Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 27 โล่งดี ✿ [29/05/20] p.28
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Too good to be true #พิกุลทูกู๊ด ✿ 27 โล่งดี ✿ [29/05/20] p.28  (อ่าน 56289 ครั้ง)

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-3
หนูไปลูบกลัามท้องเค้าแบบนั้นได้ยังไงหนูจิ๊บบบบบ :m20:

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 770
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
ฮืออออ ใจบะดีเลย ขอกุล1คนส่งมาทางนี้ได้ไหมคะะะะะ

ออฟไลน์ suikajang

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
ทุยน้อยนามว่าแก้ว โอ๊ย...  :m20: เขารู้กันทั้งบางแล้วมั้งนั้น เหนื่อยหน่อยนะจ๊ะพิกุล จีบควายน้อย  เอ้ยนกน้อย
กว่าจะรู้ตัวคงโดนกินไปทั้งตัว เป็นนิยายพาฮา สนุกจ้า รอชมความป่วง ป่วนของนก ว่าจะจิ๊บๆๆๆ ไปยังไงต่อ  :pig4:

ออฟไลน์ fahdekkom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
จิ๊บลูกกกกกกก

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2619/-14



6
ใจดี






พิกุลเอาโทรศัพท์จากพี่สาวมันมาให้ตามที่พูด ประเด็นคือฝากแม่ผมเอาไว้ก่อนผมตื่น ทีนี้รู้กันทั้งบ้านว่าผมทำโทรศัพท์ตัวเองตกน้ำซ้ำยังทำของพิกุลลูกรักแม่พังไปด้วย ผมจึงโดนเทศนาจนหูชาก่อนออกไปเรียน พอจะถึงเวลาเข้านอนพ่อก็ยังเรียกไปดุซ้ำอีก

หงุดหงิดจนหนีออกจากบ้านมาขลุกอยู่กับพี่ปุ๋ยซึ่งบ้านอยู่ในซอยเดียวกัน

“พิกุลมันเป็นไอ้เด็กขี้ฟ้อง มันทำให้ผมโดนแม่บ่นตอนเช้า โดนพ่อดุตอนเย็น แถมยังโดนตัดเงินค่าขนม”

“สมควรแล้วไหม มือถือมันราคาเท่าไหร่ไปทำของเขาตกน้ำ แถมยังเป็นบ้านเขา ไปก่อเรื่องถึงถิ่นคนอื่นทั้งที่ตัวกะเปี๊ยก ถ้าคนที่มึงแกล้งไม่ใช่พิกุล ป่านนี้โดนจับหักคอโยนทิ้งน้ำให้ลอยอืด”

พี่ปุ๋ยบ่นยาวโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้ากัน มือยังคงจับเมาส์ ตาจ้องที่หน้าจอคอม ในนั้นมีพิกุลแบบภาพเคลื่อนไหวฉายอยู่ ยิ่งเห็นยิ่งหมั่นไส้

“แค่ยิ้มเก่งหน่อยทุกคนก็เข้าข้างมัน”

“เพราะพิกุลยังไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนเหมือนมึงจิ๊บ”

“ผมเป็นเด็กดีจะตาย”

“เหรอจิ๊บเหรอ เป็นเด็กดีก็กลับบ้านมึงไปนอน กูจะทำงาน”

ไม่สนใจเจ้าของห้อง ผมกลิ้งไปมาบนเตียงพี่มัน อาบน้ำแปรงฟันใส่ชุดนอนจากบ้านมาแล้ว พร้อมนอน ถึงอย่างนั้นแสงไฟสว่างเจิดจ้าก็แยงตาจนนอนไม่ได้ หยิบมือถือมากดดูนั่นนี่เรื่อยเปื่อย จู่ๆ ก็มีสายเรียกเข้าจากคนที่เหม็นขี้หน้า

“มีอะไรไอ้ขี้ฟ้อง”

“ดึกแล้ว ทำไมยังไม่กลับบ้านครับ” เสียงสุดนุ่มนิ่มจากปลายสายตอบกลับมา

“เรื่องของกู ว่าแต่มึงรู้ได้ไงว่ากูไม่อยู่บ้าน”

“แม่บุษโทรมา คุยกันนิดหน่อยก็ได้ยินบ่นว่าแก้วกมลออกไปข้างนอก กลับได้แล้วครับ คุณแม่เป็นห่วง”

คำก็แม่สองคำก็แม่ ผมพ่นลมหายใจเสียงดัง

“แม่ห่วงก็โทรมาเองสิ ทำไมต้องเป็นมึง กูยังไม่ได้ด่ามึงเลยนะที่เอาเรื่องมือถือไปฟ้อง อยากร้องไห้ฟ้องแม่ตัวเองก็ทำไป แต่อย่ามายุ่งกับแม่กู”

“อยู่ไหนครับ เดี๋ยวกุลไปให้ว่า คุยแบบนี้ไม่ถนัด”

“เรื่องอะไรจะบอก” แลบลิ้นหนึ่งที แต่นึกขึ้นได้ว่าพิกุลมองไม่เห็น มีแค่พี่ปุ๋ยที่มองมาอย่างเอือมระอา

“อยากกินไอศกรีมที่เซเว่นปากซอยพอดี ขับรถไปยังไงก็ผ่านหมู่บ้านแก้วกมล ไปด้วยกันไหมครับ”

หูกระดิกรีบบอกตำแหน่งบ้านพี่ปุ๋ยพร้อมสีรั้ว สีหลังคา จากนั้นเอาหน้ามุดไปตรงหน้าต่างรอดูรถพิกุล

“ไปเซเว่นนะ เดี๋ยวมา” เด้งตัวออกจากเตียงไปยังประตูห้องเมื่อเห็นรถอันแสนคุ้นเคยมาจอดรอ

“ไปยังไงมึงกลัวหมาหน้าปากซอยไม่ใช่เหรอ”

“พิกุลมารับ”

“เออดี คนนึงด่าเขาปาวๆ แต่ไปกับเขาตลอด อีกคนก็ตามใจ มึงไปแล้วไม่ต้องกลับมา กูไม่รู้สึกว่าเสียงจิ๊บของมึงไพเราะเหมือนพิกุลหรอกนะ”

“เหอะ เรื่องอื่นมันจะดีกว่าผมแค่ไหน แต่เรื่องเสียงมันสู้ผมไม่ได้หรอก ผมร้องเพลงเพราะกว่าแน่นอน”

“พูดกับมึงชาติไหนจะรู้เรื่อง ออกไป๊!”

ไม่เห็นต้องไล่กันขนาดนั้น ผมออกจากห้องพี่ปุ๋ยไปขึ้นรถพิกุลด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดี อันที่จริงแค่เห็นหน้าพิกุลก็อารมณ์เสีย แต่วันนี้มากเป็นพิเศษ

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้ออกมาครับ บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าแต่งตัวโป๊ เดินออกจากบ้านโดยไม่ใส่ชั้นในไม่ได้นะครับ”

“มึงรู้ได้ยังไง! มึงนี่มันโรคจิตแอบมองเป้ากูเหรอ!” ดึงผ้าห่มลูกนกของผมขึ้นมาคลุมตัวไว้ทันที ขนาดพี่ปุ๋ยยังไม่เคยทักเลยสักครั้ง ผมใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาบานแสนสบายเพราะกำลังจะนอน

“ไอ้ภัยสังคม เรื่องนี้ต้องขยาย เกดต้องได้รับรู้ความชั่วร้ายของมึง อย่าเข้ามานะ! กูต่อยตาแตก” ยกมือขึ้นพร้อมกำหมัดเพราะพิกุลขยับมาหาตอนที่ผมกำลังพูดเพลินๆ มันเอื้อมมือเลยไปด้านหลังดึงสายเข็มขัดนิรภัยออกมา

“คาดด้วยครับ พอถึงเซเว่นเดี๋ยวกุลลงไปซื้อให้ อยากกินอะไรก็บอก”

“กูจะลงไปดูเอง”

“ถ้าไม่ดื้อกุลจะซื้อให้สองแท่ง แก้วกมลไม่ต้องจ่าย”

“ขอเป็นไอติมถ้วยอันใหญ่สุดสองถ้วย”

พิกุลหรี่ตามอง แต่แล้วก็หัวเราะ มีอะไรน่าขำ ผมจริงจังอยู่

“ดื้อแต่เลี้ยงง่าย”

“กูคนไม่ใช่สัตว์เลี้ยง”

“ทราบแล้วครับ สองถ้วยนะ”

ผมยอมนั่งรอมันอยู่ในรถ พิกุลเข้าไปจ่ายเงินไม่นานก็กลับออกมาด้วยไอศกรีมสองถ้วยใหญ่ มันส่งให้ผมและคาดเข็มขัดขับรถออก

“ไหนของมึงอะ”

“แค่มาซื้อให้แก้… ออ ที่กุลอยากกินไม่มีครับ”

“น่าสงสารจัง ไอติมผีเสื้อบางทีก็ไม่มี ส่วนไอติมกล้วยหายไปตั้งแต่ตอนไหนกูก็จำไม่ได้ แต่อย่างอื่นก็อร่อยกูกินได้ทุกรส งั้นกูแบ่งให้คำนึง ใจดีสุดๆ ไปเลยตัวกู” ผมเปิดฝาไอศกรีมใช้ช้อนตักและยื่นไปตรงหน้าพิกุล มันเหล่มองอย่างงุนงง จนผมต้องดุให้อ้าปาก

“อร่อยใช่ไหม แต่กินคำเดียวพอ อยากได้ไปซื้อใหม่นะ”

ไอ้ดอกไม้หัวเราะ อารมณ์ดีตลอดเวลาแม้จะดึกดื่นมืดค่ำแค่ไหน ผมก้มหน้าตักไอศกรีมเข้าปากจนไม่ได้ดูทาง สักพักเพิ่งรู้สึกได้ว่าไม่ใช่ทางเดิม

“มึงจะไปไหน”

“ขับรถเล่นครับ”

“ไม่ถามกูสักคำว่ากูอยากไปไหม กูจะกลับบ้านพี่ปุ๋ยไปกินไอศกรีมอีกถ้วย” พูดไปก็ตักไปเพราะกลัวละลาย

“กินบนรถก็ได้ กุลเหงา นั่งรถเล่นเป็นเพื่อนหน่อย”

คนที่ยังไม่อยากกลับบ้านแบบผมก็ไม่อยากขัดเด็กไม่มีเพื่อน จะเป็นพี่ชายใจดีนั่งรถไปด้วยแล้วกัน

“ทำไมออกจากบ้านตอนดึกครับ ทะเลาะกับที่บ้านรึเปล่า”

“เพราะมึงไงพิกุล พ่อกับแม่ด่าว่ากูทำมึงเดือดร้อน บอกให้กูซื้อมือถือให้มึงคืน กูบอกว่ากูขอโทษแล้วก็ยังบ่นไม่เลิก ทุกอย่างก็เพราะมึงทั้งนั้น”

“กุลพลาดเองที่ฝากมือถือไว้ ลืมคิดให้ดีว่าจะทำให้ผู้ใหญ่ลำบากใจ แก้วกมลไม่ต้องห่วง กุลคุยให้แล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แก้วกมลไม่ได้ตั้งใจ”

ผมรู้ว่าผมผิด แต่ยิ่งมันทำแบบนี้ผมยิ่งไม่ชอบ

“ถึงกูจะทะเลาะกับที่บ้านก็ไม่ต้องยุ่ง มึงออกหน้า กูก็หมาเลยดิ กูยอมรับกับแม่แล้วว่าตั้งใจแกล้งมึง กล้าทำกล้ารับ แต่มึงมาบอกเพิ่มว่ากูไม่ได้ตั้งใจ ในสายตาพ่อแม่กูคือมึงคนดีมาก กูมันเด็กเลว พอใจยัง”

“แก้วกมล ไม่มีใครคิดแบบนั้น”

“เงียบเหอะ ขับรถไป”

พิกุลเห็นผมอารมณ์ไม่ดีจริงจึงยอมเงียบ เปิดเพลงในรถแทน ก่อนหน้านี้มันชอบเปิดวิทยุเปลี่ยนคลื่นไปเรื่อย แต่วันนี้มันกดเชื่อมต่อกับมือถือเครื่องใหม่ แต่เพลงที่ดังออกมาเป็นเพลงสากลยุคเก่า ท่วงทำนองคุ้นหูที่จำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่ไหน แต่สมองร้องตามได้อย่างไม่ติดขัด

“มึง คุ้นจัง โคตรคุ้นเลย”

“เมื่อก่อนมีร้านขายของชำในหมู่บ้าน ลุงเจ้าของร้านชอบเปิดเพลงพวกนี้วนซ้ำไปซ้ำมาจนเราจำได้และร้องตามทั้งที่ไม่รู้ความหมาย”

ความทรงจำที่ราวกับซ่อนอยู่ในลิ้นชักถูกรื้อค้นออกมาด้วยเสียงเพลง พิกุลตัวน้อยกับน้ำอัดลมในถุงที่เขาดูดอย่างรวดเร็วเพราะกลัวผมแย่ง บ้างก็เบะปากเพราะผมบอกขอชิมขนมหน่อยแต่กินเกือบหมดถุงเหลือให้เพียงชิ้นเดียว เรามักนั่งเล่นที่ขั้นบันไดหน้าร้าน ทำท่าทางร้องเพลงตามลุงเจ้าของร้านที่คิดว่าตัวเองร้องเพราะเสียเต็มประดา

ไม่น่าเชื่อว่าอะไรที่คิดว่าลืมไปแล้วจะสามารถกลับมาได้



“Why do birds suddenly appear, every time you are near?

Just like me, they long to be close to you.”

(ทำไมนกถึงได้ปรากฎตัวทุกครั้งที่เธอมาใกล้กันนะ

คงเป็นเหมือนกับฉัน พวกเขาอยากอยู่ใกล้ๆ เธอ)



พิกุลฮัมเพลงโดยที่ตายังมองไปด้านหน้า เสียงนุ่มละมุนของมันเข้ากับเพลงเสียงนักร้องนำที่เป็นผู้หญิงได้อย่างไม่ติดขัด ผมเองก็เผลอร้องตาม แปลกใจที่ยังคงร้องได้ถึงแม้ไม่ได้ฟังมานาน



“Why do stars fall down from the sky, every time you walk by?

Just like me, they long to be close to you.”

(ทำไมดวงดาวถึงตกลงมาจากฟ้าทุกครั้งที่เธอเดินผ่านกันนะ

คงเป็นเหมือนกับฉัน พวกเขาอยากอยู่ใกล้ๆ เธอ)



เป็นครั้งแรกที่ผมอยู่กับพิกุลได้โดยไม่ต้องตีกันหรือส่งเสียงดังจนเจ็บคอ ไอศกรีมในถ้วยที่สองละลายไปกว่าครึ่งเพราะมัวแต่ร้องเพลง

เพลงแล้วเพลงเล่าผ่านพ้นไป จนกระทั่งพิกุลขับรถกลับเข้ามาในหมู่บ้าน รู้สึกใจหายเล็กน้อย

“พอโตขึ้นจนรู้ความหมายแล้ว มันเพราะกว่าที่เคยว่าไหมครับ”

“?”

ผมก้มหน้าลงปลดเข็มขัดเตรียมลงเพราะรถจอดที่หน้าประตูบ้าน แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นพิกุลมองผมอยู่ มันยิ้มเหมือนทุกที แต่ใจผมกลับเต้นแรงขึ้น

“ไม่รู้ดิ กูก็ยังฟังไม่ออกเหมือนเดิม ไม่ใช่นักเรียนนอกแบบมึง”

“ไว้กุลจะแปลให้ฟัง ทุกประโยค ทุกคำ”

รอยยิ้มแบบนั้นมันอะไร ผมเบือนหน้าออกไปอีกทาง

“ถ้าสิ่งที่กุลทำมันทำให้ทุกอย่างแย่กว่าเดิม กุลขอโทษ”

“...”

“พูดไปคงไม่เชื่อ แต่กุลก็อยากบอกว่ากุลไม่เคยคิดร้ายเลยสักครั้ง กุลดีใจที่ได้เจอแก้วกมลอีก แต่เพราะห่างไปนาน เราต่างคนต่างไม่รู้ว่ามีอะไรที่เปลี่ยนไปบ้าง ถึงได้ไม่เข้าใจกันอย่างนี้ สำหรับกุลได้เรียนรู้แก้วกมลใหม่เป็นเรื่องที่ดี แต่สำหรับแก้วกมลอาจไม่ใช่”

“มันก็ไม่ขนาดนั้น” ผมอุบอิบตอบ

“กุลรู้ กุลไม่ได้จะไปไหนแล้ว มีเวลาให้แก้วกมลได้รู้จักกุลอีกเยอะ แก้วกมลจะได้รู้ กุลยังเป็นคนเดิม”

“ไอ้เด็กขี้แงคนนั้นน่ะเหรอ”

“เด็กขี้แงคนนั้นแหละครับ”

“มึงต้องเกลียดกูดิ กูทำมึงร้องไห้ทุกวัน”

“แต่ก็ปลอบทุกวัน จำไม่ได้เหรอครับ”

“จำไม่ได้! เรื่องมันตั้งนานนม! ความทรงจำมึงน่าจะบิดเบือนไปเยอะ! คนอย่างแก้วกมลมีแต่ต่อยตีเท่านั้น! ไม่มีการปลอบโยน! เอ้า ฝากทิ้งไอ้ถ้วยไอติมพวกนี้ด้วย กูกลับบ้านนอนล่ะ ต้องไปอ้อนแม่ก่อน บาย!”

เปิดประตูลงจากรถมันและกลับเข้าบ้านตัวเองโดยลืมความตั้งใจแรกที่ว่าจะค้างบ้านพี่ปุ๋ย ลืมความน้อยใจที่โดนพ่อกับแม่ดุ ลืมความโกรธที่พิกุลทำตัวขี้ฟ้อง โดนความทรงจำวัยเด็กเล่นงานจนเบลอ

“ฮั่นแน่ เห็นนะว่านั่งรถใครมา”

ทำไมผมต้องเจอไอ้เกดที่หน้าประตูห้องนอนทุกครั้ง

“กูนั่งรถพิกุล ทำไม มึงจะทำไม! ไปกินไอติมมาด้วย! มันขับรถวนไปมา! เปิดเพลงเก่าสมัยปู่ทวด! กูก็ไม่ได้เพลินอะไรหรอก! แค่ง่วง! ใช่ กูง่วง!” เสียงที่โดนพิกุลทำให้หายไปกลับทรงพลังอีกครั้ง

“ยังไม่ทันได้ถามแต่ได้คำตอบแล้ว”

“ไหนไอ้คุณสมบัติผู้ชายแสนเลิศเลอของมึงมีอะไรอีก ตอนนี้พิกุลมันเริ่มตายใจคิดว่ากูยอมเป็นเพื่อนกับมัน จะหาข้อต่อไปยิ่งง่ายขึ้น และกูจะบอกให้ว่ามันเป็นผู้ชายทะลึ่งลามก มันชอบแอบมองเป้ากู”

“พี่พิกุลเนี่ยนะ? ไม่มีทาง ถ้าพี่แอบมองเขาก็ว่าไปอย่าง”

“ก็มันรู้ว่ากูไม่ใส่กางเกงใน ไม่แอบมองแล้วจะรู้ได้ไง”

“อี๋ ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้”

“คนมันใหญ่โตใส่ตลอดมันก็อึดอัด มึงว่าพิกุลเล็กไหมถึงต้องใส่เกงในตลอด ใช่แน่” แค่คิดก็ขำแล้ว

“น่าเกลียด พี่เอาเรื่องอะไรมาคุยกับเกดเนี่ย และขอร้องอย่าหาเรื่องไปแอบดูของเขา ต่อให้เป็นพี่พิกุลก็คิดว่าไม่น่าปล่อยให้พี่รอด จริงสิ มันมีคุณสมบัติข้อนึงบอกว่าถ้าผู้ชายคนนั้นมีก็ทำให้ผู้หญิงรู้สึกอยากซู่ซ่าด้วย”

“ซู่ซ่าคือไรวะ ฟังแล้วคิดถึงซู่ๆ ซ่าๆ ปาทังก้าปาทังกี้”

“ซู่ๆ ซี่ๆ ปาทังกี้ปาทังก้า โอ๊ย พี่แก้ว! อยากปล้ำอะเข้าใจไหม ใช้คำอ้อมไม่ได้เลย”

แกล้งไอ้เกดไปอย่างนั้นเอง แต่มันก็บ้าจี้ร้องตาม

“ไม่ใช่ไอ้คุณสมบัติรูปหล่อกล้ามโตนั่นเหรอ มีอะไรทำให้อยากปล้ำได้นอกจากไอ้ห้าข้อที่ผ่านมา”

“พี่คงนึกไม่ถึง แต่คุณสมบัติข้อนี้คือ “ใจดี” มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้ชายดูมีเสน่ห์ มีแรงดึงดูด อยากได้เป็นพ่อของลูก”

ใจดีเนี่ยนะ

“แบบไหนถึงเรียกว่าใจดี”

“ก็แบบที่พาไปซื้อไอติมตอนตีหนึ่ง ขับรถเล่น เปิดเพลงให้ฟังมั้ง”

“ไม่ใช่ละ อันนี้มันเหงา สงสัยนอนไม่หลับ เพื่อนก็ไม่คบคงเพราะขี้เก๊กเกินไป เดี๋ยวกูหาวิธีทดสอบเอง”

“เกดไม่ไว้ใจสิ่งที่ออกมาจากสมองพี่เลย”

“มึงไม่เคยไว้ใจกูอยู่แล้วเกด เห็นขี้ดีกว่าไส้ น้องเนรคุณ!”

“พี่พิกุลเขาดีเกินกว่าจะถูกเปรียบกับสิ่งสกปรก”

“อวยมันเข้าไปเถอะ ยิ่งมึงชมมันเท่าไหร่กูยิ่งไม่อยากยอมแพ้เท่านั้น กูจะทุ่มเทให้กับการฉีกหน้ากากมัน...”

“เกสรา แก้วกมล ไปนอน”

วงแตกทันทีเพราะพ่อเปิดประตูออกมา ทั้งผมและเกดเข้าห้องปิดประตูอย่างพร้อมเพรียง


ใครจะไปรู้ว่าพอถึงคิวออกกองของพิกุลรอบต่อไป ผมจะได้เห็นความใจดีของมันอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย

ระหว่างการถ่ายทำมีหญิงสาวหลายคนเอาของมาให้ พิกุลยิ้มและรับของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นขนม กล่องข้าว ตุ๊กตา และจดหมายรัก? สมัยนี้ยังมีคนให้จดหมายรักอีก ย้อนยุคหรือไง

หันกล้องไปทางอื่นเพื่อถ่ายภาพ ไม่อยากจะมองมันสักเท่าไหร่

บทของพิกุลในวันนี้คล้ายคลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง พระเอกมีคนมาชอบ มีคนให้ของมากมาย นางเอกก็เป็นหนึ่งในคนที่ให้ของ มีฉากมองตากัน มีฉากนางเอกคิดเพ้อไปคนเดียวว่าได้เป็นแฟนกับพระเอก ป้อนข้าวกันหวานเจี๊ยบ

“คัท! ดีมาก เขินอายได้สมจริง”

“ก็เพราะเขินจริงน่ะสิคะพี่ปุ๋ย ใครได้มองตาพิกุลใกล้ๆ แล้วไม่เขินก็เก่งเกินไปแล้ว ตอนตักข้าวมาป้อนมือสั่นจนกลัวช้อนหล่น หล่อระยะประชิด”

ไอ้ตัวการหัวเราะ คงชอบเวลาทำให้สาวหลงได้ ผมหันไปถ่ายพวกพี่ดีดี้ที่นั่งเช็กเสื้อผ้าว่าตรงตามฉากไหม มีความต่อเนื่องรึเปล่า ถ่ายคนถือไมค์บูม ถ่ายทุกคนที่ไม่ใช่พิกุล จดจ่อจนไม่รู้ว่ามีคนเดินใกล้เข้ามา

“มองทางด้วยครับ อย่ามองแต่ภาพในกล้อง”

แขนผมถูกคว้าไว้ให้หยุดเดิน มองตามสายตาดุๆ ของพิกุลก็เห็นว่าถอยอีกก้าวเดียวผมก็ลงไปในถนนเล็กของม.

“กูเห็นหรอกน่า” สะบัดแขนออก

“แก้วกมล”

“อะไร หิวน้ำ? กูมีแต่น้ำขวดโง่ๆ เอาไหม ไม่เย็นด้วย กูแอบแดกไปสองอึก นู่น! ไปกินน้ำปั่นที่มีคนซื้อมารอดิ แต่ตอนที่มึงเล่นละครมึงไม่ได้รับบทเรียนเลยเหรอ ไปรับของเขามาก็เหมือนให้ความหวัง หรือมึงรู้อยู่แล้วแต่ชอบอ่อย ชอบบริหารเสน่ห์ รู้สึกฮอตงี้ นิสัยแย่”

“ค่อยๆ พูดก็ได้ครับ ฟังไม่ทัน” โดนด่ากี่ครั้งมันก็ยังคงยิ้มและหัวเราะ “เรื่องรับของ เขาตั้งใจทำตั้งใจซื้อมาให้ ปฏิเสธก็เสียน้ำใจ”

“จ้า พ่อคนดี ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงชอบผู้ชายใจดี น่ารำคาญจะตาย ใจดีกับคนอื่นไปทั่วก็มีแต่คนมาชอบ เดี๋ยวก็ตบตีแย่งชิงเหมือนในละครน้ำเน่า”

“ถ้ากุลมีแฟนและแฟนไม่อยากให้รับของ กุลก็ไม่รับ จะบอกไปว่ารับแค่ของแฟนคนเดียว ดีไหมครับ”

“เรื่องของมึงเถอะ แต่กูไม่เห็นว่าใจดีจะเป็นข้อดี ข้อเสียชัดๆ ทำดีกับทุกคนใครจะไปชอบ ไหนจะไอ้ลักยิ้มนี่อีก”

“แก้วกมลไม่ชอบให้กุลยิ้ม?”

“เออ”

“ครับ กุลจะยิ้มกับทุกคน ยกเว้นแก้วกมล”

เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ผมเหวอไปชั่วครู่ พิกุลโดนเรียกให้ไปถ่ายทำต่อพอดี ผมมองมันที่เดินไกลออกไป ยังคงยิ้มแย้มทำหน้าที่พระเอกได้จนเสร็จสิ้น

เมื่อถึงเวลาแยกย้ายกลับบ้านมันก็ทำตามที่พูดไว้จริง ชอบหันมามองหน้าผมแต่ไม่ยิ้ม จงใจกวนประสาท

เป็นคนอื่นหน้านิ่งคงดูปกติ แต่พิกุลมันยิ้มทุกหนึ่งนาที หัวเราะทุกสองนาที มันจึงผิดแปลกเป็นอย่างมาก

“มึงมานี่ ชอบให้กูโมโหนักใช่ไหม อยากโดนดีใช่ไหม!”

รอจังหวะติดไฟแดงยื่นมือไปหยิกแก้มมัน แค่สัมผัสโดนผิวหน้าอันแสนนุ่มนิ่ม จากที่ตั้งใจจะหยิกให้แดงเลยเหลือแค่ดึงจนยืด ดึงๆ บีบๆ เหมือนเล่นดินน้ำมัน พิกุลหันหน้ามาหา นั่งนิ่งให้ผมเล่นแก้มทั้งซ้ายขวา แต่ยังคงทำหน้าตึง

“มึงยิ้มเลยนะ”

“ไม่ชอบไม่ใช่เหรอ กุลตามใจแก้วกมล”

มือมันยื่นมาแตะแก้มผมบ้าง แต่ไม่ได้บีบเหมือนเล่นของเล่นอย่างผม นิ้วโป้งเกลี่ยอยู่บนผิวอย่างเชื่องช้า

“ใครให้จับ! นี่แก้มกู!” ตีมือมันเมื่อรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต

“แก้วกมลยังจับแก้มกุลตั้งนาน”

“มึงยอมให้กูจับเอง”

“กุลยอมทุกอย่าง แก้วกมลไม่ยอมบ้างเหรอ”

“ฝันไปเถอะ! เย็นนี้จะกินข้าวบ้างมึงด้วย จะว่ายน้ำที่บ้านมึง แล้วมีอะไรให้เล่นอีก นอนค้าง! ใช่ กูจะนอนบนเตียงมึงเลย แย่งผ้าห่มทั้งคืน! ไหนไอ้คนที่บอกว่ายอมทุกอย่าง ยอมได้จริงเร้อ”

ความใจดีของคนเราควรต้องมีขีดจำกัด แต่คงไม่ใช่กับพิกุล

“ยินดีครับ”

“ฮะ?”

“กุลซื้อชุดว่ายน้ำที่คิดว่าแก้วกมลน่าจะใส่ได้มาเก็บไว้แล้ว ที่บ้านมีโฮมเธียเตอร์ ถ้าแก้วกมลถามว่ามีอะไรให้เล่น เครื่องออกกำลังกายก็มี ห้องหนังสือมีการ์ตูน ชุดนอนยืมของนลินคงได้ อย่างอื่นมีพร้อม ไอศกรีมแวะซื้อก่อนเข้าบ้านได้”

ยอม ยอมแล้ว ข้อนี้ไม่สามารถจะอ้างกับเกดได้เลยว่ามันใจร้าย

ยอมตั้งแต่คำว่าโฮมเธียเตอร์

จุดประสงค์ในการจับผิดมันปลิวหาย เมื่อหลังจากมื้ออาหารเย็นสิ้นสุด พิกุลพาผมไปนั่งโซฟาหนานุ่มที่คล้ายเตียงนอน ปรับเอนได้เหมาะแก่การดูหนัง โทรทัศน์จอใหญ่ ระบบเสียงสุดเริ่ดหรู ผ้าห่มกลิ่นหอม และป๊อปคอร์นที่น้องชายเจ้าของบ้านทำมาแบ่ง

“มีห้องแบบนี้แล้วไปโรงหนังทำไมเนี่ย!”

“ตอนนั้นไม่คิดว่าแก้วกมลจะมาที่บ้านกุลนี่ครับ”

“ถ้ากูรู้ว่ามึงมีห้องแบบนี้กูมาค้างตั้งแต่วันแรก”

“แก้วกมลเหมือนจะเป็นคนที่เดาง่าย แต่ที่จริงก็มีอะไรที่คาดเดาไม่ได้อยู่เยอะเชียว” เสียงพิกุลกลืนหายไปกับหนังซอมบี้ที่ผมกดเปิด “น่ารักดี”

“รสนิยมมึงแย่ หน้าเละขนาดนี้บอกน่ารัก”

นลินที่นั่งอยู่อีกข้างของผมหัวเราะคิกคัก

“นี่ก็อีกคน ดูหนังซอมบี้แต่หัวเราะ ที่บ้านมึงผสมกัญชากับน้ำเปล่าไหม กูกลัวแล้วนะ เออ พิกุล น้องนลิน พี่อึดอัด ขออนุญาตถอดเสื้อกับกางเกงเหลือบ็อกเซอร์” มือคว้าเข็มขัดเตรียมพร้อมรูดออก

“แก้วกมลหยุด เดี๋ยวกุลเอาเสื้อกับกางเกงมาให้เปลี่ยน หรือไปอาบน้ำก่อนค่อยมาดูยาวๆ จะได้สบายตัว”

“ขี้หวงจัง นลินไม่แอบดูหรอก”

“นลินครับ หยุดหนังไว้ก่อน แก้วกมลมาห้องกุล”

มันดุน้องทำไม แถมยังพาลมาดุผม บังคับให้อาบน้ำใส่ชุดนอนลายดอกไม้สีเหลืองเสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้น

“ท่าทางบ้างมึงจะชอบของน่ารักทั้งบ้าน” ผมหมุนตัวอยู่หน้ากระจกอย่างไม่คุ้นเคย ชีวิตนี้ไม่เคยใส่ชุดนอนแบบเสื้อกางเกงเป็นลายเดียวกัน

“ครับ ก็ใช่”

ผู้ชายสามคนในชุดนอนแสนน่ารักนอนดูหนังซอมบี้กันยาวหลายชั่วโมง จนผมเริ่มเคลิ้มจะหลับ ได้ยินเสียงพิกุลบอกให้นลินไปนอน ตามมาด้วยมือที่ลูบหัวผม มันก้มลงมาหา กระซิบด้วยเสียงที่เหมือนพูดกับเด็ก

“ไปนอนที่ห้องไหมครับ”

“นอนนี่ได้ไหม สบายดี”

“ครับ เดี๋ยวกุลปิดทีวีให้”

“มึงอยู่ด้วยเปล่า ไม่อยากนอนคนเดียวในบ้านคนอื่น รู้สึกไม่ปลอดภัย”

“...”

“นอนด้วยกัน”

“จะไม่ปลอดภัยก็ตอนพูดประโยคนี้แหละ”

“มึงอย่าบ่นงุบงิบคนเดียว  กูง่วง อย่าให้ต้องพิโรธ”

เสียงหัวเราะมันดังแว่วมา จากนั้นเสียงทีวีก็หายไป ผมหลับตาไปแล้ว แต่รู้สึกได้ว่ามีคนทิ้งตัวลงนอนไม่ไกลนัก แต่ก็ไม่ได้ชิดจนตัวชนกัน โซฟาห้องนี้กว้างกว่าเตียงที่บ้านผมอีก นอนได้สี่ห้าคนเลย

ตั้งใจว่าจะแกล้งมันตอนหลับ แย่งผ้าห่มให้มันหนาวจนต้องตื่นตลอดคืน แต่ความเหนื่อยจากการออกกองและดูหนังติดต่อกันทำให้ผมหลับสนิท สลึมสลือตื่นมาอีกทีรุ่งสาง ได้กลิ่นหอมอยู่ใกล้จมูก

ใช้น้ำหอมรึเปล่า แต่คนปกติเขาไม่ฉีดตอนนอนกันนี่

ลองยกแขนตัวเองมาดมบ้าง กลิ่นคล้ายกันแต่ไม่เหมือนซะทีเดียว ทั้งที่ใช้สบู่อันเดียวกัน เสื้อผ้าก็คงซักเครื่องเดียวกัน ผมยื่นหน้าไปดมพิกุลอีกรอบ เป็นกลิ่นที่ผสมกันหลายอย่าง หอมน่าดม หอมจนผมขยับตัวไปใกล้

กดจมูกลงบนแก้มมัน

“!!!”

ผมทำอะไรลงไป ตกใจจนต้องยกมือปิดหน้า แอบแหวกนิ้วดูว่าพิกุลตื่นไหม พอเห็นว่ายังหลับสนิทก็โล่งอก

“แก้วกมล”

“กูละเมอ! แบบว่าเป็นโรคละเมอเดิน! ละเมอพูด! ละเมอหอมแก้ม! เกิดขึ้นทุกวันไม่มีอะไรพิเศษ! แบบว่า ง่วงจัง นี่ฝันไปใช่ไหม อืม ใช่แหละ อรุณเบิกฟ้านกกาโบยบิน ไม่ใช่ดิ จันทร์เจ้าเอ๋ย ขอข้าวขอแกง หลับแล้วจ้า ฝันดี ฝันหวานๆ”

กลิ้งไปจนสุดมุมโซฟา นอนนิ่งแกล้งตายหลังจากพูดรัวจบ

พิกุลใจดีแค่ไหนไม่รู้ แต่ตอนนี้ผมใจไม่ดีเลย อาจจะเต้นแรงจนตายจริงไปเลยก็ได้


#พิกุลทูกู๊ด



❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿❁❀✿




ไม่ใช่แค่ลูบเขา แต่ไปหอมเขาด้วย!

มีคนสงสัยว่าน้องไม่รู้จริงเหรอว่าโดนจีบ

ตอนนี้มีเฉลยเพิ่มว่าน้องคิดว่าตัวเองต้องโดนเกลียด

ก็ไปแกล้งเขาไว้เยอะ เลยระแวงไม่หยุด

แถมยังมีอคติว่าเขาปลอม เขาเสแสร้งมาบังตาอีก

พิกุลก็งานหนักหน่อย ลูกนกดื้อมาก

แถมมีความสามารถพิเศษร้องเพลงกล่อมตัวเองนอน ฮา



ส่วนเพลงที่พิกุลเปิดในรถชื่อเพลง Close To You วง The Carpenters นะคะ

ลองหาฟังได้ เพลงน่ารักกกก


ฮันนี่~


ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
โท่!!!น้องจิ๊บ  :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ SimplyDelicious

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ยัยจิ๊บโว้ยยย ไปแอบหอมเค้า 5555555 แล้วคือเป็นอ๊องไปเลยหลังจากนั้น
น่ารักมากกอยากหอมหัวยัยจิ๊บ

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แก้วกมลไหวมั้ยลูก ดูเขินกลบเกลือนตลอด พิกุลน่าเอ็นดูดึงแก้มๆ ขอบคุณมากนะคะ

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-4
น้องแก้ววว :jul3: :jul3:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
 :man1: อยากขย่ำขยี้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ suikajang

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
อาการหึงออกมาล่ะ จะรู้ตัวมั้ยแก้วกมล

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
พิกุลร้ายยยยยยยยยย ใช้หนังแกะ ห่ม ร่างหมาป่าใช่ไหมคะ 5555
น้องจิ๊บก็อ๋องตลอด รู้ใจตัวเองเร็วๆ น๊าา

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เสียอาการไปแล้วลูก
ว่าแต่ทำไมหนูไม่รักนวลสงวนตัว
ผิดผีๆ ยกขันหมากไปขอพี่กุลเขาเลยนะ

ออฟไลน์ Monkey D lufy

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +245/-4
ชอบความร้องเพลงกล่อมตัวเองนอน 555

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8
 :pig4: ขอบคุณ :)

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
พิกุลติดพี่แก้วกลมตั้งแต่เด็กๆ โตมากลายร่างเป็นพี่ไปแล้ว ชอบความมึนของแก้วกมล

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
โธ่ แก้วกมล :mew4:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +164/-7
กระเพาะแบบหนูจิ๊บ มันต้องเป็น "ไอติมถัง" ไม่ใช่ไอติมถ้วย  :laugh:
แล้วถ้าหนูกุลจะเป็นเฮียเปย์ให้หนูจิ๊บจริง ๆ ล่ะก็ ซื้อตู้ไอติมวอลล์ติดท้ายรถไว้ให้หนูจิ๊บ จะดีมาก ๆ เลย  :z2:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3744
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0
 :z1:

 :L2: :pig4: :L2:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
หอมแก้มเขาเลยอ่าาาาาาาา  :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 770
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
เอ็นดู

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1798
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
จิ๊บเอ๊ยยยย เจ้าแก้วกมลเด็กฉามขวบเอ้ยยย ไม่โตจริงๆ

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น้องจิ๊บบบบ ไปอ่อยพี่กุลทำม้ายยย แค่นี้ก็หลงจะแย่แล้ว
ชวนเขานอน หอมแก้มเขา ระวังพี่กุลจะอดไม่ไหวน้าา

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
น้องจิ๊บทั้งน่าเอ็นดูทั้งน่าตี แต่ตกหลุมน้องจิ๊บไปแล้วแหละ  :กอด1:
เวลาน้องจิ๊บดื้อพิกุลคงอยากดุหนูนะลูก  :hao7:

ออฟไลน์ คนคิ้วท์คิ้วท์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
น่ารักมากอ่ะ หงึๆ

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
           ไม่รู้จะพิมพ์อะไรดี

เพราะในหัวมีแต่คำว่าน้ารักกก

น้องจิ๊บคนรั่วแห่งปี กับพิกุลคนดี❤️

ออฟไลน์ WilpeR

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-2
จิ๊บใกล้จะรู้ตัวแล้วใช่มั้ย ว่าพิกุลจีบอยู่ รออ่านปฏิกิริยาของจิ๊บเลย

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
คงมีแต่พิกุลที่เอาจิ๊บอยู่ 5555

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-6
น้องจิ๊บน่าเอ็นดู

ออฟไลน์ usguinus

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบมากกก เอ็นดูนุ้งจิ้บ
มาต่อไวๆนะค้า :katai4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด