✤ FriEndShit! / พิษข้างบ้าน || 100 || P.28 ||18.01.2021 ✤
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ✤ FriEndShit! / พิษข้างบ้าน || 100 || P.28 ||18.01.2021 ✤  (อ่าน 40351 ครั้ง)

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +294/-4
    • facebook
- 98 -


“ไจ๋ยิ้มหน่อย”

เมื่อเจ้าของชื่อลืมตาก็เห็นเพื่อนข้างบ้านยกกล้องคู่ใจขึ้นแนบใบหน้า ความเคยชินทำให้เด็กชายฉีกยิ้มหวานให้กับช่างภาพ ทว่าทันทีที่ตระหนักได้ว่า ตนกำลังนอนเปลือยกายอย่างหมดสภาพอยู่บนเตียง ไจ๋ก็เบิกตากว้างพลางผงกหัวขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความตระหนก “เฮียคุนถ่ายอะระ ไร?! ไม่เอา ไจ๋โป๊อยู่!!”

คนเกิดก่อนหัวเราะพลางยื่นกล้องส่งให้ลูกกระต่าย “ไม่ต้องกลัว เฮียถ่ายแค่หน้า เห็นแค่หน้ากับคอเนี่ย”

ไจ๋ชะเง้อคอดูรูปถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วอมยิ้มพอใจ เด็กชายกดเลื่อนดูรูปใบอื่นๆ ในคลังภาพ เมื่อพบว่ามีแต่รูปแอบถ่ายใบหน้าของตัวเองในมุมต่างๆ นายแบบก็พลันรู้สึกหวานล้ำในอก กระนั้นกลับไม่วายตั้งข้อสังเกตตามวิสัย “ไม่เห็นมีระ รูปเฮียคุนละ เลย”

“งั้นเรามาถ่ายรูปกัน” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวอมยิ้มพลางทิ้งตัวลงนอนเบียด จากนั้นจึงใช้ปลายศอกกระทุ้งต้นแขนเพื่อนข้างบ้านเบาๆ “ไจ๋ถ่ายนะ”

“ไม่เอา เดี๋ยวเห็นตัว” ไจ๋แย้งทันควัน ทว่าขณะกำลังจะยัดเยียดกล้องดิจิทัลใส่มือเฮียคุน เจ้าตัวกลับดันมือของเขาเอาไว้แล้วกระเถิบเปลี่ยนท่า สอดแขนข้างหนึ่งรองใต้ลำคอแล้วดึงตัวไจ๋เข้าไปนอนเกยทับหน้าอก

“ไม่เป็นไรหรอก เชื่อเฮีย รูปไหนโป๊ก็ค่อยลบทิ้ง”

“จริงนะ”

“จริงสิ”

“ก็ได้” ในเมื่อไม่อาจโต้แย้งคู่สนทนาได้อีกต่อไป ไจ๋เลยหันหน้ากล้องเข้าหาตัว ก่อนชูแขนขึ้นจนสุด จากนั้นจึงฉีกนิ้วทั้งห้า เกร็งฝ่ามือเพื่อทั้งถือกล้องและกดชัตเตอร์ไปพร้อมๆ กัน “นึง ส่อง สั้ม”

“ไหนเอามาดูดิ๊” คุนรับกล้องต่อจากมือเพื่อนข้างบ้านแล้วเปิดดูไฟล์รูปถ่ายล่าสุด

“เมื่อกี้มือไจ๋สั่นอะ ไม่ชัดละ เลย” เด็กชายยู่ปาก ทั้งที่ตั้งใจมากแท้ๆ แต่ทำไมภาพถ่ายฝีมือเขาถึงดูแย่แบบนี้ล่ะ

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก้มลงมองลูกกระต่ายในอ้อมแขน สีหน้ามู่ทู่ของเจ้าตัวทำเอาเขาอดใจไม่ไหว กดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มแล้วปลอบประโลมเสียงอ่อนหวาน “งั้นเอาใหม่ เดี๋ยวรอบนี้เฮียถ่ายเอง”

“อื้อ” ไจ๋ขยับหัวไปมาคล้ายกับหาจุดที่สบายที่สุด ก่อนจะเอียงแก้มแนบกับแก้มของทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวพลางจ้องมองเลนส์กล้องอย่างตั้งใจ

“นึง ส่อง สั้ม!” จังหวะนับเลขสาม คนโตกว่าก็ผินหน้า หันไปจูบแก้มกลมเกลี้ยงเบาๆ

ไจ๋ตกใจจนเผลอทำตาโต แต่ค่าที่ไม่อยากกระโตกกระตากจนเสียฟอร์ม เด็กชายเลยแสร้งตีหน้าตายพร้อมกับกระดิกปลายนิ้วยิกๆ “ไหนเอามาดูหน่อย”

“เดี๋ยวก่อน...” ต่อให้ไจ๋จะพยายามกลบเกลื่อนอาการขวยเขินสักแค่ไหน แต่แก้มกับใบหูแดงจัดก็ทำให้คนมองกระหยิ่มยิ้มย่องได้อยู่ดี คุนรั้งฝ่ามือ ไม่ยอมส่งกล้องให้ลูกกระต่าย เมื่อได้ยินอีกฝ่ายทำเสียงฟึดฟัดในลำคอ เขาก็อธิบายอย่างใจเย็น “...ขอเฮียถ่ายอีกรูปนึง กันเสีย”

“อื้อ” เด็กชายรับคำพลางหมายมั่นปั้นมือว่า คราวนี้ตนจะลักจูบเพื่อนข้างบ้านบ้าง ที่ไหนได้ อีกฝ่ายดันใจตรงกัน ดังนั้นแทนที่จะได้ถ่ายรูปตนเองขณะหอมแก้มคนในดวงใจ กลับกลายเป็นว่า พวกเขาดันยื่นปลายจมูกส่งริมฝีปากเข้าปะทะกันอย่างจัง

“โอ๊ย!”
“อูยยย!”

“ทีหลังถ้าจะหอมเฮีย ไจ๋ก็บอกสิ ฮ่าๆๆๆ ” คนเกิดก่อนเปรยด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เด็กหนุ่มนวดเฟ้นผิวอ่อนรอบริมฝีปากลูกกระต่ายอย่างเอาใจ ส่วนไจ๋ก็จรดปลายนิ้ว งัดปลายจมูกโด่งของคนข้างตัวไปทางซ้ายที ขวาที ต่อเมื่อแน่ใจว่า ไม่มีวี่แววของเลือดกำเดา เด็กชายก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

“ยังเจ็บอยู่ไหม”

“หายละ แล้ว”

“คราวนี้เอาใหม่ ไจ๋หอมเฮียค้างไว้แต่แรกเลย แล้วเฮียค่อยกดถ่าย” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก้มหน้าลงสบตากับคู่สนทนา จากนั้นจึงเลิกคิ้วคล้ายกับถามอีกฝ่ายว่า ‘แบบนี้โอเคหรือเปล่า’

“เอางั้นก็ได้” ไจ๋ผงกหัวหงึกหงักก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเพื่อนข้างบ้าน จากนั้นจึงยื่นหน้าพร้อมกับกดปลายจมูกลงบนแก้มของอีกฝ่ายอย่างหนักแน่น

“เอานะ”

เด็กชายปรายหางตามองกล้องพลางตอบรับเสียงอู้อี้ “อื้อ”

คุนอมยิ้มแล้วแกล้งทำยุกยิก ไม่ยอมยกกล้องขึ้นถ่ายรูปเสียที “แป๊บนะ มือเฮียลื่น ขอเช็ดก่อน ไจ๋อย่าเพิ่งขยับ” ขณะที่โอ้เอ้ทำพิโยกพิเกนอยู่นั้น เด็กหนุ่มก็รับรู้ได้ว่า จังหวะของลมหายใจที่พ่นรดใส่หน้าชักจะถี่ขึ้นทุกทีๆ เขาจึงรีบเม้มปากกลั้นหัวเราะทันควัน

โอเคๆ พอแค่นี้ก็ได้ เดี๋ยวลูกกระต่ายจะเมื่อยคอไปเสียก่อน

“นึง ส่อง สั้ม”

ไจ๋ตวัดสายตามองค้อนคนขี้แกล้ง แต่เมื่อได้ดูรูปถ่ายใบนั้นโดยละเอียด เด็กชายก็พอใจจนอดเปรยขึ้นไม่ได้ “เอาระ รูปนี้ไปอัดได้ไหม ไจ๋อยากได้”

“รูปมันยังน้อยอยู่เลย รอเฮียถ่ายเพิ่มอีกหน่อยนะ”

“งั้นถ่ายอีกเหอะ”

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวสัมผัสได้ถึงความจริงจังและตั้งใจของไจ๋ เลยไม่คิดจะขัดใจกัน “เอาดิ”

ในบรรดารูปที่เคยถ่ายมาทั้งหมด แน่นอนว่าเขาย่อมชอบรูปคู่ของตนเองกับลูกกระต่ายมากที่สุด ทว่าจังหวะที่คุนกำลังจะขอกล้องคืนจากไจ๋ เขาก็สังเกตเห็นว่าเพื่อนข้างบ้านกำลังขมวดคิ้ว หรี่ตาเพ่งมองจอแสดงผลของกล้องอย่างคร่ำเคร่ง

“ไจ๋ดูอะไรอยู่”

“เฮียคุน คอไจ๋เป็นอะระ ไรไม่ระ รู้” จนบัดนี้ เจ้าของชื่อก็ยังไม่ละสายตาจากหน้าจอสักวินาที คุนเลยชะโงกหน้ามองดูภาพถ่ายเจ้าปัญหาด้วยอีกคน

“ไหน”

“เนี่ย ตรงเนี้ย” ไจ๋เอ่ยพลางชี้จุดสีแดงบนแอ่งไหปลาร้าในรูปถ่าย จากนั้นจึงพยายามก้มลงมองไหปลาร้าของตัวเอง แต่จนใจที่มองอะไรไม่เห็น เด็กชายเลยเลื่อนดูรูปภาพอื่นๆ เพื่อหาร่องรอยแปลกปลอมตรงใต้ลำคอให้จ้าละหวั่น

หลังจากพินิจดูรูปถ่ายสลับกับเนื้อตัวไจ๋ คุนก็สังเกตเห็นแต้มสีแดงที่ดูคล้ายคลึงกับจุดแดงตรงแอ่งไหปลาร้าของไจ๋ในรูปถ่าย ทว่ารอยใหม่นี้กลับปรากฏอยู่ตรงสะบักด้านหลัง เมื่อลองทบทวนดูดีๆ เด็กหนุ่มก็พอจะสันนิษฐานที่มาของตำหนิเหล่านี้ได้รางๆ “อ๋อ น่าจะเป็นรอยจูบมั้ง”

“หือ?” ไจ๋เลิกคิ้วมองหน้าคู่สนทนาด้วยความสนใจ

“ก็ตอนนั้นเฮียจูบไจ๋ตรงนี้...” ขณะที่พูดอยู่นั้น คนเกิดก่อนก็ทาบปลายนิ้วชี้ลงบนลำคอขาวผ่อง ก่อนจะย้ายไปจิ้มตรงบริเวณใกล้กับหัวไหล่ “...แล้วก็ตรงนี้”

“ข้างละ หลังก็มีไง?!” เด็กชายพยายามเอี้ยวคอหันไปมองรอยรักตรงเหนือบ่า ทว่าต่อให้พยายามอย่างไร เขาก็ไม่ประสบความสำเร็จ

“อืม” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวคลี่ยิ้มอย่างละอายใจ เด็กหนุ่มลูบร่องรอยที่ตนเผลอทำทิ้งไว้อย่างเบามือ “เฮียจูบแรงไปหน่อย เป็นรอยเลย ขอโทษนะ”

ชั่วขณะที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นโรคร้าย ไจ๋ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่ถือโทษโกรธเคืองอีกฝ่าย ตรงข้าม เด็กชายกลับรู้สึกตื่นเต้นและยินดีอย่างบอกไม่ถูก “ไหน มันทำยังไง เฮียคุนสอนไจ๋หน่อยสิ”

“อืม...” คนเกิดก่อนครางเบาๆ พลางนึกทบทวนในใจ จากนั้นจึงเผยเคล็ดลับด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ “...ก็ดูดแรงๆ แล้วก็ดูดให้นานๆ หน่อยมั้ง”

“ขอไจ๋ละ ลองหน่อยได้ไหม” ไจ๋ยันตัวขึ้นแล้วพลิกตัวนอนคว่ำ เท้าศอกลงกับฟูก ดวงตากลมโตทั้งสองจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนข้างบ้านอย่างเว้าวอน

“เอาดิ” คนเกิดก่อนเอื้อมหยิบหมอนมารองใต้ลำคอพลางขยับท่านอน เปิดทางให้เพื่อนข้างบ้านอย่างว่าง่าย

เมื่อได้รับความเห็นชอบ ไจ๋ก็เลื่อนกรอบสายตาตวัดมองร่างเปลือยเปล่าของเฮียคุนเร็วๆ คล้ายกับชั่งใจ จากนั้นจึงฝังใบหน้าลงบนต้นคอของอีกฝ่ายแล้วจูบไล่ต่ำลงไปจนถึงร่องตื้นๆ ตรงกึ่งกลางหน้าอก

“ไจ๋” คุนเขี่ยแพขนตาของคนที่ก้มหน้าทำยุกยิกอยู่ตรงหน้าอกของตัวเองเล่นอย่างเบามือ

“หือ” เจ้าของชื่อครางรับในลำคอพร้อมกับกลอกตาขึ้นชำเลืองมองหน้าเพื่อนข้างบ้านที่จ้องมองกันด้วยสายตาลึกซึ้ง

“ไจ๋จำที่ปอมันเคยถามเรื่องแฟนในอนาคตได้ปะ...”

“อือ...” คนถูกถามลากเสียงยานคางอยู่นาน จากนั้นจึงผละริมฝีปากจากแผ่นอกกำยำจนเกิดเสียงดัง ‘จ๊วบ!’ ตามหลังมาเบาๆ เด็กชายเหลือบมองรอยจูบสีอ่อนจางตรงกลางหน้าอกเพื่อนข้างบ้านด้วยความไม่พอใจสักเท่าไร

สงสัยต้องฝึกบ่อยๆ ไจ๋จะได้เก่งเหมือนเฮียคุนเร็วๆ

“...ที่มันถามคำถามแล้วให้พวกเราเลือกคำตอบแล้วค่อยเฉลยอะ” ระหว่างรอฟังคำตอบ คุนก็เอื้อมมือเขี่ยเศษทิชชูบนหน้าท้องของเพื่อนข้างบ้าน จากนั้นจึงขยำมันรวมกับกลุ่มกระดาษชำระยู่ยี่บนหัวเตียงแล้วโยนก้อนกระดาษลงในถังขยะที่ถูกลากออกมาตั้งเอาไว้กลางห้องอย่างแม่นยำ

ไจ๋ตวัดปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำลายตนเองที่ตกค้างอยู่บนหน้าอกทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวพลางเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “อือ จำได้”

“ไจ๋จำได้ปะว่าแฟนเฮียเป็นยังไง”

ทันทีที่นึกขึ้นได้ว่าคำทำนายเกี่ยวกับแฟนของเฮียคุนเป็นเช่นไร เด็กชายก็เบิกตามองหน้าคู่สนทนาด้วยความตกใจระคนเขินอาย ฝ่ายคุนเมื่อเห็นปฏิกิริยาน่าเอ็นดูของเพื่อนข้างบ้าน ก็เม้มปาก กลั้นเสียงหัวเราะอย่างว่องไว ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงอิงแอบกับลูกกระต่ายแล้วเอ่ยกระเซ้าอย่างอารมณ์ดี “ปอมันบอกว่าแฟนเฮียเซ็กส์จัดแหละ”

ฟังคำหยอกเย้าแล้ว ไจ๋ก็เขินอายจนใบหน้าเห่อร้อน ซ้ำยังอ้ำอึ้ง คิดอะไรไม่ออกไปเสียเฉยๆ

“พวกเราทำกันทุกวัน วันนึงก็ตั้งหลายที” เจ้าถิ่นอมยิ้มพลางส่งสายตาล้อเลียนคนขี้อาย “อย่างงี้เฮียก็น่าจะเซ็กส์จัดเหมือนกัน ว่าปะ”

ไจ๋หลบสายตากรุ้มกริ่มของเพื่อนข้างบ้าน เด็กชายก้มหน้าจนคางชิดอกก่อนจะพึมพำเสียงแผ่วคล้ายลูกแมวบ่น “วันนี้เพิ่งทำไปครั้งเดียวเอง”

“หึๆ ” คนเกิดก่อนหัวเราะในลำคอก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปหอมหน้าผากไจ๋ดังฟอด จากนั้นจึงดึงลูกกระต่ายตัวขาวเข้ามานอนกอดอย่างครึ้มใจ

เสียงหัวเราะเมื่อครู่ของเฮียคุนไม่ต่างจากคำปรามาส คล้ายกับจะบอกว่า ‘แล้วจะคอยดู’ อยู่กลายๆ ไจ๋เลยยิ่งเขินหนัก แต่เมื่อลองนึกทบทวนถึงบทสนทนาเมื่อคราวนั้นดูดีๆ ที่สุดเด็กชายก็เจอข้อโต้แย้งที่สมเหตุสมผลเข้าจนได้

“ถ้าเฮียคุนบอกว่าไจ๋เซ็กส์จัด งั้นที่ปอบอกว่าเฮียคุนจะระ รักเขาข้างเดียวก็จริงอะดิ”

คนโตกว่าตวัดสายตามองคาดโทษลูกกระต่าย ซ้ำยังหยิกแก้มอีกฝ่ายด้วยความมันเขี้ยว “แต่ไจ๋รักเฮียใช่ไหมล่ะ”

เจ้าของชื่อเชิดหน้าขึ้นแล้วมองสบตากับเพื่อนข้างบ้าน “ระ รักมันคือยังไงระ เหรอเฮียคุน”

“รักเหรอ อืม...” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวทบทวนความรู้สึกของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเรียบเรียงถ้อยคำอย่างช้าๆ “...ก็คงอยากอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา อยากเห็นหน้า อยากทำให้มีความสุข อยากกอด อยากจูบ แล้วก็อยากนัวเนียด้วยทั้งวันละมั้ง”

“อ๋อ” คนฟังผงกหัวน้อยๆ พลางครุ่นคิดรวดเร็ว

ถ้าเอาตามที่เฮียคุนว่ามา ไจ๋ก็เป็นแบบนั้นทุกข้อเลย

“อ้อ! แล้วก็หวงมากๆ ... หวงจนไม่อยากให้คนอื่นมายุ่งกับคนที่เรารักด้วย”

พอเผลอนึกภาพพี่แจงกับพวกน้องม.หนึ่งที่เข้าหาเฮียคุนแทบไม่เว้นแต่ละวัน ไจ๋ก็อดใจไว้ไม่อยู่ เด็กชายโพล่งขึ้นทันควันคล้ายจะยืนยันความเห็นชอบ “ใช่! ไจ๋ก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับเฮียคุนเหมือนกัน”

ได้ยินแบบนั้น ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็ฉีกยิ้มกว้างพลางจ้องใบหน้ากลมเกลี้ยงของลูกกระต่ายด้วยความชอบใจ “สรุปไจ๋รักเฮียใช่ปะ”

“อื้อ!” เด็กชายผงกหัวเร็วรัว... ไจ๋รักเฮียคุนที่สุดในโลกเล้ย!!

“เฮียก็รักไจ๋” คุนตวัดวงแขนกอดเพื่อนข้างบ้านอย่างแนบแน่นก่อนจะโคลงตัวไปมาแล้วระบายความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างในซ้ำๆ ราวกับท่องมนตร์ “เฮียรักไจ๋ เฮียรักไจ๋ เฮียรักไจ๋”

คนถูกบอกรักจนหัวสั่นคลอนหัวเราะร่วนในลำคอ ความรู้สึกเต็มตื้นในใจทำให้เด็กชายยิ้มไม่หุบจนเริ่มปวดแก้มนิดๆ เสียแล้ว “ไจ๋ก็ระ รักเฮียคุน”

“รักมากไหม”

“อื้อ” เด็กชายพยักหน้ากับแผ่นอกกว้างพลางคลี่ยิ้มหวานราวกับจะคั้นน้ำตาลออกมาได้ “ระ รักมากที่สุดละ เลย”

ได้ยินแบบนั้น คำทำนายที่เคยสร้างความกังวลลึกๆ ในใจคุนก็กลายเป็นเพียงลมปากที่ไม่มันวันพัดหวนคืน เด็กหนุ่มก้มหน้าลงจุมพิตไปทั่วใบหน้าเนียน ไจ๋จั๊กจี้จนดิ้นขลุกขลักแต่เจ้าตัวกลับไม่อุทธรณ์ขอให้เพื่อนข้างบ้านยั้งมือ ทั้งคู่แบ่งปันสัมผัสแนบชิดอ่อนหวานและเสียงหัวเราะแก่กันและกันอีกพักใหญ่ๆ จากนั้นอาคันตุกะก็พลิกตัวนอนคว่ำพลางยื่นมือไปลูบรอยบากตรงมุมด้านล่างของวงกบไม้กรอบหน้าต่าง ฝั่งที่อยู่ติดกับเตียงนอน

เนื้อไม้บริเวณนั้นถูกกรีดเป็นรูปหัวใจที่ถูกลูกศรปักตรึง ด้านในกรอบหัวใจมีตัวอักษรภาษาอังกฤษสองตัวซึ่งไจ๋เดาว่าน่าจะเป็นตัวย่อจากชื่อจริงของเจ้าของห้องคนก่อนกับคู่รักของหล่อน

“พวกระ เราจะเหมือนกับโกวมุ่ยกับแปะไท้ไหมเฮียคุน” น้ำเสียงของเด็กชายเจือความกังวลใจและเวทนา โกวมุ่ยคงจะรักแปะไท้มากจริงๆ แต่เพราะบอกกล่าวกับใครไม่ได้ จึงทำได้แค่เพียงแอบทิ้งร่องรอยแห่งความรักเอาไว้ตรงบานหน้าต่างภายในห้องนอนของตัวเอง

“ไม่หรอก” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวถอนหายใจยาวก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำ เขาเท้าข้อศอกพร้อมกับยกลำตัวท่อนบนขึ้นด้วยท่าทางเช่นเดียวกับคนข้างตัว หากแต่มักจะตวัดปลายเท้าไปเขี่ยลงบนฝ่าเท้าข้างหนึ่งของลูกกระต่ายเป็นระยะๆ หลังจากพวกเขาสารภาพความรู้สึกต่อกัน คุนก็ใคร่ครวญถึงการสานสัมพันธ์กับไจ๋ให้ลึกซึ้งและราบรื่นยิ่งกว่าที่เคย แน่นอนว่า ครอบครัวย่อมเป็นเงื่อนไขแรกที่เขาต้องเร่งหาทางออกที่ดีต่อทุกฝ่าย

“จริงระ เหรอ” เด็กชายตวัดสายตามองหน้าเพื่อนข้างบ้านอย่างมีความหวัง

ดวงตาข้างหนึ่งของไจ๋ถูกแสงแดดอาบไล้จนเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล ส่วนอีกข้างซึ่งซุกซ่อนอยู่ในเงามืดก็ถูกเงาสะท้อนของตัวเขายึดครองเต็มพื้นที่ ใบหน้าขาวเนียนซับสีแดงเรื่อ ริมฝีปากรูปกระจับบิดโค้งเป็นรอยยิ้มเย้ายวน ภาพความงดงามในกรอบสายตามอมเมาคนเฝ้ามองจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คุนยื่นหน้าเข้าไปประทับรอยจูบลงบนแก้มนุ่มแล้วเอ่ยกระซิบข้างหู “ถ้าพวกเราไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้ ถ้าไม่มีใครรู้ ใครจะห้ามไม่ให้เราคบกันได้ล่ะ”

“แต่ถ้าป๊าถามละ...” พูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากของเด็กชายก็ถูกปล้นชิง ซ้ำเพื่อนข้างบ้านยังล่วงล้ำ ปล้ำจูบด้วยปลายลิ้นจนไจ๋ตาลาย หอบหายใจฮักๆ

“ป๊าไม่ถามเรื่องเฮียหรอก ไจ๋เชื่อเฮียสิ” พูดจบ คนเกิดก่อนก็ก้มลงประทับฝีปากกับลูกกระต่ายอีกครั้ง ทว่าหนนี้ เด็กหนุ่มพรมจูบเพียงแผ่วเบา ใช้เพียงริมฝีปากแตะกันอย่างเนิบนาบ อ้อยอิ่ง

คนถูกจูบอมยิ้มชอบใจ ทุกครั้งที่เฮียคุนจูบไจ๋อย่างนุ่มนวลอ่อนหวาน ร่างกายของเขาจะร้อนวูบวาบ ทว่ากลับรู้สึกเบาสบายจนลืมทุกสิ่ง กระทั่งเรื่องน่าหวั่นใจเกี่ยวกับอนาคตของพวกเขาทั้งคู่ รอยจูบครั้งแล้วครั้งเล่าที่อีกฝ่ายมอบให้ก็ช่วยปัดเป่ามันไปจากใจจนหมดสิ้น รู้ตัวอีกที เด็กชายก็นอนหงาย ทอดสายตาเหม่อมองแถบแสงที่ค่อยๆ กลืนกินฝาผนังไล่ขึ้นไปบนเพดานอย่างเลื่อนลอย

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +294/-4
    • facebook
“อยากกินเครปจัง”

“หิวเหรอ” คุนก้มลงมองขวัญบนหัวทุยๆ ที่หนุนอยู่บนหน้าอกเปลือยเปล่าของตัวเอง เด็กหนุ่มใช้ปลายนิ้วค่อยๆ สางกลุ่มผมนุ่มตรงท้ายทอยที่ยุ่งเหยิงยิ่งกว่ารังนกให้ค่อยๆ คลายจากกันทีละช่อ ละช่อ

“หึ! ม่ายหิว” เด็กชายส่ายหัวพลางลากฝ่ามือลูบหน้าท้องของเพื่อนข้างบ้านไปมา แต่พอหางตาเหลือบเห็นว่าบางอย่างที่นอนสงบนิ่งอยู่ใต้สะดือกระตุกริกๆ เขาก็อมยิ้มชอบใจ

ไจ๋เพิ่งกลับจากไปช่วยงานที่ร้านเมื่อราวๆ สองชั่วโมงก่อน หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า เด็กชายก็ขออนุญาตอาม่าออกมา ‘อ่านหนังสือทบทวนความรู้’ ที่บ้านเฮียคุนทันที ก่อนหน้านี้ การไม่เจอหน้าเพื่อนข้างบ้านไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่พอเปิดเผยความรู้สึกต่อกัน แค่ไม่ได้สบตากับเฮียคุนเพียงครึ่งวัน ไจ๋ก็ถวิลหาอีกฝ่ายจนลุกนั่งไม่เป็นสุข ดังนั้นทุกครั้งที่ทั้งสองได้ใช้เวลาด้วยกันตามลำพัง (แถมยังได้ศึกษาแผ่นหนังโป๊ที่เพิ่งได้มาอย่างถี่ถ้วน) มีหรือที่เขาจะอดใจ ไม่แต๊ะอั๋งร่างกายของเฮียคุนได้

“อีกตั้งชั่วโมงแน่ะกว่าเครปจะขาย ลงไปหาอะไรข้างล่างกินก่อนดีกว่า” วันนี้ที่ร้านขายดีมาก เส้นก๋วยเตี๋ยวหมดตั้งแต่บ่ายโมง พอเก็บกวาดร้านเสร็จ แม่กับป้าหนุ่ยก็เข้าครัวตำน้ำพริกเพราะจะทำทอดมันให้พวกเขากิน ไม่รู้ว่าหากลงไปตอนนี้ ทอดมันจะเสร็จแล้วหรือยัง

ทันทีที่แผ่นอกที่ตนกำลังนอนหนุนเคลื่อนขยับ ไจ๋ก็แอบยู่ปากด้วยความเสียดาย พอเฮียคุนลุกขึ้นนั่งแล้วหันมาพยักหน้าให้กันแทนการเอ่ยคำชักชวน เด็กชายก็ชักสีหน้าแล้วเอ่ยวาจาอย่างเอาแต่ใจ “ไจ๋ยังไม่หิวจริงๆ นะ แค่อยู่ๆ ก็อยากกินเครปเฉยๆ ”

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวหลุดยิ้มทันทีที่นึกขึ้นได้ว่า เพราะเหตุใดลูกกระต่ายจึงบ่นถึงของกิน...

ไจ๋คงจะเพลียละสิท่า แต่ว่าวันนี้พวกเขาเพิ่งทำไปแค่รอบเดียวเองนะ

“เฮียคุนไปไหน” เมื่อเห็นเพื่อนข้างบ้านผุดลุกขึ้นแล้วเดินโทงๆ ตรงไปที่โต๊ะหนังสือไจ๋ก็ยิ่งสงสัย

“อะ กินอันนี้แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน” คนเกิดก่อนเดินกลับมายืนตรงขอบเตียงพร้อมกับจูป้า จุ๊บส์ในมือ

“เฮียคุนซื้อมาตอนไหนอะ” คู่สนทนาไม่ตอบคำหากแต่ตั้งหน้าตั้งตาแกะห่อลูกอมอย่างขะมักเขม้น ไจ๋เลยฉวยโอกาสรีบถามไถ่ “ซื้อมาให้ไจ๋ไง”

“อือ ก็เห็นไจ๋ชอบกิน เฮียเลยซื้อมาเก็บไว้” เจ้าถิ่นเอี้ยวตัวโยนห่อลูกอมทิ้งลงในถังขยะ จากนั้นจึงโน้มตัวลงคร่อมเหนือเรือนร่างอวบอิ่มบนเตียง เด็กหนุ่มแตะลูกอมลงบนริมฝีปากของลูกกระต่ายพลางผงกหัวเชื้อเชิญ “กินเร็ว”

ไจ๋ยิ้มหวานพลางค่อยๆ อ้าปากงับอมยิ้มอย่างว่าง่าย กระนั้นเมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ปล่อยมือจากไม้ลูกอม เด็กชายก็เลิกคิ้วมองเพื่อนข้างบ้านแล้วเอ่ยกับอีกฝ่ายผ่านสายตาทำนองว่า ‘เฮียคุนจะปล่อยมือเลยก็ได้นะ ยังไงลูกอมก็ไม่ติดคอไจ๋หรอก’

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวแสร้งทำไก๋แล้วจึงเอ่ยถามลูกกระต่ายด้วยรอยยิ้ม “อร่อยไหม”

“อื้อ” เด็กชายครางรับในลำคอพลางคลี่ยิ้มจนดวงตายิบหยี

“เฮียชิมคำนึงดิ”

ได้ยินดังนั้น ไจ๋ก็อ้าปากยอมปล่อยให้ลูกอมเป็นอิสระแล้วสนับสนุนเต็มที่ “เฮียคุนกินเยอะๆ ละ เลย”

ริมฝีปากแดงจัดตัดกับอมยิ้มสีชมพูชุ่มฉ่ำทำเอาคนมองกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก คุนส่งขนมหวานเข้าปากแล้วทิ้งตัวลงนอนหงายข้างๆ ลูกกระต่าย เด็กหนุ่มพยายามปัดภาพจินตนาการที่ตนปรารถนาทิ้งไปจากใจด้วยเพราะอายเกินกว่าจะบอกมันออกไปให้ไจ๋รู้

“เฮียคุน” ไจ๋พลิกตัวนอนคว่ำจากนั้นจึงยกมือขึ้นเท้าคางพลางจ้องหน้าเพื่อนข้างบ้านอย่างสนอกสนใจ

“หืม” เจ้าของชื่อเลิกคิ้วมองหน้าลูกกระต่าย เห็นแก้มของอีกฝ่ายเคลือบด้วยละอองเหงื่อบางๆ เลยใช้หลังมือปาดเช็ดแผ่วเบา “ว่าไง”

น้ำเสียงอู้อี้ซึ่งเกิดจากลูกอมที่คาอยู่ในปากทำเอาคนฟังตวัดสายตามองหน้าเพื่อนรุ่นพี่ด้วยความรักใคร่เอ็นดู กระนั้นเรื่องที่ตนสงสัยก็ยังต้องถามไถ่ออกไปอยู่ดี “เฮียคุนดูหนังโป๊บ่อยไหม”

“แค่ก!” เมื่อครู่คุนเกือบจะสำลักน้ำลาย ดีว่าเขากลั้นลมหายใจเอาไว้ได้ทันการณ์ จึงไม่เสียฟอร์มต่อหน้าเพื่อนข้างบ้าน เด็กหนุ่มเท้าข้อศอกทั้งสองข้างลงกับฟูกแล้วยกลำตัวท่อนบนขึ้น ปรับลมหายใจให้เป็นปกติอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงส่งอมยิ้มต่อให้ลูกกระต่าย คุนประสานสายตากับอีกฝ่าย จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไจ๋อยากรู้จริงๆ เหรอ”

“หึ!” เจ้าของชื่อห่อปากดูดขนมหวานในมือเร็วๆ ไจ๋ช้อนตาขึ้นมองคู่สนทนาเขินๆ ก่อนจะส่ายหัวน้อยๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวใครได้ยิน “จริงๆ ไจ๋อยากระ รู้อย่างอื่นมากกว่า”

คนเกิดก่อนคลี่ยิ้มบางอย่างจนใจ “แล้วไจ๋อยากรู้อะไร”

เด็กชายดูดอมยิ้มจนแก้มตอบก่อนจะยิงคำถามด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น “เฮียคุนช่วยตัวเองบ่อยปะ”

“เฮ้ย! ถามอะไรเนี่ย?!” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวผงะ ใบหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ดในชั่วพริบตาเดียว

“น่า บอกหน่อย” ไจ๋กระแซะเข้าใกล้พลางใช้หัวไหล่กระแทกคู่สนทนาจนตัวโคลง “นะ นะ”

“เฮ้อ” คุนถอนหายใจอย่างหนักอก เขารู้จักลูกกระต่ายเป็นอย่างดี ลองว่าเขาไม่ยอมตอบคำถาม อีกฝ่ายย่อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อหาคำตอบ ยิ่งหากเป็นหัวข้อที่เจ้าตัวสนใจ ดีไม่ดีไจ๋อาจจะหยิบยกเรื่องนี้ไปถามคนอื่นลับหลังเขาก็เป็นได้

“หลังๆ ก็ไม่ค่อยเท่าไร” เห็นแววตาที่ตะโกนคำถามใส่หน้าเขาอย่างจังว่า ‘แล้วเมื่อก่อนล่ะ’ คุนก็เงยหน้าขึ้นมองฝ้าเพดานพลางถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทว่าที่สุดก็ยอมจำนนอย่างไร้ทางสู้ “ก่อนจะทำกับไจ๋ก็... เกือบทุกอาทิตย์”

“หือ?! ก่อนหน้านี้ เฮียคุนดูหนังโป๊เยอะไง” เด็กชายเบิกตากว้างพลางจ้องมองคู่สนทนาตาแป๋ว แววตาของเขาในเวลานี้มีแต่ความเลื่อมใสเต็มเปี่ยม...

เฮียคุนเจ๋งสุดๆ ไปเลย!

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวไม่กล้าบอกความจริงที่ว่า ไจ๋เป็นสาเหตุที่เขาเริ่มช่วยตัวเองเป็นประจำ เด็กหนุ่มเลยพยักหน้ารับสมอ้างเสียดื้อๆ “อืม ก็ดูให้มันครบๆ น่ะ จะได้เอาไปคืนริวมันทีเดียว”

“ละ แล้วเฮียชอบระ เรื่องไหนที่สุด” ไจ๋เพิ่งดูแผ่นหนังที่เฮียคุนแนะนำเพียงเรื่องเดียว ทว่าลำพังแค่ได้เห็นผู้ชายสองคนเล้าโลมกันอย่างถึงพริกถึงขิง เขาก็ตื่นตาตื่นใจจนต้องเปิดวนดูซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จักจบสิ้น

“ก็เรื่องที่เพิ่งดูกับไจ๋ไปนี่แหละ” คนเกิดก่อนสัมผัสได้ถึงความล่อแหลมของบทสนทนา จึงชิงเปลี่ยนเรื่องทันควัน “ก่อนทำกับเฮีย ไจ๋ช่วยตัวเองบ่อยหรือเปล่า”

เด็กชายเขินจนต้องก้มหน้าลงงับลูกอมที่ถือค้างอยู่ในมือเนิ่นนาน จากนั้นจึงส่ายหัวส่งเสียงปฏิเสธในลำคอ “หึ!”

“ไม่เคยทำเลยเหรอ”

คนถูกถามหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก หัวสมองไพล่นึกไปถึงค่ำคืนนั้นที่ค่ายลูกเสือ “เคยครั้งนึง”

“ตอนไหน”

ไจ๋ไม่อยากเล่าเรื่องน่าอายเลยแสร้งเฉไฉ ตอบไปอย่างส่งเดช “ก็นานละ แล้วอะ”

“แล้วตอนทำกับเฮีย ไจ๋ชอบไหม”

ฝ่ายที่ถูกถามจ้องตากับคู่สนทนา ต่อเมื่อพบว่าอีกฝ่ายส่งสายตายั่วเย้ามาให้ ใบหน้าขาวก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ “อื้อ”

“ชอบมากปะ” คนเกิดก่อนทิ้งตัวเข้าใส่เพื่อนข้างบ้านพลางคลี่ยิ้มมุมปาก

ยิ่งคุย ไจ๋ก็ยิ่งเขินหนัก เด็กชายฝังใบหน้าลงกับฟูกทว่ายังส่งเสียงตอบรับเบาๆ ในลำคอ “...อือ...”

“ไจ๋ชอบให้เฮียทำอะไรมั่ง” คุนสังเกตเห็นริ้วสีแดงที่แต่เดิมแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าของไจ๋ค่อยๆ แพร่ลามลงไปตามลำคอ ท่าทางเขินอายของเพื่อนข้างบ้านทำให้เด็กหนุ่มเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง เขายื่นหน้าเข้าใกล้ลูกกระต่ายแล้วก้มลงจุมพิตกกหูของอีกฝ่ายพลางยั่วเย้าด้วยเสียงกระเส่า “ไจ๋ชอบให้เฮียจูบไหม”

“อื้อ”

“ชอบให้เฮียจูบตรงไหนที่สุด” คุนพาดแขนลงบนเอวไจ๋ เด็กหนุ่มรั้งตัวอีกฝ่ายเข้าหาแล้วก้มหน้า พ่นลมหายใจใส่หูลูกกระต่าย ไจ๋สยิวกายจนเผลอย่นคอ เสียงกลืนน้ำลายของเขาดังชัดเจนจนทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวชอบอกชอบใจจนเกือบหลุดหัวเราะ แต่ต่อให้อีกฝ่ายจะน่ารักสักแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสดีให้หลุดลอยไปง่ายๆ แน่

“ว่าไง ชอบตรงไหนที่สุด” ถามเสร็จ ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็เขย่าเอวกระตุ้นลูกกระต่ายอีกหลายครั้ง

“ตรงปาก...” ไจ๋จำใจเงยหน้าขึ้นตอบคำถาม ต่อเมื่อเห็นสีหน้าปลาบปลื้มของผู้ฟัง เด็กชายก็คลี่ยิ้มหวานหยดย้อยซ้ำยังร่ายรายละเอียดด้วยความซื่อสัตย์ จริงใจ “...ตรงหู คอ ละ แล้วก็ตรงหัวนม” พูดๆ อยู่ ไจ๋ก็รู้สึกราวกับเพิ่งปลดล็อกอะไรบางอย่าง เด็กชายเลยผินหน้าหันไปสบสายตากับเฮียคุนแล้วเอ่ยด้วยความหวังเต็มเปี่ยม “ขอไจ๋ละ ลองจูบหัวนมเฮียหน่อยนะ”

“หือ?!” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเลิกคิ้วมองคู่สนทนาด้วยสายตาหวาดระแวง

ไจ๋ชี้นิ้วให้เพื่อนข้างบ้านดูจุดเกิดเหตุบนหน้าอกของตนแล้วแบ่งปันข้อมูลลับสุดยอดอย่างใจกว้าง “ตอนเฮียคุนละ เลียตรงนี้ ไจ๋เสียวมากละ เลย”

ภาพจำลองสถานการณ์ตามที่ไจ๋ร้องขอนั้นแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่เพราะอีกฝ่ายคือคนที่เขารักหมดใจ คุนเลยนอนราบลงไปที่นอนแต่โดยดี “เอาดิ”

“อะเฮียคุน ฝากหน่อย” ไม่พูดเปล่า ไจ๋ยังป้อนลูกอมใส่ปากทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวจากนั้นจึงก้มลงแลบลิ้นเลียจุดสีแดงบนหน้าอกของอีกฝ่ายด้วยความระมัดระวัง “หวานดีอะ”

คำชมนั้นทำเอาคนฟังหัวเราะร่วน “ก็ไจ๋เพิ่งกินลูกอมไปนี่”

ไจ๋ร่วมผสมโรงหัวเราะกับเฮียคุนอยู่พักใหญ่ๆ จากนั้นจึงค่อยประทับริมฝีปากลงบนยอดอกของเพื่อนข้างบ้านแล้วตวัดปลายลิ้นเร็วรัว ต่อเมื่อได้ยินเสียงครางต่ำ เด็กชายก็บังคับปลายลิ้นให้เลียนแบบสัมผัสที่ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเคยทำให้ตนเสียวซ่านจนตัวอ่อน

“ละ เลียแบบนี้มันเสียวเนอะ” เด็กชายผงกหัวขึ้นฉีกยิ้มแล้วจ้องมองเพื่อนข้างบ้านด้วยดวงตาซื่อใส

“อืม” คนเกิดก่อนสูดลมหายใจเข้าอย่างช้าๆ พลางข่มความรู้สึกร้อนรุ่มที่เกิดจากสัมผัสแปลกใหม่ที่ตนเพิ่งเคยลิ้มรสเป็นคราแรก แม้จะควบคุมร่างกายไม่ให้ตอบสนองได้สำเร็จ แต่ใครเลยจะรู้ว่า การทดลองที่เพิ่งสิ้นสุดไปหมาดๆ ได้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของลูกกระต่ายให้ตื่นตัวขึ้นเสียแล้ว

“เฮียคุนขนเยอะจัง”

ขณะที่ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวยังมึนงง ไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือขาวเนียนข้างหนึ่งก็เลื่อนลงไปลูบไล้ไรขนใต้สะดือและกลุ่มขนดกดำที่อยู่ต่ำลงไป เด็กหนุ่มผงกหัวมองเพื่อนข้างบ้านด้วยความตกใจ แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพึมพำถึงลักษณะเฉพาะและความหนาแน่นของเส้นขน เขาก็ยื่นมือไปควานหาหมอนมาหนุนใต้ลำคอแล้วเฝ้าดูว่าบทสนทนานี้จะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน

“โห เส้นนี้ยาวกว่าผมไจ๋อีก!” ไจ๋ลูบกลุ่มขนย้อนศรแล้วจับจ้องผลงานฝีมือตนเองอย่างอัศจรรย์ใจ แต่สำหรับคนฟังแล้ว ประโยคเมื่อสักครู่ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำชื่นชมเลยแม้แต่น้อย

“เว่อร์แล้ว!”

“จริง!” เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน เด็กชายก็ดึงผมด้านหน้าของตนขึ้นพร้อมๆ กับจ้องมองเส้นขนบนหน้าท้องของเพื่อนข้างบ้านอย่างเอาจริงเอาจังจนตาสองข้างเริ่มจะเขนิดๆ “เฮียดูดิ เนี่ย... ยาวกว่าผมไจ๋อีก!”

ค่าที่ปฏิเสธความจริงไม่ได้ ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเลยรู้สึกเคอะเขินขึ้นมาดื้อ ๆ “ก็เฮียไม่ได้โกนนี่”

“เฮียคุน! ขนเฮียหลุดติดมือไจ๋มาด้วยอะ” จู่ๆ ไจ๋ก็ทำหน้าเหลอหลาพลางยื่นหลักฐานในมือตนให้คู่สนทนาดูใกล้ๆ

คนเกิดก่อนส่ายหัวอย่างอ่อนใจแล้วเป่าเส้นขนบนฝ่ามือของไจ๋จนมันปลิวหายลับไปต่อหน้าต่อตา “มันก็ร่วงเหมือนผมนั่นแหละ แค่มันขึ้นที่อื่น ไม่ใช่บนหัวเฉยๆ ”

“แต่ขนไจ๋ยังไม่ขึ้นละ เลย” คนพูดลูบพุงกลมๆ ของตัวเองแล้วทำปากยื่น ทั้งยังหลุบตามองขนบนหน้าท้องเรียบตึงของเพื่อนข้างบ้านด้วยความน้อยใจ

“อีกหน่อยก็ขึ้นเองแหละ ไจ๋ไม่ต้องห่วงหรอก”

ได้ฟังคำยืนยันจากผู้เชี่ยวชาญแล้วไจ๋ก็พลันโล่งใจ เด็กชายเลื่อนสายตากลับไปจ้องมองเครื่องเพศของทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก่อนจะอมยิ้มกรุ้มกริ่มคล้ายกับเพิ่งตระหนักถึงความจริงบางอย่างที่ค่อนข้างจะลามกนิดหน่อย “มองจากตรงนี้ ของเฮียคุนเหมือนจูป้า จุ๊บส์ละ เลย”

คุนแขม่วท้องพลางก้มลงมองหาลักษณะร่วมของอมยิ้มในปากไจ๋กับท่อนเนื้อกลางหว่างขา แต่จนแล้วจนรอด เขาก็หาไม่เจอ “เหมือนตรงไหน ไจ๋ดูยังไงเนี่ย”

“สีไง แดงเหมือนกัน” ไจ๋เชื่อใจและวางใจในตัวเพื่อนข้างบ้านยิ่งกว่าใคร เด็กชายเลยเปิดเผยความคิดของตัวเองกับอีกฝ่ายอย่างซื่อตรงและโผงผางจนในบางครั้ง คำพูดลุ่นๆ เหล่านั้นก็ก่อกวนใจคนฟังให้เผลอคิดนอกลู่นอกทางอย่างห้ามใจไม่อยู่

แดงเหมือนกัน... แล้วไจ๋อยากลองอมดูหน่อยไหมล่ะ

คุนเม้มปากเป็นเส้นตรง แม้เขาจะนึกอยากให้เพื่อนข้างบ้านใช้ปากสัมผัสส่วนนั้นของตัวเองใจจะขาด แต่เด็กหนุ่มกลับกลืนถ้อยคำในใจลงคอ จากนั้นจึงพลิกตัวนอนตะแคงแล้วรวบจับอวัยวะส่วนเดียวกันของพวกเขามาเปรียบเทียบให้ลูกกระต่ายพิจารณารูปพรรณสัณฐานแบบจะจะ “ของไจ๋ก็แดง เห็นปะ แดงกว่าของเฮียอีก”

“จริงด้วย... อือ”

คนเกิดก่อนได้ยินไจ๋สูดลมหายใจดังกว่าปกติก็แอบอมยิ้มชอบใจ เด็กหนุ่มกระชับฝ่ามือก่อนจะรูดรั้งส่วนปลายเบาๆ ฝ่ายไจ๋ที่เมื่อโดนกระตุ้นถูกจุด ที่สุดก็แอ่นสะโพกแล้วกระเถิบตัวเข้าหาทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วเอ่ยอย่างร้อนรน “เฮียคุน ไจ๋เสียว”

เสียงอู้อี้ข้างหูเรียกร้องให้คุนประกบจูบแล้วแย่งอมยิ้มมาจากปากไจ๋ เด็กหนุ่มกระดกนิ้วโป้งขึ้นขยี้หัวหยักอย่างหนักหน่วงพลางกระซิบถามเสียงกระเส่า “เสียวมากไหม”

“อื้อ”

“ชอบไหม”

“ชอบ”

“งั้นอีกรอบนะ”

“อื้ม”

ได้ยินเพื่อนข้างบ้านครางเสียงหวาน ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็กัดอมยิ้มที่หลงเหลือติดปลายไม้จนแหลกป่น เขาเคี้ยวน้ำตาลเคี่ยวรสสตรอเบอร์รีเร็วๆ จากนั้นจึงป้อนรสหวานบาดคอให้ไจ๋กลืนกิน ปลายลิ้นพลิ้วไหวปลุกเร้า หลอกล่อลูกกระต่ายให้ลุ่มหลงลืมเลือนทุกสิ่ง สัมผัสลึกซึ้งกับการบำเรอเปรอปรนทั้งบนและล่างมอมเมาทั้งคู่ให้ตกลงสู่ห้วงหฤหรรษ์ที่คนทั้งโลกไม่มีวันเข้าใจ

•✤•TBC•✤•

จากทอล์กตอนที่แล้วที่เราเกริ่นว่าเราชอบตอนนี้มาก ขอเล่าเบื้องหลังของตอนนี้สักหน่อยนะคะ
เราเขียนตอนนี้ในระหว่างที่กำลังปลุกปั้นบทสนทนาของเนื้อหาช่วงท้ายภาคอยู่ค่ะ
(ขั้นตอนการทำงานตามปกติของเราจะเริ่มจากวางพล็อตคร่าวๆ พล็อตย่อย เขียนบทสนทนา แล้วค่อยเขียนบรรยายค่ะ)
ตอนนั้นคือคลายปมของภาคจนเกือบจะเสร็จแล้วแหละ แต่ดั้นเกิดแรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง Call Me by Your Name
แบบว่าอยากเขียนจนปล่อยผ่านไปไม่ได้ ดังนั้น เนื้อหาที่แทรกเข้ามานี้จึงมีที่มาแบบฟ้าประทาน
ประมาณว่ามีขาใหญ่ยัดเงินสินบนใต้โต๊ะ เซ็นใบสั่งให้มือปืนอย่างเราเร่งปั่นหน้ากระดาษว่างเปล่าให้กลายเป็นตัวอักษร
มีความยาวราวสักเจ็ดแปดหน้าอะไรทำนองนั้นแหละค่ะ 555
นอกจากหนัง CMBYN แล้ว แรงจูงใจอีกประการในการเขียนตอนแทรกนี้ คือ...
เราอยากเขียนถึงช่วงเวลาดีๆ ที่พวกเด็กๆ จะได้พลอดรัก
ได้พูดคุยกันด้วยเรื่องไร้สาระโดยไม่ต้องพะวงว่าโลกภายนอกจะเป็นเช่นไร หรือใครจะคิดอย่างไร
เพราะฉะนั้น เนื้อหาของตอนนี้จึงจะไม่กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับตัวละครอื่นเลยแม้แต่คนเดียวค่ะ ^_^

ส่วนตอนหน้าจิ้งจอกเด็กจะพาลูกกระต่ายออกจากห้องนอน ไปหาเพื่อนๆ บ้างแล้วนะคะ
(พ่อยกแม่ยกน้องต่ายหลายคนถึงกับขอบคุณเทพยดาฟ้าดินกันเลยทีเดียว 555)
ใครที่คิดถึงตะวัน ปอ และข้าวฟ่าง อดใจรออีกไม่กี่วันแล้วเราค่อยกลับมาพบกันนะคะ

ชาวทวิตเตี้ยนอย่าลืมติดแท็ก #พิษข้างบ้าน ด้วยน้า
ไม่อยากบอกเลยว่าเราแทบจะตอกบัตร รีเฟรชอ่านทวิตติดแท็กทุกๆ    ห้านาทีเลยค่ะ 555
ช่วงนี้สถานการณ์ด้านโรคภัยยังไม่นิ่ง ดังนั้นก็อย่าลืมกินร้อน ช้อนส่วนตัว ใส่หน้ากาก
ไม่จับใบหน้าและดวงตาเวลาอยู่ข้างนอก และหมั่นล้างมือบ่อยๆ นะคะ รักทุกๆ คนมากค่ะ เจอกันวันศุกร์น้า ^_^
ทางเข้าเพจเรา (กดตรงนี้ได้เลยค่ะ ^^)

•✤•K. narongyut:•✤•
เราสังเกตว่า เรามักจะเจอคุณ narongyut บ่อยๆ ตอนที่พี่ริวมา สงสัยว่านอกจากน้องต่ายแล้ว เมนอีกคนของคุณ narongyut น่าจะเป็นพี่ริวใช่ไหมคะ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป ยังไงวานชี้แจงแถลงไขนิดนึงนะคะคุณ narongyut ขา // เลียแข้งเลียขาคุณ narongyut ทิ้งท้ายแผล่บๆ ^_^


•✤•K. Khing:•✤•
ถ้าเราเข้าใจไม่ผิด เราขอทายว่าคุณ Khing เพิ่งทวิตกรีดร้องถึงน้องต่ายรัวๆ ไปเมื่อวันศุกร์ใช่ไหมคะ
ถ้าใช่... อยากจะบอกว่าเรายินดีเหลือเกินที่สุดท้าย เราก็ได้โอกาสพูดคุยและทักทายคุณ Khing อย่างเป็นทางการเสียที (แต่ถ้าไม่ใช่ เราต้องขออภัยล่วงหน้าค่ะ แฮ่!)

ไม่รู้คุณ Khing ได้อ่านที่เรารีทวิตตอบไปหรือไม่ แต่เราขอบคุณคุณมากจริงๆ ค่ะที่สุ่มเปิดมาเจอน้องไจ๋เข้าพอดี หลังจากนี้เราจะได้เจอกันไปอีกหลายตอนเลยเนอะ ^_^ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป เราอยากขอจับมือคุณ Khing แล้วเฝ้ารอดูฉากจบของภาคแรกนี้ไปพร้อมๆ กันนะคะ

ป.ล. เผื่อยังไม่ทราบ แอบบอกนิดนึงค่ะว่า ปกติเราจะลงนิยายทุกๆ วันจันทร์และศุกร์ ก่อนสี่ทุ่มค่ะ เพราะงั้น เกาะขอบจอรอดูการฝึกวิชาของพวกเด็กๆ ได้เลยนะคะ


•✤•K. chompoo1997:•✤•
แง ขอบคุณมากๆ ค่ะ เราอ่านคอมเมนต์ของคุณแล้วเราก็เขินมากๆ เช่นกันค่ะ ไว้ว่างๆ มาคุยกันอีกนะคะ ^_^


•✤•K.Ac118:•✤•
นี่ก็อีกคน ทำท่ายุกยิกตอนอ่านอย่างน่ารักน่าหยิกที่สุด งืออออ คุณ Ac118 อ่า ลุ้นจนเรางี้ปลื้มไปหมด (คว้าตัวคุณ Ac118 มากอดแก้เขินแบบหนุบหนับ 555)

เจเจ้อย่าได้สงสัยถึงที่มาของน้ำที่ไจ๋กินไปเมื่อตอนที่แล้วเลยค่ะ เพราะในอนาคตอันใกล้ ไจ๋จะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบมาตรฐานอย. (ที่ย่อมาจากอะหย่อย) ให้เฮียคุนด้วยตัวเองค่ะ 555

ตัดภาพมาที่ตอนล่าสุด ถึงพวกเด็กๆ จะไม่ได้แสดงการฝึกวิชาให้เจเจ้ชื่นชมแบบโจ่งแจ้ง แต่เราก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า บทสนทนาเรื่อยเปื่อยของจิ้งจอกเด็กและลูกกระต่ายจะถูกใจเจเจ้นะคะ (ถ้าไม่หนำใจ เราคงต้องขอให้เจเจ้อดใจรอตอนหน้าและตอนต่อๆ ไปนะคะ เพราะเฮียคุนไม่ได้อดทนบำเพ็ญตบะมาเก้าสิบตอนกว่าๆ เพื่อจะตัดฉากเข้าชมโคมไฟแน่ๆ 555)

ป.ล. เรียนเจเจ้ทราบ... เพื่อขับเคลื่อนเนื้อเรื่องอย่างว่องไว เราจำเป็นต้องขอให้น้องต่ายใช้ร่างกายเข้าแลกกับฉากวาบหวิวที่พุ่งฉิวยิ่งกว่าขีปนาวุธค่ะ 555 (สงสารน้องต่ายไหมคะที่ต้องอุทิศตัวหนักถึงขนาดนี้ // นี่คือพยายามบิวท์อารมณ์ให้เจเจ้สงสารไจ๋โดยไม่ตอกย้ำว่า ทุกครั้งที่ต้องเข้าฉากอย่างว่าทีไร น้องต่ายเป็นต้องยั่วๆ บดๆ แบบลืมตายไปเสียทุกที 555)


•✤K.วายซ่า:•✤•
อ่านความเห็นของคุณวายซ่าแล้วเราอยากจะบอกว่า จริงๆ เราไม่ได้ตั้งใจให้พวกเด็กๆ กระโดดข้ามขั้นกันเร็วขนาดนี้หรอกค่ะ แต่เพราะอิงจากเหตุการณ์อื่นๆ ตามท้องเรื่อง เราเลยตัดส่วนที่เป็นรายละเอียดเล็กน้อยอื่นๆ ออกไป – ที่เขียนมาหลายประโยคข้างหน้า เพียงแค่อยากจะบอกกับคุณวายซ่าว่า อย่าได้ถือสาพวกเด็กๆ เลยนะคะที่มือไวไปสักหน่อย ก็เล่นอยู่ด้วยกันทุกวัน แถมยังขลุกกันอยู่แค่สองคน ฮอร์โมนที่มันพลุ่งพล่านเลยปลุกปั้นเด็กไวไฟสองหน่อออกมาในที่สุด 555

ป.ล. เราชอบคำศัพท์ที่คุณวายซ่า (และผู้อ่านแต่ละท่าน) ใช้กับตอนที่แล้วมากเลยค่ะ แต่ละคำเล่นเอาเราขำจนปวดท้องเลยค่ะ 555


•✤•K.blove:•✤•
เดี๋ยวๆๆๆๆ อะไรคือคอมเมนต์ว่า ‘ขยันบี้หัวนมกันกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว’ คะคุณ blove คือแบบศัพท์แสงร้ายกาจและเห็นภาพมาก เอาจริงๆ เราไม่ได้ตั้งใจเน้นการบี้หัวนมสักเท่าไรนะคะ แต่พวกเด็กๆ นี่สิ มือซนกันมากๆ เลย (ดูจากตอนล่าสุดเอาก็ได้ค่ะว่าเราไม่ได้พูดเกินจริงเลยเนอะ 555) ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์และกำลังใจนะคะ ไว้กลับมาเจอกันใหม่ตอนหน้าน้า!! รักคุณ blove มากค่ะ จุ๊บๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ narongyut

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :fire:  :fire: หลุ่มหลงมากเลยตอนนี้ น้องต่ายน้อยยอมเฮียคุนหมดทั้งใจ ตรงๆคือ กลัวพี่ริวเหงาครับ ผมคิดว่า พี่ริว ใช้ชีวิตเหมือน น้ำพุ เลยครับ แอบคิดถึงเพื่อนๆแล้ว เฮียคุนจับแต่น้องต่ายกินทุกวันนี่ไม่ไหวเลย ขอบคุณครับ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +197/-6
งื้อ...โลกนี้มีเพียงเราสอง นัวกันอยู่ในห้องทุกวัน เจ้าต่ายตาใสแต่พูดมาแต่ละคำเข้าข่ายติดเรทแล้วนะลู้กกกก คำพูดซื่อๆของน้องทำเฮียจิ้งจอกกระอักได้เลยนะ นี่ก็อีก ผมล่างเฮียยาวกว่าผมหน้าม้าไจ๋อีก....คิดเปรียบเทียบได้นะเจ้าต่าย  :laugh:

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 761
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-0
โง้ยย แฟนวัยกรัะตาะอุ๋งอิ๋งกันน่ารัก น่าฟัดดดด ไจ๋ลูกก มือซนไม่พอยังขยันพุดติดเรท กระตุ้นต่อมลามกเฮียไม่หยุด!
วันนี้ของกินนมเฮีย อีกไม่นานไจ์ต้องได้กินจูป้า จุ๊บส์รสเฮีย อ๊ากกกกก :pighaun:

โหน๊ยหน่าาา เราชอบบบบบตอนนี่ ฟิลแฟนนอนคุยกันชิลๆ เดินโทงๆไปหยิบ จูป้า จุ๊บส์มาป้อนแฟน(เฮียน่าไม่อาย กิ้วๆ)
กินไปกินมา เฮียขอกินนมเฮียหน่อย เฮียก็ตามใจลูกกระต่ายอยากกินต้องได้กิน!(มุ่งมั่นกับเรื่องนมเฮียมากลูก!)
แป๊บๆเอ้า! ไปสำรวจขนเฮีย เอามาวัดกับผมตัวเอง ว่าอะไรยาวกว่ากันเฉย เรานั่งขำแทบตาย55555555 //ยื่นกรรไกรให้เฮีย  :katai3:

มั่นใจเฮียเม้งต้องภูมิใจในตัวลูกชายสุดที่รัก ว่าที่อนาคตผู้เชี่ยวชาญด้าน อย.เชียวนะ!  :katai2-1:

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1545
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +117/-0
โอ๊ยยยยยไม่ไหวจะเขินนนน  :-[ โลกนี้มีเพียงสองเรา อบอวลไปด้วยความรัก  :กอด1: หวานนมดตอม 555 ทั้งเฮียทั้งไจ๋คือเซ็กส์จัดทั้งคู่ ไม่ยอมน้อยหน้ากันเลย ยอมแล้ววววว 55555 มุ้งมิ้งกันน่ารักมาก ช่วงนี้หวานได้หวาน แสดงความรักต่อกันซื่อๆ  :กอด1: เราก็เขินไปตามเขาละคะ 5555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ ช่วงนี้อากาศหนาวมาก ดูแลตัวเองด้วยนะคะ  :กอด1: :กอด1: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ป้าหมีโคตรขี้เกียจ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-0
2 ตอนติดๆ ความหวานจะจุกอก รักกันเข้าไป นัวเนียกันให้พอ!!! พอโตแล้วพวกเธอจะไม่ได้ทำแบบนี้หรอก เหมือนทางนี้ที่ไม่มีเวลาอ่านเลย รวบยอดอ่านอีกแล้ว  :ling1:

น้องไจ๋พูดมาแต่ละประโยคหัวใจคนอ่านจะวาย ตรงเหลือเกินลูกเอ๊ยยยย จูปาจุ๊ปส์กับของเฮียคุนนี่แบร่บบบบ โอ่ยยยยย มันไม่ควรเอามาเทียบกันมั๊ยอะะะะ  :katai1:

ที่เราเคยคาใจกับพฤติกรรมของริวตอนหยิบของที่เซเว่นก็พอจะเข้าใจแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นมากขนาดนี้ สงสารริวนะ

ปล. เราชอบคำว่า หวานล้ำในอก ถ้าเทียบกันกับคำที่คิดว่าใกล้เคียงคงเหมือน ใจฟู แต่หวานล้ำในอกนี้พออ่านแล้วมันแบบ ซาบซ่านนนนน~ เข้าไปในใจ

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +294/-4
    • facebook
- 99 -


ก๊อก ก๊อก

“ไจ๋ อยู่ข้างในหรือเปล่า”

“อื้อ!” เจ้าของชื่อรับคำทันทีก่อนจะรีบหมุนบิดก๊อกแล้วเปิดประตูห้องน้ำ “เฮียคุน มีอะระ ไร”

“ไม่มีอะไร” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวยิ้มมุมปากพลางใช้สองมือดันหัวไหล่ลูกกระต่ายให้เดินถอยหลังกลับเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกัน

“เฮียคุน?!” ไจ๋ตกใจ เขาไม่รู้ว่าเพื่อนข้างบ้านต้องการอะไร ขณะกำลังจะไต่ถาม เด็กชายก็โดนอีกฝ่ายดันตัวจนแผ่นหลังแนบกับบานประตู จากนั้นริมฝีปากของเขาก็ถูกเฮียคุนจู่โจมเข้าอย่างจัง “อื้ม”

สัมผัสซาบซ่านผ่านปลายลิ้นปลุกปั่นจนไจ๋เพริดไปกับความวาบหวามอยู่พักใหญ่ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่า พวกเขาอยู่ที่บ้านของตะวัน เด็กชายก็เบือนหน้าหันไปอีกทางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น “ฮื่อ...เฮียคุน พอก่อน”

“อีกนิดนึงนะ” ว่าแล้ว คนโตกว่าก็ก้มหน้าลงประกบปากกับลูกกระต่ายอีกครั้ง

วันนี้พวกเขามีนัดซ้อมวงที่บ้านของประธานนักเรียน ถึงแม้คุนจะได้กอดจูบลูกคลำไจ๋เกือบทุกวัน แต่พอเห็นเพื่อนข้างบ้านทำตาแป๋วแล้วตั้งใจฟังตัวเองเล่นกีตาร์อย่างมีสมาธิ เด็กหนุ่มก็เกิดความรู้สึกกระหาย นึกอยากกอดจูบลูบคลำอีกฝ่ายให้ฉ่ำเยิ้มไปทั้งร่าง

แม้ไจ๋จะเป็นกังวลกับสถานการณ์ล่อแหลมของตนและเพื่อนข้างบ้าน แต่จนใจที่เขาอ่อนไหวกับสัมผัสของเฮียคุนจนควบคุมตัวเองไม่ได้ กระทั่งหูแว่วเสียงเคาะประตูเร็วรัว เด็กชายก็ผลักอกทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวทันควัน

“พี่คุนมึงเสร็จยังวะ กูปวดขี้”

“ปอ?!” ไจ๋โพล่งด้วยเสียงกระซิบพลางตวัดสายตามองหน้าเพื่อนข้างบ้านอย่างลนลาน ความหวาดหวั่นฉายชัดในดวงตาที่เบิกกว้าง เขาไม่รู้ว่าควรรับมือกับสถานการณ์จวนตัวนี้อย่างไร

“ใจเย็น” คุนกระซิบเสียงแผ่วแล้วใช้ท้องนิ้วเช็ดคราบเปียกชื้นตรงมุมปากให้ลูกกระต่ายอย่างบรรจง

“ปออยู่ข้างนอก ทำไงดีเฮียคุน?!!”

ขืนออกไปตอนนี้ ปอจะต้องสงสัยแน่ๆ !!

“ไม่ต้องกลัว” เด็กหนุ่มเหลือบมองริมฝีปากแดงก่ำทิ้งท้ายก่อนจะจับมือไจ๋แล้วพยักหน้า ส่งสายตาปลอบขวัญ “ปอมันไม่คิดไรมากหรอก”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่คุน... เปิดประตู กูจะไม่ไหวแล้ว!”

สิ้นเสียงครวญ ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็หมุนลูกบิดดึงบานประตูเปิดกว้าง จากนั้นจึงเอ่ยถามเพื่อนรุ่นน้องที่ยืนค้อมตัวกุมท้องด้วยสีหน้าเหยเก “ทำไมมึงไม่ไปเข้าห้องน้ำตรงหลังบ้านวะ”

“กว่าจะถึง กูเดินไม่ไหวหรอก” ปอย่ำเท้าไปมาคล้ายกับอยู่ไม่สุข

“มึงนี่ก็นะ แดกไม่เลือก” คนเกิดก่อนส่ายหัวอย่างระอาก่อนจะดึงตัวลูกกระต่ายให้ออกมายืนข้างๆ กัน

ไจ๋เม้มปากพลางตวัดสายตาเหลือบมองปออยู่ชั่วอึดใจ ต่อเมื่อเห็นสีหน้างุนงงของอีกฝ่าย เด็กชายก็หลุบตามองพื้นด้วยนึกละอายจนไม่กล้าสู้หน้าเพื่อน

“ถอยๆ กูจะขี้!” แม้จะแปลกใจที่เห็นสหายทั้งสองเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกัน แต่เพราะตนเคยมีประสบการณ์ใช้ห้องน้ำร่วมกับน้องชาย เด็กหนุ่มจึงวิ่งพรวดพราดสวนเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ได้ติดใจ ถามไถ่ให้มากความ
.
.
.
.
“ปอมันโวยวายอะไรวะ” ตะวันวาดละสายตาจากกีตาร์ เงยหน้ามองคู่หูเพื่อนข้างบ้านที่เพิ่งเดินเคียงกันเข้ามาในห้องนั่งเล่น

“มันปวดท้อง” คุนยิ้มมุมปากพลางมองตามไจ๋ที่เดินต้วมเตี้ยมเข้าไปนั่งตรงโซฟาข้างๆ ขวัญชีวิน

“ถึงว่า...” เจ้าถิ่นทำหน้ายู่คล้ายกับได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ จากนั้นจึงหยิบหนังสือเพลงเล่มบางขึ้นโบกไปมาเร็วๆ “เออมึง สงสัยกูคงต้องไปกรุงเทพฯ จริงๆ ว่ะ”

“มึงจะไปกี่วัน”

ประธานนักเรียนนิ่งนึกก่อนเอ่ยตอบเสียงดังฟังชัด “กูไปวันที่ยี่สิบห้า กลับวันที่แปดเดือนหน้าอะ”

“กี่อาทิตย์วะ”

“สอง”

“อืม” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวครางรับสั้นๆ ในลำคอพลางเอื้อมหยิบกีตาร์ของตัวเองที่วางตั้งพิงข้างตู้ จากนั้นจึงก้าวฉับๆ กลับไปนั่งบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเก้าอี้ของประธานนักเรียน คุนเป็นห่วงเรื่องการซ้อมวง ตะวันวาดเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่เขาต้องไปกรุงเทพฯ กะทันหัน

“เธอจะเข้าสาธิตฯ ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องไปกรุงเทพอีกอะ” ขวัญชีวินกระเถิบตัวนั่งเบี่ยงจนอยู่ในทิศทางที่มองเห็นเพื่อนอีกสองคนที่โต๊ะได้โดยไม่ต้องเอี้ยวคอมอง เหตุที่เด็กหญิงซักไซ้อดีตหัวหน้าห้องเป็นเพราะหล่อนเข้าใจว่า ช่วงที่พวกเขาจะไม่เจอกัน ประธานนักเรียนอาจจะแวะไปดูลาดเลาของโรงเรียนม.ปลายในเมืองหลวงก็เป็นได้

“พ่อเรารับปากลุงไว้นานแล้วอะ” ตะวันวาดถอนหายใจพรูพลางวางหนังสือเพลงลงกับโต๊ะ “จริงๆ ก็แค่ไปดูๆ เฉยๆ แหละ ตอนไปอยู่จะได้ไม่หลงทาง นั่งรถผิดๆ ถูกๆ ”

ก่อนพี่ชายของเขาจะกลับเมืองไทย พ่อได้เกริ่นเรื่องแผนการเรียนต่อของพี่จันทร์กับลุงล่วงหน้า ลุงกับป้าเลยรับปากว่า ถ้าพี่จันทร์จบม.หกแล้ว พวกท่านจะจัดเตรียมที่ทางไว้ให้พี่จันทร์โดยเฉพาะ แต่ใครเลยจะรู้ว่า อยู่ๆ พี่จันทร์ก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่สมัครเรียนในปีนี้ พ่อกับแม่ไม่อยากให้น้ำใจของลุงกับป้าต้องสูญเปล่า เลยจะส่งเขาเป็นตัวแทนพี่ชาย ไปอยู่เป็นเพื่อนลุงกับป้าสักสองอาทิตย์

คุนทำใจเรื่องงดซ้อมได้แล้ว ทว่าคำอธิบายเมื่อครู่ของเจ้าถิ่นกลับชวนให้คนฟังรู้สึกสนเท่ห์ “มึงจะไปอยู่ที่นั่นเมื่อไรวะ”

“ก็ตอนเรียนมหา’ ลัยไง” ตะวันวาดวางกีตาร์พิงกับพนักเก้าอี้ก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วเดินโผเผไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี

ไจ๋เห็นประธานนักเรียนจ้องมองถุงขนมในมือตนอย่างสนอกสนใจ เด็กชายเลยยื่นมันฝรั่งทอดยอดนิยมส่งให้ ตะวันวาดโยนแผ่นมันฝรั่งเข้าปากแล้วเคี้ยวหยับๆ พร้อมกับยิงคำถามใส่เพื่อนรุ่นพี่ทันควัน “หรือมึงจะเรียนที่อื่น... เชียงใหม่เหรอ”

“ไม่รู้ว่ะ กูยังไม่คิดอะ” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวยักไหล่แล้ววางกีตาร์ลงบนโต๊ะ เด็กหนุ่มเดินตัวปลิวตรงเข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างไจ๋กับประธานนักเรียน อาการหวงแฟนจนออกนอกหน้าของเพื่อนรุ่นพี่ทำเอาตะวันวาดกลอกตาพร้อมกับทอดถอนใจด้วยความระอาและเบื่อหน่าย

“เราอยากเข้าบัญชี” ขวัญชีวินมัวแต่นึกถึงเป้าหมายที่วาดหวังจึงพลาดชมสีหน้าเหม็นเบื่อของประธานนักเรียนไปถนัดใจ เด็กหญิงยิ้มกว้างพลางทอดสายตามองเหม่อไปไกลคล้ายกำลังดื่มด่ำกับอนาคตอันมั่งคั่งและสว่างไสวของตนเอง “เราอยากเป็นนักตรวจสอบบัญชี น้าเราบอกว่าเงินเดือนเยอะดี”

ไจ๋ไม่แปลกใจเลยที่ได้ยินเพื่อนสนิทพูดแบบนั้น ซ้ำยังเชื่อมั่นอีกด้วยว่า ข้าวฟ่างจะต้องสอบเข้าคณะที่ใฝ่ฝันได้แน่ๆ

“เราอยากเรียนรัฐศาสตร์ว่ะ” ตะวันวาดเอ่ยอย่างมุ่งมั่น

“อ้าว เรานึกว่าเธออยากเป็นหมอเหมือนพ่อกับแม่เธอซะอีก” ขวัญชีวินเอียงคอมองประธานนักเรียนด้วยความประหลาดใจ

คำถามของข้าวฟ่างตรงกับความคิดของไจ๋ เด็กชายชะเง้อมองสีหน้าท่าทางของตะวันวาด แต่ยังไม่ทันไร เขาก็ถูกเพื่อนข้างบ้านโอบไหล่ รั้งตัวให้เข้าไปนั่งพิงกัน หนำซ้ำหลังจากนั้น เฮียคุนยังสอดแขนตวัดรอบเอวกันเสียด้วย ท่าทางสนิทสนมเกินเพื่อนของพวกเขาทำเอาเด็กชายร้อนรนปนประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก ที่สุดไจ๋จึงแสร้งวางท่าไม่รู้ไม่ชี้ทั้งยังไม่พูดจาแม้เพียงครึ่งคำ

“ไม่รู้ดิ ตอนนี้มันก้ำกึ่งระหว่างทูตกับหมออะ” ตะวันวาดยังคงลังเลใจ แต่ลึกๆ แล้ว เด็กหนุ่มคาดหวังในใจว่า หากจนได้ลองทำหน้าที่ประธานนักเรียนจนครบวาระ เขาก็น่าจะตัดสินใจเลือกเส้นทางในอนาคตได้ง่ายขึ้น

“กูจะเข้าวิศวะ”

ไจ๋ตวัดสายตามองปอที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาร่วมวงด้วยความเลื่อมใส ขนาดหายไปเข้าห้องน้ำ เจ้าตัวยังแสดงจุดยืนได้อย่างเหมาะสมกับหัวข้อเสียนี่กระไร แต่ระหว่างที่เด็กชายกำลังชื่นชมเพื่อนอยู่นั้น เขาก็พลันรับรู้ได้ว่า ฝ่ามือร้อนผ่าวที่เคยวางอยู่บนหน้าท้อง บัดนี้ได้มุดเข้ามาสะกิดเกาแผ่นหลังของเขาไปทั่ว

เฮียคุน?!

เด็กชายดึงสายตากลับมาจ้องหน้าทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเชิงตำหนิติติง ทว่าเพื่อนข้างบ้านกลับทำไขสือ ขยับมือลูบไล้สลับบีบเคล้นสีข้างกันหน้าตาเฉย

“มึงกับกูน่าจะอยู่ด้วยกันอีกนาน ใช่ไหมวะพี่คุน” ปอหัวเราะฮิฮะพลางเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนรุ่นพี่อย่างหมายมั่น

“ใครจะรู้ มึงอาจจะติดคนละที่กับกูก็ได้” คนเกิดก่อนอมยิ้มแล้วเหล่มองปออย่างยียวน ส่วนมือข้างที่สอดอยู่ใต้ชายเสื้อของไจ๋ก็ขยำเนื้อนุ่มอย่างเต็มไม้เต็มมือทิ้งท้าย ก่อนจะถอนตัว ย้ายฐานที่มั่นไปพาดลงบนหัวไหล่มนของลูกกระต่าย

“เฮ้ย ไม่เอา มึงกับกูต้องเรียนกันจนจบปริญญาเอกเลย” ไม่พูดเปล่า ปอยังถลาเข้ามานั่งพับเพียบกอดเข่าทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วเขย่าอย่างรุนแรง

คุนผลักหัวเพื่อนรุ่นน้องจนหน้าหงายแล้วบอกปัดอย่างเย็นชา “มึงเรียนของมึงไปคนเดียวเหอะ”

ฟังพวกเพื่อนๆ ถกเถียงกันถึงแผนการในอนาคตอยู่นาน จู่ๆ ขวัญชีวินก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “เออใช่ เราไปถามที่เรียนพิเศษมาแล้ว เขาบอกว่ามีคอร์สติวเข้าสาธิตฯ ด้วยนะ” พูดถึงตรงนี้ เด็กหญิงก็เบือนหน้าหันไปสบตากับเพื่อนสนิทอย่างจำเพาะเจาะจง “ไจ๋อยากมาเรียนด้วยกันไหม”

“...เอ่อ...” เด็กชายเงยหน้า ส่งสายตาถามไถ่เพื่อนข้างบ้านตามความเคยชิน

คุนส่งยิ้มผ่านแววตาให้ลูกกระต่ายแล้วหันไปถามข้าวฟ่างอย่างเป็นการเป็นงาน “แล้วมันเรียนวันไหนบ้างอะ”

“เสาร์บ่าย” เด็กหญิงรู้ใจเพื่อนรุ่นพี่เป็นอย่างดี อีกฝ่ายไม่ชอบความวุ่นวาย หล่อนจึงรีบเสริมคำอธิบายรวดเร็ว “จริงๆ มันมีเรียนแบบกลุ่มย่อยด้วยนะ แบบนั้นจะเลือกเวลาเรียนได้ แต่ค่าเรียนจะแพงกว่าคอร์สรวม”

“ถ้าเรียนแบบกลุ่มย่อยแล้วเราเลือกครูได้ปะ” ตะวันวาดเริ่มจะสนใจคอร์สพิเศษขึ้นมานิดๆ

“น่าจะได้นะ” ขวัญชีวินตอบโดยพยายามไม่เหลือบมองมือของเพื่อนรุ่นพี่ที่วนเวียนอยู่บนแก้มและคอไจ๋... แม้หล่อนจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนทั้งสองคนพัฒนาไปถึงขั้นไหน แต่ท่าทางรุ่มร่ามอย่างเปิดเผยของพี่คุนก็บอกใบ้อะไรๆ ได้พอสมควร

“ถ้าเลือกครูได้ก็ดีเลยอะ” ประธานนักเรียนใช้ปลายศอกถองสีข้างของทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเบาๆ พร้อมกับพยักหน้าชักชวน “มึงกับไจ๋มาเรียนด้วยกันดิ เวลาทำข้อสอบเก่าๆ จะได้ช่วยกันคิดคำตอบ”

ได้ฟังทางเลือกนี้แล้ว ไจ๋ก็ทำตาลุกวาว เขาชักอยากจะเรียนพิเศษกับพวกเพื่อนๆ เสียแล้วสิ เด็กชายหันไปช้อนตามองเพื่อนข้างบ้านอย่างมีความหวัง

สีหน้าออดอ้อนของลูกกระต่ายทำเอาคนมองใจอ่อนยวบ คุนเลยสะกิดหัวไหล่เพื่อนรุ่นน้องที่ยังนั่งจ๋องทำจ๋อยอยู่บนพื้น ไม่ยอมออกความเห็นเสียที “ถ้ากูกับไจ๋จะมาเรียนกลุ่มย่อย มึงจะเรียนด้วยกันเปล่าวะปอ”

เจ้าของชื่อกำลังแอบมองข้าวฟ่างอยู่อย่างตั้งใจ พอโดนกระทุ้งถามเลยเสมองไจ๋และตะวันวาดเพื่อกลบเกลื่อนก่อนจะหันมาตอบคุนในท้ายที่สุด “เอาดิ”

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอาการหลุกหลิกของเพื่อนรุ่นน้อง เด็กหนุ่มหันไปคุยกับขวัญชีวินด้วยน้ำเสียงจริงจัง “งั้นเราฝากข้าวฟ่างไปถามให้หน่อยได้ปะว่าถ้าเราสนใจลงเรียนติวแค่ห้าคน จะต้องเตรียมอะไรบ้าง ค่าใช้จ่ายคนละเท่าไร”

“ได้”

“ฝากถามด้วยดิว่าเลือกครูได้ไหม” ประธานนักเรียนเสริม

“โอเค เดี๋ยวเราจะไปถามมาให้ อาทิตย์หน้าเราจะมาบอกพวกเธออีกที”

“อาทิตย์หน้ากับอาทิตย์ที่สี่ไม่ได้นะ เราไม่อยู่” ตะวันวาดแย้งทันควัน

“เออใช่ เธอไปกรุงเทพฯ นี่เนอะ” เด็กหญิงเกาหัวพลางยิ้มเขิน

“มึงจะไปกรุงเทพฯ เหรอวะ”

“อือ สองอาทิตย์” เจ้าถิ่นตอบอย่างตรงไปตรงมา

ปอถลึงตามองตะวันวาดด้วยสายตาเคืองขุ่นคล้ายกับโกรธแค้นที่อีกฝ่ายเป็นสาเหตุให้ตนไม่ได้ใช้เวลากับข้าวฟ่าง แต่พอรู้สึกตัวว่าตนกำลังแสดงพิรุธ เด็กหนุ่มก็รีบปั้นหน้าหงอแล้วชิงโอดครวญกลบเกลื่อน “โห่ งี้ก็ไม่ได้ซ้อมวงแล้วอะดิ”

“เอาน่า เดี๋ยวกูหาเวลาชดเชยให้” ประธานนักเรียนตบบ่าปลอบใจนักร้องนำคนขยัน ทว่าคุนกลับไม่เชื่อถือคำพูดของปอเลยแม้แต่น้อย

“ซ้อมครั้งหน้า มึงอย่าอู้ให้กูเห็นเชียวนะ” คนโตกว่าชิงพูดจาคาดโทษตัดบทด้วยไม่อยากให้ปอพล่ามจนเสียเวลา เขาอยากจะพาลูกกระต่ายกลับไปกกกอดที่บ้านเต็มที

ปอไม่ยอมโดนโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว เด็กชายผุดลุกขึ้นยืนแล้วชี้หน้าเพื่อนทั้งสองคนพลางกล่าวโทษเสียงดังลั่น “พวกมึงนั่นแหละอู้ก่อน กูกลับมาจากห้องน้ำก็เห็นพวกมึงนั่งหน้าสลอนกันเต็มโซฟาไปหมด”

“พอๆ ไปซ้อมต่อได้แล้ว” ขวัญชีวินออกปากไล่ หล่อนไม่อยากเห็นพี่คุนทำมือไวใส่ไจ๋มากพอๆ กับไม่อยากฟังปอบ่นน้ำไหลไฟดับนั่นแหละ

•✤•✤•✤•

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +294/-4
    • facebook
“เฮียคุน จูบหน่อย” ไจ๋ละสายตาจากภาพเคลื่อนไหวสุดสยิวบนหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วยื่นหน้าเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ข้างกัน พร้อมกันนั้น เด็กชายก็เร่งขยับมือขวา รูดรั้งส่วนของร่างกายที่ตั้งตระหง่านจวนเจียนจะปลดปล่อยความต้องการอยู่รอมร่อ

คุนก้มหน้าลงจูบลูกกระต่ายตามคำขอ ก่อนจะดึงร่างเปลือยเปล่าของเพื่อนข้างบ้านให้ย้ายมานั่งคร่อมเหนือตัก

“คอม คอม!” ไจ๋ร้องท้วงพลางหันไปดูคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่ตรงปลายเท้าของอีกฝ่าย ต่อเมื่อแน่ใจว่าโน้ตบุ๊กยังปลอดภัย เด็กชายก็แบมือซ้ายพร้อมตวัดปลายนิ้วกอบกุมส่วนปลายลำลึงค์ของทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วหมุนข้อมือไปมาด้วยความช่ำชอง

“ซี้ดส์” คนเกิดก่อนสูดปากอย่างลืมตัวก่อนจะโน้มคอเพื่อนข้างบ้านลงมาตกรางวัล ทว่าเพียงไม่นานหลังจากนั้น เด็กหนุ่มก็ยึดอำนาจในการควบคุมจังหวะหฤหรรษ์ในช่วงโค้งสุดท้าย ชักนำไจ๋ให้ร่วมสัมผัสความสุขและเสียวซ่านเกินบรรยายโดยพร้อมเพรียงกัน

“ไม่อยากดูแล้วเหรอ” เจ้าถิ่นเอ่ยถามเมื่อเห็นอาคันตุกะเก็บแผ่นหนังคืนใส่หลอดซีดี

“หึ” ไจ๋ส่ายหัวพลางยักไหล่อย่างจนใจ “ดูจนจำได้หมดละ แล้ว”

“อืม” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวครางรับในลำคอ ตั้งแต่ยืมแผ่นซีดีมาจากเพื่อนสนิท เขาก็เปิดหนัง ‘พิเศษ’ แผ่นนั้นให้ลูกกระต่ายวิจัยเคล็ดลับโดยไม่ทักท้วงหวงห้าม ฝ่ายไจ๋เองก็ขยันฝึกปรือวิชาดีเหลือใจ เด็กชายเปิดแผ่นนี้ดูได้ทุกวี่ทุกวัน แถมพอเรียนทฤษฎีจบยังส่งการบ้านภาคปฏิบัติให้เพื่อนข้างบ้านตรวจวันละสองครั้งเป็นอย่างต่ำ

แต่ของแบบนี้ ยิ่งเห็น ยิ่งดูบ่อยเท่าไร ก็จะหมดความสนใจเร็วขึ้นเป็นเงาตามตัว อย่างเมื่อครู่นี้ ทันทีที่กดเล่นแผ่นหนังได้เพียงชั่วอึดใจ ลูกกระต่ายก็ลากเคอร์เซอร์ กรอเลื่อนความเร็วเพื่อเจาะจงดูเฉพาะฉากที่ผู้ชายเล้าโลมกันเท่านั้น

“งั้นเฮียเอาแผ่นไปคืนไอ้ริวนะ” คนเกิดก่อนยิ้มเย้า

“ฮื่อ อย่าเพิ่ง” เด็กชายนิ่วหน้า ทำปากจู๋ยู่ย่นจนคนมองอดมันเขี้ยวไม่ได้

“ก็ไจ๋จำได้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวอมยิ้มพลางดึงตัวเพื่อนข้างบ้านมานอนคว่ำทับเหนือร่างแล้วผงกหัวขึ้นกัดริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายเบาๆ

อาคันตุกะเอาคืนด้วยการแลบลิ้น ตวัดเลียปลายจมูกโด่งจนคนโตกว่าหัวเราะร่วน เมื่อริมฝีปากได้รับอิสระ เด็กชายก็ประท้วงทันควัน “อย่าเพิ่งคืน ไจ๋ยังไม่ได้ละ ลองอันนั้น”

หางเสียงของไจ๋ฟังไม่ชัดเจนเท่าไร อาการคล้ายกับอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าของลูกกระต่ายกระตุ้นความสนใจของคุนได้ชะงัด เด็กหนุ่มผงกหัวขึ้นมองหน้าเพื่อนข้างบ้านพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไจ๋จะลองอะไร”

“ไจ๋อยากทำแบบนั้นให้เฮียคุน” คนพูดยิ้มเขิน

“ทำอะไร” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเห็นแววตาซุกซนปนตื่นเต้นของไจ๋ก็เริ่มจะอดรนทนไม่ไหว จิตใจพลันเตลิดไปไกลจนแทบจะกู่ไม่กลับ...

จะใช่สิ่งที่เขาอยากขอให้ไจ๋ลองทำไหมนะ

“ไจ๋อยากละ เลีย” พูดมาถึงตรงนี้ อาคันตุกะก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะหลุบตามองลงไปยังอวัยวะของอีกฝ่ายที่นอนสงบอยู่ใต้สะดือ

เมื่อครู่ที่เผลอไผลนึกภาพในหัวไปล่วงหน้า หัวใจคุนก็เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ทว่าทันทีที่ตระหนักได้ว่า ความต้องการของพวกเขาตรงกัน ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายก็เต้นเร็วจนทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวต้องสูดลมหายใจเข้าออกอย่างแรงอยู่หลายครั้งเพื่อระงับความตื่นเต้น

“ไจ๋อยากเลีย... ของเฮียเหรอ” เด็กหนุ่มเลียปากพลางมองสบตากับคู่สนทนา ต่อเมื่อเห็นความแน่วแน่ในแววตาสุกใสคู่นั้น เขาก็ลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ความฝันต้องห้ามที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดหลายปีกำลังจะกลายเป็นความจริงแล้วใช่ไหม?!!

“อื้อ” ไจ๋ผงกหัวพลางเม้มปากเป็นเส้นตรง เขากวาดตามองใบหน้าของเฮียคุนอย่างช้าๆ ต่อเมื่อตระหนักได้ว่า ทุกๆ องคาพยพบนใบหน้าคนรักช่างดูดีเสียนี่กระไร เด็กชายก็อดรู้สึกขวยเขินระคนภาคภูมิใจไม่ได้

เฮียคุนหล่อจัง...
ทำไมแฟนไจ๋ถึงหล่อขนาดนี้นะ


แม้จะประหม่า แต่คนโตกว่าก็พยายามควบคุมน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติ “เอาดิ” พูดจบ เด็กหนุ่มก็ผงกหัว พับหมอนที่หนุนอยู่เป็นสองทบเพื่อยกต้นคอให้สูงขึ้นอีกนิด

ไจ๋ค่อยๆ คืบเคลื่อน ขยับร่างกายลงต่ำ ก่อนจะย้ายไปปักหลักคุดคู้อยู่ตรงหว่างขาของเพื่อนข้างบ้าน เมื่ออยู่ในพิกัดที่น่าพอใจ เด็กชายก็ใช้มือข้างที่ถนัดนำร่อง ปลุกปั่นจนอวัยวะที่กำลังหลับใหลเริ่มตอบสนอง เขาจ้องมองความเปลี่ยนแปลงของท่อนเนื้อที่อยู่ในมือตาไม่กะพริบ ชั่วอึดใจที่รับรู้ได้ว่า ลำลึงค์กระตุกรั้งเบาๆ ไจ๋ก็อ้าปาก แลบลิ้นแล้วบรรจงสัมผัสส่วนปลายคล้ายกับชิมลาง

“...อืม...”

เสียงครางต่ำที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอของเฮียคุนชวนให้คนฟังรู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก เด็กชายถ่างขากรรไกรแล้วมอบสัมผัสเปียกลื่นชื้นชุ่มคลุมลงบนความต้องการของอีกฝ่าย จากนั้นจึงตวัดปลายลิ้นทักทายหัวหยักอย่างใกล้ชิด ไจ๋นึกทบทวนขั้นตอนต่างๆ อ้างอิงจากบทเรียนที่ตนทุ่มเทศึกษามาเป็นอย่างดี ทว่าทันทีที่เริ่มปวดกรามและกระพุ้งแก้ม เขาก็ห่อปากแล้วออกแรงดูดส่วนปลายเบาๆ ไม่ทันไร ท่อนเนื้อร้อนผ่าวก็พองขยายทั้งยังแจกจ่ายของเหลวรสเฝื่อนคาวตามมาติดๆ

“...แค่กๆ ...” ไจ๋พยายามกลั้นไอแล้วรีบกลืนสิ่งที่ตกค้างอยู่ในปากลงคอโดยเร็ว

“ไจ๋!” ท่าทางกระอักกระอ่วนชวนให้สงสารของไจ๋ทำเอาทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเร่งสะกดความสุขล้ำหลังเสร็จสม เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นแล้วคว้าตัวลูกกระต่ายมากอดปลอบ พลางลูบแผ่นหลังนวลเนียนไม่หยุด “เฮียขอโทษ”

“ไม่... แค่กๆ ... ไม่เป็นระ... แค่ก!” อาคันตุกะหลับตาพลางส่ายหน้า โบกมือไปมาเป็นพัลวัน แม้จะกลืนกินทุกหยาดหยดจนหมดจดแล้วก็ตาม แต่ลมหายใจก็ยังไม่กลับเป็นปกติ เด็กชายจึงไอไม่หยุด

เจ้าถิ่นผุดลุกขึ้นจากเตียงแล้วคว้ากางเกงมาสวมใส่ “เดี๋ยวเฮียลงไปเอาน้ำมาให้ ไจ๋นอนพักก่อนนะ” ว่าแล้ว ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็จัดท่าทางให้ลูกกระต่ายนอนราบอย่างดิบดี จากนั้นจึงหยิบเสื้อยืดขึ้นพาดบนหัวไหล่แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว

•✤•✤•✤•

“คุนกินขนมจีบหรือยัง” หาญกล้าควงกุญแจรถมอเตอร์ไซค์พลางเอ่ยกับหลานชายที่กำลังกึ่งวิ่งกึ่งกระโดดขึ้นบันไดขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน

“ยังครับ เดี๋ยวค่อยลงไป”

“พี่จะไปตลาดวัดกลาง ไปด้วยกันปะ” ขณะสนทนา ชายหนุ่มก็สังเกตเห็นขวดน้ำเย็นกับแก้วหนึ่งใบในมือคุน จึงไพล่นึกไปถึงลูกข้างบ้าน

คุนเอาน้ำขึ้นไปกินบนห้อง... ไจ๋ก็อยู่ในห้องงั้นเหรอ?

เด็กหนุ่มเองรับรู้ได้ถึงสายตาของน้าชาย จึงเผลอขยับมือข้างที่ถือขวดน้ำเย็นอ้อมไปไว้ด้านหลัง คุนยิ้มบางพลางส่ายหัว แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแฝงความเกรงใจเอาไว้เต็มเปี่ยม “วันนี้ผมจะดูหนังกับไจ๋ ไว้ค่อยไปวันหลังได้ไหมครับ”

“อ้อ อืม” หาญกล้าผงกหัวหงึกหงักก่อนจะทักขึ้นด้วยความเป็นห่วง “ทำไมไม่พาไจ๋ออกมาดูข้างนอกล่ะ จอคอมฯ เล็กแค่นั้น ดูหนังไม่สนุกหรอก”

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวโคลงหัวน้อยๆ พลางยิ้มมุมปาก “ดูคอมฯ ก็ได้ครับ จะได้ไม่กวนคนอื่น”

ท่าทางกระมิดกระเมี้ยนของคู่สนทนาทำให้คนเป็นน้าอดพูดจาหยอกเย้าไม่ได้ “อ๋อ... ดูหนังอย่างว่ากันล่ะสิ ถึงได้ไม่ออกมาดูข้างนอก” พูดจบ ชายหนุ่มก็จุปากพลางกระหยิ่มยิ้มย่อง ซ้ำยังตวัดสายตาขึ้นมองหน้าหลานชายอย่างยั่วล้อ

“...อ่า ครับ...” คุนไม่คิดจะแก้ตัว เพราะน้าชายจะพูดเรื่องจริง แต่ที่มากไปกว่านั้น คือ เขาอยากจบบทสนทนาให้เร็วที่สุด จะได้กลับเข้าไปหาไจ๋เสียที

“ร้ายนะเรา เดี๋ยวนี้หัดชวนเพื่อนเสียคนแล้วเหรอ” หาญกล้าผงกหัวชอบใจ ทว่าอยู่ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้เลยโพล่งคำถามออกไปทันที “ไจ๋ดูรู้เรื่องใช่ไหม”

คุนยิ้มแหยแต่ไม่ต่อความยาวสาวความยืด ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ให้ความร่วมมือ ซ้ำยังหมุนตัวก้าวฉับๆ ตรงไปเคาะประตูห้องนอนของหลานชาย ฝ่ายเด็กหนุ่มที่ยังไม่ทันตั้งตัวจึงได้แต่มองตาม เพราะต่อให้เขาร้องห้ามก็คงไม่ทันการณ์แล้ว
.
.
.
.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ก่อนหน้านี้ ไจ๋ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ดังนั้นเมื่อหูแว่วเสียงเคาะประตู เด็กชายก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดท่อนขาและหน้าท้องเปล่าเปลือยของตัวเองเอาไว้ จากนั้นจึงขานรับทันควัน “ครับ”

เมื่อบานประตูเปิดกว้าง เด็กชายก็พบว่าพี่กล้ากำลังยืนเท้าแขนอยู่ตรงกรอบประตู ถัดไปทางด้านหลังเป็นเฮียคุนที่ทำหน้าตาคล้ายกับคนที่เพิ่งพ้นจากความตายมาหมาดๆ เห็นดังนั้น ไจ๋ก็อดขอบคุณความรอบคอบของตัวเองไม่ได้

ดีนะที่เมื่อกี้ไจ๋ลุกขึ้นมาใส่เสื้อเตรียมไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่

“ไจ๋”

“ครับ?” เจ้าของชื่อเอียงคอมองน้าชายเพื่อนพลางแอบขยับปลายนิ้ว ลูบชายผ้าห่มให้ยิ่งแนบสนิทกับผิวอ่อนเหนือต้นขา

“อย่าดูหนังเยอะจนหมกมุ่นรู้ไหม เดี๋ยวก็เรียนหนังสือไม่รู้เรื่องกันพอดี” หาญกล้าส่งสายตาล้อเลียนให้เด็กชายก่อนจะบุ้ยใบ้ไปยังคอมพิวเตอร์พกพาตรงปลายเตียง

“ครับ” อาคันตุกะผงกหัวรับแล้วก้มหน้าลงจนคางชิดอก เขาอาศัยท่าทางดังกล่าวปกปิดสีหน้าเขินอายกับอาการร้อนรนหลุกหลิกของตนเอง

แกล้งไจ๋จนใบหน้าเปลี่ยนสีได้ ชายหนุ่มก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยเต็มที่ หาญกล้าอมยิ้มจนแก้มแทบปริจากนั้นจึงหันกลับไปตบบ่าหลานชายแล้วหยอกเย้าอย่างเป็นกันเอง “อยากรู้อะไรก็มาคุยกับพี่ได้นะ รับรอง พี่ไม่บอกป๊าหรอก”

“ครับ” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวรับคำแล้วซุกซ่อนความรู้สึกตระหนกไว้กับลวดลายปาร์เกต์บนพื้น ฝ่ายหาญกล้าที่เห็นหลานชายก้มหน้างุดก็เผลอคิดไปว่า คู่สนทนาคงกำลังอับอายจนไม่กล้าสบตา ชายหนุ่มเลยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผิวปากแล้วหมุนตัว ก้าวลงบันไดไปอย่างอารมณ์ดี

•✤•TBC•✤•

ประกาศ ประกาศ หลังจากตอนนี้เป็นต้นไป
พวกเราจะเริ่มนับถอยหลังสู่สิบตอนสุดท้ายก่อนจะบอกลาภาคแรกของน้องไจ๋กับเฮียคุนแล้วนะคะ
ดังนั้นใครที่กังวลว่าพวกเด็กๆ จะหวานกันเกินไป ก็ไม่ต้องเป็นห่วงไปค่ะ
ตรงข้าม เราอยากแนะนำว่าควรกักตุนความชุ่มชื่นหัวใจเอาไว้ให้มากๆ
เพื่อที่ตอนรับชมเหตุการณ์ช่วงท้ายของภาค จิตใจจะแข็งแกร่ง พร้อมรับทุกแรงกระแทกอย่างไม่หวั่นไหว

ย้ำอีกครั้งว่า หลังจากภาคนี้ไป เพื่อไม่ละเมิดกฎของเล้า เราจะไม่ลงเนื้อหาในเล้าเป็ดแล้วเด้อ
เพราะงั้น แม่ๆ ที่อยากติดตามเรื่องราวของน้องต่ายภาคผู้ใหญ่ ก็เริ่มขยับขยาย หาช่องทางอื่นๆ ที่โปรดปรานไว้แต่เนิ่นๆ
จะได้รับชมโดยไม่ขาดตอนนะคะ ^_^

จบตอนนี้ด้วยความหวาดเสียวนิดหน่อย ส่วนตอนหน้าจะเป็นเรื่องราวหลังเปิดเทอมชั้นม.สาม
จิ้งจอกเด็กก็จะชักนำน้องต่ายไปทำเรื่องแซ่บๆ กันที่อื่น ที่ไม่ใช่เตียงค่ะ (555 ความกล้านี้)
รอติดตามกันนะคะว่าเฮียคุนกับไจ๋จะไปเล่นสนุกกันที่ไหน และผลจะเป็นอย่างไร

ใครที่เล่นทวิตเตอร์อย่าลืมติดแท็ก #พิษข้างบ้าน ด้วยนะคะ เราจะตามไปอ่านทวิตของคุณแน่นอนค่ะ
ย้ำอีกครั้ง นอกจากสถานการณ์โควิดจะยังน่าเป็นห่วงแล้ว ช่วงนี้อากาศหนาว แถมบางวันยังมีฝุ่นหนา
ดังนั้น ก่อนออกจากบ้าน อย่าลืมใส่หน้ากากที่กันทั้งฝุ่น ทั้งเชื้อไวรัส หากไม่จำเป็น ไม่ควรสัมผัสใบหน้าและดวงตา
หมั่นล้างมือจนเป็นนิสัย และรักษาระยะห่างจากคนรอบข้างด้วยนะคะ รักทุกคนมากเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความเป็นห่วง
เจอกันอีกสามวันข้างหน้า ส่วนสุดสัปดาห์นี้ก็ขอให้เป็นช่วงเวลาดีๆ ของทุกคนเช่นเคยนะคะ ^_^
ทางเข้าเพจเรา (กดตรงนี้ได้เลยค่ะ ^^)

•✤•K. narongyut:•✤•
หึๆๆๆๆ เราเอ็นดูและสงสารคุณ narongyut มากเลยค่ะ ส่วนที่เป็นห่วงพี่ริวนั่นก็น่ารักมากๆ แต่ส่วนที่เมนต์ถึงเฮียคุนนั่นก็ทำเรายิ้มได้ตลอดๆ คือมันเป็นความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างหมั่นไส้จิ้งจอกเด็ก และห่วงใยพี่ริวอย่างนั้นใช่ไหมคะ

ส่วนตัวเราเคยดูเรื่องน้ำพุ (เวอร์ชั่นอำพล) ค่ะ แต่เพราะดูตอนเด็กๆ เลยจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ รู้แค่ว่า พอคุณ narongyut บอกว่าพี่ริวใช้ชีวิตเหมือนน้ำพุ เราก็เข้าใจความรู้สึกของคุณ narongyut เลยค่ะ แต่กระซิบนิดนึงว่า ปลายทางที่รอพี่ริวอยู่ ต่างจากน้ำพุค่ะ เพราะงั้น คุณ narongyut สบายใจได้นะคะ ^_^


•✤K.วายซ่า:•✤•
ความใสซื่อของน้องต่ายเข้าขั้นสุดโต่งไปเลยค่ะ พูดจาแต่ละคำ คือเซ็นเซอร์ดูดเสียงกันแทบไม่ทัน ซึ่งนี่จะกลายเป็นเอกลักษณ์ของน้องต่ายโหมดพร้อมสู้ศึกบนเตียงไปเลยค่ะ (แม้ว่าไจ๋จะไม่พูดคำหยาบ แต่ไจ๋จะเปิดเผยและตรงไปตรงมากับคู่นอนจนชวนให้เขินไปเลยค่ะ)

อย่างไรก็ดี นับจากตอนนี้เป็นต้นไป เฮียคุนจะพาน้องต่ายออกไปสัมผัสบรรยากาศนอกห้องนอน และสอนให้น้องรู้ว่า เซ็กส์ไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียงเท่านั้นค่ะ 5555 เพราะงั้นคุณวายซ่าก็ไม่ต้องเป็นห่วงไปนะคะว่า เฮียคุนจะเก็บน้องไว้นัวในห้องเพียงอย่างเดียว 5555

รักคุณวายซ่ามากนะคะ จุ๊บๆๆๆๆ


•✤•K.Ac118:•✤•
แหม่ จะต้องเป็นเพราะคำทำนายของเจเจ้แน่ๆ เลยค่ะที่บันดาลให้น้องต่ายได้ชิมจูป้า จุ๊บส์แบบเร็วทันตาเห็น แถมลูกต่ายน้อย ผู้เชี่ยวชาญด้านอย.ยังสู้สุดใจ ไม่ยอมปล่อยให้สินค้ามาตรฐานเล็ดลอดไปจากปากเลยสักหยด (อิอิ เหล่มองหน้าเจเจ้แล้วก็กระหยิ่มยิ้มย่องอย่างรู้กัน)

ขอบคุณสำหรับกรรไกรที่ยื่นให้จิ้งจอกเด็กนะคะ แต่คาดว่าน่าจะไม่ต้องใช้ เพราะลูกต่ายน่าจะชอบให้เฮียไว้ผมยาวสลวยอยู่พอสมควรค่ะ 555 (โอ๊ยนี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย สัปดี้สัปดนดีแท้?!!) ส่วนเรื่องที่ว่าเฮียเม้งจะภูมิใจในตัวลูกชายหรือไม่ อดใจรออีกไม่นาน เฮียเม้งจะมาให้คำตอบแก่ทุกคนแน่ๆ ค่ะ

ป.ล. เราดีใจมากเลยค่ะที่คุณ Ac118 ชอบตอนที่แล้วเพราะเราก็ชอบมากเหมือนกัน ฟีลแฟนนอนแก้ผ้าคุยกันแบบแมนๆ ฮิฮิ (ปาดน้ำหมากและน้ำลายรัวๆ ) รักคุณ Ac118 มากที่สุดในโลกเลย ช่วงนี้อากาศหนาวแถมยังฝุ่นเยอะด้วย คุณ Ac118 อย่าลืมดูแลตัวเองและฝากดูแลคุณแม่ด้วยนะคะ!


•✤•K.blove:•✤•
ตอนที่แล้วทำคุณ blove เขินตามไปหนึ่งรอบ ไม่รู้ว่าตอนล่าสุดนี่ คุณ blove จะคอมเมนต์แบบไหน (เฝ้ารออ่านด้วยใจจดจ่อ) ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์น่ารักๆ นะคะ เราอ่านไปยิ้มไป สำหรับความห่วงใยที่มอบให้กัน เราก็อยากจะบอกคุณ blove ว่า คุณ blove เองก็อย่าลืมดูแลตัวเองและคนรอบตัวให้ดีๆ ด้วยนะคะ ร่างกายและสุขภาพจิตที่แข็งแรงจะทำให้เราทำสิ่งที่อยากทำ ไปสถานที่ที่อยากจะไป และใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่ค่ะ รักคุณ blove มากๆ ไว้กลับมาเจอกันอีกน้า!


•✤K.ป้าหมีโคตรขี้เกียจ:•✤•
โอ๋ๆๆๆๆ คุณป้าหมีโคตรขี้เกียจ สู้ๆ นะคะ เราไม่รู้ว่าคุณป้าหมีฯ ทำงานอะไร แต่เราขอเป็นกำลังใจให้คุณป้าหมีโคตรขี้เกียจผ่านช่วงเวลางานรุมเร้าด้วยความราบรื่นน้า อย่างไรก็ดี อย่าลืมดูแลสุขภาพและเผื่อเวลาให้ตัวเองได้ผ่อนคลายบ้างนะคะ ร่างกายและจิตใจจะได้ไม่เครียดเกินไป

เอาจริงๆ ความตรงไปตรงมาของไจ๋เกี่ยวกับเรื่องเพศนี่จะติดตัวไจ๋ไปอีกนานเลยค่ะ อย่างไรก็ดี ตอนโตไจ๋จะไม่ได้ใสซื่อแบบนี้นะคะ แต่จะเปลี่ยนไปเป็นคนที่ซื่อตรงกับความต้องการทางเพศของตัวเอง อยากได้อะไร อยากทำอะไร ก็จะบอกกับคู่นอนโดยไม่ปิดบังค่ะ (แน่นอนว่าเฮียคุนจะว้าวมาก เท่านั้นยังไม่พอ คำพูดลุ่นๆ ของไจ๋ยังทำให้เฮียคุนคอแห้งผาก อยากเอาร่างกายเข้าปะทะกับลูกต่ายอยู่ตลอดเลยค่ะ 5555)

พี่ริวน่าสงสารจริงๆ ค่ะ เพราะฉะนั้น เราคงต้องรบกวนคุณป้าหมีโคตรขี้เกียจให้ติดตามอ่านสิบตอนสุดท้ายของภาคให้ดีๆ เพราะนอกจากเรื่องของคุนกับไจ๋แล้ว เรื่องของพี่ริวเองก็จะปิดฉากลงเช่นกันค่ะ ^_^ รักคุณป้าหมีโคตรขี้เกียจมากนะคะ ไว้ว่างๆ ค่อยกลับมาเม้าท์กันอีกน้า!!

ออฟไลน์ narongyut

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :haun4: น้องกระต่ายน้อย ฝึกวิชาจนชินแล้วครับ เข้าทางจิ้กจอกเด็กเลยทีนี้ เฮ้อออ จิ้งจอกเด็ก นี่พาน้องต่ายน้อยหมกมุ่นมากเลย เพื่อนๆมากันนิดเดียวคิดถึงนะครับ น้องป่านของเราเป็นไงบ้างนะครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✤ FriEndShit! / พิษข้างบ้าน || 99 || P.28 ||15.01.2021 ✤
« ตอบ #819 เมื่อ: 15-01-2021 20:04:52 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +197/-6
เฮียจิ้งจอกติดสกินชิพยิ่งกว่าเจ้าต่ายซะอีก ต่อหน้าเพื่อนก็ไม่เว้น ถึงขนาดข้าวฟ่างต้องมองบนเหม็นเบื่อได้นี่ ไม่ธรรมดาจริงๆ 555

ส่วนเจ้าต่ายน้านน ความก๋ากั่นนี้ได้แต่ใดมา หลงแฟนหนักพอกัน ดูหนังฝึกทฤษฎีแล้วก็ต้องลองปฏิบัติด้วยเลย สมใจเฮียจิ้งจอกยิ่งนัก ความฝันหลายปีที่ผ่านมาไม่ต้องเอ่ยปากก็บรรลุได้ด้วยเจ้าต่ายนี่เอง   o18

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 761
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-0
 :pighaun: อ๊ากกกก สมใจเฮียเเล้วมั้ยยย //ร้องกรี็ดดดดดดด อัดใส่หมอน!

ไจ๋ลูกก เฮียหลงนู๋จนไปไหนไม่รอดแล้ว จะบีบก็ตายจะคลายก็ตาย5555
หื่นกระหายลูกกระต่ายจนกลายเป็นปลาหมึก รุ่มร่าม จนเพื่อนระอาใจกันหมดแล้ววว

โอ้ยย พี่กล้าลูกกระต่ายที่เห็นหงิมๆขี้อาย พออยู่กับแฟนยั่วบดสู้ตายนะคร้าบบ

//ขอบคุณที่เป็นห่วงค่าา คุณน้อยหน่าเช่นกันค่ะ ดูแลตัวเองดีๆนะคะ ทั้งงโควิด ทั้งฝุ่นรุมเร้ากันเหลือเกิน ทางเรากินยากันไว้ตลอดค่ะ  กอดนุบนับแก้หนาวกันนน งุ้ยๆ :กอด1:

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1545
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +117/-0
พี่หาญกล้าเดี๋ยวไก่ตื่น เกือบไปแล้ววววว ดูดิจะความแตกตอนไหน อย่าเพลอนะ 55555 โอ๊ยยยยที่คิดที่ฝันมาเนินนาน ไม่คิดว่าจะได้เห็นในเร็ววันนี้ นี่แค่ชิมลางนะ เลียไปเบาๆ อาร๊ายยย  :impress2:  สองคนนี้ว่าหื่นแล้ว แต่เราหื่นกว่าบอกเลย 5555 เฮียคุนก็นวยนวดลูกกระต่ายได้ตลอด  :-[ อนาคตข้างหน้าเข้ามหาลัยจะไปกันทางไหนบ้างหนอ ทั้งมีเป้าหมายแล้วและยังไม่มี รอค้นหาตัวเอง เอาใจช่วยนะเด็กๆ ขอบคุณนะคะที่มาต่อยาวเลย  :pig4: :pig4: :pig4: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ ป้าหมีโคตรขี้เกียจ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-0
เหม็นความรักจริงจริ๊งงงงง แฟนคนแรกอะเนอะ เห่อเป็นธรรมดา เดี๋ยวจับเดี๋ยวหนุบเดี๋ยวหนับ จากจิ้งจอกกลายร่างเป็นปลาหมึกแล้ว เข้าใจไจ๋นะว่าไม่อยากให้เพื่อนผิดสังเกตแต่เฮียคุนคือด้านแล้ว(?) ข้างฟ่างยังสังเกตได้เลย แต่ตะวันมีเรื่องให้คิดคงไม่ทันได้สนใจมาก ส่วนปอก็...ปล่อยให้ไปขี้แหละดีแล้ว

เด็กๆเริ่มคุยกันเรื่องอนาคตแล้ว พอคุณน้อยหน่าให้เตรียมรับแรงกระแทกนี่ใจไม่ดีเลย ต้องม่ามากๆแน่  :heaven

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +294/-4
    • facebook
- 100 -


“เย็นนี้พวกมึงเล่นบาสกันไปก่อนเลยนะ กูไม่รู้ว่าจะประชุมเสร็จกี่โมงว่ะ” ตะวันวาดเอ่ยพลางวางแก้วน้ำลงบนจานข้าวเปล่าของตัวเอง

“ประชุมอะไรของมึงอีกวะ” ปอเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย ตั้งแต่เปิดเทอมมา เขาเห็นตะวันต้องเข้าประชุมแทบทุกวันเลยอดเวทนาท่านประธานนักเรียนที่เคารพไม่ได้

“งบฯ กิจกรรม” คนพูดถอนหายใจยาว “น่าจะตีกันเหนื่อยว่ะ”

“พี่คุนคะ”

น้ำเสียงประหม่าไม่คุ้นหูทำให้บทสนทนาระหว่างมื้ออาหารหยุดชะงักกลางคัน คุนรวบช้อนส้อมวางไว้ตรงกลางจานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องที่กำลังยืนกัดฟันยิ้มสู้อยู่ตรงข้างโต๊ะกินข้าว ปีนี้พวกเขากลายเป็นพี่ม.สามแล้ว การจับจองโต๊ะในโรงอาหารจึงเป็นเรื่องง่ายดาย ซ้ำยังนั่งแช่ได้เนิ่นนาน ไม่มีใครกล้ามายืนถลึงตามองกดดันเหมือนเมื่อตอนม.หนึ่งอีก ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าจุดประสงค์ของน้องผู้หญิงแปลกหน้าย่อมไม่ใช่การหาที่นั่ง

“เพื่อนหนูอยากได้เอ็มของพี่อะค่ะ” ว่าแล้ว เด็กหญิงก็ชี้นิ้วไปยังโต๊ะม้าหินด้านนอกโรงอาหาร ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวไม่ได้มองตาม ทว่าเพื่อนอีกสี่คนกลับเหลียวไปมองทันที

“หนูขอเอ็มพี่ไปให้เพื่อนได้ไหมคะ”

“ขอโทษครับ พี่ไม่สะดวก ขอไม่ให้นะ”

ผู้กล้าหน้าหดเหลือสองนิ้ว เด็กหญิงหันไปมองสบตากับเพื่อนๆ เพื่อขอกำลังใจ จากนั้นจึงยกมือขึ้นไหว้รุ่นพี่คนดังปลกๆ “พี่คุนให้หนูเถอะนะคะ ถ้าหนูกลับไปแล้วไม่ได้เอ็มของพี่ไปด้วย เพื่อนหนูต้องร้องไห้แน่ๆ เลยค่ะ”

คุนสูดลมหายใจยาว เขาพยายามอดกลั้น ไม่แสดงท่าทางหงุดหงิดออกไป ไจ๋รับรู้ได้ว่าเพื่อนข้างบ้านเริ่มไม่พอใจเลยยื่นมือไปลอบจับมือเฮียคุนใต้โต๊ะแล้วบีบเบาๆ ต่อเมื่ออีกฝ่ายสอดนิ้วทั้งห้าประสานฝ่ามือแนบแน่น ทั้งยังเขี่ยหลังมือกันอย่างมีเลศนัย ใบหน้าขาวผ่องก็ร้อนผ่าวจนเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อในบัดดล

อ๋า เฮียคุนก็คิดแบบนั้นเหมือนกันงั้นเหรอ?!

“น้องไปบอกเพื่อนนะว่าไม่ต้องร้องไห้ เพราะพี่ไม่เคยให้เอ็มใคร” เสร็จธุระกับรุ่นน้อง คนพูดก็หันไปเอ่ยกับพวกเพื่อนๆ อีกสามคนพลางพยักหน้า บอกใบ้ให้ลูกกระต่ายเตรียมตัว “เดี๋ยวพวกกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เจอกันบนห้อง”

“ปะไจ๋” พูดจบ ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็ฉวยจานข้าวของไจ๋มาซ้อนบนจานของตัวเองก่อนจะผงกหัวให้สัญญาณแก่คนข้างตัว ไจ๋หันไปยิ้มตาหยีให้ข้าวฟ่างแล้ววิ่งห้อตามหลังเพื่อนข้างบ้านออกจากโรงอาหารไปทันที
.
.
.
.
ช่วงพักกลางวัน ในห้องน้ำมักมีคนพลุกพล่าน ไจ๋เหลือบมองสีหน้าของเฮียคุนคล้ายกับปรึกษาลู่ทาง ต่อเมื่ออีกฝ่ายเดินตัวปลิวเข้าไปหยุดยืนประจำที่ตรงหน้าซองปัสสาวะ ความรู้สึกตื่นเต้นอันเป็นผลจากสัมผัสหยอกเย้าเมื่อครู่ก็พลันจางหาย เด็กชายนึกตำหนิตัวเองที่เอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องใต้สะดือจนเผลอเข้าใจเจตนาของเพื่อนข้างบ้านผิดไปถนัดใจ

วันๆ เอาแต่คิดจะทำแบบนั้นกับเฮียคุน เฮียคุนไม่ได้ลามกขนาดนั้นซะหน่อย... ทำไมเป็นคนแบบนี้นะไจ๋?!

หลังจากปลงตก ไจ๋ก็ก้าวฉับๆ เข้าไปถ่ายเบาใกล้กับเพื่อนข้างบ้านด้วยไม่อยากเสียฟอร์ม

“เย็นนี้ไปวัดกลางกันไหม” ทันทีที่เสร็จกิจ ไจ๋ก็เอ่ยถามพร้อมกับรูดซิปขึ้น ทว่าขณะดึงสายเข็มขัดเตรียมสวมกางเกง เขาก็โดนเพื่อนข้างบ้านจูงมือให้เดินตามกันเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่ง

“เฮี...?!”

หางเสียงถูกปลายลิ้นชุ่มฉ่ำกลืนกินไปจนสิ้น แม้ไจ๋จะตกใจที่สัมผัสปลุกเร้ามาเย้าเยือนกะทันหัน แต่ลึกๆ แล้ว เขากลับไม่ต่อต้านเนื่องจากรอคอยโอกาสนี้มาตั้งแต่ต้น เด็กชายเลื่อนสองมือขึ้นคล้องไหล่ รั้งคอเพื่อนข้างบ้านลงต่ำก่อนจะเอียงคอ เบี่ยงใบหน้า แลกเปลี่ยนรสจูบล้ำลึกกับอีกฝ่ายอย่างซ่านซึ้ง

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวสอดหัวเข่าเข้าแทรกกลางหว่างขา ก่อนจะยกกสะโพกขึ้นเสียดสีกับลำตัวท่อนล่าง ไจ๋รู้สึกวาบหวามในใจเมื่อรับรู้ได้ว่า ฝ่ามือร้อนระอุคู่นั้นขยำแก้มก้นทั้งสองข้างอย่างกับจะคั้นน้ำออกมาเสียให้ได้

แม้สถานที่จะไม่เป็นใจ แต่ร่างกายของไจ๋กลับตอบสนองว่องไว เด็กชายกระดกบั้นท้ายถูไถท้องน้อยโต้ตอบ การท้าทายคล้ายกับไม่ยอมเสียเชิงครั้งนี้มีผลตอบแทนเป็นจุมพิตหนักหน่วงที่ช่วงชิงลมหายใจไปเกือบหมด ทว่าทันทีที่เพื่อนข้างบ้านสอดปลายนิ้วล่วงล้ำเข้ามาในขอบกางเกงใน เด็กชายก็ส่งเสียงโต้แย้งในลำคอ

“อื้อ! อื้อ!”...ไม่ได้ ทำแบบนี้ไม่ได้!

ทั้งที่ตั้งใจจะห้ามปราม แต่พอเฮียคุนกอบกุม เคล้นคลึงท่อนเนื้อตรงหว่างขาเพียงชั่วอึดใจ ไจ๋ก็ตัวอ่อนยวบ ลืมสิ้นทุกสิ่ง เขาไม่เคยปฏิเสธเพื่อนข้างบ้าน ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายหยิบยื่นความเสียวซ่านเกินต้านทานให้แก่กันเป็นประจำ ต่อให้สัมผัสเล็กน้อยนั่นจะแผ่วเบาสักแค่ไหน เด็กชายก็จะเต็มใจตอบสนองอย่างเต็มที่เสมอ

เด็กชายขยับสะโพกโยกไปตามจังหวะที่เพื่อนข้างบ้านกำกับ แต่เมื่อหูแว่วเสียงความเคลื่อนไหวจากอีกฟากของประตู เรือนร่างที่เคลื่อนไหวอย่างมัวเมาก็ชะงักกึก ไจ๋บีบหัวไหล่พร้อมกับอ้อนวอนอีกฝ่ายผ่านสายตา ทว่าเฮียคุนกลับไม่ปรานี ซ้ำยังปลุกเร้ากันไม่หยุด

“ปวดขี้ว่ะ แม่งเอ๊ย ไม่มีห้องไหนว่างเลยเหรอวะ”

มีคนมา?!!

“มึงลองเปิดประตูดูดิ บางห้องก็ไม่มีคนหรอก”

เฮียคุนอย่าเพิ่ง... หยุดก่อน!!!

เสียงสนทนากับฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทุกที ไจ๋หวาดหวั่นจนร่างสะท้าน เขาทั้งผลัก ทั้งดิ้น ทั้งต่อต้าน แต่เพื่อนข้างบ้านก็ยังรั้น ขยับมือรูดรั้งร่างกายกันอย่างเมามัน

ปัง!

ชั่วขณะที่ประตูห้องน้ำโดนทุบ เด็กชายก็พลันตกใจจนลืมตัว พุ่งถลาเข้าหาเฮียคุน ต่อเมื่อเสียงฝีเท้าด้านนอกคล้ายกับเลยผ่านไป ไจ๋ก็ปลดปล่อยออกมาทันที

“ไจ๋ทำให้เฮียมั่งสิ”

ทั้งที่ร่างกายยังกำซาบกับความรู้สึกสุขสมเกินบรรยาย แต่เสียงกระเส่าที่กระซิบเร่งเร้าข้างๆ ใบหูกลับทำให้คนฟังนึกถึงใบหน้าแต้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเพื่อนข้างบ้านได้ถนัดชัดเจน เด็กชายต่อยต้นแขนพร้อมกับถลึงตามองค้อนเพื่อนข้างบ้านอย่างเคืองขุ่น

แทนที่จะสลด ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวกลับขบเม้มแก้มไจ๋จนเกือบชอกช้ำ ซ้ำยังกระซิบอ้อนกันด้วยน้ำเสียงหวานหูไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย “คนดี... ชักให้เฮียหน่อยนะ ดูสิ ไจ๋ทำเฮียแข็งไปหมดแล้ว”

ลองว่าโดนออดอ้อนแบบนี้ มีหรือที่คนฟังจะทนทำใจแข็งได้ลงคอ...

แต่ก่อนที่ไจ๋จะยอมทำตามใจ ขอเขาดัดนิสัยตัวแสบสักหน่อยเถอะ

“ซี้ดส์!”

ไจ๋อ้าปากงับต้นแขนของเพื่อนข้างบ้านก่อนจะควักท่อนเนื้อร้อนผ่าวออกมาปู้ยี่ปู้ยำด้วยความหมั่นไส้

•✤•✤•✤•

“นี่ๆๆๆ เมื่อกี้ตอนกูไปเข้าห้องน้ำอะ” ปอที่เพิ่งหย่อนก้นลงนั่งเอ่ยกับเพื่อนทั้งสามคนด้วยท่าทางตื่นเต้นระคนยินดี “มีน้องม.สองเอานี่มาให้กู น้องเขาบอกกูว่า กูร้องเพลงโคตรเพราะ แล้วเขาก็จะคอยเป็นกำลังใจให้กูด้วยโว้ย” ว่าแล้ว เด็กหนุ่มก็วางโหลแก้วทรงกลมที่ด้านในบรรจุลูกอมรูปหัวใจสีแดงเรียงต่อกันเป็นพืดลงบนกองหนังสือการ์ตูน ปอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางกอดอกจ้องมองของขวัญที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะม้าหินไม่วางตา

“น้องม.สองที่มึงว่านี่ผู้หญิงหรือผู้ชายวะ” คุนเย้าพลางยักคิ้วยั่วประสาทเพื่อนรุ่นน้อง

“ก็ต้องผู้หญิงดิวะ มึงถามอะไรเนี่ย” คนพูดโมโหจนสูดลมหายใจดังฟืดฟาดพร้อมกับตวัดสายตามองทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวอย่างเกรี้ยวกราด

“อ้าว ก็ตอนแรกมึงบอกว่ามึงไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็มีน้องเอาของมาให้” คนเกิดก่อนหันไปยิ้มกับไจ๋และข้าวฟ่างพลางอธิบายอย่างใจเย็น “ถ้าไม่ใช่ผู้ชาย เด็กผู้หญิงที่ไหนจะกล้าเอาของไปให้มึงถึงในห้องน้ำวะ”

“น้องเขาเอาของมาให้กูตรงหน้าตึกเรียนโว้ย” ปอปรายตามองเพื่อนรุ่นพี่อย่างเหลืออด “มึงนี่นะ คิดแต่ละอย่างไม่สร้างสรรค์เล้ย!”

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวแสร้งไม่ใส่ใจสีหน้าไม่รับแขกของคู่สนทนา เขายื่นมือข้างที่ยังว่างไปตรงหน้าปอก่อนจะกระดิกนิ้วริกๆ แล้วเชิดคางบุ้ยใบ้ทวงของกิน “ขอเม็ดนึงได้ปะ”

“เรื่องดิ!” เด็กหนุ่มฉวยขวดโหลไปวางไว้มุมของโต๊ะ “น้องเขาให้กูโว้ย!”

“อะไรวะ ทีกูได้ของมา กูยังไม่หวงเลยนะเว้ย” คนเกิดก่อนค่อนด้วยน้ำเสียงยานคางคล้ายตั้งใจจะกวนประสาทคู่สนทนามากกว่าจะหวังลูกอม

“มึงไม่หวงแต่กูหวงโว้ย!”

“ขอเรากินมั่งดิ” คราวนี้เป็นขวัญชีวินที่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เธออยากกินจริงๆ เหรอ” ปอเลิกคิ้วมองเด็กหญิงคล้ายกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“อือ” ข้าวฟ่างผงกหัวยืนยัน ทีแรกหล่อนก็ไม่คิดจะร่วมสังฆกรรมด้วยหรอก แต่พอเห็นปอทำท่าทางหวงของยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ เด็กหญิงก็อดหมั่นไส้คนขี้งกไม่ได้

“...เอ่อ...” เด็กหนุ่มมองหน้าเพื่อนทั้งสามคนด้วยความลังเล

ถ้ายอมลงให้ข้าวฟ่าง ก็ไม่มีเหตุผลที่จะห้ามไม่ให้ไอ้พี่คุนกินลูกอม
เฮ้อ รู้งี้ไม่เอามาอวดคนอื่นซะก็ดี
แต่จะไม่ให้ข้าวฟ่างกินจริงๆ น่ะเหรอ ที่ผ่านมา ข้าวฟ่างแทบไม่เคยเอ่ยปากขออะไรจากเขาก่อนเลยนะ...


“อะ เธอกินดิ” ปอเปิดฝาขวดโหลแล้วยื่นไปตรงหน้าเด็กหญิง ถ้าถามใจเขา ปอไม่อยากให้คนอื่นแตะต้องของขวัญชิ้นแรกจากแฟนคลับเลยสักนิด แต่ลองว่าอีกฝ่ายเป็นข้าวฟ่าง เด็กหนุ่มก็ยอมแพ้หมดรูป

“ขอบใจนะ” ขวัญชีวินยิ้มบางพลางใช้ปลายนิ้วคีบลูกอมเข้าปากก่อนจะหันมาชักชวนเพื่อนสนิท “ไจ๋กินไหม เดี๋ยวเราป้อน”

“ม่าย” เจ้าของชื่อส่ายหัวแล้วยิ้มแหยให้ข้าวฟ่าง จากนั้นจึงหันไปส่งสายตาปลอบใจให้ปอ

“หึๆๆๆ” เมื่อสังเกตเห็นรอยแหว่งในขวดโหล คุนก็หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ ต่อเมื่อโดนลูกกระต่ายดีดมะกอกเข้าอย่างจัง เด็กหนุ่มก็เม้มปากแล้วยืดอกนั่งตัวตรงอย่างสำนึกผิด

ปอเหลือบมองขวดโหลแล้วก็ถอนหายใจ เด็กหนุ่มไม่อยากจมปลักกับความเสียดายเลยเบนความสนใจไปที่เพื่อนคนอื่นแทน “แล้วนี่วันนี้มึงไม่เล่นบาสเหรอวะ”

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวยักไหล่ เอ่ยตอบอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ว่ะ กูขี้เกียจ”

“ไจ๋ มาอีกแล้ว” ขวัญชีวินชี้ชวนให้เพื่อนสนิทมองตามกลุ่มเด็กผู้หญิงที่เพิ่งเดินผ่านโต๊ะม้าหินของพวกเขาไปหมาดๆ เจ้าของชื่อกระตุกยิ้มแล้วเกร็งข้อนิ้ว ดีดมะกอกเพื่อนข้างบ้านเต็มแรง

“โอ๊ย!”

ไจ๋กับข้าวฟ่างหัวเราะร่วนเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของเพื่อนรุ่นพี่

“พวกมึงเล่นอะไรกันวะ”

“ไจ๋กับพี่คุนแข่งกันดีดมะกอก” ขวัญชีวินอมยิ้ม หล่อนครึ้มใจจนช่วยออกหน้าอธิบายแทนไจ๋ที่กำลังลูบหลังลูบไหล่ปลอบประโลมจิตใจของเพื่อนรุ่นพี่ให้จ้าละหวั่น “ถ้าผู้หญิงคนไหนเดินผ่านมาแล้วมองพี่คุน ไจ๋จะได้ดีดมะกอกหนึ่งที แต่ถ้ามีผู้ชายมองมาทางนี้ พี่คุนจะได้ดีดมะกอกไจ๋”

ตั้งแต่วันเปิดเทอมเป็นต้นมา ข้าวฟ่างก็ดูออกแล้วว่า คู่หูเพื่อนข้างบ้านน่าจะขยับความสัมพันธ์กันจนข้ามขั้นไปถึงไหนต่อไหน กระนั้นหล่อนกลับเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน ซ้ำยังแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอาการเจ้าชู้มือไวของทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวที่มักจะเที่ยวทำตัวรุ่มร่ามใส่เพื่อนสนิทของหล่อนอยู่เป็นประจำ

“พวกมึงแม่งโคตรปัญญาอ่อนเลยว่ะ” ปอวิจารณ์อย่างไม่ไว้หน้าก่อนจะหันมายื่นข้อเสนอให้กับไจ๋โดยเฉพาะ “ถ้ามึงดีดไม่ไหว กูช่วยดีดแทนมึงได้นะไจ๋”

“มึงไม่ต้องเสือกเลย!” คุนด่าผู้หวังดี (แต่ประสงค์ร้าย) ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เขากำลังง้อไจ๋เรื่องที่เผลอเอาแต่ใจจนเป็นเหตุให้ลูกกระต่ายอกสั่นขวัญแขวนตลอดช่วงบ่าย เหตุอุกอาจในห้องน้ำทำเอาเพื่อนข้างบ้านงอนจนไม่ยอมหันมามองสบตากันเลยสักครั้ง ทันทีที่เลิกเรียน เด็กหนุ่มเลยรีบเสนอหน้ามาคอยนั่งประกบติดไจ๋ ทั้งยังยอมให้อีกฝ่ายดีดมะกอกกันครั้งแล้วครั้งเล่า

ฝ่ายไจ๋เองที่แม้จะยังโกรธเคืองเรื่องเมื่อกลางวันไม่หาย แต่เพราะข้อเสนอในการลงโทษเฮียคุนช่วยให้เขาได้ระบายความรู้สึกหึงหวงอีกฝ่ายลงได้นิดหน่อย เวลานี้เด็กชายเลยอารมณ์ดีสุดๆ

“เออมึง กูว่าจะบอกหลายทีแล้ว แต่ก็ลืม” อยู่ๆ ปอก็หันไปเอ่ยกับเพื่อนรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน

“หือ?” คุนดีดมะกอกไจ๋เบาๆ ก่อนจะเลิกคิ้วมองเพื่อนรุ่นน้องอย่างสนใจ

“ตอนปิดเทอมกูเจอพี่ริวโคตรบ่อยเลยว่ะ”

“มึงกับมันนัดเจอกันเหรอ” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเลิกคิ้วมองคู่สนทนาอย่างแปลกใจ ครั้งก่อนที่เขาไปบ้านสวนของริวอิจิ อีกฝ่ายไม่เคยพูดถึงเพื่อนรุ่นน้องเลยสักครั้ง ฝั่งปอเองก็เช่นกัน รายนี้แทบจะไม่เคยพูดจาพาดพิงถึงบุคคลที่สามถ้าไม่จำเป็น

สีหน้าซับซ้อนแกมสงสัยของคนเกิดก่อนทำเอาปอส่ายหัวดิก “เปล่า กูเจอมันอยู่กับพวกเด็กช่างที่โต๊ะสนุกใกล้ๆ ร้านอินเทอร์เน็ตอะ”

“อ๋อ เหรอวะ” คนโตกว่ามองเหม่อ

ปอเท้าแขนลงกับโต๊ะแล้วชะโงกหน้ามองคุนตาไม่วาง “มึงยังคุยกับมันอยู่เปล่าวะ”

“ก็คุยบ้างอะ ทำไมวะ”

“มึงบอกมันให้อยู่ห่างๆ พวกเด็กช่างได้ไหมวะ” คนพูดถอนหายใจอย่างหนักหน่วงคล้ายกับรู้สึกห่วงใยและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับบุคคลที่สามไปพร้อมๆ กัน “คนแถวบ้านกูเขาพูดกันว่า ไอ้พวกนั้นมันเล่นยา เผลอๆ น่าจะขายด้วย”

“จริงดิ” คู่หูเพื่อนข้างบ้านเหลือบมองหน้ากัน ไจ๋สังเกตเห็นความกังวลฉายชัดในแววตาคนรักเลยเลื่อนฝ่ามือขึ้นลูบท้องแขนของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

“ถึงกูจะไม่เคยเห็นพวกนั้นส่งยากับตา แต่เรื่องนี้น่าจะจริงว่ะ” พักหลังๆ ปอสังเกตเห็นว่า สายตรวจมักจะขับรถมอเตอร์ไซค์ผ่านละแวกบ้านของเขาเป็นประจำ การตรวจตราอย่างเคร่งครัดทำให้เด็กหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่า ตำรวจน่าจะกำลังจับตาดูใครสักคนอยู่อย่างใกล้ชิด ดังนั้นเมื่อปอพบว่า สหายเก่าคบค้าสมาคมกับกลุ่มบุคคลต้องสงสัย เขาก็อดเป็นห่วงเจ้าตัวไม่ได้

“ไว้ถ้าเจอมัน กูจะเตือนให้แล้วกัน”

“เออ ฝากด้วยเว้ย”

“พวกมึงคุยอะไรกันวะ หน้าดำคร่ำเครียดเชียว” ตะวันวาดทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ยังว่าง ต่อเมื่อสังเกตเห็นขวดโหลใส่ลูกอมบนโต๊ะ เขาก็หยิบมันขึ้นมาหมุนดูแล้วเอ่ยอย่างชื่นชม “โหของใครเนี่ย ลงทุนจัง”

“ของกู” ปอเชิดหน้า ยืดอกพลางฉีกยิ้มอวดฟันเกือบทั้งปาก “แฟนคลับกูให้มา”

“เหรอวะ” ประธานนักเรียนผงกหัวหงึกหงักเชิงรับรู้ เด็กหนุ่มแตะปลายนิ้วจรดลงตรงที่ว่างพลางเอ่ยถามอย่างพาซื่อ “อ้าว ทำไมตรงนี้แหว่งอะ แฟนคลับมึงใส่หัวใจมาไม่ครบเหรอ”

“เปล่า” ปอเอ่ยอ้อมแอ้มด้วยสีหน้ากล้ำกลืน

“เรากินไปเองอะ” ขวัญชีวินแลบลิ้นแสดงหลักฐานที่บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษผลึกสีแดงซึ่งดูอย่างไรก็ไม่เหมือนกับก้อนน้ำตาลรูปหัวใจเลยสักนิด

“อ้าว อย่างงี้กูก็กินได้ดิ” คนพูดเปิดฝาแล้วหยิบลูกอมโยนเข้าปากในทันใด ปอได้แต่อ้าปากพะงาบๆ พลางมองตามหัวใจที่เพิ่งโดนงับหายไปตาละห้อย ตะวันวาดเห็นสีหน้าเหมือนคนใกล้ตายของเพื่อนก็หัวเราะพรวด จากนั้นจึงปิดฝาขวดโหลแล้ววางมันลงตรงหน้าเจ้าของ “มึงไม่ต้องเสียดายหรอก เมื่อก่อนพี่จันทร์ก็เคยได้ลูกอมแบบนี้แหละ แล้วก็ไม่ยอมกิน เก็บไปเก็บมา มดแม่งขึ้นบ้าน พี่นิ่มเลยต้องเอาไปทิ้งทั้งที่ยังไม่ได้กินสักเม็ด”

“เออๆ งั้นพวกมึงก็กินกันให้เต็มที่เลย ไม่หมดไม่ต้องหยุดนะ” ปอประชดพลางวางขวดโหลลงตรงกลางโต๊ะอย่างยอมรับสภาพ คุน ไจ๋ ตะวันและข้าวฟ่างแลกเปลี่ยนสายตากันก่อนจะกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ กระนั้นกลับไม่มีใครแตะต้องของรักของหวงของปอเลยสักคน

“พรุ่งนี้มึงกับไจ๋จะมากินข้าวด้วยกันปะ” ประธานนักเรียนหันไปถามทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวถึงแผนการในวันพรุ่งนี้

“เดี๋ยวเย็นนี้กูเอ็มบอกอีกที” คุนตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ด้วยไม่รู้ว่า วันพรุ่งนี้ลูกกระต่ายจะออกจากบ้านเวลาใด

“ไจ๋มานะ เดี๋ยวเราพาไปกินสเต๊กปลาหลังโรงเรียน” ขวัญชีวินพูดพลางเขย่าแขนเพื่อนสนิท

“อื้อ!” ไจ๋พยักหน้ารับทันที ก่อนหน้านี้เด็กชายได้ยินข้าวฟ่างพูดถึงสเต๊กปลาแสนอร่อยมานาน ไหนๆ พรุ่งนี้เขาก็จะได้ประเดิมเรียนพิเศษกับพวกเพื่อนๆ แล้ว ขอไปลองชิมอาหารร้านเด็ด เอาฤกษ์เอาชัยก่อนเข้าเรียนหน่อยเป็นไร

•✤•✤•✤•

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +294/-4
    • facebook
“เฮียคุน เฮียคุนจะไปไหน?!” ไจ๋ร้องเสียงหลงพลางบีบแขนคนขับเพื่อเร่งรัดคำอธิบาย ขณะพวกเขากำลังเดินทางไปยังโรงเรียนสอนพิเศษ อยู่ๆ เฮียคุนก็หักเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนลูกรังข้างศาลเจ้าเสียเฉยๆ ลองว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้แล้วจะไม่ให้เขาตกใจอย่างไรไหว

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวไม่ตอบ เด็กหนุ่มบังคับรถมอเตอร์ไซค์ให้วิ่งตรงดิ่งไปตามทางที่จะนำไปสู่คลองส่งน้ำ สถานที่สุดพิเศษที่พวกเขามักจะแวะมานั่งเล่นหย่อนใจอย่างมุ่งมั่น

“ไม่ไประ เรียนไง” เด็กชายทั้งแปลกใจและตกใจกับการกระทำอันผิดคาดของอีกฝ่าย กระนั้นกลับไม่วายคิดเข้าข้างเพื่อนข้างบ้านอยู่ดี

เอ๋ หรือว่าทางนี้จะเป็นทางลัดไปโรงเรียนกันนะ?

ไม่กี่นาทีให้หลัง ไจ๋ก็ได้คำตอบว่า ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวน่าจะพาเขามาที่คลองส่งน้ำตามที่สงสัยจริงๆ

“เฮียคุนมาที่นี่ทำไม”

“เฮียอยากทำกับไจ๋...” คนโตกว่าสารภาพความต้องการอย่างไม่อาย จากนั้นจึงจูงมือไจ๋ให้ออกเดิน

หลังจากทั้งคู่ตกลงปลงใจที่จะคบหากัน คุนก็รู้สึกว่าไจ๋น่ารักและน่ากอดขึ้นเป็นพันเท่า ทุกเย็นที่ลูกกระต่ายหอบหิ้วการบ้านและหนังสือมาอ่านที่ห้อง เขาต้องข่มใจ พยายามทบทวนบทเรียนให้จบเร็วๆ จะได้มีเวลาทำสิ่งที่อยากทำโดยไม่ต้องพะวงเรื่องเรียน แต่ครั้นได้เริ่มเล้าโลม บางครั้งพวกเขาก็ต้องหยุดกลางคันเพราะสถานการณ์ไม่อำนวย หรือถ้าวันไหนไม่มีบุคคลที่สามโผล่มาขัดขวาง ก็ดันมีเวลาจำกัด ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเลยต้องกัดฟันปล่อยให้ไจ๋กลับบ้านอย่างเสียไม่ได้

แต่ที่แย่ยิ่งไปกว่านั้นเห็นจะเป็น ความรู้สึกกระหายอยากบางประการที่นับวันจะยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นทุกที ทุกที

ลองว่าได้ครอบครองและได้ทดลองทำ ‘อะไรต่อมิอะไร’ ร่วมกันมาพักใหญ่ ที่สุดคุนก็อยากครอบครองทั้งหมดของไจ๋ ความสุขสมที่เพิ่มพูนขึ้นทุกครั้งหลังจากทั้งคู่สัมผัสร่างกายกันทำให้เด็กหนุ่มเชื่อมั่นว่า เซ็กส์แบบสอดใส่จะต้องยอดเยี่ยมยิ่งกว่าการใช้มือหรือใช้ปากเป็นไหนๆ

ความต้องการทางกายที่ไม่สมหวัง ความปรารถนาที่คั่งค้างปลุกปั่นจนเด็กหนุ่มจินตนาการถึงรสชาติของการร่วมเพศไปต่างๆ นานา นานวันเข้า ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็เสียการควบคุมถึงขั้นลักลอบทำรุ่มร่ามกับลูกกระต่ายในสถานที่ที่ไม่ควร...

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ถูกต้อง แต่คุนกลับห้ามตัวเองไม่ได้

“เฮียคุนอยากไง” ใบหน้าขาวผ่องของไจ๋พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ คำพูดลุ่นๆ ที่แฝงความเอาแต่ใจของอีกฝ่ายทำเอาเด็กชายลืมเรื่องเรียนพิเศษไปในพริบตา เขาก้มหน้า หลุบตาลงมองต้นไม้ใบหญ้าบนพื้นแล้วย่ำเท้าตามหลังเพื่อนข้างบ้านไปหยุดยืนบนสันคอนกรีตใกล้ๆ กับประตูกั้นน้ำ

เมื่อหามุมสงบพร้อมร่มเงาได้สมใจ ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวก็รูดซิป เปิดกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของตนแล้วหยิบเสื่อพับผืนหนึ่งออกมากาง เห็นเพื่อนข้างบ้านเตรียมความพร้อมมาเป็นอย่างดี ไจ๋ก็อดกังวลใจไม่ได้ “ถ้าไม่ไประ เรียน ละ แล้วที่ติวเขาจะไม่ว่าเอาไง”

“ไม่ว่าหรอก วันแรกครูไม่น่าจะสอนอะไรมาก” คนเกิดก่อนยิ้มพลางย่อตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นแล้วดึงเชือก ถอดรองเท้าผ้าใบให้ไจ๋อย่างตั้งใจ “อีกอย่างเฮียบอกให้ตะวันมันช่วยเก็บชีทให้แล้ว เดี๋ยวสามโมงค่อยไปเอา”

พวกเขาจะทำกันตรงนี้จริงๆ น่ะเหรอ?!...

เด็กชายก้มลงมองดูมือคู่นั้นขยับไปมาอย่างคล่องแคล่วแล้วก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ กระนั้นริมฝีปากกลับถามไถ่ไม่หยุด “ตะวันไม่สงสัยไง”

“ไม่หรอก” คนเกิดก่อนอมยิ้ม เขาไม่คิดจะบอกไจ๋หรอกว่า ไอ้ประธานฯ รู้เรื่องของพวกเขาดีแค่ไหน เพราะลำพังต้องตอบคำถามซอกแซกของมันแค่คนเดียว คุนก็เหนื่อยจะแย่ “เลิกพูดเรื่องอื่นเหอะ ตอนนี้เฮียอยากกอดไจ๋มากกว่า”

คนเกิดก่อนถอดรองเท้าที่ตนสวมใส่อย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มฉุดลูกกระต่ายให้นั่งหันหน้าเข้าหากัน จากนั้นจึงประกบจูบ ดูดดึงริมฝีปากแดงก่ำด้วยความกระหาย ไจ๋เอียงคอรับสัมผัสจากริมฝีปากของเพื่อนข้างบ้านอย่างว่าง่าย ทั้งยังส่งสองมือไปลูบไล้แผ่นหลังกว้าง สลับกับลูบคลำกล้ามเนื้อตรงต้นแขนของอีกฝ่ายอย่างย่ามใจ

เล้าโลมปลุกปั่นกันจนเครื่องติด คุนก็ก้มหน้าลงกระซิบข้างหูลูกกระต่ายในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ไจ๋อมให้เฮียหน่อยนะ”

เด็กชายกวาดตามองไปรอบตัวคล้ายกับจะตรวจดูให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครโผล่มากลางคัน ต่อเมื่อพบว่ามีเพียงหมู่เมฆสีขาวจัดบนท้องฟ้า สายน้ำไหลเอื่อย และแมกไม้ใบหญ้าไหวลู่ไปตามสายลมอยู่ในกรอบสายตา ไจ๋ก็พยักหน้าพลางครางรับสั้นๆ ในลำคอ “ฮื่อ”

ขณะกำลังจะกระถดตัวลงนั่งคุดคู้ที่ปลายเสื่อ ฝ่ามือร้อนผ่าวก็รวบตัวไจ๋ให้พลิกหงายหลัง เด็กชายหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่เป้ากางเกงยีนตุงเต่งที่ลอยประจันหน้าท้าทายสายตาก็ทำให้เขาผงกหัวขึ้นมองดูท่าทางแปลกประหลาดของเพื่อนข้างบ้านอยู่พักใหญ่

เฮียคุนจับไจ๋นอนแบบนี้แล้วไจ๋จะอมให้เฮียคุนได้ยังไง?

“เอาเลย ทำให้เฮียหน่อย” คนเกิดก่อนที่คร่อมกลับหัวกลับหางอยู่เหนือร่างไจ๋กระตุ้นด้วยวาจาและการกระทำ เด็กหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งปลดกระดุมกางเกงยีน คลายซิปลงรอท่า

“ทำ?” ไจ๋มองเพื่อนข้างบ้านสลับกับความต้องการที่ผงาดง้ำชี้หน้าตนเอง ก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างจนใจ

อ๋า อยู่ท่านี้แล้วไจ๋จะอมได้เหรอ?!

ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวเอี้ยวคอหันกลับมาอธิบายอย่างรีบเร่งราวกับใกล้จะหมดความอดทนอยู่รอมร่อ “ไจ๋เอากระเป๋าเฮียมาหนุนคอดิ แล้วค่อยอม”

เมื่อรู้แนวทาง ไจ๋ก็ไม่ซักไซ้ให้มากความ เขาทำตามคำแนะนำของเพื่อนข้างบ้าน ปลดปล่อยบางสิ่งที่กำลังคึกคักให้เป็นอิสระ จากนั้นจึงตั้งใจปลอบประโลมให้มันสงบลงอย่างขยันขันแข็ง ทว่าระหว่างนั้นเอง เด็กชายก็หลุดปากร้องครางดังอู้เมื่อรับรู้ได้ว่า อวัยวะส่วนเดียวกันของตนได้รับการดูแลอย่างเอาใจใส่ด้วยริมฝีปากและฝ่ามือของเพื่อนข้างบ้าน

“อ๊า!”

เสียงครางหวานดังต่อเนื่องไม่ขาดตอนกระตุ้นคนฟังให้ยิ่งลำพองใจ คุนรั้งบั้นท้ายของไจ๋ให้กระดกขึ้นจากพื้นแล้วใช้ข้อศอกล็อกต้นขาทั้งสองข้างเอาไว้ ต่อเมื่อสะโพกกลมดิกลอยโด่ง เด็กหนุ่มก็ใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นลงพื้นที่สำรวจร่างกายส่วนล่างของลูกกระต่ายด้วยความพิถีพิถันเป็นที่สุด

“อ๊ะ อ๊ะ” รสชาติหฤหรรษ์สุดพิสดารทำเอาไจ๋หัวหมุนเป็นลูกข่าง ทุกครั้งที่ปลายลิ้นของเฮียคุนตวัดผ่านผิวกายใต้ร่มผ้า ส่วนลึกของเด็กชายจะร่ำร้องและเริ่มไขว่คว้าอะไรสักอย่างมาเติมเต็มความปรารถนาภายใน ไจ๋สะเทิ้นอายกับการเปิดเปลือยทุกส่วนสัดสู่สายตาเพื่อนข้างบ้าน พร้อมกันนั้น เขายังรู้สึกสาสมใจที่สามารถปลุกปั่นจนท่อนเนื้อในปากพองขยายได้อีกหลายเท่า

เด็กชายละเลงลิ้นระรัวพลางขยับอุ้งมือรูดรั้งตั้งแต่หัวจรดโคน วินาทีนี้เรื่องอื่นๆ ล้วนไม่สำคัญ เขาต้องการส่งเพื่อนข้างบ้านให้ถึงฝั่งฝันก่อนที่เส้นความอดทนของเขาจะขาดสะบั้น ถล่มทลาย ความรู้สึกตื่นเต้นของการได้รับพร้อมกับเป็นผู้ให้ทำเอาไจ๋หลงลืมไปแล้วว่า พวกเขากำลังนอนเปลือยท่อนล่างอยู่กลางพื้นที่รกร้าง ลืมการไปเรียนพิเศษ ลืมเรื่องสอบเข้าม.ปลาย กระทั่งเรื่องที่มีคนไม่ซ้ำหน้ามาสารภาพรักกับเฮียคุน ไจ๋ก็ลืมจนหมดสิ้น
.
.
.
.
“ไจ๋” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวหยีตามองลำแสงที่ส่องลอดเงาไม้ใหญ่ตกลงมากระทบดวงตา เด็กหนุ่มกระเถิบตัว ขยับหัวและกระเป๋าเป้ที่วางรองอยู่ใต้หัวไปทางซ้าย จากนั้นจึงยกแขนข้างที่สอดใต้ลำคอไจ๋ ดึงตัวลูกกระต่ายให้พลิกตัวตะแคงตามกันมาติดๆ

“หืม?” เจ้าของชื่อเงี่ยหูพลางพยายามพิศดูรูปร่างของก้อนเมฆบนท้องฟ้าว่าคล้ายกับสัตว์ชนิดใด

“คราวหน้าเรามาลองทำกันเถอะ”

“ทำ?” เด็กชายละสายตาจากก้อนเมฆบนฟ้า ยกลำตัวท่อนบนขึ้นแล้วจ้องหน้าคู่สนทนาด้วยความสงสัย

แม้แววตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของไจ๋จะชวนให้คนมองรู้สึกเอ็นดูและรักใคร่อย่างสุดซึ้ง แต่อีกใจหนึ่ง คุนกลับนึกอยากย่ำยี สาดสีสันแห่งตัณหาอาบย้อมลูกกระต่ายให้แปดเปื้อนด้วยสองมือของตัวเอง “เฮียอยากเข้าไปข้างในตัวไจ๋อะ”

เด็กชายเบิกตากว้างพลางจ้องมองเพื่อนข้างบ้านด้วยสีหน้าแตกตื่น “หา?!”

เข้าไปข้างใน?! เฮียคุนอยากทำแบบนั้นกับไจ๋งั้นเหรอ?!!

คนโตกว่าหลุดหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าเหลอหลาของลูกกระต่าย เด็กหนุ่มก้มลงสูดดมกลิ่นแก้มเนียนอย่างหลงใหลพลางออเซาะเสียงหวาน “ไจ๋ไม่อยากให้เฮียทำเหรอ”

ไจ๋หน้าร้อนผ่าว เขาไม่ได้คิดแบบนั้น หากแต่ไม่รู้ว่าต้องเริ่มต้นอย่างไร หนำซ้ำพวกเขายังไม่มีคู่มือการเรียนการสอนที่เหมาะสม ต่อให้เด็กชายจะพอรู้ว่าเซ็กส์ระหว่างผู้ชายด้วยกันเป็นเช่นไร แต่เพราะยังไม่แตกฉาน ไจ๋เลยไม่กล้าผลีผลาม ชิงสุกก่อนห่ามทั้งที่ไม่ได้ศึกษาหาข้อมูลให้ดีๆ

“ไม่อยากจริงๆ เหรอ หืม” ทายาทร้านก๋วยเตี๋ยวกระซิบพลางแลบลิ้นตวัดเลียติ่งหูนุ่มนิ่มเบาๆ

ไจ๋รู้สึกสยิวจนเผลอย่นคอ ระหว่างครุ่นคิดวุ่นวายอยู่นั้น หัวสมองก็พลันนึกย้อนไปถึงบทรักที่เพิ่งจบลงหมาดๆ วูบหนึ่ง เด็กชายก็นึกขึ้นได้ว่า มีบางจังหวะที่เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่า ฝ่ามือร้อนของอีกฝ่ายมักจะลูบไล้วนเวียนรอบๆ ฝีเย็บรวมถึงจุดยุทธศาสตร์ที่อยู่ต่ำลงไปอย่างมีนัย

อ๋า... เฮียคุนอยากมีเซ็กส์กับไจ๋จริงๆ ด้วย!

รู้ดังนั้น เด็กชายเลยซุกหน้าลงกับซอกคอคู่สนทนาแล้วเอ่ยเสียงเบา “ไจ๋ทำไม่เป็น”

คนเกิดก่อนจูบศีรษะแล้วเชยคางลูกกระต่ายให้เงยหน้าขึ้นสบตากัน “งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เรากลับไปลองค้นกูเกิ้ลหาวิธีทำกันนะ”

รอยยิ้มและความอบอุ่นในแววตาของเพื่อนข้างบ้านทำให้ไจ๋ใจชื้นขึ้นฉับพลัน เด็กชายพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแทนการตกปากรับคำ หลังจากตกลงปลงใจกันเป็นที่เรียบร้อย ตลอดช่วงบ่ายของวันนั้น ทั้งคู่ก็นอนกอดก่าย และพูดคุยเล่นกันจนถึงเวลาที่นัดกับตะวันวาดเอาไว้

•✤•✤•✤•

เมื่อกดล็อกลูกบิดและใส่กลอนประตูบ้านทั้งบนและล่าง ริวอิจิก็ก้าวฉับๆ ไปนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี เด็กหนุ่มปลดกระเป๋าที่คล้องอยู่เหนือหน้าท้องออกมาวางลงบนตัก เขากวาดตามองดูกระเป๋าคาดเอวสีน้ำตาลอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นจึงรูดซิป เปิดดูสมบัติที่ซุกซ่อนอยู่ด้านใน

“หึๆๆ ” เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางคลี่ยิ้มทักทายซองยาและเงินจำนวนหนึ่งที่ขดตัวม้วนรวมกันอย่างไร้ทางสู้ เมื่อทอดสายตามองดูฟ่อนเงินและยาจนพอใจ เขาก็เดินผิวปาก หิ้วของเล่นชิ้นใหม่ที่เพิ่งขโมยมาขึ้นไปโยนทิ้งไว้ในห้องนอนเดิมของปู่กับย่าตามความเคยชิน

•✤•TBC•✤•

เราเชื่อว่าหลังจากอ่านตอนนี้จบ แม่จ๋าพ่อจ๋าหลายคนจะต้องอยากควักไม้เรียวออกมาฟาดจิ้งจอกเด็กแน่ๆ
แหม่ หาทำนอกสถานที่เก่งเหลือเกิน ทั้งห้องน้ำโรงเรียน ทั้งกลางป่าเขาลำเนาไพร
ทางเราเองก็ไม่มีข้อแก้ตัวให้พวกเด็กๆ แต่อย่างใดนะคะ – น้อมรับคำติติงจากเหล่าแม่ๆ ของลูกต่ายด้วยใบหน้ากรุ้มกริ่ม
ถ้าอ่านแล้วถูกใจก็คอมเมนต์ทิ้งไว้นะคะ เผื่อทางเราจะเกิดแรงบันดาลใจ
นำความฮึกเหิมนี้ไปหยอดไว้ในภาคผู้ใหญ่ให้อ่านแล้วกระชุ่มกระชวยเนอะ 555

แน่นอนว่าท้ายตอนนี้เฮียคุนได้เกริ่นเรื่องเด็ดเชอร์รีของน้องต่ายเอาไว้แล้ว
ดังนั้นตอนหน้า เราจะไม่ทำให้บรรดาแฟนๆ ผิดหวังค่ะ
ใครจองที่ใต้เตียงเอาไว้ ก็อย่าลืมเข้าไปปัดกวาดพื้นที่ให้สะอาดและหาเลือดเสริมมาเกียมให้พร้อมสรรพ
วันศุกร์เราจะกลับมาพร้อมความยิ่งใหญ่ของตัวร้ายประจำเรื่องค่ะ 5555

ใครที่เล่นทวิตเตอร์อย่าลืมติดแท็ก #พิษข้างบ้าน ด้วยน้า เชื่อเรานะคะว่าทวิตของคุณจะไม่เดียวดาย
เพราะเราจะตามไปวอแวคุณแน่ๆ ค่ะ 5555
ก่อนออกจากบ้าน อย่าลืมใส่หน้ากากที่กันทั้งฝุ่น ทั้งเชื้อไวรัส หากไม่จำเป็น ไม่ควรสัมผัสใบหน้าและดวงตา
หมั่นล้างมือจนเป็นนิสัย และรักษาระยะห่างจากคนรอบข้างด้วยนะคะ รักทุกคนมากเหมือนเดิม
แล้วกลับมาพบกันในอีกสี่วันข้างหน้านะคะ ^_^
ทางเข้าเพจเรา (กดตรงนี้ได้เลยค่ะ ^^)

•✤•K. narongyut:•✤•
เราพาพวกเพื่อนๆ ของลูกกระต่ายกลับมาแบบครบทีมแล้วนะคะ ส่วนน้องป่าน ตามช่วงเวลาปัจจุบันในท้องเรื่อง นางหายไปเริงร่ากับพวกเพื่อนๆ ของตัวเองแล้วค่ะ (กระซิบนิดนึงว่า ก่อนจบภาค ป่านน่าจะไม่มีบทแล้วนะคะ และน้องจะพักไปอีกนานเลย ^_^) อย่างไรก็ดี ช่วงท้ายของตอนนี้พี่ริวแวะมาทักทายทุกคนพร้อมกับกระเป๋าปริศนาค่ะ – บอกตามตรงว่า พอพี่ริวมา เรานี่ตั้งตารออ่านคอมเมนต์ของคุณ narongyut มากๆ เลยค่ะ ไม่รู้ทำไม 555


•✤K.วายซ่า:•✤•
เฮียคุนคือหลงน้องไม่ไหวแล้วค่ะ เผลอเป็นไม่ได้ ต้องจับต้อง touch หาเศษหาเลยน้องต่ายตลอดๆ กระทั่งตอนนี้ก็ยังทำตัวพลอดรักกับไจ๋จนข้าวฟ่างทนมองไม่ไหวอีกแล้ว (สงสารข้าวฟ่างมาก จุดๆ นี้) ตัดภาพไปที่น้องต่าย รายนี้ก็อาการหนักมากค่ะ ทางเรามั่นใจว่า ถ้าเฮียคุนจะชวนน้องไปบุกน้ำลุยไฟที่ไหน น้องต้องตกลงปลงใจ ผงกหัวหงึกหงักแล้วยิ้มหวานใส่โดยไม่คิดหน้าคิดหลังแน่ๆ (ไม่งั้นพวกเราคงไม่ได้ติดตามลูกต่ายวาดลวดลายในป่าแบบวันนี้แน่ๆ ค่ะ 555)

รักคุณวายซ่ามากนะคะ คุณวายซ่าต้องดูแลตัวเองดีๆ น้า ช่วงนี้ฝุ่นเริ่มกลับมาอาละวาดแล้ว ถ้าต้องออกไปนอกบ้านคุณวายซ่าต้องอย่าลืมสวมหน้ากากที่ป้องกันฝุ่นด้วยนะคะ!


•✤•K.Ac118:•✤•
หากตอนที่แล้วไจ๋คือมือใหม่ ตอนนี้น้องต่ายได้อัปเกรดแบบก้าวกระโดด แถมยังแสดงอภินิหารด้วยการกินจูป้า จุ๊บส์กลับหัวให้แม่ป้าชื่นชมแบบจะจะอีกด้วย (อุ๊ยตาย อกป้าข้างบ้านแทบจะแตก 555)

ลูกต่ายทั้งหัวไวและใจถึงแบบนี้ เชื่อเราเถอะค่ะว่าเฮียคุนไปไหนไม่รอดอีกแล้ว แต่ความตามใจแฟนนี่ก็น่ากลัวไม่เบานะคะ เพราะยิ่งไจ๋ให้ท้ายเพื่อนข้างบ้านมากเท่าไร จิ้งจอกเด็กก็ยิ่งเหลิงจนทำรุ่มร่ามแบบไม่ดูตาม้าตาเรือมากเท่านั้น ซึ่งเราก็ต้องมาลุ้นกันแล้วล่ะค่ะว่า หนทางนี้จะนำพาไปสู่เหตุการณ์ล่อแหลมอะไรหรือไม่

พอรู้ว่าคุณ Ac118 ดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเราก็สบายใจค่ะ แต่ช่วงนี้ฝุ่นเยอะมากๆ พวกเราคงต้องเข้มงวดกวดขันกับการดูแลสุขภาพให้มากขึ้นไปอีกนะคะ พวกเราจะได้จับมือกันต้มน้ำ เตรียมตั้งหม้อมาม่ากันอย่างแข็งแรงและสดใสสมวัยยี่สิบหมาดๆ เนอะ (เดี๋ยวนะ! อะไรซิ?!! 5555)


•✤•K.blove:•✤•
อู๊ย คุณ blove อย่าถามถึงตอนพลั้งเผลอสิคะ เดี๋ยวก็สมพรปากหรอก 555

พอมาย้อนคิดดูแล้ว เราเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันค่ะว่าการแสดงออกทางความรักผ่านร่างกายของพวกเด็กๆ นั้นมากเกินไปหรือไม่ แต่เราคิดในแง่ว่าหากจับคู่รักวัยกลัดมันมาไว้ในห้องเดียวกัน สัญชาตญาณและความต้องการน่าจะปลุกปั่นทั้งคู่ให้ไม่อยากอยู่ห่างกันสักวินาทีน่ะค่ะ เพราะฉะนั้น หวังว่าคุณ blove จะยังไม่เบื่อฉากหวานๆ ของพวกเด็กๆ ไปเสียก่อนนะคะ (จริงๆ ได้อ่านคอมเมนต์ของคุณ blove แล้วเราก็มั่นใจค่ะว่า คุณ blove น่าจะรับได้อยู่แหละเนอะ – ขยิบตา ยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้กัน)

ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ กำลังใจและคำอวยพรนะคะ ไว้กลับมาคุยกันใหม่ตอนหน้าเน่อ!!


•✤K.ป้าหมีโคตรขี้เกียจ:•✤•
คุณป้าหมีโคตรขี้เกียจคงต้องทนเหม็นความรักของพวกเด็กๆ ไปอีกสักพักเลยค่ะ เพราะทั้งคุนและไจ๋ต่างฝ่ายต่างพร้อมสนับสนุนแฟนด้วยใจและกายอย่างเต็มที่ (ดูจากตอนนี้ก็พอจะบอกได้แหละเนอะ)

เอาจริงๆ ในบรรดาเพื่อนทั้งสามคนของคู่หูเพื่อนข้างบ้าน ปอน่าจะเป็นคนสุดท้ายที่สังเกตเห็นความผิดปกติของทั้งคู่นะคะ (จะบอกว่าความรู้สึกช้าก็พูดไม่ได้เต็มปาก เอาเป็นว่าปอมีสมาธิกับเรื่องอื่นๆ มากกว่าเรื่องของคุนกับไจ๋ก็แล้วกันค่ะ 555) ตอนที่แล้วเด็กๆ เริ่มคุยเรื่องอนาคตก็จริงค่ะ แต่กว่าจะรู้ว่าหนทางของแต่ละคนเป็นอย่างไร คงต้องติดตามดูกันอีกนานเลย ที่สำคัญ แรงกระแทกที่รออยู่นั้นน่าจะมาช่วงท้ายๆ ของภาคเลยค่ะ เพราะงั้น คุณป้าหมีโคตรขี้เกียจก็ยังไม่ต้องเครียดไปนะคะ ไว้เดี๋ยวใกล้ถึงตอนดราม่าเมื่อไร เราจะกระซิบบอกอีกทีค่ะ 5555

ออฟไลน์ narongyut

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :-[ น้องต่ายน้อย นะน้องต่ายน้อย จิ้งจอกเด็กจะพาไปไหนก็ยอมเขาไปหมด เฮ้อออออ พี่ริวไปฝึกวิชามาใหม่จากที่ไหนเนี่ย โอ้ยยยเฮียคุนร้องรีบๆเตือนพี่ริวด้วยครับ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +197/-6
เจ้าจิ้งจอกนี่นับวันก็ยิ่งร้ายขึ้นทุกวัน เริ่มมีการเอ้าท์ดอร์นอกห้องนอนแล้ว เดี๋ยวก็ติดใจหรอก ส่วนเจ้าต่ายก็ไม่มีห้ามหรอกนะ เฮียพาไปไหนก็ไป ถึงขั้นโดดเรียนพิเศษเพื่อไปหนุบหนับกันสองคน มันน่านักเชียว

เจ้าปออุตส่าห์มีแฟนคลับ ได้ของขวัญชิ้นแรก แต่ก็ต้องยอมข้าวฟ่างก่อนทุกที ก็รักแรกฝังใจล่ะนะ  :laugh:

ริวทำไมเดินเข้าเส้นทางนี้ล่ะ เข้าแล้วออกยากนะรู้มั๊ย รีบกลับใจเร็วเถอะก่อนจะเกิดอะไรขึ้นอีก

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 761
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-0
69 :pighaun: 69  :pighaun: 69  :pighaun:

บอกกันลุ่นๆไม่มีอ้อมค้อม เล่นผาดโผนกลางป่าเขาลำเนาไพรให้มันรู้กันไปเลยยย ว่าเฮียจิ้งจอกหน้ามืดตามัว หลงลูกกระต่ายขั้นสุดแค่ไหน!

ไจ๋ตามใจเฮีย พร้อมยอมขนาดนี้ เจ้ก็พร้อม!ปูเสื่อรอใต้เตียงแล้วว แอ้รรร!! //บีบมือน้อยหน่าทำตะมูกบาน ส่งสายตากรุ้มกริ้ม :haun4:

แวะปรับโหมดกับริวแป๊บ! เด่วนางจะน้อยใจ
อยากตบกะบาลสักที! ริวโว้ยยย แกจะขโมยยากับเงินค้ายา มาสะสมเป็นคอลเลคชั่นไม่ได้เว้ยยย ไอ้เด็กบ้า!!  :a5:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-01-2021 16:45:16 โดย Ac118 »

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1545
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +117/-0
โอ๊ยยยยรอแทบจะไม่ไหวแล้ว  :oo1:  :impress2: 55555 เฮียคุนชอบเอ้าดอร์ช๊ะ มันตื่นเต้นดีงั้นสิ เออๆเราก็ชอบดู  :-[ :o8: 5555 ลูกกระต่ายเอาไงเอากันไปไหนไปตาม ไม่ขัดเพราะใจก็ชอบ ช่วงนี้หลงกันสุดๆ 555 เพื่อนๆรู้กันทุกคนแล้ว ยกเว้นปอผู้ไม่แคร์ใคร 555 ว่าแต่ริว อ่าาาาา กู่ไม่กลับแล้ว มีแต่จะไปหน้า ต้องเจอของจริงเข้าสักวัน เมื่อนั้นจะยังคิดได้หรือป่าวก็ไม่รู้นะ แถวบ้านวัยรุ่นติดคุกเพราะยาเยอะเลย สะท้อนใจ ถ้าเดินต่อทางนี้ ลูกกรงรอข้างหน้าแน่นอน   :m16: ไปช่วยเฮียคุนกับไจ๋กูเกิ้ลกันดีกว่า วกเข้ามาอีกแล้ว 5555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ ชอบนะชอบความหื่นและลามกของสองคนนี้ กระชุ่มกระชวยใจดี 5555555 รอตอนต่อไปเลยค่ะ แต่งเก่งมาก ชอบภาษาอ่ะ อ่านไปยิ้มไป  :pig4: :pig4: :pig4: :กอด1: :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✤ FriEndShit! / พิษข้างบ้าน || 100 || P.28 ||18.01.2021 ✤
« ตอบ #829 เมื่อ: 19-01-2021 22:56:18 »





 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด