Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 31 ดีที่สุด ✿ [21/09/20] p.32
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 31 ดีที่สุด ✿ [21/09/20] p.32  (อ่าน 71451 ครั้ง)

ออฟไลน์ Persephone

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ๊ย ยัยหนูจิ๊บ เสร็จ​แน่ๆ ไปไหนไม่รอดจริงๆ แต่ทำไมไม่ใส่กกน.คะลูก อ่อยพี่กุลหรอหึ //กำไม้เรียวแน่น

PersephoNE~

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
ตามติดพิกุลเอาไว้นะจิ๊บอย่าปล่อยให้หลุดมือ :laugh:

ออฟไลน์ คนคิ้วท์คิ้วท์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
จิ๊บซึนๆ น่ารักดี

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
แก้วโชคดีขนาดไหน พิกุลกลับมาหาน่ะ
ยังคิดว่าน้องมีความแอบแฝงอีก ทำไมร้ายแบบนี้นะคนเรา
แต่ใช้งานเค้าจัง แถมยังชอบให้เลี้ยงอีก
หวงล่ะสิ เห็นวนรถไปส่งคนนั้นคนนี้ ทำซึน

พิกุลก็มีความร้ายบ้างแหละ แต่อยู่เป็นไง
และเลือกจะร้ายกับใคร เวลาไหน มากกว่า
แถมแสดงออกชัดเจนว่า แก้วสำคัญ ทำเนียนให้หึงไม่รู้

ตลกเกด บ้าบอดีค่ะ คุยกับแก้วต้องแบบนี้แหละ 5555



ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-3
ไม่รอดแน่แล้วน้องจิ๊บ55555
วางแผนพาตัวเองเข้ากรง :z2:

ออฟไลน์ Y-Darkness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0

ออฟไลน์ Monkey D lufy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +245/-4
โธ่!!!!! จิ๊บ ชอบกุลแล่ะดูออก

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-1
สนุกค่ะ หึงไม่รู้ตัวจริงๆ ด้วยค่ะ

ออฟไลน์ Minty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เอ็นดูจิ๊บ ชอบความโวยวายกลบเกลื่อน

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2651/-15


5
แข็งแรงดี



   
ช่วงเวลาที่พิกุลต้องถ่ายหนังให้พี่ปุ๋ยเป็นเวลาทองของผม กะว่าจะเนียนแอบมองหน้าท้องตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า

ผมรู้ว่าฟังดูโรคจิต แต่ผมไม่มีทางเลือก

ถึงอย่างนั้นตลอดจนการถ่ายทำสองสามซีนในวันแรก พิกุลไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อเพราะเป็นบทในมหา’ลัย เพียงแค่ใส่เสื้อนักศึกษา เปลี่ยนทรงผมกับแจ็คแก๊ตตัวนอก ทำให้แผนที่วางไว้ล่มไม่เป็นท่า

“สร้างภาพ Scene 5 Cut 4 Take 1!”

คนตีสเลทตะโกนเสียงดังฟังชัดก่อนกระแทกไม้ตีสเลท ตากล้องเดินตามหลังพิกุลที่นัดแนะกันไว้ก่อนแล้วว่าจะเดินจากจุดไหนไปจุดไหน

ยกกล้องขึ้นถ่ายเบื้องหลัง ไม่ส่งเสียงรบกวนการถ่ายทำแม้ว่าจะตงิดใจกับชื่อเรื่อง

แต่ละซีนพิกุลทำเพียงแค่เดินไปต่อแถวซื้อข้าวหรือนั่งคุยกับเพื่อนที่โต๊ะและมีนางเอกแอบมองอยู่ เสียงชื่นชมความหล่อจากคนหลังกล้องตรงกับสีหน้าเคลิบเคลิ้มเขินอายของนางเอก หนังแอบรัก?

แล้วไหนความเกร็งที่พิกุลว่า ท่าเดินของมันปกติเหมือนไม่มีกล้องตามอยู่ สั่งให้ยิ้มก็โชว์รอยบุ๋มบนแก้มจนเหล่ารุ่นพี่รุ่นน้องที่ตามมาดูแทบลงไปนอนกันที่พื้น สั่งให้หัวเราะก็เป็นธรรมชาติ หรือเพราะผมชินกับไอ้อาการเหมือนคนเมายาของพิกุลที่เป็นอยู่ตลอด

ที่น่าเจ็บใจคือไม่ว่าจะเป็นภาพนิ่งหรือภาพเคลื่อนไหว หน้ากล้องหรือหลังกล้องมันก็ยังคงดูดีไม่ต่าง

รอจนถ่ายทำซีนของวันนี้หมดจึงเดินไปหาพี่ปุ๋ยที่กำลังเช็กงาน

“พิกุลมันไม่มีบทพูดเลยเหรอ พระเอกหรือตัวประกอบ”

“พระเอก ไม่สิ อาจต้องเรียกว่าตัวเอก”

“ตัวเอกหนังที่ชื่อ “สร้างภาพ” เลือกมาได้เหมาะเจาะ”

พี่ปุ๋ยละสายตามามองหน้าผม

“มึงรู้เหรอว่าหนังกูเกี่ยวกับอะไร”

“ถ้าให้เดานางเอกแอบชอบพิกุลเพราะรูปร่างหน้าตาภายนอก แต่แล้วมารู้ที่หลังว่าทั้งหมดเป็นแค่ภาพที่พิกุลสร้างขึ้นมา เป๊ะไหม เรื่องราวเหมือนพิกุลตัวจริงไม่มีผิด ทุกคนมากรี๊ดมันแค่เพราะ” หางตาเหลือบเห็นพิกุลเดินมาทางนี้พอดี ผมมองมันหัวจรดเท้า พูดต่อพร้อมผายมือไปทางพิกุล “เพราะมันหน้าตาดีนิด สูงหน่อย”

“ปกติมึงเป็นมิตรกับคนอื่น แต่กับพิกุลนี่ไม่ได้เลย ขัดใจ หงุดหงิด ร้องจิ๊บโวยวายไม่หยุด ทำไม อยากแกล้งให้พิกุลร้องไห้จะได้หอม… ไอ้จิ๊บ! เดี๋ยวเถอะ!”

ยกมือตีปากพี่ปุ๋ยดังเพี๊ยะ รีบหันมองว่าพิกุลได้ยินไหม แต่พิกุลหยุดยืนคุยกับเหล่าหญิงสาวสี่ห้าคนทั้งที่อีกแค่ไม่กี่ก้าวจะมาถึงผม โดนขอติดรถกลับบ้าน ชวนกินข้าว ขอถ่ายรูป หรือขอเบอร์ผมก็ไม่รู้ อย่างเดียวที่ชัดเจนคือลักยิ้มของมัน

“ดูสิน่าหมั่นไส้ไหม โคตรขี้เก๊ก ขี้อ่อย แรด!”

“เพิ่งรู้ว่าน้องจิ๊บขี้หึง”

คนที่พูดแทรกคือพี่ดีดี้หนึ่งในเพื่อนสนิทและทีมงานของพี่ปุ๋ย

“พี่ดีดี้! ตัดแม่ตัดลูก!”

เหล่ารุ่นพี่ผู้หญิงชอบเอาขนมนมเนยมาให้ตั้งแต่ผมอยู่ปีหนึ่ง ขอบอกว่าตอนอายุเท่าพิกุลผมถูกรายล้อมไปด้วยผู้หญิงมากมาย ฮอตไม่แพ้มันหรอก

ซึ่งพอเวลาล่วงเลยมาจนขึ้นปีสามเหล่ารุ่นพี่ก็สถาปนาตัวเองเป็นแม่ผม

“โอ๋ ก็หนูโมโหได้เหมือนหึงพี่เขานี่คะ”

“ใครหึง! แล้วใครเป็นพี่! จิ๊บต่างหากที่เป็นพี่!”

“โมโหจนจิ๊บออกเลย โอ๊ย ใจกู มาให้แม่กอดปลอบหน่อยเด็กดื้อ” พี่ดีดี้วาดแขนมากอด ได้โอกาสซบไหล่คนสวย หัวที่ร้อนจนเผลอเรียกตัวเองว่าจิ๊บจึงเย็นลงในพริบตา ขอซึมซับอ้อมกอดแม่ปลอมๆ สักหน่อย

“พิกุล! ไอ้จิ๊บมีชู้!”

ไม่รู้ว่าควรตกใจเสียงตะโกนพี่ปุ๋ยหรือความเร็วในการเคลื่อนที่ของพิกุลซึ่งสวนทางกับความเร็วในการพูดของมัน

พริบตาเดียวลักยิ้มนั่นก็โผล่มาตรงหน้าผมในระยะประชิด

“แก้วกมล”

“อะไร”

พิกุลยืนยิ้ม ยิ่งไม่พูดยิ่งน่าหวาดระแวง หน้ามันยื่นมาใกล้จนผมต้องยอมปล่อยพี่ดีดี้ออกจากอ้อมกอด

“เนี่ย! พี่ปุ๋ยดู! มันแกล้งผม!”

หันไปฟ้องไอ้พี่ปุ๋ย พี่มันก็ถอนหายใจ

“ถ้าการที่พิกุลยิ้มทำให้มึงใจไม่สงบ ปัญหาอยู่ที่มึงจิ๊บ ไม่ใช่พิกุล”

“น้องจิ๊บชอบพิกุลจริงเหรอ” พี่ดีดี้ทำตาโต

“ไม่ใช่! ไม่! พี่ปุ๋ยหยุดทำให้คนอื่นเข้าใจผิด! แล้วมึงยิ้มทำไมกูจะหยิกให้ปากเบี้ยว!” ยื่นมือหมายจะบีบปากไอ้ดอกไม้ มันไม่ถอยหนีแต่ขยับปากงับปลายนิ้วผม ความนุ่มนิ่มทำให้ตกใจจนต้องรีบชักมือกลับ

“จิ๊บ หน้ามึงแด...”

“งานเสร็จรึยังจะกลับบ้าน! ตามถ่ายรูปให้จนเหงื่อท่วมเห็นไหม! มีนัดคุยงานกับเพื่อนด้วย! ถ้าจำไม่ผิดแม่บอกให้กรอกน้ำ! ตรงนั้นมีเมฆดำ! ฝนจะตกไหมนะตากเกงในทิ้งไว้เดี๋ยวอับชื้น”

พี่ดีดี้ พี่ปุ๋ย พิกุล รวมไปถึงพี่ตากล้องหันมองหน้ากัน

“มึงไหวไหมจิ๊บ”

“พิกุลกูจะกลับบ้าน!”

“ครับแก้วกมล งานโอเคไหมครับพี่ปุ๋ย ต้องแก้ตรงไหนบ้าง”

“ทำไมพอเป็นพี่ปุ๋ยมึงเรียกพี่ได้”

พี่ปุ๋ยยกมือขึ้นปราม “หยุดจิ๊บสักนาที พิกุลงานโอเคไม่มีปัญหา ขอบใจมากที่มาช่วย แต่กูขอถามอะไรอย่าง มายุ่งกับน้องกูเจตนาดีหรือร้าย”

“ผู้ร้ายที่ไหนจะสารภาพว่าตัวเองร้าย!”

“จิ๊บ เงียบ ส่วนนายตอบมา”

รอยยิ้มของพิกุลยังคงอยู่บนใบหน้าไม่จางหายไปไหน ตอบพี่ปุ๋ยด้วยเสียงนุ่มนวลเชื่องช้าตามปกติ “นั่นคงเป็นสิ่งที่แก้วกมลต้องตอบ ว่าสิ่งที่กุลทำให้มันดีหรือร้าย กุลคงคิดแทนไม่ได้”

“มันร้าย! มันมาหลอกกินข้าวบ้านผมทุกเช้า บางวันก็ตอนเย็นด้วย มาตีสนิทกับแม่ แม่จะไม่รักผมเพราะมัน”

“ถ้าแก้วกมลไม่อยากเสียเปรียบ เย็นนี้กินข้าวที่บ้านกุลไหม”

นั่นสิ ทำไมผมถึงคิดไม่ได้ ผมต้องไปกินข้าวบ้านมันคืน

“ไป! กูจะกินไม่ให้เหลือข้าวสักเม็ด!”

“อยากกินอะไรครับ เดี๋ยวกุลโทรบอกแม่บ้านให้เตรียมไว้”

“วันนั้นแม่กูทำเมี่ยงปลาทู กูจะกินบ้าง เอาปลาทูมาสิบตัว!”

พิกุลหยิบมือถือออกมากดโทรออก ระหว่างนั้นได้ยินเสียงพี่ปุ๋ยพึมพำ “พิกุลมันฉลาดหรือจิ๊บโง่วะดีดี้”

“แกก็ไปว่าน้อง เขาเรียกใสซื่อ” พี่ดีดี้ตอบ

“มึงเตรียมของหวานด้วยเลย สาคูไส้หมู ข้าวเหนียวมะม่วง ตบท้ายด้วยไอศกรีมกะทิ เนี่ยผมไม่โง่ ผมได้กำไร ตอนไปบ้านผมมันไม่ได้กินขนม”

“เอาที่มึงสบายใจ” พี่ปุ๋ยมีสีหน้าเบื่อหน่ายหันไปหาพิกุลที่คุยโทรศัพท์เสร็จพอดี “แต่นายน่ะ จริงจัง? หน้าตาก็ดี นามสกุลก็ดัง หาที่ดีกว่านี้ได้”

“คำว่า ‘ดี’ ของแต่ละคนไม่เหมือนกันนะครับ ถ้างานไม่มีปัญหากุลขอตัว หรือถ้ามีอะไรให้ช่วยยกบอกกุลได้”

“ไปเถิดทั้งคู่ไปสู่ประตูสวรรค์ ไม่ขัดแล้วจ้า”

ได้ยินว่ากลับได้ผมก็รีบเก็บข้าวของ ไม่สนใจประโยคสุดประหลาดของพี่ปุ๋ย ยังไงพี่มันก็ไม่ค่อยเต็มอยู่แล้ว

“ว่าแต่ แก้วกมลชื่อแก้วหรือจิ๊บครับ”

“มันไม่ได้ชื่อจิ๊บ แค่ขี้โวยวาย เวลาโมโหเหมือนนกกระพือปีกกูเลยเรียกมันจิ๊บ ชอบร้องจิ๊บๆ ก่อให้เกิดความรำคาญ แล้วมึงดู ปากนั่นเหมือนนกไหม” พี่ปุ๋ยกับพิกุลหันมามองผม นินทากันต่อหน้าเชียวเหรอ!

“นึกว่ามีกุลคนเดียวที่คิดว่าแก้วกมลเหมือนนก”

“ไม่เหมือน! และมึงก็ห้ามเรียกจิ๊บด้วย!” รีบยกมือชี้หน้าขู่

“ครับ กุลชอบแก้วกมล”

เดดแอร์ทั้งกองถ่าย ผมเหวอไปแค่ไม่กี่วินาทีก็ตั้งสติได้

“ชอบชื่อ! พูดให้หมดสิวะ! ชื่อกูเพราะกูรู้ แม่กับพ่อชอบนัดเจอกันที่ต้นแก้วหลังโรงเรียน กมลแปลว่าหัวใจ บู้ม รวมเป็นแก้วกมล โรแมนติกใช่ไหมล่ะ! ถ้าเข้าใจแล้วก็เลิกมอง! พี่ปุ๋ย! ผมไปก่อน ไว้เจอกันตอนถ่ายทำครั้งหน้า! ส่วนใครกลับกับพิกุลก็ตามมา! ช้าอด!”

ผมตะโกนเสียงดังให้ได้ยินทั่วกันพร้อมป่าวประกาศให้เหล่าผู้โดยสารของพิกุลเตรียมตัว ส่วนผมมองกดดันให้พิกุลพาไปลานจอดรถ

“เหนื่อยหน่อยนะ” พี่ปุ๋ยตบบ่าไอ้ดอกไม้พลางทำหน้าเห็นอกเห็นใจ

“กุลรับมือไหว อีกอย่างกุลไม่เคยคิดว่าเสียงนกน่ารำคาญ ถ้าเราสร้างความคุ้นเคย ให้ความเวลา ให้ความรัก นกจะวางใจให้เราอยู่ใกล้ และเมื่อนกสบายใจพอที่จะร้องเพลงให้ฟังเมื่อไหร่ก็คุ้มกับความพยายามที่เสียไปแล้วครับ”

พูดช้าแล้วยังจะพูดยาวอีก จับใจความได้แค่นกร้องเพลง

“นกร้องเพลงเป็นยังไงวะ มันร้องเพลงไมเคิล แจ็คสันหรือเอลวิสได้ปะ”

“ไอ้นี่ก็ไม่เคยจับถูกประเด็น! จับมันขังกรงไปเลยพิกุล อย่าปล่อยให้ออกมาป่วนชาวบ้านเขา”

พิกุลหัวเราะจนตาเป็นขีด แก้มบุ๋ม มันร่ำลาเหล่าทีมงานและกวักมือให้ผมเดินตามไปลานจอดรถ

ที่นั่งตอนหลังของรถมันยังคงแออัดไปด้วยผู้คนเหมือนเดิม แต่ผ้าห่มกับหมอนที่พิกุลยื่นมาให้ไม่เหมือนเดิม

“อะไร”

“ผ้าห่มกับหมอนที่กุลสั่งทำ ยังไม่มีใครใช้และจะไม่มีใครใช้นอกจากแก้วกมล ซักรีดเรียบร้อยครับ”

หมอนลายดอกไม้สีขาวกับผ้าห่มสีเหลืองลายลูกนก กลิ่นหอมสะอาดแถมยังนุ่มนิ่ม มันรู้รึเปล่าว่าผมกำลังมองหาข้อเสียของมันอยู่ถึงได้พยายามทำตัวเป็นคนดี เอาอกเอาใจ

น้องชายมันเป็นเพื่อนน้องสาวผม ไม่แน่อาจมีไส้ศึก

“แค่นี้ซื้อใจกูไม่ได้หรอก”

“ไม่ได้จะซื้อครับจะแลก”

“มึงคุยเรื่องเดียวกับกูรึเปล่า แลกอะไร แสตมป์เซเว่นเรอะ”

พิกุลหัวเราะอีกตามเคย มือกดเปิดเพลงและขับรถส่งผู้โดยสารที่วันนี้เงียบกริบไม่มีใครชวนพิกุลคุยสักคน

กว่าจะฝ่ารถติดตอนเย็นขับรถส่งทุกคนจนหมดผมก็หลับไปหลายตื่น เดินงัวเงียลงจากรถตามการจูงของพิกุล พอนึกขึ้นได้ว่าถูกจูงอยู่ก็ตื่นเต็มตา สะบัดมือมันออก อ้าปากจะต่อว่าแต่ตามองเห็นสระว่ายน้ำเข้าก่อน มันยาวจากนอกบ้านลึกเข้าไปในตัวบ้าน ทางเดินเป็นไม้ระแนงและโคมไฟที่เปิดอัตโนมัติเมื่อเจ้าของบ้านเดินผ่าน

ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่โตแบบที่เห็นในละคร ไม่มีเก้าอี้ทองคำหรือโคมไฟระย้า แต่การตกแต่งทั้งภายในภายนอกดีจนกล้องในมือผมสั่นไปหมด

โซฟาสีขาวสะอาดมีหมอนอิงสีสันสดใสวางเรียงรายแต่ไม่ขัดตา กระถางต้นไม้ ดอกไม้วางตามที่ต่างๆ อย่างไม่เป็นระเบียบแต่ไม่รก ทุกสิ่งในบ้านมันไม่ควรจะเข้ากันแต่กลับลงตัวน่ามองไม่น่าเบื่อ

เซนส์ดีตั้งแต่เสื้อผ้ายันเฟอร์นิเจอร์

“ขอบคุณสำหรับอาหารครับ ป้ากลับเถอะดึกแล้วเดี๋ยวลูกจะรอ”

“อย่าแอบล้างจานเองอีกนะคะ คุณนายรู้เข้าป้าโดนดุแน่”

สะดุ้งกับเสียงคนคุยกันเพราะมัวแต่สำรวจบ้านพิกุล มันยิ้มเมื่อไม่อยากตอบเหมือนทุกที ส่วนผมรีบยกมือสวัสดี

“ไหว้พระเถอะลูก พอรู้ว่าคุณจะมาป้าทำสุดฝีมือ ถ้าอร่อยมาทานบ่อยๆ นะคะ อุ๊ย ป้าไม่อยู่กวนดีกว่า”

คุณป้าที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ผมยกมือปิดปาก รีบหยิบกระเป๋าและออกจากบ้านไป พิกุลเดินนำไปยังโต๊ะทานข้าวที่มีเก้าอี้แค่สี่ตัว ในขณะที่บ้านผมนั่งได้ถึงหกคน โต๊ะนี้วางอาหารแค่สองสามอย่างก็เต็ม

“แล้วพ่อแม่พี่น้องมึงล่ะ”

“ทุกคนอยู่บ้านใหญ่ มีแค่กุลกับนลินอยู่ที่นี่สองคน”

ว่าแล้วจากที่อ่านประวัติน่าจะมีบ้านอีกหลายหลัง

“คราวหน้าพากูไปหาแม่มึง กูจะเอาคืน แม่มึงต้องรักกูมากกว่ามึง แม่มึงรวยด้วย วางแผนแย่งมรดกเลยดีไหม”

พิกุลตักข้าวสวยใส่จานผมก่อนตักให้ตัวเอง มันเหลือบมองด้วยท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงล่ะสิว่าผมจะกล้าใช้วิธีเดียวกับมัน

“ต้องพาไปหาอยู่แล้ว แต่คงเป็นตอนที่แก้วกมลพร้อมกว่านี้”

“กูพร้อมตลอดเวลา”

“ทานปลานะครับ กุลแกะให้”

เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย สงสัยกลัวผมแย่งความรักแม่มันสำเร็จ

ระหว่างกินอาหารแสนเลิศรสพลันคิดขึ้นมาได้ว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะได้แอบส่องพิกุลแบบเปลือยท่อนบน ในเมื่อบ้านมันมีสระว่ายน้ำ

“กินอิ่มก็ต้องหากิจกรรมสนุกๆ ทำมึงว่าไหม”

“ครับ?”

“อยากว่ายน้ำ บ้านกูไม่มีสระ มึงขี้งกปะ กูลงว่ายได้ไหม”

“พูดรัวจังครับ มีอะไรรึเปล่า”

“กูถามทำไมต้องถามแทรก! ไม่มีมารยาท! ตอบมาว่าว่ายได้หรือไม่ได้!” ทำเสียงดังข่มขวัญ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าพิกุลไม่เคยสะเทือน

“ได้สิครับ แต่แก้วกมลเอากางเกงว่ายน้ำมาเหรอ”

“แก้ผ้าดิ”

มือที่รวบช้อนส้อมหลังกินเสร็จชะงักจนส้อมร่วงลงไปกระทบพื้นเสียงดังลั่น เพิ่งเคยเห็นไอ้คุณชายทำของตก

“เดี๋ยวก่อน มึงเขินเหรอ!”

ใบหูของมันมีความผิดปกติเกิดขึ้น มันเป็นสีแดง สีแห่งชัยชนะของผม รีบลุกจากเก้าอี้ตัวเองไปเขี่ยหูมัน

“น้องพิกุลไม่เคยอาบน้ำกับเพื่อนใช่ไหมจ๊ะ โถ เด็กน้อย ครั้งแรกมันก็ติดขัดเขินอายเป็นธรรมดา ทำบ่อยๆ รับรองติดใจ” จงใจพูดจากำกวมเพื่อแกล้งมัน

“แก้วกมล กุลไม่เล่น” พิกุลคว้าข้อมือผมไว้ไม่ให้ขยับ พอเงยหน้ามาสบตามีอะไรบางอย่างในตามันทำให้ผมรีบดึงมือออก ใจเต้นแรงคล้ายตกอยู่ในอันตราย

“อะ อะไรพ่อหนุ่มนอก ที่ต่างประเทศเวลาอาบแดดก็โป๊เปลือยมะ ไม่ใช่เหรอ มึงน่าจะชิน เขินทำไมล่ะ”

เป็นเพราะเมื่อกี้มันไม่ยิ้มหรือเพราะอะไร หัวใจผมยังส่งเสียงดังไม่หยุด จะพูดก็ติดขัดซ้ำยังเสียงเบา

“ถ้าอยากว่ายไว้วันหลังกุลพาไปซื้อชุดว่ายน้ำ ถึงจะเป็นสระในบ้านและมีรั้วกับต้นไม้รอบแต่กุลไม่แน่ใจว่าบ้านอื่นจะมองมาเห็นไหม”

งั้นวันนี้ผมต้องกลับบ้านมือเปล่าเหรอ

พูดไปตามตรงเลยดีไหมว่าอยากดูกล้าม ไม่ ไม่ได้ เดี๋ยวคนหลงตัวเองอย่างพิกุลก็คิดว่าผมหลงใหลได้ปลื้มมันอีก

“งั้นขอแค่เอาขาไปจุ่ม นะ นะ”

“ครับ ทานให้เสร็จเดี๋ยวกุลพาไปนั่งริมสระ”

เจ้าของบ้านไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าผมกำลังวางแผนร้าย ผมทำเนียนชวนมันคุยเรื่อยเปื่อยจนกินหมด ช่วยมันล้างจาน ทำตัวเป็นเด็กดี

มันพามายังสระส่วนที่อยู่ในบ้าน มีกระจกใสให้มองเห็นสระซึ่งยาวออกไปด้านนอก ต้นไม้ และท้องฟ้ายามค่ำคืน วิวสวยจนผมเกือบลืมว่ามาทำอะไร

“อยากนั่งตรงไหนครับ”

เสียงมันเตือนสติให้ผมกลับมาโฟกัสที่คนใกล้ตัว

“แถวนี้ก็ได้”

รอจนพิกุลย่อตัวทำท่าจะนั่งจึงรีบผลักหลังมันลงสระ

ด้วยความที่พิกุลตัวใหญ่ ผมกลัวมันจะไม่ร่วงลงไปจึงใช้แรงทั้งหมดที่มี ผิดแผนตรงที่ผมดันเซล้ม ตกน้ำไปด้วย

“แค่ก แค่กๆๆ”

น้ำเข้าหูเข้าตาเข้าปากแถมขายังแตะไม่ถึงพื้นสระ

ผมว่ายน้ำเป็นแต่เพราะสำลักทำให้แตกตื่น พยายามตีแขนตีขามั่วไปหมด จนมีมือสอดมาที่เอวดึงผมขึ้นเหนือน้ำ

“ใจดีด้วยแล้วดื้อเหรอครับ”

ไม่เห็นสีหน้าพิกุลเพราะตัวมันอยู่ข้างหลัง สัมผัสได้แค่ริมฝีปากที่แตะโดนหลังหูและเสียงที่ไม่อ่อนหวานอย่างเคย

“อยากเล่นน้ำเดี๋ยวกุลให้เล่นทั้งคืน ถ้าขึ้นจากสระจะไปอุ้มกลับลงมา พระอาทิตย์ไม่ขึ้นไม่ต้องกลับบ้าน”

เอี้ยวคอไปมองพิกุลก็ส่งยิ้มให้ แต่เป็นรอยยิ้มมัจจุราช

“นี่มันการกักขังหน่วงเหนี่ยว! และคนบ้าอะไรเล่นน้ำทั้งคืนกูคงเป็นปอดบวมตาย! ปล่อยกู! มึงมันผู้ร้ายลักพาตัว เผยธาตุแท้แล้วสินะ!”

พอหายตกใจเรี่ยวแรงก็กลับมา ดิ้นจนน้ำกระจาย พิกุลจับผมพลิกกลับไปหา ชูมือถือที่เปียกชุ่มให้ผมดู

เฮ้ย มือถือผมก็อยู่ในกระเป๋ากางเกงนี่หว่า

“แกล้งกุลได้ กุลไม่โกรธหรอก แก้วกมลก็ชอบแกล้งกุลมาตั้งแต่เด็ก ถึงอย่างนั้นอะไรที่มันอันตรายกุลก็ต้องดุ”

“มึง! มือถือกูมีน้ำไหลออกมาซู่ซ่าเลย แม่ฆ่ากูแน่!”

พิกุลดึงมือถือออกจากมือผม ใช้แขนที่แสนยาววางมันไว้ริมสระ

“ฟังที่กุลพูดรึเปล่า”

“มันเป็นอุบัติเหตุ! กูไม่ได้แกล้งมึงสักหน่อย”

“ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิด ไหนว่าเป็นพี่กุล ไม่อยากให้กุลเรียกน้อง เป็นผู้ใหญ่ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง และรู้จักคำว่าขอโทษ”

ไอ้พิกุลเปิดโหมดดุ ผมว่ายหนีมันไปยังตำแหน่งที่พอจะยืนได้

“แก้วกมล”

“เออ ขอโทษ”

“เก่งมาก”

มัวแต่หงอยเลยปล่อยให้พิกุลลูบหัวไปหนึ่งที ผมจับปลายแขนเสื้อที่เปียกชื้นของอีกฝ่ายไว้ ไม่กล้ามองหน้ามัน

“แต่กูไม่มีเงินซื้อมือถือคืนมึงหรอก แค่ของกูก็แย่แล้ว”

“เห็นไหมครับว่าถ้าทำอะไรไม่คิดให้รอบคอบจะเกิดปัญหาตามมา”

“...”

“เดี๋ยวกุลส่งไปให้ร้านซ่อมทั้งของกุลและของแก้วกมล ระหว่างนี้ใช้เครื่องสำรองไปก่อนกุลจะขอจากพี่รันมาให้ พี่รันมีหลายเครื่อง รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับเดี๋ยวกุลมา ขึ้นไปทั้งอย่างนี้คงหนาว”

พิกุลปล่อยให้ผมลอยคออยู่ในน้ำไม่นานก็กลับมาพร้อมผ้าขนหนูผืนโต ผมรีบขึ้นบันไดไปยืนริมสระ

“ไม่เล่นต่อสักหน่อยเหรอครับ”

“ไม่” ตอบกลับเสียงเบา

“นึกว่าผลักกุลเพราะอยากเล่นน้ำ”

“ผลักเพราะอยากผลัก”

เรื่องอะไรจะบอกว่าผลักเพราะอยากให้มันถอดเสื้อ

“เขาว่ากันว่าผู้ชายแกล้งแปลว่าผู้ชายชอบ”

“!!!”

“จริงไหมครับแก้วกมล”

“แกล้งก็แปลว่าเกลียด! มึงเป็นสาวน้อยหรือไงถึงได้เชื่อเรื่องแบบนั้น หรืออ่านแต่การ์ตูนตาหวาน!”

“เกลียดกุลเหรอครับ”

“เออ!” ได้เห็นหน้าหงอยของมันบ้างก็ได้ใจ ผมกอดยกยิ้มที่คิดว่าร้ายที่สุด

“เขาว่ากันว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น”

“ไอ้เขาเนี่ยมันเป็นใคร! ฝากบอกเขาด้วยแล้วกันว่าขอให้ติดอยู่กับคนที่เกลียดไปตลอดชีวิต! ยังจะมายิ้มแป้นแล้นอีก! หงุดหงิด! ห้องน้ำอยู่ไหนอยากอาบน้ำ!” ตะโกนจนหอบ พิกุลก็เอาแต่หัวเราะไม่หยุด

“กลับมาเป็นแก้วกมลคนเดิมแล้ว”

กวนประสาทนัก อยู่ด้วยแล้วเจ็บคอตลอด โดนผมฟาดด้วยผ้าขนหนูไปหลายที พิกุลถึงได้พาไปห้องน้ำซึ่งอยู่ในห้องนอน หาเสื้อผ้าในตู้สักพักก็ส่งให้ผมเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

พอกลับออกมาเท่านั้นแหละถึงได้เห็นสิ่งที่ทำให้ตกน้ำ

พิกุลยืนอยู่กลางห้องโดยมีผ้าขนหนูผืนเดียวที่เอว กำลังใช้ผ้าขนหนูอีกผืนเช็ดผม ร่างกายท่อนบนอันเปลือยเปล่าปรากฎให้เห็นอย่างไม่ทันตั้งตัวภายใต้แสนไฟสว่างเจิดจ้ามองเห็นได้ชัดเจนทุกรายละเอียด

กล้ามเนื้อแขน ไหล่ หลัง อก และหน้าท้อง ทุกอย่างเป็นระเบียบสวยงามเหมือนภาพที่ถูกรีทัช

แต่เป็นของจริง

“ไดร์อยู่ตรงนี้ครับ มาเป่าให้แห้ง เดี๋ยวกุลไปส่งที่บ้าน”

ยิ่งมันเดินมาใกล้ยิ่งนึกอยากหาไม้นวดขนมปังมาทุบไอ้ขนมปังหัวกะโหลกท่าทางฟูนุ่มที่อยู่บนหน้าท้องมันให้แบนราบ หุ่นดีจนผมโมโห

สภาพคนเปียกปอนควรเหมือนลูกหมาตกน้ำ แต่ผมที่เริ่มหมาดของมันกับมือที่ยกขึ้นแกะต่างหูบนสุดของใบหูทำให้ได้ภาพที่เหมือนกำลังถ่ายแบบ

“แก้วกมล?”

มือผมวางอยู่บนหน้าท้องมันด้วยความสงสัยว่านุ่มเหมือนที่ตาเห็นรึเปล่า แต่มันกลับแข็ง

“ซนอีกแล้ว จะจับตัวคนอื่นต้องขออนุญาตก่อนสิครับ”

“ขอโทษ มันเป็นไปตามสัญชาตญาณ”

“ลูบไม่ได้ครับ” พิกุลจับข้อมือผมไว้และดึงให้ออกจากตัว

“อย่าขี้งกดิ”

“เดี๋ยวให้ลูบจนพอใจ แต่พอถึงวันนั้นแก้วกมลต้องให้กุลลูบคืน”

ไม่มีวันนั้นหรอก เพราะผมคงจะไม่มีกล้ามหน้าท้องจนวันตาย

พิกุลผละออกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจากนั้นจึงส่งผมกลับบ้าน

พอเห็นเกดยืนยิ้มกริ่มรออยู่ที่หน้าห้องนอนก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่กล่าวหาพิกุลไม่เป็นความจริง และพิกุลผ่านคุณสมบัติของผู้ชายที่ดีไปถึงห้าข้อ

เอาน่า ยังเหลืออีกตั้งสิบห้าข้อ! มองโลกในแง่ดีเข้าไว้!


#พิกุลทูกู๊ด



❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿


เป็นการมองโลกในแง่ดีว่าผู้ชายคนนี้มีข้อเสีย

มีคนถามว่าเรื่องนี้เป็นนิยายตลกใช่ไหม

ให้เป็นนิยายคลายเครียดสำหรับคนที่เหนื่อยๆ มาจากงานหรือการเรียนนะคะ

ที่จริงบทนี้ที่แต่งไว้ทีแรกยาวมากเพราะน้องพูดจุ๊บจิ๊บไปเรื่อย

มาช้า มัวแต่นั่งตัดออกบางส่วน กลัวจะรู้สึกว่าน้องจิ๊บพูดนอกเรื่องไปหน่อย

แต่น้องจิ๊บก็ไม่เคยโฟกัสถูกอยู่แล้วค่ะ 5555


ฮันนี่~


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ TheSpaceOfM

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แก้วกมลนี่ก็สมเป็นแก้วกมลจริงๆค่ะ คีพคาแรคเตอร์ได้ตลอดไม่มีหลุด ชอบความพูดไปเรื่อยและช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย พิกุลก็ชัดเจนอยู่นะ แต่แก้วก็ยังคงคาแรคเตอร์ควายน้อย อคติบังตาจนไม่เห็นความรัก โถ่เอ๊ย รู้เมื่อไหร่ล่ะก็โดนกุลหนักแน่นอน

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น่ารักกกก ชอบมากกก รอ ตอน ต่อไป อย่างใจจดใจจ่อ

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
รักควายน้อยหัวร้อน  :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
จิ๊บนี่มันจิ๊บจริงๆ จิ๊บไปเรื่อย!
พิกุลชัดเจนมาก แต่น้องจิ๊บเนี่ยไม่รู้เรื่องเล้ย จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ ไปวันๆ

ออฟไลน์ Himbeere20

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบความจิ๊บๆของแก้วกมล ขำนาง ไม่เคยจับถูกประเด็นเหมือนที่พี่ปุ๋ยว่า :m20: :laugh: :laugh:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-09-2019 11:38:00 โดย Himbeere20 »

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1729
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-1
จิ๊บ นี่มันจิ๊บไม่เหน็ดไม่เหนื่อยจริงๆ  / ทำไมเห็นเขาเดวิลงอกบนหัวพิกุลลางๆ  พิกุลร้ายยยย

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
          แก้วกมลคนขี้โวยวายกับพิกุลผู้สุขุมสยบคนวุ่นวาย.. อิอิ

ต้องบอกว่าเหนื่อยๆมาแค่ไหนอ่านนินายเรื่องนี้ลืม

เลยว่าเหนื่อนสนุก ตลก ตกหลุมรักคนจิ๊บๆๆๆ

รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ

ออฟไลน์ Monkey D lufy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +245/-4
555 เอ็นดูน้องจิ๊บ  หมั่นไส้กับความซึนของหนูจริงๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
รักความเกรี้ยวกราดของจิ๊บ o18

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
คนอื่นเขาเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วน้องจิ้บ​ อย่ามัวทำซึนนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1017
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
เขินมาก เขินพิกุล เขินความยอม เขินความดุ โอ้ยยยยย

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
ให้น้องจิ๊บเขาได้พูดเถอะค่ะ555 ทั้งน่าสงสาร(ที่ตามชาวบ้านเขาไม่ทัน) น่าเอ็นดูไปพร้อมกันเลยทีเดียว  :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
ไปจับอะไรของคนอื่นเค้าห๊ะ!! แก้วกมล 555

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
เอาใจช่วยเจ้าจิ๊บ
แต่ละคนดูชอบให้จิ๊บไปเรื่อยจริงๆ 555555555555555

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ไม่ต้องรีบหนูจิ๊บ เผลอ ๆ ตอนหน้าก็ครบ 20 ข้อแล้ว  :hao6:

ออฟไลน์ SimplyDelicious

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
จิ๊บคือโคตรจะจิ๊บ เอ็นดูมากมากกกกกกกกกเลยลูก  อยากบีบปากเวลาน้องมันบ่นจิ๊บๆๆ
พี่กุลเวลาดุคือยัยน้องมันจ๋อยเลย
ดีมากเลยค่ะเรื่องนี้ทั้งพล็อต ทั้งคาแรกเตอร์ตัวละคร
เรา ชอบคาแรกเตอร์ตัวละครมากๆ
รู้สึกเคมีเข้ากันดี คนนึงลุกเป็นไฟอีกคนเป็นน้ำไหลเย็นๆ แต่พอเอาจริงขึ้นมาไฟก็คือจอดเลย 555555
เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะคะ <3

ออฟไลน์ AmPnie

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
โอ๊ยเอ็นดูววว น้องจิ๊บไม่ทันพี่??เค้าเลยลูกกก ส่วนกุลก็ปรานีน้อง?? หน่อยนะน้องตามไม่ทันน 55555

ออฟไลน์ Minty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เจ้าหนูจิ๊บ พูดกลบเกลื่อนลิ้นพันกันมั่วแล้ว :hao7:

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
ความจิ๊บที่ไม่รู้จะเห็นใจใครดีระหว่างพิกุลคนดีหรือแก้วคนอึน :mew4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด