[Mpreg] Nevertheless, I still love you. #เวฬาหยุดรัก อัพตอนที่25 8/1/63 p22
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [Mpreg] Nevertheless, I still love you. #เวฬาหยุดรัก อัพตอนที่25 8/1/63 p22  (อ่าน 66765 ครั้ง)

ออฟไลน์ ็Hollyk

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 424
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +535/-22
    • FanPage Melenalike//Hollyk







          “น้อง ๆ ปีหนึ่งทยอยกันมารับข้าวกล่องเลยจ้า  ลุกมาทีละแถวเลยนะ  แล้วหาที่นั่งทานกันเป็นกลุ่ม ๆนะคะ อย่าไปไกลมากนะ”  เสียงรุ่นพี่สวัสดิการตะโกนผ่านโทรโข่งให้เฟรชชีคณะศิลปกรรมศาสตร์  มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งเข้ามารับอาหารกลางวันของงานรับน้องที่จัดขึ้นเป็นการภายใน

          “ทางนี้  ไอ้เจ  อยู่นี่”  เขาโบกมือเรียกเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ประถม

          “วัจ  มาได้ไง  พี่วิดวะปล่อยมึงมาเหรอ”  เจเดินเข้ามาหาเพื่อนพร้อมข้าวกล่องในมือสองกล่อง  “ไหนบอกว่าพวกพี่ว้ากดุจะตายไง”

          “กูแอบมา  ไหนวะพี่ส้มที่เมธตามจีบ”  เขาพูดถึงพี่ชายตัวเองที่เรียนอยู่ปีสุดท้าย  “คนไหน ๆ สวยหรือเปล่า”

          “ไม่สวยว่ะ  หน้าจืด ๆ”  เพื่อนตอบ  ชะเง้อคอขึ้นมองรอบ ๆ “เมื่อกี้ยังอยู่แถวนี้อยู่เลยนี่หว่า  ไปไหนของเค้าแล้ว  พี่ส้มเป็นพี่สวัสดิการเนี่ยแหละ  เดี๋ยวก็กลับมา  มึงรอแถวนี้ก่อนก็ได้  กูจะชี้ให้ดู”

          “โอเค”

          “เจ..นั่งตรงนี้เหรอ”  เสียงเล็ก ๆ ใส ๆ เหมือนเสียงดนตรีดังขึ้นข้างตัวพวกเขา  ธุวัจจีหันไปมองก็เห็นผู้ชายรูปร่างผอมบางคนหนึ่งยืนถือช้อนส้อมพลาสติกเอาไว้ในมือ  ดวงตากลมโตคู่นั้นมองมาทางเขาอย่างฉงน  “นี่ใครน่ะ  เพื่อนเจเหรอ”

          “วา...นี่เพื่อนเราเอง  ชื่อวัจ  ธุวัจจี  อยู่วิศวะปีหนึ่งเหมือนกัน  นี่เวฬา...เพื่อนใหม่เราปีหนึ่ง”  เจแนะนำง่าย ๆ ธุวัจจีมองหน้าคนมาใหม่ไม่วางตา

          “สวัสดีวัจจี”  เพื่อนใหม่เรียกชื่อเขาแล้วยิ้ม  รอยยิ้มนั้นทำให้ธุวัจจีลืมคำพูดของตัวเองไปชั่วขณะ

          “มันชื่อธุวัจจี  ไม่ใช่วัจจี  ชื่อเล่นว่าวัจเฉย ๆ”

          “อืม  เรียกเราว่า วา นะ”  เวฬายิ้มกว้างกว่าเก่าเห็นฟันกระต่ายคู่หน้าสองซี่ดูน่ารักน่าเอ็นดูรับกับจุดน้ำตาลเล็ก ๆ ที่มุมปาก  ธุวัจจีกระแอมออกมาหลายครั้ง

          “กินข้าวกัน  วัจจีมีข้าวหรือยัง  เดี๋ยวเราไปเอามาให้”  เวฬาเสนออย่างคนมีน้ำใจ  ธุวัจจีไม่ได้ท้วงอีกแม้ว่าอีกคนจะเรียกชื่อเขาผิดก็ตาม

          จากความคิดที่แค่จะแวะมาแอบดูสาวของพี่ชายก็กลายเป็นนั่งทานข้าวกับเพื่อนและเพื่อนใหม่ไปเสีย  เขานั่งฟังเวฬาพูดเรื่องนู้นเรื่องนี้อย่างเพลิดเพลิน  เพื่อน ๆ เฟรชชี่คนอื่นก็เข้ามาร่วมวงด้วยกลายเป็นวงใหญ่

          “วัจ  ...ไอ้วัจ  ไม่กลับคณะเหรอมึงน่ะ  แหม...นั่งมองเพลินเลยนะ”  เพื่อนของเขาถองเข้าที่ไหล่ทำเอาธุวัจจีสะดุ้ง  ดึงสายตากลับมาจากร่างโปร่งบางที่ลุกไปหาขนมมาทานเพิ่ม  “ตาเยิ้มเชียวมึง”

          “น่ารักมาก  น่ารักมาก ๆ มึงมีของดีขนาดนี้ทำไมปิดเงียบเลยวะ”  เขาหันไปพูดกับเพื่อน

          “กูก็เพิ่งเคยเจอเขาวันนี้เหมือนกัน  เสียดายกูมีแฟนแล้ว  ไม่งั้นนะ”  เจเข่นเขี้ยว  “แต่คงเนื้อหอมน่าดู  มีแต่คนเข้าไปคุย  ดูดิ”  เจพยักพเยิด  เห็นรุ่นพี่ตัวสูงอีกสองคนเข้าไปพูดคุยอะไรกับเพื่อนใหม่หน้าหวานคนนั้น  “ตอนวันมอบตัวยังไม่เคยเห็นหน้าเลย  เพิ่งเจอวันนี้”

          “เขาโสดไหม”

          “เพื่อนใจเย็น  มึงเพิ่งเจอเขาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยนะ”

          “มึงรู้จักคำว่ารักแรกพบเปล่า  นี่แหละ ...ใช่เลย”  ธุวัจจีว่า  เคาะปลายนิ้วกับโต๊ะเป็นจังหวะ  “กูอยากได้เบอร์โทรเขา  มึงช่วยหน่อยได้มั้ย”

          “ไอ้วัจ  เพิ่งเข้ามาเรียนก็เอาเลยเหรอ  แล้วน้องอะไรต่าง ๆ ของมึงล่ะ”  เจท้วง  อีกฝ่ายยักไหล่         

          “เปลี่ยนที่เรียนแล้วก็ต้องเปลี่ยนคนใหม่ด้วยสิวะ”  ชายหนุ่มว่า  จับตามองคนที่ชื่อ เวฬา อย่างพอใจ  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  ดูเหมือนเพื่อนที่คณะฯจะโทรตามเขา  “เดี๋ยวกูมาใหม่  ต้องกลับแล้วเดี๋ยวโดนด่า”

          เจมาบอกเขาในเย็นวันนั้นด้วยท่าทางตื่นตระหนกว่าเพื่อนใหม่ที่เพิ่งเจอไม่ใช่เฟรชชีปีหนึ่งอย่างที่เข้าใจ  หากแต่เป็นพี่ปีสามที่เตรียมจะขึ้นปีสี่อยู่รอมร่อ

          “เขามาเป็นพี่เนียน  แกล้งน้องเล่นเฉยเลย”  เจโอดครวญอย่างเจ็บปวด  “หน้าอย่างเด็ก  บอกอยู่มอปลายกูก็เชื่ออ่ะ  ตอนเฉลยคือกูอึ้งไปเลย  ไอ้คนตัวใหญ่ ๆ เหมือนยักษ์ที่กูสงสัยนั่นเสียอีกดันเป็นปีหนึ่งจริง ๆ”

          “วาเขาเป็นรุ่นพี่เหรอ”  ธุวัจจีเลิกคิ้ว 

          “วาอะไร  ต้องเรียกพี่วาแล้วโว้ย”  เจพูด  “กูนี่ทั้งตบไหล่  กอดคอเขาอย่างเพื่อนเลย”

          “เขาไม่ถือหรอกน่า  ก็เล่นแกล้งน้องกันสนุก ๆ ไม่ใช่เหรอ”

          “ก็ใช่แหละ  แต่ว่านะ...เห้อ  ก็ว่าทำไมไม่เคยเจอหน้ามาก่อนวะ”  เจบ่นอย่างหัวเสียอีกหลายคำ  “ลืมเลยว่าจะบอกว่าพี่ชายมึงกับพี่ส้มเขาขึ้นรถไปด้วยกันเมื่อเย็นด้วยนะเว้ย  แต่ไม่รู้ไปไหน”

          “เหรอ ...แล้วพี่วาล่ะ  ยังอยู่แถวนั้นมั้ย”

          “มึงตัดใจเหอะไอ้วัจ  เขารุ่นพี่หลายปี  อย่าข้ามรุ่นเลย”  เพื่อนว่า  “มึงหาเฟรชชีรุ่นเดียวกันดีกว่า”

          “ทำไมล่ะ  เขามีแฟนแล้วเหรอ”

          “กูไม่รู้เหมือนกัน”

          “ถ้ายังไม่มีแฟนก็ไม่มีกฎว่าห้ามจีบรุ่นพี่นี่หว่า”

          “แต่เขาแก่กว่ามึงนะวัจ”

          “แก่กว่าแล้วไง  ไม่มีผลในแนวราบอยู่แล้ว”

          “ไอ้บ้า  มึงอย่ามาทำเล่น ๆ นะเว้ย  เขาเป็นรุ่นพี่คณะฯกู”  เจอุทาน  ด่าเพื่อนอีกหลายคำเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง  “กูไม่ยุ่งด้วยเด็ดขาด”

          “ไม่ต้องยุ่ง  เดี๋ยวกูจัดการเอง”  ธุวัจจีตอบ

          เขาตามสืบประวัติส่วนตัวของรุ่นพี่ที่ชื่อเวฬาคนนี้จนพอรู้ว่าเจ้าตัวยังโสด  แม้ว่าจะมีคนรุมจีบอยู่มากมายไม่ซ้ำหน้าก็ตาม  หน้าตาท่าทางบุคลิกแบบนั้นถ้าไม่มีคนจีบเลยน่ะสิแปลก  แต่เพราะการเรียนปีสูงและตารางเรียนไม่ตรงกันทำให้เขาหาตัวอีกฝ่ายได้ยากเย็น  ธุวัจจีสืบจนรู้ว่าหอพักของเวฬาอยู่ในซอยไม่ไกลจากด้านหลังมหาวิทยาลัยมากนัก  เวฬาอาศัยอยู่คนเดียว  ไม่มีรูมเมท  และถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด  เจ้าตัวเลี้ยงแมวเอาไว้ด้วย

          ธุวัจจีหยุดนั่งยอง ๆ เขี่ยลูกชิ้นให้เจ้าแมวลายทางตัวหนึ่งที่หน้าหอพัก  เจ้าแมวตัวนั้นสะบัดหน้าเดินผ่านเขาไปอย่างไม่ไยดี  เห็นแล้วน่าตบเข้าให้ซักที  แต่ไม่ได้...เขาต้องวางตัวเป็นคนรักแมวเอาไว้ก่อนในช่วงนี้

          “อ้าว ...น้อง..เอ่อ..”  เสียงทักดังขึ้นพร้อมกับร่างแบบบางที่ก้าวลงจากรถจักรยานยนต์  “มาหาเพื่อนเหรอ”  เวฬาถามรุ่นน้องที่นั่งยอง ๆ ให้อาหารแมวจรจัดหน้าคอนโดอยู่นั้น

          อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น  มองหน้าเขาแล้วขมวดคิ้ว

          “ผมเหรอ ...อ้อ  ครับ”  ธุวัจจีลุกขึ้นยืน  เดินเข้ามาหา  สีหน้างง ๆ ของเขาคงทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเก้อ ๆ แต่ก็น่าเอ็นดูในสายตาของธุวัจจีเหลือเกิน

          “เอ้อ  จำพี่ไม่ได้แน่เลย  เจอกันวันที่รับน้องคณะสินกำไง  เพื่อนน้องเจใช่มั้ย  พี่ชื่อวา...พี่ปีสามน่ะ  เจได้เล่าหรือเปล่า”  เวฬาพูดเร็วปรื๋อ  ยกมือขึ้นเกาจมูก  “น้องชื่ออะไรนะ”

          “อ๋อ  ผมชื่อธุวัจจีครับ”  รุ่นน้องตอบ  “พี่อยู่ที่นี่เหรอ”

          “ใช่ ๆ”  อีกฝ่ายพูดแล้วก็เงียบไปอีก

          “ผมมาหาหอพักครับ  กำลังจะย้ายจากหอเดิม”  ธุวัจจีโกหก  ฝ่ายนั้นหันมามองแล้วก็ยิ้ม

          “เดิมอยู่หอไหนเหรอ  สนใจห้องแบบไหนล่ะ”  เวฬาถาม

“เดิมอยู่หอ...ครับ  อยากย้ายมาอยู่คนเดียว”  รุ่นน้องหนุ่มโกหกอีกรอบ  แอบไขว้นิ้วเอาไว้ด้านหลัง  บอกชื่อหอพักที่เป็นกิจการของครอบครัวออกไปส่ง ๆ หอหนึ่ง   “ที่นี่มีว่างไหมครับ  ห้องดีไหม”

“ห้องก็โอเคอยู่นะ  ลองไปคุยกับผู้จัดการที่นี่ดูสิ”  รุ่นพี่แนะนำ

“ที่นี่เลี้ยงสัตว์ได้ไหมครับ”

“เลี้ยงได้”  คราวนี้คนตอบยิ้มกว้าง  “ที่นี่ดีตรงนี้แหละ  ที่อื่นที่พี่ดูมาเขาห้ามเลี้ยงสัตว์หมดเลย  เราจะเลี้ยงอะไรล่ะ”

          “ผมว่าจะเลี้ยง...แมว”  ธุวัจจีตอบ  รอยยิ้มของอีกฝ่ายเพิ่มมากขึ้นจนเห็นเงาระยิบระยับในดวงตาคู่โต

          “เป็นทาสแมวหรือเนี่ย  หุ่นไม่ให้เลยนะ” เวฬาหัวเราะเบา ๆ “พี่ก็เลี้ยงแมวเหมือนกัน”  เขาบอกง่าย ๆ

          “จริงเหรอครับ  ผมชักสนใจแล้วสิ”  คนพูดไม่ได้หมายถึงการเลี้ยงแมว  แต่ดูเหมือนคนฟังจะตามไม่ทัน  เพราะเวฬาบอกให้เขาไปลองติดต่อกับประชาสัมพันธ์อย่างกระตือรือร้น

          “ลองไปถามดูนะ  พี่ว่ามีห้องว่างอยู่แหละ”

          “ดีครับ  เผื่อผมจะได้แอบถามวิธีเลี้ยงแมวจากพี่ด้วย  ผมเลี้ยงไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่”

          “ได้เลย”

          ธุวัจจีห้ามตัวเองได้ทันไม่ให้ขอตามขึ้นไปดูตัวอย่างห้องของอีกฝ่ายในวันนั้น  เขาไม่ควรทำให้เป้าหมายแตกตื่น  เอาไว้วันหลังก็ยังไม่สาย  อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้ใจคนทาสแมวมาแล้วบางส่วน

          หลังจากวันนั้นเขาก็หาโอกาสมารอเจอหน้าพี่วาอีกสี่ห้าครั้ง  แน่นอนว่าทุกครั้งมีเพื่อนอย่างเจช่วยเสมอ  อีกฝ่ายก็ดูจะไม่ได้เอะใจเอาเสียเลยว่าการพบหน้าบ่อย ๆ เวลาไปกินข้าวนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

          “พี่วามีเรียนต่อเหรอครับตอนบ่าย”  ธุวัจจีถามขึ้นยิ้ม ๆ ตอนที่เดินผ่านรุ่นพี่คณะศิลปะศาสตร์กลุ่มใหญ่  “พอดีผมไปเที่ยวอังกฤษมา  ซื้อขนมมาฝากครับ”

          “ขอบคุณมากนะ  แต่แบ่งเพื่อน ๆ เถอะ  พี่ไม่ค่อยทานขนม” เวฬาปฏิเสธ  ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อน ๆ ในคณะฯ ที่มองมาเป็นตาเดียว

          ธุวัจจีกะเอาไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องไม่รับ  เท่าที่เขาสืบมา  เจ้าตัวไม่ยอมรับของจากใครเลยถ้าไม่ใช่เพื่อน  ไม่เป็นไร...เพราะเขาเตรียมแผนสำรองมาแล้ว

          “ไม่เป็นไรครับ  งั้นผมขอฝากขนมน้องแมวให้เจ้าเหมียวของพี่ได้มั้ยครับ  ผมว่ามันต้องชอบแน่ ๆ”  เขาส่งขนมสำหรับแมวห่อใหญ่ไปให้   “พี่อย่าปฏิเสธเลยนะ  ขนมไม่อ้วนหรอก  ผมอยากให้เจ้าเหมียวได้กิน”  เขาพูดซื่อ ๆ

          คราวนี้เวฬายิ้มออกมา  ยอมรับของฝากไปแต่โดยดี

          ธุวัจจีไปติดต่อห้องว่างที่ยังเหลือภายในหอพัก  ปรากฎว่าทุกห้องแทบจะเต็มหมดยกเว้นห้องที่อยู่ชั้นบนสุดซึ่งอยู่ห่างจากห้องของเวฬาถึงสองชั้น

          ธุวัจจีใช้เวลาหาข้อมูลอยู่พักใหญ่ก่อนจะไปเกลี้ยกล่อมให้บิดาเห็นดีเห็นงามในการซื้อหอพักนั้นมาเป็นของครอบครัวธีรวัฒน์  บิดาที่เข้าใจว่าลูกชายอยากลองลงทุนด้วยตัวเองก็สนับสนุนเต็มที่

          “ดีแล้ว  หัดลองเองเสียบ้าง  จะได้รู้ว่ากำไรขาดทุนมันเป็นยังไง”

          ธุวัจจีไม่ได้สนใจเรื่องนั้นหรอก  เรื่องที่เขาสนใจมากที่สุดก็คือยกเลิกสัญญาเช่าห้องตรงข้ามห้องของเวฬาเสียแล้วย้ายตัวเองเข้าไปอยู่แทน  พร้อมกับแมวอีกตัวหนึ่งที่ให้คนในบ้านไปซื้อมาให้สด ๆ ร้อน ๆ

          “นิ่ง ๆ สิ  เจ้าเหมียว  ...อย่าข่วนฉัน”  คนที่ไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อนอย่างเขาถึงกับหงุดหงิดที่เจ้าแมวขนฟูตัวอ้วน  หน้าแป้นๆตาขวางเหมือนไม่พอใจตลอดเวลานั้นดิ้นไปมาไม่ยอมให้เขาจับตัว  “เฮ้  วิ่งไปไหนน่ะ”  สัตว์เลี้ยงตัวใหม่ดิ้นรนจนหลุดจากมือของเขาแล้วกระโดดแผล็วขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว  ธุวัจจีรีบหิ้วกระเป๋าแล้วรีบวิ่งตามหลังแมวขึ้นไปติด ๆ   “ไอ้เหมียว  ไปไหนแล้วล่ะ”

          “อุ้ย  จะรีบไปไหนน่ะ”  เด็กสาวคนหนึ่งร้องพลางเบี่ยงตัวหลบแต่ชายหนุ่มไม่สน  เขาพุ่งตัวขึ้นไปตามหลังเจ้าแมวตัวนั้น

          “แมวใครกัน”  เสียงใส ๆ คุ้นหูดังขึ้น  ธุวัจจีตามขึ้นไปหยุดหายใจหอบตรงหน้าคนที่เขาอุตส่าห์ลงทุนย้ายตามมาอยู่ด้วย  “ของน้องวัจจีเหรอ”  คนพูดย่อตัวลงลูบขนนุ่ม ๆ ของเจ้าแมวตัวดีที่ไปนอนหมอบอยู่แทบเท้าเฉยนั้นไปมา  “น่ารัก”  เวฬาชมสั้น ๆ  เจ้าแมวตัวนั้นร้องคราง  กลิ้งตัวไปมาอยู่ที่เท้า  “ขี้อ้อนจัง”

          “ทีกับฉันนะจะข่วนลูกเดียว”  ธุวัจจีกัดฟัน  พึมพำกับตัวเองอย่างเข่นเขี้ยว  แต่อย่างน้อยแมวของเขาก็ยังฉลาดอยู่บ้าง  รู้จักอ้อนถูกคนเสียด้วย  “แมวผมเองครับ  มันตื่นคน  เพิ่งย้ายมาใหม่เลยไม่ชินสถานที่”

          “ย้ายมาแล้วเหรอ”  เวฬายิ้ม  “อยู่ห้องไหนล่ะ”

          “อยู่ห้อง...”  เขาบอกหมายเลขห้อง  อีกฝ่ายตาโตมองหน้าเขาอย่างพิศวง

          “ห้องนั้นมีคนอยู่ไม่ใช่เหรอ  เป็นรุ่นพี่เกษตร  เขาย้ายไปแล้วเหรอ”

          “เห็นว่าย้ายไปแล้วนะครับ”  ชายหนุ่มตอบ  ไม่อธิบายมากกว่านั้น  “ผมกำลังขนของย้ายห้องพอดี”

          “ให้พี่ช่วยอะไรมั้ย”  อีกฝ่ายเสนออย่างคนมีมารยาทดีตามที่ธุวัจจีคาด  หนุ่มรุ่นน้องยิ้ม ส่ายหน้าไปมา

          “ไม่เป็นไรครับ  ใกล้เสร็จแล้ว  ผมรบกวนฝากเจ้าเหมียวเอาไว้กับพี่วาก่อนได้ไหมครับ  มันวิ่งวุ่นทั่วไปหมดเลย”

          “ได้ ๆ มันน่าจะเริ่มหิวแล้วล่ะ  ห้องพี่มีอาหารแมวอยู่  แล้วมันชื่อเหมียวเหรอ”  เวฬาย่อตัวลง  เกาขนหนา ๆ ไปมา  “หน้าตาน่ารักจริง ๆ”

          “เอ่อ...ผมคิดชื่อไม่ออก  ก็เลยเรียกมันเหมียว ๆ พี่วามีชื่ออื่นไหมครับ”  ธุวัจจีถามด้วยเสียงเอ็นดูเจ้าแมวเหมียวเต็มประดา  แม้ว่าจะมองไม่เห็นความน่ารักของมันเลยก็ตาม

          “ก็ต้องแล้วแต่เจ้าของเรียกซิ”  เวฬาอมยิ้ม  “เดี๋ยวจะพาไปทำความรู้จักกับคุณนายมิเกลนะ”   เขาอุ้มแมวตัวใหม่พากลับเข้าไปในห้อง  “ไว้ย้ายของเสร็จแล้วก็มาเคาะเรียกนะน้องวัจจี”

          “ครับพี่วา”  ธุวัจจีรับคำอย่างเด็กดี

          เขามองบานประตูที่ปิดสนิทนั้นอย่างพอใจ  ท่าทางอีกฝ่ายไม่ได้รังเกียจ  ดูจะดีใจที่เจอเขาด้วยซ้ำ  นับว่าการย้ายมาอยู่นอกบ้านคราวนี้ได้ผลดีหลายต่อ  ทั้งไม่ต้องฟังเสียงบ่นของบิดา  และก็ได้หาทางเข้าหาคนที่ชอบอีกด้วย

          เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  ชื่อกิ๊กคนล่าสุดของเขาโชว์หรา  ธุวัจจีกดตัดสายทิ้งเสีย ...เกือบลืม  ข้อดีอีกอย่างหนึ่งก็คือ... ไม่มีใครตามมากวนใจอีกพักใหญ่  ปล่อยให้ไปดักรอที่คอนโดกับที่บ้านจนเหนื่อยไปเองแล้วกัน

...

          เวฬาสะดุ้งตื่น  แขนของเขาเป็นเหน็บชาเพราะนอนทับแขนอยู่นานจนเมื่อยขบไปหมด  ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งตัวตรง  เสยผมยาวรุ่ยร่ายกลับเข้าที่  นาฬิกาบอกเวลาเกือบตีสี่แล้ว  เขาเผลอหลับไปนานเท่าไหร่กัน

          ลุกขึ้นบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบ  โต๊ะทำงานยังเลอะเทอะอยู่เหมือนกับตอนที่เขาเผลอหลับไป  เวฬารวบรวมเอกสารกลับเข้าแฟ้มอย่างใจเย็น  เขาตาสว่างจนไม่คิดจะนอนต่ออีก

          ชายหนุ่มลุกไปเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะกลับมานั่งทำงานต่อไปเรื่อย ๆ จนใกล้รุ่งสางเลยไปปลุกลูกชายเตรียมไปโรงเรียนเหมือนทุกวัน  น้องไทม์วันนี้ลุกขึ้นได้เองโดยไม่ต้องให้บ่นซ้ำ  นับว่าเป็นพัฒนาการที่ดี

          “คุณวา   ไทม์อยากเลี้ยงแมว”  เด็กชายพูดขณะที่สอดแขนเข้าไปในเสื้อนักเรียน  “น้องคุกกี้บอกว่าเขามีแมวที่บ้านตั้งสามตัว  ไทม์อยากเลี้ยงบ้าง”

          “ไทม์ก็มีชาโคลแล้วไงลูก  จะเลี้ยงแมวทำไมอีก”  เวฬาพูดเรียบ ๆ ส่งหวีให้เด็กชายรับไปเสยผมสั้น ๆ ของตัวเอง

          “ชาโคลมันเป็นหมา  แต่ไทม์อยากเลี้ยงแมวนี่”

          “หมากับแมวมันไม่ถูกกัน  ซื้อมาเลี้ยงเดี๋ยวก็ตีกันตายพอดี”  คนเป็นแม่ให้เหตุผล  “ไทม์มีชาโคลก็พอแล้ว  เดี๋ยวชาโคลน้อยใจนะ”

          “ชาโคลจะน้อยใจเหรอคุณวา”

          “น้อยใจสิ  ก็เหมือนเวลาที่น้องคุกกี้ไปเล่นกับน้องบอสไง  ไทม์ก็น้อยใจใช่ไหมล่ะ”  เวฬายกตัวอย่างเพื่อนสนิทของลูกชายที่เจ้าตัวชอบมาบ่นให้ฟังเป็นตุเป็นตะ

          “ไทม์ไม่ได้น้อยใจ  ไทม์แค่รู้สึก..ฮือ”   เด็กชายส่ายหน้าหวือ  อธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก

          “ตัวแค่นี้ก็ขี้หวงเสียแล้ว”  เวฬาหัวเราะ  “เล่นกับชาโคลไม่สนุกเหรอลูก”

          “สนุกครับ  แต่ว่า...”  เด็กชายธิมาทำหน้าหงอย  ทำเอาคนเป็นแม่ถอนหายใจเฮือก 

          “ไทม์เคยให้อาหารชาโคลไหม”

          “เคยครับ”  ลูกพยักหน้า

          “ไทม์เคยอาบน้ำให้ชาโคลหรือยัง”

          ลูกชายส่ายหน้า

          “แล้วเคยเก็บอึให้ชาโคลหรือเปล่า”

          ลูกส่ายหน้าอีก  เวฬาซ่อนยิ้มในใจ

          “ไทม์สนุกเวลาวิ่งเล่นกับชาโคล  แต่ยังไม่เคยอาบน้ำเก็บอึให้ชาโคลเลยถูกไหม  เป็นหน้าที่ของพี่เอมกับป้าจิตรหมดเลย  เวลาที่ชาโคลไม่สบายก็เหมือนกัน”  เวฬาพูดเสียงอ่อน  ให้ลูกชายคิดตาม  “ถ้าไทม์เอาแมวมาเลี้ยงอีก  คนที่ต้องทำหน้าที่พวกนี้คือใครครับ”

          “ไทม์จะทำเอง”  เด็กชายรีบบอก  เข้าทางผู้ใหญ่เต็ม ๆ

          “งั้นเริ่มจากไทม์ไปช่วยพี่เอมอาบน้ำแปรงขนให้ชาโคล  แล้วก็ตามเก็บอึของมันด้วยดีไหมครับ  ถ้าไทม์ทำได้ดี  คุณวาจะลองคิดดูอีกทีเรื่องเลี้ยงแมว”

          “ไทม์ตกลง”

          ผู้ใหญ่กับเด็กจับมือกันแทนการให้สัญญา  เวฬาก้มลงจูบแก้มลูกชายอย่างหมั่นเขี้ยว  อดนึกถึงใบหน้าของใครบางคนขึ้นมาไม่ได้  คิดว่าการเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเป็นเรื่องง่าย ๆ หรือไง

          “คุณวา”  ลูกชายเรียกอีก

          “ว่าไงครับ”

          “ถ้าไทม์ทำได้  คุณวาให้ไทม์เลี้ยงแมวสองตัวเลยนะ”

          “เอาไว้ทำได้ก่อนค่อยมาพูดกัน  ไม่เอาวันสองวันนะ  คุณวาขอสองเดือน”

          “คุณวาใจร้าย”  เด็กชายบ่นด้วยประโยคติดปาก  พอเห็นมารดาขมวดคิ้วก็รีบพูดต่อ  “แต่ไทม์ทำได้  คุณวาก็จะใจดีให้ไทม์เลี้ยงคุณแมวเมี้ยวๆ”  เสียงร้องเลียนแบบแมวทำให้คนฟังหัวเราะออกมา  ยกมือขึ้นยีหัวลูกชายเล่น

          เห็นหน้าเจ้าเด็กห้าขวบก็รู้แล้ว  คิดจะโกงคุณวาอยู่แน่ ๆ 

          ..........................................................................

         

          มาอัพต่อนะคะ

          น่าจะเดาเรื่องกันได้แล้ว  ใช่เลยค่ะธีมแฟนเก่า  รำลักความหลัง 

          เจอกันตอนหน้านะคะ 

          #เวฬาหยุดรัก

         

 

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
อ่านเรื่องนี้แล้วสบายใจ ไม่เครียด รออมยิ้มอย่างเดียว  :กอด1:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 o18 น้องไทม์เจ้าเล่ห์เหมือนใครกันน้า

ออฟไลน์ ป้าหมีโคตรขี้เกียจ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
มีแฟนแล้วจะมาวอแวแฟนเก่าทำไม  :angry2:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ชอบแนวนี้...ตามจ้า  :mew1:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0

ออฟไลน์ masochism2018

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 441
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
ตะหนุกกกกกก  :L2:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
แล้วเลิกกันเพราะอะไร ....
นายวัจมีแฟนอยู่แล้วแถมคบมา3ปีแล้วด้วย
ออกห่างๆเลยนะ
 :ling2: :ling2: :ling2:

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
เห้อออออ เอาศรกลับไป แต่น้องไทม์ต้องเป็นลูกของวัจแน่ๆเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 770
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
วัจจีเอาแต่ใจ เจ้าเล่ห์ร้ายกาจ
น้องไทป์หนู ได้ความแสบซนใครมาลู๊กก
พ่อแท้ๆของหนูใช่มั้ยย  :fire:

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2878
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
อยากรู้เลยค่ะว่าทำไมถึงเลิกกัน แต่ก่อนอื่น คบกันไหม
แล้วทำยังไงคือเขม่นกัน จนมองหน้าไม่ติดขนาดนี้

อย่าบอกนะคะว่า ไทม์เป็นลูกของวัจจี

เอ็นดูวามากเลยค่ะ ทั้งงานทั้งลูก ก็พยายามเต็มที่
กับงานเยอะไปหน่อย กับลูกน้อยไปนิด
แต่วาก็ยังพอมีเวลาดูแลน้องไทม์บ้าง

ดูแล้ว วัจจีน่าจะแค้นฝังใจมาก เหมือนถูกทำให้อกหักน่ะ

รอลุ้นแล้วค่ะ ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

ออฟไลน์ Funnycoco

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 269
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มันเกิดอะไรขึ้นกับอดีตทำไมจากคนที่ใครๆก็ชอบ กลายมาเป็นคนที่มีข่าวฉาวได้
น้องไทมส์เป็นลูกวัจจีแน่ๆเลย :hao7:
ติดตามจ้าาาา

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
แอบสงสารแฟนคนปัจจุบันของวัจเสียแล้วซิ
วาอีก ไม่รู้ว่าในอดีตเกิดอะไรขึ้นเนอะ ตอนนี้ถึงได้มองหน้ากันไม่ติด

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-3
วัจเป็นหนุ่มเอาแต่ใจตัวเองนะ

ออฟไลน์ apisaraa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
น้องไทม์ลูกวัจจีแน่เลยๆๆๆๆ อยากรู้ปมหลังแล้ว :katai1: :katai1:
รอค่าาาา เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ :L2:

ออฟไลน์ lolli_candy99

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ cho_co_late

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
อื้อหื้อ ธีมแฟนเก่า ท่าทางจะดราม่าน่าดู
วัจจีไปนั่งคิดให้ดีว่าตัวเองมีคนปัจจุบันของตัวเองอยู่แล้ว แล้วจะคอยมองหาคนเก่าทำไม
รู้สึกได้ว่าต่างฝ่ายต่างไม่ลืมกัน แต่น่าจะมีเรื่องให้ต้องเลิกกัน เฮ้อ
น้องไทม์น่ารักจังเลยลู๊ก อยากเลี้ยงเมี้ยวๆ

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
วัจจี หล่อนจะคบคนนั้น แล้วมาหวงคนนี้ไม่ได้นะ เคลียร์ตัวเองสักที เดี็ยวฟาดด้วย สายวัดตัวของุ้งวาเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
พี่ตุลย์จะกลับมาแอบรักเพื่อนอีกรอบไม๋น้อ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8460
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
โอ๊ยย วาเสน่ห์แรงจริงๆ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
มีอาการทั้งคู่เลยอ่ะ
แต่แบบนายวัจจีนายก็มีคนของนายแมะ อย่ามาๆๆๆ
 :serius2: :serius2:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ Janemera

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เทอก็มีคนของเทอแล้วจะมายุ่งวุ่นวายอะไรกับเขาอีก :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ Funnycoco

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 269
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
วัจจีมันทำเชื่องเหมือนแมวที่จริงเป็นเสือ

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
งุยยยยยย เราชอบบบบบ  ค่อยๆ หึงกันไป ค่อยๆ ท้าวความกันไป ค่อยๆทบทวนความรู้สึกกันไป

ลุงตุลย์มาแล้ว อิวัจจีแกหึงเลือดขึ้นหน้าตายแน่ๆ

ยังมโนอยู่ว่าน้องไทม์คือลูกวัจจี

ออฟไลน์ cho_co_late

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ก็แค่พี่สะใภ้ปะ จะสนใจทำไมถ้าใจนายยังตัดเขาไม่ขาดอ่ะวัจจี ถึงขั้นแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์แล้วยังเดินตามไปดูอีก
มีคนของตัวเองแล้วจะสนใจคนเก่าอีกทำไม เหอะ
วัจจีสมัยก่อนนี่ไว้เชิงเก่งเหมือนกันนะ รู้ว่าต้องเข้าหายังไงให้ไม่เยอะเกิน จนสุดท้ายวาลดกำแพงลง

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 770
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
น้องวัจจีมาเหนือ อ่อยพี่เเบบเนียนๆ น้องมันร้ายยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด