Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 27 โล่งดี ✿ [29/05/20] p.28
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 27 โล่งดี ✿ [29/05/20] p.28  (อ่าน 57191 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2544
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-4
โอ๊ยยยย!อะไรกันๆพิกุลสู้ๆ

ออฟไลน์ ammer

  • มีหัวใจแต่ไร้ความรู้สึก
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 530
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0
โอ้โห ชีวิตพิกุลนี่แบบ...บัดซบ ทุกสิ่งทุกอย่างมันคือเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในสังคมเราทุกวันนี้ทั้งนั้น
อย่าให้ใครเป็นอะไรนะ หวังว่าจะมีใครช่วยให้พ่อเลวๆนี่ไม่ต้องมายุ่งกับลูกได้อีก

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-6

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
พิกุลสู้ๆ

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แงงงงง เจ้าดอกไม้ทั้งสองของช้านนนน :hao7:

ออฟไลน์ ป้าหมีโคตรขี้เกียจ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
กำลังลั้ลลากับเพลงสะใภ้นายกเลย ฮือออ เป็นกำลังใจให้พิกุลกับแก้วนะะะะะ คุณฮันนี่ด้วย

ออนไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
โอ๊ยยย ทำไมมีแต่เรื่องให้พิกุลเสียใจ
แก้วกมลก็ตกลงเป็นคนคุยแล้ว พิกุลก็ดีใจแล้ว
ก็มาเกิดเรื่องอีก เอาใจช่วยพิกุล นลิน และแก้วกมลนะคะ

พลังโซเซียล ถ้าดีก็ดีไป ถ้าแย่คือพังมาก
ไม่ได้ก่อ แต่ต้องมาแก้ไข สงสารหัวใจพิกุล

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8
 :pig4: ขอบคุณ :)

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7661
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
รอตอนต่อไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ อิ๊อ๊ะชะเอิงเอย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
พ่อมาทำไม เป็นกำลังใจให้พิกุลกับนลินนะ

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
สงสารพิกุล

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-3
มือใหม่หัดรักก็มาอะเจ้าจิ๊บบบบ :ling1:

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
จิ๊บโทรเรียกตำรวจเลยลูก เอาอิพ่อชั่วเข้าคุกไปอีกรอบเลย

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ Monkey D lufy

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +245/-4
โอ๊ย!!! ค้างงงง

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1571
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
ชีวิตพิกกุลช่างยากลำบากจังเลย เรื่องนุ้นเรื่องนี้ประเดประดังมาจัง  :ling2:

ออฟไลน์ o4u0n7

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :monkeysad:  เฮ้อ จิ๊บระวังหน่อยน้า อย่าเพิ่งเป็นเป้าแทนกุลนะ

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
จัดการให้ได้นะ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
จะทำใคร!!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 756
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-0
พิกุลเก้วกาดเพราะห่วงจิ๊บที่ไรมันกร๊าววใจ
ค่อยๆเรียนรู้นะจิ๊บ พิกุลจะต้องใจสอนทุกขั้นตอนเลยย แง๊งง

เปิดปมเรื่องพ่อเลวๆ สงสารพิกุล อย่ามีอะไรร้ายแรงเลย

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2621/-14

26
อบอุ่นดี





เวลาเผชิญหน้ากับผู้ร้ายพระเอกหนังเขาทำยังไงกัน ประชิดตัวแล้วบิดข้อมือ แย่งมีดมาแบบหล่อๆ หรือว่าสะบัดเท้าเตะให้มีดกระเด็นออกไป

สมองผมรันภาพในหนังแอคชั่นทั้งหลายด้วยความรวดเร็วราวกับมีคนกดปุ่มกรอในหัว

“แก้วกมล”

เสียงพิกุลเรียกให้ผมละสายตาจากชายถือมีดไปมองหน้าเขา เจ้าลักยิ้มส่ายหน้า ขยับปากแบบไม่มีเสียงบอกผมว่าอย่าขยับ

เป็นฉากที่นางเอกกำลังเป็นห่วงเป็นใย ไม่อยากให้พระเอกเอาตัวไปเสี่ยงเพื่อช่วยตน แต่พระเอกนั้นย่อมไม่ฟัง

“สวัสดีครับ เรายังไม่เคยเจอกันเลย”

ยกมือไหว้พร้อมแย้มยิ้มราวกับสิ่งที่อยู่ในมือชายแปลกหน้าคือช่อดอกไม้

ใครมาเห็นคงนึกว่าผมบ้า แต่ผมไม่ได้บ้า ผมแค่ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้สองพี่น้องลักยิ้มปลอดภัย และเมื่อลองคิดในหัวดูแล้ว ผมคงบู๊แบบพระเอกหนังไม่ได้ ประสบการณ์ที่เคยห้าวไปต่อยหน้าชาวบ้านจนต้องกลิ้งตัวหลบไปบนพื้นสอนผมว่าอย่าใช้กำลังกับผู้ร้าย แม้ว่าคนตรงหน้าจะแก่แล้วก็ตาม เพราะถ้าทำไปมีหวังโดนแทงไส้ไหล

ยังไม่ได้พิกุลเป็นแฟน ผมไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก

“นายเป็นใคร”

ได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อ จากสายตาน่ากลัวเปลี่ยนเป็นระแวงสับสน

“เพื่อนบ้าน...คนสนิท” เลือกคำอย่างระมัดระวัง เพราะผมไม่แน่ใจว่ามันจะมีผลอะไรหรือไม่ “มีอะไรกันเหรอครับ ทำไมถึงได้ถือมีด”

รู้สึกได้ว่าทุกคนเกร็งกับคำถามนั้น แต่ผมเก่งเรื่องตีหน้าซื่อๆ โง่ๆ เหมือนคนไม่รู้อะไร หวังว่านั่นจะทำให้เขาไม่รู้สึกว่าถูกคุกคาม

มันเสี่ยง แต่ผมไม่มีทางเลือก ให้ถอยหลังหนีไปโดยทิ้งพี่น้องดอกไม้ไว้ในอันตรายคงไม่ได้

“ฉัน ฉันแค่ป้องกันตัว! ฉันเป็นพ่อของพวกเขา ฉันไม่อยากทำร้ายพวกเขาหรอก”

เพิ่งสังเกตเห็นว่าหน้าของคุณพ่อก็มีร่องรอยการถูกทำร้าย

นลินสบถ ผมฟังไม่ทันว่าเขาพูดอะไรแต่น้ำเสียงบ่งบอกได้ชัดว่าไม่พอใจ คุณพ่อจึงกำมีดแน่นขึ้นและหันหน้าไปทางลูกตัวเองแทน พิกุลแตะไหล่นลินไว้ ห้ามทุกคนไม่ให้เคลื่อนไหวหรือวู่วาม

“วางมันลงก่อนดีไหมครับ” ผมพยายามไกล่เกลี่ย สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการกำจัดอาวุธ

“รับปากมาสิว่าจะช่วยพ่อ พ่อแค่มาขอความช่วยเหลือ ถ้าเราตกลงกันได้จะไม่มีใครต้องเจ็บตัว”

ฟังดูคล้ายคำขู่มากกว่าคำขอร้อง

“ผมไม่มีอะไรจะให้คุณ”

แค่ประโยคเดียวก็บอกได้ชัดเจนว่าพิกุลไม่ชอบ ไม่เป็นมิตร หรือมีความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่กับพ่อของตัวเอง เพราะต่อให้พูดกับคนแปลกหน้าพิกุลก็มักแทนตัวเองว่า ‘กุล’ ไม่ใช่ ‘ผม’

“จะไล่พ่อออกไปโดยไม่คิดจะช่วยเลยสักนิดเหรอ”

“ผมช่วยคุณเท่าที่จะช่วยได้แล้ว แต่คุณก็ยัง...” พิกุลหยุดคำพูดไว้เท่านั้นเพราะมีดมันเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ผมมากขึ้น เขาจึงเปลี่ยนจากการปฏิเสธเป็นการต่อรอง “จะเอาเท่าไหร่”

“พี่กุล” นลินมีท่าทีไม่เห็นด้วย พวกเขามองหน้ากัน จากนั้นพิกุลมองมาทางผม นลินมองตาม สีหน้าอ่อนลงทันที

เพิ่งสำนึกได้ว่าผมเข้ามาเป็นเหยื่อแทนที่สองพี่น้อง

แต่ให้เป็นผมก็ดีกว่าพวกเขา

“ห้าล้าน”

“!!!” สะดุ้งกับจำนวนเงินที่ผมไม่เคยแม้แต่จะฝันถึง

“ผมเป็นแค่นักศึกษาจะไปหาเงินมาจากไหนมากมาย” พิกุลไม่แสดงอาการแปลกใจ ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท

“พ่อแม่ใหม่ออกจะร่ำรวยนี่ ซื้อทั้งหมู่บ้านนี้ให้ได้ ห้าล้านคงเป็นแค่เศษเงิน ขอเป็นเงินสด แล้วพ่อจะไป”

บทสนทนาแบบนี้ควรเกิดขึ้นระหว่างโจรลักพาตัวกับตำรวจ ไม่ใช่พ่อกับลูก

“ถ้าอย่างนั้นผมต้องใช้เวลา มันดึกแล้ว ให้เงินสดคุณตอนนี้ นาทีนี้ไม่ได้ คุณกลับไปแล้วค่อยมาใหม่”

“พ่อไม่ได้โง่นะพิกุล เอางี้ ในบ้านมีเงินเท่าไหร่หามาใส่กระเป๋าซะ และอย่าคิดเดินไปไหนเอง พ่อกับเด็กคนนี้จะตามไปด้วย นายน่ะมานี่” เขาจับข้อมือผมดึงให้เข้าไปหามีด

เป็นสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้ ผมกลายเป็นตัวประกันอย่างเต็มรูปแบบ

มีดจ่ออยู่หลังคอผม ถูกบังคับให้ต้องเดินตามสองพี่น้องดอกไม้ไปรอบบ้าน เมื่อพวกเขาบอกว่าไม่มีเงินเก็บในบ้านและเปิดทุกลิ้นชักให้ดู คุณพ่อที่กลายเป็นโจรจึงบอกให้ขึ้นชั้นบน

นาฬิกา แหวน มือถือ ของมีค่าชิ้นเล็กทั้งหมดเข้าไปอยู่ในกระเป๋าเป้ใบใหญ่ ระหว่างนั้นผมพยายามคิดหาทางหนีอยู่ตลอด แต่ความคมของมีดที่แตะอยู่บนผิวเนื้อก็ทำให้สมองผมทำงานไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

กระทั่งนลินส่งกระเป๋าเป้ให้พ่อ น้ำหนักของมันทำให้เขาเซเล็กน้อย ผมอาศัยจังหวะนั้นรีบคว้าตุ๊กตานกอ้วนบนเตียงของพิกุลกดมันเข้าไปในมีดเพื่อแย่งมีดมา

ตอนคิดในหัวมันง่าย แต่พอทำจริงไม่เป็นอย่างที่คาดเพราะอีกฝ่ายพยายามยื้อมีดไว้ มีดบาดนิ้วผม เลือดเปรอะลงบนขนสีเหลืองของตุ๊กตา แต่ผมก็ดึงมันออกและโยนไปให้พ้นทางได้สำเร็จ

“แก้วกมล!”

มัวแต่สนใจมีดจึงไม่ทันระวังหมัด ใบหน้าของผมถูกกระแทกจนล้มลงที่พื้น เพิ่งเคยถูกต่อยเป็นครั้งแรกจึงมึนและเบลอไม่น้อย ช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีนั้นเอง พิกุลผลักพ่อลงกับพื้นและต่อยเขา

ไม่ยั้ง

ผมลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ มองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา หันไปมองนลินก็พบว่าเขาตกใจมากเช่นกัน พิกุลไม่ใช่คนที่โกรธจนขาดสติ

“เราต้องหยุดเขา นลินดูพี่กุล ส่วนพี่จะจับตัวคุณพ่อไว้ตกลงไหม” ตรงเข้าไปกระซิบกับนลิน เสียงหมัดที่กระแทกลงไปมันรุนแรงจนผมกังวล

“ไม่ครับ พี่แก้วพาพี่กุลออกไปจากห้อง ที่เหลือนลินจัดการเอง”

“แต่”

“เราต้องหยุดพี่กุลเดี๋ยวนี้”

ไม่มีเวลาสำหรับการโต้แย้ง ขืนปล่อยไว้ทุกอย่างต้องเลวร้ายจนกู่ไม่กลับแน่

“พิกุล หยุดเถอะนะ หยุดก่อน” ผมก้าวเข้าไปแตะที่หลังเขาอย่างระมัดระวัง เขาหยุดชะงัก มือที่กำอยู่มีเลือดหยดลงมา นลินรีบเข้าไปแยกตัวคุณพ่อซึ่งนอกจากรอยช้ำเดิมก็แทบไม่มีรอยช้ำอื่น แต่เขาก็อยู่ในสภาพตกตะลึงจนไม่ขยับตัว

มองให้ดีอีกครั้งจึงเห็นรอยเลือดเป็นวงที่พื้น

พิกุลไม่ได้ต่อยพ่อตัวเอง ไม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

“นลินไหวแน่นะ” ผมเข้าไปประคองพิกุลให้ลุกขึ้น มองเจ้าลักยิ้มคนน้องอย่างเป็นห่วง พบว่านลินจับตัวพ่อให้พลิกคว่ำลงกับพื้นและดัดแขนไขว้หลังไว้จนเขาร้องโอดโอย

“หยิบมือถือในกระเป๋าให้นลินก็พอครับ เครื่องที่เคสสีชมพู”

รีบควานหากระเป๋าที่หล่นอยู่ใกล้เท้าผม ส่งมันให้นลินและดึงตัวพิกุลออกจากห้อง

มือที่เป็นแผลของเขามันสั่นเทา ดวงตาเลื่อนลอยคล้ายหลุดเข้าไปในภวังค์ เมื่อผมแตะตัวเขาจึงได้รู้ว่าไม่ใช่แค่มือ แต่พิกุลสั่นไปทั้งตัว ผมต้องประคองมือเขาเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างยกขึ้นแตะแก้ม เบ้หน้าเล็กน้อยเพราะลืมไปว่ามือตัวเองได้รับบาดเจ็บ เลือดจากมือผมจึงไปเลอะอยู่บนแก้มขาว

“พิกุล ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ปลอดภัยแล้ว”

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากัน สติเริ่มกลับมา พิกุลมองผมด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ ผมดึงตัวเขามากอดไว้ ลูบหลัง ลูบหัวเหมือนสมัยที่เขายังเป็นเจ้าแว่นขี้แง

ปลอบอยู่นานจนนลินตะโกนออกมาจากในห้อง

“เลือดไม่ได้ไหลมากใช่ไหม ถ้ายังไหวก็อย่าเพิ่งทำแผลกันนะ อดทนหน่อย พ่อใหญ่กำลังมา”

ได้ยินอย่างนั้น พิกุลคนเดิมจึงกลับมาอย่างครบถ้วน เขาผละออกจากอ้อมกอด สำรวจใบหน้าและมือของผม

“แย่งมีดทำไมครับ กุลโกรธนะที่แก้วกมลทำให้ตัวเองบาดเจ็บ”

“มึงก็ทำตัวเองบาดเจ็บ” ชี้ไปยังมือที่เป็นแผลจากการต่อยพื้น พิกุลรีบซ่อนมือไว้ด้านหลัง

“กุลเป็นห่วงแก้วกมล”

“ใช่ กูก็เหมือนกัน” เราทั้งคู่ตอบโต้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“คราวหลังอย่างทำอะไรเสี่ยงๆ อีก”

“จะมีคราวหลังอีกเหรอพิกุล”

ความเงียบและสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทำให้ผมรู้ว่าพิกุลไม่คิดจะเอาพ่อตัวเองเข้าคุกอย่างที่ขู่ และตัวเขาเองรู้ดีว่ามันคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เขาถูกปล้น หรือว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกด้วยเช่นกัน

“มันเกิดขึ้นกี่ครั้งแล้ว”

“ครั้งแรก”

หรี่ตามองอย่างไม่เชื่อ

“ครั้งแรกที่กุลปฏิเสธเขา ครั้งแรกที่เขาใช้กำลัง...กับกุล แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำกับคนอื่นหรอก”

“ทำไมไม่เคยพูดไม่เคยบอกกูเลย กูรู้ว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้กูช่วยอะไรไม่ได้หรอก แต่กูไม่ชอบที่มึงเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว เราตกลงจะเป็นคนคุยกัน ดังนั้นมีอะไรต้องคุยกับกู” ดุพิกุลออกไปได้ไม่เยอะก็ต้องใจอ่อน นี่ไม่ใช่เวลาจะทำให้เขารู้สึกแย่กว่าเดิม “เพราะกูเป็นห่วง กูอยากเป็นคนที่ทำให้มึงสบายใจ เป็นกระโถนให้อ้วก เป็นดินสอสีให้ระบาย เป็นเซฟโซน อยากเป็นให้มึงได้ทุกอย่าง”

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ช่วยจับมือกุลไว้ได้ไหม จับมือและนั่งอยู่กับกุล”

มันแปลว่าเขายังไม่พร้อมพูด แต่ก็เปิดใจมากพอจะให้ผมอยู่ด้วย

เรานั่งกุมมือกันพิงผนังห้อง ผมกับพิกุลส่งเสียงถามนลินเป็นระยะว่าข้างในโอเคไหม นลินก็ตอบกลับมาว่าไม่มีอะไรต้องห่วง ไม่มีเสียงข้าวของหล่นหรือเสียงคนตีกัน เราจึงวางใจ

มือของพิกุลหลุดออกไปจากมือผมตอนที่เขาไหว้พ่อใหญ่ ผมรีบยกมือไหว้ตาม

ผู้ชายที่เพิ่งมาถึงดูมีอายุแต่ก็ยังแข็งแรงดี ท่าทางสง่าผ่าเผยไม่แพ้พี่น้องตระกูลดอกไม้แม้ว่าเขาจะอยู่ในชุดนอนและใส่เสื้อคลุมตัวหนึ่งทับไว้ด้านนอกราวกับแค่ออกมาเดินเล่น ด้านหลังเขามีผู้ชายตัวโตสี่คน

“เขาอยู่ไหน”

“ในห้องครับ”

ชายที่เรียกกันว่าพ่อใหญ่หันส่งสัญญาณ ชายทั้งสี่ตรงเข้าไปในห้องและแบกพ่อของพิกุลที่ถูกมัดมือมัดเท้าแถมยังมัดปากไว้ออกไปในเวลาอันรวดเร็ว นลินตามออกมาอย่างไร้รอยขีดข่วน

“พ่อพาอาหมอมาด้วย ก่อนทำแผลก็ถ่ายรูปเก็บหลักฐานสักหน่อย”

“พ่อใหญ่จะทำอะไรครับ”

“คนที่บุกเข้าบ้านคงอื่นยามวิกาลคือโจร พ่อต้องทำอะไรล่ะครับพิกุล” พ่อใหญ่นั้นมีเสียงที่เชื่องช้าอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลดอกไม้ แต่ก็เจือความดุแบบที่พิกุลมักทำเวลาผมก่อเรื่องเอาไว้ด้วย

“อย่าเพิ่งแจ้งตำรวจได้ไหม”

ผม นลิน และพ่อใหญ่ต่างมองเขาเป็นตาเดียว

“ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน ทำแผลและพักผ่อนก่อนดีกว่า กุลกับนลินจะอยู่ที่นี่หรืออยากกลับบ้านกับพ่อ”

ผู้ชายคนนี้คือต้นแบบของพิกุล ถอดแบบกันออกมาทุกกระเบียดนิ้ว แต่มีความเด็ดขาดและความดุที่มากกว่า

“กุลจะอยู่ที่นี่ กุลมีแก้วกมล”

สายตาของพ่อใหญ่มองมาทางผม เผลอเกร็งขึ้นมา ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอกันเร็วแบบนี้ ตอนนั้นปากเก่งบอกว่าอยากเจอพ่อแม่พิกุลเพราะยังไม่รู้ใจตัวเอง แต่พอชอบลูกชายคนดีของพวกเขาเข้าแล้วก็เกิดหวั่นใจ

“คนนี้นี่เอง นึกสงสัยอยู่ว่าใช่รึเปล่า”

“ครับ แก้วกมลเองครับ” พึมพำตอบรับ พิกุลไปเล่าอะไรไว้อีก

“ได้เจอในสถานการณ์อื่นคงจะดีกว่านี้ ขอบคุณที่ปกป้องลูกชายของพ่อจนบาดเจ็บ ไว้วันหลังเรานัดกินข้าวด้วยกันนะครับแก้วกมล แม่เองก็คงอยากรู้จัก วันนี้เด็กๆ พักผ่อนเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องกังวล พ่อดูแลได้”

รอยยิ้มแบบฉบับของบ้านดอกไม้ทำให้ผมใจชื้น ยกมือไหว้ลาคุณพ่อ มองแผ่นหลังสุดเท่เดินจากไป

คุณหมอเข้ามาดูแลแผลให้ผมกับพิกุล มีการถ่ายรูปเก็บเอาไว้ตามที่พ่อใหญ่บอก

รอยช้ำจากการถูกต่อยบนใบหน้าของเราทั้งสองคนต้องใช้เวลาสักพักถึงจะหายสนิท แต่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ส่วนรอยบาดจากมีดอาจทำให้ผมใช้งานมือได้ไม่ถนัดไปพักใหญ่ พิกุลเองก็เช่นกัน เพราะเขาใช้แรงต่อยลงไปค่อนข้างมาก คุณหมอถึงกับดุพิกุลว่าถ้าไม่ระวังหรือใช้แรงมากกว่านี้ กระดูกอาจจะหักได้

“ทานยาตามที่อาบอก แล้วเดี๋ยวอามาหาเพื่อเช็กอาการอีกทีนะครับ”

 “ขอบคุณอาหมอมาก กุลรบกวนเสียดึก”

“ถ้าไม่อยากรบกวนก็อย่าบาดเจ็บกันอีกล่ะ”

คุณหมอใจดียิ้มให้ ซึ่งเป็นยิ้มที่มีลักษณะใกล้เคียงกับคนบ้านดอกไม้ หลังจากนี้ถ้าผมเจอใครที่มีลักษณะคล้ายพิกุลหรือนลินให้ฟันธงไว้ก่อนเลยว่าเป็นคนในวงศ์ตระกูลดอกไม้ ช่างอ่อนหวานเสียเหลือเกิน

แต่ตอนนี้คนที่ผมต้องให้ความสนใจมากที่สุดคือพิกุลและนลิน

“เอาล่ะ คืนนี้เรานอนรวมกัน นลินไปหยิบหมอนมา นอนห้องใครดี เอาเป็นห้องดูหนังแล้วกันใหญ่สุด”

“นลินนอนคนเดียวได้ ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย” ลักยิ้มคนน้องส่ายหัวปฏิเสธ

“ดูตุ๊กตาที่ไส้ทะลักนั่นสิ น่ากลัวจะตาย มาเถอะ เราไม่ได้นอนเรียงกันมาตั้งกี่ปีแล้ว ทำให้พี่แก้วหน่อยไม่ได้เหรอ” ผมชี้ไปยังเจ้าก้อนในห้องที่ยังคงมีมีดปักคาไว้ นุ่นด้านในทะลักออกมา

“แบบนี้ต้องมีเกดด้วยรึเปล่า”

“ใช่ เดี๋ยวพี่คอลหาเกดเอง ไปอาบน้ำแล้วมารวมกันที่ห้องดูหนัง ตกลงไหม”

สองพี่น้องยอมพยักหน้า

อาศัยโอกาสตอนที่พิกุลใช้ห้องน้ำโทรหาเกดและเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังคร่าวๆ คืนนี้เกดจะได้ไม่เผยถามหรือพูดอะไรให้พวกเขาสะกิดใจ

ราวเที่ยงคืนผมนอนบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องดูหนัง ด้านขวาเป็นพิกุล ด้านซ้ายเป็นนลิน ถัดออกไปที่มุมห้องผมวางมือถือเอาในมุมที่เกดจะเห็นพวกเราสามคนได้ชัดเจน ผมกับเกดพูดคุยเรื่อยเปื่อยไร้สาระ หวังทำให้เจ้าลักยิ้มทั้งสองผล็อยหลับไปได้ เราคุยกันจนไม่มีเรื่องคุย แต่พิกุลและนลินก็ยังคงลืมตาอยู่

“กุลเป็นคนติดต่อไปเอง”

ท่ามกลางความเงียบนั้น พิกุลพูดขึ้น มือของเขาจับมือผมไว้

“คุณพ่อน่ะเหรอ” ผมถามอย่างไม่แน่ใจ

“ตอนเขาออกจากคุก พ่อใหญ่แม่ใหญ่บอกพิกุล กุลจึงติดต่อหาที่อยู่ให้เพราะเขาไม่มีบ้าน ให้เงินไปก้อนหนึ่ง จากนั้นเขาก็เริ่มติดต่อมา บอกว่าลำบาก หางานทำไม่ได้ ขอเงินเพิ่ม กุลก็ให้ ให้ไปเรื่อยจนพักหลังมีคนพยายามติดต่อหากุล บอกว่าเขาไปโกงเงินแล้วหนีไป อยากให้กุลรับผิดชอบ”

ไม่มีใครพูดแทรก ทุกคนต่างรอฟังสิ่งที่พิกุลเริ่มระบายมันออกมา

“แต่กุลเริ่มคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องของกุล จึงบอกปัดและให้ไปฟ้องเอาเงินคืนเอง กุลบอกเขาไปว่าจะไม่ให้เงินแล้วเพราะถึงแม้กุลจะให้ เขาก็ยังไปโกงมาจากคนอื่น เขาโกรธกุล ต่อว่ากุล กุลคิดว่ามันคงจบแค่นั้น แต่คืนนี้เขามาหากุลถึงบ้านทั้งที่กุลไม่เคยบอกว่าอยู่ที่ไหน”

“ตอนนั้นนลินอยู่บนห้อง ได้ยินเสียงคนกดกริ่ง นึกว่าเป็นพี่แก้วเลยไม่ได้ลงไปดู” นลินเสริม สีหน้าของเขาไม่ค่อยดี ผมจึงเอื้อมมือไปจับมือคนน้องเอาไว้ด้วย

“กุลเปิดประตูให้เขามาเอง เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไร ทีแรกเขาวิงวอนขอร้องแทบเป็นแทบตาย พอกุลยืนยันว่าไม่มีและไม่ให้ เขาก็เริ่มโมโห ค้นข้าวของในบ้านจนกระจุยกระจาย นลินลงมาในจังหวะนั้น และพุ่งเข้าจัดการ”

“นลินคิดว่าโจร แต่พอคิดอีกทีนลินว่านลินคิดถูก”

พิกุลตะแคงข้างหันไปมองน้องชาย นลินเองก็ตะแคงข้างหันมาเช่นกัน ผมหดคอเพราะดันอยู่ตรงกลางระหว่างพี่น้องที่ทำท่าจะทะเลาะกันขึ้นมา ถึงแม้จะไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ผมดูออก

“เขามาเพื่อปล้นเราพี่กุล นลินไม่เข้าใจว่าจะพยายามปกป้องเขาไปทำไม”

“ถึงอย่างนั้นเราก็ทำร้ายเขาไม่ได้”

“ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเขา แม่คงไม่ตาย นลินอยากจะให้เขาเจ็บได้เท่ากับที่แม่เจ็บหรือมากกว่าด้วยซ้ำ พี่ไม่น่าห้าม”

“นลิน”

“หรือไม่จริง พ่อเอาเงินแม่ไปหมดจนไม่เหลืออะไร จากที่เกิดมาเป็นลูกเศรษฐีก็กลายเป็นต้องอยู่แบบลำบาก”

“เรื่องนั้นเราไม่รู้หรอก เราแค่เห็นจากข่าว พวกเรายังเด็กมาก”

“แล้วที่เราเห็นวันนี้มันต่างจากในข่าวตรงไหนเหรอ แย่กว่าด้วยซ้ำ และพี่กุลเล่าไม่หมดนะ บอกพี่แก้วไปด้วยสิว่าตอนที่นลินลงมา นลินพุ่งไปต่อยเขาเพราะอะไร เพราะเขาทำร้ายพี่อยู่ เขาต่อยพี่ พ่อใหญ่กับแม่ใหญ่ไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ ของเรา แต่เขาไม่เคยทำให้เราเจ็บแม้สักครั้ง แล้วมันมีสิทธิ์อะไรมาทำให้พี่เจ็บ!”

“หยุด!”

เสียงที่ดุขึ้นของพิกุลทำให้นลินเงียบได้ทันที

“พี่ไม่อยากให้นลินต้องจำว่าเรามีพ่อแบบไหน นลินโชคดีที่ตอนนั้นยังเด็กมากและไม่รับรู้อะไร พี่อยากให้นลินเป็นแบบนั้นต่อ”

“ก็เลยเลือกที่จะปิดตานลิน ไม่บอกนลินสักคำว่าเขาออกจากคุก ไม่บอกว่าเขาขูดรีดเงินที่พี่ตั้งใจหา นลินไม่ใช่เด็กอีกแล้วนะพี่ ดูอย่างวันนี้สิ พี่เป็นตัวเองไหม พี่จำได้ไหมว่าทำอะไรลงไป มือพี่มันแหกขนาดนั้นเพราะอะไร เพราะพี่ควบคุมตัวเองไม่ได้ พี่ก็โกรธไม่แพ้นลินหรอก ทำไมต้องเก็บมันเอาไว้คนเดียวจนระเบิด พี่ก็เป็นแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่เด็กจนโตพยายามที่จะทำทุกอย่างเกินตัว พยายามจะรับผิดชอบดูแลปกป้องนลิน ถ้าพี่จะบอกว่าทำทั้งหมดนั่นก็เพราะรัก แล้วพี่ไม่อนุญาตให้นลินรักพี่บ้างเหรอ ถึงไม่ให้นลินได้ปกป้องอะไรพี่บ้าง”

ผมไม่เคยเห็นนลินร้องไห้ มือของน้องบีบมือผมไว้แน่นจนเจ็บเพราะมันเป็นมือข้างที่ผมเป็นแผล แต่ผมบีบมือเขาตอบ เพราะผมรู้ว่าการที่เรารักใครสักคนและเขาแบกทุกอย่างเอาไว้ ไม่ยอมให้เราช่วยมันรู้สึกยังไง

“พี่ไม่ได้โกรธ”

“ถึงเวลานี้แล้วพี่ยังพยายามโกหกไปทำไมอีก”

“พี่กลัว”

คราวนี้กลับกลายเป็นคนพี่ที่น้ำตาหลั่งไหลลงมา

“นลินเป็นเด็กกล้าหาญพี่รู้ดี แต่พี่เป็นแค่เด็กขี้กลัวคนหนึ่ง พี่ยังจำวันที่เขาทำร้ายแม่ได้ขึ้นใจ วันที่พี่ทำอะไรไม่ได้นอกจากมองแม่ร้องไห้ มองแม่เจ็บ ตอนที่พี่เห็นเขาทำร้ายแก้วกมล พี่เลย...พี่เลยอยากจะทำร้ายเขาให้หนักๆ ให้มันสาสมกับสิ่งที่เขาทำ กับแม่ กับชีวิตพี่ ชีวิตของเราที่มันพังยับเยินเพราะเขา วูบหนึ่งพี่คิดอยากจะทำให้เขาตายๆ ไปซะ”

“...”

“ความรู้สึกนั้นทำให้พี่กลัว กลัวว่าจะกลายเป็นคนแบบเขา พี่ไม่อยากเป็นเหมือนเขา ไม่อยากมีแม้กระทั่งเลือดของเขาที่มันอยู่ในตัว”

“พี่กุล”

นลินลุกขึ้นจากที่ของตัวเอง ย้ายไปกอดพิกุลที่อีกฝั่ง ผมยกมือปาดน้ำตาบนลักยิ้มออกให้ แนบหน้าผากตัวเองกับหน้าผากของเขา

“ไม่เหมือนหรอกพิกุล ไม่มีอะไรของมึงที่เหมือนผู้ชายคนนั้นเลย แม้แต่หน้าก็ยังไม่เหมือน”

“กุลมีความคิดที่ไม่ดี กุลไม่อยากเป็นคนไม่ดี”

เขาสะอื้นอย่างน่าสงสาร ทั้งผมและนลินจึงต้องกอดเขาไว้ให้แน่นที่สุด ให้เขารับรู้ว่าเราอยู่กับเขาตรงนี้

“กุลเป็นคนที่ดีที่สุดตั้งแต่ที่กูเคยเจอมา กูพูดบ่อยมากจำได้ไหม”

“นั่นไม่ใช่เรื่องจริง”

“จริงสิ เห็นแผลบนมือนี่ไหม มันเป็นหลักฐานว่าต่อให้กุลจะโกรธแค่ไหน กุลก็เลือกที่จะทำร้ายตัวเองมากกว่าทำร้ายคนอื่น” จับมือที่มีผ้าพันแผลชูขึ้นในอากาศ ผมจูบมือเขาอย่างปลอบประโลม

“เก่งมากครับพิกุล”

พิกุลที่เติบโตจนตัวใหญ่ก็ยังคงมีความเปราะบางและความหวาดกลัวข้างใน เพราะพ่อของเขาทำแผลเป็นเอาไว้และกลับมาเปิดแผลนั้นออก แต่พิกุลก็ยังคงเป็นพิกุล ในช่วงเวลาที่สติหลุดก็ยังไม่อาจทำร้ายใคร

“ถ้าพี่บอกว่าตัวเองไม่ดี นลินก็เป็นเด็กชั่วเด็กเวรแล้วสิ นลินไม่เคยเรียกมันว่าพ่อ และจะไม่มีวันเรียก สำหรับนลินผู้ชายคนนั้นเป็นได้แค่ฆาตกร ต่อให้เขาไม่ใช่คนที่ลงมือ เขาก็เป็นสาเหตุ ถ้าพี่ไม่ห้ามนลิน นลินก็คงจะทำอยากที่พี่คิดอยากทำไปแล้ว แต่เพราะพี่ห้าม นลินถึงยังเป็นเด็กดีอยู่ตรงนี้ได้”

“นลินเป็นเด็กดี” พิกุลตอบรับน้องชายด้วยเสียงอู้อี้

ผมเอื้อมมือไปกอดนลินด้วย

“แล้วแก้วกมลร้องไห้ทำไมครับ” พอเจ้าลักยิ้มมองเห็นน้ำตาของผมแก้มเขาก็บุ๋มลง

“ก็พวกมึงร้องไห้ กูทนฟังเสียงสะอื้นของเหล่าดอกไม้ไม่ไหว ไม่เชื่อดูเกด เขื่อนแตกไม่แพ้กูหรอก” หันไปมองน้องสาวในจอโทรศัพท์ เกดนอนตาแดงจมูกแดงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า โวยวายว่าไม่ได้ร้อง

“งั้นกุลไม่ร้องแล้วครับ นลินด้วยฮึบเร็ว”

“อย่าใช้คำเหมือนเด็กแบบนั้น นลินไม่ชอบ” คนน้องรีบเช็ดน้ำตา

“เป็นเจ้าเด็กน้อยของพี่แก้วกันหมดนั่นแหละ โอ๋ๆ ไม่ร้องน้า พี่แก้วจะร้องเพลงกล่อมให้ทุกคนเลยคืนนี้” ผมยื่นมือตีแก้มพวกเขาเบาๆ อย่างเอ็นดูทีละคน ส่วนเกดก็ปล่อยให้มุดผ้าห่มไปนั่นแหละ

เสียงของผมไม่เพราะเหมือนทุกทีเพราะเพิ่งร้องไห้เสร็จ แถมยังเหนื่อยจนแทบไม่มีแรง แต่ผมก็ยังร้องไปเรื่อยเปื่อยจนเหลือบเห็นน้องเล็กทั้งสองชิงหลับไปก่อนถึงได้หยุดร้องเพลง

“ทำไมยังไม่นอนเจ้าเด็กขี้แง”

พิกุลนอนมองผมนิ่ง ผมจึงจิ้มจมูกเขาไปหนึ่งที

“กุลยังเป็นเด็กจริงๆ ที่คิดว่าจัดการปัญหาด้วยตัวเองได้ สุดท้ายก็ต้องให้แก้วกมล ให้พ่อใหญ่มาช่วย”

“กูไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่จริงอย่างที่มึงว่า บางเรื่องเราก็คงต้องขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ แม้ว่าตัวเราเองจะคิดว่าเราโตมากแล้ว ปกป้องดูแลตัวเองได้แล้ว แต่เราก็ยังไม่รู้ทุกเรื่องหรอก อะไรที่ไม่ไหวก็ต้องขอให้ช่วย”

แม้แต่นลินยังรู้ ว่าพิกุลแบกรับความรับผิดชอบมาตั้งแต่ยังเล็ก ไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใคร พยายามโตเป็นผู้ใหญ่ให้เร็วที่สุด ไม่ยอมรับว่าตัวเองอาจต้องพักเหนื่อยหรือให้คนอื่นได้ช่วยบ้าง

“กุลแค่ไม่อยากให้ใครต้องลำบากเพราะกุล ไม่อยากเป็นเด็กไม่รู้จักโต”

“การขอความช่วยเหลือมันไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีวันโต แต่มันหมายความว่าเรากำลังเรียนรู้จากพวกเขา และเราจะโตขึ้นในสักวัน” ผมยิ้มให้พิกุล “พิกุลต้องหัดพึ่งพาคนอื่นบ้าง ถ้ามีของเยอะๆ ในกระเป๋าแบกคนเดียวมันก็หนัก แต่ถ้ากุลเอาของข้างในออกมา แบ่งให้เกด ให้นลิน ให้กูถือ มันก็จะเบาลงใช่ไหมล่ะ”

“กุลแค่อยากให้ทุกคนมีความสุข”

“สำหรับคนที่รักกุล การเห็นกุลเจ็บมือเพราะแบกของหนัก มันไม่ทำให้เขามีความสุขหรอก”

พิกุลยิ้มกว้างขึ้น

“วันนี้หนักเป็นพิเศษครับ แก้วกมลจะช่วยแบกไหวเหรอ”

“ไหวสิ”

“หมายถึงความชอบที่มีให้แก้วกมลนะครับ หนักมาก กุลแบกคนเดียวไม่ไหวแล้ว หนักกว่าปลาวาฬอีก”

“พิกุล!” ผมเตรียมพร้อมจะโวยวายเพราะโดนรุกแบบไม่ทันตั้งตัว คนกำลังซึ้งแท้ๆ

“ชู่ เบาครับ เดี๋ยวน้องตื่น”

“ก็มึงอ่ะ เป็นบ้าเหรอ”

“หนักครับ ตกลงจะช่วยแบกไหม”

มันเขี้ยวนัก ยื่นหน้าไปจิกแก้มมันสักทีแล้วค่อยมุดเข้าผ้าห่มหนี แต่พอเขาตามมากอดก็ยอมหยุดนิ่ง

ความชอบที่ผมมีให้มันก็หนักไม่น้อยหน้ากันหรอกน่า


#พิกุลทูกู๊ด


❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿



ตอนนี้ทุกคนได้น้ำตาแตกไปพร้อมกัน เพราะสองพี่น้องดอกไม้ที่ปกติจะอ่อนนุ่มเขาทะเลาะกันนิดหน่อย

แต่งไปก็อยากโอ๋ๆ พิกุลไปด้วย

อีกด้านของคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่ พิกุลก็ยังเป็นเด็กน้อยขี้กลัวคนนั้น

บอกแล้วเรื่องของคุณพ่อไม่ได้เป็นดราม่าหลัก แต่เป็นปมที่ติดค้างในใจ

ซึ่งมันยังต้องใช้อีกตอนสองตอนในการพูดถึง แต่ไม่ได้เน้นหนักเท่าบทนี้แล้วค่ะ

น้องแก้วเองก็เริ่มเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วนะ เป็นพี่ชายที่พึ่งพาได้

ไม่ได้พร้อมจะบู๊แบบไม่คิดเหมือนช่วงแรกแล้ว แต่ก็ยังมีความแอบบู๊ในหัว ฮา

เราจะโตไปด้วยกันเนอะ


ฮันนี่ ~


ออฟไลน์ PoyPay

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แอบขำจะผิดมัยอะคะ...
ตอนแรกแอบงง นกในกล่องข้างๆจิ๊บคืออะไร...
อ่านจบตอนถึงร้องอ๋อ... นกในโทรศัพท์นั้นเอง... คุคุ...

ปล. จิ๊บไม่บอกไปเลยอะ ว่าจิ๊บแบกหนักกว่า เพราะจิ๊บแบกปลาวาฬชุบแป้งทอด... คิคิ...

ออนไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-6

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7661
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
รอตอนต่อไป

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
สู้ ๆ นะพิกุล

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8040
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-11
พ่อแบบนี้.......ใครก็ไม่อยากได้   :a5: o22
อย่าไปเป็นพ่อใครเลยจะดีกว่าไหม  :z6: :z3: :angry2:

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
ทำไมผู้ชายคนนั้นเป็นแบบนี้ เลวจัง สงสารสองพี่น้อง
พิกุลต่อยพื้น โถ คนดีจริงๆ ปกป้องน้อง ปกป้องคนที่รักตลอด
ต้องให้พ่อใหญ่จัดการเพราะเรื่องมันใหญ่เกินไป
พี่แก้วน่ารัก ตัวเล็กจุ๊บจิ๊บแต่ก็อยากเป็นพี่คอยปลอบน้องๆ อยู่เสมอ
ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Chucream.nabi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด