Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 27 โล่งดี ✿ [29/05/20] p.28
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 27 โล่งดี ✿ [29/05/20] p.28  (อ่าน 56751 ครั้ง)

ออฟไลน์ PoyPay

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ชอบรูปประกอบจัง. . .

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +164/-7
คนหนึ่งชอบไอติมกล้วย อีกคนชอบไอติมผีเสื้อ ส่วนเราชอบกินยักษ์คู่ ใครทันไอติมยักษ์คู่กันบ้างเอย  :hao6:

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1571
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
          ฉันหลงรักนิยายเรื่องนี้แล้วค่ะแม่จ๋าาา

พิกุลหนูมีความหลัวมากค่ะลูก♥️

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
เขามีความหลังกันมาแต่ครั้งเก่าก่อน  :laugh: น้องแก้วคงอยู่กับความระแวงไปอีกนาน  :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น้องจิ๊บบบ !!!!

ออฟไลน์ Toon_TK

  • เ ด็ ก อ้ ว น
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
น่าเอ็นดู

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
เกรี้ยวกราดแก้เขินรึเปล่าจ๊ะน้องแก้ว o18

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
พิกุลต้องเป็นหมาป่าห่มหนังแกะแน่ๆ
น้องแก้วทำไมต้องเกรี้ยวกราดละลูกกกก

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1045
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
ฮือๆ น่ารักเกิ๊นนนนน หัวร้อนนะน้องแก้วนะ  :hao6:

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1798
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
เราสัมผัสได้ถึงความร้ายยยย ของพิกุล ~~

แต่ฉัน ดั้นแคร์ ร้ายก็รักค่ะ น้องแก้วเอ๋ยยย กรรมเก่าตามมาสนองแกแน่แร้ววว 55555


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2621/-14

2
สุภาพดี


   



“เอาคืนมานะ!”

“เรียกพี่ก่อนดิ พี่แก้ว” ผมชูไอศกรีมขึ้นไปในอากาศเขย่งเท้าอีกนิดเด็กมันก็แย่งไม่ได้

“น้องแก้ว”

“ไอ้แว่น! อยากโดนตีใช่ไหม”

ฉับพลันเด็กแว่นที่เต็มไปด้วยน้ำตาก็สูงขึ้น ตัวโตขึ้น แว่นหนาเตอะสุดเชยนั้นร่วงหล่นลงบนพื้น มือใหญ่คว้าข้อมือผมไว้ทั้งสองข้าง จากที่ก้มหน้ามองมันก็ต้องเงยหน้ามอง มันยกยิ้มมุมปาก แม้ว่าจะยังมีลักยิ้มแสนน่ารักอันเดิมที่ข้างแก้มแต่ความน่าเอ็นดูหายไปจนหมดสิ้น กลับกลายเป็นความร้ายกาจ

“ใครกันแน่จะโดนตี”

หน้ามันยื่นใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายผมสะบัดมือและผลักมันออกเต็มแรง


“โอ๊ย จิ๊บ! ตีกูทำไม”

เสียงนุ่มละมุนเปลี่ยนเป็นเสียงอันแสนกระด้าง ลืมตาขึ้นเห็นพี่ปุ๋ยยืนมองพร้อมกุมแก้มตัวเองข้างหนึ่ง

หลังจากพิกุลเสนอหน้ามากินข้าวบ้านผม มันก็เสนอตัวไปส่งเกดที่โรงเรียน เพราะน้องสาวผมกับน้องชายมันดันเรียนโรงเรียนเดียวกัน ชั้นเดียวกัน

ส่วนตัวมันเรียนมหา’ลัยเดียวกับผม แม่เลยบังคับให้ออกมาตอนเจ็ดโมงทั้งที่ผมมีเรียนเก้าครึ่ง น่าหงุดหงิดที่สุด

ต้องมานอนขดตัวในห้องดูหนังของคณะ ซ้ำยังฝันร้าย

“พี่มาทำไรที่ม. แต่เช้า มีเรียนเหรอ”

ปีสี่เทอมสองอย่างพี่ปุ๋ยควรมีเรียนแค่ตัวเดียว ที่เหลือเป็นเวลาของการทำโปรเจกต์จบ

“มาจับคนโกหก ลุกขึ้นเลยไอ้น้องจิ๊บ”

โดนกระชากให้ลุกขึ้นนั่งตามมาด้วยมือถือพี่มันที่ยื่นมาจนเกือบกระแทกหน้า ในนั้นมีรูปผู้ชายคนหนึ่งกำลังยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

“นี่เหรอคนที่มึงบอกว่าไม่หล่อ”

พี่ปุ๋ยปัดหน้าจอไปด้านข้างเผยให้เห็นรูปผู้ชายคนเดิมในอิริยาบถอื่น ตอนก้มหน้าตักข้าว ตอนข้าวเข้าปาก ตอนที่เงยหน้ามาเห็นคนแอบถ่ายและยิ้มหวานให้

“ไอ้เกดถ่ายรูปผู้ชายส่งให้พี่?”

“เออ มันรัวข้อความมาหวีดว่าหล่อมากอยากได้”

นั่งรถไปตีน้องตอนนี้เลยได้ไหม ทำไมแรดนัก

“หล่อแล้วไง พี่บอกไม่เอาผู้ชายที่เจ้าชู้เจ้าเล่ห์ก็ต้องตัดไอ้หมอนี่ออก มันส่งยิ้มให้เกด! และถ้าพี่ได้ยินเสียงมันตอนพูดกับแม่ผมกับน้องสาวผมนะ เสียงอ่อนเสียงหวานเป็นน้ำผึ้งเดือนห้า หว่านเสน่ห์แม้กระทั่งเด็กกับคนชรา!”

“เท่าที่กูเห็นในรูปมีแต่ความอ่อนโยนละมุนละไม โดยเฉพาะคลิปนี้”

ถึงขนาดถ่ายเป็นคลิปเลยเหรอ มือผมสั่นอยากหวดไม้เรียวเต็มแก่ แต่พอพี่ปุ๋ยกดเล่นผมก็ลืมเรื่องน้องสาวตัวเองไปในทันที

พิกุลเอี้ยวตัวมาทางที่นั่งข้างคนขับมือถือหมอนรูปดอกทานตะวันอันใหญ่และผ้าห่มลายดอกเดซี่

“ทำอะไรคะพี่พิกุล” เกดกระซิบอยู่หลังกล้อง

“นอนแบบนี้เดี๋ยวจะปวดคอ เกดหนาวไหม พอดีในรถมีผ้าห่มผืนเดียว” เสียงอ่อนนุ่มและเชื่องช้าตอบกลับโดยไม่ได้หันมามองกล้อง ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการสอดหมอนไปที่ริมกระจก จากนั้นกางผ้าห่มวางลงบนไหล่อีกคน

“เกดสบายมาก โอ๊ะ ไฟเขียวแล้วค่ะ”

วีดีโอจบลงแค่นั้น พี่ปุ๋ยปิดหน้าจอพลางทรุดตัวลงนั่งข้างผม

“เกดหวีดคลิปนี้จนแจ้งเตือนปลุกกูตื่น บอกว่าอิจฉา อยากโดนห่มผ้าให้ อยากมีคนเอามือจับหัวไม่ให้โขกกระจก บอกว่าพิกุลทั้งหล่อ ทั้งเอาใจใส่ พูดเพราะ อีกสารพัดคำชมที่อ่านแทบไม่ไหว กูมองคนไม่ผิด เมื่อวานเห็นแค่ปากกับคางก็รู้ว่าใช่ วันนี้ได้เห็นทั้งหน้า ทั้งเสียง ทั้งการกระทำ เป็นคนอื่นไม่ได้อีก คนนี้คือพระเอกกู”

ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบนรถบ้าง เพราะเมื่อคืนนอนน้อยจึงหลับทันทีที่ขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ตื่นมาตอนพิกุลบอกว่าถึงคณะแล้ว เท่าที่จำได้ไม่มีผ้าห่มกับหมอนตอนผมตื่นนี่นา หรือไม่ผมก็ง่วงจนเบลอ

“เชื่ออะไรเกด มันเพ้อ ได้เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง”

“กูชอบคนนี้”

“บอกผมทำไม พี่ก็ไปจีบมันเลยดิ”

“ไม่ได้ชอบแบบนั้นเว้ย จากคลิปเมื่อกี้กูเชื่อว่าถ้ามึงเป็นคนเอ่ยปากขอให้มาเล่นหนังยังไงมันก็ตกลง”

“เอาอะไรมามั่นใจ ผมไม่ได้สนิทกับมัน ไม่อยากสนิทด้วย ให้เกดขอไหม ท่าทางจะชอบมันมาก เอ๊ะ ไม่ได้สิ เดี๋ยวมันจีบเกด ยิ่งไม่น่าไว้ใจอยู่”

“มันไม่จีบเกดหรอกเชื่อกู ว่าแต่มันชื่อพิกุล? ชื่อแบบนี้...”

มีลางสังหรณ์ไม่ดีอีกครั้ง พี่ปุ๋ยยกมือลูบคางที่ไม่ยอมโกนหนวดเครามาหลายวัน เดาะลิ้นเมื่อนึกออก

“ถ้าจำไม่ผิดช่วงที่กูเริ่มติดเกม ติดเพื่อนกลุ่มใหม่ มึงก็เจอเด็กคนนึง ชอบมาเล่าให้กูฟังว่าลักยิ้มน่ารัก อยากแกล้งให้ร้องไห้แล้วหอมแก้มปลอบอยากรู้ว่าจะหอมเหมือนดอกพิกุลไหม”

“!!!”

“นึกว่าเป็นเด็กผู้หญิง ผู้ชายหรอกเหรอ”

“ผมว่าพี่แต่งบทหนังมากไป แกล้งเพราะชอบตอนเด็กแล้วกลับมาเจอกันตอนโตเนี่ยนะ น้ำเน่า ซ้ำซาก เกร่อ ไม่สร้างสรรค์ เอาไปทำหนังคงไม่มีใครดู อาจารย์ไม่ให้ผ่าน มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหม มีเรียนต้องรีบไป” สะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ สาวเท้าออกจากห้องดูหนังอย่างว่องไว

“จิ๊บเอ๊ย กูละเอ็นดู” พี่ปุ๋ยเดินตามมาขยี้หัวผมก่อนเลื่อนมือลงกอดคอ ยื่นหน้ามากระซิบ “ถ้ากูบอกเกดว่ามึงอยากหอมแก้มพิกุลขนาดไหน น้องมันจะหวีดจนตายเลยไหม แค่นี้ก็ร่ำร้องบอกอยากเขียนฟิคใจจะขาด”

สะบัดไหล่อย่างแรงแต่ก็ยังหนีไม่พ้นเงื้อมมือพี่มัน ชักอารมณ์เสีย

“พี่อย่าแต่งเรื่องให้คนอื่นเสียหายดิ”

“คำพูดจากปากมึงทั้งนั้น”

“เรื่องตั้งกี่สิบปีพูดซ้ำทำไม! คนเราต้องเดินหน้าไม่ใช่จมอยู่กับอดีต!”

“มึงอายุห้าสิบเหรอจิ๊บ ผ่านมาไม่เกินสิบปีหรอก กูจำได้มึงก็จำได้ แต่พิกุลล่ะจำได้รึเปล่า”

หันขวับไปมองหน้าพี่ปุ๋ยซึ่งอยู่กับผมมาตั้งแต่เล็กอย่างโกรธเคือง นี่สินะที่เขาบอกว่าคนที่ไว้ใจร้ายที่สุด

“จะเอาอะไร”

“เอามันมาเป็นพระเอก แค่นั้นจิ๊บ แล้วกูจะเหยียบเรื่องนี้ให้มิด”

ช่วงนี้เกดกับแม่ติดซีรีส์วัยรุ่นที่ตัวเอกเป็นผู้ชายทั้งคู่ ถ้าเรื่องไปเข้าหูเกดคงต้องไปถึงแม่ด้วย ดูจากความปลื้มของแม่ที่มีให้พิกุล จะให้แม่รู้ไม่ได้!

“เออ ตกลง แล้วไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก ไม่ใช่ว่าผมยอมรับข้อกล่าวหาของพี่นะ แต่เพราะผมเห็นว่าพี่อยากได้มันมาเป็นพระเอกก็เออช่วยกัน”

“ขอบใจมาก รับรองพี่ปุ๋ยคนนี้จะไม่บอกใคร ว่ารักแรกมึงคือน้องพิกุลกับลักยิ้มแสนน่ารัก”

“ไม่ใช่! ไอ้พี่ปุ๋ย! รักแรกอะไรล่ะโว้ย”

ถ้าพิกุลเป็นพระเอก พี่ปุ๋ยคงเป็นตัวร้าย เสียงหัวเราะสะใจดังทั่วโถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงพี่มันวิ่งหนีผมที่วิ่งไล่หวดอีกที ถ้าวิ่งทันโดนฟาดหลังแอ่นแน่ แต่งเรื่องดีนัก


ด้วยความอยากให้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับพิกุลนี่มันจบสักที จึงไม่รอช้าไปดักรอมันที่คณะสัตวแพทย์ช่วงพักกลางวัน

ได้ยินมันตอบพ่อผมเมื่อเช้าว่าเรียนคณะนี้ พ่อกับแม่ผมก็ชมมันยกใหญ่

“โทษนะ รู้จักคนชื่อพิกุลไหม ผู้ชาย ปีหนึ่ง”

คงเป็นข้อดีของพิกุลที่ชื่อมันค่อนข้างแปลก จดจำได้ง่าย ไม่น่ามีชื่อซ้ำ

“พิกุล? อ้อ ไอ้หน้ากากที่ท็อปเกือบทุกวิชา”

คำขยายความนั่นคืออะไร

“น้องอยู่ปีหนึ่งรึเปล่า น่าจะมีพิกุลคนเดียวนะ”

“เท่าที่รู้จักมีคนเดียวพี่ มีธุระอะไรกับมันเหรอ เมื่อกี้เพิ่งเรียนเซคเดียวกัน นั่นไงพิกุลเดินลิ่วไปนู่น ไม่ค่อยเห็นมันอยู่กับใคร มีเพื่อนคบรึเปล่าก็ไม่รู้ หน้ามันยังไม่เคยเห็นเลยพี่ แต่ถ้าขอชีท ขอสรุป ขอให้ติวมันก็ช่วยหมดนะ”

ยิ่งได้ฟังยิ่งงง ชักไม่แน่ใจว่าพิกุลคนเดียวกับที่มายิ้มหวานในบ้านผมรึเปล่า แต่พอมองตามทิศทางที่หนุ่มรุ่นน้องชี้ก็เห็นผู้ชายไว้ผมหน้าม้ายาวปิดตากับผ้าปิดปากปกปิดเกือบทั้งหมดของใบหน้า ส่วนสูงอย่างนั้น ไหล่แบบนั้น ท่าทางการเดินที่ถึงแม้จะเพิ่งเคยเห็นวันเดียวก็จำได้ติดตา ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้

“ขอบใจมาก พี่ไปก่อน”

รีบวิ่งตามหลังพิกุล เดินไวชะมัดหรือเป็นเพราะขาสุดยาวนั่น นึกหมั่นไส้จนอยากเตะตัดขาให้ล้ม ระหว่างเร่งฝีเท้าพิกุลหยุดเดินหมุนตัวกลับมามองจนผมเกือบยั้งเท้าไม่ทัน หน้าผมห่างจากคอมันไม่กี่เซนติเมตร

“น้องแก้ว?”

“พี่แก้ว!”

ถอยหนีไปด้วยดุมันไปด้วย แต่คนอย่างพิกุลมีหรือจะสะทกสะท้าน ต่อให้ใส่หน้ากากปิดหน้าก็รู้ว่ายิ้มอยู่ มันก้มหน้าลงจนใกล้พอที่จะเห็นดวงตาที่โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวภายใต้เส้นผม

“มาจีบ?”

ไอ้เด็กนี่! เพราะแบบนี้ถึงไม่อยากคุยด้วย

“มึงรู้จักคำว่า Make friends ป่ะ F-R-I-E-N-D-S”

“หิวไหมครับ กุลพาไปกินข้าว”

พิกุลเดินออกไปทางลานจอดรถโดยไม่รอคำตอบ พอวิ่งตามไปถึงรถสีขาวคันเดิมมันก็เปิดประตูให้

“กูยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปด้วย”

“กุลหิว มีอะไรค่อยคุยหลังกินข้าวนะครับ”

“กินโรงอาหารก็พอมั้ง”

“ร้านบุพเฟ่ต์ใกล้ม. มีไอศกรีมอร่อยมากแถมทานได้ไม่จำกัด กุลไม่อยากไปคนเดียว ถ้ามีคนไปด้วยคงดี เพิ่งได้โค้ดกินฟรีสำหรับสองคน”

“คนไม่มีเพื่อนน่าสงสารจัง กูอาสาไปเป็นเพื่อนเอง ออกรถเลย”

แค่ได้ยินคำว่าไอศกรีมไม่อั้นขาก็ก้าวเข้ารถไปข้างหนึ่ง พอรู้ว่ามันจะออกเงินให้ก็เข้าไปทั้งตัว

คำว่าร้านใกล้ม. ของมันไม่ได้ทำให้ผมนึกถึงห้างหรูใกล้ม. เลยแม้แต่น้อย แถมเลี้ยวรถเข้าที่จอดรถ VIP ยามวิ่งมาเปิดที่กั้นให้มันจอด

ไอ้พิกุลมันเป็นใครเนี่ย

ร้านบุฟเฟ่ต์ในสมองของผมมีแค่พวกชาบูหมูกระทะ แต่ร้านที่มันพามามีอาหารเกือบทุกชาติ ไทย จีน ญี่ปุ่น ฝรั่ง กุ้ง ปู ปลา ไปจนถึงขนมหวานวางเรียงราย ร้านก็ใหญ่โตมีคนนั่งเพียงแค่หยิบมือ ไม่รู้เพราะความแรงของราคาหรือเพราะเป็นช่วงเวลากลางวันของวันทำงาน

“นั่งริมหน้าต่างไหมครับ น้องแก้วขี้หนาว แอร์เย็นพอสมควร”

“นั่งตรงไหนก็ได้ กินได้กี่ชั่วโมง กูขอตักก่อนเดี๋ยวไม่คุ้ม ว่าแต่ฟรีจริงใช่ไหม กูไม่มีเงินนะ” ตื่นเต้นกับอาหารจนลืมคิดว่ามันรู้ได้ยังไงว่าผมขี้หนาว

“กินเท่าที่อยากเลยครับ ไม่จำกัดเวลา ถ้าน้องแก้วไม่รีบก็อยู่ได้ทั้งวัน”

“ประทับใจว่ะ คงต้องชวนเพื่อนมาบ้าง”

“โปรเฉพาะวันนี้ครับ”

“เหรอ เสียดาย ถือซะว่ากูโชคดี จะกินให้เต็มที่เลย”

ผมเดินไปรอบร้าน ตักนู่นนิดนี่หน่อย รสชาติอร่อยถูกปากไปหมด ส่วนพิกุลที่ใส่หน้ากากมาตลอดถอดมันออกในที่สุด มันตักแค่ไม่กี่อย่างจากนั้นขอตัวไปห้องน้ำ หายไปเกือบยี่สิบนาทีก็กลับมา

“ชอบไหมครับ มีอะไรขัดใจไหม”

“ไม่มีอ่ะ ดีไปหมด อ้อ คงขัดใจเรื่องราคาอย่างเดียว”

“ใช้วัตถุดิบนำเข้าอย่างดีก็ต้องราคาสูงเป็นธรรมดาครับ เชฟก็ไม่ใช่มือสมัครเล่นเป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งนั้น”

วางมือจากช้อนส้อมเพื่อมองหน้ามัน

“ได้ค่าโฆษณาไหมเนี่ย พากูมาให้ช่วยโปรโมตร้านเหรอ กูไม่ใช่คนดังอะไรหรอกนะ แต่คนก็รู้จักทั้งคณะ”

ไม่อยากอธิบายต่อว่าที่ผมดังเพราะวันรับน้องเต้นไม่ยั้งจนพี่ปุ๋ยถ่ายคลิปไปลงเพจ น้องจิ๊บร้อยท่าห้านาทีเป็นที่เลื่องลือจนถึงทุกวันนี้

“ถ้าชอบก็ดีใจ ทานเยอะๆ นะครับ”

“พูดจาประหลาด อยากมากินเองไม่ใช่เหรอ กูแค่มาเป็นเพื่อน”

ที่พี่ปุ๋ยชอบว่าผมพูดไม่รู้เรื่องต้องมาเจอพิกุล อาการหนักกว่าผม ดูสิถามอย่างตอบอีกอย่าง แถมยังขยันยิ้ม บางทีผมถามอะไรไปมันก็ไม่ตอบ ส่งลักยิ้มมาอยู่ได้ รำคาญจนต้องเปลี่ยนเรื่องพูด

“พักท้องมาคุยเรื่องงานดีกว่า คือรุ่นพี่กูอยากให้มึงเป็นพระเอกโปรเจกต์จบ”

“กุล?”

“ใช่ กูไม่รู้หรอกว่ามึงมีดีตรงไหน หน้าตาก็งั้นๆ แต่พี่กูอยากได้”

“กุลไม่เคยเล่นหนังคงไม่สะดวก”

“เอาเบอร์ เอาไอดีพี่กูไปลองคุยดูก่อน ชื่อพี่ปุ๋ย”

“งั้นกุลจะให้ไอดีผู้จัดการเอาไว้”

ผู้จัดการ?

“เดี๋ยว คือยังไงนะ”

“กุลไม่สะดวกให้ไอดีส่วนตัว”

มันหยิ่งกว่าภาพลักษณ์ที่เห็น ผมไม่ยอมเอาไอดีคนอื่นมาหรอก เห็นแววปฏิเสธมาแต่ไกล เห็นแววแม่จะจับผมใส่พานให้ไอ้พิกุลเพราะอินซีรีส์จนอยากให้ลูกมีแฟนเป็นผู้ชายด้วย ยิ่งมีเกดเป็นตัวยุผมคงไม่รอด

“มึงวันเสาร์มีหนังเข้าใหม่ ไปดูกันป่ะ”

“ครับ?”

“กูเลี้ยงเอง เพื่อนกูมันแอบไปดูกันหมดแล้ว ไม่มีคนไปดูเป็นเพื่อน”

“ไหนว่าเข้าใหม่”

ทำไมมันคิดทัน! ไม่ได้การต้องพูดให้เร็วและรัวยิ่งขึ้น

“ก็เข้าใหม่แต่เข้ามาสักพัก กูไม่ว่างไปดูทำแต่งาน คณะกูยุ่งไม่แพ้หมอหมาหรอกนะเว้ย จะไปไม่ไป! กูยอมมากินข้าวเป็นเพื่อนเนี่ย มึงไปดูหนังเป็นเพื่อนกูแค่นี้ไม่ได้เหรอ เออ กูดูคนเดียวก็ได้ คนเราเกิดมาคนเดียว ตายคนเดียว”

พิกุลหัวเราะ มันกำลังหลงกลใช่ไหม

“มึงไม่อยากไปดูหนังก็ไม่ต้องฝืน กูไม่เป็นไร สบายมาก แค่เศร้านิดนึง ”

“อยากไปสิครับ”

เสร็จโจร!

“เอาไอดีมาดิ เดี๋ยวนัดวันเวลาอีกที”

มันยังคงหัวเราะอยู่ ยอมรับมือถือผมไปพิมพ์ไอดีตัวเอง พอมันส่งคืนเท่านั้นผมก็นึกอยากเอามือถือปาใส่หน้ามัน

“จีบก็พูดตรงๆ ไม่ต้องอ้อมหรอกครับ ไม่ได้ว่าอะไร”

“ไอ้พิกุล!”

“กินไอศกรีมไหม กุลตักให้ ที่นี่มีไอศกรีมยูนิคอร์น”

“เอา ตักมาสามถ้วย!”

ชื่อไอศกรีมรสโปรดสลัดความโมโหออกไปได้เป็นอย่างดี มันเป็นไอศกรีมสีสันสดใสผสมกันหลายรสชาติได้ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ อร่อยจนไม่น่ามีอยู่จริงเหมือนกับสัตว์ในเทพนิยายอย่างยูนิคอร์น

โดนเบี่ยงเบนความสนใจจนลืมว่ามันพูดจาน่าตีเอาไว้ กินเสร็จก็เดินลูบท้องที่ป่องคล้ายคนตั้งท้องกลับมาที่รถ

“กุลมีเรียนต่อ น้องแก้วจะกลับบ้านหรือกลับคณะครับ กุลจะได้ไปส่ง”

“คณะ แต่มึงเลิกเรียกกูน้องแก้วสักที ไม่งั้นกูจะลุกขึ้นมารำวงแล้วนะ”

“ทำไมต้องรำวงครับ”

“ขอเชิญน้องแก้วออกมารำวง รำวงวันลอยกระทงไงไม่เคยร้องเหรอ”

พิกุลหัวเราะจนตาหยี ลักยิ้มที่แก้มเห็นได้ชัดกว่าเดิม มันออกรถหลังจากรอผมคาดเข็มขัดเรียบร้อย

“น้องแก้วจะรำวงก็ได้ครับ อยากเห็น”

“ฝันไปเถอะ เรียกกูพี่แก้ว อย่าให้ต้องลงไม้ลงมือ! อยากมีน้ำตาใช่ไหม”

ยังไม่เลิกหัวเราะ อารมณ์ดีอะไรนักหนา ผมขู่มันอยู่เนี่ย

“ไม่ให้เรียกน้องแก้ว งั้นเรียกแก้วกมลได้ไหมครับ”

“มึงเป็นพระเอกละครหรือไงต้องเรียกกันด้วยชื่อจริงเต็มยศเนี่ย”

“กุลชอบแก้วกมล”

“ฮะ?”

“ชื่อเพราะ”

ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชอบชื่อก็บอกว่าชอบชื่อจะตัดคำทำไม! ผมหันหน้าออกไปมองทางด้านนอกเพราะไม่อยากมองลักยิ้มข้างแก้มมันอีก

“เรียกอะไรก็เรียกเถอะกูเหนื่อย แต่ช่วยตัดคำว่าครับกับการพูดแสนสุภาพจอมปลอมของมึงออกไปที ระคายหู อยากสร้างภาพคุณชายดูดีมีสกุลที่ไหนเมื่อไหร่ก็ทำ แต่ไม่ต้องทำกับกู ไหนๆ จะไม่เคารพกันแล้วก็คิดซะว่าเป็นเพื่อน”

“กับเพื่อนกุลก็พูดแบบนี้”

“หลอกกูป่ะ กับเพื่อนก็ต้องสร้างภาพเหรอ” หันหน้ากลับมามองคนขับ มันก็เหลือบมองผมเล็กน้อย

“กุลไม่ได้สร้างภาพ คุณแม่ไม่ชอบให้พูดคำหยาบ”

“แม่กูก็ไม่ชอบ แต่กูไม่ได้พูดกับแม่กูไง”

“กุลแค่อยากพูดดีๆ กับทุกคน”

“มันดูปลอมอ่ะมึง”

“พูดเพราะแล้วจริงใจไม่ได้เหรอครับ”

“ไอ้ได้มันก็ได้ แต่กูไม่เคยเห็นไง คนปกติเขาไม่ทำกัน นี่มึงไม่มีเพื่อนเพราะพูดจาแบบนี้รึเปล่า คนคงคิดว่ามึงปลอม ไม่จริงใจ หยิ่ง”

“คนพูดคำหยาบแต่ไม่จริงใจก็มีให้เห็นเยอะแยะ ตัดสินจากการพูดเพราะหรือไม่เพราะไม่ได้หรอก”

“...”

“กุลชอบที่จะพูดแบบนี้ นี่เป็นตัวกุล ถ้าให้พูดในแบบที่ไม่ใช่กุล นั่นต่างหากที่เรียกว่าปลอม กุลไม่ชอบคำหยาบแต่ไม่เคยบังคับให้เพื่อนคนไหนต้องพูดแบบเดียวกับกุล เพราะเข้าใจว่านั่นเป็นตัวเขา แก้วกมลก็ช่วยเข้าใจกุลด้วยได้ไหม”

เจอพิกุลโหมด The rapper ผมถึงกับอึ้ง ที่ผ่านมามันพูดช้ามาก วันนี้คงพูดเร็วที่สุดแล้วแม้ว่าจะยังเน้นคำจนชัดเจนทุกคำเหมือนปกติก็ตาม

“เออ โอเค” ทำไมต้องเสียงขาด ความมั่นใจหายไปหมด มันดุผมโดยที่ยังยิ้มอยู่ได้ไง แล้วทำไมผมกลัวมัน

“ยิ่งกับคนที่เรารู้สึกดีด้วยก็ต้องยิ่งอยากพูดกับเขาให้ดี เสียใจนะถ้ามันทำให้แก้วกมลรู้สึกว่ากุลไม่จริงใจ”

ตอบไม่ถูกและไม่กล้าสบตา ผมนั่งเงียบจนมาถึงหน้าคณะ

“คือ เอ่อ ขอบใจกูไปก่อน”

ก้มหน้าก้มตาลงจากรถ ออกห่างมาจากมันได้สักระยะก็ต้องสูดเอาอากาศเข้าไปให้เต็มปอด สะบัดหัวเอาเรื่องของพิกุลออกไป กดส่งคอนแทคให้พี่ปุ๋ยจัดการต่อ ไม่อยากเก็บเอามาคิดให้หนักหัว

แต่ตกดึกคืนนั้นข้อความจากพี่ปุ๋ยทำให้ผมตระหนักได้ว่าไม่จำเป็นต้องไปรู้สึกผิดกับพิกุลแม้แต่น้อย


ชายผู้ไล่หมา : จิ๊บ มึงรู้ไหมว่าพิกุลเป็นใคร


แจ้งเตือนดังหลังจากที่ผมอาบน้ำสระผมเสร็จเตรียมเข้านอน กดอ่านข้อความด้วยมือข้างหนึ่ง ถือไดร์เป่าผมด้วยมืออีกข้าง


แก้วไม่ใช่จิ๊บ : พิกุลก็เป็นพิกุลไอ้เด็กแว่นที่กลายร่างเป็นยักษ์

ชายผู้ไล่หมา : คอนแทคที่มึงให้มาไม่ใช่พิกุล

ชายผู้ไล่หมา : เป็นผู้จัดการที่คอยดูคิวงานให้

ชายผู้ไล่หมา : และนี่คืองานที่มันเคยทำ


ตามมาด้วยรูปภาพหลายรูป เมื่อกดดูภาพใหญ่สมองผมหยุดนิ่งไปชั่วขณะ นิ้วที่เลื่อนดูเริ่มสั่น ใบหน้าของผู้ชายในรูปเปลี่ยนไปตามทรงผม เสื้อผ้า การแต่งหน้าและคอนเซ็ปต์ของรูป และถึงจะแตกต่างกับคนที่ผมเพิ่งไปกินข้าวด้วยแค่ไหนก็รู้แก่ใจว่านายแบบในรูปเหล่านั้นคือพิกุล

ผมถ่ายรูปมาหลายปีเจอนายแบบนางแบบหลายคนแต่ทั้งหมดเป็นแค่นักศึกษา ยังไม่เคยเจอใครมีสีหน้าแบบมัน

สีหน้าของนายแบบมืออาชีพ

พิกุลที่ผมเห็นวันนี้ผมยุ่งกระเซอะกระเซิง เอาแต่ยิ้มหวานทำตัวใสซื่อ กลับด้านกับแววตาและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผมได้เห็นในรูป ตาของมันจ้องตรงมาที่ผมราวกับออกมายืนอยู่ตรงหน้า เป็นพิกุลอีกคนที่ผมไม่รู้จัก

เลื่อนดูรูปที่ถูกส่งมาเพิ่ม คราวนี้มันใส่เสื้อผ้าแนวสดใส ยกยิ้มน่ารักเหมือนพิกุลตัวน้อยในความทรงจำ

นายเป็นใครกันแน่พิกุล





#พิกุลทูกู๊ด


❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿


ได้เวลาสนุกแล้วสิ
น้องแก้วทำไมไม่รีบจีบตั้งแต่ตอนเป็นเด็กแว่นคะ!
นี่เพิ่งจะข้อดีที่สองของพิกุลเท่านั้น ยังมีข้อดีอะไรซ่อนอยู่อีกน้า

ที่บอกว่าชอบรูปประกอบต้นตอนก็ขอบคุณมากเลยค่า
คงไม่มาทุกตอนเพราะเราขี้เกียจวาดก่อน ฮา

อ้างถึง
เรื่องนี้ฟิลกู๊ดไม่มีน้ำตาใช่ไหมคะ​ จะได้เตรียมใจไว้ก่อน
ฟีลกู๊ดจริ๊งจริง เชื่อเรานะ  :-[ :-[

ฮันนี่~

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2019 06:10:24 โดย ฮันนี่~ »

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-4
พิกุลมีอะไรซ่อนไว้อีกรอดูๆ  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ Mitra

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 477
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
พิกุลเป็นดารา นายแบบหรอ
มิน่าต้องปิดหน้าปิดตา

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
 :hao7: งานหนักแล้วน้องจิ๊บ

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1798
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
เอาแล้ววว พิกุลคือซุปตาร์ปลอมตัวมาใช่ไหม?? 

ชอบมุข ขอเชิญน้องแก้วออกมารำวง  :laugh:  มาต่อเร็วๆน้าาา อยากเห็นน้องแก้วโดนพิกุลรุกจีบ  :o8:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
แก้วกมล กับความหัวร้อนไปคนละทาง ถูกน้องตกตั้งแต่เด็ก แถมมีไอติมมาล่ออีก น้องแก้วแพ้ทางหนักมาก

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
จั๊กจี้ อบอุ่นหัวใจกับพิกุลจังเลยค่ะ
ไม่รู้จะแปลงร่างไหม ยังไงก็ขอฟินกับพิกุลตอนนี้ก่อนละกัน
ดีต่อใจสุดๆ

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
พิกุลเป็นใครเราไม่รู้ แต่ต่อไปเขาจะเป็นแฟนน้องแก้วแน่นอน :laugh: :laugh: :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +164/-7
พิกุลไปดังแถวไหนนะ ถึงไม่มีใครคุ้นหน้าตา  :hao3:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5008
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-19

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
ว้าวเป็นนายแบบด้วยเปิดร้านบุฟเฟ่ด้วย?  :hao3:

ออฟไลน์ PoyPay

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
รูปเข้ากับเรื่องนี้จริงๆค่ะ อยากเห็นทุกตอนเลย...

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
น้องแก้วแค่เอาไอศครีมมาล่อหนูก็ไปกับเค้าแล้วหรา น่าตีจริงๆเลย พิกุลยังมีอะไรซ่อนอยู่อีกมะ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
5555 ตลกแก้วกมล ที่ไม่ชอบเค้า ที่ทำเหมือนไม่พอใจ
เพราะเคยชอบ แล้วไม่คิดว่าเค้าจะโตกว่า และทำสุภาพล่ะสิ
แล้วใครจะบ้าบอ มาแก้แค้นแค่แย่งไอติมล่ะ แก้วกมล
แต่ในใจ คงเต้นตึกตักแล้ว ทำไมพิกุลหล่อร้ายแบบนี้

พิกุลมีความร้ายซ่อนอยู่แน่นอน แต่จะทำกับใครแค่นั้นแหละ
อย่าให้ได้ร้ายน่ะ คงมีอาการไม่หยอกเลย


ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-9

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
ตลกน้องแก้วเหมือนกลัวพิกุลมาเอาคืนเรื่องไอติมสุดๆ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1571
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
         แก้ว = ตลก

พิกุลน่ารักอีกแล้วพูดเพราะๆยิ่งน่ารัก

จากเด็กเเว่นกลายร่างเป็นหนุ่มหล่อแล้ว

รออ่านตอนต่อไปนะคะ♥️

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด