรถกลับ พอเรากลับถึงที่พักก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อย ตอนนี้เกือบจะ 6 โมงเย็นแล้วครับ ไอ้ปกกันไอ้กันเลยอาสาไปซื้อของมากินกันที่นี่

“ไปดูพระอาทิตย์ตกกัน” ไอ้ป้องชวนผม

“ไปๆ ถ่ายรูปกัน” ผมหยิบมือถือติดไปด้วย

“วิวโคตรสวยอ่ะ กูอยากมาอยู่เกาะแบบนี้วะ น่าจะดี” ผมถ่ายรูปพระอาทิตย์กำลังจะตก ท้องฟ้าสีส้มอ่อนตัวกับสีฟ้าเข้มที่กำลังจะมืด

“มึงมาแอบถ่ายกูทำไมเนี่ย” ผมขับไปเห็นไอ้ป้องกำลังกดมือถือถ่ายรูปผม มันต้องเอาไปแกล้งผมแน่ๆ

“มึงเอามาให้กูดูเลย รูปน่าเกลียดแน่ๆ” ผมจะไปแย่งมือถือมันมา

“หยิบได้ก็ให้ดู 555” มึงชูแขนขึ้นจนสุด ผมจะหยิบถึงได้ไง มันตัวสูงกว่าผมตั้งเยอะ

“มึงเห็นกูเตี้ยกว่าคิดว่ากูจะหยิบไม่ถึงรึไง” ผมทำท่ากระโดดไปแย่งแล้วก็ล้มครับ ผมล้มทับมัน เราจ้องตากันอยู่อย่างนั้นจน

“เห้ยๆ จะทำกันตรงนี้เลยหรอวะ พวกมึงนี่ใจกล้ากันจังวะ” เสียงไอ้ปกดังทะลุแปดหลอดมาเลย

“ทำเหี้ยไรกูก็แค่ล้มเว้ย” ผมรีบลุกออกมาจากตัวไอ้ป้อง

“กูหิวแล้ว รีบมากิน” ผมรีบกลบเกื่อนความอาย ผมไม่รูว่าทำต้องอายด้วย ก็แค่เพื่อนล้มทับกัน

เรากินกันจนอิ่มก็มานั่งเล่นกันไอ้ปกเลยชวนกินเบียร์ ผมก็เออกินก็กินนานๆ จะกินซะที ไอ้แฝดก็พากันไปซื้อครับ ผมนั่งเล่นมองทะเลกับไอ้กัน

“มึงมีอะไรบอกกูได้นะกัน” ผมพูดขึ้นมาแต่ไม่ได้มองหน้ามันหรอกนะครับ

“กูยังไม่พร้อมวะมึง” ไอ้กันก้มหน้านิ่ง

“กูจะไม่คาดคั้นมึงหรอกนะ แต่ถ้ามึงมีปัญหาบอกกูได้ แล้วก็ใส่เสื้อปิดไอ้รอยบนตัวมึงดีๆ ถ้ามึงยังไม่อยากให้ใครรู้” ผมบอก

“มึงเห็น” มันหันมาถามผม

“กูเห็นตั้งแต่ตอนที่ไปนอนห้องมึงแล้ว แต่กูรอมึงพร้อมจะบอกกูตอนไหนแค่นั้น” ผมพูด

“กูขอโทษนะเว้ยที่ไม่ได้บอก แต่กู..กูยังไม่พร้อมจริงๆ” ไอ้กันเสียงสั่น

“กูก็ไม่ได้ว่าอะไรมึง แต่แค่อยากให้มึงรู้ว่ากูเป็นเพื่อนมึง กูไม่มีวันทิ้งมึงแน่นอน” ผมหันไปบอกมัน ผมนั่งเล่นกันซักพักไอ้แฝดก็กลับมาพร้อมเบียร์กับขนม

“มึงจะซื้อมาถมที่หรอวะ” ผมหันไปถามไอ้ปก พวกมันซื้อมาอย่างกับจะไม่ได้กินอีกแล้วชาตินี้

“กินไม่หมดก็เอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้ ไอ้ป้องมันคอแข็งแดกแค่นี้ไม่เมาหรอก” ไอ้ปกบอก ผมหันไปมองหน้าไอ้ป้อง ไอ้นี่อ่ะนะคอแข็ง

“แดกๆ ซะอย่าพูดมาก” ไอ้ปกเทเบียร์แจกทุกคน พวกผมนั่งกินไปซักพักก็เริ่มมึนๆ

“ไอ้ไชน์มึงจะเมาแล้วหรอวะ หน้าแดงๆ” ไอ้กันถาม

“มึงสิเมา กูไม่เมาโว้ย” ผมตอบ กูแค่มึนๆเอง ผมกินกันต่อจนตอนนี้น่าจะ 6 ขวดได้แล้วผมว่าผม...

(Gun’s side)

ไอ้ไชน์เมาแล้วล่ะครับ มันเป็นคนคออ่อนกินแบบไม่ค่อยรู้ตัวเองว่าลิมิตแค่ไหน มันจะกินจนกว่าจะคอพับแหละครับ ส่วนผมไม่เมาง่ายๆหรอกครับ ผมค่อนข้างคอแข็งเลยล่ะ ที่จริงแล้วผมก็ไม่อยากปิดบังเรื่องของผมกับ... ช่างมันเหอะครับ ผมยังไม่อยากบอกอะไรใครตอนนี้

ส่วนเรื่องไอ้ป้องแค่ผมดูก็รู้ว่ามันชอบไอ้ไชน์เพื่อนผม แต่เพื่อนผมมันโง่หรือมันซื่อบื้อก็ไม่รู้ครับ ถึงมองไม่ออกตั้งแต่วันแรกที่ผมกับไอ้ไชน์เจอพวกไอ้แฝด สายตาไอ้ป้องมันแสดงออกชัดเจนมากๆว่ามันรู้สึกยังไงกับเพื่อนผม แต่ติดอยู่อย่างเดียวว่าเพื่อนผมมันจะชอบใคร เพราะพี่ซันก็ชอบมันเหมือนกัน ถึงมันอาจจะยังไม่รู้แต่ผมรู้ แต่เรื่องตัวเองกลับไม่รู้อะไรเลย

“ไอ้กันกูขอกอดมึงหน่อยนะ กันเพื่อนร้ากกกก” ไอ้ไชน์เริ่มเลื้อยแล้วครับ เวลาเมามันจะชอบไปเกาะแกะกับคนใกล้ๆตัวมัน

“กูรำคาญ มึงเมาก็ไปนอนไป เดี๋ยวกูพาไป” ผมจับแขนมันไว้

“กูม่ายมาวววว” มันเถียงเสียงยานคาง

“เดี๋ยวกูพามันเข้าไปนอนเอง มึงแบกมันไม่ไหวหรอก” ไอ้ป้องบอกแล้วดึงตัวไอ้ไชน์ไป มันก็กึ่งลากกึ่งดึงไปนั่นแหละครับ ไอ้ไชน์มันไม่ยอมไปง่ายๆ จนมาพากันเข้าไปในห้องนาน ผมเลยจะเข้าไปดูมัน

“กูจะไปเข้าห้องน้ำ มึงไปป่าว” ผมถามไอ้ปก มันก็เริ่มมึนๆแล้วล่ะครับ

“ไปๆ” ไอ้ปกตอบแล้วลุกขึ้น ผมกับมันเดินเข้าไปในห้องพักก็เจอไอ้ไชน์กำลังพยายามจะดึงคอไอ้ป้องอยู่ แต่ไอ้ป้องขืนตัวไว้

“เห้ย ไอ้ไชน์มึงทำไรของมึงเนี่ย” ผมเสียงดัง

“กูก็จะจู..อุ๊ก...อ้วกกกกกก” มันอ้วกใส่ตัวไอ้ป้องแล้วก็สลบไปเลยครับ

“กูว่ามึงไปล้างตัวก่อนดีกว่า เดี๋ยวกูเช็ดตัวให้มันเอง” ผมหันไปบอกไอ้ป้อง

“ฝากดูมันแปปนึง เดี๋ยวกูมาดูมันเอง” ไอ้ป้องบอกแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ซักพัก็ออกมาพร้อมกับชุดใหม่

“เดี๋ยวกูเช็ดตัวมันเอง มึงไปกินต่อเถอะ” ไอ้ป้องบอกแล้วเอาผ้าไปเช็ดหน้าให้ไอ้ไชน์

“กูฝากมันด้วยแล้วกัน” จังหวะแบบนี้ผมควรจะหลีกทางให้พวกมัน

ผมออกมากินกันต่อกับไอ้ปกได้ประมาณตี 1 ไอ้ปกร่วงไปแล้วครับ ผมเลยพยายามปลุกมันแล้วลากเข้าไปนอน มันตัวใหญ่ครับผมเลยต้องลากจนเหนื่อย ทีแรกก็จะไปตามไอ้ป้องให้มาช่วยพาไอ้ปกเข้าไปข้างใน แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นมันนอนกอดไอ้ไชน์อยู่เลยไม่อยากขัดจังหวะมันน่ะครับ ผมก็เริ่มมึนๆแล้วก็นอนหลับไป.......


************************************************************************************************************

ป้องเริ่มรุกหนักแล้วล่ะสิ ไชน์จะทำยังไงต่อไปฝากติดตามด้วยนะคะ

 :katai4: :katai5: :z2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-6

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด