|| Me After You || บทที่๘ ความหวาน (Sweet) ส่วนที่ ๑ อัพ ๑๓ มิถุนา ๖๓
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: || Me After You || บทที่๘ ความหวาน (Sweet) ส่วนที่ ๑ อัพ ๑๓ มิถุนา ๖๓  (อ่าน 6652 ครั้ง)

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วเจ้ามอสสสส ถ้าไม่รีบเคลียร์เสียตัวแน่นอน 5555 คุณช้างหางานให้คนอื่นอยู่เรื่อย แดกเสร็จทิ้งเรี่ยราดคนอื่นตามเก็บ ยังคงลามกจกเปรตไม่เปลี่ยนเลย เดี๋ยวจะโดนด่าไม่ใช่น้อย กินได้ทุกที่จริงๆ 5555555 //อาร๊ายยยเขินอ่ะ เขินเฉยเลย >.< สตาร์รู้สึกวามไหมในอกกับพี่ซัน ความรู้สึกนี้เพิ่งเกิดแม้กับน้ามอสยังไม่เคย รู้เลยว่าน้องอ่อนมากในเรื่องความรัก 5555 ยังแยกไม่ออกความรักผูกพันธ์สนิทแบบน้าหลานกับรักแบบผู้ชายคนนึงมันต่างกัน ใจเต้นกับใคร ไม่เป็นตัวเองกับใครก็คนนั้นแหละสตาร์ อิอิ ตลกจะพาเขาไปแกล้งแต่ตัวเองก็กลัวเองซะงั้นอ่ะสตาร์ 555555 ้ร้ายระดับให้หมั่นไส้ไม่ถึงกับร้ายจนให้เกลียด พี่ซันต้องอยู่น้อง แคร์น้องมากกว่านี้สิ เขาจะได้ติด รออ่านคู่นี้นะ ชอบอ่ะ ร้ายๆต้องปราบ 555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อยาวเลย อ่านเพลินมาก รอตอนต่อไปเลยค่าจะเกิดไรขึ้นบ้าง เรนจะรอดปลอดภัยดีไหม 5555  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
เพิ่งจะดีกันไม่นาน มีเรื่องให้มอสเข้าใจผิดอีกแล้ว
เดี๋ยวก็ไปร้ายใส่น้องเรนอีก

พี่ซันก็ได้แสดงความในใจมากขึ้นแล้วนะ น้องน่าจะรับรู้ได้แล้ว
จะได้ไม่ไปคิดแค้นน้อยใจใส่ผิดคน

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +258/-4
พี่ซันผู้อบอุ่น หวังว่าจะได้รับสิ่งที่ดีกลับมาส่วนเรนนี่งานเข้าเต็มๆ

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 259
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0

ออฟไลน์ sugarcane_aoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เอาแล้วไงคุณน้องอัย หาเรื่องให้อุศเรนอีกจนได้ มอสก็ชั่งไม่สืบความซะก่อนเล้ย เรนเอ้ยโดนเข้าใจผิดอีกจนได้ ขอบคุณมากค่ะ รอความสนุกตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ Artemis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +589/-14
แวะมาแจ้งข่าวว่า บทที่๘ จะมาช้านิดนึงนะคะ ขออภัยด้วยค่ะ :mew3:
แล้วเจอกันนะคะ ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ sugarcane_aoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
แวะมาแจ้งข่าวว่า บทที่๘ จะมาช้านิดนึงนะคะ ขออภัยด้วยค่ะ :mew3:
แล้วเจอกันนะคะ ขอบคุณค่ะ
ช้ายังไงก็รอค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
มาช้ายังดีกว่าไม่มา แวะมานั่งรอ นอนรอ

ออฟไลน์ anterosz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +107/-1

ออฟไลน์ Artemis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +589/-14
Me After You บทที่ ๘ ความหวาน (Sweet) ส่วนที่๑


เจ้าซุปตาร์สั่งความเสร็จแล้ว ก็เอามือมาประสานกันหนุนหัวลงนอนบนหมอนนุ่ม ทอดกาย โชว์แผงอกกว้าง ขาวละเอียด เหนือหน้าท้องเป็นลอนลูกน้อยกำลังงามที่เจ้าตัวคงสรรค์สร้างมาแล้วอย่างพอดี ไรขนอ่อนๆสีน้ำตาลไล่เลียงจากสะดือเป็นทางพอมีให้เห็นเหนือขอบผ้าเช็ดตัวสีขาวที่พันไว้หลวมๆ  ไม่ดูรกเกะกะรำคาญตาแต่อย่างใด ข้างๆกันคือวีเชฟ เป็นร่องเด่นเน้นบั้นเอวแกร่ง สะกดสายตาคนมองให้มองได้ไม่วางตา ยิ่งมองเห็นกระเปาะอูมๆ ใต้ผ้าเช็ดตัวด้วยแล้ว ยิ่งอดสร้างจินตนาการผงาดง้ำล้ำลึกมิได้ ความตระหนกตกใจในตอนแรกมลายหายสิ้น มีแต่อาการสั่นสะท้านสะเทือนวาบไปทั้งทรวง
   
นี่มันคือความจริงหรือความฝัน ดาราหนุ่มน้อยที่หลายคนหมายปอง มานอนรออยู่บนเตียง
เขาคนนี้เรียกมาให้นวด ...แต่สายตาที่ส่งนัยมาให้นี้สิ  มันจะนวดแค่อย่างเดียวแน่หรือ ....ไม่มีทาง

‘เราจะทำยังไงดี’ เรนถามตัวเองในใจ ครั้นจะยกมือมาปิดตา ไล่เขาไปใส่เสื้อผ้า ผีบ้านผีเรือนคงด่าให้ว่าดัดจริต มอสมานอนรออย่างนี้ เรียกให้มานวดอย่างนี้ มีแต่นางเอกนิยายโง่ๆเท่านั้นแหละที่จะปฏิเสธ

มอสแค่ ‘ต้องการ’ ตนรู้ และก็รู้ดีว่า ยังไม่ควรคิดไกลถึงขั้นว่าเขาทำเพราะ ‘รัก’
ตนก็แค่กำลังลังเล แต่ถ้าอะไรๆ ที่มันจะเป็นความสุขของมอส ...ตนยอมได้ทุกอย่าง !!

บอกไว้แล้ว ยกไว้แล้วให้เป็นคนสำคัญอีกคน หัวใจก็อยู่กับเขาเสียนานแล้ว เร็วหรือช้าคงมิใช่ปัญหามาถามตัวเองให้เสียเวลา ปัญหาจึงมีแค่ว่า มอสเอาจริงแค่ไหน ฤาจะแค่เหมือนเมื่อคืนใต้ต้นลำพู

“ตกลงจะนวด หรือไม่นวด ยืนนิ่งอยู่นั่นแหละไอ้คุณหนู” เสียงกังวานสะท้านทรวงถามย้ำห้วนๆ ว่าที่หมอนวดก็ถามกลับไป เพื่อความแน่ใจ

“จะให้นวดจริงๆหรือ”

“แล้วจะให้พูดย้ำอีกสักกี่รอบ”

“งั้นก็ได้ แต่บอกไว้ก่อน เรานวดไม่เก่ง”

อุศเรนพูดจบก็เดินมาที่เตียง ทรุดเข่าลงกับพื้น แต่มอสก็บอกให้ขึ้นมาข้างบนจะได้นวดให้ถนัดๆ เรนจึงขึ้นไปนั่งข้างๆ วางมือไว้ที่ต้นขาแกร่งข้างขวาอันมีผ้าเช็ดตัวปกคลุม แล้วเริ่มนวดเบาๆ ไล่เลื่อยขึ้นลงไปมา สายตาก็ประสานไปยังคนจ้องมาตลอด 

“ก็นวดดีนี่ ไหนว่านวดไม่ค่อยเป็น”

“เคยช่วยนวดให้คุณยายเจ้าของบ้านเช่าน่ะ”

“เหรอ งั้นหน้าที่ใหม่ ของนายอีกหน้าที่ คือนวดให้เรา ว่าแต่กดให้แรงลงมาอีกหน่อย เหมือนจะยังไม่ค่อยโดนเส้นนะเนี่ย”  มอสยิ้มอย่างที่เรนเห็นว่าไม่เคยยิ้ม จะว่ามันหวานก็น่าจะใช่ แต่จะว่าไปมันดันเหมือนตัวร้ายกำลังกระหยิ่มในละครมากกว่า รอยยิ้มนั้นมีเพียงชั่วแวบให้เห็น ก่อนจะหายไปพร้อมกับชายผ้าเช็ดตัวที่เลิกออก เผยให้เห็นโคนขาแกร่งกระจ่างตาและปราการสีขาวรำไร

“อ่ะ จะได้ถนัด แล้วขยับขี้นมาสูงอีกนิดได้ไหม”

“ดะ ได้สิ”

เรนแม้จะรู้ว่าอะไรจะต้องเกิด  แม้จะตัดสินใจจะยอมไปแล้วถ้าเขาจะเอาจริงๆ แต่เสียงก็อดสั่นพร่ามิได้  เรื่องนี้ตนจะไม่เริ่มก่อนเด็ดขาด ทว่าในเมื่อมอสเสนอมา ‘เปิดมา’ ตนก็ต้องสนองมอสให้ดังใจ

ว่าแล้วมือน้อยๆ จึงเริ่มวางลงบนต้นขาเปลือยอีกครั้ง กดน้ำหนักเพิ่มไปกว่าเดิม ไล่ขึ้นไปตั้งแต่หัวเข่าจนถึงขาหนีบ จนหลังมือสัมผัสกับความอูมมิหยุดหย่อน มินานความแข็งก็เข้ามาทักทาย พร้อมประจุไฟฟ้าพิสดารอันมองไม่เห็น ราวกับจะช็อตเข้าไปตรงกลางฝ่ามือพุ่งเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เมื่อมันเป็นซะอย่างนี้ คาดว่าก็คงนวดต่อได้อีกมินานหรอก มอสคงให้ทำอย่างอื่น ที่เกินเลยหน้าที่ผู้ช่วยผู้จัดการ

ถามว่าเสียใจไหม ก็คงต้องย้อนถามกลับไปว่า ตนมีอะไรต้องเสีย  มอสให้ตนทุกอย่าง ให้มอสคืนไปบ้างจะเป็นไร
ฉะนี้ ถ้าจะเสียก็เสียอย่างเดียว คือครั้งแรก....มันไม่โรแมนติคเอาซะเลย

“ใช้ง่ายแบบนี้ รู้งี้ใช้ไปนานแล้ว”
   
มอสพูดไปก็คิดไปว่าไม่ผิดหวังเลยสักนิด คิดไม่ผิดเลยที่ว่ามันง่าย และมันก็ง่ายจริงๆ เพราะมือของมันขยับสูงขึ้นมาตามสั่งมิเคอะเขิน จนหลังมือของมันโดนเข้ากับลูกกระสุนปืนใหญ่ทั้งสองของเขาเนืองๆ ไอ้คุณหนูนี่ลึกๆแล้วมันก็ซ่อนความอยากภายใต้หน้ากากแห่งความใสซื่อ ได้ไอ้พนักงานรีสอร์ทไปแล้วสามน้ำยังไม่พอ คาดว่ามันคงอยากจะต่ออีกสักน้ำเป็นแน่ คิดถูกแล้วที่ลองใจว่าง่ายหรือไม่ง่าย ความร่านนี่มันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ

ทว่าตนจะแค่ลองใจมันแน่หรือ ลองใจประสาอะไร แค่หลังมือมันสัมผัสเข้าเบาๆเอาข้างลำปืนแค่นิดหน่อย ปืนใหญ่ก็ดันผงาดพร้อมรบเสียนี่ นึกถึงตอนเข้าวงการใหม่ๆยังไม่ดัง สไตล์ลิสท์สันดานต่ำแอบแตะอั๋งเล็กๆตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไม่เคยแข็ง หรือคราวนี้จะเป็นเพราะถูกเคล้าถูกคลึงไปมา หรือว่าลึกๆแล้วตนก็เตลิดเหมือนเมื่อวาน แต่จะเพราะอะไรก็ช่างเถอะ สนใจแค่ว่ามันง่ายหรือไม่ง่ายแค่นั้นก็พอ และการลองใจมันก็ยังไม่จบเพียงเท่านี้ มันคือการให้โอกาสในสิ่งที่มันทำผิดพลาดกับพนักงานรีสอร์ท ถ้าท้ายสุดแล้วมันง่ายจริง ความรู้สึกดีๆที่มีให้ จะถูกลดลงไปพร้อมกับสถานะของมันแน่นอน

“เป็นยังไงบ้างมอส”

“ดีขึ้น แต่ถ้าจะให้ดีที่สุด นวดตรงนี้ด้วยสิ”

มอสยักคิ้ว แล้วใช้สายตาตัวเอง มองนำไปยังกระเปาะอวบอูมแข็งๆใต้ภายเช็ดตัวประหนึ่งมีใครเอากล้วยหอมผลเขื่องมายัดไว้  แล้วดูทีท่าว่าอีกฝ่ายจะทำอย่างไร เรนหรุบสายตามองตามอย่างช่วยไม่ได้ คิดในใจว่าในที่สุดมันก็มาถึงจุดนี้ จุดที่มอสปลดผ้าเช็ดตัวจนเห็นปราการสีขาวผ้าบางเนื้อดี ปกปิดลำแข็งๆลำเดียวกับด้ามไม้พายในกางเกงเมื่อวานที่เผลอไปจับเข้าโดยมิได้ตั้งใจ

เมื่อวานจับดูก็ว่าแข็งจนน่าตกใจแล้ว วันนี้เห็นด้วยตา รู้สึกว่ามันน่าจะแกร่งกว่าเมื่อวานหลายเท่า
ถ้าหากมอสใช้ฟาดใช้ฟันขึ้นมา คงสำลักกระอักเลือดเจียนตายเป็นแน่แท้
ความแข็งแกร่งของมันดันซะแทบปราการสีขาวเกือบปริขาด ฤทธิ์ร้ายของมันคงมิต่างอะไรกับงูจงอางตัวที่เห็นเมื่อครู่ และหัวสีชมพูของมันก็กำลังโผล่พ้นขอบ มาขู่ฟ่อๆ มันละเลื่อมไปด้วยน้ำใสๆชะโลมไหลตามธรรมชาติชวนให้ลิ้มลอง สยบลงด้วยลิ้น กินความหวานจนอิ่มเอม

“ มะ มอสสสส” เรนใจเต้นระรัวยิ่งกว่ากลองเพล มือทั้งสองข้างหยุดนวดลงในฉับพลัน ปากสั่นถามย้ำอีกครั้ง  “มะ มอสต้องการเหรอ”

“ลองชิมดูสิ หวานนะ”

แทนคำตอบว่าต้องการหรือมิต้องการ มอสเอามือที่หนุนหัว มากดหัวเรนลง แรงที่ใช้มิได้มากมายอะไรเลย แค่แตะและผลักเบาๆ หัวของเรนก็ก้มต่ำลดลงไปหาลำเขื่องๆง่ายดาย มอสเองยามนี้ก็ใจเต้นระรัวเหมือนกัน ลุ้นอยู่ว่า ถ้าไอ้คุณหนูมันครอบปากลงไปชิมและดูดกลืนความหวานจนอิ่มเอมเมื่อไหร่ เมื่อนั้นสถานะของมันจะต้องถูกลดอย่างช่วยมิได้ในทันที

‘นี่นายจะไม่ขัดขืนบ่ายเบี่ยงเลยเหรอ’

เจ้าซุปตาร์ตะโกนดังก้องในใจ อยากจะตวาดตะคอกถามไปเป็นเสียงนัก แต่แล้วประโยคในใจนี้ก็ต้องหยุดลง เพราะจู่ๆหัวของเรน ก็มิยอมก้มลงไปต่อ กลับแข็งขืน ดึงดัน เงยหน้าขึ้นมา ราวกับมันได้ยินเสียงในใจเขา และพูดด้วยเสียงสั่นพร่าว่า

“มอส เรา.. เราเปลี่ยนใจได้ไหม เรายังไม่พร้อม”

เรนกลืนน้ำลายลงคอตัวเองอย่างๆฝืดๆ ยอมทิ้งความหวานตรงหน้า ยอมกลายเป็นนางเอกนิยายโง่ๆ ใจก็อยากด่าตัวเองนัก ที่เมื่อกี้คิดซะดิบดี แต่ครั้นพอจะต้องทำจริงๆ ด้วยเหตุผลส่วนตัวบางข้อที่มิกล้าบอกออกไป ทำให้กลับกลัว เข้าข่ายดีแต่ปาก มิยอมใช้ปากชิมของหวาน...เรนจะรู้ไหมว่าการเปลี่ยนใจกะทันหัน มิยอมสนองของตัวนี่แหละ ที่ทำให้คนเสนอพึงใจ

“เป็นอะไร ทำไมถึงไม่พร้อม”

มอสถึงจะพึงใจอยู่ แต่ปากก็ขยับถามด้วยอารมณ์ซับซ้อนลมเพลมพัด เอาแน่เอานอนทางความคิดและจิตใจมิได้ คล้ายพระเอกนิยายมีปมจิตประสาทที่วางขายเล่มละยี่สิบห้าบาท  คนอะไรก็ไม่รู้พอเขาจะทำก็ไม่พอใจ ครั้นพอเปลี่ยนใจมิทำให้ ก็แทบจะเป็นฟืนเป็นไฟ

“อิ่มแล้วหรือไงวะ”

“อิ่มอะไร...เรายังไม่เคย” เรนตัดสินใจบอกออกไปในที่สุด

‘ตอแหล แล้วเมื่อกี้ที่ไปอมให้ไอ้แฮ็คส์มาล่ะ มันคืออะไร’ มอสอยากจะตะโกนถามใส่หน้าของคนที่คงกำลังแกล้งทำใสซื่อไปด้วยประโยคนี้นัก แต่แล้วก็หักใจ เปลี่ยนเสียใหม่

“จริงเหรอที่ว่าไม่เคย แล้วเมื่อกี้กับไอ้พนักงานรีสอร์ทที่ชื่อแฮ็คส์ มันคืออะไร”

เจ้าดาราหนุ่มน้อยมันมิพูดเปล่า มันแปลงร่างจากพระเอกใสๆกลายเป็นพระเอกไฟรักอสูร ที่กำลังใช้วงแขนตวัดเอวของเรนเข้าหาตัว แล้วเบี่ยงตัวหนากว่าขึ้นมาทาบทับด้านบน มอสจะรู้ตัวเองไหมว่าความตั้งใจที่จะแค่ลองใจจนได้คำตอบที่พอใจ มันกลับถูกความบ้าบอทางอารมณ์ของตนนี่ บังคับให้ดำเนินต่อจนไม่สมเหตุสมผลเสียเอง

“น้ำละห้าร้อย สามน้ำ พันห้า เอาของเราไปอีกน้ำหนึ่งไหม จะได้เอาไว้เทียบกับของไอ้แฮ็คส์นั่นได้ว่าของใครหวานกว่ากัน ”

“น้ำละห้าร้อยอะไร เราไม่รู้เรื่อง เราแค่เอาเงินไปให้คนชื่อแฮ็คส์ตามที่พี่ช้างบอกเท่านั้น ปล่อยเราก่อนมอส เรายังไม่พร้อม”

“ไม่จริง ไม่เชื่อ ไม่ปล่อย”

ยังมิทันจะมืด มอสก็หน้ามืดซะแล้ว จึงกดร่างเรนหนักกว่าเดิมลงไปกับเตียงอีกครั้ง แล้วขึ้นคร่อมมากดทับยังหน้าอก มือทั้งสองข้างเตรียมรูดขอบชั้นในขาวลงมายังต้นขา ให้กระบอกปืนด้ามเขื่องสมตัวอยู่ในองศาที่จะสอดเข้าปากเรนไประรัวยิงกระสุนได้ดีที่สุด แต่แล้วก็มิทันได้ทำ เพราะอุศเรนใช้แรงทั้งหมดที่มี ผลักเขาออกจนเสียหลักล้มลงไปข้างๆ พอเป็นอิสระได้เท่านั้น ก็รีบผลุดลุกลงจากเตียง มอสด้วยความไว คว้าเรนเอาไว้ แต่คว้าตรงไหนไม่คว้า ดันไปคว้าเอาคอเสื้อ แถมไอ้นิ้วเจ้ากรรมมันดันไปเกี่ยวเอาสร้อยสามกษัตริย์ หลุดดังกึกติดนิ้วมา และนั่นมันก็ทำให้การยื้อยุดฉุดกระชากจบลงไปพร้อมๆกับความกระสันคันอยากและสร้อยที่ตะขอขาดลงนั่นเอง

“โอ๊ยย เจ็บ” เรนร้องขึ้น รีบเอามามาแตะที่คอตัว พอเอามาดูก็เห็นเลือดซิบๆติดมือ  “เลือดออกเลย”

“เฮ้ย จริงเหรอ ขอดูแผลหน่อย” มอสตกใจในสิ่งที่ทำลงไป จะเข้ามาดูแต่เรนก็ผลักออก

“ไม่ต้องเลยมอส ไม่ต้องมายุ่ง สร้อยที่พี่มูนให้ขาดเลยเห็นไหม แล้วนี่เป็นบ้าอะไรของนาย เราบอกยังไม่พร้อมก็ยังไม่พร้อมสิ ไอ้น้ำละห้าร้อยอะไรนั่นเราก็ไม่รู้เรื่อง เรารู้แต่พี่อัยใช้ให้เราเอาเงินห้าร้อยไปให้คนชื่อแฮ็คส์เท่านั้น เราไม่คุยกับนายแล้ว”

เรนโมโหขึ้นเสียง พูดจบก็หันหลังเตรียมมุ่งไปที่ประตู แต่มอสก็กระโดดลงมาคว้าตัวเอาไว้อีกที ทว่าคราวนี้คว้าได้แค่แป๊บเดียวแล้วก็ต้องล้มลงไปกอง เพราะเข่าลูกเล็กๆของไอ้คุณหนูมันกระแทกเข้าให้กลางเป้ากระบอกปืนเข้าอย่างจัง

“นี่แน่ะ”

“โอ๊ยยยยยยยยย”

คราวนี้มอสร้องลั่นขึ้นบ้าง ร่วงลงไปกองนอนจุกตัวงออยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างที่เมื่อกี้ใช้ไขว่คว้าไล่ล่า ยามนี้เอามากุมกลางกระบอกปืนไว้แน่น เรนไม่เข้ามาดูเพราะรู้ว่าแค่นี้ คงไม่ตาย หันมามองแค่แว่บเดียว และเปิดประตูเดินออกไป ทิ้งมอสให้อาฆาตไล่หลังไปมาอยู่คนเดียว

“ฝากไว้ก่อนไอ้คุณหนู ...โอ๊ยยยย ห่าเอ๊ย”

ทางด้านเจ้าพระอาทิตย์ดวงน้อยกับเจ้าละอองดาว ยามนี้ยังคงยึดพื้นที่ด้านในศาลาโยคะอยู่กันสองต่อสอง น้ำตาจากดวงดาวมันเหือดหายไปในอ้อมอกของพี่จนหมดแล้ว แต่ก็ยังทิ้งตัวและทิ้งระยะเวลาไว้นานพอดู กว่าจะค่อยๆผละออกมาเอง แต่สำหรับพี่ชายที่รู้มานานแล้วว่าไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ กลับมิยอมปล่อย ใช้วงแขนที่แข็งกว่ารัดน้องแล้วจับนั่งลงบนตักอย่างที่ทำเหมือนตอนเด็กๆ

พี่ซันจะรู้ไหมว่าตอนนี้มันไม่ใช่เด็กๆกันแล้ว ...พี่ซันกำลังเป็นหนุ่ม ส่วนน้องก็จะตามมาอีกในไม่ช้า
พี่ซันจับนั่งบนตักมาอย่างนี้ อาการวาบที่เพิ่งหายไป มันกำลังกลับมา

“พี่ซัน ปล่อยได้แล้ว สตาร์นั่งไม่ถนัด”

“ทีนี้ถนัดหรือยัง” ซันขยับตักให้กว้างขึ้น คลายวงแขนออกอีกหน่อย ไม่ยอมปล่อยตามคำขอ

“สตาร์นั่งข้างล่างดีกว่า”

แล้วสตาร์ก็เบี่ยงตัวออกมาเองจนได้ คราวนี้ไม่ปล่อยตัวเหมือนเมื่อกี้ นั่งห่างไปหลายคืบ นั่งกับพื้นหันหน้าเข้าหาพี่ ใช้สายตาสีน้ำตาลมองหน้า ก็เห็นว่าพี่ชาย ยิ้มพรายอารมณ์ดี เห็นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ปกติพี่ซันก็หล่ออยู่แล้ว ยิ่งยิ้มจนเห็นลักยิ้มนี่ ยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่ ตอนเด็กๆเคยออกปากชมไปหลายครั้ง แต่พอโตขึ้นมา ไม่เคยชมให้เขาได้ยินต่อหน้าเลย ถ้าวันนี้จะชม มันจะเป็นอะไรไหม อย่างน้อยก็ตอบแทนน้ำใจที่ช่วยเหลือให้พ้นจากงูสองตัวเมื่อครู่ แต่ชมตรงๆล่ะคงไม่ ไปอ้อมๆดีกว่าละกัน

“ยังมายิ้มหล่ออยู่ได้” ถึงแม้จะไปอ้อมๆ แต่อาการวาบก็วิ่งขึ้นหน้าได้ตรงๆ พูดเองก็เขินเองหน่อยๆ คนฟังไยจะมิเห็นอาการ และก็คงจะตกอยู่ในลักษณาการความรู้สึกเดียวกัน จึงต่อปากต่อคำมาพร้อมหน้าแดงๆ

“พี่ไม่ยิ้ม พี่ก็หล่อ เพราะพ่อพี่หล่อและแม่พี่ก็สวยมาก”

“พูดอย่างกับเคยเห็น”

“เคยสิ ไม่เคยจะจำได้เหรอว่าหล่อกับสวย”

 “อย่ามาโม้เลยพี่ซัน” สตาร์หยุดเพียงครู่ ค้อนให้ไปหนึ่งขวับ แล้วพูดต่อตามที่รู้ดี “สตาร์รู้นะว่าพี่ซันมาอยู่กับคุณป๊ะคุณมะตอบขวบกว่าๆ จะจำหน้าพ่อแม่ตัวเองได้ยังไง”

“ก็ในฝันไง”

“โฮ้ยยย เลอะเทอะ” น้องชายว่าเข้าให้ แล้วเปลี่ยนไปอีกเรื่อง “ว่าแต่ไอ้แขกสองตัวเมื่อกี้ ทำไมมันดุจัง แล้วไปตั้งชื่อให้มันตั้งแต่เมื่อไหร่” 

“มันก็ชื่อนี้ของมันมาตั้งแต่เกิด มันก็อยู่ของมันเฉยๆ มันเข้าฌานของมันอยู่ นายกับพี่เรนต่างหากไปรุกล้ำที่มัน ไปทำลายสมาธิมัน มันก็โกรธสิ” ซันตอบทีเล่นหรือทีจริงก็มิรู้ รู้แต่ตอนนี้พื้นอารมณ์ดีจริงๆ

“เลอะเทอะ เพ้อเจ้ออีกแล้วพี่ซันนี่ก็ สตาร์ขึ้นบ้านดีกว่า เดี๋ยวคุณป๊ะจับได้ว่าแอบลงมา สตาร์จะซวยอีกรอบ”

สตาร์ผลุดลุกขึ้น เตรียมเดินออกข้างนอก แต่แล้วเจ้าพี่ชายก็กลับรั้งไว้ด้วยมือแข็งแรง ดึงแขนฉุดน้อง ลงมานั่งกอดไว้บนตักกว้างอีกครา ส่งเสียงใสพร้อมลมหายใจอ่อนๆตามมาข้างๆหู มิยอมให้การสนทนาจบลง

“คุยกันก่อนสิ คุยกันกำลังเพลินเลย นานแล้วที่เราสองคนไม่ค่อยได้คุยกันดีๆอย่างนี้ เรื่องคุณป๊ะเดี๋ยวพี่รับผิดชอบเอง สตาร์ดัสท์”

คนฟังไยจะมิเห็นด้วย ใช่สิ นานแล้วที่ไม่ค่อยได้คุยกันดีๆ พี่ซันพูดถูกทุกคำ แต่ก็มีบางคำที่ไม่ชอบใจ  “อย่าเรียกสตาร์ดัสท์ได้ไหม”

“ทำไมล่ะ”

“เพราะมันมีไว้ให้น้ามอสเรียกคนเดียว”

สตาร์ตอบตรงๆตามจริง ด้วยเสียงนิ่งๆ นี่ถ้าลองหันกลับไปมองหน้าซันสักนิด จะเห็นว่าหน้าของพี่ชายหมองลงไปหลายระดับรวดเร็ว และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆเมื่อน้องหันมามอง แล้วลุกออกจากตักพี่อีกครั้ง พี่เองที่ได้ยินได้ฟังดังนั้น ก็คงไม่มีแรงฉุดรั้งอีกต่อไป

พี่ผิดเองสตาร์  ผิดที่สะเออะเรียก ในชื่อที่พี่ไม่ควรเรียก
พี่ควรจะเจียมตัวเจียมใจใช่ไหมว่า ‘พี่ชาย’ ยังไงก็เป็นได้แค่พี่ชาย เท่านั้นเอง 

เจ้าดาวน้อยของบ้าน มองหน้าหล่อเหลาของพี่ชายที่หม่นแสง นอกจากเขาจะยิ้มไม่ออกแล้ว ยังนิ่งเงียบไม่ไหวติงอีกด้วย จนไม่รู้ว่าหัวใจยังเต้นหรือมีลมหายใจอยู่หรือเปล่า เมื่อพี่ชายมิยอมเติมบทสนทนาต่อ ตนก็ทนเงียบอีกสักพัก แล้วตัดสินใจ พูดขึ้นด้วยใจที่เต้นระรัว ซึ่งก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองอีกไม่ได้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร

 “สตาร์อยากได้ยินชื่อใหม่ ชื่อที่พี่ซันจะเอาไว้เรียกสตาร์คนเดียว”

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า ใบหน้าที่สลดลงของพี่ชายปลาสนาการสิ้น หวนคืนฟื้นกลับมาสดใสจนกระจ่างตาเกินคำว่ารวดเร็ว ยิ้มกว้างกว่าเดิมมีมาให้เห็นทันทีที่สตาร์พูดจบ ใจดวงน้อยที่เมื่อกี้คล้ายจะหยุดเต้น ก็กลับมาเต้นได้อีกครั้งจนระรัว มิต่างอะไรกับน้องชายเลย

“ละอองดาว” ซันเรียกน้องตามที่ใจคิดอยากจะเรียกมาอีกชื่อ แต่ใจน้องก็ยังคงมิโปรดเฉกเดิม

“มันก็แปลมาจากสตาร์ดัสท์นี่ ไม่เอา”

“งั้นก็เรียกว่า ‘ดาว’ เฉยๆดีไหม ” ซันมิพูดเปล่า ใช้ประกายสายตาสีน้ำตาลอมน้ำผึ้งสำทับคำพูดให้ดูหนักแน่นจริงจัง ขนตาหนาเป็นแพกระพริบแต่ละครั้ง กวาดต้อน หว่านล้อมหัวใจของคนฟังให้โอนอ่อนรับคำจนสมใจ

“สตาร์จะเป็นแค่ดาว....ดาวดวงเดียวที่พี่จะไม่มีวันเติมเอส ให้มีหลายดวง”

“พี่ซัน พูดอะไรก็ไม่รู้”

สตาร์ไม่ใช่เด็กโง่ จะไม่รู้เลยหรือว่าพี่ชายหมายความอย่างไร เพราะรู้แล้ว จึงได้แต่งุบๆงิบๆ ก้มหน้างุดๆ ปล่อยให้สภาวะการเต้นของหัวใจที่เต้นแรงเกินต้านทานดำเนินต่อไปเรื่อยๆ หัวใจยามนี้กำลังสูบฉีดเลือดให้ขึ้นมาจับบนใบหน้าขาวใสมิหยุดหย่อน จนสีแก้มกลายเป็นชมพูระเรื่อเจือแดงอ่อนๆ มิต้องพึ่งบรัชออนของป้าช้างแต่อย่างใด  นี่ใช่ไหมที่เรียกกันว่าเขิน ถ้าใช่ก็คงเขินหนักมาก หนักเสียจนกระทั่งอยากแงะพื้นศาลาโยคะหนี แม้จะก้มหน้าก้มตาซ่อนซะดิบดี พี่ซันก็โน้มตัว สอดหน้าตามมามองยักคิ้วให้ ส่งยิ้มกว้างคลี่กระจาย ไล่ความอึมครึมเรื่องน้ามอสที่มีมาตั้งแต่เช้าให้หายไปได้อย่างน่าอัศจรรย์

สมแล้วที่พี่เป็นพระอาทิตย์  พี่สาดแสงสดใสสว่างจ้าเสียจนกระทั่งยามนี้....มองไม่เห็นน้ามอสเลย
พี่ซันไล่น้ามอสหายไปจากใจชั่วขณะได้อย่างไรตอนไหนกัน ฤามันเริ่มต้นตั้งแต่ตอนซับน้ำตากับอกของพี่เมื่อกี้แล้ว

“พี่ง่วง...ขอพี่หนุนตักหน่อยนะ ดาว”

เสียงพี่ซันขับตามต่อมากังวานยิ่ง อยู่ในท่วงทำนองลูกอ้อน จนดาวของพี่ก็ใจอ่อนอยากจะตามใจ จึงไม่เลื่อนตักหนี แต่แล้วพี่ซันก็กลับหยุดชะงักเสียเอง เพราะเสียงวิ่งแท่ดๆ ดังขึ้นถี่กระชั้นจนถึงหน้าประตูศาลา แล้วเจ้าของฝีเท้าก็โผล่หัวเข้ามาพร้อมตัวพร้อมเสียง ตะโกนลั่นสมชื่อเฉกเคย

“มาอยู่กันที่นี่เอง สกายตามหาซะทั่ว” สกายเดินเข้ามา มิได้สังเกตเลยว่า พี่ชายคนโต ทำหน้าทำตากับการเข้ามาขัดจังหวะของตนอย่างไร

“ตามหาทำไมวะ”

“สกายมีอะไรจะให้ดู” สกายพูดจบ ก็ทรุดลงนั่ง ไม่สนใจในท่าทีหงุดหงิดของพี่ชาย หยิบมือถือขึ้นมาแล้วเปิดรูปๆหนึ่งให้ซันดู อธิบายที่มาว่า “ เมื่อวาน สกายเข้าไปในห้องเก็บของที่บ้านคุณย่ามา สกายเจอรูปนี้ในลังเก็บของ ก็เลยถ่ายมา นี่ไง รูปคุณป๊ะถ่ายคู่กับผู้หญิง ส้วย สวย สงสัยจะเป็นแฟนเก่าคุณป๊ะ”

“โธ่เอ๊ย ก็นึกว่าเรื่องอะไร ก็แค่รูปคุณป๊ะกับแฟนเก่ามันจะอะไรนักหนาวะ” ซันอยากจะตบกระโหลกไอ้เจ้าสกายนัก ที่เข้ามาขัดจังหวะด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“ฟังก่อนสิพี่ซัน ตอนแรกก็ไม่อะไรหรอก แต่พอสกายเอาไปถามคุณปู่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนเก่าคุณป๊ะเหรอ คุณปู่ก็ทำหน้าตกใจ บอกสกายว่าอย่าไปสนใจ ให้ลบทิ้งไปซะ คุณปู่บอกมาอีกว่าอย่าถามถึงผู้หญิงคนนี้อีก และก็ห้ามไปถามคุณป๊ะกับคุณมะเด็ดขาด แถมตอนเย็นนะก็แอบเห็นคุณย่าให้คนใช้ เอารูปคุณป๊ะกับผู้หญิงคนนี้ไปเผาทิ้งหลังบ้านกองเบ้อเร่อเลย สกายบว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ พี่ซัน”

ซันเริ่มคิดตาม แล้วก็เริ่มเห็นพ้องกับสกาย ส่วนสตาร์พอเอามือถือของสกายมาดู ก็ตาโต ยั้งปากไม่อยู่ หลุดปากมาทันใด

“เฮ้ยยยยย นี่มันคุณอาเกรซที่ร้านขายยานี่นา” สตาร์หลุดปากมาอย่างนี้ แน่นอนว่าพี่ชายทั้งสองย่อมหันมามอง และก็แน่นอนอีกว่า ย่อมประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกัน

“เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย”

เจ้าดาวน้อยของพี่ๆ กว่าจะรู้ตัวว่าหลุดชื่อใครมาก็สายเสียแล้ว ทั้งๆที่คุณอาเกรซก็เคยย้ำนักย้ำหนาว่าให้ปิดเป็นความลับแล้วเชียว สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้มันก็คงหนีไม่พ้น จำยอมเล่าตั้งต้นจนจบในวันที่หายไปแถวสำเพ็งนั่นเอง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Artemis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +589/-14
ในขณะเดียวกัน อุศเรนที่รอดจากการถูกพระเอกเอาปืนยิงปากมาได้ ก็คิดอะไรไม่ออก กึ่งเดินกึ่งวิ่งหน้าตาตื่น มุ่งหน้าไปหาพี่มูนที่หอนั่ง หวังไปพึ่งบารมี หากเกิดกรณีที่น้องชายของพี่เขาตามมาระราน พี่มูนพอเห็นเข้าก็ร้องทักพลัน

“เรน ไปทำอะไรมา ทำไมผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตาตื่นขนาดนั้น อย่าบอกพี่นะว่าเจอคุณยายพี่อีก”

“ยิ่งกว่าเจอคุณยายพี่มูนอีกครับ” เรนระบายลมหายใจออกมาได้ โล่งแล้วที่มาอยู่ใกล้ๆพี่เขา พี่มูนมองสำรวจไปทั่วร่าง แล้วถามขึ้นมาอีก ตามที่ตาสะดุด

“แล้วคอทำไมเป็นรอยแดง อ้าวแล้วสร้อยไปไหน”

“เอ่อ คือว่า” เรนไม่รู้จะตอบพี่มูนยังไง แล้วในระหว่างที่หาคำตอบ พระเอกอารมณ์หื่นที่กลับมาใส่เสื้อใส่ผ้าแล้ว ก็เดินตามมาตัวงอๆ แทรกมาตอบให้

“มอสทำขาดเองล่ะครับ”

“ไปทำอีท่าไหนล่ะมอส” คราวนี้ความสนใจพุ่งไปที่น้องชาย

“ยังไม่ได้สักท่าเลยครับ”

“อะไรนะ”

“พูดเล่นน่ะครับ พอดีเล่นกันแรงไปหน่อย มือไปเกี่ยวเข้า ตะขอมันบางเลยขาด เดี๋ยวมอสเอาไปเปลี่ยนตะขอให้ ” น้องชายรวบรัดตัดความ แต่พี่ก็เติมความมาต่อ

“แล้วเป็นอะไรไปอีกล่ะ ถึงได้เดินตัวงอๆ ”

“แค่จุกท้องนิดหน่อยครับพี่มูน เดี๋ยวก็หายแต่คงไม่หายแค้น นี่มอสว่าจะขอออกไปข้างนอกสักหน่อย กลับก็ค่ำๆเลย ไม่ต้องรอทานข้าวนะครับ ”

มอสส่งสายตาไปยังอุศเรนที่นั่งตัวลีบทำหน้าทำตามิถูก ถ้าหากไม่มีพี่มูนอยู่ตรงนี้ เรนคงโดนคว้าคอลากเข้าห้องไปอีกรอบแน่แท้ พี่มูนก็ได้แต่มองสองคนสลับไปสลับมา และด้วยประสบการณ์ที่มากกว่าก็ทำให้พอเดาเหตุการณ์ได้มิยาก เล่นกันแรงอีท่าไหนจนสร้อยขาด ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง เสื้อหรือก็ยับยู่ยี่ แถมเจ้าน้องชายก็ดันใส่เสื้อกลับตะเข็บออกมาเสียอีก จะบอกก็ไม่ทันได้บอก มันดันออกไปเสียก่อน อดคิดไม่ได้อีกรอบเลยว่า เจ้าสองคนนี่ทำให้นึกถึงตัวเองกับเต้ยจริงๆ
 
ครั้นพอเจ้าคนก่อเรื่องมันเดินตัวงอออกไป เรนก็ระบายลมหายใจด้วยความโล่งใจมาอีกรอบ แต่ถึงกระนั้น ก็ยังหวาดหวั่นลึกๆ ที่มอสอาฆาตมาดร้ายไม่หายแค้น ตนคงถูกเอาคืนในเร็ววัน มอสคงไม่ปล่อยให้คั่งให้ค้างไว้เนิ่นนานเป็นแน่ ทว่าถ้าเวลานั้น มันมาถึงจริงๆ ตนจะทำอย่างเมื่อกี้ หรือยอมสนองเขาให้สมใจ ก็ยังมิรู้เลย

“เกือบไปแล้วไอ้เรน จะรอดถึงวันไหนวะนี่” เรนคิดว่าพูดกับตัวเองเบาแล้วเชียว แต่หารู้ไม่ว่าพี่มูนได้ยินเต็มสองหูครบถ้วนกระบวนความทั้งประโยคจนลอบขำ แต่ก่อนที่จะถามอะไรออกไป อีคนก่อเรื่องตัวจริงก็เดินสะบัดพัดจีบยิ้มร่าออกมา

“อ้าวน้องเรน เป็นไงบ้างคะน้อง ที่พี่ให้ทำเรียบร้อยไหม” ช้างที่อาบน้ำแต่งตัว ทำผมทำเผ้าเสียใหม่ ถามขึ้นอย่างอารมณ์ดี

“เรียบร้อยครับ”

“ดีมากค่ะคุณน้อง ไว้ว่างๆ คุณพี่จะพาไปกินด้วย” ช้างหัวเราะคิกคักๆ ทำเป็นคลี่พัดจีบเอามาปิดปาก ดูดัดจริตน่าถีบเสมอมาตั้งแต่สาวยันแก่ “แล้วนี่คุณน้องหน้าตาเป็นอะไรคะ อย่างกับจะโดนใครข่มขืน”

“แล้วหน้าตาช้างล่ะเป็นอะไร ถึงได้อิ่มเอมเปรมปรี อารมณ์ดีอย่างกับถูกหวย แต่เอ หวยก็ยังไม่ออกนี่”  มูนแทรกขัดมาให้ แล้วนังเพื่อนสนิท ก็ตอบรับมาอย่างหน้าชื่นตาบาน

“ใช่ค่ะคุณเพื่อน เพื่อนอัยถูกหวย ....หวยคัวน่ะ”

คำตอบของช้าง พอผวนเข้า เล่นเอาเรนที่ฟังอยู่ตบอกพร้อมพี่มูน ยิ่งพอได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากพี่ช้าง ลมก็แทบใส่ในความก๋ากั่นจัญไรที่ทำลงไปได้ไม่อายใคร และเรนก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้วว่า นางพญาคชสารร่านสวาทตนนี้กับไอ้แฮ็คส์เม็ดใหญ่นั่น มันสร้างเรื่องอะไรให้ตน แต่ก็ยังสงสัยนักว่ามอส เข้าใจว่าเป็นตนไปได้อย่างไร

“บัดสีจริงๆเลยช้างนี่ อายุก็เยอะแล้วเพลาๆลงบ้างซะเถอะ” พี่มูนปรามขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย พี่ช้างก็ค้อนขวับสะบัดสะบิ้ง

“ แหม ก็กูไม่มีผัวเป็นตัวเป็นตนเหมือนมึงนี่อีมูน มึงนี่ก็ชอบขัดกูเสียจริงเลย” ช้างกลับมาเสียงแปร๋นดังเดิม “ว่าแต่นี่นะ กูจะบอกอะไรให้ น้องแฮ็คส์น่ะ ถูกใจ๊ ถูกใจกูมาก กระแทกทีถึงคอหอยกูเลยล่ะมึงเอ๊ยยยยย”

“พอเลยไม่ฟังแล้ว เรื่องอัปรีย์พวกนี้ เดี๋ยวเรนมันจะเสียเด็กหมด”

“เด็กอะไรที่ไหนกัน ยี่สิบกว่าแล้วอีนี่ รุ่นเดียวกับน้องมึงแหละ” ช้างตอบลอยหน้าลอยตา แล้วหันไปหาเรน “ นี่ไอ้เรน เจ้ถามจริง โตจนป่านนี้แล้ว มึงเคยโดน เคยอมของใครหรือยัง ถ้ายัง เจ้สอนให้เอาไหม”

เรนไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำถามแบบนี้ ฟังแล้วก็กระดากจะตอบเป็นที่สุด และก็ขัดเขินหน้าแดงอย่างที่สุดเช่นกัน เพราะคำถามของพี่ช้างมันดันคือคำตอบ คือสาเหตุที่บอกมอสไปแล้วแต่มอสมิฟัง พี่ช้างยังถามกระเซ้ากระซี้ระรี้ระริกมาอีก จึงเห็นควรผลุดลุกเลี่ยงหนี ออกตัวสั้นๆขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ปล่อยให้อีพี่ช้างหัวเราะร่านไล่หลัง พี่มูนเองก็คงรำคาญเหมือนกัน ลุกหนีเข้าห้องตามติดๆไปอีกคน แล้วบอกเรนว่า

“เกินจะเยียวยาแล้วนังนี่”
   
“ที่สุดของที่สุดแล้วครับพี่มูน”

แล้วทั้งสองก็แยกย้าย เรนเดินตามเฉลียงกลับไปยังห้อง ระหว่างทางก็เจอกับสามพี่น้องที่กำลังเดินกระซิบกระซาบกันขึ้นบ้านมาพอดี สามพี่น้องนี่อย่างกับวางแผนอะไรกันสักอย่าง พอหันมาเห็นเรนก็หยุดซุบซิบเงยหน้ามาเจรจา เจ้าพี่ชายคนโตกับเจ้าพี่ชายคนรองนั้นทักทายตนเป็นปกติ มีแต่น้องชายคนเล็กนี่กระมังที่ยังยืนจ้องหน้าตน เรนจึงเดินเลี่ยงไปด้านข้าง แต่พอเดินผ่านมาได้ มือเล็กๆก็คว้าข้อมือตนหมับ แล้วพูดสั้นๆ ห้วนๆ เหมือนเดิม

“ขอบใจนะ”

เจ้าดาวร้ายของบ้านพูดขึ้นให้ได้ยินท่ามกลางรอยยิ้มของพี่ชายคนโตที่รู้ดีว่าคำขอบใจมีให้กับเรื่องอะไร เรนเองก็ยิ้มให้ตอบกลับไป ถึงแม้อีกฝ่ายจะยังไม่ยิ้มตอบกลับมา แต่ก็พึงใจว่า สัญญาณมิตรภาพ ก่อกำเนิดขึ้นมารำไรแล้ว

เมื่อสามพี่น้องเดินแยกจากไป เรนก็กลับเข้าห้อง นั่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่เช้าอยู่เป็นนานสองนาน ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเช้ามาจากที่เริ่มต้นด้วยความหวานอันน่าจะเป็นนิมิตหมายที่ดีของวันอยู่แล้วชียว ดันกลับมีความหวาดเสียวสองเหตุการณ์ติดๆตามมาซะได้ ไม่ว่าจะเจองูจริงๆเอย งูในกางเกงของมอสเอย เกือบเอาตัวไม่รอดมาเสียทั้งสิ้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า งูตัวหลังนี่ ถึงแม้มันจะน่าหวั่น ทว่ามันก็ชวนให้เอ็นดูตาติดได้ผิดประหลาด หากก็เพราะความไม่เคยและทำไม่เป็น จึงหักใจไม่ใช้ปากฟูมฟักอย่างที่ควรจะเป็น อีกทั้งยังสังหารมันให้สิ้นฤทธิ์ด้วยแรงเข่าเข้าเป้ากลางลำตัวจนร่วงลงไปกองกับพื้น

แต่เหนือความคิดและความรู้สึกอื่นใดที่พอได้รู้เรื่องราวทั้งหมด คือใจที่เริ่มไม่สบายเพราะมอสกำลังเข้าใจตนผิดอย่างสิ้นเชิง

“มอสจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ คงเจ็บนะนั่น แถมยังเข้าใจผิดอีกด้วย พี่ช้างนะพี่ช้าง ” เรนเปรยกับตัวเองอย่างนั้น ทั้งๆที่ควรจะโกรธมอสต่อไปมากกว่ากับสิ่งที่เขาทำแต่กลับไม่  “ ส่งไลน์ไปอธิบายดีไหม หรือจะโทรไปดี”

เรนสองจิตสองใจอีกเพียงครู่ แล้วก็ตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความไปหาก่อน มินานข้อความก็ถูกเปิดอ่านแต่ไร้การตอบรับกลับมา จึงกดโทรออกต่อสายไปหาเขา หากก็ถูกตัดสาย ท้ายสุดคนปลายทางก็ดันปิดเครื่องไม่ยอมเจรจาไปเสียดื้อๆ

“จะทำยังไงดีกันเนี่ย ไอ้เรนเอ๊ยยยย วันอะไรของเราวะนี่ ไม่อยากให้มอสเข้าใจผิดอย่างนี้เลย ป่านนี้ออกไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้”

นี่ถ้าหากเรนโผล่หน้าออกมามองที่หน้าต่างสักนิด จะเห็นว่าคนที่พยายามจะติดต่อ คนที่มันบอกว่าจะออกไปข้างนอก มันยังไม่ได้ออกไปไหนเลย มันยังนั่งหน้ายุ่งอยู่ที่ศาลาท่าน้ำคนเดียว พร้อมโทรศัพท์ที่เพิ่งปิดเครื่องไปวางไว้ข้างตัว

มอสตอนนี้คงหายจุกแล้ว แต่คงยังไม่หายหงุดหงิดงุ่นง่าน จึงใช้สายตาเหม่อมองระบายอารมณ์ทั้งมวลลงไปกับสายน้ำ ปล่อยให้ลมชายคลองเย็นๆพัดตัว และมิได้รู้ตัวเลยว่าใครเดินเข้ามายังศาลา

“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ ไอ้น้องเมีย” เสียงห้าวกังวานของพี่เขยทักขึ้น เล่นเอามอสที่กำลังเหม่อถึงกับสะดุ้ง

“โธ่พี่เต้ย ตกใจหมด”

“ขวัญอ่อนอะไรนักหนาวะ ไอ้เวร”

“ไม่มีอะไรหรอกพี่ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ มอสว่าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย แต่เห็นว่าแดดมันยังร้อน ก็เลยเดินมานั่งรับลมตรงนี้ก่อน พี่เต้ยล่ะครับลงมาทำอะไร” น้องเมียที่สีหน้าสีตายังกลัดกลุ้มถามกลับ

 “พี่ลงมาคุยกับหัวหน้าแผนกจัดเลี้ยงน่ะ แล้วนี่เห็นอีช้างป่าจัญไรไหม พี่ล่ะอยากจะถีบยอดอกมันสักที”

“ไม่เห็นครับพี่เต้ย น่าจะอยู่บนบ้านแล้วมั้ง แล้วนี่พี่ช้างไปก่อเรื่องอะไรอีก”

“ก็อีช้างลากน่ะสิ มันดันไปลากพนักงานที่รีสอร์ทพี่ไปแดกที่โรงเก็บเรือเมื่อกี้ หัวหน้าแผนกจัดเลี้ยงเขาฟ้องมา พี่ล่ะอายขายหน้าฉิบหายเพราะเขารู้กันหมดว่ามันเป็นเพื่อนพี่กับพี่มูน แถมไอ้พวกพนักงาน มันยังเอาไปคุยกันในไลน์ให้สนุกปากว่าอีช้างมันแดกไปสามน้ำ น้ำละห้าร้อย” พี่เต้ยเล่าด้วยอารมณ์กึ่งหัวเสียกึ่งระอา ในพฤติกรรมหยำฉ่าของเพื่อนรักเมีย มอสฟังแล้วก็แย้ง เพราะที่ได้เห็นได้ยิน มันไม่ใช่

“เฮ้ยพี่ แต่ที่มอสได้ยินมามันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ มันเป็นคนอื่น เพราะมอสเห็น... ” มอสเสียใจจนไม่อยากเอ่ยชื่อ เจ็บแปลบนิดๆ ที่ต้องเล่าความฝั่งตนต่อ แต่ก็ต่อได้ไม่จบ เพราะพี่เต้ยเอ่ยบทสรุปมาให้แทน บทสรุปที่ทำให้ใจห่อเหี่ยวกลับมาพองฟูจนคับศาลา

“อีช้างมันจ่ายไปก่อนพันนึง แล้วให้ไอ้น้องเรน เอาไปให้อีกห้าร้อย หัวหน้าแผนกเขาเห็นเขารายงานพี่หมดแล้ว”

“จริงเหรอครับพี่เต้ย” มอสถามขึ้น หน้าตานี่เป็นคนละเรื่องกับเมื่อกี้ทีเดียว

“จริงสิวะ แหม ที่นี้ล่ะยิ้มได้เชียวนะไอ้พระเอก” พี่เต้ยพูดจบก็เขกหัวน้องเมียด้วยความเอ็นดู และก็เหมือนพี่มูนเมียตัวเองนั่นแหละ ที่เห็นมอสแล้วก็เหมือนเห็นตัวเองในอดีตไม่มีผิด  “อย่าบอกพี่นะว่ามานั่งเป็นบ้าเป็นบออยู่คนเดียวตรงนี้นี่คือเข้าใจเขาผิด”

คนฉลาดอย่าพี่เต้ยพูดมาอย่างนี้ มีหรือจะไม่รู้อะไรและดูอะไรไม่ออก เห็นแล้วล่ะเมื่อเช้าที่ลอบยิ้มกับพี่มูน มันคงเสียเวลาชีวิตน่าดูนะ ถ้ามัวแต่มาปฏิเสธความจริงกับคนอื่นที่เขาดูออกตั้งแต่ต้นว่าไม่จริง ไม่ใช่ ฉะนี้จึงยอมรับกับพี่เขย ทว่าก็แอบลดทอนความเป็นจริงลง ไม่งั้นมันจะเหมือนพี่เขยตอนหนุ่มๆไปเสียหมด

 “พี่เต้ยละก็ มันก็นิดหน่อยเองครับ ไม่เหมือนพี่เต้ยกับพี่มูนทะเลาะกันหรอก”

“ไม่นิดหรอกมังไอ้ห่า หน้าตาเมื่อกี้ดูได้ซะที่ไหน” พี่เต้ยหัวเราะร่วน เขกหัวน้องเมียไปอีกที แล้วถามต่อยิ้มๆ “ถามหน่อย มอสแน่ใจแล้วเหรอที่จะเดินบนทางเดียวกันกับพี่”

“มอสเองก็ไม่รู้ว่าแน่ใจหรือเปล่าครับ แต่มอสก็เดินมาได้หลายกิโลแล้ว มันคงเสียความรู้สึกน่าดูถ้าจะต้องเดินกลับไป และมอสก็เพิ่งคิดได้เมื่อเช้าว่า มันหมดสมัยที่พระเอกจะหลอกตัวเองแล้วครับว่า ไม่จริงเราชอบผู้หญิง ไม่ได้ชอบผู้ชาย ในเมื่อใจมันรู้สึก ประโยคนั้นมอสคงเก็บไว้กับซีรีส์วายที่มอสเคยเล่นคงไม่คิดเอามาใช้อีก ตอนนี้มอสอาจจะยังตอบใครชัดไม่ได้ว่ามีใจแค่ไหนกับมัน เพราะมอสกำลังดูๆอยู่ว่ามันเป็นคนที่ใช่จริงหรือเปล่า” มอสตอบพี่เขยหนักแน่นในทุกๆน้ำเสียง พี่เขยเองจึงทั้งภูมิใจและพอใจ

“น้องชายพี่โตขึ้นมากจริงๆ แถมยังเก่งกว่าพี่อีกด้วย ตอนที่พี่อายุเท่ามอส พี่ยังไม่รู้ใจตัวเองเลย ทำให้พี่มูนเขาเสียใจอยู่ก็หลายครั้ง พี่ดีใจที่มอสไม่เดินตามพี่ไปเสียแทบทุกอย่างไม่งั้นคงบ้าคงบอหลงทางอีกนาน  มอสคิดได้ มอสเลือกทางได้แล้ว และถ้าในระหว่างทาง มันเกิดไม่ราบเรียบ พี่กับพี่มูนยินดีให้คำปรึกษา พวกพี่ผ่านกันมาเยอะ... อ้อ และถ้าง้อกันที่นี่ไม่สะดวก จะไปที่ลมสวาทก็ได้นะ พี่ให้ยืม ที่นั่นเงียบดี”

 “คร้าบบบบพี่เขย สุดยอดเลยไอดอลของผม ขอบคุณนะครับ ” มอสยิ้มกว้าง แทบจะกระโดดกอดพี่เขย ผลุดลุกขึ้น  “ งั้นเดี๋ยวมอสไปข้างนอกก่อนนะครับ ถ้าพี่เต้ยจะถีบอีพี่ช้าง มอสขอฝากด้วยหนึ่งทีนะครับ”

“ได้เลย ไอ้น้องเมีย”

“เอาเน้นๆเลยนะพี่ กลางยอดอกอีพี่ช้างเลย”

ว่าแล้วมอสก็พุ่งปราดออกจากศาลา ไม่สนใจแล้วว่าพี่เต้ยจะตะโกนตามหลังมาว่าอะไร  “เฮ้ย เดี๋ยวไอ้มอส ....ไอ้น้องเมีย นายใส่เสื้อกลับตะเข็บโว้ย”

มอสมุ่งหน้าวิ่งไปจนถึงที่รถ เป็นจังหวะเดียวกับที่พี่เปรม พี่แบงค์และผองเพื่อนนักบาสของพี่เต้ยในสมัยเรียนมาถึง จึงหยุดส่งเสียงทักกันลั่น ก่อนจะรีบขับรถออกไปพร้อมภาพในหัวที่วาดไว้เป็นฉากๆ สำหรับไอ้คุณหนูลำพูในคืนนี้ เพียงคนเดียว

ออฟไลน์ Artemis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +589/-14
เรนกว่าจะออกมาจากห้องอีกรอบได้ก็ปาเอาไปบ่ายคล้อยแล้ว ออกมามุ่งหน้าเดินไปหอนั่งเฉกเคยเพราะไม่รู้จะไปที่ไหนเมื่อมอสไม่อยู่อย่างนี้สักคน

อาจจะเพราะด้วยวัยเดียวกัน และยกเขาให้เป็นคนสำคัญ ใจมันจึงติดกับเขาไปอย่างบังคับไว้ไม่ได้ เพราะใจที่ติดนี่เอง มันจึงร้อนรน ด้วยตามหาใจตัวเองไม่เจอว่าออกจากบ้านไปอยู่แห่งหนใด ไม่อยากจะคิดเลยว่าหายไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงตนยังเป็นขนาดนี้ ถ้าไม่เจอเขาเป็นวันเป็นปีตนจะเป็นขนาดไหน โทร.ไปกี่ครั้งๆ เครื่องก็ปิด นี่ถ้าไม่เข้าใจกันผิด ตนก็คงไม่ต้องมากังวลอย่างนี้หรอก

เจ้าพระสังข์ถอดรูปเดินพลางคิดพลางไปเรื่อย จนมาถึงหอนั่งที่สีหน้าสีตายามมาถึงแต่ละครั้งมันแทบจะไม่เหมือนกันเลยสักครั้งเดียว ครั้งนี้พาหน้าใสๆที่ยิ้มไม่ออกมาด้วย แล้วก็ตกใจนักที่จู่ๆ หอนั่งกว้างๆมีแขกมาเพิ่มละลานตาไปหมด หายไปแว่บเดียวแขกมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ

“เรน...มานี่มารู้จักบรรดาผัวเก่าของเจ้เร็ว เจ้กินมาแล้วทั้งทีม” พี่ช้างร้องเรียกพลางกวักมือเรียกพลาง พอเรนมาถึง ก็แนะนำมาต่ออีกว่า  “ทีมนักบาสผัวพี่สมัยมัธยม และกลุ่มพี่ๆชะนีข้างๆเนี่ย ก็เมียน้อยพี่ทั้งนั้น”

“สวัสดีครับพี่ๆ” เรนยกมือสวัสดีพี่ๆทั้งชายหญิงไปทั่ววง พี่ๆรับไหว้ยิ้มทักทาย มองไปก็คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่คนเดียวคือพี่ตำรวจที่เคยเห็นที่สำเพ็ง พี่ตำรวจคนนี้ทำไมคล้ายน้องสกายนักเชียว เมื่อวานก็เพิ่งเอะใจไป วันนี้ยิ่งเห็นอีกรอบก็ยิ่งอดคิดไม่ได้ใหญ่

“ผัวๆขา ผู้ช่วยน้องอัยเองค่ะ ชื่อเรน”

“อย่าไปเชื่อมันครับน้อง อย่างมันแดกได้แค่เยี่ยวพี่เท่านั้น” พี่ตำรวจเป็นต้นเสียงแก้ตัว แล้วหันไปพูดกับอีนังคนอยากอมของหลวง ฟังแล้วน่าชื่นใจเสมอมา “ผัวเหี้ยอะไรของมึงอีช้าง ถีบสักทีดีไหม”

พี่ตำรวจยกเท้าหรา ตามด้วยเสียงสนับสนุนอีกหลายเสียง แต่คงไม่มีใครดังเท่ากับพี่เต้ย ที่ดูยังไงพี่เขาก็ดูเด็กที่สุดในกลุ่ม อย่างกับเป็นรุ่นน้องพี่ๆกลุ่มนี้อย่างไรอย่างนั้น

“กูฝากด้วยสองที ของกูทีหนึ่ง ไอ้มอสทีหนึ่ง อีห่าทำงามหน้านัก ถ้าไม่ติดว่าทำความดีความชอบไว้เยอะจนกลบเรื่องอัปรีย์จัญไรไว้ได้นะ เมื่อกี้กูถีบเองไปแล้ว ลากพนักงานกูไปแดกกลางวันแสกๆ กูอยากให้คุณยายมาหักคอมึงนักเชียว ทำระยำในบ้านกู”

“ว้าย คุณเต้ยอย่าพูดสิคะ น้องอัยกลัว” ทั้งเสียงและท่าทางของพี่ช้างที่กำลังทำประกอบคำพูดอยู่ตอนนี้ มันน่าโดนตีนพี่ๆผู้ชายสักที พี่ช้างสะบัดสะบิ้งไปอีกนิด แล้วถามเรนถึงหัวใจว่า

“เออเรนมาก็ดี แล้วนี่พ่อเจ้าชายของเราไปไหน พี่ๆเขารอกินเหล้าอยู่”

“บอกแค่ว่าจะไปข้างนอกครับ โทร.ไปก็ปิดเครื่อง”

“คงไปหาเพื่อนแหละ เดี๋ยวก็มาง้อ” พี่เต้ยแทรกเข้ามาให้ แถมยังมองมายิ้มๆ เหมือนจะรู้อะไรๆ พี่มูนก็เช่นกันจุ๊ปากตีแขนผัวตัวเอง แล้วก็ลอบยิ้มกันทั้งคู่ คงมีแต่พี่ช้างเท่านั้นแหละที่ยังไม่รู้อะไรเป็นอะไร

“ถ้าติดต่อเขาได้ก็บอกให้รีบกลับแล้วกัน ...เรนเองก็ตามสบายนะ วันนี้พี่คงไม่มีอะไรให้ทำแล้ว ไปหาข้าวหาขนมกินตรงไลน์บุฟเฟ่ต์ตรงเฉลียงซะ แล้วไปนั่งเล่นกับน้องๆตรงนู้นนู่นก็ได้ ”

พี่ช้างเอานิ้วอวบอูมชี้ไปทางเฉลียงด้านข้างที่มีไลน์อาหารตั้งอยู่เต็ม แล้วก็บุ้ยปากไปยังกลุ่มเด็กผู้ชายเกือบสิบคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับสกายและสตาร์ ที่มีซันเป็นหัวหน้ากลุ่มนั่งถอดเสื้อดีดกีต้าร์อยู่ตรงกลาง น้องๆผู้ชายเหล่านี้นั้นก็น่าจะเป็นลูกๆ ของพี่ๆที่มาเพิ่มนั่นแหละ

“ครับพี่ช้าง งั้นเรนขอตัวนะครับ”

เรนรับคำ เดินไปคีบแซนด์วิชชิ้นเล็กมาทานเล่น กำลังมองหาที่นั่ง แล้วใครบางคนที่ไม่คาดคิดว่าเขาจะชวนให้นั่ง ก็พยักหน้าเอ่ยปากชวนขึ้นมา

“นั่งตรงนี้ก็ได้”

สตาร์ยังคงพูดห้วนๆเหมือนเดิม เขยิบที่นั่งข้างๆให้ ไกลจากกลุ่มเด็กผู้ชายมานิดหน่อย เรนก็ตอบรับไมตรีทรุดนั่งลงข้างๆ หากก็ยังมิกล้าชวนคุยต่อเท่าไรนัก เพราะน้องเขาชวนให้นั่งเสร็จก็นิ่งเงียบ ไม่พูดไม่จา ได้แต่ใช้สายตามองไปยังคนดีดกีต้าร์กลางกลุ่มเด็กผู้ชาย

“เห็นแล้วคิดถึงน้ามอส” ในที่สุดสตาร์ก็พูดขึ้นเบาๆให้เรนได้ยิน แล้วส่งประโยคลอยๆ เคล้าเสียงกีต้าร์ของซันตามมาอีก “จะว่าไป พี่ซันตามน้ามอสไปทุกๆสเต็ปเลยนะ ดีดกีต้าร์เก่ง ร้องเพลงเพราะและกำลังจะเข้าวงการ อีกหน่อยก็คงดัง”

เจ้าดาวน้อยพูดถึงตรงนี้ก็หยุดมิพูดอะไรต่อ สายตายังคงมองไปที่ซันอีกเรื่อยๆ ปล่อยภวังค์ให้ล่องลอยอยู่รอบตัว กับภาพความทรงจำในวันวานอันแสนหวานยามที่มีน้าชายดีดกีต้าร์ร้องเพลงให้ฟัง

พี่ซันจะรู้ไหมว่า พี่ทำให้น้องลืมน้ามอสไปชั่วขณะได้ก็จริง... ทว่าพี่ก็กลับทำให้น้องคิดถึงน้ามอสได้ในขณะเดียวกัน

ท่วงทำนองหวานๆ เสียงร้องกังวาน กับกีต้าร์เสียงเสนาะของน้า... มันคงโรยลามิหวนคืน
ฤาจำต้องเปลี่ยนคนเล่นคนร้องใหม่ เผื่อความหวานจะได้กลับมาเติมหัวใจอีกครา 

“สักเพลงไหม ดาว”

จู่ๆเสียงของพี่ซันก็ทำลายภวังค์ขึ้นเชื้อเชิญ สตาร์ยิ้มน้อยๆคิดเพียงครู่ก็พยักหน้าตอบรับ เดินไปที่วงเด็กผู้ชาย เอามือถือพี่สกายมาเปิดหาคอร์ด ขอให้เล่นเพลงที่กำลังโลดแล่นอยู่กลางใจพอดิบพอดี

“เอาเพลงนี้นะพี่ซัน”

“ได้สิ แหม่ นึกว่าจะร้องลูกกรุงเหมือนเคย”

ซันรับคำ ดูคอร์ด แล้วจับปิ๊กกรีดไปบนเส้นสาย ก่อเกิดท่วงทำนองแสนเสนาะฟังสบาย สไตล์บอสซาโนว่า ตามมาด้วยเสียงฮัมตามจังหวะกีต้าร์ของของสตาร์เบาๆ และเพียงเสียงฮัมเสียงใสนี้ดังขึ้นเท่านั้น อุศเรนที่คอยฟัง ก็ทิ้งแซนด์วิชในมือทันที เดินลอยมานั่งฟังราวกับบังคับตัวไม่อยู่ ที่ข้างวง

แล้วฉันก็ได้รู้ว่าเธอนั้นสำคัญมากเพียงไร
ฉันความรู้สึกช้า เพราะว่าตอนนี้เธออยู่แสนไกล


คิดถึงเธอทุกครั้ง ฉันยังคงเสียใจและร้องไห้
ฉันคิดว่าจะไหว แต่เธอรู้ไหม ฉันทำไม่ได้ *


แล้วความไพเราะแห่งเสียงใสก็สะกดให้ทุกเสียงสงบลง ทุกคนหยุดคุยกันหันมามอง ยิ่งพอท่อนแรกท่อนเมื่อกี้ดังขึ้น พวกผู้ใหญ่ถึงกับกรูกันเข้ามา โดยเฉพาะพี่เต้ยกับพี่ที่เป็นตำรวจ ยิ่งเข้ามาใกล้กว่าใคร เอามือถือขึ้นมาอัดคลิปไว้ทั้งภาพทั้งเสียง

ฉันเพิ่งเข้าใจ โลกที่ไม่มีเธอเป็นอย่างนี้
โปรดกลับมา นะคนดี ...เพราะฉันไม่มีเธอไม่ได้


ความหวาน ในใจฉันเหมือนมันต่ำไป
กลับมารักฉันทีได้ไหม ขาดเธอแล้วฉันอยู่ไม่ไหว


คิดถึง....เวลาที่มีเธออยู่ใกล้ กลับมาหาฉันทีได้ไหม
เติมความหวานให้ใจฉันที **


เพียงท่อนสุดท้ายจบลงพร้อมเสียงกีต้าร์ ความเงียบก็จับลงแค่เข็มตก แล้วเสียงกระหึ่มจากเสียงปรบมือก็ดังขึ้น พร้อมเสียงชื่นชมในความไพเราะจากทุกๆคนไม่หยุดหย่อน เรนเองถึงกับเผลอลุกขึ้นยืนปรบมือ ไม่คิดเลยว่าน้องสตาร์จะร้องเพลงได้เพราะมาก กินใจมากได้ถึงขนาดนี้ โตไปนี่เป็นนักร้องอาชีพได้สบายๆ

สตาร์ได้ยินเสียงชื่นชมปรบมือก็เพียงแค่ยิ้มรับน้อยๆขอบคุณ เพราะเพลงที่ถ่ายทอดมาให้ฟังสบายๆได้นี่ จะมีสักกี่คนที่จะเข้าใจความหมายของเพลงที่ใช้สื่อ ครั้นพอเสียงปรบมือซาลงแล้วคนก็แยกย้าย แต่แล้วยิ้มน้อยๆบางๆของสตาร์ก็กลายเป็นกว้างขึ้น เมื่อสายตาหันไปเจอความหวานในวันวาน มายืนยิ้มยืนดูปรบมือลั่นอยู่ตรงมุมหนึ่งของหอนั่ง โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเลย

น้ามอสเดินเข้ามาหาหลานท่ามกลางเสียงฮือฮาของเด็กๆที่ทำผมทำเผ้าเลียนแบบ มอสยิ้มกว้างเฉกเดียวกับสตาร์ อดใจเมินหลานอีกไม่ไหว ขยี้หัวดึงตัวเข้ามากอดแน่นชื่นชม

“ร้องได้เพราะมากๆเลยครับสตาร์ดัสท์  ไว้วันไหนว่างๆ เรามาร้องเพลงอัดคลิปกันนะ”

“วันนี้ก็ว่างนะครับน้ามอส วันนี้เลยไหม” สตาร์ดัสท์ของน้ารีบเสนอมาหน้าบานแฉ่ง ...แต่อนิจจาหน้าก็ต้องหุบลงภายในเสี้ยววินาทีเพราะคำตอบ

“วันนี้น้าติดธุระสำคัญครับ”

มอสขยี้หัวหลานมาอีกครั้งอย่างเอ็นดู ก่อนจะผละออกแล้วเดินไปทำธุระสำคัญโดยที่หลานยังมองตาม ซึ่งธุระสำคัญของน้าที่ว่า มันไม่ได้อยู่ห่างไกลไปจากสตาร์เลย

“ไอ้คุณหนูลำพู ไปคุยกันหน่อย”

เสียงกังวานของน้ามอสที่กำลังพูดกับไอ้พี่เรน สตาร์ได้ยินชัด และก็เห็นชัดเต็มสองตาว่าทั้งคู่เดินออกจากหอนั่ง ก้าวลงไปจากบ้านพร้อมกัน มิได้ใส่ใจคนที่กำลังมองตามเลย

“อยากร้องเพลง หรืออยากร้องไห้” เสียงพี่ซันถามขึ้น ดังอยู่ข้างๆหู ยามนี้น้องรู้ว่าพี่มิได้กวน แต่พี่กำลังให้เลือก อยากจะรู้นักว่าถ้าจะเอาทั้งสองอย่างพี่จะทำอย่างไร

“ทั้งร้องเพลงและร้องไห้ได้ไหมพี่ซัน ....อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้ เพลงนี้เคยได้ยินไหม ป้าช้างชอบร้องบ่อยๆ”

“เอาสิ...งั้นพี่ก็จะร้องเพลงนี้ต่อแล้วกัน ป้าช้างก็ชอบร้อง”

“เพลงอะไร” สตาร์หันขวับไปถาม จนเจอกับสายตาสีน้ำตาลอมน้ำผึ้งที่จ้องมาในโทนหวานรออยู่ก่อนแล้ว ตามมาด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา ที่ไม่รู้ว่าเป็นคำถามหรือชื่อเพลงกันจริงๆ

“อยากให้ฉันยืนอยู่ข้างเธอบ้างไหม... ร้องจากใจพี่เลยนะ อยากฟังไหมครับดาว”

***********************************

รบกวนติดตามต่อในบทที่๘ ส่วนที่๒นะคะ มาดูกันว่า ‘ความหวาน’ จะหวานพอจนน้ำตาลขึ้นหรือไม่ หรือความหวานจะลดทอนลงจนแทบจืดสนิทไม่มีรสไม่มีชาติกัน

ขอบพระคุณทุกๆความเห็นมากๆเลยนะคะ ทั้งคุณwutwit  คุณanterosz   คุณOooy  คุณtweetpuen  คุณblove 
คุณkokoro  คุณbun  คุณpsychological  และก็ คุณsugarcane_aoi สำหรับกำลังใจและติดตามกันเสมอมา อ่านแล้วหายเหนื่อย เป็นอีกแรงใจให้เขียนไปยิ้มไปไม่หยุด  :o8:  :man1:

ขออภัยท่านผู้อ่านอีกครั้งด้วยนะคะที่บทนี้มาช้า และก็ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านมากๆเลยค่ะ รักษาสุขภาพกันด้วยเหมือนเคยนะคะ ... แล้วพบกันค่ะ   :pig4:  :mew3:  :กอด1:

อ้างอิง * , ** เพลงความหวาน ของคุณลุลา

ออฟไลน์ yoyothaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อิ่มใจที่ได้อ่านเหมือนกับทุกๆครั้งนะคะ..ไม่อยากให้เศร้าเลยค่ะ..ติดตามเสมอนะคะ

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
มีคนคอยปลอบข้างๆตลอดแบบนี้ ไม่นานเจ้าดาวก็เฉยๆกับน้ามอสได้แล้วละเนอะ 55 พี่ซันจีบน้องดาวอยู่ป่าวอะ โอ๊ยยยยยแอบเขิน >.< -//- ใจดาวดวงน้อยเต้นระรัวเลย 555 //เออรอดตัวไปนะเรน จะเสียตัวทั้งทีต้องเข้าใจกันดีหน่อยดิ ไปยำอีพี่ช้างโน้นตัวการ ชอบเวลาเต้ยมันด่าอิพี่ช้าง ถึงใจจริงแล้วมันก็ใช่ด้วยนะที่ด่าๆไปอะ มันน่าโดนจริงๆ 555 //เอาแล้วพี่น้อง3คนนี้จะมีภาระกิจร่วมกันยังไงในเรื่องที่สงสัยคาใจ รอลุ้นเลยจะโป๊ะแตกวันไหน เต้ยพูดดีมีสาระก็น่าฟังเว้ย ตอนปรึกษาเรื่องหัวใจกับมอสคือพูดดีมาก  o13 สนุกกกกกกกกกก ขอบคุณนะคะที่มาต่อ รอเสมอค่า รอตอนหน้าเลย จะเกิดไรขึ้นบ้าง  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ anterosz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +107/-1
หวานนนนน หวานมากกกกก ทุกคู่เลย

ชอบมากครับ รอตอนต่อไปครับ

ออฟไลน์ wutwit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
คู่พี่นี่คงไม่มีปัญหาแล้วมั้ง เหลือแค่พี่สาวอย่างละเวงแล้วแหละ ส่วนคู่เล็กนี่จะยังไงต่อ แถมเรื่องแม่ของเจ้าสองแฝดอีก

ออฟไลน์ sugarcane_aoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
แอบมดขึ้นเพราะความหวานของซัน สตาร์เริ่มเห็นถึงความจริงใจของพี่ซันแล้ว ส่วนอีกคู่ดีนะที่มอสรู้ความจริง ไม่งั้นคงสงสารเรนแย่เลย นางคุณท้าวอัยนี่สร้างเรื่องอยู่เรื่อยๆ ขอบคุณมากค่ะสมกับที่รอคอยค่ะ รออ่านความหวานของมอสกับเรนในตอนต่อไปนะคะ :pig4:

ออฟไลน์ Oooy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ขอบคุณนะคะมต่อให้หายคิดถึงแล้วเรนเกือบไปแล้วสินะพี่ช้างนี่ไม่รุ้ตัวเลยว่าทำน้องเดือดร้อนมอสก็ไม่ฟังเรนอธิบายเลยสมน้ำหน้าโดนซัดหน้าเขียวน่าจะให้เรนสอกเข่าให้ใช้การไม่ได้สักทีถอดพี่เต้ยมาเด้ะๆเลยดีนะที่พี่เต้ยเอาความจริงมาบอกจะง้อเรนยังไงรอนะคะส่วนสตาร์หันมามองพี่ซันดีกว่านะเป็นคนที่ถูกรักรักคนที่รักเรามีความสุขกว่าอีกส่วนเกรซนี่สกายกับสตาร์จะรุ้ความจริงในอนาคตไหม

ออฟไลน์ Artemis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +589/-14
แวะมาแจ้งข่าวว่าจะมาช้าหน่อยนะคะ ประมาณกลางเดือนหน้า ขออภัยด้วยค่ะ
ขอบพระคุณท่านผู้อ่านมากๆค่ะ  :mew1:

ออฟไลน์ anterosz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +107/-1
ผมนี่นับวันรอเลยครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Oooy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
เฝ้ารอทุกเรื่องสุ้ๆนะคะรักษาสุขภาพด้วยค่ะ :L1:

ออฟไลน์ sugarcane_aoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
แวะมาแจ้งข่าวว่าจะมาช้าหน่อยนะคะ ประมาณกลางเดือนหน้า ขออภัยด้วยค่ะ
ขอบพระคุณท่านผู้อ่านมากๆค่ะ  :mew1:
รอค่ะ :mew1:

ออฟไลน์ Caramel Syrup

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด