Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 31 ดีที่สุด ✿ [21/09/20] p.32
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 31 ดีที่สุด ✿ [21/09/20] p.32  (อ่าน 75197 ครั้ง)

ออฟไลน์ jelatin99

  • ถ้าความจริงไม่เป็นไปตามทฤษฎี จงเปลี่ยนความจริงซะ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
งื้อออออ ฟีลกู๊ดมากกกกก รอจองหนังสือใจจดจ่อ พอๆกับรอตอนต่อไปเลยค่า

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4543
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ ค่ะ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
น่ารักเหมือนเดิมจิ๊บเอ๊ย น่ารักแบบชุบแป้งทอดไปเลยจ้า
ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Monkey D lufy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +245/-4
ขอให้คุณแม่อาการดีขึ้นนะคะ
สู้ๆค่ะ

ส่วนน้องจิ๊บก็สู้ๆนะจ๊ะ 555

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2652/-15
เรื่องนี้มีเพลย์ลิสเพลงประกอบทั้งหมด และเพลงที่เคยคิดจะใช้ประกอบรวมไว้ให้แล้วน้า

https://open.spotify.com/playlist/1Lsan0GJyAk3qTJZHlLB7b

จิ้มไปฟังกันได้ แต่เป็นเพลงอิ้งหมดเลย เพลงที่น้องแก้วจิ๊บไม่ได้ใส่ไว้ค่ะ


31

ดีที่สุด





( :: พิกุล :: )

น่ารัก ความน่ารักของแก้วกมลมันมีจุดสิ้นสุดตรงไหน

ไม่คิดไม่ฝันว่าพอเขายอมมาอยู่ด้วยกันแล้วมันจะดีขนาดนี้ ได้เห็นเขาร้องโวยวายทุกวัน หรืออาการแก้มแดงเม้มปากพยายามจะไม่วิ่งหนีหรือแสดงอาการเขินเวลาที่ผมเข้าไปใกล้ ริมฝีปากที่อมยิ้มเวลาโดนผมกอด

ต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมากที่จะไม่ทักและไม่ล้อให้เขาตีปีกบินหนี

แต่ไม่ใช่แค่นั้น ผมยังต้องใช้ความอดทนอย่างมากกับอย่างอื่นด้วย เพราะระยะหลังมานี้แก้วกมลประกาศชัดเจนว่าเขาต้องการฝึกฝนเพื่อไม่ให้เขินผมอีกต่อไป

“ทอดเฟรนช์ฟรายส์ไหม”

“หิวเหรอครับ” ขมวดคิ้วมองแก้วกมลซึ่งอยู่ในชุดนอน เขากอดตุ๊กตานกน้อยเอาไว้แน่นจนหน้ามันบี้

“อย่าให้กูต้องพูดซ้ำนะ มึงรู้ว่ากูพูดถึงอะไร”

แก้มแดง ปากเชิด คิ้วขมวด เขินแต่โกรธกลบเกลื่อน นั่นทำให้ผมเข้าใจได้ทันที

“แก้วกมลอยากจูบกุล” ดีใจจนอดยิ้มไม่ได้

“มัวแต่ยืนยิ้มกูเปลี่ยนใจแน่ ให้เวลาแค่ สาม...”

ไม่ต้องรอเขานับถึงหนึ่ง ผมพุ่งตัวแค่ครั้งเดียวถึงเตียง จมูกยื่นไปชนแก้มเขาหนึ่งครั้ง อมยิ้มมองคนที่ทำตาโตอยู่ เลิกคิ้วหนึ่งครั้งเป็นเชิงท้าทาย เพราะผมรู้ว่าแก้วกมลทนไม่ได้เวลาถูกเย้ย

“เดี๋ยวเถอะ ทำหน้าแบบนี้ใส่กูเหรอ มึงมานี่”

มืออีกฝ่ายยื่นมาประกบแก้มผม ออกแรงทั้งบีบทั้งดันให้ผมล้มตัวลงนอนบนเตียง แก้วกมลอยากทำอะไรผมก็พร้อมและยินยอมเสมอ เอนตัวลงตามใจเขา มองอย่างคาดหวังเมื่อเขาขึ้นมานั่งบนท้องผม

“ไม่เขิน ไม่เขิน จิ๊บทำได้”

การพึมพำให้กำลังใจตัวเองแบบนั้นทำให้ผมเผลอกัดฟัน ยั้งตัวเองไม่ให้ดึงเขามาจูบก่อน

“พร้อมนะ” เขาถามผมโดยไม่ยอมสบตา

“ครับ” พร้อมมาตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าชอบแล้วครับ

หลับตาให้เพื่อเป็นการช่วยคนขี้เขิน แทบกลั้นหายใจระหว่างการรอคอย มือเขาเลื่อนแตะสะเปะสะปะอยู่บนหน้าท้องและอกผม ไม่นานนักสัมผัสนุ่มและแผ่วเบาก็แตะลงบนริมฝีปาก ตัวเขาสั่นเล็กน้อยคงเพราะตื่นเต้น

“โอเค นอนได้!”

“อะไรนะครับ” ลืมตาด้วยความงุนงง พบกับหน้าที่แดงแจ๋แต่มีรอยยิ้มภาคภูมิใจ

นับจากนั้นเขาเรียกผมไปทอดเฟรนช์ฟรายส์บ่อยเท่าที่ใจอยาก สิ่งที่ทรมานผมไม่ใช่ปากที่ยื่นมาแตะ แต่เป็นท่าที่เขาใช้ ยกตัวอย่างเช่น ขึ้นคร่อมตอนผมนอน นั่งตักผม กอดคอ ตบท้ายด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย ถามผมว่า

“กูจูบเก่งไหม”

พอโดนผมจูบกลับก็งอแงบอกว่าผมขี้โกง ร้องจิ๊บไม่หยุดไปจนถึงร้องเพลง ไม่เปิดโอกาสให้ได้ไปไกลกว่านั้น

เอ็นดูก็เอ็นดู แต่ความต้องการในใจผมมันเติบโตขึ้นทุกวัน ทำได้แค่อดทนเอาไว้ ยิ้มหวานและห่มผ้าให้เขาทุกคืน


“มีเซ็กส์นี่ยากไหม”

“พรู่ด!”

ไม่รู้จะปรึกษาใครจึงเผลอตัวพูดระหว่างออกกำลังกายยามเช้า นลินพักจากการเล่นเวทกำลังจิบน้ำ แต่กลับสำลักทันทีที่ได้ยินคำถาม

“เป็นอะไรไหม พี่ไม่คิดว่านลินจะตกใจกับคำถามนี้” ผมวางดัมเบลลงเพื่อพักซับเหงื่อ

“ตกใจกับความเหมือนกันต่างหาก แล้วก็ไม่คิดว่าพี่กุลจะถาม นึกว่าจะคบกันแบบนอนจับมือไปจนแก่”

“พี่ก็คนธรรมดาคนหนึ่ง มันก็มีบ้างก็อยากจะ...” ผมหยุดไว้แค่นั้น ไม่อยากพูดออกมาให้แก้วกมลเสียหาย

“พี่แก้วหลงพี่กุลขนาดนั้นก็ไม่น่ายากรึเปล่า”

ใจเต้นกับคำของน้องจนต้องยกมือขึ้นจับปากไว้ไม่ให้ยิ้มกว้างเกินไป แก้วกมลหลงผม อยากฟังอีกสักร้อยรอบ

“ยากสิ ถ้าพี่ทำให้เขาเจ็บ ทำไม่ดี เขาไม่ชอบ พี่คงเสียใจมาก”

นลินเลิกคิ้ว “คิดเยอะอะไรขนาดนั้น”

“กับแก้วกมลไม่คิดเยอะไม่ได้หรอก เหมือนใครเสียที่ไหน อีกอย่างพี่อยากให้เขารักพี่มากๆ”

เกิดเจ้าตัวไม่ชอบบอกว่าไม่เอา ไม่มีวันทำอีก ผมต้องแย่แน่

“โอ๊ย พอกันทั้งสองคน รักกันมากจนเหม็นความรัก เรื่องนี้นลินแนะนำได้แค่พี่อยู่เฉยๆ เดี๋ยวจะดีเอง”

มองน้องอย่างไม่ค่อยไว้ใจ

“หมายความว่าไง”

“นลินจะไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนเสาร์อาทิตย์นี้ คืนวันเสาร์อยู่บ้านกันสองคน ทางสะดวก พี่ก็เคลียร์งานไว้ให้ดี เดี๋ยวพี่แก้วมาถามว่าว่างไหม ให้บอกไปว่าว่างช่วงเย็น อย่าว่างทั้งวันพี่แก้วไม่พร้อม”

แค่ฟังก็รู้ว่าเป็นแผนจากนลิน ชอบแกล้งแก้วกมลนัก คราวก่อนที่เป่าหูจนเขาไปหาพ่อใหญ่แม่ใหญ่ก็ทีนึงแล้ว

“ถ้าให้แก้วกมลทำอะไรไม่ดี พี่จะตีเรา”

“ไว้ค่อยขอบคุณนลินทีหลังก็ยังไม่สาย”

ผมส่ายหัวให้น้องชายตัวแสบ แต่ในใจนั้นตื่นเต้นแทบแย่ ต้องพยายามปั้นหน้าไม่รู้เรื่องเมื่อแก้วกมลทำอย่างที่นลินบอกทุกอย่าง

เขานัดผมไว้เย็นวันเสาร์ ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกันแต่นัดไว้ วางแผนอะไรกัน

เมื่อถึงวันเสาร์ผมออกจากบ้านไปถ่ายงานด้วยเสื้อผ้าธรรมดา แต่กลับเข้ามาด้วยชุดสูทสีฟ้าอ่อนตัวโปรดที่เตรียมไว้เปลี่ยน แก้วกมลนัดไว้ทั้งทีต่อให้อยู่บ้านก็ต้องดูดีที่สุด

กลิ่นหอมของดอกพิกุลลอยฟุ้งในอากาศทันทีที่เปิดประตูบ้าน ผมยื่นมือจะเปิดไฟแต่กลับถูกจับมือไว้ก่อน

“มานี่”

แก้วกมลจูงผมให้เดินตาม ระหว่างทางมีกลีบดอกไม้โรยอยู่พร้อมเทียนหอมมากมาย เขาดึงเก้าอี้ออกให้ผมได้นั่งที่โต๊ะกินข้าว บนนั้นมีอาหารมากมายเตรียมไว้ ตรงกลางประดับด้วยดอกแก้วสีขาวเป็นช่อและเชิงเทียนหรูหราราวกับอยู่ในหนังฝรั่งสมัยก่อน

“ไม่ชอบเหรอ” แก้วกมลหน้ามุ่ย คงเพราะเห็นผมขมวดคิ้ว

“กุลแค่สงสัย วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอครับ ไม่ใช่วันเกิดกุล ไม่ใช่วันเกิดแก้วกมลด้วย”

ความจริงคือผมกังวล กลัวว่าความจิ๊บของแก้วกมลเวลาที่เขินจะทำให้เทียนมากมายขนาดนี้ล้มคว่ำจนไหม้ คงต้องระมัดระวังคำพูดมากกว่าเดิม

“กูอยากให้พิเศษมันก็จะพิเศษ ดินเนอร์ใต้แสงเทียน! ว่าแต่มึงรู้เหรอว่ากูจะทำอะไร ทำผมแต่งตัวมาหล่อขนาดนี้ กูใส่แค่เสื้อผ้าธรรมดา ผมก็ไม่ได้เซ็ต นลินเด็กทรยศ” เขาเลื่อนมือลูบเสื้อยืดของตัวเอง คว่ำปากอย่างขัดใจ

“กุลได้ชุดมาจากที่ถ่ายแบบ รีบกลับมาหาแก้วกมลเลยไม่ได้เปลี่ยนเท่านั้นเอง”

“อื้อ กินข้าวแล้วค่อยเปลี่ยนนะ มึงใส่สูทแล้วหล่อแต่มันถอดยาก”

ผมส่งเสียงในลำคออย่างไม่แน่ใจว่าได้ยินที่เขาพูดถูกไหม

“มองอะไรล่ะกินสิ อาหารฝีมือแม่ใหญ่ กูไปอ้อนถามมาว่ามึงชอบกินอะไร แม่ใหญ่เลยลงมือเข้าครัวเอง กูก็ช่วยทำนิดหน่อย หั่นผัก สับหมู ถ้ามันเค็มๆ ก็มือกูเองแหละ” พูดกลั้วหัวเราะ ท่าทางอารมณ์ดี

อ้อนแม่ใหญ่มางั้นเหรอ อยากเห็นจัง อยากให้มาอ้อนผมบ้างจัง

ระหว่างมื้อแก้วกมลพูดจ้อไม่หยุด พูดเร็ว พูดเยอะคล้ายกับว่าเขากำลังตื่นเต้นและเขินจัด ผมต้องตักกับข้าวให้เขาจนพูนจาน แต่เขาตักคืน แทบไม่กินอะไรเข้าไปสักอย่าง

“แก้วกมลไม่หิวเหรอครับ”

“กูกินเยอะไม่ได้ มีภารกิจสำคัญ”

“ภารกิจอะไรครับ”

“มึงต้องอิ่มก่อน แล้วกูจะบอก แต่ไม่ต้องอิ่มเกินไปเดี๋ยวจุก เอาที่พอดี”

ผมได้แต่ขมวดคิ้วตลอดการทานอาหาร กินเสร็จเขารีบพาผมขึ้นชั้นสอง ในห้องนอนเต็มไปด้วยเทียนหอมไม่ต่างจากด้านล่าง กลีบดอกไม้โรยอยู่บนที่นอนคล้ายกับการต้อนรับบ่าวสาวในคืนเข้าหอ มีเสียงดนตรียุคเก่าคลอแผ่วเบา

“ไปอาบน้ำสิ ไม่ต้องใส่ชุดนอน ใส่แค่ผ้าคลุมอันนี้พอ”

แก้วกมลลุกลี้ลุกลน ยืนนิ่งไม่ได้ อยู่ไม่สุข อาการผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด ก้มหน้าก้มตาทำตามที่เขาต้องการไปก่อน และเมื่อผมกลับออกมาจากห้องน้ำก็พบกับ…

แก้วกมลซึ่งเอาเสื้อเชิ้ตตัวที่ผมเพิ่งถอดไปมาใส่ เขานั่งห้อยขาอยู่ปลายเตียง เสื้อผ้าที่เขาใส่ตอนมื้อเย็นวางกองอยู่บนพื้นพร้อมทั้งชั้นใน นั่นหมายความว่าตอนนี้ใต้เสื้อเชิ้ตไม่มีอะไรอยู่

หายใจติดขัดชั่วขณะ ยืนอึ้งอยู่ที่หน้าห้องน้ำจนแก้วกมลเอามือตบลงบนเตียง

“จ้องอะไรนักล่ะ นลินบอกว่าใส่แบบนี้มึงจะกระโจนเข้าหาเลย ไม่จริงสักหน่อย ของแบบนี้ดูดีแค่กับผู้หญิงเท่านั้นแหละ กูถอดดีกว่า”

“อะแฮ่ม อย่าครับ” รีบปรามเขาที่จับชายเสื้อขึ้นลงจนผมต้องเบี่ยงสายตาหนี หรือผมไม่ควรห้าม ให้เขาถอดเสียจะได้เหลือแต่ตัวเปล่าๆ

ใจเต้นจนแทบบ้า เขารู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไร

“มึงเขินเหรอ” เสียงของเขาใกล้เข้ามา จากนั้นแก้มของผมก็ถูกบีบ “น่ารักจังแฟนใครเนี่ย”

ใช่ น่ารักจังแฟนกุลเนี่ย

“คือกูอ่ะ พร้อมแล้ว มึงพร้อมไหม”

“ครับ?”

มือของอีกฝ่ายเสื้อลงไปจับเชือกผ้าคลุมอาบน้ำซึ่งรัดเอวผมอยู่ แก้มเขาแดงไปจนถึงหู

ผมเข้าใจไม่ผิด ซึ่งนั่นทำเอาหัวใจแทบวาย รู้แล้วว่าทำไมแก้วกมลถึงได้จิ๊บไม่หยุดตอนที่เขิน เพราะเขากำลังทำให้ผมเขินอย่างหนักเช่นกัน

“กุล กุลขอตั้งสติ” ยกมือขึ้นแตะปิดหน้าตัวเอง ร่างกายร้อนผ่าวโดยที่เขาไม่ต้องยั่วยวนแม้แต่น้อย

แค่คิดว่าเขาเตรียมการทุกอย่าง นัดแนะเวลา วางแผนมาเป็นสัปดาห์เพื่อวันนี้มันก็ทำให้ผมอยากกอดเขาจะแย่

“พิกุล”

เสียงเรียกที่สั่นเล็กน้อยอย่างไม่มั่นใจทำให้ผมรวบตัวเขาขึ้น ก้าวสองสามครั้งก็ถึงเตียง ผมวางเขาลงอย่างแผ่วเบา มือปัดตุ๊กตาทั้งหลายที่ขวางทางให้ตกเตียงไป

ดันเขาให้นอนราบลงอย่างเบามือ ตัวของผมดันอยู่ระหว่างขาของเขาทำให้ชันเข่าขึ้น เสื้อเชิ้ตร่นไปที่หน้าท้อง มองเห็นภาพที่ชวนให้กลืนน้ำลาย

“มึงอย่าทำหน้างั้นดิ”

“ทำหน้ายังไงครับ”

“หน้าหื่น ฮือ มึงกินลูกแมวเหมียวน่ารักจุ๊บจิ๊บ กินเจ้าแว่นขี้แงของกูเข้าไป อย่าเลียปาก! อย่ามองกูด้วย! แม่จ๋า พิกุลไม่ใช่น้องน้อยอีกต่อไป” ในที่สุดเขาก็จิ๊บออกมาเมื่อทนไม่ไหว ยกมือขึ้นปิดตา พยายามหุบขาไม่ให้ผมมองแต่กลายเป็นหนีบเอวผมไว้แทน ต้องโน้มตัวลงไปกอดปลอบแม้ว่าร่างกายผมเริ่มตื่นตัวมากขึ้นทุกที

“น่ามองออก”

“โอ๊ย” เขาสะดุ้ง ยกมือขึ้นจับปาก แลบลิ้นออกมา คงเขินจนกัดลิ้นตัวเองเข้า เบะปากงอแงอ้อนผม

เป็นโอกาสให้ผมขยับหน้าไปรักษาลิ้นที่น่าสงสารของเขาด้วยลิ้นของผม สอดมือจับมือของเขาไว้ไม่ให้ปัดป่ายมาข่วนผมได้ จูบปลอบก่อนที่จะชักนำให้จังหวะหายใจของเขาเร็วขึ้นเหมือนของผม

ผละออกดึงผ้าคลุมเกะกะออกจากตัวก่อนกลับลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้เขาอย่างรวดเร็ว

เพิ่งเข้าใจสิ่งที่เพื่อนผมเคยพูดกันว่าตอนที่เห็นแฟนใส่เสื้อผ้าของตัวเองมันเร้าอารมณ์แค่ไหน

“คนเก่งของกุล กอดกุลไว้นะ” ผมยิ้มให้เขา ดึงมือที่จิกเตียงอยู่ให้กอดคอผมไว้แทน

“มึง กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมตรงนั้นมัน มันสู้อ่ะ ฮือ มันสู้ ไม่เอาแล้วได้ไหม กูกลัว พิกุลมึงมีอนาคอนด้า! กูมันก็แค่งูเขียว กูไม่สู้!” สายตาเขาที่เหลือบมองตัวผมแวบนึงก่อนร่นตัวหนีไปหัวเตียง ส่งเสียงดังชนิดที่ว่าถ้านลินอยู่คงเปิดประตูมาแซว

จากที่พร้อมตะครุบเขาก็อดไม่ได้ที่จะขำ ทำลายบรรยากาศเก่งที่หนึ่ง

“งูเขียวอะไรน่ารักขนาดนั้น”

“มึงล้อกูเหรอ!”

“พี่ล้อหนูเหรอครับ พี่กุลแค่อยากเล่นกับหนูเท่านั้นเอง” แสร้งทำเป็นมองต่ำคุยกับเจ้างูน้อย ทั้งที่ขนาดมันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ แก้วกมลกลัวไปเอง

ผมขยับตัวไปใกล้ ไล้นิ้วไปที่ต้นขาด้านใน แตะมันแค่เพียงปลายนิ้วมันขู่ฟ่อ แก้วกมลยกเข่าขึ้นมากอด พึมพำกับตัวเองไม่เป็นภาษา จากนั้นกระโดดมากอดผมอย่างแรงจนเกือบรับไม่ทัน

“แก้วกมล?”

“อย่าพูดมาก จะทำอะไรก็รีบทำ พูดเยอะเดี๋ยวกูตายก่อน ไม่ได้เรียกรถพยาบาลไว้”

“ให้กุลเป็นฝ่าย...”

“เออมึงนั่นแหละ กูจะนอนเฉยๆ อยากนอนเฉยๆ มึงคิดว่าให้กูเป็นฝ่ายทำแล้วกูจะรอดชีวิตเหรอ ไม่มีทาง แค่นี้หัวใจกูมันก็ตีกลองพร้อมเชิดสิงโต มึงนั่นแหละทำไป” เขาพูดขัดแบบไม่รีรอให้ผมถามจบ

“ไม่ต้องเกร็ง กุลไม่ทำอะไรให้แก้วกมลเจ็บอยู่แล้ว ไว้ใจกุลนะ” ลูบหลังลูบไหล่เขาให้ผ่อนคลาย

“อื้อ”

“ไม่กัดลิ้นด้วย ถ้าอยากกัด กัดตรงนี้” ยื่นปากตัวเองไปชนปากเขา งับริมฝีปากล่างที่เม้มแน่นอยู่นั่นให้เปิดออก

สัมผัสเขาอย่างค่อยเป็นค่อยไป แม้ว่าในใจจะร้อนรุ่มแค่ไหน ใจผมเต้นแรงกับทุกพื้นผิวบนตัวเขาที่ได้แตะต้องเป็นครั้งแรก บีบมันเบาๆ ก็ได้รับการตอบสนองที่แสนน่ารัก สะโพกเขาบิดเล็กน้อยเพราะความต้องการที่ก่อตัว

มันเกือบจะดีแล้วถ้าผมไม่เห็นน้ำตาเข้าเสียก่อน

“ร้องไห้ทำไมครับ”

“ใครร้อง กูเปล่า”

“เขินจนร้องไห้เหรอเนี่ย”

“บอกว่าอย่าพูดมากไง! ทำเร็วๆ”

ผมถอนหายใจ อุ้มเขาขึ้นจากเตียง พาไปนั่งในอ่างอาบน้ำแทน เขามองผมอย่างงุนงง

“อะไร”

“ถ้าแก้วกมลร้องไห้ กุลทำไม่ลงหรอก”

“กูแค่เขิน มึงจะสุภาพบุรุษอะไรตอนนี้!”

โดนตีเข้าให้หนึ่งที ผมหัวเราะ เปิดน้ำอุ่นลงในอ่างและก้าวลงไปนั่งซ้อนหลังเขา ถ้าแค่เขินผมคงไม่หยุด

สีหน้าของเขาที่ขมวดคิ้วแน่น ตัวเกร็ง ความเขินที่ผสมกับความกลัวไม่ชวนให้รู้สึกดีแต่ชวนให้สงสาร เหมือนผมเป็นคนใจร้ายที่บังคับขู่เข็ญเขา

“พร้อมแล้วจริงเหรอครับ” วาดแขนกอดเขาไว้ แค่สัมผัสนิดหน่อยเขาก็ยังสะดุ้งเฮือก

“พร้อมดิ กูเตรียมใจไว้อย่างดี”

“แก้วกมลกลัว ทั้งที่ไม่ใช่คนขี้กลัว กุลไม่ชอบ”

“เป็นใครจะไม่กลัวบ้างเล่า แต่ถ้ากูมัวแต่กลัวเราก็ไปไม่ถึงไหนกันสักที เดี๋ยวมึงก็เบื่อกู กูไม่แซ่บ ไม่ฮอตเหมือนมึงนะ” ร่างกายเขาเริ่มผ่อนคลายเมื่อรู้ว่าผมจะไม่ทำอะไร แค่นี้ก็ชัดเจนว่าผมควรหยุดจริงๆ

“กุลไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นสิ่งที่จำเป็น เป็นสิ่งที่ต้องทำ ถ้าไม่ทำกุลจะไม่รักแก้วกมลเหรอ ก็ไม่ใช่สักหน่อย”

“แต่ทุกคนเขาก็ทำกัน”

“แก้วกมลคือแก้วกมล ทุกคนที่ว่านั่นเป็นคนอื่น ไม่ใช่คนที่กุลรัก”

เขานิ่งไปพักใหญ่ น้ำเริ่มโอบล้อมตัวเราสองคนเอาไว้

“มึงไม่อยากทำแล้วเหรอ กูไม่เซ็กซี่เหรอ หรือกูมีสิวที่ก้น นี่ทาครีมที่นลินให้มาแล้วนะเนี่ย”

เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ผมหัวเราะในสถานการณ์ที่ไม่ชวนหัวเราะ ผมเลื่อนมือไปลองลูบดู ไม่ได้เรียบเนียนไปเสียหมดแต่ผมก็ยังอยากลูบ อยากบีบ อยากสัมผัสแนบแน่น

“พิกุล!”

“ไหนว่าพร้อม กุลจับนิดเดียวก็หยิกกุล”

ซบหน้าลงกับหลังเขา เปลี่ยนตำแหน่งจากด้านล่างเลื่อนมาลูบด้านบนแทน ขยำอกทีก็สะดุ้งที ผมขยับสะโพกเสียดสีกับเขา แก้วกมลตัวแข็งทื่อ

“เราเริ่มจากอะไรง่ายๆ ก่อนดีไหม แก้วกมลไม่เกร็งแล้วเราค่อยไปต่อ”

หมุนตัวเขาให้หันมาหา

“อะ อะไร” เสียงเขาเล็กแหลม กำลังแตกตื่นเต็มที่

“จับกุลหน่อย”

ตาเขาเบิกโตเมื่อผมจับมือเขามาแตะส่วนที่กำลังปวดร้อน ขยับเข้าไปอีกนิด ซบหน้าลงกับไหล่เขา

“ดูแลกุลนะ”

“...”

“กุลดูแลแก้วกมลเหมือนกัน”

ได้ยินเสียงลมหายใจเขาที่ข้างหู ปลายนิ้วที่เริ่มขยับอย่างกล้าๆ กลัวๆ ผมเลื่อนมือไปดูแลเจ้างูน้อยของแก้วกมลไม่ให้เขาต้องเสียเปรียบ โน้มหน้าลงต่ำครอบปากดูดดึงหยอกล้อกับยอดอกจนแก้วกมลหอบหายใจ

“อย่า...”

“อย่าอะไรครับ”

“ไม่มีอะไร”

เขาชอบและไม่ปฏิเสธแม้ว่าจะน่าอายสักแค่ไหน เลื่อนตัวมาหาให้ผมได้สัมผัสเท่าที่ใจอยาก

ช่วงเวลาเพียงไม่กี่นาทีซึ่งมีเพียงเสียงน้ำที่กระเด็นออกจากอ่าง เสียงครางแผ่วเพราะรู้สึกดีจนเก็บไว้ไม่ได้ ช่วงเวลาที่เราทั้งคู่ต่างสัมผัสและเรียนรู้ความชอบของกันและกัน จนความรู้สึกมันท่วมทัน เร่งเร้าให้ขยับเร็วขึ้น

“พิกุล กูจะ...”

“อดทนหน่อย อีกนิดเดียว”

ไหล่ของผมเจ็บแปลบเพราะถูกกัด ไม่กี่วินาทีจากนั้นเราหัวของเราทั้งคู่ก็โล่งว่าง มือและอกเปรอะเปื้อนความรู้สึกดีที่ล้นออกมาพร้อมกัน

“แก้วกมลคนเก่ง” หอมแก้มเขาสองสามครั้งอย่างชื่นใจ เขามองมือตัวเอง กะพริบตาถี่

“ฮือ กูทำได้ ไม่น่าเชื่อเลย กูยังไม่ตาย มึงก็คนเก่ง” เขายิ้มร่า หอมแก้มผมซ้ายขวาไม่หยุด สีหน้าสุดแสนน่ารักนั้นทำให้อาการของผมไม่ค่อยดี

“หยุดก่อนครับ เราอาบน้ำล้างตัวกันดีกว่าจะได้ไปพักผ่อน”

หดขาหลบไม่ทัน แก้วกมลเห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

“มึงเป็นอะไรเนี่ย! ยิ้มใสๆ ในใจหื่นกามเหรอ! กูทำสุดความสามารถทำไมมึงยังไม่พอใจ หรือกูมันห่วย กูมันไม่ดีพอ กูต้องฝึกฝน!” เขายื่นมือมาคว้าหมับ บีบมันไว้จนเกือบจุก

แต่พอเขาเริ่มขยับมือ ผมก็ห้ามปรามอะไรไม่ได้อีก ต้องดึงเขามากอด ปลุกปั่นงูน้อยที่นอนหลับให้ตื่นมาเป็นเพื่อนกัน

จนตัวเปื่อยและเหนื่อยล้านั่นแหละแก้วกมลถึงได้ยอมแพ้ ปล่อยให้ผมอาบน้ำอาบท่าให้เขา จับใส่ชุดนอนและอุ้มออกมาวางบนเตียง

“มึง ขนาดยังไม่ได้ไปถึงไหนเลยแต่กูเหนื่อยมาก อนาคอนด้ามึงเอเนอจี้เยอะไปไหม กูตักไข่เจียวให้มึงเยอะไปเหรอ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้จักพักผ่อน” เขาพึมพำด้วยตาที่ปรืออย่างคนง่วงนอน

“แก้วกมลน่ารักมากแค่ไหนมันก็มีแรงเยอะเท่านั้นแหละครับ”

“มึงน่ารักกว่ากูตั้งเยอะ” เสียงเขาเริ่มยานคาน ตะแคงตัวมาซุกอกผมไว้ หลับตาลง “กูต้องฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่ง แล้วจะมาสู้ไหม ไม่ยอมแพ้หรอก”

ขนาดจะหลับก็ยังทำให้ผมยิ้มได้ ผมกอดเขาไว้เตรียมจะหลับไปด้วยกัน

แต่ก่อนที่สติผมจะขาดหาย เสียงงึมงำดังเข้ามาให้ได้ยิน

“ขอโทษนะที่ทำให้ได้แค่นี้”

ออกแรงกอดเขาไว้ให้แน่นขึ้น จูบบนหน้าผากคนคิดมากให้เขาหลับฝันดี ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น

รอจนเขาหลับผมจึงค่อยดับเทียนทุกเล่ม นำมันไปเก็บไว้ในห้องเก็บของ เก็บกวาดกลีบดอกไม้ทั้งหลายจนเรียบร้อย มันใช่เวลามากกว่าที่คิดเอาไว้ ทำให้เผลอจินตนาการถึงตอนที่เขาจัดวางเทียน ค่อยๆ จุดไฟ

แก้วกมลมักคิดว่าตัวเองไม่ดีอยู่เสมอ ชอบคิดว่าผมสมบูรณ์แบบ ดีเลิศเลอไปทุกอย่าง นั่นทำให้เขากลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอสำหรับผม ทำให้เขาเศร้าทั้งที่เราเพิ่งมีความสุขด้วยกัน

คงต้องทำให้เขารู้บ้าง ว่าสำหรับผมแล้วเขาเองก็สมบูรณ์แบบ

แทนที่จะกลับเข้าห้องนอนผมจึงย่องไปที่ห้องทำงาน แอบส่งข้อความคุยกับพี่ปุ๋ยซึ่งยังไม่หลับและยินดีจะช่วยผมเต็มที่ อดหลับอดนอนกันหนึ่งคืนเต็มเพื่อคลิปวิดีโอหนึ่งคลิป

ย้ายเอาเครื่องฉายหนังที่ห้องดูหนังมาไว้ในห้องนอน ทดสอบดูว่ามันฉายไปที่กำแพงปลายเตียงได้พอดิบพอดี ตระเตรียมเรียบร้อยผมก็ออกไปทำอาหารเช้าคอยท่า เมื่อนาฬิกาที่ตั้งเวลาไว้ดังแว่วมาผมก็กลับขึ้นไปที่ห้อง แง้มประตูดูคนที่ลุกขึ้นมานั่งหัวยุ่งบนเตียง

“พิกุล?”

ผมเป็นอย่างแรกที่เขาถามหา ช่างชวนให้ใจพองโตอะไรแบบนี้

เสียงร้องของผมดังขึ้นจากในคลิปวิดีโอ สิ่งที่ฉายลงบนกำแพงคือแก้วกมลที่ยืนเต้นอยู่หน้าห้องน้ำในตอนเช้าโดยไม่รู้ตัวว่าผมกลับมาจากการออกกำลังกายแล้ว

แก้วกมลชะงัก ตาจ้องมองไปยังคลิปอย่างตั้งใจ


“He got a classic style that's all his own

A smile you can hear through the telephone

And he says he's a rebel

But he's way too sentimental”

(เขามีสไตล์เป็นของตัวเอง มีรอยยิ้มที่คุณสามารถได้ยินผ่านทางโทรศัพท์

และเขาชอบบอกว่าเขาน่ะช่างร้ายกาจ แต่เขาอ่อนไหวเกินกว่าจะเป็นอย่างนั้น )


คราวนี้เป็นคลิปเบื้องหลังที่พี่ในกองถ่ายแอบถ่ายเอาไว้ ตอนที่แก้วกมลชอบร้องโวยวายว่าไม่อยากดูแลผม เอาน้ำเอาผ้ามาเช็ดหน้าผมแรงๆ แต่พอผมเจ็บสีหน้าเขาก็เปลี่ยนและเขาไม่รู้ตัวว่าเขามองผมแบบไหนตอนที่เป็นห่วง

สายตาที่ทำให้ผมตกหลุมไปไหนไม่รอด


“He's precious even when he's mad

Gets angry and I start to laugh”

(เขาน่ารักแม้กระทั่งตอนที่โมโห พอโกรธเมื่อไหร่ผมก็หัวเราะทุกที)


ตามมาด้วยคลิปของแก้วกมลที่โวยวายเมื่อโดนผมแกล้งหอม และเสียงหัวเราะของผมที่ดังมาจากหลังกล้อง คลิปที่ผมแอบถ่ายเอาไว้ เพราะชอบหน้าเขาเวลาเขิน

 

“Isn't he cra-crazy beautiful?

Isn't he strange, strange and wonderful?

I think I love him more than I even understand”

(เขาดูดีเป็นบ้าเลย คุณว่างั้นไหม

เขาช่างแปลก ประหลาด และยอดเยี่ยม ว่าอย่างนั้นไหม

ผมคิดว่าผมรักเขามากกว่าที่ผมจะเข้าใจได้เสียอีก)


รูปของแก้วกมลที่ยิ้มและหัวเราะฉายไปพร้อมกับเพลง ผมเดินเข้าไปในห้องในขณะที่เขาไม่ได้สังเกต สอดแขนกอดเขาไว้

“อะไรเนี่ย ไปเอารูปเอาคลิปมาจากไหนเยอะแยะ”

“มีตัวช่วย”

“แล้วใครเขาให้ใช้บิวตี้ฟูลกับกู ใช้กับมึงก็ว่าไปอย่าง”

“You are crazy beautiful.”

“ด่ากูบ้าเหรอ กูรู้หรอก”

“ใช่ บ้า ดูดีเป็นบ้า น่ารักเป็นบ้า รักจนแทบบ้า”

แก้วกมลหยุดพูด เขาหันหน้าหนีผม พึมพำงึมงำคนเดียวคล้ายสวดมนต์

“แก้วกมลเป็นคนที่ Perfect สำหรับกุลนะ”

“คำนั้นยิ่งใช้กับกูไม่ได้ใหญ่เลย” คราวนี้เขาหันมาเถียง จิ้มนิ้วลงบนแก้มผม “เอาไว้ใช้กับมึงคนเดียว”

“Perfect แปลว่าอะไรครับ”

“สมบูรณ์แบบไง ไม่มีที่ติ เลิศเลอ”

ผมส่ายหน้า

“It means having all the desirable elements. แปลว่ามีครบทุกองค์ประกอบที่ต้องการ ใครต้องการแบบไหนกุลไม่รู้ แต่กุลต้องการคนที่ดื้อเก่ง เขินเก่ง ขี้โวยวาย แต่ก็ดูแลเก่ง เป็นห่วงเก่ง เป็นพี่ชายคนเก่ง น่ารักเก่ง You have it all.” ผมค่อยๆ บอกเขาทีละอย่าง เชื่องช้า ชัดเจน ไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว ก่อนจะยื่นจมูกไปชนกับจมูกเขา

“You are perfect.”

“มึงต่างหาก”

“แก้วกมล” ผมเถียง

“พิกุล” เขาเถียง

เราจ้องหน้ากันคล้ายเป็นการแข่งขัน สุดท้ายผมต้องยอมแพ้

“You and me. We are perfect.”

แก้วกมลยิ้มกว้าง กอดผมแน่น

“แบบนี้ดีกว่าเยอะ เราสองคนรวมกันถึงจะสมบูรณ์แบบ ห้ามแยกจากกูเด็ดขาดรู้ไหม”

ไม่ยอมแยกไปไหนหรอกครับ จะอยู่ฟังเสียงจิ๊บแบบนี้ไปจนแก่

“พูดเองก็จำให้ขึ้นใจด้วยนะครับ เราสองคนรวมกันแล้วดี แก้วกมลคนเดียวก็ดี ดีพอสำหรับกุล ไม่มีใครดีกว่าใครหรือดีเกินไปทั้งนั้น”

“โอ๊ย คู่เราน่ะดีที่สุดในโลก ดีกว่าคู่รักทุกคู่ แม้แต่มนุษย์ต่างดาวยังต้องอิจฉา We are too good to be true. ยืนหนึ่งในจักรวาล!”

เรื่องคุยโม้โอ้อวดต้องยกให้แก้วกมล แต่ผมก็ไม่เถียงหรอก ในเมื่อคู่เรานั้นดีที่สุดจริงๆ


#พิกุลทูกู๊ด


❀✿❁❀✿❁❀ THE END ✿❁❀✿❁❀✿


จบแล้ว ใช่ค่ะ จบแล้วววววว

แต่อย่าเพิ่งไปไหนค่ะ ยังมีส่งท้ายแสนน่ารักให้อีกตอน ยังไม่บอกลากันนะ

อะไรนะ NC อยากบอกว่าแค่อันนี้ก็เขียนยากมาก เป็นมือหงิก

เขินน้องพิกุลเป็นบ้าเป็นบอ เธอเป็นคนที่ไม่ควรจะหื่นแบบนี้ กรี๊ด

แต่แก้วกมลเขาก็เก่งขึ้นมากแล้วน้า ช่วยกันได้จนสำเร็จ ฮึ่ม

ส่วนเขาจะได้กันยังไง อีท่าไหน ต้องรอลุ้นในเล่มเลยยย

แต่มีไม่เยอะหรอก ไม่ได้แซ่บอะไร จริงจริ๊ง เรื่องนี้ไม่เน้น NC


เพลงประกอบตอนนี้ Crazy Beautiful ศิลปิน Andy Grammer

บ่งบอกความคลั่งรักของพิกุลที่มีต่อแก้วกมล ลองไปฟังได้

แต่ต้นฉบับใช้ She นะ เราให้พิกุลร้องก็เปลี่ยนเป็น He แทน


รายละเอียดหนังสือและวันเปิดจองมาเมื่อไหร่จะมาแจ้งให้ทราบค่า

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ

แม้ว่าเราจะหยุดไปหลายรอบมากๆ ก็ตาม

ส่วน e-book มีให้แน่นอนนนน

ฮันนี่ ~

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอบคุณ​สำหรับนิยายฮีลจิตใจ​นะคะ​
หนู​จิ๊บกับพิกุล​จะจบแล้ว​ รอเรื่องต่อไป​

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ jelatin99

  • ถ้าความจริงไม่เป็นไปตามทฤษฎี จงเปลี่ยนความจริงซะ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-2
ฮือออออ ความเขินนี้ คือจบได้ฟีลกู๊ดมากกก  อ่านเพลินสุดๆเลยค่ะ  รอNC และรอรวมเล่มนะคะ  :pig4:

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
จิ๊บน่ารักๆ

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 919
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
 พิกุลน่ารักน้องจิ๊บน่าร๊ากกก  :hao6:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
เขินขนาดนี้เลยนะจิ๊บ สู้ต่อไป

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1887
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
น่ารัก มีแต่คำว่าน่ารักไปหมดเลยแก้วกมลเนี่ย

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
จบแล้ว~ สนุกมากๆเลยค่ะ

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +226/-3
จบซะแล้ว น่ารักจริงๆเลย

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
ชอบบบบบบบบบบบบบบบ

ออฟไลน์ Monkey D lufy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +245/-4
ฮืออออ จบแล้วอ่า
อยากอ่านน้องจิ๊บอีกอ่า

ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
จบแล้ว ฟิวกู๊ดมากๆๆๆๆ แต่แอบสงสารพิกุลอ่ะ ทำตามแผนอย่างดีสุดท้ายแพ้ความจิ๊บ ครั้งหน้าเอาใหม่เนอะๆๆๆ

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7707
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
รวดเดียวจบ ก้อจบจิงๆเลยอ่อ. มารอตอนพิเศษน้าาา

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
หายไปนานเลยคีบ :hao5:

ออฟไลน์ padthaiyen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1012
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
น่ารักมากแก้วกมลพิกุล :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13896
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
รออ่านยาวๆ​ แล้วก็สมใจ​ อ่านยาวหลานตอนจนจบ  แก้มปวดไปหมดเลยค่ะ​ ยิ้มไปกับความจิ๊บของแก้วกมลกับความหลงกันและกันของพิกุลกับน้องจิ๊บ​

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด