Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 31 ดีที่สุด ✿ [21/09/20] p.32
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 31 ดีที่สุด ✿ [21/09/20] p.32  (อ่าน 71448 ครั้ง)

ออฟไลน์ Tuffina

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แง้ น้องน่ารักกกกกก ทำไมพิกุลดูแบบน่าขยำเป็นก้อนแล้วยัดเข้าปาก แต่เชื่อว่าอีกซักพักต้องกลายเป็นหมาป่าที่ห่มหนังแกะแน่เลยค่ะ555555555

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2651/-15




3
แต่งตัวดี







เสื้อแขนยาวสีฟ้าอ่อนคอกว้างเปิดให้เห็นไหปลาร้าและลาดไหล่ กางเกงยีนสีซีดพับปลายขา ผ้าใบขาวแสนธรรมดา ทรงผมเปิดหน้าผากจัดทรงให้ยุ่งเล็กน้อยสไตล์เกาหลีที่ผมเคยพยายามจัดทรงแต่ออกมาเหมือนคนเพิ่งตื่น

ทำไมพอทุกอย่างมารวมบนตัวพิกุลแล้วดูดี

โลกไม่ยุติธรรม!

“วันนี้พิกุลหล่อมาก เหมือนนายแบบเลยลูก”

“แม่ไม่รู้เหรอว่ามันเป็นนายแบบ”

วันเสาร์อันแสนสงบสุขของผมควรเป็นวันที่จะได้นอนคลุมโปงยาวถึงบ่ายเพราะเล่นเกมโต้รุ่งทั้งคืน กลับต้องตื่นเก้าโมงเพราะไอ้ดอกไม้ แถมทั้งน้องสาวและแม่ผมชื่นชมมันไม่หยุด เจ้านั่งยิ้มแก้มบุ๋มอยู่บนโซฟาตัวโปรดของผม

แทรกตัวลงนั่ง เอาสะโพกกระแทกเป็นการกดดันให้มันลุก แต่พิกุลหันมายิ้มให้ ไม่กระดิกตัวแม้สักส่วนเดียว

“นายแบบ!?” เกดร้องเสียงดัง ตาโตอย่างตื่นเต้น

“ไปเรียนปิดหน้าปิดตาทำตัวเหมือนดาราดังแต่ที่จริงไม่มีใครรู้จักเหรอเนี่ย โอ๋ ไม่ร้องนะน้องพิกุล” ได้โอกาสยื่นมือไปตีแก้มมันเบาๆ ทั้งที่ใจจริงอยากฟาดให้หน้าหงาย คนจะนอนชอบมาขัดนัก

พิกุลมาบ้านผมทุกเช้าแต่ผมบอกว่ามีเรียนบ่าย มันเลยได้ไปส่งแค่เกดกับน้องชายมัน คิดว่าหลังจากที่มือหายดีจะรอดพ้น แต่นี่อะไร เสนอหน้าไม่หยุด

“พี่กุลไม่รับงานอื่นนอกจากถ่ายแบบ ไม่รู้จักก็ไม่แปลกครับ”

เสียงนุ่มละมุนแต่ฟังดูเด็กกว่าออกรับแทน นลินเป็นน้องชายของพิกุล ลักษณะการพูด การเดิน หรือรอยยิ้มเหมือนกันทุกอย่าง เพียงแต่หน้าหวาน แก้มแดง ตัวเล็กกว่าและน่าเอ็นดูกว่าพิกุลร้อยเท่า

“ถ้าอย่างนั้นจะปิดหน้า ทำผมยุ่งไปทำไม”

“นลินหวง เปิดหน้าเดี๋ยวมีคนมายุ่งวุ่นวายอีก นลินไม่ชอบ”

“มึงก็ตามใจน้อง?”

คุณพี่ชายที่แสนดียิ้มรับ ท่าทางไม่เดือดร้อน

“แต่วันนี้มึงเปิดหน้าทำผมมา”

“ก็วันนี้พี่กุลมาเด…” นลินหยุดพูดกะทันหัน ส่งยิ้มหวานแบบที่คนพี่ชอบใช้มาให้ผม “นลินยอมให้พี่กุลเปิดหน้าได้ถ้าอยู่กับพี่แก้ว”

เข้าใจยากอะไรปานนี้ ผมไม่ยุ่งเรื่องของครอบครัวมันดีกว่า

“แล้วมึงมาทำอะไรบ้านกูนี่มันวันหยุด”

“แก้วกมลนัดดูหนัง”

“อุ๊ย ทำเป็นไม่ยอมไปเรียนด้วยกันแต่นัดเดต”

คำว่านัดเดตของน้องสาวทำให้ผมร้อนรนจนเผลอเสียงดัง

“ไม่ได้นัด! มึงละเมอรึเปล่ากูบอกตอนไหน”

 พิกุลกะพริบตาอย่างเชื่องช้า มองหน้าผมพร้อมรอยยิ้มละมุน มันยื่นหน้ามาใกล้ กระซิบให้ผมได้ยินคนเดียว

“หรือว่าใช้หนังอ้างเพื่อขอไอดีกุล คงไม่หรอก เพราะแก้วกมลเป็นคนจริงใจ ใช่ไหมครับ”

เพราะเพิ่งด่ามันเรื่องความสุภาพจอมปลอมดูไม่จริงใจไป โดนพิกุลเปิดการ์ดสะท้อนกลับผมแทบกระอักเลือด

“อ๋อ นัดไว้เพราะมีงาน อาจารย์ให้ไปดูหนัง กูลืมเลยขอบใจที่เตือน ไปกันเถอะ เดี๋ยวส่งงานไม่ทัน ว่าแต่มึงเอาน้องไปดูด้วยเหรอ กูไม่ว่าอะไรนะ เกดล่ะไปด้วยกันไหม หลายคนสนุกดี”

“พี่พิกุลชอบแบบนี้เหรอคะ” เกดไม่ตอบผมหันไปคุยกับชายอื่น

“น่ารัก”

“นี่มึงจีบน้องต่อหน้ากูเลยเหรอ หยามมาก!”

เห็นมันยิ้มหวานให้น้องเลยต้องลุกขึ้นยืนขวางตรงกลาง พิกุลไม่สลด ไม่เกรงกลัวผม ทั้งที่เมื่อก่อนไม่ยอมสบตา พูดจาติดขัดเวลาผมแกล้ง ชอบเม้มปากก้มหน้ามองพื้น นี่อะไรเอาแต่จ้องแถมยังยิ้มไม่หยุด ไม่น่าโตเลย

“พี่กุลไม่จีบเกดแน่นอนครับนลินรับรองได้”

ผมเปลี่ยนเป้าหมายไปยังเจ้าเด็กหน้าหวานแทน ถึงจะน่ารักแต่ถ้าเป็นพี่น้องกับพิกุลก็ไว้ใจไม่ได้

“หรือแกจีบ”

“เกดเป็นคนน่ารัก แต่ไม่ใช่แบบที่นลินชอบ”

ตอบกลับแบบไม่มียั้งคิดพร้อมน้ำเสียงหนักแน่นค่อนข้างเชื่อถือได้ในระดับหนึ่ง ผมยกยิ้มมุมปากหันกลับไปหาน้องสาวตัวแสบ

“ไม่สวยก็แบบนี้”

“ไอ้พี่แก้ว!”

น้องกำลังจะพุ่งตัวเข้าหา ผมก็ตั้งท่าเตรียมต่อสู้แต่แม่แทรกมาซะก่อน

“เด็กๆ มีเรียนพิเศษไม่ใช่เหรอ พิกุลไปส่งน้องหน่อยนะลูก ฝากดูเจ้าแก้วด้วย ถ้าจะกลับดึกก็โทรบอกแม่”

“ครับแม่บุษ”

มองแม่ยิ้มหวานพูดเสียงสองกับลูกคนอื่นจากนั้นหันมาไล่ลูกตัวเองด้วยอีกเสียง ผมเดินหน้าบูดไปขึ้นรถ จู่ๆ ก็คิดว่าอยากเอาของสำคัญไปอีกอย่าง ผมวิ่งกลับมาห้องนอน คว้ากระเป๋ากล้องและกลับขึ้นรถ

ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องหยิบกล้องทั้งที่แค่จะไปดูหนัง


หลังจากไปส่งเด็กน้อยสองคนเรียนพิเศษ พิกุลพาผมมาห้างใหญ่อีกห้างคนละที่กับวันที่ไปกินบุฟเฟ่ต์ ถึงอย่างนั้นก็ได้จอดที่ VIP ตามเคย

“กุลจองตั๋วให้เรียบร้อยครับ รอบสิบเอ็ดโมง”

“มึงรู้ได้ไงว่ากูจะดูเรื่องอะไร”

“หนังเข้าใหม่ที่เข้ามาสักพัก”

ลืมไปเลยว่าหลอกมันไว้อย่างซับซ้อน เนียนตามน้ำดีกว่าเพราะผมก็ไม่รู้ว่าหนังเรื่องไหนเข้าใหม่บ้าง ไม่ได้ตามติดหนังโรงเหมือนพี่ปุ๋ย

“เออ ถูกเรื่องนี้แหละ เก่งมากพิกุล”

รีบยืนยันตอนมันรับตั๋วกับพนักงานทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีหนังชื่อนี้เข้าฉาย

ขาผมเดินตามมันซึ่งนำไปยังที่นั่งด้านใน อาหารและขนมละลานตาจนต้องเหลือบมองคนข้างตัวอย่างไม่แน่ใจ

“นี่มึงจองตั๋วราคาเท่าไหร่”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องราคา กุลใช้แต้มบัตรเครดิตแลกมาได้ฟรีสองที่นั่ง”

“ได้ฟรี แปลว่ากูดูฟรีถูกปะ”

ยังคงคิดไม่ค่อยทันเพราะสมองผมล้าจากการนอนไม่พอ

“ครับ”

“เป็นนายแบบรวยมากเหรอ กูไม่น่ามาสายตากล้อง ที่จริงกูก็หล่อพอตัว”

รู้ว่าไม่ต้องจ่ายเงินก็สบายใจ ตาเริ่มกวาดมองของกินสีสันสดใส

“แล้วแต่งาน ถ้าพี่ผู้จัดการติดต่อแบรนด์ระดับสูงก็ได้ค่าตัวมาก อา แก้วกมลเพิ่งตื่นยังไม่ได้ทานอะไรคงหิว ไปตักอาหารเถอะครับ”

ไม่รอนานไปกว่านั้นผมพุ่งตัวไปหยิบสปาเกตตีชามเล็ก เมอแรง บิสกิต ขนมเค้กหลากสี เนื้อย่างที่วางมาในช้อนขนาดพอดีคำ เหมือนตั้งใจจัดให้สวยมากกว่าให้อิ่ม แต่อย่างว่าโรงหนังไม่ใช่ร้านอาหาร

กินจนเริ่มอิ่มก็ได้เวลาเข้าโรง ตาผมเบิกโตเมื่อเห็นที่นั่ง

“มึง! มีเตียงด้วย? ที่มึงจองเป็นเตียงรึเปล่า”

“เป็นแบบเก้าอี้ครับ”

“อ้าว เสียดาย อยากลองนอนเตียง”

“กลัวแก้วกมลจะอึดอัดถ้าต้องนอนด้วยกัน”

“คิดมากทำไมแค่นอนดูหนัง”

“มันอยู่ที่ว่าดูกับใครนะครับ”

พนักงานนำเรามาถึงที่นั่งพอดี ทำการแนะนำการปรับเอนเก้าอี้ หยิบผ้าห่มและสลิปเปอร์ให้เปลี่ยน ผมจึงไม่ได้ยินเสียงพึมพำของพิกุล ยิ่งพอป๊อปคอร์นมาเสิร์ฟ หนังเริ่มฉาย ผมก็ไม่สนใจอะไรอีก

ขยับตัวจนได้องศาที่พอเหมาะ เคี้ยวป๊อปคอร์นไปจนเกือบหมดถัง ความนุ่มของผ้าห่ม ความเย็นของแอร์ ความง่วงเอาชนะหนังจนสติผมขาดหาย

“แก้ว แก้วกมล หนังจบแล้วครับ”

“ฮะ!” ลุกพรวดขึ้นมานั่งจนป๊อปคอร์นบนตักกระจาย พิกุลยื่นมือมาหยิบถังป๊อปคอร์นและเศษที่หล่นลงบนตักผมออก ผมขยี้ตา มองจอหนังที่ดำมืด

“หลับสบายเชียว”

“ไม่ต้องล้อ เมื่อคืนกูแทบไม่ได้นอน กินอิ่มก็ต้องนอนหลับเป็นธรรมดา”

“อิ่มแล้วเหรอครับ กุลมีร้านอยากพาไปกิน”

“แลกแต้มอีกรึเปล่า มึงรูดบัตรซื้อรถหรือไงรวยแต้มอะไรปานนั้น”

พิกุลยิ้มหวาน พอเผลอมองลักยิ้มหน่อยเดียวก็ลืมว่าเมื่อกี้ถามอะไรไป

“ถ้าแก้วกมลไม่รีบ เราไปเดินเล่นย่อยอาหารสักหน่อยค่อยกินข้าว แล้วกุลจะไปส่งที่บ้าน ดีไหมครับ”

องศาการเอียงหัว สายตา น้ำเสียง เหมือนมีทุ่งดอกไม้งอกออกมาในโรงหนัง มันพูดจาแบบนี้ตลอดเวลาได้ยังไง ถึงจะบอกว่าพูดเป็นปกติทำด้วยความจริงใจก็ไม่อยากเชื่ออยู่ดี

“เออ กูอยากถ่ายรูปเล่น เดินแยกกันก็ได้นะ”

เป็นอีกครั้งที่พิกุลยิ้มแทนคำตอบ มันไม่พูดอะไรแค่เดินตามผมไปเรื่อย

ผมถ่ายลิฟต์ ถ่ายร้านอาหาร ถ่ายต้นไม้ที่ตกแต่งอยู่ในห้าง จนกระทั่งลงบันไดเลื่อนตามหลังพิกุล แผ่นหลังของมันกับภาพมุมกว้างของห้าง แสง องค์ประกอบ และใบหน้าที่หันกลับมามองผมพอเหมาะพอเจาะจงมือต้องยกมือขึ้น กดชัตเตอร์อย่างอดใจไม่ไหว

มันยิ้มได้จังหวะพอดิบพอดีจนเกือบทำกล้องร่วงจากมือ

“ระวังครับ สุดทางแล้ว”

พิกุลแตะข้อมือผมให้ก้าวขาเมื่อถึงตีนบันไดเลื่อน ผมเช็กรูปที่เพิ่งกดถ่าย เป็นภาพที่สุดแสนสมบูรณ์แบบ แทบไม่ต้องแก้อะไรเลย ผมเม้มปากอย่างไม่อยากจะยอมรับความต้องการที่อยู่ในใจ

แต่ไม่ว่าพิกุลจะเดินไปตรงไหนก็ทำผมอัดอั้น ทนไม่ไหวแล้ว!

“กูถ่ายรูปมึงได้ไหม”

“กุล?”

“เออ กูชอบถ่ายคนแต่วันนี้ไม่มีนายแบบนางแบบมาด้วย วิวสวย อยากถ่าย ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร นายแบบมืออาชีพอย่างมึงกูไม่มีเงินจ่ายค่าตัวหรอก ไม่รู้อยากให้ตากล้องกิ๊กก๊อกอย่างกูถ่ายไหม” เผลอพูดรัวโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำไมต้องรู้สึกลุกลี้ลุกลนแค่เพราะมันมอง

“อยากสิครับ กุลไม่ค่อยได้ถ่ายข้างนอก ส่วนใหญ่ถ่ายแต่ในสตู”

“งั้นตามกูมา มีที่เด็ด”

ผมยิ้มร่า รีบคว้าข้อมือพามันไปชั้นที่มีดาดฟ้าให้ถ่ายรูป

 “หันหน้ามาทางนี้ ยังไม่ต้องยิ้ม ตามองวิว ดี หันมายิ้มให้กูหน่อย ดี ดีมาก ทีนี้มึงก้มหน้านิดนึง ขมวดคิ้วเหมือนแดดแยงตา แบบนั้นแหละ สุดยอด”

มือไม้สั่นไปหมด ขนลุกกับสีหน้าของพิกุลที่เปลี่ยนไปตามที่ผมต้องการ ไม่ได้ขยับตัวหรือขยับกล้ามเนื้อบนหน้ามากมายนัก แต่สื่ออารมณ์ได้เป็นอย่างดี ใจผมกระตุกทุกครั้งที่สบตากับมัน แม้ว่าจะมองผ่านจอกล้องในมือก็ตาม

นี่สินะความแตกต่างของนายแบบสมัครเล่น กับคนที่ทำงานจริง

มันรู้ว่ามุมไหนของตัวเองที่ดูดี ต้องยืนท่าไหน มือไว้ตรงไหน ขยับยังไงก็ไม่ขัดตา ไหนจะเสื้อผ้าที่ใส่มาซึ่งไม่ใช่ชุดแบบที่ผู้ชายนิยมใส่ และจิวเล็กๆ หลายอันบนใบหูทั้งสองข้างซึ่งสะท้อนกับแสงแดด ทุกอย่างลงตัวเข้ากันดี

“กลับเข้าไปข้างในกันเถอะครับ แก้มแดงหมดแล้ว”

ถ่ายเพลินจนนายแบบขยับตัวดึงผมเข้าที่ร่ม ไม่ได้สนุกกับการถ่ายจนลืมสิ่งรอบตัวมานาน พอมันทักถึงได้รู้ว่าตัวเองเหงื่อออกเยอะพอควร

“งั้นไปถ่ายข้างในกัน มีทางเชื่อมอยู่ฝั่งโน้นน่าจะเย็นกว่า”

พิกุลยอมให้ผมลากไปตรงโน้นตรงนี้ เวลาผ่านไปไวจนท้องผมร้องประท้วง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ต้องตกใจ ผมถ่ายรูปมันไปสามชั่วโมงเต็ม

“หิวใช่ไหมครับ เดี๋ยวกุลพาไปร้านเปิดใหม่”

“มึง กูบอกก่อนว่ากูไม่รู้จักความเกรงใจนะ ถ้าให้กูฟรี กูเอาหมด”

รอยยิ้มแบบเดิมส่งมาเป็นสัญญาณว่ามันจะไม่ตอบ

คราวนี้พิกุลพามาร้านอาหารฝรั่ง มีขวดไวน์วางเรียงรายที่หน้าร้าน ด้านในตกแต่งด้วยโทนสีดำทองเรียบหรู พนักงานพาเราไปยังห้องแยกเป็นส่วนตัวซึ่งติด

กับหน้าต่าง แสงดีจนคันไม้คันมืออยากเปิดกล้องอีกแล้ว

“สั่งอาหารก่อนครับแก้วกมล”

เมนูกางลงตรงหน้าผม มีสเต๊กน่าทานมากหน้าหลายตาจนอยากสั่งมาให้หมด ผมจิ้มเลือกริบอายเป็นจานหลัก ตามด้วยหัวหอมทอด ซุปมันฝรั่ง

ระหว่างรออาหารผมก็ถ่ายวิวบ้าง แอบถ่ายพิกุลบ้าง มันรู้ตัวไหมก็ไม่แน่ใจ แต่รูปออกมาดีตลอด

เกินไปแล้วไอ้พิกุล คนหน้าตาดีนี่มันขี้โกงจริงๆ

“มึงชอบใส่เสื้อผ้าแนวนี้เหรอ ไม่เคยเห็นเพื่อนกูใส่”

“แนวไหนครับ”

“Feminine” เป็นเสื้อผ้าที่ดูเหมือนออกแบบมาให้ผู้หญิงใส่

“Or androgynous, unisex, genderless? I don’t like those words. Clothing shouldn't have a gender.”

“คือ มึงว่าอะไรนะ”

ตกใจกับความเร็วในการพูดที่ไม่เกิดขึ้นตอนมันพูดภาษาไทย

“เสื้อผ้าก็เป็นแค่เสื้อผ้า ไม่ควรจะแบ่งว่าใครต้องใส่แบบไหน”

พลันจินตนาการภาพพิกุลกับเสื้อผ้าที่หลากหลายกว่านี้ แสงไฟสตู ฉาก ทรงผม การแต่งหน้า สมองผมโลดแล่นไปไกลด้วยเวลาเพียงไม่กี่วินาที

“พิกุล”

“ครับ?”

กัดฟันโยนความหมั่นไส้ทั้งหมดที่มีให้มันทิ้งไปก่อน

“เป็นนายแบบให้กูได้ไหม”

“อยากถ่ายอีกเหรอครับ”

“ไม่ใช่ถ่ายเล่น กูมีเรียนถ่ายภาพแฟชั่น ที่มึงพูดมาตรงกับคอนเซ็ปต์ที่กูคิดไว้ ไม่อยากให้คำว่าเพศมาปิดกั้นอิสระในการเลือกเสื้อผ้า ทีแรกกูจะยืมตัวรุ่นน้องผู้หญิงมาถ่าย แต่ทีนี้มึงอะ มึง”

“กุลทำไมครับ”

คิดภาพแล้วเอาคนอื่นมาแทนที่ไม่ได้

“พิกุลลลลลล” ลากเสียงอย่างไม่รู้จะทำยังไง

“งานของรุ่นพี่แก้วกมล กุลก็ปฏิเสธไป”

“แต่นี่ไม่ได้ถ่ายนานเหมือนถ่ายหนังไง ขอเวลาแค่สักวัน สองวัน ถ้ารวมฟิตติ้งชุดก็อาจสามวัน จะไม่รบกวนเวลามึงเลย ถ้าเหนื่อยจะหาน้ำมาให้ ถ้าร้อนจะเอาพัดลมมาเป่า บริการดุจเจ้าชาย เอาพรมแดงด้วยไหมกูจะตัดกระดาษมารองเท้าตอนมึงเดิน โปรยคอนเฟตติด้วยก็ได้ แต่เป็นกระดาษรียูสนะ ลดโลกร้อน”

“จริงๆ เลยแก้วกมล”

หัวเราะอย่างนี้เป็นสัญญาณที่ดี

“ถ่ายเสร็จกูเลี้ยงไอติมผีเสื้อ!”

“กี่แท่งครับ”

“แท่งเดียวได้ไหมอะ”

มันยกมือขึ้นแตะหน้าผาก ขนาดหัวเราะออกเสียงยังเหมือนเก๊กท่าถ่ายรูป ดูดีทุกจังหวะหายใจหรือไง รำคาญ

“กุลให้ไอดีกับเบอร์ส่วนตัว อย่าไปแจกใครนะครับ”

ผมยิ้มแป้นเมมเบอร์กับแอดไอดีมันเดี๋ยวนั้น กดโทรออกและส่งข้อความเพื่อเช็กให้แน่ใจด้วยว่าไม่โดนหลอกเหมือนตอนที่มันให้ไอดีผู้จัดการมา

“เรื่องชุดแก้วกมลมีแบรนด์ในใจหรือยัง กุลอยากแนะนำ”

ตลอดมื้ออาหารเราพูดคุยกันเรื่องเสื้อผ้าอย่างออกรส กินเสร็จมันก็พาผมไปที่โซนเสื้อผ้าในห้างเดียวกัน ผมไม่เคยเห็นแบรนด์นี้ ท่าทางจะมาใหม่ มีโลโก้รูปดอกไม้สีขาวด้านหน้า ข้างในตกแต่งโทนขาวสว่าง สะอาดตา

“พี่รันพี่กันอยู่ไหมครับ”

“อยู่ค่ะคุณพิกุล เดี๋ยวเรียกให้นะคะ เชิญนั่งก่อนค่ะ”

เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนมันเรียกใคร พนักงานเสิร์ฟน้ำเปล่าและให้นั่งที่เก้าอี้ด้านในสุดของร้าน ผมเริ่มแตกตื่นเพราะรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับความพิกุล

“What brings you here? Wait… Who is this?”

หญิงสาวสองคนเดินออกมาจากห้องด้านใน ใบหน้าเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว คนหนึ่งผมดำตรงใส่เสื้อเชิ้ตขาวและกางเกงสีดำ อีกคนผมสีน้ำตาลผูกเป็นหางม้าใส่เสื้อแขนกุดตัดเย็บอย่างดีและกระโปรงเข้ารูป

แฝด?

“แก้วกมลอยากถ่ายแบบที่ใช้เสื้อผ้าแบบไม่จำกัดเพศ กุลพาน้องมาดู เผื่อว่าจะยืมเสื้อผ้าไปถ่าย”

ความสวยที่ไม่ธรรมดาเล่นเอาตาพร่า แถมภาษาอังกฤษซึ่งรัวมาในตอนแรกทำให้ลืมแก้ที่พิกุลเรียกผมว่าน้อง

“You know what I mean. Who is this?” สาวผมน้ำตาลก้มหน้ามามองผม ปรายตามองพิกุลด้วยหางตา

“The one.”

มันแอบนินทาผมกับพี่ใช่ไหม ใช้คีย์เวิร์ดคนที่คุณก็รู้ว่าใคร

“Wow. You’ve never told us that you are into men.”

“มึง” ผมขยุ้มชายเสื้อตรงข้อศอกมันอย่างทำตัวไม่ถูกเพราะถูกจดจ้องด้วยดวงตาเป็นประกาย

“นี่พี่สาวกุลครับ คนนี้พี่รัน คนนี้พี่กัน เจ้าของห้องเสื้อนี้ พี่ครับนี่แก้วกมล”

ผมรีบยกมือไหว้เหล่าพี่สาวคนสวย “สวัสดีครับพี่รัน พี่กัน”

“สวัสดีค่ะ หนูอยากได้เสื้อผ้าแบบไหนเลือกได้ตามสบายพี่ไม่หวง มีไซซ์นายแบบหรือนางแบบไหม”

“พิกุลเป็นนายแบบครับ”

“What!?” สองสาวประสานเสียงพร้อมกัน

“ยูไม่เคยยอมเป็นนายแบบให้ไอเลยนะ”

“ถึงได้พามายืมชุดไงครับ ถือว่าช่วยโฆษณาให้ร้านพี่ด้วย แก้วกมลไม่ต้องไปวิ่งหาเสื้อผ้าที่อื่นด้วย”

จากนั้นพี่น้องคุยกันเป็นภาษาอังกฤษรัวจนฟังไม่ทัน

มีคนบอกว่าเวลาเราพูดอีกภาษาน้ำเสียงและบุคลิกจะเปลี่ยน เพิ่งได้เห็นกับตาว่าเปลี่ยนได้ขนาดไหน ไม่ใช่พิกุลคนเดิมที่พูดน้อยพูดช้าเสียงหวาน เสียงมันดุขึ้นนิดหน่อยแต่พูดเร็วและเยอะขึ้นมากจนผมมองตาค้าง

“หนูมีแบบที่อยากได้ในใจไหมคะ” พี่กันคนที่ผมสีน้ำตาลนั่งลงข้างผม ปล่อยอีกสองคนคุยกันไป

“ชอบแบบที่พิกุลกำลังใส่อยู่ครับ อยากได้สีสบายตาออกหวาน เอาที่ขัดกับเสื้อผ้าแมนๆ แบบที่สังคมกำหนดให้ผู้ชายใส่ แต่ก็ไม่ต้องไปทางผู้หญิงจ๋า อยากให้พอดี ใส่แล้วคนอยากใส่ตาม ผู้หญิงหรือผู้ชายใส่ก็ได้”

“กุลช่วยเลือก”

สามพี่น้องพาผมเดินดูเสื้อผ้าในร้าน จากนั้นให้พิกุลลองเข้าไปเปลี่ยนในห้องลอง ไม่ว่าจะสีแรง สีจืด แบบเรียบหรือฉูดฉาดก็ฆ่าพิกุลไม่ได้ ขนาดเอาเสื้อผู้หญิงที่เต็มไปด้วยดอกไม้ให้มันลองดันออกมาดีอีก

“อยู่ที่ไม้แขวนจริงๆ สินะ” ผมพึมพำ

กลายเป็นผมเลือกชุดให้มันสนุกมาก ยิ่งชุดไหนพิกุลเลือกเองจะออกมาดีเป็นพิเศษ เซนส์ดีสมเป็นนายแบบ ผมคัดจนเหลือประมาณเจ็ดชุดที่ชอบที่สุด จองเอาไว้ค่อยมาเอาช่วงใกล้ถ่ายเพราะงานนี้ส่งท้ายเทอม มีเวลาอีกหลายเดือน

กว่าจะได้กลับบ้านก็เกือบห้าทุ่มเพราะพี่สาวทั้งสองพาผมไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารนอกห้าง กินทั้งวันจนแทบจะกลิ้ง ผมเดินขยับกางเกงที่รัดแน่นตรงท้อง ย่องขึ้นบันไดไปยังห้องนอน บ้านปิดไฟมืดหมดคงหลับกันแล้ว

ไม่ห่วงว่าแม่จะรอเพราะพิกุลโทรรายงานตั้งแต่สองทุ่ม

“ใครน้าบอกว่าไม่ชอบขี้หน้าเขาแต่ไปเดตกันจนดึกดื่น”

น้องสาวผมยืนกอดอกมองจากหน้าห้องนอนตัวเอง

“กูไปเรื่องงาน!”

เปิดประตูเข้าห้อง แต่ไอ้ตัวแสบเดินตามมานั่งบนเตียง

“พี่จะตั้งท่าไม่ชอบพี่พิกุลทำไมนักหนา เจอหน้าทีไรก็ขึ้นเสียง โวยวาย อาละวาด พี่เขาไม่ได้ทำอะไรพี่แก้วเลย”

“ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”

ผมนั่งลงที่โน้ตบุ๊ก เตรียมเอารูปที่ถ่ายวันนี้ออกจากกล้อง

“พี่พิกุลออกจะหล่อ นิสัยดี รวย ฉลาด สุภาพ อ่อนโยน รักสัตว์ เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ไม่เห็นมีข้อเสียตรงไหน”

“มันปลอม”

“พี่ว่าอะไรนะ”

“บนโลกนี้มีคนที่ไม่มีข้อเสียด้วยเหรอ ไม่มีทาง สมบูรณ์แบบ? เหอะ สร้างภาพน่ะสิไม่ว่า”

ได้ออกไปกับมันทั้งวันยิ่งสงสัย มันยิ้มเก่ง ใครยิ้มให้ก็ยิ้มตอบเขาไปหมด มีเด็กวิ่งผ่านจะสะดุดล้มก็ไปรับไว้ พาไปถ่ายรูปตากแดดหน้าดำก็ไม่บ่นสักคำ ผิดปกติของมนุษย์ มันต้องมีอะไรที่ไม่ดีบ้างสิ

“มึงคอยดูนะเกด อยู่ด้วยกันไปสักพัก สนิทกันมากขึ้นธาตุแท้ก็จะออก”

“อ๋อ จะสนิทกันมากขึ้นเหรอ”

“ยิ้มทำไมเดี๋ยวกูตี กูกับมันมีความสัมพันธ์แบบ Enemies with benefits”

“เขามีแต่ Friends with benefits”

“นี่มึงรู้จักคำนี้ด้วยเหรอ! ต้องตีแล้ว แก่แดดนัก”

ถ้าแปลตรงตัวก็คือเพื่อนเพื่อผลประโยชน์ แต่ที่จริงแค่คำสวยหรูไว้ใช้เรียกคู่ขา คู่นอน ส่วนผมกับพิกุลจะนับเป็นศัตรูที่มีผลประโยชน์ เพราะผมหมั่นไส้ไอ้ดอกไม้ แต่ออกไปกับมันทีไรอิ่มจังตังค์อยู่ครบ

“เกดไม่ใช่เด็กม.ต้นแล้วน่าไม่ต้องมาคอยหวง พี่ก็ระวังตัวเองไว้ด้วย เดี๋ยวมีคนมาจีบ มาชอบแต่ไม่รู้ตัว”

“มีด้วยเหรอวะคนที่ไม่รู้ตัวว่าโดนจีบ มันต้องโง่มาก”

“โอ๊ย ปวดหัว ถ้าพี่พิกุลทำอะไรแปลกๆ มาบอกเกด ถึงเกดจะฟินกับการที่ผู้ชายจีบกันแค่ไหน พี่พิกุลหล่อเหมือนเทวดาสักเท่าไหร่ พี่แก้วก็เป็นพี่เกด”

เข้าบทซึ้งแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่ชินเวลาที่น้องพูดจาดีกับผมเท่าไหร่

“ไอ้พิกุลมันไม่เคยปกติ ยิ้มเหมือนคนเมากัญชาตลอดเวลา บางทีหัวเราะทั้งที่กูไม่ได้เล่าเรื่องตลก มึงว่ามันสติดีรึเปล่า อีกอย่างต่อให้มันโตมาร่างเป็นควายป่าแอฟริกา ใจมันก็ยังหน่อมแน้มนุ่มนิ่ม ทำอะไรกูไม่ได้หรอก”

“เกดเพลีย ไม่อยากคุยกับควายน้อย ขอตัวไปนอน”

“มึงหลอกด่ากูเหรอ!”

ตัวแสบแลบลิ้น วิ่งเสียงดังตึงตังกลับห้องตัวเอง

พอได้ความสงบกลับคืนมาผมก็นั่งดูรูปพิกุล ตกใจที่ถ่ายมาเยอะขนาดนี้ รูปหลุดมีแค่ที่ผมมือสั่นหรือจังหวะมันกะพริบตา ที่เหลือไม่มีรูปไหนที่แย่

ผมสร้างอัลบัมส่งรูปให้มันในไลน์ โหลดลงเสร็จมันก็ทักมาพอดี


กุล : ถึงบ้านแล้วครับ

แก้วไม่ใช่จิ๊บ : อือ กูเอารูปมึงลงไอจีได้ไหม เก็บเป็นพอร์ตงาน

กุล : ได้ครับ อ้อ กุลเปลี่ยนใจรับเล่นหนังให้รุ่นพี่ของแก้วกมล

แก้วไม่ใช่จิ๊บ : อะไรทำให้มึงเปลี่ยนใจเนี่ย

กุล : แก้วกมล

แก้วไม่ใช่จิ๊บ : ไร

กุล : แล้วเจอกัน ฝันดีครับ


มองหน้าจออย่างงุนงงอยู่หลายนาทีจนกระทั่งไอ้พี่ปุ๋ยทักมา ช่วงนี้คุยกับพี่มันไม่เคยได้อะไรดีๆ สักครั้ง ดังนั้นแค่เปิดอ่านใจก็สั่น


ชายผู้ไล่หมา : จิ๊บ คือกูอะ กูใช้ชื่อมึงหลอกล่อพิกุลมาเป็นพระเอก

ชายผู้ไล่หมา : โกรธกูก็ได้แต่กูจำเป็นจริงๆ

ชายผู้ไล่หมา : มันงานดี งานพรีเมียม กูมูฟออนจากมันไม่ได้

ชายผู้ไล่หมา : เพราะงั้นเป็นพี่เลี้ยงให้พิกุลตลอดการถ่ายทำนะ

ชายผู้ไล่หมา : รักมึงมากน้องจิ๊บ กูปิดเน็ตแล้วไม่ต้องรัวมาด่า ฝันดีจ้า


ไอ้พี่ปุ๋ย! ไอ้พี่เวร ต่อไปนี้ถ้ามากินข้าวที่บ้านจะไล่ไปกินกับหมาเลยคอยดู



#พิกุลทูกู๊ด



❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿



พี่ปุ๋ยบทน้อยแต่ได้เรื่องทุกครั้ง 5555555
ชื่อเขาก็บอกอยู่ "ปุ๋ย"
ส่วนน้องเกด มาจาก เกสรา "เกสร"
บ่งบอกว่าสองคนนี้ช่วยให้ดอกไม้เบ่งบานแน่นอน

ส่วนน้องนลิน = ดอกบัว
พี่รันกับพี่กัน ใครเดาออกบ้างว่ามาจากดอกอะไร
ใบ้ให้ว่าบ้านนี้เป็นดอกไม้สีขาวทั้งบ้าน


ความรู้เพิ่มเติม
เดิมทีเสื้อผ้าจะมีออกแบบมาแค่สองรูปแบบคือ
แนว Masculine ที่ออกแบบมาเพื่อผู้ชาย Feminine ที่ออกแบบมาเพื่อผู้หญิง
แต่ระยะหลังเริ่มมีความแตกต่างทางเพศมากขึ้น ผู้หญิงหันมาใส่เสื้อผ้าแบบผู้ชาย
เกิดเป็นแฟชั่นแบบ Androgynous ที่จริงๆ แปลว่า มีสองเพศ/กะเทย
พอใช้ในวงการแฟชั่นจะหมายถึงแต่งตัวแบบไม่ตรงกับเพศสภาพ

และช่วงหลังแบรนด์ดังหลายแบรนด์เริ่มเน้นเสื้อผ้า Unisex คือใส่ได้ทั้งสองเพศ
หรือจะมีชื่ออื่นๆ อย่าง Genderless , Ungendered
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ถึงกับข้ามกรอบของเพศไปอย่างสิ้นเชิง
แต่แฟชั่นยังคงเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ต่อไปจะผู้ชาย ผู้หญิง หรือคนไร้เพศ (Non-binary)
กระโปรงหรือกางเกงก็อาจไม่เป็นอุปสรรคสำหรับการแต่งตัวแล้วค่ะ

อธิบายไว้คร่าวๆ ใครสนใจแบบละเอียดเดี๋ยวเราหาบทความมาแปลให้ในทวิตทีหลังนะคะ

ฮันนี่~


ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เอ็นดูควายน้อย​ :laugh:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ ดาวลูกไก่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 290
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เอ็นดูพิกุล จะหลอกล่อควายน้อยยังไงน้อ 5555

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
รอดูควายน้อยโดนดอกไม้กิน :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1729
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-1
“ควายน้อย” 55555 ทีน้องเกดหลอกด่า ทำไมรู้  แล้วทีพิกุลพูด ทำไมไม่เก็ตคะพี่แก้วกมล  :laugh:

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
อ้ายยยยย!!

เจอควายน้อยหนึ่งตัวค่ะ

รออ่านตอนต่อไปคะ❤️❤️

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
กันนี่กันเกลารึเปล่าคะ
แต่รันนึกไม่ออกอ่ะ

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
แก้วกมลโดนจีบอยู่ไม่รู้ตัวเลยนะ 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
เราจะปวดหัวเป็นเพื่อนเกด  :laugh: :laugh: :laugh: น้องแก้วนะน้องแก้วเมื่อไรจะตามพิกุลทันล่ะเนี่ย  o18 o18 o18

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น้องแก้ววว ยังไม่ต้องรู้ตัวรู้ใจนะ ปล่อยให้พี่กุลจีบไปก่อน
อิอิ มันมุ้งมิ้งสุดๆ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
กัน = กันเกรา, กรรณิการ์
รัน = ลั่นทม (หรือเปล่า เดา ๆ ) , ราชาวดี  :hao4:

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2651/-15



4
โปรไฟล์ดี






ไอศกรีมยูนิคอร์นฟรีอาทิตย์ละถังเริ่มตั้งแต่อาทิตย์นี้ไปจนถึงวันสิ้นสุดการถ่ายทำ เป็นข้อแลกเปลี่ยนที่พี่ปุ๋ยและผองเพื่อนนำมาเสนอ

เพราะตกปากรับคำจึงเป็นเหตุผลที่พิกุลมานั่งอยู่ปลายเตียงผม

“ยอมรับงานแล้วมึงก็ให้ไอดีให้เบอร์พี่ปุ๋ยไปเถอะ ถึงจะดูเหมือนคนติดยา คนไร้บ้าน คนไม่อาบน้ำเพราะมันไม่อาบจริง แต่พี่มันก็เป็นคนดี”

“กุลสะดวกให้ติดต่อผ่านแก้วกมล” แขกที่ไม่อยากรับเชิญละสายตาจากการสำรวจห้องนอนมายิ้มให้ผมแทน

เมื่อวานเพิ่งออกไปเที่ยวทั้งวันผมจึงไม่อยากไปไหนอีก อยากใส่เสื้อสบายๆ กับกางเกงตัวเก่งนอนกลิ้งอยู่ในห้อง เลยเรียกพ่อนายแบบมาหา มันไม่อิดออดส่งข้อความไปแค่สิบนาทีก็ขับรถมาจอดหน้าบ้าน ยืนยิ้มให้แม่กับไอ้เกดชื่นชมความหล่อ จนผมต้องลากมันมากกไว้ในห้อง

เก้าอี้มีอยู่ตัวเดียวซึ่งผมกำลังนั่งอยู่ เลยให้มันไปนั่งบนเตียง

“กูสะดวกกับมึงด้วยไหม”

“แก้วกมลเรียกเมื่อไหร่กุลก็มา ไม่สะดวกยังไง”

“แล้วผู้จัดการมึงล่ะ ทำไมต้องให้กูเป็นพี่เลี้ยงตอนถ่ายหนัง มึงเป็นนักมวยเหรอ กูต้องถือน้ำมันมวย ขวดน้ำ แล้วส่งเสียงเชียร์ข้างสนามรึเปล่า”

“อย่าเลยครับ แก้วกมลส่งเสียงเชียร์กุลคงอยากดูจนไม่มีสมาธิ ส่วนเรื่องผู้จัดการ งานที่ไม่มีรายได้ผู้จัดการไม่รับให้เลยต้องรบกวนแก้วกมล อีกอย่างกุลไม่เคยเล่นหนังกลัวจะเกร็ง มีคนรู้จักอยู่ด้วยคงดีกว่า”

ผมเอนหลังกับพนักเก้าอี้ มองมันอย่างไม่เชื่อในข้ออ้าง

“ตอแหล ที่จริงอยากใช้งานกูล่ะสิ มึงเนี่ยนะเกร็ง ตอนถ่ายรูปเก๊กไปสามร้อยท่า มั่นหน้าที่สุดในโลกใบนี้”

“ถ่ายรูปกับเล่นละครมันไม่เหมือนกัน”

“บทมึงไม่น่ายากมากถึงกูจะยังไม่ได้อ่านก็เถอะ แต่คงมีแค่ทำหน้าหล่อให้สาวกรี๊ด งานถนัดมึง”

“แก้วกมลยังไม่ได้อ่านบทเหรอครับ”

“กูไม่ได้มีส่วนร่วมกับหนังไง”

“ถ้าอย่างนั้นตอนหนังออกมา อยากให้ตั้งใจดูนะครับ”

อะไรของมัน งานที่พี่ปุ๋ยปลุกปล้ำมาตั้งแต่ร่างบทยันเดือดร้อนผมต้องมายุ่งเกี่ยวกับพิกุลเนี่ยต้องตั้งใจดูอยู่แล้ว อยากรู้นักว่าจะดีสักแค่ไหน

“วันนี้กูเรียกมึงมาจัดคิว ต้องดูว่ามึงว่างช่วงไหนเพราะปีหนึ่งตัวเรียนเยอะ กูไม่รู้ด้วยว่าคณะมึงเรียนแน่นรึเปล่า”

“นี่ครับตารางกุล ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนถ่ายได้ วันอาทิตย์ไม่ว่างช่วงบ่ายโมงถึงห้าโมงเย็น เดือนนี้มีถ่ายแบบวันเสาร์สองครั้ง ตีสามถึงหกโมงเย็น”

รับเอามือถือพิกุลมาดูตารางเรียน พลันเหลือบเห็นชื่อนามสกุลด้านบน

พิกุล ดุจธาวัลย์

คุ้นจัง เหมือนเคยได้ยินที่ไหน

หมุนตัวไปยังโน้ตบุ๊กที่เปิดอยู่พิมพ์นามสกุลลงไป อ่านไปได้แค่ไม่กี่ประโยคกลับมีมือดียื่นมากดปิดหน้าต่างเว็บ

“อยากรู้อะไรถามกุลก็ได้ กุลอยู่ตรงนี้”

หันไปเจอพิกุลลุกจากเตียงมายืนข้างหลังผม จำต้องแหงนคอคุยกับมัน

“มึงเป็นใคร”

“กุลก็เป็นกุล”

ยังมีหน้ามายิ้มซื่อ ตระกูลดุจธาวัลย์ที่ได้อ่านเมื่อครู่ เป็นเจ้าของบริษัทส่งออกอาหาร เครื่องปรุง ซอสไปต่างประเทศ ของที่ผมเห็นในครัวอยู่ทุกวัน

“นายแบบ ลูกเจ้าสัว แล้วมีอะไรอีก”

“ให้ความสนใจกุลขนาดนี้แปลว่า...”

“แปลว่ากูอยากเสือก อย่าคิดตีความเพ้อเจ้อ! แล้วเอาหน้ามาใกล้ทำไม!” ยกนิ้วชี้หน้ามันที่ก้มมาหาพร้อมยกเท้าเตรียมถีบด้วย แต่เพราะถ่ายเทน้ำหนักผิดพลาด เก้าอี้จึงเกือบหงายไปด้านหลัง

ตัวการทำผมขายหน้าจับพนักเก้าอี้ผมให้ตั้งตรงอย่างนุ่มนวล ลักยิ้มพลันหายไป คิ้วขมวด รวบขาผมทั้งสองข้างจนชิดกันและกดลงจนแนบเก้าอี้

“กลัวแก้วกมลเมื่อยคอ”

“มึงก็นั่งสิวะ! ตัวโตเป็นควายป่ายังจะยืน”

“ถ้านั่งแก้วกมลอย่ายกแข้งยกขาแบบเมื่อกี้อีกนะครับ ไม่สิ คราวหน้าถ้าให้ใครเข้าห้องอย่าใส่แค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว มันโป๊”

ด้วยความที่พิกุลเป็นคนพูดช้ากว่าจะจบประโยคผมต้องใช้เวลาประมวลผล เหลือบมองเสื้อผ้าตัวเองซึ่งปกติดี

“ตัวเดียวยังไงเสื้อกูก็ใส่”

มือจับเสื้อยืดสีเหลืองตัวโปรดและชะงักค้าง

“มึงเห็นอะไรไอ้พิกุล!”

ตามันหลุบต่ำลงก่อนเลื่อนกลับมาสบตา “ไม่เห็นครับ”

ไม่เห็นแล้วรู้ได้ยังไงว่าผมไม่ได้ใส่กางเกงใน พอคิดได้ผมก็ลุกขึ้นฟาดมันไม่ยั้ง ทั้งฟาดทั้งผลักให้ไปที่ประตู

“มึงกลับบ้านมึงไปเลยนะ! คนอยู่บ้านเขาก็แต่งตัวกันแบบนี้ ใครจะบ้าใส่ฮู้ดแขนยาวกว่ามือกับกางเกงยีนเต็มยศแบบมึง คิดว่าอยู่เกาหลีเหรอ”

ถึงแม้ว่าฮู้ดสีขาวปักรูปไอติมหลากสีของมันจะน่ารักแค่ไหน ต่างหูไอศกรีมอันจิ๋วเรียงรายบนหูจะทำให้อยากหยิบกล้องมาถ่ายรูปสักเท่าไหร่ ก็ทำให้เบะปากอยู่ดี วันหยุดอยู่บ้านต้องแต่งตัวขนาดนี้ ขี้เว่อ

“อยากอยู่เล่นด้วยทั้งวัน แต่กุลมีธุระ”

“กูไม่ได้อยากเล่นกับมึง!”

“ขอแก้ไขความเข้าใจผิดก่อนไป กุลไม่ใช่ลูกเจ้าสัว คุณทวดก่อตั้งบริษัทและส่งต่อให้คุณตา ตอนนี้แม่ใหญ่ดูแลอยู่ นอกจากสินค้าในครัวเรือน ก็มีร้านอาหารตามห้าง แก้วกมลชอบกินแบบไหน กุลพาไปกินได้”

“กูชอบกินอาหารที่แม่กูทำ หวาย แพ้” เยาะเย้ยพิกุลที่อวดความรวยใส่

ต่อให้ไม่ใช่ลูกเจ้าสัวแต่ฟังดูไม่ต่าง ซึ่งผมไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะการที่มันอยู่หมู่บ้านแสนหรูหราข้างหลังได้ก็ต้องรวยในระดับหนึ่ง

“แม่บุษทำอร่อย กุลอยากมากินทุกวัน”

“ไม่ต้องเสนอหน้ามา กินที่ห้างบ้านมึงไปเลยไอ้คุณชาย วันนี้หมดเวลาบ๊ายบาย”

จังหวะที่มันมัวแต่ยิ้มและคุยกับผม ตัวพิกุลออกไปยืนนอกห้องแล้ว สบโอกาสให้ปิดประตูล็อกห้องอย่างว่องไว

“ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันวันหลังนะครับ แก้วกมล”

“จะไปไหนก็ไป!”

แง้มม่านที่หน้าต่างดู รอจนเห็นรถสีขาวของมันขับออกไปค่อยโล่งใจ

แอบอ่านข้อมูลวงศ์ตระกูลมันต่อบนเน็ต พอเห็นรายได้ต่อเดือนแปดเก้าหลักแล้วแทบเป็นลม วิ่งลงไปหาพ่อกับแม่ที่นั่งดูทีวีอยู่อย่างแตกตื่น

“แม่! พ่อ! รู้จักตระกูลดุจธาวัลย์ไหม”

“ทำไมจะไม่รู้จัก ก็เจ้านายพ่อ”

“ฮะ? อะไรนะ” เอานิ้วก้อยแหย่หูก่อนหนึ่งรอบ เผื่อฟังผิด

“บริษัทที่พ่อทำงานอยู่เป็นของคุณมัลลิกา ดุจธาวัลย์”

เวรแล้ว นี่ผมแกล้งลูกเจ้านายของพ่อตัวเองมาตั้งแต่เด็ก

“มีอะไร”

“ไม่มี ไม่มี๊ไม่มีเลยจริงๆ ไม่เคยรู้จักใครที่นามสกุลนี้เลย” รีบส่ายหัวจนหน้าม้ากระพือ กลัวการกระทำของผมสั่นคลอนความมั่นคงของครอบครัว

เดินกลับขึ้นห้องเจอเกดยื่นหัวออกมาจากประตูห้องนอนตัวเอง

“ดุจธาวัลย์เป็นนามสกุลของนลิน”

ลืมไปเสียสนิทว่าเด็กมัธยมต้องได้ยินชื่อนามสกุลเพื่อนบ่อย ไม่มีทางที่เกดจะไม่รู้นามสกุลของเพื่อน

“รู้อยู่แล้วเหรอว่าเพื่อนมึงกับไอ้พิกุลมันรวยระดับไหน”

“มีคนรู้คนนึงก็รู้กันทั้งห้องแหละพี่ เกดถึงได้บอกว่าผู้ชายคนนี้สมบูรณ์แบบ ที่พี่รู้ยังน้อย เกดจะเล่าให้ฟัง”

น้องสาววิ่งมาทางผม แทรกตัวเข้าห้องไปนั่งหน้าโน้ตบุ๊ก

“ปัจจุบันตระกูลดุจธาวัลย์มีลูกสาวสี่คน ลูกชายสอง”

สี่? สอง? รวมเป็นหกคน!?

“ลูกสาวคนโตสองคนเป็นแฝด หิรัญญิการ์และกรรณิการ์ เรียนจบด้านบริหารที่ไทยจากนั้นไปต่อโรงเรียนแฟชั่นที่อเมริกา ตอนนี้เปิดแบรนด์เสื้อผ้าระดับ Hi-End เพิ่งจัดงานแฟชั่นโชว์ไปเมื่อต้นปีก่อนได้รับคำชมอย่างล้นหลาม”

รูปหญิงสาวสองคนบนหน้าจอนั้นคือคนเดียวกับที่ผมเพิ่งเจอ ในรูปว่าสวยแล้วตัวจริงสวยกว่าในรูปหลายเท่า

“ลูกสาวคนรองคือลดาวัลย์จบด้านการตลาดจากอเมริกาเหมือนกัน ทำงานให้กับบริษัทของตระกูล เพิ่งเซ็นสัญญาเปิดร้านบุฟเฟต์นานาชาติบนห้าง”

นั่นมันร้านที่พิกุลพาผมไปกิน!

“ลูกสาวคนสุดท้ายพุดพิชญา คนนี้เรียนอยู่ปีสี่ม.เดียวกับพี่ ลูกชายคนโตคือพี่พิกุล เรียนมัธยมที่อเมริกาและมาต่อมหา’ลัยที่นี่ เพิ่งกลับมายังไม่ถึงปีดี นลินก็เรียนประถมจนถึงมัธยมโรงเรียนเดียวกัน กลับมาพร้อมพี่พิกุล สามคนนี้ไม่มีรูปในเว็บ คงเพราะยังไม่ได้ออกงานสังคมหรือรับช่วงต่อกิจการ อันนี้ใครก็หาอ่านได้ แต่เกดได้แหล่งข้อมูลลับมา”

หน้าเว็บถูกเปลี่ยนเป็นรูปพิกุลในเสื้อคอเต่าสีดำ มันก้มหน้าลงเล็กน้อย แสงมาจากด้านข้างทำให้เห็นแสงเงาบนโหนกแก้ม เบ้าตา จมูกและคางชัดเจน

“หน้าโปรไฟล์นายแบบของพี่พิกุลที่ถูกลบไปแล้วเพราะไม่ได้ต่อสัญญาเป็นนายแบบกับสังกัดของอเมริกาต่อ”

เกดเลื่อนไปยังรูปมากมายของพิกุลบนนั้น เสื้อโค้ทยาว เสื้อสูท ทุกอย่างดูแพงยิ่งกว่ารูปที่พี่ปุ๋ยเคยให้ดู อาจเป็นเพราะบรรยากาศ ท่าโพส หรืออะไรก็ตามทำให้พิกุลดูดีเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดาที่เพิ่งมานั่งยิ้มในห้องผมเมื่อครู่

ชักเริ่มสงสัยว่าความพิกุลมันมีจุดสิ้นสุดไหม มีเรื่องให้ผมได้อึ้งไม่หยุด

“อันนี้เกดอยากปริ้นแปะผนังห้อง จำไว้ใครพ่อเธอ!”

“พ่อมึงนั่งอยู่ข้างล่างเกด อย่าให้มันมาก...”

เสียงผมขาดหายไปเพราะรูปพิกุลที่ใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์แบบรัดรูปตัวเดียว เอนหลังพิงผนังอยู่บนฟูกนอนสีขาวดวงตาจ้องตรงเข้ามาที่กล้องคล้ายกับมองทะลุมายังคนดู โทนภาพสีขาวดำเน้นสัดส่วนและสีหน้าจนต้องกลืนน้ำลาย

“ดูกล้ามนั่นสิ ดูหน้าท้อง ดู… หูย แน่น โอ๊ย พี่ตบหัวเกดทำไม”

“เป็นเด็กเป็นเล็กหัดดูรูปผู้ชายแล้ววิจารณ์เหรอ อีกอย่างมึงรู้จักวงการมายาน้อยไป นมแบนเป็นกระดานโต้คลื่น เอวไม่มีกูยังเปลี่ยนให้สวยงามมีน้ำมีนวล มีส่วนโค้งส่วนเว้าได้ รูปนี้รีทัชแน่นอน” น้ำหน้าอย่างพิกุลไม่มีทางมีหุ่นแบบนี้

“เกดว่าของจริง เท่าที่เห็นพี่พิกุลตัวใหญ่อยู่นะ”

“มันอาจจะอ้วน ว่าแต่ถ้ามันเซ็นสัญญากับสังกัดที่นั่นกูว่าอยู่ต่อได้เป็นนายแบบดังน่าจะไปรุ่งกว่า กลับมาทำไม”

“นลินบอกว่าพี่พิกุลไม่ได้อยากเป็นนายแบบตั้งแต่แรก แค่อยากได้เงินก้อนใหญ่ คุณแม่เองก็อยากให้เรียนมหา’ลัยต่อที่นั่นแต่พี่พิกุลยืนยันว่าจะกลับ นลินไม่อยากอยู่คนเดียวก็ขอกลับมาด้วย”

“รวยขนาดนี้เอาเงินไปทำอะไรอีก”

“เอามาไถ่ชีวิตโคกระบือแถวนี้มั้ง! อยากรู้ก็ไปถามเจ้าตัว”

“ด่ากูอีกแล้วนะไอ้เกด!”

ตบตีกันไปสักตุ้บสองตุ้บ พอแม่เรียกกินข้าวเที่ยงซึ่งเป็นข้าวมื้อแรกของผม เราก็แย่งกันวิ่งลงบันไดจนโดนดุทั้งคู่

“จะเรียนจบอยู่แล้วแก้ว ทำตัวเป็นเด็กตลอดไม่ดูอย่างพิกุลเขาบ้าง”

จนได้ โดนเอามาเปรียบเทียบเหมือนสมัยเด็กที่มีไอ้ลูกข้างบ้านคนเก่ง

“รับมันเป็นลูกไปเลยดิ”

“ถ้าเขาอยากเป็นแม่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ”

“ใครลูกแม่! แม่ลืมความรักที่เรามีให้กันตอนที่ผมว่ายน้ำอยู่ในท้องแม่เหรอ! คำแรกที่ผมพูดได้ก็คือ...”

“หม่ำ คำแรกที่แก้วพูดได้คือ หม่ำ”

นึกว่าพูดคำว่าแม่ได้ก่อนซะอีก

“พิกุลเขาตื่นเช้ามารับเด็กๆ ไปส่งที่โรงเรียน กินข้าวเช้ากันพร้อมหน้าพร้อมตาทุกวัน มีแก้วคนเดียวเอาแต่นอน”

อะไรนะ! มันกินข้าวบ้านผมทุกวันแต่ผมไม่รู้เหรอ

“มันกำลังเอาเปรียบบ้านเรา รวยขนาดนั้นยังกินข้าวบ้านคนอื่น”

“เขาเอากับข้าว ขนม ผลไม้มาด้วยตลอด ไม่เคยมามือเปล่า เลิกพูดไร้สาระแล้วนั่งลงแก้วกมล”

เสียงพ่อทำให้ผมต้องยอมหยุดทุกอย่าง กินข้าวอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย


และไม่ใช่แค่ครอบครัวผมเท่านั้นที่โดนพิกุลหว่านเสน่ห์ใส่

วันที่พี่ปุ๋ยนัดทีมงานและนักแสดงมารวมตัวกันเพื่อพูดคุย พิกุลมาในทรงผมยาวปิดตาอย่างเดิม มีเสื้อหนาวสีชมพูอ่อนตัวโปรดทับเสื้อนักศึกษา จนกระทั่งพี่ปุ๋ยขอให้มันเอาหน้าม้าขึ้นเท่านั้น เกิดความโกลาหลในห้องประชุมทันที

“ไอ้ปุ๋ย! คนนี้เหรอวะ”

“มิน่ามึงดื้อด้านไม่ยอมเอาคนที่กูแนะนำ ไปหามาจากไหน สุดยอด”

“หล่อมาก มือสั่น ฉันจะแต่งหน้าเขาได้ไหม”

รู้แล้วว่ามันหน้าตาดี แต่ก็ไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย

“คนที่อยู่ในไอจีน้องจิ๊บใช่ไหม พี่กรี๊ดกับเพื่อนอยู่ตั้งนานว่านายแบบงานดีมาก ไม่คิดว่าจะได้มาเป็นพระเอก”

ไอจีผมมีแต่คนรู้จักที่ติดตาม ลงภาพถ่ายไว้ค่อนข้างเยอะเพื่อเป็นตัวอย่างงานให้คนที่อยากมาจ้าง ได้รูปพิกุลมาผมก็ลงไปสองสามรูป

ไม่คิดว่าหลังจากที่เพื่อนพี่ปุ๋ยพูดจบเธอจะเอาไปแชร์จนมีคนมาตามกดหัวใจและพูดถึงพิกุลจนมือถือผมสั่นรัว

ข่าวแพร่ไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง รูปพิกุลที่ผมถ่ายไปอยู่ในเพจมหา’ลัย ไหนจะรูปที่รุ่นพี่ขอมันถ่ายในห้องประชุม รูปคู่กับนางเอกที่เป็นถึงดาวคณะบัญชี ชื่อนามสกุลของมันกลายเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ประวัติไม่ธรรมดาทำให้คนยิ่งพูดถึงมากขึ้น เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์หลังจากการนัดรวมตัวนักแสดง ผมยาวปิดตากับหน้ากากปิดปากของพิกุลก็ไม่มีความหมาย

ทุกคนรู้จักหน้ามันแล้ว

แค่นั้นไม่พอมีเพจแฟนคลับโผล่ขึ้นมา ขุดรูปมันที่ถ่ายแบบให้แบรนด์เสื้อผ้าต่างชาติซึ่งมีสาขาในไทยมาลง เพิ่งสังเกตว่ามันอยู่ในป้ายที่ผมเดินผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง พอได้รู้ว่าเป็นมันก็มองข้ามป้ายพวกนั้นไม่ได้อีกเลย

ไม่รู้ว่าความพิกุลสร้างแรงสั่นสะเทือนได้ขนาดนี้ ขอเรียกว่าปรากฏการณ์พิกุล ที่จู่ๆ คนรอบตัวก็หันมารักมัน เหลือผมคนเดียวยืนเบะปากในมุมมืด


“วันนี้เพิ่งได้เจอพิกุลตัวจริงครั้งแรก หล่อจนล้ม แต่ล้มจริงไม่ใช่มุก อายมาก พี่พิกุลเอาปลาสเตอร์มาให้ด้วยค่ะ”

“เห็นพิกุลนั่งเล่นกับน้องหมาที่เซเว่นหลังม. ยิ้มน่ารักมาก อยากเป็นหมา”

“พิกุลพูดน้อยแต่ไม่หยิ่งเลยค่ะ ยิ้มให้ตลอด”

“กลับทางเดียวกันก็ไปส่งที่บ้าน ในรถมีผ้าห่มลายดอกเดซี่ หมอนรูปทานตะวัน ชอบแบบนี้ อยากได้คนนี้!”


เรื่องราวแต่ละวันที่มีคนมาแชร์กับเพจทำให้ผมขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าพวกผู้หญิงแต่งเรื่อง หรือพิกุลมันอ่อยไปทั่ว

ความสงสัยส่งผลให้ผมแอบไปคณะมันโดยไม่บอก มีตารางเรียนอยู่ในมือก็รู้ว่ามันเลิกเรียนตอนไหน ผมแฝงตัวอยู่ที่โต๊ะหินหน้าคณะมัน ก้มหน้าทำเป็นเล่นมือถือไม่นานก็ได้ยินเสียงหึ่งๆ เหมือนผึ้งบิน

เงยหน้าขึ้นเจอพิกุลไม่ไกลมากนัก รอบตัวมีผู้หญิงสองสามคน ผมมันไม่ได้ยาวปรกตาและไม่ได้ใส่ผ้าปิดปาก กลับเป็นผมหน้าม้าที่ไดร์มาจนดูนุ่มฟู

ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินตามหลังมันไป เว้นระยะห่างให้พอได้ยินบทสนทนา

ระหว่างทางเหล่านักศึกษาทั้งรุ่นเดียวกัน รุ่นพี่ แม้กระทั่งอาจารย์ที่เดินผ่านต่างทักทายพิกุล เจ้าตัวไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มโชว์ลักยิ้มและฟันขาวสะอาด

มันคิดว่าตัวมันกำลังประกวดนางสาวไทยอยู่รึเปล่า

“วันนี้พิกุลไปส่งคิตตี้ได้ไหม รถคิตตี้ซ่อมอยู่”

“บ้านเราไปทางเดียวกัน เมื่อวานพิกุลเพิ่งไปส่งจำได้ไหม”

“พิกุล เราขอติดรถไปลงบีทีเอสหน่อย”

“รถนั่งได้แค่สี่คน แค่บีทีเอสก็ขึ้นวินหน้าม.ไปสิแก”

โอ้ บทสนทนา สีหน้าและน้ำเสียงคล้ายอยู่ในละครหลังข่าว เกิดมาไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เห็นเรื่องน่าสนุกแบบนี้กับตา มัวแต่เพลินกับการแอบฟังผมจึงหยุดไม่ทันเมื่อพิกุลหันหน้ามา สบตากันเข้าอย่างจัง พิกุลยกยิ้มหวานเจี๊ยบ

“มาหากุล?” เสียงพูดคุยเงียบลงทันที ทุกคนหันมามองผม

“เปล่า! กูมาหารุ่นน้องแถวนี้ เพิ่งแยกกัน กำลังจะกลับบ้าน! ไม่ได้มาหามึง! ไม่ได้เดินตาม!” กดเสียงต่ำดูเคร่งขรึม เพราะถ้าเสียงสูงเดี๋ยวโดนจับได้

“ครับกุลเชื่อ กุลก็กำลังจะกลับบ้าน ขึ้นรถสิครับกุลไปส่ง”

“แล้วสาวๆ ของมึงล่ะ” ผมเหลือบมองเหล่าสาวน้อยนักศึกษา

“ถ้านั่งข้างหลังไปด้วยกันได้กุลก็ไปส่งได้ แต่มันอันตรายกุลแนะนำให้ตกลงกันก่อนดีกว่า กุลกับแก้วกมลจะรอในรถนะครับ” มันยิ้มหวานก่อนเดินมาแตะข้อมือผม ออกแรงผลักให้ไปที่รถ เปิดประตูข้างคนขับดันไหล่ผมให้ลงไปนั่ง

“อัดกันไปได้สบายมากค่ะ ว่าแต่คนนี้...”

“รุ่นพี่! เป็นรุ่นพี่พิกุลครับ” รีบตอบก่อนไอ้ดอกไม้อ้าปาก ไม่รู้ทำไมต้องตื่นเต้นจนตอบออกไปเสียงดัง พิกุลมองหน้าผม ปิดประตูรถใส่

เนี่ย ไอ้เจ้าชาย ไอ้คนดีที่ทุกคนหลงใหลมันปิดประตูใส่หน้าผม!

เจ้าของรถอ้อมไปนั่งที่ตัวเอง สาวๆ กรูกันเข้ามาด้านหลัง นั่งซ้อนตักกันไป

“ขอหมอนกับผ้าห่มหลังรถหน่อยครับ”

ทีแรกผมไม่เข้าใจว่าพิกุลขอทำไม จนกระทั่งผ้าห่มกับหมอนลายดอกไม้ของมันมาอยู่บนตักผม

“คนเยอะต้องเปิดแอร์แรง แก้วกมลห่มไว้จะได้ไม่หนาว”

“กูไม่ชอบใช้ของร่วมกับคนอื่น”

“อา”

กดเปิดเพลงบนรถเพราะบรรยากาศเงียบเกินไป คนนั่งตั้งเยอะกลับไม่มีใครพูด เพลงผ่านไปหนึ่งเพลงถึงเริ่มมีคนชวนพิกุลคุย ซึ่งแน่นอนมันยังคงทำแค่ส่งเสียงอือออ ขับส่งทุกคนถึงที่หมาย ซึ่งพอถึงบ้านผมมันดันลงรถมาด้วย

“พิกุล มึงกินข้าวเช้าไปแล้วจะกินข้าวเย็นอีกไม่ได้”

คำพูดผมเป็นแค่เสียงนกเสียงกาของพิกุล เมื่อมันยิ้มกว้าง เดินนำเข้าบ้านไปสวัสดีแม่ผมที่ต้อนรับมันอย่างดี

ไม่ได้การ ผมต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่แม่ผมจะรับพิกุลเป็นลูกและถีบผมออกจากแผนผังวงศ์ตระกูล

ก่อนนอนผมก็กระหน่ำเคาะประตูห้องนอนเกด

“หนวกหู! เคาะให้เป็นทำนองเอลซ่าอันนาได้ไหม”

“หนวกหูก็เรื่องของมึงเพราะกูไม่ได้เป็นคนฟัง”

“รำคาญ มีอะไรก็ว่ามา”

“ผู้ชายสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของมึงมันต้องมีคุณสมบัติอะไรบ้าง”

“ถามอะไรของพี่เนี่ย”

“ตอบมา แล้วกูจะให้มึงได้รู้ว่าพิกุลไม่ใช่แบบที่มึงคิด”

“พี่แก้ว แอนตี้ถือเป็นความลุ่มหลงอย่างหนึ่งรู้รึเปล่า ปากบอกไม่ชอบเขาแต่คอยจับผิด อันนี้คืออยากรู้เรื่องเขามากกว่าคนปกติ มีใจก็บอกตรงๆ”

“กูหมั่นไส้มัน! มึงรู้ไหมว่ามันขับรถส่งสาวทั่วราชอาณาจักร ชอบขับรถนักทำไมไม่ไปขับแท็กซี่! ไหนจะคอยยิ้มหวานให้คนนู้นคนนี้ มันร้ายแต่พวกมึงทุกคนบอกว่ามันดีนักดีหนา กูก็อยากจะเปิดตาที่มืดบอดให้เพราะว่าสงสาร!”

“น้ำผึ้งมะนาวหน่อยไหม กลัวข้างบ้านไม่รู้เหรอว่าร้อนตัว”

“เกสรา” มองขู่น้องสาวตัวเองที่ยืนกลอกตาใส่ผม

“ค่า งั้นเข้าห้องมา รอสักครู่ เดี๋ยวเกดจัดให้ชุดใหญ่”

เกดพาผมไปนั่งในห้อง ส่วนตัวเองนั่งขัดสมาธิบนเตียงกดมือถืออยู่หลายนาที จากนั้นก็เดาะลิ้น ยืดตัวตรง

“เจอแล้ว! คุณสมบัติยี่สิบข้อของผู้ชายที่ดี จากแบบสำรวจผู้หญิงพันคนและจากเกดที่เป็นผู้หญิงด้วยกัน อ่านแล้วคิดว่าถ้าได้ผู้ชายที่มีครบทั้งยี่สิบข้อนี้เป็นแฟนต้องมีบุญมาก ผู้ชายในฝัน”

เลิกคิ้วให้กับอาการจีบปากจีบคอของน้องสาว

“มันแบ่งออกเป็นสี่หมวด เอาหมวดที่พี่แก้วจะสืบง่ายที่สุดก่อนแล้วกัน หมวดรูปร่างภายนอก ข้อที่หนึ่ง หล่อ อันนี้ติ๊กถูก สามผ่าน ใครว่าพี่พิกุลไม่หล่อต้องเป็นคนขี้อิจฉา ดีกรีนายแบบสังกัดอเมริกา”

“มึงอย่าเพิ่งตอบเองได้ไหม”

“อะงั้นข้อที่สอง สูง โห ความยาวขาพี่พิกุลใช้โดดหนังยางได้เลย”

อวยไม่มีใครเกิน ยิ่งฟังยิ่งน่าหงุดหงิด

“ข้อที่สาม มีเซนส์ในการแต่งตัว เกดว่าข้อนี้น่าจะถูกใจพี่แก้ว ไม่งั้นคงไม่ขอให้เป็นนายแบบ ไม่ขอถ่ายรูป เผลอแป๊บเดียวผ่านสามข้อ ยอมแพ้เถอะพี่”

“ไม่ยอมโว้ย! เอาข้อต่อไปมา”

“ข้อสี่กับข้อห้าคือกล้ามเนื้ออันสวยงามและความแข็งแรงทางร่างกาย หมดหมวดรูปร่างภายนอก เกดว่าผ่านหมด พี่แก้วเห็นรูปถ่ายแบบกางเกงในแล้วนี่”

“บอกอยู่ว่ามันรีทัช ตัดต่อได้ ของจริงอาจจะเป็นพุงสามชั้น”

“ถ้างั้นพี่ก็หาวิธีไปดู แล้วมาบอกเกดว่าของจริงหรือภาพตัดต่อ”

“ได้! กูจะถ่ายรูปมาให้เป็นหลักฐาน!”

“ว้าว สู้เขานะคะ พี่พิกุลไม่รอดแน่ต้องถูกพี่แก้วเปิดโปง ช่างน่าตื่นเต้นเสียจริง” น้ำเสียงประชดประชันของเกดเติมไฟในตัวผมให้ลุกโหม

“กูไปวางแผนก่อน ได้เรื่องแน่”

“ค่า ได้แฟนแน่ค่า”

“อะไรนะ” เสียงเกดดังพร้อมผมที่เปิดประตูพอดีจึงไม่ได้ยิน

“ถ้ามีครบทั้งยี่สิบข้อพี่อย่าปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด เกิดใหม่อีกสิบชาติยังไม่รู้ว่าจะได้โปรไฟล์อลังการ ผู้ชายเกรดเอบวกบวกแบบนี้อีกไหม”

คงถึงเวลาแล้วที่แค่คำพูดของผมคงทำให้ใครเชื่อไม่ได้ ต้องหาหลักฐานมาหักล้างว่าพิกุลมีจุดด้อย มันต้องมีสักข้อ ขอแค่ข้อเดียว จุดบกพร่องจุดเดียว

“ไม่ให้หลุดมือแน่นอน”

ระวังตัวไว้ไอ้ลักยิ้ม จะจับผิดพร้อมหลักฐานให้ดิ้นไม่หลุดเลย


#พิกุลทูกู๊ด



❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿


คนละหลุดมือแล้วไหมน้องจิ๊บ 5555

โปรยโปรไฟล์ของพิกุลเรียบร้อย ต่อไปเป็นขั้นตอนจับผิดของน้องจิ๊บเขาล่ะ

จากตอนนี้คงรู้แล้วว่าทำไมพิกุลพูดช้า เป็นหนุ่มอิมพอร์ตอยู่หลายปีนั่นเอง ฮา



ขอบคุณแฟนอาร์ตสุดน่ารักจากน้อง @hpsbzv ด้วยค่ะ งุ้ยยย


เฉลยชื่อพี่รันพี่กันแล้วนะ มีคนเดาถูกด้วย พี่รัน - หิรัญญิการ์  พี่กัน - กรรณิการ์

ครอบครัวดุจธาวัลย์เป็นดอกไม้สีขาวทั้งหมดค่ะ

รวมถึงลดาวัลย์ พุดพิชญา พิกุล นลิน(ดอกบัวมีหลายพันธุ์ แต่ถ้าคิดถึงน้องนลินก็ต้องบัวสวรรค์)


เป็นกำลังใจให้แก้วกมลคนเก่งด้วยนะคะ :)

ว่าแต่นอกจากจะขี้โมโห ท่าทางจะขี้หึงด้วยนะเราน่ะ

ฮันนี่~


ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แก้วกมลเตรียมพร้อมแล้ว ไม่รู้ตัวเลยว่ายิ่งตามจับผิดก็ต้องตามไปส่องให้พิกุลอยู่ในสายตาตลอดๆ :hao3: เห็นด้วยกับเจ้าเกดค่ะ อย่าปล่อยให้หลุดมือน้าาา ขอบคุณมากค่ะ :pig4:

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
เพราะ(ดอก)พิกุลโปรยปรายทั่วเมืองแล้วน้องจิ๊บเลยเกรี้ยวกราดสินะแหม ๆ  o18 o18 o18

ออฟไลน์ WilpeR

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1593
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-2
แก้วกมลยังคงไม่รู้ตัวว่าโดนจีบอยู่ต่อไป แถมจะไปจับผิดเขาอีก ไม่หลุดมือแน่งานนี้ 5555

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ Gugii

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 อ่านไปยิ้มไป ทูกู๊ดจริงๆ เลยค่า

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
แก้วกมลไปจับผิดเขาระวังตกหลุมนะ  :hao7: :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
พิกุลคงรักพี่แก้วกมลตั้งแต่เด็ก ถึงพี่จะแกล้งแต่ก็รัก พี่คงอยู่ในใจน้องมาตลอด โตมาพี่ยังตัวเท่าเดิม พิกุลกลับมาแก้แค้นแน่ๆ น้องจิ๊บระวังตัวเลยนะ โดนทำโทษด้วยความหึงไม่รู้ตัวน่ารักนะน้องจิ๊บ

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 744
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
กรี๊ดดดดดด

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1729
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-1
นิยายน่าร้ากก พิกุลน่าร้ากกก รูปแฟนอาร์ตก็น่าร้ากกกก

มีอิจิ๊บเนี่ย ที่ไม่น่ารัก ชอบมองพิกุลว่าร้ายย

แล้วอะไรคือไม่ใส่กางเกงในแล้วโป๊ให้พิกุลเห็น อายไหม? โอ๊ยย 555555

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
อ่านมาสี่ตอน เราชอบน้องเกดมากกกก 555

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
         เป็นนิยายที่พระเอกนายเอกน่ารักที่สุด

พิกุลก็เจ้าชายมาเอง แก้วก็นะ...่่่่555

รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ❤️

ออฟไลน์ AmPnie

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
น่ารักไปแล้ววว พี่จะบอกให้นะน้องจิ๊บ ข้อเสียของพิกุลมีข้อเดียวค่ะ นั่นคือ(ดูท่าจะ)หลงรักควายน้อย  555555 ระวังจะได้แฟนค่ะ น้องจิ๊บบบบบบบบบ   :katai2-1: :hao7:

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น้องจิ๊บบบบ ไปตามติดชีวิตพิกุลเลยค่ะ
แบบนั้นพิกุลคงชอบ อิอิ

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
ขำแก้ว พิกุลก็ใจเย็นดี  :mew1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
ทุกคนรู้ว่าจิ๊บจะเจออะไรยกเว้นจิ๊บเอง 555555555555555555555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด