(รับ x รับ) เธอและเธอ Ch6 แลกหวาน 14/02/63 up!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (รับ x รับ) เธอและเธอ Ch6 แลกหวาน 14/02/63 up!!  (อ่าน 1319 ครั้ง)

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



_______________________________________________


คุณพาย
เจ้าของร่างกายที่สุแสนจะงดงาม
 และเป็นที่หมายของใครหลายๆ คน

แมวพั้นซ์
เจ้าแมวขนฟู แก้มอ้วนนุ่มนิ่มที่แสนจะน่ารัก สดใส
จนไม่เหลือไปเผื่อใคร

___________________

_
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-02-2020 14:21:21 โดย pinfai »

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3
Re: (รับ x รับ) เธอและเธอ up บทนำ 25/1/63
«ตอบ #1 เมื่อ25-01-2020 00:51:26 »

บทนำ

 "คุณพายยยยยย"เสียงใสดังขึ้นก่อนร่างบางของใครบางคนจะโถมเข้ากอดอย่างแรงจนคุณพายที่ก็ตัวบางพอๆ กันถึงกับเซ
"แมวพั้นซ์ไม่มีเรียนหรอ"
"มี แต่แวะมาหาคุณพายก่อน"แมวพั้นซ์ของคุณพายเอ่ยเสียงใสทั้งถูกไถแก้มนิ่มลงบนไหล่เล็กๆ ของคุณพายอย่างออดอ้อน
วันนี้คุณพายตัวหอมอีกแล้ว
"แล้วแมวพั้นซ์กินอะไรมาหรือยัง"
"กินแล้ว..."
"นี่ ขอโทษนะ แต่พายต้องขึ้นเรียนแล้ว"เสียงเข้มของใครอีกคนที่ก็ยืนอยู่ข้างคุณพายมาตั้งแต่แรกเอ่ยขึ้น จนคนตัวบางทั้งสองคนถึงกับต้องหันไปมอง
"คุณพายต้องขึ้นเรียนแล้วหรอ"
"ก็เข้าสายได้สิบห้านาที"
"พาย"
"อะไร ถ้ามึงรีบก็ขึ้นไปก่อนเลย กูจะอยู่คุยกับพั้นซ์ก่อน"พายหันไปบอกเพื่อนเสียงเหวี่ยงๆ จนเพื่อนตัวสูงถึงกับชักสีหน้าไม่พอใจ ส่วนคนน่ารักอีกคนที่เห็นแบบนั้นก็แบร่ลิ้นใส่คนที่โดนคุณพายว่าอย่างชอบใจ
"สัส"
"นนท์!"พายตวาดใส่เมื่อเพื่อนของตัวเองสถบคำหยาบใส่แมวขนฟูแก้มอ้วนของเขา
"เออๆ เจอกันบนห้อง"
"เราไม่ชอบชานน์เลย ชอบดุ"
"มันก็แบบนี้ อย่าใจใส่เลย"คนน่ารักว่าพลางจูงมือนิ่มของอีกคนให้ไปนั่งที่โต๊ะ
"เมื่อคืนคุณพายไม่ตอบแชทเรา"เจ้าแมวขนฟูว่าพลางทำหน้างอนใส่ จนคุณพายอดจะวาดยิ้มหวานออกมาไม่ได้
"เมื่อคืนคุณพายไปดื่มมา"พอได้คำตอบดวงหน้าหวานก็หงอยลงทันที เพราะรู้ว่าถ้าคุณพายไปดื่ม คุณพายก็จะต้องหาสักคนไปนอนด้วย
นอนที่ไม่ใช่แค่นอนเฉยๆ น่ะนะ
"แต่เมื่อคืนคุณพายไม่ได้ไปกับใครนะ คุณพายเมาเลยไปนอนที่ห้องเดล แล้วแบตโทรศัพท์มันก็หมดด้วย"
"จริงหรอ"
"จริง คุณพายไม่โกหกแมวพั้นซ์หรอก ถ้าไม่เชื่อคุณพายมีหลักฐานนะ"คนน่ารักว่าพลางยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อนิสิตของตัวเองจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวๆ และแมวพั้นซ์ก็แดงทันที
"คุณพาย! อย่ามาเปิดตรงนี้สิ"
"ก็คุณพายกลัวแมวพั้นซ์ไม่เชื่อ เห็นมั้ยว่าไม่มีรอยเลยนะ"
"ฮื่อออ เราเชื่อคุณพายแล้วๆ"เจ้าแมวแก้มฟูว่าพลางยกมือขึ้นช่วยติดกระดุมให้คุณพายอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้ใครเห็นอกขาวๆ ของคุณพาย
"เดี๋ยวคุณพายต้องไปเข้าเรียนแล้วนะ"คุณพายพูดหลังจากก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือและพบว่ามันจวนจะเลยสิบห้านาทีแล้ว เพราะถ้าเกินไปกว่านี้อาจารย์จะล็อคห้องและคุณพายก็จะถูกเช็คขาด
"งั้นคุณพายขึ้นเรียนเถอะ เดี๋ยวเราจะกลับไปที่คณะแล้วเหมือนกัน"
"แมวพั้นซ์ตั้งใจเรียน ห้ามแอบหลับในห้องนะ"คนน่ารักว่าพลางแสร้งทำเสียงดุแต่กับเอื้อมมือวางลงบนกลุ่มเส้นผมนุ่มนิ่มและลูบเบาๆ
"อื้อ คุณพายก็ตั้งใจเรียนเหมือนกันนะ งั้นเราไปแล้ว บะบาย"เจ้าแมวขนฟูโบกมือลาคุณพายหยอยๆ ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กออกจากตึกไป คุณพายมองตามแผ่นหลังบางๆ ก็วาดยิ้มออกมาแล้วเดินขึ้นตึกไปยังห้องเรียนของตนเอง
.
"แก เห็นน้องพายกับน้องพั้นซ์เมื่อกี้ป่ะ น่ารักแบบคูณสอง ใจฉันอ่ะแก"นิสิตสาวว่าเมื่อเห็นว่าแมว เอ้ย! รุ่นน้องทั้งสองคนหายไปจากสายตาแล้ว สีหน้าแววตาของเจ้าหล่อนยามพูดถึงคนน่ารักทั้งสองคนช่างดูอิ่มเอมเหลือเกิน
"นี่แกจะนอกใจเรือนนท์พายหรอ"
"บ้า ใครจะกล้านอกใจล่ะ ก็แค่เวลาเห็นน้องพายกับน้องพั้นซ์อยู่กันแล้วโลกมันดูสดใสขึ้นมาเลย เหมือนนั่งกันอยู่ในสวนดอกไม้เลย จะมองซ้ายจะมองขวาก็สบายตา"
"เวอร์"เพื่อนอีกคนว่าพลางส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ กับท่าทางแสนละเมอของเพื่อนตัวเอง
...
.
"พั้นซ์ ไปไหนมา"ซอลเพื่อนสาวเอ่ยถามเพื่อนเห็นคนน่ารักเดินเข้ามาทรุดกายบางๆ นั่งลงข้างๆ พร้อมรอยยิ้มสดใสอย่างทุกวัน
"ไปหาคุณพายมา"
"ไปอีกแล้ว ทำไมถึงชอบไปหาคุณพายจัง ตึกอินเตอร์ก็อยู่ตั้งไกล"
"ก็คุณพายน่ารัก คุณพายตัวหอม แถมตัวคุณพายก็นุ่มนิ่ม อ่อ แก้มคุณพายก็นิ่มนะ เราชอบจิ้มแก้มคุณพาย"
"พั้นซ์ชอบพายหรอ"
"ชอบ"คนน่ารักตอบแทบจะทันที จนเพื่อนสาวถึงกับต้องหันมามองเพื่อขอคำยืนยันว่าฟังไม่ผิด
"แต่พั้นซ์กับพาย เอ่อ...ไทป์เดียวกันนะ"
"เราไม่สนหรอก ก็เราชอบคุณพายนี่ เราน่ะจะยอมเป็นผัวคุณพายเลยนะ"ซอลฟังพลางนึกภาพนึกพลางตามไปในหัว
"ไม่ๆ พั้นซ์ไม่ไหวหรอก"
"ทำไมล่ะ"
"ก็..."เจ้าหล่อนหยุดชะงักไปก่อนจะใช้สายตามองสำรวจเพื่อนตัวเอง ก็จะอะไรล่ะ ตัวก็ทั้งเล็กแค่นี้ ทั้งบางไม่ต่างจากคุณพาย เรี่ยวแรงก็น้อยนิด เอาตรงๆ นะ จะเอาปัญญาที่ไหนไปกดคุณพาย

แต่ไม่พูดออกไปหรอกนะ

เดี๋ยวโดนเจ้าแมวขนฟูข่วนหน้าแหกหมดสวยกันพอดี
...
.

____________________

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3
 "หลบนะ เราจะรีบไปเรียน"
"ก็เอาไลน์มาสิ"
"ไม่ให้ หลบไปนะ"
"ไม่ให้ก็ไม่หลบ"คนน่ารักแบะปากทำหน้าจะร้องไห้เมื่อถูกคนแปลกหน้ากักตัวเอาไว้อย่างคุกคาม เพราะโดนตื้อของไลน์แต่เขาไม่ยอมให้ คนที่มาขอเลยดูไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่
ฮือออ ซอลช่วยพั้นซ์ด้วย   
"นี่..."
"เขาไม่ให้ก็ยังหน้าด้านตื้ออยู่อีก"เสียงติดเหวี่ยงๆ ดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนต้องหันไปมองที่ต้นเสียง ก่อนจะเจอกับร่างบอบบางพร้อมใบหน้าหวานดูหยิ่งๆ ใช้สายตาไม่พอใจมองมา
"ตัวเองช่วยเราด้วย ฮื่ออ"เสียงสั่นเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าอีกคนอย่างขอความช่วยเหลือ 
"หลบไป"มือบางเอื้อมมาพลักชายไร้มารยาทอย่างแรงจนคนที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับเซ ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กๆ แล้วดึงคนที่กำลังสั่นเพราะความกลัวมายืนหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมทั้งจับจ้องชายหนุ่มอีกคนด้วยสายตารังเกียจและท้าทายจนคนถูกจ้องต้องยอมล่าถอยออกไป
ไม่มีใครอยากมีปัญหากับพะพายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนักการเมืองชื่อดังหรอก
"มันทำอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ย"คล้อยหลังคนไร้มารยาทพายก็หันไปถามอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพลางใช้นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองสำรวจกายเล็กของอีกคน
"ไม่ เราไม่เป็นอะไร ขอบคุณนะ"
"อือ แล้วมาทำอะไรตรงนี้คนเดียว"
"เรามาเล่นกับคุณแมว"เสียงใสว่าพลางชี้ไปยังคุณแมวตัวสีส้มอ้วนกลมที่นอนอยู่บนพื้นใกล้ๆ
"ว่าแต่ตัวเองชื่ออะไรหรอ เราชื่อพั้นซ์"
"เราชื่อพะพาย แต่ตัวเรียกเราว่าพายเฉยๆ ก็ได้"
"อื้อ คุณพาย"เอ่ยทั้งวาดยิ้มสดใสเล่นเอาดวงหน้าน่ารักที่ติดจะเหย่อหยิ่งนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ
"น่ารัก"
"พั้นซ์น่ารักเหมือนแมวเลย งั้นเราเรียกตัวว่าแมวพั้นซ์ได้มั้ย"
"ได้สิๆ ว่าแต่คุณพายเรียนคณะอะไรหรอ"
"บริหารอินเตอร์ฯ แล้วแมวพั้นซ์ล่ะ"
"เราเรียนสถาปัตย์"
"แมวพั้นซ์เก่งจังเรียนสถาปัตย์ด้วย"
"คุณพายก็เก่ง คุณพายเรียนอินเตอร์ คุณพายต้องเก่งภาษามากแน่ๆ เลย"
"ฮ่าๆๆ แมวพั้นซ์น่ารักจริงๆ"เสียงหัวเราะดังขึ้นก่อนมือบางจะยกขึ้นวางบนกลุ่มผมสีเข้มแล้วขยี้จนมันยุ่งฟู คนโดนแกล้งก็ได้แต่ทำหน้ายู่ใส่
"คุณพายว่างมั้ย"
"ทำไมหรอ"
"เราอยากเลี้ยงขนมขอบคุณที่คุณพายมาช่วยเรา ถ้าไม่ได้คุณพายเราแย่แน่ๆ เลย คนนั้นน่ากลัว"
"อ่อ เรามีนัดไว้แล้ว"เจ้าแมวตรงหน้าหูตกทันทีที่ได้ยินคำตอบ ใบหน้าน่ารักเศร้าลงไปถนัดเล่นเอาคุณพายลนลาน
"แต่...แต่เดี๋ยวเราไปกับแมวพั้นซ์ก็ได้ เราอยากไปกินขนมเหมือนกัน"
"จริงนะ"
"อื้อ"
"เย้ คุณพายน่ารัก"เจ้าแมวว่าแล้วคว้าเอาแขนเพียวไปกอดทั้วยังถูไถแก้มนุ่มลงบนต้นแขนเล็กๆ อย่าลืมตัวว่าพวกเขาทั้งคู่รู้จักกันยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ
ฮื่อออ
คุณพายตัวหอมจัง
...
.
"คุณพายอร่อยมั้ย"
"อื้อ อร่อย เราไม่เคยมาร้านนี้เลย"เจ้าตัวน่ารักที่หนึ่งว่าพลางตักแพนเค้กนุ่มๆ ฟูๆ กลิ่นหอมละมุนเข้าปาก
"นี้ร้านประจำเราเลยนะ"เจ้าตัวน่ารักที่สองว่าอย่างภาคภูมิใจ
"แมวพั้นซ์กินสิ"เสียงที่หวานไม่ต่างกันเอ่ยพลางใช้ช้อนของตัวเองตักเนื้อแพนเค้กไปจ่อที่ริมฝีปากสีสดของอีกคน เจ้าแมวแก้มฟูชะงักมองช้อนตรงหน้าด้วยใบหน้าเขินๆ แต่ก็ยอมอ้าปากรับขนมหวานเข้าปาก
"ฮื่อออ อร่อยที่สุดเลย"
"เนอะ อร่อยแบบนี้สงสัยต้องมาบ่อยๆ แล้ว"โต๊ะติดริมกระจกที่มีคนน่ารักสองคนนั่งกันอยู่ทั้งยังพลัดกันป้อนไปมาเรียกสายตาของลูกค้าโต๊ะอื่นได้เป็นอย่างดี
น่ารัก
ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่แสนจะน่ารักทั้งสองคนเลย
.
"งั้นเราไปก่อนนะเจ้าแมว"
"เดี๋ยวสิคุณพาย"ข้อมือเล็กที่ถูกรั้งเอาไว้ด้วยฝ่ามือนุ่มนิ่มทำให้คุณพายต้องเลิกคิ้วมอง
"คือ...เราขอไลน์คุณพายได้มั้ย"
"..."
"นะๆๆๆ คุณพายน่ารัก เราอยากเป็นเพื่อนกับคุณพาย"ออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานทั้งยังเขย่าแขนอีกคนเบาๆ
"ได้สิ เราก็อยากเป็นเพื่อนกับแมวพั้นซ์เหมือนกัน"
"คุณพายน่ารักที่สุดเลย"
"แมวพั้นซ์ก็น่ารักมากๆ เลย"
...
.
.
"พาย!"เสียงตะโกนพร้อมยกแขนขึ้นเรียกเพื่อนหน้าหวานที่กำลังยืนเป็นจุดเด่น และเมื่อเห็นกลุ่มเพื่อนที่นั่งกันอยู่ไม่ไกลนักเรียวขาภายใต้สกินนี่เนื้อดีขาดขาโชว์เรียวขาขาวๆ วับๆ แวมๆ ก็ขยับก้าวเดินไปหาเพื่อนโดยที่ไม่ได้สนใจสายตาของหลายๆ คนที่หันมาจับจ้องเลยสักนิด   
"พายมาช้าจัง"
"โทษที่ รอป๊ามาส่งน่ะ"เพื่อนพยักหน้าเข้าใจก่อนเครื่องดื่มสีอำพันรสชาติบาดคอจะถูกยื่นมาตรงหน้า 
"เดือนวิศวะมาด้วยนะ นั่งอยู่โต๊ะโน้น"เพื่อนสาวข้างๆ สะกิดพลางชี้ไปยังคนอีกกลุ่ม พายมองตานิ้วสวยก่อนจะสบตาเข้ากับเดือนของคณะวิศวะแต่นั้นไม่ใช้เป้าหมายของเขา 
"เพลิงกันต์ก็มาด้วยหรอ"เสียงใสเอ่ยถามพลางยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มไม่วายทิ้งสายตาเชิญชวนเจ้าของชื่อที่สามารถแผดเผาเขาในคืนนี้ได้ แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็มองตอบมาทั้งมือหนาก็ยกแก้วสีอำพันขึ้นดื่มจนหมดแก้วก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกจากโต๊ะไป
หึ
"นี่เงิน เจอกันพรุ่งนี้นะ"มือนุ่มวางแบงศ์สีเทาลงบนโต๊ะก่อนจะลุกเดินออกไปท่ามกลางสายตางงงวยของเพื่อนๆ ไม่ได้งงที่ดื่มแค่แก้วเดียวแต่จ่ายแบงศ์พัน แต่งงที่เพื่อนมานั่งได้ไม่ถึงห้านาทีก็ดันตกผู้ชายไปกกกอดได้อย่างง่ายดาย ส่วนชะนีสี่คนที่มากันตั้งทุ่มกว่าก็นั่งแห้งไปสิ
...
.
.
"จะกลับแล้วหรอครับพาย"เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นพร้อมแขนแกร่งที่โอบกอดร่างบอบบางไว้ทั้งยังซุกใบหน้าหล่อลงกับซอกคอขาวๆ ดมกลิ่นหอมที่ติดใจตั้งแต่เมื่อคืน
"ขยับออกไป เราจะแต่งตัว"
"จะรีบไปไหนล่ะครับ นี่เพิ่งตีห้าเอง"
"ปล่อย"
"ต่อกันอีกสักรอบก่อนกลับได้มั้ยครับคนสวย"
"เพลิง ปล่อย"เสียงหวานเน้นหนักพลางข่มอารมณ์หงุดหงิดทำให้คนที่กำลังวอแวอยู่ถึงกับยอมลามือก่อนคนสวยจะระเบิดใส่เข้าให้
เพลิงกันต์เดินไปนั่งลงปลายเตียงมอบร่างบอบบาบของอีกคนพลางนึกถึงเมื่อคืนที่เขาแผดเผาอีกคนจนครางไม่เป็นภาษา กายบางที่เอื้อนเอ่ยร้องขอให้สัมผัสให้แรงขึ้นอย่างเอาแต่ใจ แต่ไงพอตื่นมาถึงได้กลายเป็นแมวหยิ่งไปซะได้   
"เดี๋ยวผมไปส่ง"
"ไม่เป็นไร เราให้คนที่บ้านมารับแล้ว"
"งั้นขอไลน์ไว้ได้มั้ย"
"ขอโทษนะเพลิง เราคงให้ไม่ได้"
"พอดีเราไม่ชอบกินซ้ำ"พูดจบก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่ส่งเสียงขึ้นมารับสาย กรอกเสียงพูดสองสามประโยคก่อนจะเดินออกไปโดยไม่หันมามองคนที่นั่งนิ่งไปอยู่บนเตียงเลยสักนิด
พะพายน่ะร้าย 
ใช้เสน่ห์ยั่วยวนเชิญชวนให้คนมาตกหลุม
ก่อนจะตักตวง เสพสมความสุขจนพอใจก็เฉดหัวทิ้งกันอย่างไม่ใยดี   
...
.
"เมื่อคืนโทรไปไม่รับ"ชานนท์เอ่ยถามเสียงเข้ม ทั้งใบหน้าหล่อที่กำลังหงุดหงิด กายหนายืนพิงรถมองอีกคนอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร่นัก
ยิ่งเห็นรอยสีช้ำบนคอขาวๆ ยิ่งไม่สบอารมณ์
"ก็บอกแล้วว่าไปจะดื่มกับพวกเดล"
"แล้วหายไปไหน เดลบอกนั่งไม่ถึงห้านาทีก็หายออกไป"
"แล้วเดลบอกอีกหรือเปล่าว่ากูออกไปกับใคร"
"ไอ้เพลิงกันต์"
"อือ ตามนั้น"
"พะพาย!"
"อย่ามาขึ้นเสียงใส่กูนะนนท์ กูไม่ใช่ที่รองรับความหงุดหงิดของมึง"พายเอ่ยเสียงแข็งมองหน้าเพื่อนด้วยความไม่ชอบใจจนคนที่กำลังเดือดดาลต้องข่มอารมณ์เอาไว้
"แล้วอีกอย่างนะนนท์ มึงไม่มีสิทธ์มาหึงกู"
"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"
"มึงควรจะดีใจด้วยซ้ำว่ามึงพิเศษว่าใครหลายคน"
"..."
"แต่ถ้ามึงทำตามข้อตกลงไม่ได้ก็บายนะ กูไม่ชอบให้ใครมาทำตัวงี่เง่าใส่"เอ่ยพูดพลางปรายตามองเพื่อนด้วยนัยน์ตานิ่งๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปแต่ก็ขยับก้าวเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเมื่อถูกอีกคนรั้งกอดเอาไว้
"โอเคพาย โอเค กูยอมแล้ว กูขอโทษ"
"ต่อไปนี้กูจะไม่ทำตัวงี่เง่าอีกแล้ว ไม่โกรธกูนะ"
"อือ อย่าให้มีอีกแล้วกัน"พะพายว่าพลางดึงแขนแกร่งออกจากตัวก่อนจะเดินนำออกไปจากลานจอดรถ
"ว่าแต่มึงเอาอะไรมา"ชานนท์เอ่ยพลางเหลือบมองไปยังถุงกระดาษในมือนุ่มที่เขาเห็นอีกคนหยิบมันลงมาจากรถด้วย
"อ่อ น้ำหอมน่ะ ฝากพี่เพื่อนซื้อมาจากฝรั่งเศสว่าจะเอามาฝากแมวพั้นซ์"
"แล้วของกูอ่ะ"
"อยู่ที่ห้อง"
"ถ้าอยากได้ก็ไปเอา แล้วก็จ่ายค่าหิ้วให้กูด้วย"ชานนท์ยกยิ้มชอบใจก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบเอวบางๆ เดินอวดคนทั้งคณะให้ได้เข้าใจผิดเล่นๆ
"คุณพายยยยยย"มาอีกแล้วเสียงน่ารำคาญ ชานนท์กลอกตาก่อนจะปล่อยมือจากเอวเล็กอย่างจำใจเมื่อเจ้าแมวขนฟูวิ่งมาแทรกลางพลางคว้าแขนเล็กไปกอดเกี่ยวเอาไว้
"หน้าแดงเชียว แมวพั้นซ์วิ่งมาหรอ"
"อือ เรากลัวมาไม่ทันคุณพาย"
"อ่ะนี่ น้ำหอม"
"หืออ น้ำหอมหรอ"
"ใช่ ก็แมวพั้นซ์ชอบบอกว่าคุณพายตัวหอมก็เลยซื้อน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่คุณพายใช้มาให้"เจ้าแมวแก้มฟูรับถุงมาไปก่อนจะหยิบกล่องน้ำหอมราคาแพงขึ้นแล้วบรรจงแกะมันออกอย่างปราณีต
ก้านนิ้วสวยวางลงบนหัวสเปรย์ก่อนจะกดลงจนละอองหอมน้ำฟุ้งกระจายออกมา
"กลิ่นไม่เหมือนของคุณพาย"
"ไม่เหมือนยังไง"
"ก็..."เจ้าแมวน่ารักขมวดคิ้วก่อนจะยื่นหน้าลงสูดดมกลิ่นหอมที่คอกคอขาวๆ ท่ามกลางสายตาของใครหลายๆ คนรวมถึงธาตุอากาศอย่างชานนท์ที่ยืนกัดฟันแน่น
"คุณพายหอม กลิ่นหวานๆ"คุณพายนิ่งค้างไปชั่วครู่ก่อนจะวางมือบางทาบทับลงบนมือนุ่มของเจ้าแมวแล้วกดหัวฉีดน้ำหอมลงบนข้อมือท้ั้งสองข้างของตัวเอง ก่อนจะยื่นข้อมือทั้งสองไปวางทาบผิวนุ่มที่หลังใบหู
นัยน์ตาแววหวานทั้งสองมองสบกันจนเจ้าแมวขนฟูเป็นฝ่ายต้องเสสายตาหลบเพราะอาการร้อนผ่าวที่ดวงหน้าหวาน 
"อ๊ะ"เจ้าแมวน่ารักสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ คุณพายก็ยื่นใบหน้าน่ารักเข้ามาใกล้ๆ นัยน์ตากลมเหลือบมองเสียวหน้าหวานๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำผิดจังหวะ
ขนตาคุณพายย๊าวยาว
แถมผิวคุณพายก็เนี๊ยนเนียน 
"นี่ไง กลิ่นเดียวกันแล้ว"เสียงหวานดังแผ่วเบาข้างใบหู เจ้าแมวที่เขินตัวจะระเบิดก็เป็นฝ่ายขยับถอยหลังก่อนคุณพายจะยกหัวขึ้นแล้วยกยิ้มหวานมาให้
"ทำไมหน้าแมวพั้นซ์หน้าแดงแบบนั้นล่ะ"
"เอ่อ...อะ...อากาศมันร้อนน่ะ"
"งั้นเราไปนั่งที่สตาบัคกัน เดี๋ยวคุณพายเลี้ยงมิลล์เชคเย็นๆ"
"อื้อ ไปสิๆๆ"
"นนท์ไปมั้ย"
"ไม่ล่ะ กูว่าจะไปนั่งตากแอร์บนห้อง มึงก็รีบไปรีบมาแล้วกัน ใกล้เวลาเรียนแล้ว"
"เค งั้นพวกเราไปกันเถอะแมวพั้นซ์"
"อื้อ"
...
.
____________________________
คุณพายยยยยยยย ใจพี่มันก็เท่านี้
#คุณพายและแมวพั้นซ์







 

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
ชอบแนวนี้มากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้น้า

อ่านแค่นี้ก็หลงคุณพายแล้วอ่ะค่ะ ฮือ

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3
Ch.2 แมวพั้นซ์

 "น้องพั้นซ์ครับ"เสียงเรียกที่ทำให้เจ้าของชื่อต้องละความสนใจจากงานตรงหน้า พั้นซ์หันไปมอง 'พี่ภาม' พี่รหัสที่กำลังทรุดตัวนั่งลงข้างๆ 
"พี่ซื้อน้ำมาให้ครับ"
"ขอบคุณครับ"เจ้าแมวพั้นซ์เอ่ยขอบคุณก่อนจะรับเอาแก้วมิลค์เชคมาถือไว้พลางเหลือบไปมองสายตาของซอลที่จ้องมาอย่างล้อเลียน
"แล้วนี่จะกลับกันกี่โมง ให้พี่รอไปส่งมั้ย"
"ไม่เป็นครับ อีกนานกว่างานพั้นซ์จะเสร็จ"พั้นซ์เอ่ยตอบออกมาแทบจะทันทีจนรุ่นพี่ชะงักไปก่อนจะส่งยิ้มให้รุ่นน้องออกมาแก้เก้อ
"อ่อ โอเคครับ งั้นพี่ไปก่อนนะ"พูดจบภามก็ลุกเดินออกจากห้องสตูฯ ไปทันที ซอลที่ไม่เห็นรุ่นพี่อยู่ในสายตาแล้วก็รีบขยับเข้ามานั่งเบียดเพื่อนตัวเอง
"ฉันว่าพี่ภามต้องชอบพั้นซ์แน่ๆ"
"มโนน่ะซอล"
"เอ้า ฉันพูดตามที่เห็น ถึงพี่ภามจะเป็นพี่รหัสก็เถอะแต่ดูแลพั้นซ์ดีเกินไปหรือเปล่า ทั้งคอยซื้อน้ำ ซื้อขนมมาให้ ไหนจะคอยอาสาไปรับไปส่งอีก พี่รหัสฉันยังไม่เคยทำให้ขนาดนี้"
"..."
"แต่ว่าก็ว่าเถอะขนมนมเนยที่พี่ภามซื้อมาให้คงไม่ได้ใจเท่าน้ำหอมขวดเป็นหมื่นจากตึกอินเตอร์หรอก"เจ้าหล่อนเอ่ยแซวจนพั้นซ์ที่แสร้งทำเป็นตัดชานอ้อยอยู่ถึงกับแดงหน้า
"ไหนมาดมซิ น้ำหอมขวดเป็นหมื่นมันจะกลิ่นทนซักแค่ไหนเชียว"ซอลว่าพลางยื่นหน้าเข้าไปดมกลิ่นหอมอ่อนๆ แถวๆ ซอกคอขาว จนพั้นซ์ต้องขยับตัวหนี
"ซอลอย่าสิ คนมองหมดแล้ว"
"แหมมม กับฉันล่ะทำห้าม ทีพะพายน่ะยืนนิ่งให้เขาดม"
"ก็..."
"ก็อะไรจ๊ะ"
"ฮื่อออ ไม่คุยกับซอลแล้ว กลับที่ไปเลย เราจะทำงานต่อแล้ว"พอเถียงไม่ได้เจ้าตัวน่ารักก็งอแงผลักเพื่อนสาวให้กลับไปที่ของตัวเองด้วยใบหน้าน่ารักๆ ซอลที่เห็นแบบนั้นก็อดที่จะหยิกแก้มแดงนั้นไม่ได้
"หงึ เจ็บนะซอล"
"หมั่นไส้"ว่าจบก็ขยับไปนั่งที่ของตัวเองเพื่อทำงานต่อ เจ้าแมวแก้มอ้วนยกมือขึ้นลูบแก้มที่โดนทำร้ายเบาๆ พลางยู่ปากใส่เพื่อน
.
"ฮื่อออ ไม่ไหวแล้ว"เสียงดังขึ้นอย่างงอแงก่อนจะทิ้งตัวนอนลงท่ามกลางเศษซากชานอ้อยและหลอดกาว รางบอบบางที่นอนแผ่ทำให้ซอลหลุดขำออกมา
"อยากกลับไปนอนแล้วอ่ะ ฮือออออ"
"อยากกลับก็รีบทำสิ ใกล้เสร็จแล้วไม่ใช่หรอ"
"ฮื่อออ ขอพักสักสิบนาทีได้มั้ย"
"เที่ยงคืนแล้วนะ รีบทำเถอะจะได้รีบกลับ นี่ก็อยากกลับไปนอนจะแย่แล้ว พรุ่งนี้พรีตอนเก้าโมงอีก กูตาย"เจ้าหล่อนว่่าพลางรีบเร่งทำงานต่อ ส่วนพั้นซ์ก็นอนนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่งก็ขยับกายลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน กวาดตามองรอบๆ ก็เห็นเพื่อนๆ อีกหลายคนที่กำลังตั้งใจทำงานและก็อีกหลายคนที่ยอมแพ้เข้ามุมนอนหลับไปเรียบร้อยแล้ว 
.
"พั้นซ์ๆ พั้นซ์"
"ห๊ะ"ตากลมละจากโมเดลขึ้นมามองหน้าของเพื่อนสาวที่สะกิดเขาไม่หยุด
"พะพายมา"เจ้าแก้มฟูชะงักมือที่กำลังทากาวลงชิ้นส่วนของโมเดลก่อนจะหันไปมองทางประตู นัยน์ตาหวานเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นกายบางในชุดวาบหวิวอย่างเสื้อคอจีนแขนยาวซีทรูสีดำที่เห็นไปถึงไหนต่อกับกางเกงหนังสีดำรัดเรียวขาสวยและสะโพกกลมกลึงซึ่งนั้นทำให้หลายคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่ถึงกับหันมามองด้วยสายตาโลมเลีย
"คุณพาย คุณพายมาได้ยังไง"เจ้าแมวละมือจากการทำงานแล้วลุกขึ้นพลางวิ่งเข้าไปหา พอเข้ามาใกล้ก็เห็นว่าใบหน้าน่ารักที่แสนจะเหย่อหยิ่งของคุณพายถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์บางๆ ทั้งอายแชโดว์สีสวยแถมยังมีกลิตเตอร์วิ้งวับอยู่บนเปลือกตาเข้ากับคอนแทคเลนสีอ่อน แก้มเนียนๆ ก็ถูกแต่งแต้มด้วยบรัชอ่อนสีพีชจางๆ ริมฝีปากบางที่มีลิปกลอสสีเดียวกันทาเคลือบจนริมฝีปากฉ่ำวาว
คุณพายสวยจัง
สวยมากเลย
"คุณพายเห็นซอลลงสตอรี่ว่ายังทำงานกันอยู่ที่คณะเลยมาแวะมาหา"
"คุณพายซื้อขนม ซื้อน้ำมาให้แมวพั้นซ์ด้วยนะ"พูดไปก็ชูถุงในมือขึ้นมา เจ้าแมววาดยิ้มก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วชวนคุณพายที่วันนี้สวยเป็นพิเศษมานั่งด้วยกัน 
"เอาเสื้อนี่รองนะ พื้นมันสกปรกเดี๋ยวกางเกงคุณพายเลอะ"เจ้าแมวว่าคว้าหยิบเอาเสื้อชอปสีกรมออกมาจากกองกระเป๋าแล้วทำท่าจะปูมันลงกับพื้นจนพะพายต้องห้ามไว้ก่อน 
"ไม่เป็นไร คุณพายนั่งได้"เจ้าตัวน่ารักที่หนึ่งว่าพลางแย่งเสื้อชอปไปถือไว้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งท่ามกลางเศษชานอ้อนระเกะระกะ
"หวัดดีซอล"
"หวัดดีค่ะพะพาย"เจ้าแมวก็ทิ้งตัวนั่งข้างๆ พลางมองรอบๆ เมื่อเห็นสายตาของหลายๆ คนที่จับจ้องคุณพายของตัวเองก็ทำหน้าบึ้งคว้าเอาเสื้อชอปที่คุณพายว่าไว้บนตักมาสวมทับบนกายบางจนทำให้ทั้งคุณพายและซอลหันมองมาอย่างงงๆ
"คุณพายแต่งตัวโป๊ มีแต่คนมอง"พะพายยิ้มพลางก้มมองสภาพตัวเอง ก็โป๊จริงนั้นแหละ โป๊แบบไม่ต้องเผื่อให้ใครไปจินตนาการแล้ว ความจริงมีเบลเซอร์อีกตัวถึงจะครบชุดแต่เพราะกลัวร้อนเลยถอดมันทิ้งไว้ในรถ
"แมวพั้นซ์หวงคุณพายหรอ"
"อือ หวง"เจ้าแมวแก้มอ้วนว่าพลางกระชับเสื้อบนกายบาง คุณพายก็ยิ้มหวานก่อนจะยกมือขึ้นบีบแก้มของอีกคนเบาๆ 
"ทำไมแมวพั้นซ์น่ารักจัง"
"เราน่ารักกับคุณพายคนเดียวเลยนะ"
"หือ วันนี้แมวพั้นซ์ใส่น้ำหอมที่คุณพายซื้อให้ด้วย"คุณพายว่าพลางเลื่อนใบหน้าดมกลิ่มหอมจางๆ ที่ลำคอระหงส์ก่อนริมฝีปากที่เคลือบด้วยริมกลอสจะประทับลงบนผิวขาวอย่างแผ่วเบา ซึ่งการกระทำของคุณพายเล่นเอาทั้งเจ้าแมวทั้งเพื่อนแมวตาโต
จุ๊บ
"หอม"
"แมวพั้นซ์หอม"
"ค..คุณ..คุณพาย..."เจ้าแมวเครื่องรวนหายเสียงตัวเองไม่เจอทำได้ปค่อ้าปากพะงาบๆ ยกมือขึ้นกุมลำคอที่โดยจุ๊บไปแบบไม่ทันตั้งตัว คุณพายเห็นท่าทางน่ารักยิ้มหวานก็หัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ
"เอ่อ...ว่าแต่พายไปไหนมาหรอ ทำไมแต่ตัวจัดเต็มเชียว"เป็นซอลที่ได้สติก่อนเลยถามออกมาหลังเห็นว่าอีกคนนั้นจัดเต็มทั้งเสื้อผ้าหน้าผม ต่างจากพวกหล่อนที่นั่งทำงานกันหัวฟู
"ไปวันเกิดรุ่นพี่น่ะ แต่น่าเบื่อเลยกลับก่อนแล้วพอดีเห็นซอลลงสตอรี่ก็เลยแวะมาหา"
ไม่น่า ถึงได้กลิ่นเหล้าจากตัวคุณพายด้วย
"อ่อ"หญิงสาวตอบรับสั้นๆ ทั้งทีใจก็อยากจะถามหรอกว่าทำไมไม่กลับไปนอนล่ะ มาทำไมแต่ไม่เอา ไม่ถามดีกว่า
"ซอลหิวมั้ย เราซื้อของกินมาเยอะและนะ"
"อ่า ขอบคุณค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางรับถุงที่พะพายยืนให้ เปิดดูก็พบขนม น้ำและนมอัดกันแน่นถุงไปหมด
"ส่วนอันนี้ของแมวพั้นซ์"พะพายว่าพลางหยิบเอาแก้วมิลค์เชคออกมาจากถุงยืนให้ เจ้าแมวก็ยิ้มหวานเอ่ยขอบคุณแล้วรับแก้วไปดื่มทันที
"อร่อย"ดูดไปได้หลายอึกส่งเสียงใสออกมาเรียกรอยยิ้มจากพะพายได้เป็นอย่างดี ส่วนซอลก็เจาะนมจืดไปพลางเหลือบมองแก้วมิลค์เชคทีืภามซื้อมาให้ก่อนหน้านี้ซึ่งมันละลายหมดแล้วโดยที่ไม่พร่องไปเลยแม้แต่นิดเดียว 
"มีแซนวิชด้วยนะ แมวพั้นซ์หิวมั้ย"เจ้าแมวพยักหน้าจนเส้นผมสะเทือนไปตามแรง
"มือเราเปรอะกาว คุณพายป้อนได้มั้ย"
"ได้สิ"เจ้าแมวยิ้มกว้างก่อนมือบางจะหยิบเอาแซนวิชขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากบาง พะพายใช้เวลาไม่นานในการป้อนแซนวิชให้แมวพั้นซ์ หลังจากกินจนอิ่มเจ้าตัวน่ารักที่สองก็กลับไปทำงานโดยมีพะพายคอยช่วยหยิบจับเล็กๆ น้อยๆ
"คุณพายไม่กลับหรอ"เจ้าแก้มฟูถามเป็นรอบที่สาม เพราะกลัวคุณพายจะง่วง
"คุณพายไม่ง่วง"
"ถ้าคุณพายง่วงคุณพายจะกลับเลยก็ได้นะ"
"อื้อ แมวพั้นซ์ไม่ต้องห่วงหรอกทำงานไปเถอะ"
"อื้อ"เจ้าแมวรับคำก่อนกลับไปสนใจงานต่อ พอทำได้ไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกน้ำหนักที่ทิ้งลงที่หัวไหล่ หันไปมองก็เจอกับกลุ่มผมสีสว่างของคุณพายที่กองอยู่บนไหล่ของเขา
"คุณพาย"
"..."
"คุณพายนี่ดื้อจริงๆ เลย"เจ้าแมวว่าพลางค่อยๆ จัดท่าให้คนหลับโดยประคองศีรษะของคุณพายมานอนหนุนที่ิยู่ตักของตัวเอง ทั้งยังขอชอปของซอลเพื่อเอามาคลุมตัวให้คุณพายอีกตัวเพราะกลัวจะหนาวก็เสื้อคุณพายบางซะขนาดนั้นน่ะ
"คุณพายตอนหลับน่ารักเนอะ ดูสิ แก้มเป็นก้อนเลยเหมือนเด็กๆ ชะมัด ไม่เหมือนตอนปกติเลยดูหยิ่งๆ"ซอลว่าพลางดูมองคนหลับด้วยรอยยิ้ม พั้นซ์เองก็ก้มดูคนบนตักแก้มสีพีชที่แนบเบียดกับต้นขาของเขานั้นกองเป็นก้อนจริงๆ
"แต่วันนี้คุณพายสวย"
"ก็จริง ตอนที่เดินเข้ามาฉันนี่ตาค้างเลย ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆ ก็อยากได้น่ะ"
"พอแล้วซอล ไม่นินทาคุณพายสิ"
"ค่าา ทำงานกันต่อดีกว่าเนอะ"เมื่อโดนเจ้าแมวดุซอลก็กลับไปก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อแต่ก็ไม่วายเหลือบมองทางเพื่อนเป็นระยะ
นั่นเจ้าแมวพั้นซ์กำลังเกลี่ยแก้มคุณพายอยู่
แล้วยิ้มหวานอะไรขนาดนั้น แบบนี้งานการไม่ต้องทำแล้วมั้ง
.
"คุณพาย คุณพายตื่น"
"อื้อ"
"คุณพาย ตื่นเร็ว"
"คุณพายขอนอนอีกห้านาทีนะ"เสียงงัวเงียทั้งยังพลิกตัวหนี แต่คุณพายที่หลับคงไม่รู้ตัวว่าตอนนี้กำลังนอนอยู่บนตักเล็กๆ ของเจ้าแมวแล้วการพลิกตัวเมื่่อกี้ก็เหมือนกับการซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องแบนราบจนเจ้าตัวต้องกลั้นหายใจไปช่วงขณะ 
"คุณพายยยย"
"..."
"ถ้าพะพายไม่ตื่นพั้นซ์จะหอมแก้มแล้วนะ"เจ้าแมวก้มหน้าลงไปกระซิบเสียงแผ่วข้างใบหูพลางใช้นิ้วสวยเกลี่ยเส้นผมที่ปรกอยู่บนหน้าผากมน เปลือกตาบางที่แต่งแต้มด้วยกลิตเตอร์วาววับขยับยุกยิกก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่สวยเงยขึ้นสบตากับนัยน์ตากลมหวานของเจ้าของตัก 
"ถ้าจะหอมแก้มคุณพาย แมวพั้นซ์จะต้องรับผิดชอบนะ"
"หรอ งั้นเราต้องรับผิดชอบแบบไหนละ"
จุ๊บ
พะพายเบิกตากว้างชะงักไปเมื่อเจ้าแมวกดริมฝีปากบางลงบนแก้มนุ่ม นัยน์ตาหวานทั้งสองสบก่อนที่พะพายจะเป็นฝ่ายทนไม่ได้แล้วขยับตัวลุกขึ้นพลางยกมือขึ้นจับแก้มที่โดนฉวยโอกาสไปเมื่อครู่
"แมวพั้นซ์เอาคืนที่คุณพายจุ๊บคอหรอ"เจ้าแมวไม่ตอบนอกจากรอยยิ้มหวานๆ กับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อแล้วยังแสร้งทำเป็นลุกเดินไปหยิบไม้กวาดที่มุมห้องมา กวาดเศษชานอ้อยบนพื้น
อย่าคิดว่าเป็นลูกแมวแล้วจะรุกกลับไม่เป็นนะคุณพาย
จุ๊บมาจุ๊บกลับไม่โกงนะ

--------------------

#คุณพายและแมวพั้นซ์

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
คุณพายกับแมวพันช์


น่าร๊ากกกกเว๊ยยยย


อยากหอมหัวฟัดแก้มมมม



หึ่ยยหมั่นเขี้ยว

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
คุณพายก็คือแซ่บมากอ่อยมาก แต่พั้นช์ลูกกก หนูจะกดคุณพายได้จริงหรอ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ฮื่ออ น่ารักมาก ความสดใสของโลกนี้มากองอยู่ตรงนี้หมดแล้ว

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3

ch.3 แมวนัว

 หลังจากการสอบกลางภาคสถานที่ที่เหล่านิสิตโหยหาก็คงไม่พ้นแหล่งอโคจร เช่นเดียวกับพะพายที่นัดกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ว่าจะมาฉลองหลังสอบกันที่ผับชื่อดังย่านอโศก
เสียงเพลงบีทส์หนักดั่งกระหึ่มลั่นไปทั่วร้าน หนุ่มสาวนักท่องราตรีต่างก็พากันขยับร่างกายให้เข้ากับจังหวะเพลงบ้างก็หวังสนุก บ้างก็อยากยั่วยวนคนที่ตนหมายปอง พะพายเองก็ไม่ต่างจากคนเหล่านั้นเพราะเขากำลังวาดลีลาเพื่อล่อปลาตัวใหญ่ให้มาติดเบ็ด
กายบางที่สวมเสื้อเชิ๊ตสีเทาตัวโคร่งพร้อมทั้งยังปลดกระดุมถึงสามเม็ดเพื่อโชว์แผ่นอกขาวเนียนเก็บชายเสื้อด้านหน้ายัดใส่ในกางเกงและปล่อยชายเสื้อด้านหลังคลุมปิดสะโพกกลมกลึง เรียวขาสวยภายใต้สกิลนี้สีขาวรัดสะโพกกลมขยับโยกไปตามจังหวะเพลงโดยไร้ท่าทีเคอะเขินเรียกสายตาหื่นกระหายให้หันมาจับจ้องได้เป็นอย่างดี แต่พะพายไม่ได้สนใจคนเหล่าน้ันเพราะเขามีเหยื่อที่หมายตาเอาไว้อยู่แล้ว
"ขอเต้นด้วยได้มั้ยครับสวย"เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมมือหนาที่ถือวิสาสะโอบเอวบางไว้หลวมๆ ใบหน้าหล่อที่ก้มลงกระซิบข้างกูนั้นก็ไม่วายสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเจ้าตัว พะพายหมุนกายเข้าหาคนด้านหลังสองแขนยกขึ้นคล้องคออีกฝ่ายพร้อมทั้งยิ้มหวานให้
เหยื่อติดเบ็ดแล้ว
"จะเต้นอย่างเดียวหรอ"เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมเบียดกายเสียดสี ท่าทางเชิญชวนของคนตัวบางทำให้คนแปลกหน้าอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้ม
"แล้วคุณจะให้ผมทำอะไร"
"ทุกอย่างที่คุณต้องการ"สิ้นเสียงหวานใบหน้าหล่อก็ก้มลงกดจมูดโด่งๆ ลงบนผิวแก้มก่อนจะเลื่อนลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวๆ พะพายไม่เอ่ยห้ามทั้งยังเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสร้อนผ่าวนั้นโดยที่ไม่สนใจว่าจะกลายเป็นจุดสนใจ
เปลือกตาสีมุกที่มีกลิตเตอร์วาววับหยอกล้อกับแสงไฟปิดปรืออย่างเคลิบเคลิ้มเมื่อลิ้นร้อนลากสัมผัสอยู่ที่ลำคอละหงส์ ทั้งมือหนาก็ล้วงเข้าใต้สาปเสื้อลูบไล้ผิวเนียนอย่างเพลินมือ
ดวงหน้าหวานเบี่ยงไปอีกทางเพื่อให้อีีกคนได้ได้ซุกไซร้ซอกคอได้อย่างถนัดจังหวะนั้นนัยน์ตาคู่สวยก็เหลือบมองไปยังชั้นสองก่อนจะสะดุดเข้ากับใครบางคนที่นั่งติดราวระเบียง ใบหน้าน่ารักแม้จะอยู่ไกลแต่ก็เห็นได้ถึงความอึดอัดจากการถูกคนในโต๊ะขยั้นขยอให้รับแก้วเหล้า 
แมวพั้นซ์
และไม่รู้ว่าคนพวกนั้นสัมผัสไม่ได้ถึงความอึดอัดที่แสดงออกชัดผ่านทางสีหน้าหรือแสร้งทำเป็นไม่เห็นนั้นก็จับกายเล็กกรอกเหล้าจนหมดแก้วจนเจ้าตัวสำลักไอส่วนคนอื่นในโต๊ะก็หัวเราะกันอย่างชอบใจ ซึ่งการกระทำที่ดูหยาบคายทำให้พะพายถึงกับขมวดคิ้ว
ผลัก!
"ครับ.."
"โทษที เราลืมไปว่าเรามีนัดแล้ว"พูดจบก็เดินเลี่ยงออกมาโดนทิ้งปลาใหญ่ที่อุตส่าห์ตกได้ให้ยืนงง เรียวขาสวยก้าวเดินขึ้นมายังชั้นสองของร้าน และโต๊ะที่มีเจ้าแมวนั่งอยู่คือจุดหมาย 
.
"อีกแก้วสิครับน้องพั้นซ์"
"ไม่...ไม่เอาแล้วครับ"
"ไม่เอาไม่ได้ครับ ไม่งั้นโดนกับกรอกแบบเมื่อกี้นะ"พั้นซ์ทำสีหน้าลำบากใจเมื่อรุ่นพี่ในโต๊ะต่างหันมาจับต้องอย่างกดดัน จนสุดท้ายก็ต้องยอมเอื้อมมือไปรับแก้วเหล้าที่ถูกผสมอย่างเข้มข้นมาถือไว้
"หมดแก้วเลยครับน้องพั้นซ์"
"หมดแก้ว หมดแก้ว หมดแก้ว"ไม่มีใครห้ามเพราะทุกคนต่างกำลังสนุกกับการมอมเมาเด็กปีหนึ่งคนเดียวในโต๊ะ
"อ๊ะ..."แก้วเหล้าในมือนุ่มถูกมือขาวๆ ของใครบางคนแย่งไป ทำให้พั้นซ์ต้องหันมองเจ้าของมือก็เห็นพะพายที่ยืนอยู่ด้านหลังและกำลังกระดกเหล้าขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
"คุณพาย"
"รสชาติห่วยชะมัด"เจ้าตัวว่าพลางใช้สายตากวาดมองคนในโต๊ะด้วยสายตาเหยียดๆ ทั้งรสชาติขมปร่าบาดคอก็ทำให้ต้องเบ้หน้าก่อนจะโน้มตัวลงไปวางแก้วเหล้าคืนลงบนโต๊ะ
"อ้าว นี่มันน้องพะพายคนดังของตึกอินเตอร์นี่หน่า สนใจมาร่วมโต๊ะกับพวกพี่มั้ยครับ"
"ไม่ล่ะครับ พอดีแค่แวะมาหาเพื่อน"พะพายว่าพลางวางมือไว้บนไหล่เล็กๆ ของพั้นซ์จนเจ้าตัวสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยหวานของพะพาย
"อยากไปนั่งด้วยกันมั้ย"พะพายเอ่ยถามซึ่งเจ้าแมวแก้มฟูที่ตอนนี้หน้าตาแดงตากล่ำเพราะแอลกอฮอที่ถูกบังคับดื่มไปหลายแก้วพยักหน้าลงช้าๆ กายขยับลุกขึ้นก่อนจะเซเพราะไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้แต่ก็ได้มือขาวๆ ของพะพายช่วยจับประคองเอาไว้
"น้องพั้นซ์"ภามเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ แต่จากเสียงที่ติดเจื่อไปด้วยความไม่พอใจเมื่อน้องรหัสที่เขาชวนมาในวันนี้กำลังจะลุกไปตามคำชวนของอีกคน
"พั้นซ์จะไปนั่งกับคุณพาย"
"พี่ไม่ให้ไป น้องพั้นซ์มากับพี่นะครับจะไปกับคนอื่นได้ไง"มือหนาเอื้อมมือคว้าแขนเล็กเอาพร้อมออกแรงดึงหมายจะบังคับให้รุ่นน้องนั่งลงที่เดิม พะพายมองตามการกระทำนั้นก่อนจะยื่นมือไปดึงเอามือหนาออกจากแขนของเจ้าแมวแก้มฟู ซึ่งพอเป็นอิสระเจ้าตัวน่ารักที่สองก็ขยับไปยืนหลบอยู่หลังคุณพายทันที
"น้องพั้นซ์..."
"พั้นซ์จะไปกับคุณพาย"เจ้าตัวว่าเสียงแผ่วพลางซบหน้าลงไหล่เล็กๆ ของพะพายเมื่อรู้สึกเหมือนกับโลกเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาตามจังหวะเพลง
"ได้ยินแล้วนะครับ ไปกันเถอะ"พะพายเอ่ยพลางยกยิ้มอย่างผู้ชนะให้กับภามก่อนจะประคองร่างบางที่กำลังเมาได้ที่ลงไปยังโต๊ะของเขาที่อยู่ชั้นล่าง 
.
"เอ้า ไปพาใครมาด้วยน่ะพาย"เดลเพื่อนสาวที่นั่งละเอียลจิบเครื่องดื่มมึนเมาอยู่เอ่ยถามเมื่อเห็นพะพายประคับประคองร่างไม่คุ้นตามาที่โต๊ะ
"แมวพั้นซ์"
"เด็กถาปัตย์คนนั้นอ่ะนะ"เจ้าหล่อนถามพลางเลิกคิ้วมอง เคยได้ยินชื่อเจ้าแมวพั้นซ์ของพะพายอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยเจอสักที
"น่ารักดี"เดลเอ่ยชมหลังจับจ้องมองดวงหน้าหวานๆ อยู่ครู่หนึ่ง พะพายจับให้เจ้าแมวนั่งก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งเบียดกันอยู่บนโซฟาตัวเล็ก พั้นซ์ขยับกายเล็กน้อยก่อนจะเอนศีรษะซบลงบนไหล่เล็กๆ ของคุณพายเพราะรู้สึกหนักศีรษะเกินกว่าจะประคองมันให้ตั้งตรงได้
"ดื่มน้ำหน่อยนะแมวพั้นซ์ จะได้ดีขึ้น"แก้วใสที่บรรจุน้ำเปล่าเย็นๆ ถูกยื่นมาตรงหน้า เจ้าแก้มฟูรับแก้วมาก่อนจะยกแก้วดื้มรวดเดียวจนหมดราวกับคนกระหายน้ำ 
"พวกนั้นเป็นใครหรอทำไมพั้นซ์ถึงมากับพวกนั้นได้ แล้วซอลไม่ได้มาด้วยหรอ"
"พี่ๆ ในสายรหัสน่ะ ส่วนซอลก็ไปกับสายตัวเอง"
"เราก็ไม่ได้อยากมาหรอกแต่พี่ที่จบไปแล้วเป็นคนชวนก็เลยต้องมา"
"ก็เลยโดนแกล้งสินะ"
"ฮื่อออ เราไม่ชอบเหล้าเลย"เจ้าแมวส่ายหน้าไปมาอยู่บนไหล่จนเส้นผมปลิวไปตามแรงและบางส่วนมันก็โดนที่คอขาวๆ ของคุณพายทำให้รู้สึกคันยุกยิก
"เออ พาย เมื่อกี้มีคนหล่อเอานี่มาให้"กระดาษใบเล็กที่มีตัวเลขสิบหลักถูกยื่นมาตรงหน้า พะพายเอื้อมมือไปรับก่อนจะเลิกคิ้วถามเพื่อนสาวคนสวยว่าใครให้มา
"โน้น"เจ้าหล่อนว่าพลางมองยังไปโต๊ะที่อยู่ไม่ใกล้ พะพายมองตามก็เจอกับชายหนุ่มที่เต้นประกบกับเขาเมื่อครู่ ซึ่งพอคนนั้นเห็นว่าพะพายหันไปมองก็ยกแก้วเหล้าแล้วชูขึ้นแล้นกระดกขึ้นดื่มที่เดียวจนหมดแก้ว
"เอาไงล่ะแก เหยื่อติดเบ็ดแล้วนะ"เจ้าหล่อนว่าโดนไม่ทันสังเกตุสีหน้าที่เปลี่ยนไปของอีกคน
"คุณพาย"
"ว่าไง"
"ไม่ไปกับใครได้มั้ย"เจ้าแมวเอื้อนเอ่ยเสียงหวานทั้งยังถูกไถ่แก้มนุ่มลงบนลาดไหล่เล็กๆ อย่างออดอ้อน สองแขนเล็กก็โอบกอดเอวบางๆ ของคุณพายเอาไว้อย่างหวงแหน
"คุณพายอยู่กับพั้นซ์นะ"ใจดวงน้อยของคนถูกอ้อนเต้นผิดจังหวะรู้สึกไหวหวั่นกับการกระทำของเจ้าแมวขึ้นมาเสียดื้อๆ
"อือ คุณพายไม่ไปหรอก"
"จริงนะ"
"จริงสิ จะให้คุณพายไปแล้วทิ้งแมวพั้นซ์ไว้คนเดียวหรอ"
"ฮื่อออ คุณพายน่ารัก"เดลมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ตั้งแต่รู้จักพะพายมาไม่เคยมีใครเอ่ยรั้งเพื่อนตัวบางได้แม้แต่ชานนท์ แต่เจ้าแมวแก้มกลมนั้นกับออดอ้อนเสียจนคุณพายทิ้งเหยื่อที่อุตส่าห์มาติดเบ็ดได้อย่างง่ายดาย
ไม่ธรรมดาเลยแหะ
นั่งกันไม่นานเพื่อนคนอื่นๆ ของพะพายก็พากันกลับมาที่โต๊ะซึ่งพอพวกหล่อนเห็นเจ้าแมวขนฟูก็ต่างพากันแปลกใจและเป็นเดลที่ช่วยไขข้อสงสัยของพวกหล่อน
"พั้นซ์ ชนแก้วๆ"
"เราไม่ดื่ม"คนไม่ถนัดของมึนเมาเอ่ยปฏิเสธ เพื่อนของพะพายก็ไม่ตื้อทั้งยังเอ่ยถามด้วยว่าอยากได้เครื่องดื่มอย่างอื่นนอกจากน้ำเปล่ามั้ยซึ่งเจ้าตัวก็ปฏิเสธแล้วนั่งกอดซบไหล่คุณพายไม่เลิก
"ไหวมั้ย"
"อือ เราแค่มึนๆ น่ะ"เจ้าแมวตอบก่อนคุณพายจะขยับตัวแล้วกวาดแขนเอาโอบไหล่เจ้าแมวเอาไว้และหันไปคุยเล่นกับเพื่อนๆ ไปพลางยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มไปพลาง การกระทำที่ดูเหมือนไม่รู้ตัวของพะพายสะดุดตาเพื่อนๆ หลายต่อหลายครั้งแต่ครั้นจะเอ่ยปากถามก็เกรงจะโดนพะพายคนสวยหาว่ายุ่งเรื่องสวนตัวมากเกินไปเลยได้แต่นั่งมองเงียบๆ 
"พาย ฉันว่าแกพาพั้นซ์กลับเถอะ จะหลับแล้วนั่น"เพื่อนในกลุ่มเอ่ยเมื่อสังเกตุเจ้าของแก้มกลมที่เกยอยู่บนไหล่นั้นตาปรือคล้ายคนจะหลับเต็มแก่ 
"รอรถอยู่"พะพายตอบกลับ เพราะก่อนหน้านี้เขาได้ส่งข้อความไปหาคนขับของที่บ้านว่าให้มารับซึ่งก็คงต้องรออีกสักพักใหญ่กว่าจะมาถึง 
"ถ้าแมวพั้นซ์ไม่ไหวจะหลับก่อนก็ได้นะ"
"อือ..."เจ้าแมวครางรับให้ลำคอก่อนจะปิดเปลือกตาลงแล้วตัดการรับรู้โลกที่แสนจะอึกทึกครึกโคม พะพายเองก็นั่งนิ่งไม่กล้าขยับตัวมากเมื่อไหล่ของเขาถูกเจ้าแมวใช้หนุนต่างหมอน
.
"แมวพั้นซ์ตื่นเร็ว รถมาแล้ว"
"อื้อ"
"ป่ะ เดี๋ยวเราไปส่งที่หอ"มือบางฉุดดึงเจ้าแมวขี้เซ้าขึ้นมาก่อนจะหันไปร่ำลาเพื่อนแล้วจูงเจ้าแก้มอ้วนที่แทบจะหลับตาเดินออกไปจากร้าน 
เมื่อมาถึงหน้าร้านนัยน์ตาคู่สวยก็กวาดมองเพื่อหารถที่มารับก่อนจะสะดุดกับรถยุโรปคันหรูที่จอดเทียบอยู่ไม่ไกลทั้งยังมีชายร่างใหญ่ในชุดสูทสองคนอยู่รออยู่ข้างๆ
"เชิญครับ"ประตูถูกเปิดออกโดยที่ไม่ต้องสั่ง พะพายดันตัวเจ้าแมวให้เข้าไปยั่งในรถก่อนที่ตัวเองจะแทรกตัวตามเข้าไปเมื่อผู้เป็นนายเข้าไปในนั่งรถเรียบชายร่างใหญ่ทั้งสองก็กลับเข้าประจำที่ของตัวเอง
"เดี๋ยวไปส่งเพื่อนพายที่หอก่อน"
"ได้ครับ ไม่ทราบว่าหอเพื่อนคุณหนูอยู่ที่ไหนครับ"
"แมวพั้นซ์ หออยู่ไหนบอกคุณพายหน่อย เดี๋ยวคุณพายไปส่ง"
"อือ ไม่เอา ไม่กลับหอ"
"อ้าว..."
"อยากอยู่กับคุณพาย"เจ้าแมวน่ารักว่าพลางขยับมา กอดคุณพายเอาไว้แน่นราวกับกลัวอีกคนจะหายไป 
"เราอยากอยู่กับคุณพาย"เจ้าตัวว่าเสียงอ้อนพลางเงยหน้าใช้แววหวานจับจ้องนัยน์สวยอย่างออดอ้อน
"อ่า งั้นแมวพั้นซ์อยากไปนอนที่บ้านคุณพายมั้ย"
"อือๆๆ อยากไป เราอยากไปนอนบ้านคุณพาย"
"เจ้าแมวดื้อ"บ่นคนที่กำลังกอดตัวเองอย่างไม่จริงจังก่อนจะเอ่ยบอกจุดหมายให้คนขับรถรู้ซึ่งก็ไม่ใช่ที่ไหนนอกจากบ้านของตัวเอง
"คุณพาย หนาว"
"เบาแอร์ลงหน่อยซิ"
"ครับ"ชายร่างใหญ่รับคำสั่งก่อนจะเอื้อมมือไปปรับลดแอร์ลดตามที่เจ้านายต้องการ ส่วนพะพายก็เอื้อมไปหยิบเอาผ้าที่เก็บไว้บนรถออกมาคลี่แล้วคลุมลงบนกายบาง
"คุณพาย"
"หือ"
"วันนี้คุณพายเปลี่ยนน้ำหอม"เจ้าแมวที่คุณพายคิดว่าหลับไปแล้วเอ่ยขึ้นพลางกระซับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
กอดคุณพายแน่นเกินไปแล้วนะเจ้าแมว
"เวลามาเที่ยวคุณพายจะใช้กลิ่นนี้"
"..."
"แมวพั้นซ์ไม่ชอบหรอ"
"ชอบ"
"เราชอบทุกอย่างที่เป็นคุณพาย"
"..."
"เราชอบคุณพายจนไม่อยากให้ใครมาชอบคุณพายแล้ว"
"คุณพาย"เจ้าแมวแก้มฟูคลายอ้อมกอดออกก่อนจะขยับตัวขึ้นให้ดวงหน้าของพวกเขาอยู่ในระกับเดียวกันแล้วใช้นัยน์ตาหวานจับจ้องใบหน้าสวยๆ ของคุณพาย
"ว่าไง"
"พั้นซ์ชอบคุณพายนะ"นัยน์ตาคู่สวยกระพริบปริบทั้งริมฝีปากสีสดก็อ้าค้างอย่างไม่คิดว่าเจ้าแมวจะสารภาพออกมา แม้น้ำเสียงที่ใช้นั้นจะอ้อแอ้อย่างคนเมาก็ตามที
"อื้อ..!'ไม่ทันได้ทำอะไรเจ้าแมวก็ทาบทับริมฝีปากบางๆ ลงบนกลีบปากสีสดของพะพายก่อนจะแทรกลิ้นเล็กเข้าฉกชิมความหวานในโพรงปาก พะพายตกใจได้ไม่นานก่อนจะจูบตอบอย่างไม่ยอมแพ้
เรียวลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดแลกหยาดหวานเนินนานเป็นนาที ดวงหน้าหวานๆ ของเจ้าแมวขยับปรับองศาเพื่อจะได้จูบได้ถนัดขึ้น ทั้งสองมือนุ่มก็ยกขึ้นประคองใบหน้าสวยของคุณพายเอาไว้
เสียงชื้นแฉะหยาบโลนดังขึ้น ทั้งหยาดใสไหลเยิ้มออกมุมปากเมื่อทั้งสองคนไม่มีใครยอมใครต่างคนต่างพยายามขึ้นนำอีกและชักจูงให้อีกฝ่ายเดินตาม
จวบจนอากาศเริ่มหมดทั้งคู่ก็ถอนริมฝีปากออก ใยใสหยาดเยิ้มเชื่อมพวกเขาเอาไว้ก่อนจะขาดออกเมื่อคุณพายแล่บลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง
นัยน์ตาหวานสองคู่มองสบกันก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของพวกเขาทั้งคู่ ไม่มีประโยคใดถูกเอื้อนเอ่ยออกมานอกเสียจากริมฝีปากที่เลื่อนเข้าหาอีกคร่าทว่าคราวไม่ได้จูบดูดดื่มแลกความหวานเหมือนดั่งครั้งแรกแต่กลับเป็นจุ๊บที่ริมฝีเบาๆ สองสามที
"หัวใจเต้นแรงเมื่อจะตายเลย"เจ้าแมวบ่นพึมพำพลางทิ้งหัวซบลงกับไหล่ของคุณพาย นัยน์ตาหวานหลับพริ้มก่อนห้วงสติจะขาดหาย พะพายก้มมองเจ้าแมวสิ้นฤทธิ์ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา
"จูบเก่งจังนะเจ้าแมว"เอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดูพลางยกมือขึ้นเกลี่ยเช็ดหยาดใสที่เปรอะเปื้อนมุมปากของอีกคน ก่อนจะฝั่งจมูกลงบนกลุ่มผมแล้วหันมองวิวนอกหน้าต่างพร้อมด้วยหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ ทั้งใบหน้าสวยหวานที่สะท้อนอยู่ในกระจกก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด
...
.
__________________________
มั่ยไหวแน้วนะ
#คุณพายและแมวพั้นซ์








ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
พอเมาแล้วกลายเป็นเจ้าแมวเหมียวของจริง อุแง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
อ่อยเก่ง


นักนะเจ้าแมวพั้นซ์


เดี๋ยวเจอคุณพายคนจริง


แล้วจะหนาว

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3
 "อือ"กายบางของเจ้าแมวขนฟูขยับหนีแสงแดดที่ส่องมาแยงตา ใบหน้าน่ารักๆ ซุกลงกับหมอนใบใหญ่ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกไม่คุ้นกับกลิ่นหอมที่ติดอยู่ที่หมอน เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ ก่อนจะกวาดสำรวจรอบห้อง
!
ยังไม่ทันจะได้ประมวลผลอะไรท่อนแขนผอมๆ ก็วาดมาโอบเอวพร้อมกับกายอุ่นๆ ของอีกคนที่ขยับเข้ามาเบียด เจ้าพั้นซ์กระพริบตาปริบๆ สองสามทีก่อนจะขยับพลิกกายหันไปประจันหน้ากับคนด้านหลัง ทันทีที่หันไปก็เห็นดวงหน้าสวยหวานของคุณพายหลับพริ้มห่างอยู่ไม่ถึงคืบ
เจ้าแมวขนฟูจับจองดวงหน้าที่ไร้ที่ติของอีกคน ไล่มองตั้งแต่คิ้วเรียวสวย แพขนตายาว จมูกรั้นๆ ทั้งยังริมฝีปากสีสด ก่อนดวงหน้าจะเห่อร้อนเมื่อภาพเมื่อคืนก่อนสติจะดับไปฉายเข้ามาให้หัวพลันหัวใจก็เต้นถี่รัวขึ้นมา
เจ้าตัวน่ารักที่สองนอนเม้มปากจ้องปากคุณปากอยู่ชั่วครู่ก่อนจะทำใจกล้าขยับเข้าฉวยโอกาสกับคนขี้เซ้า
จุ๊บ
จากจะแค่จุ๊บปากเบาๆ เจ้าพั้นซ์ก็เหิมเกริมขบเม้มริมฝีปากของคุณพายจนคนที่ถูกรบกวนการนอนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา นัยน์ตาสวยสบเข้ากับแววหวานของเจ้าแมวจอมฉวยโอกาสก่อนเจ้าแมวจะรีบถอนริมฝีปากออกไปพร้อมกับใบหน้าแดงแปร๊ดทั้งยังหลบสายตาของคุณพาย
ไม่มีใครพูดออกมาจนกระทั่งกายบางของคุณพายขยับลุกขึ้นก่อนเจ้าแมวจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคุณพายใส่แค่เสื้อเชิ๊ตตัวใหญ่โคร่งที่ปกคลุมมาต้นขาเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น ข้างล่างก็ใส่แค่แพนตี้สีอ่อนปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้
อ่า
เจ้าตัวน่ารักที่สองพยายามไม่ลอบมองต้นขาขาวๆ ที่โผล่ออกมาจากชายเสื้อ ยิ่งจังหวะที่คุณพายยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจเล่นเอาหัวใจดวงน้อยของเจ้าขนฟูแทบหยุดเต้นเพราะชายเสื้อเลิกขึ้นจนเกือบเก็นแก้มก้นขาวๆ ที่พ้นขอบกางเกงมา
นี่คุณพายกำลังยั่วกันอยู่ชัดๆ
ฮืออออ
แม่จ๋า ช่วยพั้นซ์ด้วย ฮือออออ
"พั้นซ์...แมวพั้นซ์..."
"ห.ห๊ะ..."เพราะมัวแต่เหม่อลอยจยไม่ทันสังเกตุว่าคุณพายที่บิดขี้เกียจจนหนำใจแล้วก็ปีนกลับขึ้นมาบนเตียง สองแขนผอมๆ เท้าลงกับเตียงพลางยิ่นใบหน้าสวยหวานที่ไร้การเติมแต่งเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับนัยน์ตาสวยๆ ที่วาวระยับพราวแพรวจนเจ้าแมวต้องหลบสายตา แต่ก็เหมือนตัดสินใจผิดพลาดเพราะทันทีที่เลื่อนสายตาต่ำลงก็เห็นแผ่นอกๆ ขาวๆ พร้องทั้งตุ่มไตสีชมพูยั่วยวนอยู่ตรงหน้าเพราะเสื้อตัวใหญ่บนกายนั้นถูกปลดประดุมไปถึงสามเม็ด
เสื้อผ้าที่ดูพร้อมจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ของคุณทำให้พั้นซ์รู้สึกวูบโหวงในช่องท้อง และก่อนจะได้พูดอะไรเขาก็ถูกคุณพายคลานขึ้นมานั่งคล่อมอยู่กลางลำตัว
"คุณ...คุณพาย..."
"เป็นอะไร เมาค้างหรอ"เอ่ยถามเสียงใสทั้งยังโน้นหน้าหน้าลงใกล้จนหัวใจเจ้าแมวเต้นโครมครามพยายามเบนสายตาไปมองวิวท้องฟ้าสดใสแทนการมองคุณพายที่อยู่ในสภาพไหล่เสื้อข้างหนึ่งตกลงจนเผยให้เนินอกขาวๆ พร้อมกับเม็ดทับทิมสีสวย ซึ่งตอนนี้คุณพายดูยั่วยวนมากๆ
คุณพายคิดจะฆ่าพั้นซ์แน่ๆ เลย
"แมวพั้นซ์ทำไมไม่มองคุณพาย"
"ฮื่ออออ ไม่เอา"
"แมวพั้นซ์~"กายบางขยับแม้จะมีผ้าห่มผืนหนากั้นกางแต่พอโดนเบียดสีเข้ามากๆ บางอย่างก็ค่อยๆตื่นขึ้นมา และก็เหมือนว่าคุณพายจะสัมผัสได้เพราะใบหน้าสวยหวานฉายแววขี้เล่นเมื่อครู่กับแดงระเรื่อขึ้นมาทั้งยังนั่งนิ่งตัวแข็งไป
"คุณพาย ลงเถอะ...."
"แมวพั้นซ์ ตื่นหรอ"คนถูกถามหน้าร้อนยิ่งกว่าถูกไฟเผา และก่อนที่จะโดนคนสวยแกล้งไปมากกว่านี้เจ้าแมวก็ขยับลุกขึ้นเล่นเอาคุณพายหงายตกลงบนฟูก ก่อนจะวิ่งเลิ่กลั่นหันซ้ายขวาแล้วก็หายเข้าไปในห้องน้ำ คุณพายหัวเราะชอบใจที่แกล้งจนเจ้าแมวตื่นพลางทิ้งกายลงนอนทาบทับไออุ่นจางๆ บนที่นอน
.
ใช้เวลานานโขกว่าทั้งสองคนจะจัดการตัวเองเสร็จ เพราะหลังจากอาบน้ำเจ้าขนฟูก็ต้องมานั่งรอคุณพายประทินผิว ตากลมจับจ้องคุณพายที่หยิบโน้นนี้มาทาลงบนผิวหน้าก็ไม่นึกแปลกใจที่ผิวของคุณพายจะเนียนละเอียดไร้ตำหนิ ก็สกินแคร์ที่คุณพายใช้ก็ขวดหนึ่ง กระปุกหนึ่งก็หลายพัน ซึ่งรวมๆ กันก็คงหลายหมื่นจนพั้นซ์ไม่มีปัญหาจะซื้อตามได้
"แมวพั้นซ์"
!
"ตกใจอะไรกัน มานั่งนี่"คุณพายยิ้มขำก่อนจะตบลงบนเก้าอี้เล็กๆ จนแมวยู่ปากใส่พลางลุกเดินไปทิ้งกายนั่ง เบื้องหน้าของคือโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกระจกเงาบานใหญ่ที่กำลังสะท้อนเงาของพวกเขาทั้งสองอยู่ 
"แมวพั้นซ์ปากแห้ง คุณพายทาลิปให้นะ"คุณพายว่าพลางหยิบลิปปาล์มขึ้นมาหนึ่งแท่ง มือสวยดึงฝามันออกก่อนจะหมุนตรงฐานจนเนื้อลิปไร้สีโผล่ขึ้นมา เจ้าแมวจับจ้องการกระทำของคุณพายเงียบๆ จนมือขาวๆ มาจับอยู่ที่คางถึงได้สติ
คุณพายวาดยิ้มสวยให้ก่อนจรดแท่งลิปสติกไร้ลงบนริมฝีปากบางๆ
"แมวพั้นซ์ต้องดื่มน้ำเยอะๆ รู้มั้ย ดูสิ ปากแตกด้วย"
"เสร็จแล้ว...อ๊ะ.."เสียงของคุณพลางถูกกลืนหายไปเมื่อถูกเจ้าแมวทาบทับริมฝีปากลงบนกลีบบางของตัวเองก่อนจะแทรกลิ้นเข้าโพรงปากไล่เลียกวาดชิมความหวาน กลิ่นหอมๆ รวมถึงรสชาติหวานๆ ของลิปปาล์มที่ทาเคลือบบนริมฝีปากลอยคลุ้งไปทั่วปากคล้ายแอลกอฮอที่กำลังมอมเมาทั้งสองคนในเคลิ้มไปรสจูบ
เจ้าตัวน่ารักที่สองเอนกายเข้าหาคุณพายทั้งยังโอบกายบางของคุณพายเอาไว้ ริมฝีปากก็ยังคงทำงานแลกหยาดหวานกับคนสวยไม่ลดละ คนที่โดนเจ้าแมวแผลงฤทธิ์ใส่ก็จวนจะหมดอากาศหายใจเพราะเจ้าแมวเล่นไล่ต้อนกอบโกยเสียจนคุณพายตามไม่ทัน
เจ้าแมวตัวนี่มันร้ายใช่เล่น
"อื้อ"มือสวยบีบลงบนไหล่บางๆ ของเจ้าแมวเมื่ออากาศหมดลง แต่แทนที่เจ้าแมวจะยอมถอนริมฝีปากออกกับอ้อยอิ่งละเลียดชิมความจนหยาดใสไหลเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อนมุมปาก
คุณพายเองก็โอนอ่อนยอมให้อีกฝ่ายกอบโกยความเสียให้พอใจไม่นานเจ้าแมวก็ถอนริมฝีปากออกไปแต่ไม่วายดูดดุนกลีบปากนุ่มนิ่มของคุณพายจนบวมเจ่อ คุณพายที่พอถูกปล่อยให้เอ็นอิสระโกยอากาศเข้าปอดทั้งสองมือยกขึ้นประคองดวงหน้าหวานของเจ้าแมว 
"แมวพั้นซ์จูบคุณพายสามรอบแล้วนะ"
"ทำแบบนี้ไม่ดีนะ"
"ทำไมละ คุณพายไม่ชอบหรอ"แววหวานไหววูบนึกใจเสียขึ้นมา
"นี่ แมวพั้นซ์..."
"..."
"เพื่อนเขาไม่จูบกันนะกันนะ"
"เราไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับคุณพายนะ!"เจ้าแมวสวนขึ้นทันทีดวงหน้าหวานยับยุ่งราวกับไม่พอใจประโยคเมื่อครู่ของคนสวยตรงหน้า
"แต่พั้นซ์บอกเองว่าอยากเป็นเพื่อนกับคุณพาย"
"แต่ตอนนี้ไม่อยากเพื่อนเป็นแล้ว"
"แล้วเธออยากเป็นอะไรคะ"
"อยากเป็นผัวเธอค่ะ"เจ้าแมวก็ไม่ยอมน้อยหน้าตอบกลับเสียงหวานทั้งยังใช้แววหวานพราวระยิบจับจ้องคุณพายเสียคนถูกมองหน้าแดดจนลามไปถึงใบหู 
เล่นงี้ก็ตายสิเจ้าแมว
...
.
"พาย"
"หือ"
"เป็นอะไร"ชานนท์เอ่ยถามหลังเห็นคนตัวบางนั่งเหม่อแม้รอบข้างจะเต็มไปด้วยความวุ่นวายในสถานบันเทิงก็ตาม พะพายหันมองคนข้างตัวก่อนจะทิ้งกายผิงอกกว้างๆ ซึ่งชานนท์ก็ได้ใจใช้มือล้วงเข้าใต้สาปเสื้อลูบไล้ผิวเนียนเล่น
"เบื่อๆ น่ะ"
"งั้นกลับมั้ย"
"เดี๋ยวนนท์ทำให้พายหายเบื่อเอง"เสียงเข้มกระซิบแผ่วข้างหู พะพายเหลือบสายตามองก่อนจะขยับปีนขึ้นนั่งคล่อมบนตักแกร่ง สองมือประคองใบหน้าหล่อเหล่าของเพื่อนสนิทก่อนจะจ้องนิ่งๆ
"เบื่อเซ็กส์"ชานนท์เลิกคิ้วไม่คิดว่าคำนี้จะหลุดออกมาตากปากของคนตรงหน้า พะพายน่ะหรอเบื่อเซ็กส์ นี่เขาหูฝาดแน่ๆ
"ทำไมล่ะ หาคนทำให้ไม่ถึงใจหรือไง"เพื่อนสนิทที่บางครั้งก็เลื่อนสถานะเป็นเพื่อนร่วมเตียงเอ่ยถามพลางเลื่อนมือลงไปลูบสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้า
"ไม่เชิง ไม่รู้ดิ อธิบายไม่ถูก"
"มึงดูเหมือนมีอะไรในใจนะพาย"
"นนท์"
"ว่าไง"
"จูบกัน"สิ้นเสียงริมฝีปากบางก็ทาบลงบนริมฝีปากหนาก่อนจะถูกอีกฝ่ายแทรกลิ้นเข้าฉกชิมความหวานคล้ายคนหิวโหย พะพายขมวดคิ้วก่อนจะเป็นฝ่ายถอนจูบออกมา
"ไม่ได้ว่ะ"
"อะไรของมึง"ชานนท์ขมวดคิ้วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเมื่อกี้กำลังเพลินๆ แต่ถูกหยุดเอาไว้เสียก่อน แต่พะพายก็ไม่ตอบอะไรก่อนจะขยับตัวลงจากตักของชานนท์แล้วหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น คนสวยกดเข้าอินสตราแกรมก่อนจะไล่ดูสติรี่ของเพื่อนๆ ก่อนจะเลื่อนไปจนถึงสตอรี่ของเจ้าแมวที่ถ่ายเป็นบูมเมอแรงอยู่มนสตูดิโอที่คณะของเจ้าตัว
'วันนี้ไม่มีคนส่งเสบียงเลย'
แคปชั่นตัวเล็กๆ ที่แปะทับอยู่กลางรูปทำให้เจ้าของเครื่องอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
"จะไปไหน"ชานสท์ถามขึ้นเมื่อเห็นคนตัวบางขยับกายลุกขึ้น
"ไปหาแมว"คนหล่อขมวดคิ้วแต่ไม่ทันจะได้ถามอะไรเพิ่มเติมพะพายก็เดินออกไปเสียแล้ว ชานนท์ถอนหายใจก่อนจะหยิบเอาแก้วเหล้ามายกขึ้นดื่มอย่างเซ็งๆ อยากจะห้ามไม่ให้แต่ก็ทำไม่ได้
เป็นเพื่อนที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย
เป็นคนอยู่ดีๆ ไม่ชอบเสือกอยากเสนอตัวไปเป็นหมาให้เขาเลี้ยงซะงั้น
...
.

_________________________
กัดผ้า
#คุณพายและแมวพั้นซ์ ิ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
คุณพายเริ่มหวั่นใหวกับแมวพั้นซ์แล้ว


แมวพั้นซ์ระวังโดนคุณพายจับกินนะ

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
เจ้าแมวชัดเจนมากว่าจะเป็นอะไรของคุณเขา ฮาาา

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3
คาบเรียนในยามบ่ายพร้อมกับเสียงโมโนโทนของอาจารย์วัยกลางคนทำให้นิสิตนับร้อยชีวิตในห้องนั้นหลับไหลไปแล้วกว่าครึ่ง บางคนที่ยังมีสติอยู่ก็ใช่ว่าจะตั้งใจเรียนเพราะอาการก็ล่อแล่เต็มทน
"ไม่ไหวแล้ว หมดคาบปลุกด้วยนะ"ซอลกระซิบบอกเพื่อนก่อนจะฟุบหน้าลงกับท่อนแขนเมื่อไม่สามารถฝืนความง่วงเอาไว้ได้ คนน่ารักหันมองเพื่อนก่อนจะเอื้อมหยิบแก้วกาแฟที่ละลายจนจืดไร้รสชาติขึ้นมาดื่มหวังพึ่งคาเฟอีนก่อนจะก้มมองโทรศัพท์ที่วางอยู่กลางหน้าหนังสือเมื่อมีข้อความเข้าจนมันสั่นเตือนเบาๆ
คุณพาย
- คุณพายรออยู่ข้างล่างนะ
ข้อความสั้นๆ แต่สามารถเรียกรอยยิ้มหวานได้อย่างง่ายได้ ตากลมเหลือบสายตามองเวลาที่มุมจอพบว่าเหลืออีกเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเลิกเรียน
แต่ไม่อยากให้คุณพายรอนานเลย เจ้าตัวเลยเก็บของเตรียมจะลงไปหาคุณพายเพราะวิชานี้ไม่มีเช็คชื่อ อาจารย์ก็ไม่ได้เคร่งอะไรมากไม่งั้นคงไม่มีคนหลับไปครึ่งห้องหรอก
"ไปไหน"
"ธุระ ฝากบอกซอลหน่อยนะ"เจ้าแมวเอ่ยตอบเพื่อนที่นั่งแถวหลังก่อนจะเดินตัวลีบออกจากห้อง รู้สึกตื่นตัวเล็กน้อยเมื่อหลุดพ้นจากบรรยายกาศเนื่อยๆ ในห้องเรียน 
พอลงมาถึงชั้นล่างนัยน์ตาคู่สวยก็กวาดมองหาคุณพายก่อนจะเห็นว่าร่างบางๆ นั้นนั่งอยู่ไม่ไกลกำลังจะวาดยิ้มแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน
มาทำไม
"คุณพาย"
"อ้าว แมวพั้นซ์เรียนเสร็จแล้วหรอ"คุณพายละสายตาจากคู่สนทนาที่อยู่ตรงหน้ามามองเจ้าแมวที่เดินหน้าตึงฉายแววหงุดหงิดคล้ายไม่พอใจอะไรสักอย่าง
"ยังหรอก แต่เราลงมาหาคุณพานก่อนน่ะ กลัวคุณพายรอนาน"
"อ่อ..."
"แล้วมาทำไมอะไรที่นี่หรอเพลิง"คนน่านักหันไปถามอีกคนด้วยน่ำเสียงติดจะเหวี่ยงๆ ผิดแปลกนิสัยของเจ้าแมว
"ก็แค่ผ่านมาน่ะ แล้วเจอพายนั่งอยู่เลยมานั่งเป็นเพื่อน"
"ผ่านมาไกลเนอะ"เจ้าตัวน่ารักว่าก่อนจะเดินไปทรุดตัวนั่งข้างคุณพายทั้งยังคว้าแขนผอมๆ มากอดเอาไว้แน่นอย่างหวงแหน
"รู้จักกันด้วยหรอ"จบประโยคของคุณพายทั้งเจ้าแมวทั้งเพลิงกันต์ก็รู้สึกอึกอักขึ้นมาทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะเบือนหนีไปคนละทาง
"ก็...ก็เคยรู้จักน่ะ"
"อืม ตามนั่นแหละ"
"หรอ แล้วนี่แมวพั้นซ์หิวยัง"
"หิวแล้ว"
"งั้นเราไปหาอะไรกินกันดีกว่าเนอะ คุณพายก็หิวมากๆ เลย นี่ยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลยนะ"
"อะไรกันพาย เมื่อกี้ผมถามพายบอกว่ากินมาแล้วนี่"เพลิงกันต์เอ่ยท้วงขึ้นเพราะก่อนหน้านี่เขาถามคนสวยของตึกอินเตอร์ไปแล้วกินมื้อเที่ยงมาหรือยังเพราะอยากจะชวนไปเลี้ยงอาหารหรูสักมื้อ แต่พะพายก็ดันบอกว่ากินมาอิ่มแล้ว แต่เมื่อกี้ดันพูดอีกอย่าง
"เอ๋ เมื่อกี้เราพูดแบบนั้นหรอ จำไม่ได้ด้วยสิ"
"เราไปกันเลยมั้ยคุณพาย"เจ้าแมวเอ่ยถามซึ่งคุณพายก็พยักหนารับก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วลุกออกมาจากโต๊ะ แต่ทางข้างหน้าก็ถูกขวางด้วยกายสูงของเพลิงกันต์มาเดินมาดักทางเอาไว้ 
"ผมไปด้วย"
"ขอโทษนะเพลิงแต่เราจะไปเดตกับแมวพั้นซ์แค่สองต่อสองน่ะ"
"หวังว่าจะเข้าใจนะ"พูดจบคุณพายก็จูงมือนุ่มออกมา เจ้าแมวหันไปมองหน้าแฟนเก่าของตัวเองที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมก่อนจะแล่บลิ้นใส่อย่างสะใจ
.
"คาดเข็มขัดด้วยสิ"คุณพายว่าเมื่อเจ้าคนน่ารักนั่งนิ่งไม่ยอมดึงเบลล์มาคาดรัดกาย เขาเลยขยับตัวโน้มไปจัดกันดึงสายหนังมากลัดลงตัวล็อค
"นี่พั้นซ์ กับเพลิงน่ะ..."
"แฟนเก่าหรอ"
"!"เจ้าแมวตาโตหันไปมองคุณพาที่ดึงตัวกลับไปนั่งพลางสตาร์ทรถ
"คุณพาย"
"เลิกกันนานหรือยัง"คุณพายถามเสียงเรียบพลางทำหน้านิ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้กำลังข่มอารมณ์หงุดหงิดไว้อยู่
"อือ ตั้งแต่ก่อนจบมอหกแล้ว แล้วก็จบไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
"หรอ"
"เราไม่เคยคิดต่อกับเพลิงอีกเลยนะ ขนาดบังเอิญเจอกันยังไม่เคยทักกันเลย"
"คุณพายเชื่อเรานะ นะ"เจ้าแมวเอื้อมมือไปจับแขนพลางเขย่าเบาๆ ทั้งยังทำหน้าออดอ้อนเสียจนคุณพายเสียอาการหลุดยิ้มออกมา
"คุณพายเชื่อแมวพั้นซ์นะ"
"แล้วคุณพายกับเพลิง...รู้จักกันแบบไหนหรอ"รอยยิ้มสวยชะงักค้างกันมองเจ้าแมวที่เอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าหงอยๆ ที่ทำราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว
"คู่นอนแค่ครั้งเดียว"
"..."
"และจะไม่มีครั้งที่สองเด็ดขาด"ปกติก็เป็นคนที่ไม่ชอบกินของซ้ำอยู่แล้วยิ่งพอมารู้ว่าเป็นแฟนเก่าของเจ้าแมวก็ยิ่งไม่อยากยุ่งเกี่ยวให้คนน่ารักรู้สึกไม่สบายใจ 
"พั้นซ์ก็เชื่อใจคุณพายนะ"เจ้าแมวขนฟูว่าพลางยิ้มจนแก้มก้อนๆ เบียดจนตาหวานแทบจะปิดลง คุณพายก็ยิ้มรับทั้งยังเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มมือ
...
.
พะพายพาเจ้าแมวมาร้านสเต๊กพีเมียมในศูนย์การค้าชื่อดังใจกลางเมือง เจ้าพั้นซ์รู้สึกเขินกับสภาพตัวเองเล็กน้อยเพราะเขาใส่เสื้อช็อปที่แม้จะซักสะอาดแถมรีดจนเรียบก็เถอะ ส่วนกางเกงยีนส์ก็เป็นแค่กางเกงตลาดนัดถูกๆ พอๆ กับเสื้อยืดสีดำลาบการ์ตูนที่ใส่อยู่ด้านในเสื้อชอป ต่างจากคุณพายแม้จะอยู่ในชุดนิสิตที่ขาดก็แต่เนคไทแต่นั้นไม่ได้ทำให้ความแพงดูลดลงเลยยิ่งเสื้อเชิ๊ตแบรนด์ดังขาวสะอาดไร้ตำหนิถึงจะมีรอยยับบางแต่ก็ยังถือว่าค่อนข้างเรียบกว่าเสื้อชอปของเจ้าพั้นซ์อยู่มากโข เข็มขัดหนังก็เงาวับ ไหนจะสกินนี่สีดำเนื้อดีและรองเท้าสนีคเกอร์รุ่นลิมิเต็ดที่มีแค่ไม่กี่คู่ที่เจ้าแมวเห็นตอนแบรนด์โปรโมทลงโซเชี่ยลต่างๆ ตัดภาพมาที่รองเท้าของเจ้าพั้นซ์ คอนเวิสรุ่นพื้นๆ ราคาสองพันต้นๆ
คุณพายพาเขามาฆ่าชัดๆ
"คุณพาย"
"ว่าไง"
"คือ...เราว่าเราไม่เหมาะกับร้านนี้หรอก"คุณพายขมวดคิ้วพลางขยับเข้ามาใกล้แต่อยู่ๆ เจ้าแมวกับขยับตัวออกห่างเล่นเอาคนสวยเหวอไปเล็กน้อย
"พั้นซ์ไม่ชอบร้านนี้หรอ"คุณพายถามร้อนรนด้วยความที่อยากเอาใจเจ้าขนฟูที่วันก่อนบ่นว่าอยากกินสเต๊ก วันนี้คุณพายเลยจองโต๊ะเอาไว้ที่ร้านสเต๊กชื่อดังระดับพีเมียม แต่พอมาถึงเจ้าแมวดันดูเหมือนไม่อยากจะเดินเข้าร้านซะงั้น ความจริงก็สังเกตุเห็นตั้งแต่เลี้ยวรถเข้ามาที่ห้างนี้แล้วว่าเจ้าตัวน่ารักที่สองดูแปลกๆ
"ไม่ใช่ แต่..."
"คือ...ชุดเรามันไม่เหมาะ ถ้าเข้าไปกับคุณพายเรากลัวคนอื่นจะมองคุณพายไม่ดี"
"ทำไมคนอื่นต้องมองคุณพายไม่ดีล่ะ"
"ก็..."
"อย่าคิดมากสิ มันก็แค่ร้านอาหารธรรมดาๆ เอง ใครๆ ก็เข้าไปกินได้ทั้งนั้นแหละ"เจ้าแมวตาโตถลึงตามองคุณพายราวกับจะเถียงว่ามันร้านธรรมดาหรอนั่น จนคุณพายหัวเราะแล้วเดินมาคล้องแขนเล็กๆ แล้วพาเข้าไปในร้านแม้เจ้าขนฟูจะขัดขืนเล็กๆ น้อยๆ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเดินตามคุณพายไปอย่าเสียไม่ได้
"แมวพั้นซ์อยากกินอะไรสั่งเลยนะ"เสียงคุณพายเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเมื่อตากลมกวาดตามองเมนูอาหารตรงหน้า รู้สึกตาลายกับราคาเสียจนต้องอาหารทวนซ้ำๆหลายรอบ 
สเต๊กบ้าอะไรจานเป็นพัน มีตั้งแต่พันต้นๆ จนถึงพันปลายๆ 
"คุณพาย..คือ..."
"สั่งค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ พายเลี้ยง"
"..."
"แมวพั้นซ์ไม่ชอบร้านที่คุณพายพามาจริงๆ ด้วย"เจ้าพั้นซ์อึกอักทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นใบหน้าสวยๆ ของคุณพายที่แบะลงคล้ายจะร้องไห้อยู่รอมร่อสุดท้ายเจ้าแก้มฟูก็ต้องยอมเปิดเมนูแล้วสั่งอาหารกับบริกรสาวที่ยืนรอรับออเดอร์อยู่
พอเจ้าแมวสั่งอาหารเสร็จคุณพายก็ยิ้มร่าอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีจนเจ้าแมวอดเขนเขี้ยวในใจไม่ได้
ฮึ่ยยย คุณพายนะคุณพาย 
รอไม่นานอาหารที่พวกเขาทั้งสองคนสั่งไปก็ถูกทยอยยกมาเสริฟ์ เจ้าแมวตาโตเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้เมื่อเห็นชิ้นสเต๊กในจานที่ใหญ่ยิ่งกว่าฝ่ามือ ในรูปว่าอลังการแล้วของจริงตรงหน้าก็แทบไม่ต่างกัน
"รับพริกไทยดำเพิ่มมั้ยคะ"
"อ่า ครับ"สิ้นเสียงพนักงานก็หมุนขวดบดพริกไทยไม่กี่ทีก่อนจะขอตัวออกไป เขาเหลือบมองคุณพายที่อารมณ์ดีดี๊หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอาหารบนโต๊ะสองสามภาพก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานให้
"กินสิพั้นซ์"
"อือ"เจ้าแมวครางรับเสียงแผ่วก่อนจะยิ้มมีดหยิบซ้อมมาหันสเต๊กเข้าปาก ก่อนแววหวานจะเบิกกว้างเมื่อเคี้ยวไปคำแรก
"อร่อย"รสสัมผัสที่แตกต่างจากร้านสเต๊กหลังมอราวกับฟ้ากับเหวเนื้อนุ่ม ละมุน หอมหวานทั้งยังชุ่มฉ่ำ
"ใช่มั้ยล่ะ ร้านนี้น่ะร้านโปรดคุณพายเลยน้าาา แมวพั้นซ์ลองกินนี่ด้วยสิ เนื้อที่คุณพายสั่งมาก็อร่อยมากเลยนะ"คุณพายว่าพลางหันเนื้อมายื่นจ่อริมฝีปากเจ้าแมวก็ต้องอ้าปากรับ
"เป็นไง"
"อื้อออ อร่อยมากๆ เลย"คุณพายยิ้มกว้างเมื่อเจ้าแมวเอ่ยออกมาเสียงใสและลงมือทานอาหารจานหรูตรงหน้าโดยลืมความอึดอัดเกร็งเมื่อครู่ไปจนหมด ทั้งคู่นั่งละเลียดชิมอาหารแสนอร่อยไปพลางพลางคุยเล่นไปพลาง
ใช้เวลาไปเกือบสี่สิบนาทีกว่าทั้งคู่จะจัดการกับอาหารตรงหน้าจดหมด พะพายก็เรียกพนักงานมาเก็บเงินซึ่งราคารวมของอาหารจานหลักสองจานและของทานเล่นอีกสองจานไหนจะรวมเครื่องดื่มเข้าไปอีกรวมๆ เกือบห้าพันกว่าบาทเล่นเอาเจ้าแมวหูอื้อ แต่คุณพายก็ดูชิลล้วงเอาเครดิทการ์ดขึ้นมายื่นให้พนักงานอย่างสบายๆ
"แพงมากเลย"
"ไม่ได้กินทุกวันซะหน่อย"คุณพายเถียงกลับ เจ้าแมวก็จนปัญหาจะเถียงคืน ก็เลยนั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆ พอออกมาจากร้านเดินยังไม่ทันจะย่อยก็โดนคุณพายลากเข้าร้านขนมหวานที่พั้นซ์จำได้ว่ามันกำลังเป็นกระแสในโซเชี่ลยมากๆ ซึ่งเขากับซอลอยากจะมากินกันหลายรอบแล้วแต่ก็ไม่เคยได้มีโอกาสมาสักที
"เราจะกินอะไรกันดี"เจ้าพั้นซ์อยากจะบอกคุณพายว่ายังอิ่มอยู่เลย แต่ก็ไม่อยากขัดใจคุณคนสวยข้างๆ ที่กำลังตั้งใจอ่านเมนู สุดท้ายคุณพายก็เลือกเป็นบิงซูที่เป็นเมนูฮิตของทางร้านมาหนึ่งถ้วยขนาดไซส์แอลซึ่งเจ้าพั้นซ์หมายมั่นในหัวไว้แล้วว่ายังไงก็กินกันไม่หมดแน่นอน ต่อให้จะชอบกินของหวานขนาดไหนก็ตามแต่ตอนนี้เขาก็อิ่มมากเช่นกัน 
หลังจากได้ของหวานมาแล้วคุณพายที่ดูมีความสุขก็ยิ่งดูมีความสุขเข้าไปอีก ใบหน้าสวยหวานนั้นเปื้อนยิ้มไม่หยุดทั้งยังตักเนื้อเมล่อนที่เป็นท็อปปิ้งเข้าปากคำโต ก็เล่นทำให้พั้นซ์อดจะยิ้มตามไม่ได้ ส่วนเจ้าพั้นซ์ก็ตักของหวานเข้าปากไม่กี่คำก็วางช้อนอย่างยอมแพ้ อิ่มจริงๆ เพราะปกติก็ไม่ใช่คนกินเยอะ ยิ่งกับเนื้อชิ้นใหญ่กว่าฝ่ามือนับว่าเกินปริมาณสำหรับหนึ่งมื้อมามากจนเล่นเอาท้องตึงไปหมด
เจ้าแมวปล่อยให้คุณพายจัดการของหวานส่วนตัวเองก็หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาพลางแอบถ่ายรูปคุณพายในอริยาบทต่างๆ เก็บเอาไว้ดูในอัลบั้มส่วนตัวที่ถ้าจะเข้าดูต้องใส่รหัสก่อน แถมยังอัพรูปในอินสตราแกรมแล้วแท็กไปหาคุณพายอีกด้วย 
PunchNTK : บิงซูตรงหน้าก็หวานไม่เท่าคุณ @PPraphay
อัพโหลดรูปเสร็จก็วางโทรศัพท์แล้วมานั่งเท้าคางมองคนสวยที่ยังไม่หยุดมือกับของหวาน คุณพายชอบของหวานมาก พั้นซ์ก็ชอบแต่วันนี้ขอยอมแพ้ยกธงขาวจริงๆ ไม่งั้นจะแย่งกินให้หมดเลย
"แมวพั้นซ์มองอะไร"
"มองคุณพาย"
"คุณพายน่ารักจนไม่อยากละสายตาเลย"
"เวอร์"แม้จะตอบกลับมาแบบนั้นแต่ใบหน้าของคุณพายก็อดจะขึ้นสีระเรื่อเพราะโดนเจ้าแมวหยอดไม่ได้ ตั้งแต่สารภาพว่าชอบก็หยอดคุณพายเป็นขนมครกเลยนะเจ้าแมว มีโอกาสก็หยอดได้หยอดดี
เดี๋ยวเถอะ
เดี๋ยวรู้กัน
...
.
"คุณพายไม่ต้องขึ้นมาส่งก็ได้"เจ้าพั้นซ์เอ่ยเป็นรอบที่สามหลังจากคุณพายตื้อจะมาส่งให้ถึงห้อง ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้คุณพายขึ้นมาแต่เพราะห้องตัวเองอยู่ชั้นสี่แถมหอก็ไม่มีลิฟต์เขาก็กลัวคุณพายจะเหนื่อยเอา
"ขี้บ่นจังเจ้าแมว"คนโดนว่ายู่ปากใส่ก่อนจะเดินนำลิ่วๆ ไปไขกุญแจประตูไม้บานเก่าก็เปิดออกก่อนที่ทั้งสองจะแทรกตัวเข้าไปในห้อง
"รกนะ"เจ้าของห้องว่าพลางเดินนำเข้ามาในห้องแล้วถอดเสื้อชอปออกแล้วแขวนมันใส่ไม้แขวนหน้าตู้เสื้อผ้าคุณพายก็พยักหน้ารับเดินตามเข้ามาพร้อมกับมองสภาพห้องที่ก็ไม่ได้ถือว่ารถแต่ก็ไม่สะอาดเรียบร้อยคงเพราะกองเศษกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่ข้างเตียง ทั้งโมเดลงานที่ก็ยังไม่ขึ้นรูปขึ้นทรงอะไร
"งานส่งวันไหนเนี่ย"คุณพายเอ่ยถามนึกเป็นห่วงเพราะโมเดลยังไม่เป็นรูปเป็นร่างกลัวเจ้าแมวจะอดหลับอดนอนทำงานส่งแต่พอได้คำตอบว่าส่งอาทิตย์หน้าก็เบาใจ ความจริงเจ้าขนฟูค่อนข้างทำงานเร็วถ้าเทียบกับซอลเพื่อนสาวของเจ้าตัว แม้เจ้าคนน่ารักจะดูเอื่อยๆ เฉื่อยๆ ไปบ้างแต่ก็สามารถทำงานเสร็จก่อนกำหนดทำให้มีเวลานอนบ้างไม่เหมือนเพื่อนในคณะหลายคนที่ก็ทำเสร็จในนาทีสุดท้ายจนไม่มีเวลาได้พัก
"คุณพายร้อนมั้ยเดี๋ยวแอร์ให้"แอร์ของหอตัวเก่ากึกที่พอเปิดจะส่งเสียงครางหึ่งๆ จนน่ารำคาญซึ่งถ้าไม่ร้อนจนทนไม่ได้เจ้าของห้องก็แทบไม่เปิดใช้งานแต่เพราะกลัวคุณพายที่ชินกับห้องแอร์จะร้อนเอาน่ะสิ
ไม่ต้องรอให้คุณพายตอบเจ้าแมวก็เดินไปแอร์ก่อนเสียงของแอร์จะดังครางหึ่งไปทั่วห้องทำให้คุณพายอดมองอย่างหวาดระแวงไม่ได้
"มันไม่จะไม่ระเบิดใช่มั้ย"เจ้าแมวหัวเราะก่อนจะดึงคุณพายให้ไปนั่งที่เตียงแขนผอมเอื้อมไปกอดเอวบางๆ ของคุณพายก่อนจะถูกไถแก้มลงบนไหล่ทั้งยังฉวยโอกาสสูดดมกลิ่นกายหอมๆ อย่างที่ชอบทำ
คนถูกฉวยโอกาสยิ้มบางๆ ก่อนจะดันตัวเจ้าแมวให้นอนลงแล้วขยับกายขึ้นคล่อมเอาไว้ สองแขนเล็กๆ ค้ำยันอยู่ข้างดวงหน้าหวาน นัยน์ตาสวยสบเข้ากับนัยน์ตาหวานพลางเลื่อนใบหน้าลงต่ำแล้วทาบทับริมฝีปากลงบนกลีบปากไร้สีแต่งแต้ม
จูบรสนมจางๆ ถูกมอบให้คนใต้ร่างที่ก็ไม่ปฏิเสธทั้งยังตอบรับอย่างดี ลิ้นร้อนของคุณพายไล่กวาดต้อนฉกชิมความหอมหวานในโพรงปากเล็ก รุกไร้เสียจนเจ้าแมวครางอื้ออึงในลำคอ มือบางก็ซุกซนล้วงเข้าสาปเสื้อลูบไล้ผิวเนียนเล่น
"อือ"เสียงหวานครางเมื่อก้านนิ้วสวยเลื่อนผ่านยอดอกซ้ำๆ อย่างจงใจ คุณพายถอนริมฝีปากออกก่อนเพราะกลัวเจ้าคนน่ารักจะขาดอากาศ ปล่อยให้โกยกายเข้าปอดจนหน่ำใจก็ทาบทับริมฝีปากลงอีกรอบ
รสจูบแสนเร่าร้อนถูกมอบให้มอมเมาเจ้าแมวจนไร้เรี่ยวแรงนอนนิ่งสองมือกำแขนเสื้อคุณพายแน่น แต่ก็ยังทำเก่งพยายามจะไล่ตามคุณพายแต่ก็เป็นฝ่ายถูกต้อนเสียจนจนมุม สองเรียวลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดแลกความหวานจนเสียงชื้นแฉะน่าอายดังขึ้นแข่งกับเสียงครางหึ่งๆ ของแอร์คอนดิชั่นทั้งหยาดใสก็ไหลเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อนมุมปาก
เสื้อยืดสีดำดึงถกขึ้นมากองอยู่เหนือหน้าอกสองมือนุ่มจัดการบีบเคล้นยอดทับทิมสีหวานจนแข็งเป็นไตสู้มือก่อนริมฝีปากสีสดจะถอนออกใยใสหยาดเยิ้มขาดออกเมื่อคุณพายเลื่อนใบหน้าลงต่ำ
"อ๊ะ..อื้อ..."เสียงหวานหลุดครางเมื่อโพรงปากร้อนครอบครองเข้าที่ยอดอก ปลายลิ้นเล็กๆ ตวัดเลียหยอกล้อเสียจนเจ้าแมวแอ่นอกป้อนให้ถึงปาก มือที่ว่างก็ขยับบีบเคล้นฝากสัมผัสร้อนที่ยอดอกเต่งตึงอีกข้างอย่างไม่ต้องกลัวว่าจะน้อยหน้า
"คุณ..อื้อ...คุณพาย...อ๊ะ"ดวงหน้าหวานเห่อแดง นัยน์ตาคู่กลมก็วาวฉ่ำเมื่อน้ำใส่ขึ้นเอ่ยคลอจากความรู้สึกวาบวิบที่ถูกมอบให้ 
"อ๊ะ..."คนใต้ร่างได้แต่ร้องครางตามคุณพายไม่ทัน ยิ่งมือบางซุกซนเลื่อนลงไปกอบกุมส่วนกลางลำตัวที่กำลังขยายขึ้นสู้มือผ่านเนื้อผ้า
"ตื่นเร็วจังเลยน้าาา"คุณพายว่าเสียงสดใสพลางหัวเราะชอบใจกับสภาพไร้เรี่ยวแรงนอนหอบหายใจของเจ้าแมว กายบางยันตัวลุกขึ้นนั่งสองมือปลดเข็มขัดทั้งยังรูดซิบกางเกงลงก่อนกายสีาวยขนาดพอดีทือจะปรากฏอยู่ตรงหน้า
นัยน์คู่สวยของคุณพายจังจ้องมองส่วยกลางลำตัวของเจ้าแมวก่อนเลื่อนสายตาขึ้นไปสบกับกับแววหวานของอีกคนราวกับกำลังจะสะกดให้พั้นซ์ตกลงสู่ห้วงอารมณ์จนไม่สามารถปฏิเสธสัมผัสของตนเองได้
"อ๊าา..คุณพาย...อย่า..."เอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่นแหบพร่าเมื่อโพรงปากร้อนครอบลงแก่นกาย ดวงหน้าหวานแดงแจ๋เห่อร้อนเสียยิ่งกว่าถูกไฟแผดเผา สองมือแกะกะหาที่วางไม่ได้ถูกสุดท้ายก็ทำได้แต่กำจิกลงผ้าปูที่นอนระบายความเสียวซ่านที่ถูกอีกคนมอบให้ ทั้งสมองกำลังประมวลผลว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ไง
"อื้อ..."พยายามไม่หลุดเสียงน่าอายแต่คุณพายก็ช่ำนิช่ำนาญลากลิ้นเลีียฝากสัมผัสร้อนตั้งแต่ส่วนปลายจรดโค่น ทั้งยังเลียส่วนปลายที่มีน้ำสีขุ่นปริ่มเยิ้มออกมา ไม่นานแก่นกายขนาดพอดีมือสีสวยก็ถูกเคลือบไปด้วยน้ำใส
"คุณพาย...อื้อ...พอแล้ว..."
"อยากให้คุณพายหยุดหรอ"คุณพายถามเสียงพร่ามือนุ่มกอบกุมแก่นกาบขยับรูดรั้งปรนเปรอให้เจ้าพั้นซ์จนสมองเบลอไม่ตอบคำถาม ได้แต่ครางอืออึงเสียงแผ่ว พะพายมองใบหน้าหวานที่แดดแปร๊ดก็อดไม่ได้ที่จะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กดริมฝีปากประทับลงข้างแก้มอย่างนึกเอ็นดู อีกมือที่วางก็จัดการปลดซิปกางเกงของตัวเองแล้วจัดการกอบกุมชักรูดแก่นกายที่ตื่นเต็มตัวไปด้วย
คนสวยจัดการใช้ปากปรนเปรอมอบความเสียวกระสั่นให้เจ้าแมวและตัวเองไม่นานก่อนกายบางของเจ้าแมวจะกระตุกแล้วปลดปล่อยเอาหยาดขาวขุ่นคลั่กออกมาจนล้นโพรงปาก
อึก
"คุณพาย!"เจ้าแมวตาค้างตกใจเมื่อคุณพายกลืนหยาดสีขุ่นของตัวเองลงคอทั้งยังใช้มือเกลี่ยส่วนที่ไหลเยิ้มออกมาให้กลับเข้าไปในปากใหม่ นัยน์คู่สวยที่จับจ้องพราวแพรวจนคนถูกมองทนไม่ไหวต้องเบนสายตาไปทางอื่น อกบางยังคงกระเพื่อมไม่หยุดเพราะอาการหอบหายใจ
"เธอขา"คนสวยเอ่ยเสียงหวานเลื่อนใบหน้าคลอเคลียใกล้ๆ ปลายจมูกปัดผ่านพวงแก้มทั้งยังริมฝีปากที่หวิดจะโดนกันก็หลายที
"เธอทำให้พายบ้างสิ"
"คุณพาย ฮื่อออ ไม่เอา"เพราะความเขินล้วนๆ จึงปฏิเสธออกไปไม่ได้คิดรังเกียจอะไรไม่ได้มีความคิดนั้นอยู่ด้วยซ้ำ แต่แค่นี้เจ้าแมวก็เขินจนตัวจะระเบิดอยู่แล้วถ้าให้ทำให้คุณพายบ้างก็ไม่ไหวหรอก
ฮื่อออ พั้นซ์จะตายแล้วแม่จ๋าาาา
"เธอไม่สงสารเค้าหรอ เค้าทำเองไม่เสร็จอ่ะ"คุณพายถามเสียงอ่อยอย่างออดอ้อน คว้ามือบางแนบลงบนแก่นกายแข็งขืนที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย
"ถ้าเธอเขินที่จะใช้ปากก็ใช้แค่มือก็ได้"
"นะคะ นะ"
"กะ..ก็ได้"เจ้าพั้นซ์ตอบรับก่อนจะกำมือรอบตัวตนของอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆ ขยับชักรูดอย่างเก้อเขินจนพะพายอดไม่ได้ที่จะทาบมือลงบนมือนิ่มเพื่อบังคับให้อีกฝ่ายขยับมือตาม
"อื้อ...มือเธอนิ่มจัง"พะพายครางทั้งซุกไซร้ดวงหน้าสวยหวานที่ลำคอระหงส์ ขบเม้มผิวขาวๆ สร้างรอยช้ำเพื่อระบายความเสียวซ่าน สัมผัสมือนุ่มนิ่มที่ต่างจากคู่นอนที่ผ่านมาทำให้พะพายรู้สึกดีจนหัวขาวโพลนหมด ยิ่งปลายนิ้วปัดผ่านส่วนปลายก็เล่นเอาสะท้านไปทั้งตัว
"อื้อ...พั้นซ์...เร็วหน่อยสิคะ...จะไม่ไหวแล้ว"ดวงหน้าสวยหวานทิ้งลงบนลาดไหล่พลางส่งเสียงครางไม่ขาดเมื่อยิ่งใกล้ถึงฝั่งฝัน เจ้าแมวที่พอเริ่มปรับตัวได้ก็เร่งจังหวะขยับมือเร็วขึ้นตามคำขอไม่นานกายบางก็เกร็งขืนก่อนจะกระตุกปลดปล่อยหยาดรักสีขุ่นออกมาจนล้นมือเล็ก
พะพายหอบหายใจหนักๆ ก่อนจะทิ้งกายนอนลงข้างๆ เจ้าแมว แก้มเนียนเห่อแดงอย่างเหนื่อยอ่อนราวกับไปวิ่งทางไกลมา
"นี่"คุณพายขยับตัวนอนเท้าแขนตะแคงมองเจ้าแมวที่นอนปรือตาคล้ายคนจะหลับ เลื่อนมือไปเกลี่ยเส้นผมชื้นเหงื่อจนดึงสติให้ตากลมหันมามอง
"คิดจะเป็นผัวพายน่ะยังเร็วไปนะรู้เปล่า"
"พั้นซ์น่ะตามเราไม่ทันหรอก"
"คุณพาย!"
"ฮ่าๆๆๆ ลุกไปล้างมือไป เดี๋ยวคุณพายจะกลับแล้ว"เจ้าแมวยู่ปากใส่แต่ก็ยอมขยับจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเดินหายไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านนอกระเบียงหลังห้อง คุณพายเองก็ลุกขึ้นมาจัดการกับตัวเองเช่นกัน ไม่นานเจ้าแมวก็เดินเข้ามา
"พั้นซ์"
"หือ"
"จองแล้วนะ"
"คุณพายบอกตัวเองเถอะ"
"อื้อ คุณพายก็ให้แมวพั้นซ์จองไว้แล้วเหมือนกัน"เจ้าแมวยิ้มเขินหัวใจเต้นตึกตักไม่หยุดจนกลัวหัวใจจะวายตายเอาเสียก่อน
"วันศุกร์หน้าส่งงานเสร็จกี่โมงก็โทรมาบอกคุณพายนะ"
"คุณพายจะมาต่อจากเมื่อกี้ จะเอาให้แมวบางตัวครางไม่เป็นภาษาเลย"
"อ่อ คุณพายขอเป็นผัวเธอนะคะ"
เพี๊ยะ!
"คุณพาย! ทะลึ่ง..."คุณพายหัวเราะเมื่อได้ยินคำต่อว่าแผ่วเบา คนสวยเดินมาประทับริมฝีปากลงบนแก้มนิ่มก่อนจะเดินอารมณ์ดีออกไปจากห้อง ทิ้งเจ้าแมวแข้งขาอ่อนทรุดนั่งข้างๆ ชิ้นงานของตัวเอง
"ฮื่ออออ คุณพายบ้า เค้าก็อยากเป็นผัวเธอเหมือนกันนะ"ตีอกชกลมอยู่กับตัวเองก่อนจะปีนขึ้นไปนอนซุกหน้าลงกับหมอน งานการไม่คิดทำแล้วเพราะตอนนี้สติสตังไม่อยู่กับตัว
แต่ไม่เสธปฏิเสธเลยว่าคุณพายใช้ปากเก่งชะมัด
ฮื่อออออ
...
.
__________________________
เอ๊ะ
#คุณพายและแมวพั้นซ์




 

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
กรี๊ด ชอบคุณพายมากเลยค่ะ อยู่ดีๆก็โซแดมหลัวมาก จาเปนลมแล้ววว :hao5:
แต่ละอย่างที่คุณพายพูดก็คือเขินไปหมด อุแง

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
ส่งงานเสร็จ


แมวพันซ์


โดนแน่ โดนแน่ๆ


คุณพายคนแซ่บ

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 :hao3:  อิมเมจลอยขึ้นมาเป็นเจ้าแมวก้อนๆน้วยกันไปมา

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
แพ้ผัวสวย โซแดมฮอท /อุดปากกรี้ด เขินจะตายแทนแมวพั้นซ์

ออฟไลน์ pinfai

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-3
เจ้าพั้นซ์รู้สึกเหมือนกำลังตาย
ใบหน้าซีดเผือกไร้สี ลมหายใจติดขัด
แถมชาไปทั้งหน้าลามลงไปถือมือทั้งสองข้าง
ไหนจะเหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามกรอบหน้าหวาน
นัยนตาหวานสั่นไหวเมื่อมองอาจารย์ตรงหน้าเพ่งมองโมเดลบ้านสามชั้นทั้งกำลังใช้มาร์กเกอร์สีแดงสดขีดเขียนลงงานของตัวพร้อมใบหน้านิ่งเรียบ เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยตำหนิไม่หยุดก็ลอยเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเมื่อเจ้าตัวน่ารักไร้สติเกินจะรับฟังไหว
D
อักษรภาษาอังกฤษตัวที่สี่ถูกเขียนลงบนฐานของงานก่อนอาจายร์จะล้วงหยิบเอาปากกาออกมาเขียนยุกยิกในแฟ้มรายชื่อที่ถืออยู่ นัยน์ตาเรียบๆ ใต้กรอบแว่นเงยขึ้นมามองเขาแว่บนึงด้วยสายตาที่สื่อออกประมาณว่า
'ผมเตือนคุณแล้วนะ'
เจ้าแมวยิ้มแห้งก่อนอาจารย์จะส่ายหน้าให้อย่างหน่ายๆ แล้วเดินไปเชือด เอ้ย...ตรวจงานของคนถัดไปที่ก็ยืนหน้าซีดตัวสั่นรออยู่
ของให้โชคดีนะเพื่อน
หลังจากผ่านช่วงเวลาความเป็นความตายมาได้พั้นซ์ก็หอบข้าวของออกมาหาเพื่อนสาวที่นั่งรออยู่หน้าห้อง
"เป็นไรบ้าง"
"เละ ฮื่อออ"ริมฝีปากบางเบะออกนึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาให้สาสมกับที่โดนด่าไปชุดใหญ่ ส่วนซอลพยักหน้าเข้าใจเพราะหล่อนเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน ดีหน่อยตรงที่งานของหล่อนมีสัญลักษณ์บวกต่อท้ายตัวดีในชิ้นงานซึ่งหมายความว่าหล่อนจะได้คะแนนมากว่าหนึ่งถึงสองคะแนน ซึ่งพอคุยกันเสร็จสองเพื่อนซี้ก็พากันเดินออกมารอรถมอเพื่อกลับไปพักฟื้นจิตใจที่แตกกระแจง
"ถึงหอด้วยทักมาบอกด้วยนะ"ซอลว่าเมื่อเพื่อนตัวบางตั้งท่าจะลงหน้าตึกอินเตอร์ เจ้าพั้นซ์หันมาพยักหน้าใส่พอรถจอดเจ้าคนน่ารักก็วงลงไปทันที ซอลมองตามหลังเพื่อนก่อนจะระบายยิ้มออกมาเพราะความเอ็นดูล้วนๆ
แรกๆ ก็เป็นเพื่อน หลังๆ เริ่มรู้สึกเหมือนเป็นแม่ยังไงไม่รู้
.
"คุณพายยยยย"นั่งรออยู่เกือบสิบนาทีก็เห็นคุณพายคนสวยเดินลงมาจากตึกพร้อมชุดนิสิตเต็มยศแถมยังมีสูทสีดำคลุมทาบอยู่บนกายบางอีก เจ้าขนฟูก็ลุกเดินพร้อมรอยยิ้มกว้างเข้าไปหาทันที
"เจ้าแมว รอนานมั้ย"
"ไม่นาน เราเพิ่งมา"คุณพายยิ้มรับก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนๆ กลุ่มใหญ่ที่มีทั้งคนไทยและต่างชาติเดินตามลงมาเป็นภาษาอังกฤษฉะฉานสำเนียงแป๊ะก่อนจะโบกมือลาจนเพื่อนๆ กลุ่มนั้นเดินเลี่ยงออกไป
"วันนี้ชานนท์ไม่อยู่หรอ"เจ้าพั้นซ์เอ่ยถามหาคนหน้าดุที่ทักจะเห็นเดินตามคุณพายเป็นเงาตามตัว
"รอพรีเซ้นต์อยู่น่ะ กลุ่มคุณพายพรีเสร็จแล้วเลยกลับก่อนได้"
"อือ คุณพายหิวมั้ย"
"อื้อ หิวแล้ว"
"ป่ะ กินข้าวกัน"
.
ทั้งคู่จบมื้อเที่ยงง่ายๆ ด้วยร้านข้าวมันไก่เจ้าดังแถวมหา'ลัยตบท้ายโดนไอศกรีมรสหวานแสบคอ พอท้องอิ่มกันก็พากันมาที่หอของเจ้าแมวโดยเจ้าแมวอยากกลับมานอนใจจะขาด ส่วนคุณพายที่ยังไม่อยากกลับบ้านก็งอแงขอขึ้นมานอนเล่นด้วยแต่นัยน์คู่สวยกลับจับจ้องอย่างสื่อความหมายเล่นเอาเจ้าพั้นซ์ร้อนผ่าวไปทั้งหน้า
"อ๊ะ...คุณพาย...ดะ...เดี๋ยว...อื้อ"เจ้าแมวปฏิเสธพัลวันเมื่อถูกคุณพายจู่โจมทันทีที่ประตูห้องปิดลง ร่างบางๆ ของเจ้าขนฟูถูกดันจนแผ่นหลังแนบไปกับผนังห้อง จะร้องประท้วงก็ไม่ทันเพราะโดนริมฝีปากสีสดทาบทับลงมา กลีบปากสีสดของพะพายดูดดุน ขบเม้มเสียจนริมฝีปากของเจ้าแมวพั้นซ์บวมเจ่อ ก่อนลิ้นร้อนจะแทรกเข้าโพรงปาก
วันนี้เป็นจูบรสสตรอเบอร์รี่
"อื้อ..."จากที่จะดันตัวออกก็ก่อนเป็นกำเสื้อคุณพายแน่นเมื่อถูกลิ้นเล็กไล่เลียหวาดต้อนฉกชิมความหวาน เจ้าตัวน่ารักที่สองถูกเจ้าตัวน่ารักที่หนึ่งมอมเมาด้วยรสจูบเสียจนสมองเบลอขยับลิ้นเกี่ยวกระหวัดไม่ยอมแพ้ ก้านนิ้วสวยเลื่อนลงไปเกลี่ยยอดอกผ่านเสื้อนิสิตเล่นเอาคนถูกแกล้งสะดุ้ง
เสียงชื้นแฉะดังขึ้นเมื่อทั้งคู่ต่างไม่ยอมแพ้ ดูดดื่มแลกหยาดหวานจนน้ำใสไหลเยิ้มออกมาจากมุมปากของคนทั้งคู่ พั้นซ์ที่เคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบก็เริ่มหยอกล้อคุณคนสวยเล่นด้วยการเลื่อนมือลงไปตะบบที่สะโพกสวยกลมกลึงและบีบเค้นผ่านกางเกงสเล็คเนื้อดี ส่วนคุณพายก็ปลดกระดุมเสื้อนิสิตของเจ้าแมวออกจะเสื้อหลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวขาวๆ เนียนๆ
"อื้อ...อ๊ะ..."เจ้าแมวอาศัยจังหวะที่คุณพายเผลอก็พลิกจับตัวคุณพายให้แนบไปกับผนังโดยที่ริมฝีปากของพวกเขายังคนเชื่อมต่อกัน จากคนเป็นต่อเมื่อครู่พอเสียจังหวะก็ถูกขึ้นนำ พะพายโดนเจ้าแมวไล่ต้อนเสียจนแทบหายใจไม่ทันกลายเป็นคนที่ต้องยกมือดันอกบางให้ออกห่าง 
"อื้อ..เราจะจูบ..."
"คุณพายหายใจไม่ทัน"คุณพายว่าเสียงหอบพร่า เจ้าขนฟูจำต้องยอมหยุดก่อนจะถอนลิ้นเล็กๆ ออกมาแล้วขมเม้มเบาๆ เพื่อให้เวลาคุณพายพักหายใจ ลิ้นเล็กๆ ไล่เลียเช็ดหยาดใสที่ไหลเยิ้มมุมปาก ทั้งยังพรมจูบไปตามโครงหน้าหวานไล่ลงไปถึงลำคอระหงส์จนคุณพายต้องเชิดหน้าสวยๆ ขึ้นเพื่อเปิดทางให้เจ้าแมว
พะพายทิ้งตัวพิงผนังด้านหลังยอมให้คนน่ารักซุกไซร้ซอกคอของตัวเองได้ตามใจ กว่าจะรู้สึกตัวเสื้อบนกายคุณพายก็ถูกปลดกระดุมออกจนหมด
"อื้อ...พั้นซ์...ไปที่เตียง"
"เธอใจร้อนจัง"
"ก็เพราะเธอนั้นแหละ...อื้อ..."ยังพูดไม่ทันจบเจ้าแมวก็ฉวยริมฝีปากสีสดไปครอบครอง สงครามแลกหยาดหวานเกินขึ้นอีกครา ทว่าคราวนี้ยิ่งเร้าร้อนเสียจนมอมเมาเจ้าตัวน่ารักทั้งสองจนมึนเบลอสมองขาวโพลนไปหมด กายร่างของทั้งคู่แนบชิดจนไม่เหลือที่ว่างให้อาการลอดผ่าน ผิวเนื้อเสียดสีกันจนร้อนผ่าวราวกับกำลังถูกเผา
เจ้าแมวถอนริมฝีปากออกก่อนจะเดินจูงมือคุณมาทีเตียง กายบางของเจ้าขนฟูทรุดนั่งลง ก่อนคุณพายดันเจ้าแมวให้นอนราบลงไปกับฟูกนุ่มแล้วขยับขึ้นคล่อมเอาไว้ สองแขนผอมๆ เท้าลงบนฟูกข้างดวงหน้าหวาน นัยน์ตาหวานสองคู่มองสบกันอย่างสื่อความหมาย
"พั้นซ์"
"เป็นของพายนะ"
"อ..อื้อ..."สิ้นเสียงตอบตกลงพะพายก็บดเบียดริมฝีปากลงอีกคร่า มอบจูบหวานทว่าเร่าร้อนแต่ไม่จาบจ้วงให้อีกคนอย่างใจเย็น แลกลิ้นพันเกี่ยวกันเสียจนแทบหมดอากาศหายใจ คนสวยก็ถอนริมฝีปากออกก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงซุกไซร้ลำคอขาวๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงที่ซื้อให้ทำให้คุณพายอดไม่ได้ที่จะฝากรอยสีช้ำประดับผิวตีตราจองเอาไว้   
"อื้อ"เจ้าพั้นซ์ครางหวานเมื่อคนบนร่างเลื่อนตัวต่ำ ใช้ริมฝีปากร้อนครอบครองเม็ดทับทิมสีหวานดูดดุนจนเกิดความรู้สึกวาบวาม มือบางอีกข้างเลื่อนลงเข้าจัดการกับเข็มขัดและซิปกางเกงก่อนจะล้วงมือเข้าไปทักทายแก่นกายที่กำลังขยายตัว
"อื้อ...คุณพาย" มือบางขย้ำส่วนกลางลำตัวของเจ้าแมวเบาๆ จนเสียงหวานๆ หลุดครางออกมา พอหยอกเล่นจนพอใจคุณพายก็ยืดตัวลุกขึ้นปลดเปลื้องอาภรณ์ช่วงล่างของเจ้าแมวออกจนคนน่ารักหน้าตาแดงแจ๋เพราะถูกคุณพายจ้องมองกายขาวด้วยสายตาแพรวพราว
"คุณพายอย่ามองแบบนั้นสิ"
"ทำไมล่ะ น่ารักออก"
"ฮื่อออ เราเขินนะ"เจ้าแมวว่าส่วนคุณพายก็แค่ยิ้มแล้วมาจัดการปลดกางเกงของตัวเองแล้วโยนมันทิ้งไปกองกับกางเกงของเจ้าพั้นซ์อย่างไม่ใส่ใจ เจ้าแมวลอบมองสำรวจกายขาว บอบบางของคุณพายก่อนจะเลื่อนสายตาจับจ้องมองส่วนกลางลำตัวสีสวย
"คุณพาย เรา...เราขอใช้ปากทำให้ได้มั้ย"
"ไม่เขินแล้วหรือไง"
"ไม่แล้ว"
"ได้สิ"สิ้นเสียงเจ้าแมวก็ขยับกายลุกขึ้นก่อนจะดันให้คุณพายนั่งไปบนฟูกนุ่มก่อนจะแทรกตัวเข้าไปอยู่กลางระหว่างขาของคุณพาย แล้วค่อยๆ เลื่อนก้านนิ้วสวยไปกอบกุมส่วนกายเอาไว้อย่างเบามือ
"ขอเราชิมหน่อยนะคะคนสวย"เจ้าพั้นซ์เอ่ยขึ้นเสียงหวานจับจ้องด้วยนัยน์ตาวาววับจนคุณพายต้องเบือนหน้าหนีเพราะรู้สึกเขินขึ้นมา เจ้าของกายก็ได้แต่เอนไปข้างหลังและใช้สองมือเท้าลงบนฟูกเพื่อพยุงตัวเองเอาไว้
"อื้อ..พั้นซ์..."เสียงใสหลุดครางเมื่อลิ้นเล็กๆ ไล่เลียเชื่องช้าดูไม่ชำนาญแต่ก็ไม่ใช้ว่าจะทำไม่เป็นเสีย กลีบปากนุ่มขบเม้มตามยาวคุณพายเสียวจนเม้มปากแน่นก่อนเจ้าแมวจะครอบโพรงปากดูดกลืนตัวตนของอีกฝ่ายจนเต็มปาก พะพายก็หลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"อ๊าา"เปลือกตาหวานปิดลงเมื่อโพรงปากร้อนปรนเปรอไม่หยุด ความเก้ๆ กังๆ ของเจ้าแมวทำให้คุณพายรู้ดีจนรู้สึกเหมือนลูกโป่งถูกอัดแก๊ส มือบางข้างหนึ่งขยับไปวางลงบนกลุ่มผมนุ่มลูบแผ่วสลับกับขย้ำขยุ้มเป็นช่วงๆ เมื่อโพรงปากร้อนดูดกลืนเสียจนคุณพายแอ่นสะโพกลอยขึ้น
"อ๊ะ พั้นซ์...อื้อ ไม่..."ลิ้นเล็กตวัดเลียส่วนปลายที่มีน้ำขุ่นปริ่มเยิ้มออกมา ทั้งยังห่อปากดูดกลืนราวกับกำลังละเมียดชิมไอศกรีมแท่งโปรด คุณพายตัวแดงเพราะแรงอารมณ์ ใบหน้าสวยๆ ชื้นเหงื่อแต่ก่อนอารมณ์จะปะทุออกมาเขาก็หยุดเจ้าพั้นซ์เอาไว้
"ให้หยุดทำไม"พั้นซ์ถอนปากออกเงยหน้าขึ้นมองคุณพายอย่างไม่เข้าใจพร้อมยังทำสีหน้าเสียดายจนคุฯพายอดขำไม่ได้
"ไม่อยากแตกใส่ปากค่ะ"คุณพายตอบก่อนจะขยับนั่งคุกเข่าแล้วดึงตัวเจ้าพั้นซ์ให้ขึ้นมาเสมอกันแล้วทาบทับลงฝีปากไปขบเม้มเบาๆ แล้วดันเจ้าพั้นให้นอนลงราบไปกับฟูกอีกคร่า บทเล้าโลมเกิดขึ้นอีกรอบพร้อมกายบางของเจ้าของห้องถูกกดจนแทบจะจมไปกับฟูก คุณพายลากลิ้นฝากสัมผัสร้อนไปทั่วก่อนก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาจนถึงส่วนกลางลำตัว
"ขอคุณพายชิมบ้างนะคะ"สิ้นเสียงก็โน้มตัวไปแตะลิ้นลงบนท่อนเนื้อแข็งขืน เจ้าพั้นซ์สะดุ้งก่อนจะครางหวิวเมื่อคุณพายลากลิ้นเลียก่อนครอบโพรงปากลงบนส่วนปลาย
"พาย...อืมม"แก่นกายขนาดพอดีถูกคุณพายดูดกลืน ปรนเปรอเสียจนน้ำใสเคลือบท่อนเนื้อจนวาววับ คุณพายเหลือบสายตาขึ้นสบกับนัยน์ตาหวานฉ่ำก่อนจะถอนริมฝีปากออก  สองมือขยับดันเรียวขาสวยให้ตั้งชันขึ้นก่อนจะลากลิ้นเสียจนไปถึงร่องกลีบด้านหลัง
"อ๊ะ คุณพาย...อย่า..."คุณพายไม่ได้ฟังเสียงห้ามสั่นๆ สองมือบางขยับแหวนแก้มก้นนุ่มนิ่มแล้วตวัดลิ้นเลียจนเจ้าพั้นซ์เขินจนแทบจะระเบิดตัวไปเสียตอนนั้น หยอกล้อจนพอใจพะพายก็จัดการส่งนิ้วกลางเข้าปากตัวเองดูดเลียเคลือบจนกลางนิ้วชื้นไปด้วยน้ำใสก่อนจะถอนนิ้วออกมาแล้วค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วนวดวนที่รอบรอยจีบก่อนจะค่อยๆดันนิ้วเข้าไปช้าๆ
"อื้อ!"
"เจ็บหรอ"
"ปะ..อื้อ...เปล่า..."ก้านนิ้วสวยค่อยๆ ดันเข้าไปช้าๆ แต่ช่องทางของเจ้าพั้นซ์ก็คับแน่นเสียจนจนรัดนิ้วคุณพายเอาไว้แน่น พะพายเงยหน้าใบเจ้าพั้นซ์ที่ทำสีหน้าเหยเกคล้ายจะเจ็บก็ตัดสิ้นใจครอบโพร่งปากปรนเปรอเข้าที่ท่อนเนื้อร้อนเบี่ยงความสนใจมาที่ส่วนหน้าแทน
พอเจ้าแมวเริ่มถูกกระตุ้นก็ครางแผ่วคุณพายก็จัดการดันนิ้วเข้าไปสุดก้าน ช่องทางคับแน่นตอดรัดตุบตับก่อนที่จะค่อยๆ ขยับนิ้วช้าๆ พอคนน่ารักเริ่มปรับตัวได้คุณพายก็เพิ่มนิ้วเข้าไปอีกนิ้ว ก้านนิ้วทั้งสองขยับกางออกอยู่ด้านในก่อนจะหมุนคว้างจนเข้าแมวร้องครางลั่นแอ่นสะโพกลอยขึ้นมาจนคุณพายถึงกับขำออกมาอย่างชอบใจ
"อ๊าา คุณพายอย่าแกล้ง..."
"ไม่แกล้งก็ได้"พะพายว่าก่อนจะถอนนิ้วออกมาแล้วขยับยืดตัวขึ้น แล้วจ่อท่อนเนื้อแข็งขืนถูไถอยู่ที่ช่องทางร้อน
"ถ้าเจ็บ บอกนะ"
"อื้อ"
"คุณพายขอโทษนะที่ไม่ได้เตรียมของมา"
"ไม่เป็นไร คุณพายเข้ามาเถอะ"เจ้าแมวว่าทั้งหลบสายตา ก็เขินแหละแต่ก็อยากได้คุณพายจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ส่วนคุณพายที่พอได้ยินเจ้าแมวพูดแบบนั้นก็วาดยิ้ม จับเรียวขาสวยดันขึ้นไปจนชิดอกบางค่อยๆ ดันจับท่อนเนื้อแข็งขืนดันเข้าไปในช่องทางด้านหลัง
"อ๊า.."เจ้าพั้นซ์หลุดเสียงหวานๆ เมื่อส่วนปลายผ่านเข้ามา กายบางเกร็งขึ้นอัตโนมัติจนคุณพายขมวดคิ้วเมื่อเขาถูกรักแน่นจนแทบขยับไม่ได้ 
"พั้นซ์ พั้นซ์อย่าเกร็ง"
"ฮืออ คุณพาย..."
"เจ็บหรอ"
"เจ็บ..."
"งั้นคุณพายเอาออกก่อนนะ..."
"มะ..ไม่...ไม่ต้องเอาออก แค่จูบ...อื้ออ"เจ้าพั้นซ์ว่าเสียงเครือก่อนคุณพายจะโน้มตัวลงไปใกล้แล้วประกบปากจูบลงไป ริมฝีปากบางอ้าออกเพื่อรอรับเรียวลิ้นร้อนๆ ที่แทรกมา ทั้งคู่แลกลิ้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนคุณพายจะถอนปากออกแล้วพรมจูบลงบนแก้มนุ่ม
"คุณพายเข้ามาเลย"
"พั้นซ์จะเจ็บนะ"
"ไม่เป็นไร..อ๊าาา"เจ้าแมวครางลั่นพร้อมหยาดใสที่ไหลออกจากดวงตาเพราะความเจ็บเจ็บที่แทรกเข้ามาเมื่อคุณพายดันกายเข้ามาจนสุด สองมือขาวๆ ประคองจับแก้มเจ้าแมวก่อนจะพรมจูบซับน้ำตาที่ไหลผ่านขมับเบาๆ
"อื้อ แมวพั้นซ์รัดคุณพายแน่นมากเลย"คุณพายเสียงทรมานเมื่อถูกผนังนุ่มตอดรัดแน่น พะพายแช่กายค้างไว้ทั้งที่อยากขยับใจจะขาดแต่เพราะกลัวเจ้าแมวจะเจ็บ ด้วยความที่เป็นรับอยู่แล้วพะพายย่อมรู้ดีว่าทำแบบไหนเจ้าแมวถึงจะรู้สึกดีและทำแบบไหนจะรู้สึกเจ็บ เขาไม่ใช่พวกผู้ชายพวกนั้นที่ดีแต่จะจาบจ้วงรุนแรง ตะโบ้มโถมถาใส่ไม่สนใจว่าฝ่ายรับจะเจ็บหรือรู้สึกยังไง
และนี้มันก็ครั้งแรกของเขากับเจ้าแมว ซึ่งเขาก็อยากอ่อนโยนและทำให้เจ้าแมวรู้สึกดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อยากให้คุณพายขยับมั้ย"เจ้าพั้นซ์พยักหน้าก่อนที่เอวบางๆ ของคุณพายจะขยับช้าๆ เสียงครางอืออึงหลุดออกจากริมฝีปากของทั้งสองคน พั้นซ์ปรือตาหวานฉ่ำมองคนด้านบนก่อนจะขยับแขนขึ้นคล้องลำคอของคุณพายเอาไว้
"อ๊ะ..พาย..."
"เธอชอบมั้ยคะ"
"ชอบค่ะ...ชอบ อื้อ.."คำตอบขาดห้วงเมื่อคนสวยประกบปากจูบลงอีกคร่า ลิ้นเล็กๆ ทั้งสองที่พยายามไล่ต้อนกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งสะโพกกลมกลึงของคุณพายก็ทำหน้าที่ของมันไปเรื่อยๆ แถมยังเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้นจนเสียงเนื้อกระทบกันดังแข่งไปกับเสียงหอบหายใจ
"อ๊า พั้นซ์"คุณพายครางเมื่อถูกผนังนุ่มกระตุกตอดรัดเล่นเอาเสียวซ่านไปทั้งตัว เจ้าแมวเองก็ไม่ต่างกันที่ถูกคนสวยโถมกายเข้าใส่บางจังหวะก็ถูกตัวตนของคุณพายกระแทกเน้นๆ เข้าที่จุดกระสั่นเล่นเอาผวาเฮือกครางลั่นพร้อมจิกเล็บลงบนแผ่นหลังขาวๆ คุณพายจนเป็นแผลยาว
"พาย...อ๊ะ...ตรงนั้น...แรงอีก...อ๊าาา"พะพายทำตามคำขอด้วยการกระแทกสะโพกแรงๆ จนกายเจ้าแมวสั่นคลอน ใบหน้าหวานแดงเถือกทั้งยังส่ายไปมาจนเส้นผมนุ่มปลิวไสวเมื่อความต้องการถูกดึงขึ้นสูงขึ้น
"อ๊า..คุณพาย..อื้อ...ชอบ...พั้นซ์ชอบพายนะ..."พะพายวาดยิ้มก่อนจะจับแขนข้างหนึ่งที่คล้องอยู่ที่คอตัวเองออกมาแล้วกดแขนผอมๆ ลงบนฟูก
"อื้อ...พายก็ชอบค่ะ..."พะพายกระซิบเสียงแผ่วสอดประสานก้านนิ้วสวยเข้ากับก้านนิ้วเรียวของอีกคน อีกมือก็เลื่อนลงกอบกุมแก่นกายของเจ้าพั้นซ์ ริมฝีปากสีสวยเม้มแน่นพร้อมกระแทกกายรัวๆ เมื่ออารมณ์ใกล้ปะทุ
"อ๊าา พาย...เรา..อื้อ...ไม่ไหว...จะไม่ไหวแล้ว..."
"พั้นซ์ พร้อมกันนะ"
"อะ..อื้อ..."พะพานกระแทกรัวทั้งยังช่วยปรนเปรอจนเสียงครางหวานๆ ของพวกเขามั้งกังประสานจนแทบแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร ร่างกายบอบบางของคนทั้งก็สอดประสานรับส่งในจังหวะเดียวจนแทบจะหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียว สองมือที่ประสานกอบกุมก็บีบเข้าหากันแน่นเมื่ออารมณ์ของพวกเขาพุ่งทะลุขึ้นขีดสุด
"อ๊าาา"
"อื้ออ"แทบจะในจังหวะเดียวกันที่กายบางทั้งสองเกร็งขืนก่อนจะปลดปล่อยหยาดขาวขุ่นคลั่กออกมา เจ้าพั้นซ์ครางอื้ออึงเมื่อรับรู้ถึงความอุ่นวาบในช่องท้องทั้งมือขาวๆ ก็จะคงขยับรูดรั้งส่วนกลางลำตัวเพื่อรีดเอาน้ำออกมาจนหยดสุดท้าย
เจ้าแมวหอบหายใจใบหน้าชื้นเหงื่อซึ่งก็ไม่ต่างจะคุณพายที่พอรีดน้ำของเจ้าขนฟูออกจนหมดก็ทิ้งกายทับเจ้าแมวอย่างหมดแรงโดยที่ไม่คิดจะถอนกายออกมาเสียก่อน
"อื้อ พั้นซ์อยากตอดเราแรงสิ"
"อย่าพูดนะ! ฮืออ เอาออกไปเลย"
"แปบนะ คุณพายเหนื่อยมากเลย"
"แต่รู้สึกดีเป็นบ้า แมวพั้นซ์รู้สึกดีมั้ย"
"อื้อ..."
"ดี ดีมากเลย อื้ออ"ริมฝีปากทาบทับก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้าแล้วกวาดชิมหยาดหวานเสียจนเจ้าแมวแทบจะละลายติดเตียงจูบที่รอบเท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้แต่ความหวานที่แลกกันกับไม่ลดไปเลย แต่แลกจูบได้ไม่นานทั้งคู่ก็ต้องถอนริมฝีปากออกเมื่อยังคงอยู่ในสภาวะเหนื่อยหอบหายใจไม่ทัน เจ้าสองแมวนอนกกกอดกันอยู่สักพักใหญ่ก่อนพะพายจะค่อยๆ จะขยับถอนกายออกพร้อมกับหยาดสีขุ่นที่ไหลย้อนออกมาเปรอะเปื้อนลงที่นอน
"ลุกไหวมั้ยคะ ไปอาบน้ำกัน"พะพายว่าพลางลุกไปหาผ้าขนหนูมาพันกายก่อนจะยื่นอีกผืนให้เจ้าแมว เพราะห้องน้ำอยู่นอกระเบียงหลังห้องจะให้เดินตัวเปล่าล้อนจ้อนออกไปก็คงไม่เหมาะก็คงจะไม่เหมาะ
"อือ เธออุ้มได้มั้ยคะ"
"จะได้พากันล้มหน้าทิ่มนะสิ"พะพายขำเพราะทั้งเขาและเจ้าแมวก็ตัวพอๆ แต่เจ้าแมวดูจะสูงกว่าเขาสักสองสามเซนแถมยังมีน้ำมีนวลมากกว่าต่างจากคนพายที่ติดจะผอมบางไปเสียหน่อย แล้วจะให้มาอุ้มเอาตอนอ่อนแรงอย่างนี้บอกเลยว่าไม่น่ารอดจะได้พากันเจ็บตัวเอาได้
เจ้าพั้นซ์ยู่ปากใส่หลังได้ยินคำตอบก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นขยับลงจากเตียงแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำโดยมีคุณพายประคองไม่ห่าง ห้องน้ำเล็กๆ ตามมาตราฐานหอพักนิสิตทั่วไปมีเจ้าแมวสองตัวที่กำลังพลัดกันอาบน้ำให้กัน แถมก่อนหน้านี้คุณพายก็เป็นฝ่ายจัดการทำความสะอาดช่องทางให้เจ้าแมว แม้เจ้าตัวขนฟูแก้มอ้วนจะเขินจนไน้าไหม้ไปแล้วก็ตาม
.
"อ๊าา เย็นสบาย ทำไมเมื่อกี้เราไม่เปิดแอร์"พะพายพลางทิ้งตัวลงนอนหลังจากใส่แต่งตัวเสร็จแล้ว ข้างๆ ก็มีเจ้าพั้นซ์ที่ค่อยๆ ขยับกายเข้ามากอดเอาไว้
"ก็คุณพายรีบนี่"
"ไม่รู้ว่าคนสวยของพั้นซ์ไปอดอยากมาจากไหน"
"ก็เพราะพั้นซ์นั้นแหละ"
"หืออ เราทำไมหรอคะ"เจ้าแมวถามพลางสบสายตากับคุณพายก่อนคนสวยจะแสร้งมองไปทางอื่น
"ช่างเถอะ ว่าแต่เจ็บมั้ย"
"เจ็บ แต่ไม่มากหรอก"
"คุณพายอ่อนโยนจนรู้ดีมากกว่ารู้สึกเจ็บอีก" 
"พั้นซ์"
"คะ"
"ที่บอกว่าชอบพายชอบจริงๆ นะไม่พูดเพราะอยากเอาใจ"เหมือนพวกผู้ชายที่พร่ำบอกว่ารัก ว่าชอบแต่พะพายไม่เคยรับรู้ถึงมันเลยนอกจากความต้องการที่จะลากเขาขึ้นเตียง แม้กระทั่งกับชานนท์ที่ทำเหมือนจะชอบสุดท้ายก็แค่หมาหวงก้าง
"อื้อ รู้แล้ว"เจ้าสองคนน่ารักนอนซุกกันทั้งจะเจื้อยแจ้วพูดคุยกันไปเรื่อยๆ จนสติค่อยๆ หายไป เจ้าแมวผล็อยหลับไปก่อนส่วนคุณพายก็ง่วงเต็มแก่จนสุดท้ายก็ทิ้งสติแล้ววิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราตามอีกคนไป
..
โครมม
เสียงดังโครมครามจากข้างห้องปลุกพะพายให้ตื่นขึ้นมาฝัน คนสวยปรือหันมองนอกหน้าต่างก็พบว่าตอนนี้พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว มือขาวๆ เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่ถูกวางทิ้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียงมาดูเวลาก่อนจะเปิดเช็คโนติมากมายที่แจ้งเตือนเข้ามา   
เช็ดความเคลื่อนไหวไปได้สักพักนิ้วสวยก็กดเข้าไปที่แอพถ่ายรูปก่อนจะขยับโทรศัพท์เพื่อหามุมแล้วกดบันทึกภาพคนน่ารักที่นอนกอดก่ายเขาเอาไว้ พอได้ภาพจนพอใจก็ออกจากแอพกล้องแล้วเข้าไปที่แอพแต่งภาพแต่งสีจนสวยพร้อมสติกเกอร์น่ารักๆ ที่ตั้งใจเลือกมาตกแต่งลงในภาพเสร็จก็จัดการอัพโหลดมันลงในอินสตราแกรม
PPraphay : เจ้าแมวของคุณพาย ห้ามใครยุ่ง
โพสต์ลงไปได้ไม่นานยอดกดไลค์และคอมเม้นต์ก็ขึ้นรัวๆ พะพายกดอ่านคอมเม้นต่างๆ มีทั้งของพวกเดลที่เข้ามาเม้นต์แซว ชานนท์ก็เข้ามาทิ้งอีโมกลอกตามองบนไว้ ร่วมถึงหลายๆ คนที่ถามว่าเจ้าของเสี้ยวใบหน้าน่ารักๆ ที่นอนกอดเขาเป็นใครซึ่งพะพายก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป อ่อ ส่วนพวกที่เม้นแนว 'เพื่อนพายหรอ น่ารักจัง ขอวาร์ปหน่อย' ก็ต้องขออนุญาตบล็อคทิ้งไปให้หมด
ทั้งที่แคปชั่นก็บอกอยู่แล้วว่าคนของคุณพายยังสะเหล่อมาขอวาร์ป
พอเล่นโทรศัพท์จนพอใจคุณพายก็กดล็อคหน้าจอแล้ววางมันลงข้างตัว แล้วก้มมองเจ้าแมวที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มกอดเอวคุณพายเอาไว้ พะพายที่อดจะมั่นเขี้ยวไม่ได้ก็กดจมูกฝั่งลงบนกลุ่มนิ่มเบาๆ ทั้งยังขยับก้านนิ้วเกลี่ยไปบนผิวเนียน
"อือ"เจ้าแมวครางเมื่อรู้สึกรำคาญนิ้วสวยที่เกลี่ยเล่นอยู่่ที่ผิวแก้มไม่หยุด คุณพายชะงักก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นวางมือลงบนกลุ่มผมแล้วลูบเบาๆ แต่เจ้าแมวก็กลับเอื้อมมือมาคว้ามือนุ่มเอาไว้แล้วเอาไปแนบกับแก้มนิ่มๆ ก่อนจะยิ้มหวานออกมาทั้งยังคงหลับตาอยู่
"เรามีความสุขมากเลยคุณพาย"
มีความสุขที่ได้อยู่กับคนที่แอบชอบมากนานหลายเดือน
แต่คุณพายคงไม่รู้ตัว
(พั้นซ์ อยู่ไหนแล้ว พี่ๆ เขาจะเก็บโต๊ะแล้วนะ)
'แปบนะ เราบอกให้แท๊กซี่มาจอดผิดตึกอ่ะ'
(แล้วตอนนี้อยู่ไหนเนี่ย)
'ตึกอินเตอร์ฯ'
(โอ๊ยย อย่างไกลเลยไม่ใช่หรอนั่น)
'กำลังรอรถมออยู่ รุ่นพี่เขาบอกว่ารับส่งน่ะ'
(อื้อๆ รีบๆ มานะ...)
ผลัก!
"อ๊ะ..."โทรศัพท์ที่กำลังแนบหูอยู่ล่วงหล่นทันทีที่เจ้าร่างกายบางๆ ถูกกระแทก ด้วยสัญชาติญาณทำให้เจ้าพั้นซ์รีบก้มไปเก็บแต่ก็ช้าว่าอีกคนที่เอื้อมมือมาคว้ามันไป ก่อน
'เธอ ขอโทษนะ เราไม่ทันดูทางอ่ะ'เสียงใสๆ ของคู่กรณีดังขึ้นพร้อมโทรศัพท์ที่ถูกยื่นมาตรงหน้า พั้นซ์เอื้อมมือไปรับก่อนจะเงยหน้ามองอีกคน 
'เธอเจ็บตรงไหนมั้ย เราขอโทษจริงๆ นะ'คำขอโทษที่มาพร้อมกับใบหน้าสวยหวานใต้เรือนผมสีสว่างที่ล้อมอยู่กรอบหน้า ดวงตากลมโตที่ดูหยิ่งๆ ฉากแววสำนึกผิดจนไม่โกรธไม่ลง ไหนจะจมูกโด่งเป็นทรง ริมฝีปากบางสีสด ผิวขาวๆ และที่สำคัญ
หอม
ผู้ชายหน้าสวยตางหน้าตัวหอมชะมัด
'เธอ...'
'มะ...ไม่ เราไม่เป็นอะไร'พอได้ยินประโยคตอบกลับเจ้าของใบหน้าสวยๆ ก็วาดยิ้ม รอยยิ้มที่เล่นงานใจของเจ้าพั้นซ์จนเสียศูนย์ไม่เป็นท่า
'แล้วโทรศัพท์ของเธอเป็นอะไรมั้ย ถ้าเสียหายเราชดใช้ให้ได้นะ'อีกคนว่าเลื่อนสายตามองเครื่องมือสือสารในมือ พั้นซ์ก็มองตามก่อนพลิกหน้าหลังสำรวจคร่าวๆ 
'ไม่เป็นอะไรหรอก เราใส่เคสหนาน่ะ'
'ดีจัง แต่เราขอโทษอีกครั้งนะ'
'ไม่เป็นอะไร...'
'รถมาแล้วเราไปก่อนนะ'พั้นซ์ว่าพลางส่งยิ้มเมื่อเห็นรถมอเข้ามาใกล้และก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยอะไรออกมารถขนส่งของมอก็เคลื่อนมาจอดอยู่ตรงหน้า พั้นซ์จ้องมองดวงหน้าสวยๆ ของอีกฝ่ายก่อนจะผงกหัวให้แล้ววิ่งขึ้นรถไป
'อ๊ะ...'เจ้าพั้นซ์สะดุ้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ถามชื่อของอีกคนเอาไว้ หันไปมองยังจุดที่ยืนอยู่เมื่อครู่ก็ไร้ร่างของคนสวยเสียแล้ว แต่ถ้าจำไม่ผิดคุณคนสวยสวมเสื้อสูทสีดำทับชุดนิสิตงั้นแสดงว่าก็คงเรียนอินเตอร์นั้นแหละ
ถ้ามีโอกาสก็อยากเจออีกจัง
เจ้าพั้นซ์คิดไปพลางจับหัวใจที่เต้นรัวไปพลาง
...

.
__________________________
ลาก่อย
#คุณพายและแมวพั้นซ์

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-02-2020 17:03:10 โดย pinfai »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
แมวพั๊นซ์กับคุณพาย



คือรักแรกพบใช่ใหม

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ natpicko

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ไม่ไหวแน้ววววน่ารักกันฉุดๆไปเล้ย

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
ไหวมั้ย ถามตัวเอง  :sad4:

ออนไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
 :pig4: :pig4: ฟินนน

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
น่ารักกกกกก :mew1:

ออฟไลน์ Tassanee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ้ยยย น่ารักกกก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด