S T R A P #มิสเตอร์แบล็ก [daddy kink] ** ตอนที่ 3 เชิญชวน ** 21/04/62
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: S T R A P #มิสเตอร์แบล็ก [daddy kink] ** ตอนที่ 3 เชิญชวน ** 21/04/62  (อ่าน 3364 ครั้ง)

ออฟไลน์ รินดาwดาริน

  • OnTop&N'Song
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-2


**************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****



- - - - - - - - - - - - - - - - - -

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการ เหตุการณ์หรือสถานที่ในเรื่องเป็นเพียงการสมมติขึ้นเท่านั้น อาจมีเนื้อหาทางเพศที่ไม่เหมาะสม

เป็นแนว daddy kink , 18+  และใหม่สำหรับเราพอสมควร เพราะต้องเขียนให้ดูเซ็กซี่ๆหน่อย แต่ไม่เรทหรือโจ่งแจ้งเกินไป ยังไงก็ฝากติดตาม และรอคอยกันก่อนนะคะ
ขอบคุณค่ะ



- - - - - - - - - - - - - - - - - -

   ปูรณ์ค้นพบวิถีความสุขขึ้นมาได้ด้วยการ'เล่น'กับร่างกายของตัวเอง การเลือกเสื้อผ้า หรือแม้แต่เครื่องประดับเล็กๆน้อยๆ หากว่ามันเข้ากับร่างกายและออกมาน่ามองก็ยิ่งน่าพอใจ เมื่อการถ่ายภาพคือสิ่งเดียวที่ชื่นชอบ...เมื่อได้บันทึกภาพตัวเองกับมือคงไม่ใช่เรื่องแปลก  ก็แค่รับจ๊อบพิเศษหลังจากที่ดรอปเรียนมาหนึ่งปี

   ปูรณ์ยินดีให้คนพวกนั้นชื่นชมรูปร่างเท่านั้น ตาได้แต่มองดู แต่อย่าได้คิดจะสัมผัสตัวตนของเขาเด็ดขาด

   ทว่าทุกสิ่งย่อมมีข้อยกเว้น กฎย่อมมีคนแหกเข้ามาได้ ไดเรคแมสเสจจาก'คุณแบล็ก'ในฐานะผู้จ้างพร้อมเสนอราคาอันสูงลิบ แค่รูปถ่ายที่ไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าอันแท้จริงไม่ใช่เรื่องใหญ่โต ผู้ใหญ่คนนี้...พอจะทำให้หายเบื่อได้ไหมนะ?

                                                                      :L2:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-04-2019 22:36:10 โดย รินดาwดาริน »

ออฟไลน์ รินดาwดาริน

  • OnTop&N'Song
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-2
Re: S T R A P #มิสเตอร์แบล็ก ** บทนำ ** 30/03/62
«ตอบ #1 เมื่อ30-03-2019 05:14:46 »

 
         
บทนำ

เสียงชัตเตอร์ดังติดต่อประมาณห้าวินาทีต่อเฟรม ร่างเปล่าเปลือยซุกซ่อนอยู่หลังม่านผืนบาง แสงพระอาทิตย์โพ้เพล้อาบไล้ตามความโค้งของเอว สะโพกและบั้นท้าย ริมหน้าต่างบานใหญ่กลายเป็นแบล็กดรอปให้ปูรณ์ขยับอิริยาบถเย้ายวนตามเสียงชัตเตอร์ ความหน่วงเวลาสามวิพอจะทำให้มีช่วงให้ปลี่ยนท่วงท่า

‘พระอาทิตย์ตกสวยดี'

เด็กหนุ่มหมุนตัวหันหลังให้กล้องที่ตั้งอยู่ทางด้านหลังราวกับปล่อยใจไปกับบรรยากาศยามเย็นแสงสีส้มอาบไล้ทั่วผิวกาย เขากอดตัวเองม่านผืนบางคลอเคลียเป็นเพื่อน สายตาจ้องมองผ่านบานกระจกที่สะท้อนแสงไฟจากท้องถนนเบื้องล่าง ฝั่งตรงข้ามเป็นอาคารสำนักงานยามนี้มีแสงไฟบางจุด ปูรณ์ไม่แคร์กับการโชว์เนื้อหนังมังสา
 
แชะ

เขาเปลี่ยนท่วงท่าใหม่ ตอนนี้จำไม่ได้แล้วว่าผ่านไปกี่เฟรม หรือเหลืออีกกี่รูป เขาก้มหน้าต่ำลง เอียงตัวเล็กน้อยเพื่อปกปิด‘พื่นที่ส่วนตัว'ด้วยการยื่นขาออกมาบดบังกลายเป็นว่าโชว์เนื้อก้นให้เห็นมากกว่าเดิม ช่างประไร เซ็กซี่ดี ถือเป็นกำไร

กระทั่งชัตเตอร์สุดท้ายเงียบเสียงลง

“ฟู่..”เหนื่อยเป็นบ้า ปูรณ์ปิดม่านสองชั้นให้สนิท ก่อนเดินทิ้งน้ำหนักโรยแรงไปยังทิศทางที่ขาตั้งกล้องวางอยู่ เช็คภาพอย่างพอใจ ที่เหลือก็แค่แต่งภาพให้สว่างขึ้นมาอีกหน่อยเพราะถ่ายตอนตะวันกำลังตกดินทำให้แสงมืดแต่ก็ง่ายต่อการปรับแต่งภาพ

มีเงินหนายื่นมาให้ ยังไงเสียก็ต้องสร้างผลงานดีๆกลับไปให้ 

ปกติแล้วปูรณ์จะถ่ายแค่ภาพวับแวมโชว์หน้าท้องบ้างท่อนขาบ้าง แต่เพื่องานชิ้นนี้ กับคนๆนั้นแลกกับเงินก้อนหนึ่งเขาจึงตอบตกลง

ส่วนมากก็เพราะเงิน

เขาแลบลิ้นเลียปากใครจะอดใจไหวกัน หลังสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เขาหยิบโทรศัพท์สีแดงที่วางคู่กับสีขาวขึ้นมาเปิดแชทที่คุยค้างไว้กับ ‘คุณแบล็ก'ผู้ว่าจ้างของเขา เลื่อนไปกวาดตาอ่านแชทที่คุยกันตั้งแต่แรกแล้วเผยยิ้ม แก้มซ้ายปรากฏรอยบุ๋มให้เห็น





 เบบี๋
[/i]
                  ครับ ^^

ว่าไปแล้วปูรณ์ชอบส่งอีโมแบบนี้ตลอดเพื่อยั่วอารมณ์ของคู่สนทนา สุดท้ายมักโดนด่าประจำ
 
 รูปสวยนะ


            ขอบคุณครับ ^^

 ฉันจ้างเธอถ่ายภาพตัวเองอีกเซตเพื่อฉันโดยเฉพาะได้หรือเปล่า


อืม...รู้สึกลังเลขึ้นมา มีมากมายหลายคนที่เสนอเงินให้เขามานอนด้วย ถ่ายโชวหวิวแลกเงินบ้างแต่เขาปฎิเสธ ร่างกายของ เขาเป็นเจ้าของ ให้มองแค่ไหนก็ได้แค่นั้น ทว่า Mr.blackคนนี้สะดุดตามาก เขากดเข้าไปดูโปรไฟล์แต่เป็นไพรเวท เขากดฟอลอย่างไม่คิดมาก

            รับเฟรนด์ผมสิ^^

ทำไม

            แลกเปลี่ยนไง คุณมองผม ผมมองคุณบ้าง^^

ฉันไม่มีอะไรให้น่ามอง

            มีสิน่า เว้นแต่คุณดูดภาพจากคนอื่นมา

แจ้งเตือนที่เด้งมาด้านบนถือเป็นการผูกมิตร เขาไม่รอช้าเข้าไปสอดส่องคุณแบล็กทันที อืม...แบล็กสมชื่อ ภาพในไอจีคุมโทนเป็นสีดำและสีเทาเป็นส่วนมาก ไม่แน่ใจว่ารูปชายหนุ่มพวกนี้เป็นตัวจริงหรือเปล่า
ดูแล้วอายุห่างจากเขาหลายปี ค่อนข้างมากเสียด้วย

จริงๆก็สเป็คของปูรณ์นั่นแหละ dark tall and handsome ดุดัน สันกรามน่าลูบไม่หยอก เขาอมยิ้ม

            นั่นคุณเหรอ

อืม

ปูรณ์นึกสงสัยในความใจปล้ำของอีกฝ่ายไม่น้อย เลื่อนไปดูไบโอเห็นว่ามีคอนแท็กติดต่องานและเบอร์ติดต่อ : Black cheep lounge  แบบนี้นี่เอง ดูเหมือนว่าผู้ใหญ่คนนี้จะทำอาชีพเกี่ยวกับธุรกิจบันเทิง

            ทำงานที่คลับ? เจ้าของหรือบาเทรนเดอร์

อยากให้เลี้ยงเหล้าเหรอ ?

 
            ผมดื่มเก่งนะ

มาสิ ฉันรอ

            อำเล่นเท่านั้นแหละ

ว่าไงบีบี๋ ข้อเสนอของฉันน่ะ


            ทำไมล่ะ

ก็แค่ชอบ เธอสวยงามเมื่ออยู่กับเครื่องประดับเหล่านั้น


            ใช่ไหมล่า~

ฉันให้เรทสูง แค่รูปเท่านั้น เธอเป็นนายแบบนี่


            หึๆ เป็นได้คงดีสิ…คุณให้เท่าไหร่

พอถามไปแบบนี้ ปูรณ์รู้สึกว่าเขากำลังทำการซื้อขายอะไรแบบนั้น ทั้งที่จริงก็แค่ค่าจ้างเป็นนายแบบและถ่ายรูปเมื่อข้อความบอกจำนวนตัวเลขมา ปูรณ์คิดว่าอีกฝ่ายล้อเล่นแน่ๆ 

ขอเลขบัญชี 


ไม่มีทางที่จะส่งเลขบัญชีให้ ปูรณ์ใช้ PromptPayที่เป็นเบอร์ของคนในบ้าน คนๆนั้นไม่ได้ใช้เบอร์นี้อีกต่อไปเแล้ว เขาจึงขอซิมอีกฝ่ายมาเก็บไว้ จึงสะดวกใจที่จะส่งเบอร์โทรศัพท์นี้ไปให้

ระหว่างนั้นเองแอปแจ้งเงินเข้า มาหลังผ่านไปแค่ยี่สิบกว่าวิ ปูรณ์อึ้ง หัวใจเต้นโครมคราม ราวกับเจอลาภชิ้นโต...เป็นถังข้าวสารใบใหญ่ ไม่สิ นี่ยิ่งกว่าขุมทรัพท์เสียอีก

          โอเค ตกลง อยากได้ภาพแบบไหน


Nude 


 
            เอาจริงเหรอ แต่ไม่เห็นหน้านะ

ได้ แล้วแต่เธอ


            ขอเวลาหน่อย ไม่ชิ่งแน่

แน่นอน เธอหนีไม่ได้หรอก






นอกจากถ่ายตัวเอง เขาถ่ายรูปอื่นๆด้วย ส่วนมากเป็นรูปเก่าๆเอาไปลงขายที่เว็บShutterstock ตอนนี้เขาเบื่อจะออกไปข้างนอก แค่หาเวลาไปมินิมาร์ทข้างๆก็ใช้เวลาทำใจอยู่นาน แต่ปากท้องต้องมาก่อนจะอดยากปากแห้งเพราะไม่อยากออกนอกห้องก็เป็นไปไม่ได้

ที่นอกระเบียงปูรณ์เลี้ยงแคคตัสหลายพันธุ์เพราะไม่ต้องรดร้ำบ่อยๆ ใส่ปุ๋ยพะเน้าพะนอ เขาเลยเลี้ยงมันมายาวนานหลายปี หากเป็นสัตว์เลี้ยงก็คงออกลูกมาหลายคอก ว่าไปเจ้ายิมโนหัวสี ก็ออกดอกมาหลายฤดูแล้วเหมือนกัน คงคล้ายๆกันนั่นล่ะนะ

หลังตะวันตกดินไม่ทันไร ท้องฟ้าจากที่เคยเจือจางด้วยแสงสีทองเข้มขึ้นด้วยสีดำ เด็กหนุ่มในวัยสิบเก้าปีเดินสวมเชิ้ตลินินสีฟ้าอ่อนยับย่น สาบเสื้อสองข้างไม่ได้ติดกระดุม ชายเสื้อยาวลงมาคลุมถึงส่วนกลางลำตัว ปกปิดชั้นในลูกไม้สีขาวตัวจิ๋วบางเบาเสียจนหากขยับแรงคงขาดเข้าเสียก่อน

     ขณะที่แสงไฟสีส้มในห้องชวนให้หลับใหล ทว่าวันนี้เป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่ต้องมาประจำหน้าโน๊ตบุ๊กเพื่อรอคอย ‘เล่นสนุก’กับผู้ใหญใจดี ปูรณ์จ้องมองเลนส์กล้องใหม่แกะกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือเยื้องจากโต๊ะโน๊ตบุ๊กไม่ไกล เขาเพิ่งสั่งซื้อมาได้ไม่กี่วันก่อน เขาไหวไหล่ก้มไล่อ่านคอมเม้นบนรูปภาพล่าสุดของตัวเอง หมุนเก้าอี้ไปมาอย่างใช้ความคิด

เขาเช็คไอจีส่วนตัวที่ใช้ชื่อว่า BabyBae ไม่ได้เคลื่อนไหวมานานกว่าร่วมสัปดาห์ ทั้งไดเรคแมสเสจและในคอมเม้นรูปถ่ายล่าสุด ผู้ติดตามเร่งเร้าถามหาให้ปูรณ์ลงภาพใหม่ บ้างก็ส่งข้อความมาถามอย่างเป็นห่วง

เขาเองรู้สึกสนุกขึ้นมาไม่เบา ยิ้มกริ่มจนเห็นรอยบุ๋มเล็กๆข้างแก้มซ้าย….ก่อนจำได้ว่าหนแรกที่วีดีโอคอลกับคุณแบล็ก เผลอปรับกล้องจนเสยมาถึงคาง ทำให้ฝ่ายนั้นเห็นลักยิ้ม และชมว่าน่ารัก รู้สึกบอกไม่ถูกนักแต่เอาเป็นว่าเขายินดีซะจนใจเต้น

ขณะที่โทรศัพท์อีกเครื่องต่างแค่สีสั่นครืนๆอยู่บนโต๊ะ เหลือบมองไกลๆ เห็นสายที่ไม่ได้รับแจ้งเตือนอยู่บนหน้าจอ จากนั้นข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมา ปูรณ์เอื้อมไปอ่าน

-เมื่อไหร่จะกลับบ้าน

‘...ก็จนกว่าปูรณ์จะเบื่อนั่นล่ะ’

เด็กหนุ่มยิ้มซน เมื่อเสียงแชทดังจากโน๊ตบุ๊ก สไกป์เด้งขึ้นมาตามเวลานัดหมายพอดีเป๊ะ เขาคลิกรับสายพร้อมกับจอภาพปรากฏเป็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง

  หากเห็นเป็นครั้งแรกเขาคงมองตาค้าง ‘คุณแบล็ก’สวมเสื้อเขิ้ตสีดำเจ้ารูป ใบหน้าคมเข้มรับกับหนวดเหนือริมฝีปากจางๆ สันกรามกว้างกว่าชายไทยจึงสันนิฐานว่าคงมีเชื้อฝรั่งอยู่บ้าง ภาพทางมุมขวาช่องเล็กถ่ายเห็นแต่ช่วงลำตัวของปูรณ์ เขาปรับกล้องใหม่ เห็นแต่ลำคอและลำตัว 

“ต่ำลงอีกนิดสิ” เสียงทุ้มดังจากหูฟังที่เชื่อมจากโน๊ตบุ๊กราวกับว่ากระซิบอยู่ข้างหู เด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางเอื้อมแขนข้างหนึงปรับกล้องWebcamลงเพื่อให้ได้มุมตามที่ต้องการ

บนจอภาพสามารถเห็นเรือนร่างของตนเอง เสื้อลินินสีฟ้าอ่อนปลดกระดุมจนหมด แขนเสื้ออีกข้างห้อยปกปิดส่วนกลางลำตัวอย่างจงใจ  เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบมีกล้ามเนื้อเล็กน้อย ทว่าที่เอวมีเข็มขัดหนังสวมอยู่แบบพอดีตัวทำจากหนังสีดำประดับด้วยเงินเรียบๆ  นอกชายเสื้อพอจะเห็นเส้นหนังสีดำยาวออกมาจากขาอ่อนทั้งสองข้าง คนอีกฝั่งดวงตาเป็นประกาย

“เป็นยังไงบ้าง”ปูรณ์ถาม ใจจริงอยากจะแหวกให้อีกฝ่ายดูของสวยงามบนตัวให้เห็นชัดๆ แต่เขาไม่อยาก ‘เปิดเผย’เกินไป

คุณแบล็กในจอภาพกระตุกยิ้ม ดวงตาสีดำคบ้ายเจ้าแมงมุมวาววับดุจจ้องเหยื่อ

“ที่จริงแล้วไม่ได้อยากเห็นไอ้จ้อนของเธอ อยากเห็นหน้าเธอมากกว่านะ”

ประโยคราบเรียบของอีกให้เขาน่นหน้า วันนี้มาแปลกแฮะ เขาสั่นศีรษะ ยกแขนมาไขว้กันเป็นเครื่องหมายกากบาท

“ฮ่ะๆ ไม่ได้หรอก หน้าตาไม่ได้สัมพันธ์กับรูปร่างนี่นา คุณอาจเตลิด เดี๋ยวอดได้รายได้พิเศษน่ะสิ”แกล้งส่งเสียงโอดครวญ ‘รายได้' จากคุณแบล็กคือการแลกเปลี่ยนภาพถ่ายส่วนตัวของปูรณ์ กับคนอื่นเขาคงปฏิเสธไบ่บล็อกทุกการติดต่อ ทว่าหน้ากากของผู้ใหญ่คนนี้ดึงดูดใจ ไม่ใช่เพราะโปรไฟล์ดูดี ไม่ใช่เพราะการเป็นเจ้าของธุรกิจอะไรนั่น แค่เป็น สัมผัสบางอย่างที่เขารู้สึกได้จากภาพถ่ายของฝ่ายนั้น

อายุ เสื้อผ้าหน้าผม และฉากหลังภายใต้ชื่อแบล็ก ช่างน่าค้นหา แถมยังได้เงินจำนวนสูงลิบที่ไม่คาดว่าจะได้รับมาก่อน...โดยที่ไม่ต้องขึ้นเตียงให้เปลืองเจลเปลืองถุงยางด้วยซ้ำไป

เงินก็เป็นอีกตัวเร้าหนึ่ง ที่ทำให้ตอบรับข้อเสนอ และตอบสนองกลับไป เขาใช้เวลาเป็นสัปดาห์ที่จะเลือกมุมและแสงออกมาให้ดูน่าค้นหาแต่เซ็กซี่ เขายอมเปลือยเปล่าหน้ากล้อง คุณแบล็กได้ภาพไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เขาไม่คิดจะถามไถ่หรอกว่าอีกฝ่ายเอารูปไปใช้ทำอะไร จริงๆนะ ปูรณ์ไม่อยากจินตนาการตาม ภาพเหล่านั้นดันพลุ่งพล่านในหัวไม่หยุด เขาได้คำชมจากแบล็ก ‘แสงอาทิตย์ตกดินสวยมาก เด่นที่สุดคงเป็นบั้นท้ายของเธอ ฉันชอบ’

“หึ ฉันเลี้ยงเธอเอง”

“ตลกจัง คุณรวยหรือไง”

“อืม อย่างน้อยก็มีงานมั่นคง เงินเดือนไม่ขี้เหร่ ว่าไงล่ะบี๋”

บีบี๋มีที่มา ไม่ใช่พิสวาทหลงใหลในตัวของปูรณ์แน่ๆ babyBae มาจากชื่อ IG เป็นชื่อปลอมๆ จะบีบี๋จะเบ๊บก็ไม่สำคัญหรอก เหมือนกับคุณแบล็กนั่นแหละที่ไม่ได้เปิดเผยชื่อจริง

“ไม่ได้หรอก”เขายู่ปาก ทำตัวให้น่ารัก ไร้เดียงสาเข้าไว้ทั้งที่ขัดกับของสวยงามที่เอว เครื่องประดับ เขาชอบเรียกแบบนี้ มันดูสวยจริงๆนี่นา ปูรณ์มีอีกหลายแบบหลายสไตล์ไว้ใส่เล่นๆ ใส่ถ่ายรูปบ้างตามอารมณ์ เว้นแต่ ‘ของเล่นผู้ใหญ่’ที่เขาไม่ได้เอาเล่นบนร่างกายของตัวเอง

 เพราะว่า...อยากเหลือพื้นที่ให้ทำตัวเดียงสาสักเล็กน้อย เขาไม่ได้ก๋ากั่นเสียหน่อยปูรณ์ก็แค่อยากเป็นนายแบบนู้ดที่ไม่เน้นของเล่น18+

“ทำไม”สุ้มเสียงคล้ายไม่พอใจ ปูรณ์หัวเราะทันที

“ไม่เอาน่า เป็นคนไม่สนุกตั้งแต่เมื่อไร อย่านอกกฎสิ”

ใช่ กฎที่ปูรณ์ตั้งขึ้นมากับคุณแบล็ก เขาไม่เปิดเผยใบหน้า ไม่เปิดเผยชื่อจริง ที่อยู่หรือแม้แต่อายุ และข้อสำคัญ เขาไม่ซื้อขายเซ็กส์ การถูกขวางกั้นด้วยจอโน๊ตบุ๊กมันชวนตื่นเต้นเร้าใจกว่า ทำให้เลือดสูบฉีดได้มากกว่า ทั้งยัง...ปลุกปั่นอารมณ์ของคนอีกฝั่งได้ง่ายๆ ถือว่าคุมได้อยู่หมัด

“แค่คางก็ได้ ให้เห็นปากของเธอ”

“ทำไมล่ะครับ”ถามกลับด้วยความสงสัย

“แค่อยากเห็น..” สุ้มเสียงของอีกฝ่ายต่ำลง ทำให้ขนอ่อนลุกเกรียว เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายก่อนจะปรับกล้องใหม่อีกรอบ กระทั่งจอภาพสามารถจับมาถึงคางและริมฝีปากได้

“เป็นยังไงครับ”เมื่อเอ่ยถ้อยคำ ริมฝีปากขยับไปมาอย่างน่ามอง เพราะดูแลอย่างดี บุหรี่ไม่สูบ หมั่นบำรุงด้วยลิปแคร์เป็นประจำ

“ปากน่ารักดี”

เด็กหนุ่มหัวเราะออกมา ลักยิ้มข้างซ้ายโผบ่ออกมาวับแวม “น่ารักยังไง บ้าหรือเปล่า”

“ปากเล็กๆแบบนี้…”เสียงจากจอภาพต่ำลง ไม่ต่างจากกระซิทข้างหู ร่างกายสั่นไหวเพราะอารมณ์แฝงในน้ำเสียงนั้น เจ้าเล่ห์จริงๆ…

“หืม?” เผลอตัวกัดริมฝีปากอย่างรอคอย กลับเร่งปฏิกิริยาจากอีกฝั่งได้ดี

“น่าจูบไงล่ะ”เสียงรายเรียบ ระหว่างพูดคุย ปูรณ์จ้องมอวไปที่ลำคอ ลูกกระเดือกที่ขนับขึ้นลงของอีกฝ่ายอย่างสนใจ

อีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาใกล้จอภาพ จนเห็นแต่นิ้วเรียวที่ยื่นมาหา เด็กหนุ่มเอียงคอมองอย่างนึกลังเล ค่อยโน้มตัวเข้าใกล้ แกล้งอ้าปากแลบลิ้นสีแดงออกมา ราวกับกำลังดูดเลียนิ้วมือบนจอภาพราวกับยั่วยุปรารถนาของคนอีกฝั่ง ผ่านไปไม่นาน คุณแบล็กถอยห่างออกไปจากจอภาพ

“ หึ” แค่นเสียงในลำคอ ดวงตาเจือด้วยอารมณ์ที่ชัดเจน กลับมานั่งดังเดิมนิ้วมือหายไปแล้ว ปูรณ์ผุดยิ้มก่อนเปลี่ยนมายิ้มเท้าคางมองคนในจอภาพ

ปูรณ์ยื่นหน้าไปถามใกล้ๆในจอภาพเล็กๆเห็นเป็นช่วงลำคอและคางเต็มหน้าจอ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า
 
“เป็นยังไงบ้างล่ะ คุณแบล็กรู้สึก...หรือยัง”

“อืม เธอน่ารัก”ฝ่ายนั้นตอบนิ่งๆ เขาเม้มปากแน่น ยื่นปากเจ้าใกล้ก่อนจะขบกัดคล้ายกับคนครุ่นคิด

“ขอบคุณครับ”เขาหัวเราะอย่างพอใจที่ถูกชม เหมือนเด็กที่ถูกผู้ใหญ่ชื่นชม “เธอชอบนักนี่”

“หึๆ”ก็แหงสิ เด็กหนุ่มขยับมือมาติดกระดุมทีละเม็ดมาจากด้านล่าง ทว่าคุณแบล็กร้องห้าม

“อย่าเพิ่ง”

เขาชะงักมือทันที ปรายตามองอย่างแปลกใจ คนอีกฝั่งเท้าแขนเข้ามาใกล้จอภาพ

“ถอดเสื้อออก อยากเห็นเครื่องประดับของเธอ”

“ไหนว่าไม่อยากเห็นไอ้จ้อนของผมไง”เด็กหนุ่มยียวน จ้องมองคนในจอภาพอย่างล้อเลียน คนอายุมากกว่ายื่นนิ้วเข้ามาลูบจอภาพ เอ่ยเรียกคล้ายหงุดหงิด 

“Baby”

“ครับ?”

“มีค่าจ้าง”

“อา...โอเค” ปูรณ์ค่อยลุกจากเก้าอี้จนเต็มความสูง ก่อนไล่ปลดกระดุุมออกจนหมดแล้วแหวกสาบเสื้อทั้งสองข้างออกมาจนเผยให้เห็นสายรัดที่เอวพอดีตัว เงินเป็นประกายปักรอบเข็มขัด ยาวลงมามีสายหนังสีดำเชื่อมมาที่ท่อนขาทั้งสองข้าง สายรัดขาจำนวนสามเส้นแนบผิว

 เด็กหนุ่มกดกล้องลงต่ำ ขยับท่อนขาข้างถนัดยกเหยียบเก้าอี้ เปิดเผยให้คนอีกฝั่งพอใจ เลื่อนมองจอภาพเล็กๆ เห็นขาอ่อนถูกบีบรัดด้วยสายหนังจนเป็นเส้น จุดเร้นรับถูกปกปิดด้วยชั้นในสีขาว ลูกไม้หวานๆนั่น จำไม่ได้ว่าซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่

“ใครซื้อชั้นในให้”

“อืม ซื้อเองสิ ถามทำไม”เขาขมวดคิ้วทันทีราวกับโดนรุกรานความเป็นส่วนตัว แต่เหมือนคุณแบล็กไม่ชื่นชอบผ้าสีขาวลายลูกไม้เท่าไร เพราะสีหน้าเรียบเฉย เอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้เอกเขนก จนเห็นรอยตึงของเสื้อเชิ้ตและเข็มขัดสีดำที่รัดขอบกางเกงไว้พอดี ปูรณ์จดจ้องอยู่นานก่อนเปลี่ยนมาสนใจกับสายรัดขาข้างถนัด

“...เปลี่ยนลาย แบบนี้ไม่เหมาะกับเธอหรอก”

“แล้วแบบไหนล่ะ”ปูรณ์ถามอย่างนึกสนุก เผลอยิ้มออกมา ดีที่กล้องไม่ได้จับภาพมาที่ส่วนบน เขาจ้องมองชายหนุ่มที่ยังคงเอนหลังนั่งมองเขาอย่างไม่ละสายตา ดวงตาสีดำเข้มขึ้นด้วยอารมณ์บางอย่าง

 เขาแกล้งลูบมือผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ด้านหน้า นึกแปลกใจที่ยั่วยุคนอีกฝั่งได้ขนาดนี้ จริงๆแล้วเขาอยากจะกระชากหน้ากากเคร่งขรึมของคุณแบล็กออกวะ แล้วเผยตัวตนดำมืดหื่นกระหายออกมา เป็นสัตว์ป่าหรืออะไรทำนองนั้น

เขาใจลอยไปไกล ถูกเรียกจากคนอีกฝั่ง เห็นฝ่ายนั้นขยับตัวเข้ามาใกล้เลื่อนเก้าอี้มาชิดโต๊ะ จอภาพปรากฏใบหน้าและช่วงไหล่ 

“เดี๋ยวส่งไปให้”

“หึๆ ไม่หลงกลหรอก ส่งยี่ห้อมาสิเดี๋ยวบี๋ไปซื้อมาใส่ให้ดู”เขาบอกอย่างไม่คิดมาก อยากลองกางเกงแบบอื่นดู คุณแบล็กคงไม่ชอบอะไรที่ ‘น่ารัก’ๆแหง

“อืม…”

ปูรณ์เปลี่ยนท่า วางขาลงตามเดิม โน้มตัวลงไปคุยด้วยใกล้ๆ แต่ทิ้งระยะไม่ให้เห็นมากกว่าริมฝีปาก “อ้อ สารภาพมาเอารูปบี๋ไปทำมิดีไม่ร้ายเหรอ” เด็กหนุ่มหัวเราะ เขาคิดว่าคงเป็นเรื่องทำนองนั้น เอาไปบำบัดความใคร่ บางที รสนิมของคุณแบล็กอาจคล้ายๆกับมิสเตอร์เกรย์หรือเปล่า แต่ปูรณ์หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่ไปถึงขั้นนั้น

"ถ้าใช่ล่ะ"

“อ้อ โรคจิตดีนะ”เขาว่า ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีกว่านัก

“ไปถ่ายรูปมา แล้วส่งมาให้ฉันด้วย”

ปูรณ์ไหวไหล่  “รอสักครู่นะ หามุมก่อน”

“ไม่ต้องปิดกล้องหรอก”

“ได้ไงล่ะ เดี๋ยวเห็นผมหมดหรอก”

“แล้วเธอแคร์ด้วยเหรอไง”

“จะแคร์หรือไม่แคร์ แต่ถ้าไม่อยากให้เห็น ก็ไม่ให้เห็นไง”ปูรณ์ยิ้ม ยื่นริมฝีปากเข้าไปใกล้ ส่งจูบผ่านหน้าจอโจ๊ตบุ๊กอยู่หลายครั้ง

“...รั้นจริง”

“อือ รอก่อน มองอุ๋งๆไปก่อนล่ะกัน”เด็กหนุ่มคว้าตุ๊กตาแมวน้ำสีเทาออกมาวางที่เก้าอี้ เขาปรับกล้องลงต่ำให้มองเห็นแต่เจ้าแมวน้ำไปอย่างเดียว ใบหน้าของคุณแบล็กมีรอยยิ้ม

            ระหว่างที่ปูรณ์เดินไปหามุมกล้องและแสงดีๆในห้องน้ำ จึงไม่ทันเห็นความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มในจอภาพ หรือแม้กระทั่งเสียงที่ไม่หลุดรอดมาจากสายหูฟัง
 



 *******************
 
แวะมาเปิดเรื่องใหม่ หย่อนบทนำไว้ก่อน ยังไม่เคยแต่งสายนี้
 ยังไงก็ฝากติดตามน้องปูรณ์ กับคุณแบล็ก?ไปเรื่อยๆ  :katai5:
ฝาก--> #มิสเตอร์แบล็ก หน่อยน้า ไว้พูดคุยเดี๋ยวเราไปส่องๆ

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ

 :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-03-2019 07:40:50 โดย รินดาwดาริน »

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
เด็กที่คิดจะควบคุมผู้ใหญ่แบบนี้จะต้องโดนดี !  :hao7:

ออนไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2901
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1967
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2

ออฟไลน์ กาลครั้งหนึ่ง.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: S T R A P #มิสเตอร์แบล็ก ** บทนำ ** 30/03/62
«ตอบ #5 เมื่อ31-03-2019 08:46:58 »

นึกหน้าน้องไม่ออกเลยค่ะ แต่แซ่บๆ  :hao6:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-11
ตามแล้ว   :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ sehuniie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :katai5:
หนูจะคุมเค้าหรือเค้าจะคุมหนูกันแน่ปูรณ์

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-1
ได้อารมณ์ไปอีกแบบค่ะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14097
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ รินดาwดาริน

  • OnTop&N'Song
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-2
ตอนที่ 1 แหกกฎ


บนเตียงนอนยับย่นอยู่ติดกับหน้าต่าง ผืนม่านสีข่าวปิดสนิท ปูรณ์นอนแผ่อย่างเหม่อลอย จ้องมองเพดานสีขาว ไม่ได้ขยับเขยื้อนมาหลายนาที แสงส่องผ่านม่านสีขาวพอทำให้รู้ว่าฟ้าสว่างแล้ว เขานอนขบคิดเรื่องของผู้ชายคนนั้น ..คุณแบล็ก

หลังจากที่เขาถ่ายรูปเสร็จ ออกมาก็พบว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว ไม่ได้ทิ้งข้อความอะไรไว้ ทำให้เขางงสุดๆ

หรือเพราะเขาถ่ายรูปนานเกินไป หนนี้เขาใช้กล้องโทรศัพท์ แสงไฟจากห้องน้ำช่วยให้ภาพดูดีที่คิด แสงนวลทำให้ภาพออกมาสวย เขาจึงหามุมถ่ายไปหลายเซ็ต เขาเลือกส่งภาพไปให้ แต่คุณแบล็กไม่ได้ตอบกลับมา เอาเข้าจริงฝ่ายนั้นยังไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ

หรือว่ารอนานเกินไป 

แต่ช่างเถอะ เขาไม่ควรเก็บมานอนคิดหาสาเหตุว่าเพราะอะไร  เอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์สีขาวออกมาเปิดข้อความในไลน์ มีทั้งจากคนที่บ้าน และแม่บ้านที่บ้านคอยเข้ามาดูแลอพาร์ทเม้นทุกๆหนึ่งเดือน เพราะความ ‘ไม่เข้าสังคม’ ‘ติดห้อง’ ของเขานั่นล่ะ
 
-เมื่อไหร่จะกลับบ้าน?

ปูรณ์จ้องมองข้อความในโทรศัพท์อย่างใช้ความคิด ทั้งที่เป็นประโยคคำถามง่ายๆ แต่สำหรับเขาแล้วเป็นคำถามที่ยากพอๆกับการออกไปนั่งรถเมล์ เขาย่นคิ้วอย่างไม่ชอบใจนัก

-ถ้าจะกลับ เดี๋ยวจะบอก

พิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆก่อนจะวางโทรศัพท์ลง 

น่าเบื่อแฮะ 

ปูรณ์เอื้อมหยิบโทรศัพท์สีแดง เช็คไอจีอีกรอบไร้ข้อความของคุณแบล็ก มีแต่ข้อความจากพวกขี้ตื้อ และเอฟซีภาพหวิวของเขาเท่านั้น ไร้วี่แววจากคุณแบล็ก

เขาลองไปเช็คแบล็กชีฟเลาจน์ที่อีกฝ่ายดูแลอยู่ในโซเชียลต่างๆดูแล้ว เหมือนว่าจะมีชื่อเสียงพอสมควร มันคงง่ายมากถ้าเขาแอบย่องไปส่องคุณแบล็กที่เลาจน์ แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ …

นอกจากไอจีและสไกป์แล้ว ปูรณ์ไม่ได้ให้ช่องทางการติดต่ออื่นๆกับคุณแบล็ก เขาต้องการความเป็นส่วนตัว อีกทั้งป้องกันไม่ให้เจอคนรู้จัก 

นานหลายนาที กว่าที่ปูรณ์จะพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำ สำรวจร่างกายของตนเองอยู่นาน ไม่ใช่ว่าผอมแห้งเกินไป เอียงตัวส่องกระจกเพื่อดูบั้นท้ายงามๆ เห็นรอยกดของเข็มขัดหนังที่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ที่ต้นขา เขานึกพิเรนทร์เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดลิ้นชักหยิบจีสตริงลูกไม้สีดำ เพิ่มลูกเล่นโดยมีแถบลูกไม้รัดต้นขา หยิบมาสวมช้าๆ ตามด้วยเสื้อยืดสีขาว

ไอ้โรคอยากโชว์มันกำเริบอีกแล้วสิ ถ่ายสตรอรี่ด้วยภาพครึ่งตัวพร้อมแคปชั่น ชอบไหม?

คุณแบล็กน่ะชอบสีดำ แถมมีลูกเล่นนิดๆหน่อยๆดูเซ็กซี่มากกว่าอ่อนหวาน เขาอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ก่อนเดินออกจากห้องไปยังเคาเตอร์ครัวที่อยู่โซนเดียวกับโซฟารับแขก

โทรศัพท์สั่นในมือ เขาใจเต้นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าใครวีดีโอแชทไอจีมา แต่นึกลังเล ไม่ได้รับสายจนกระทั่งมันดับไปเอง ปูรณ์แชทไปหาคุณแบล็กแทน

Babybae- มีอะไรเหรอครับ

Mr.black - ไม่มีอะไร

ปูรณ์อ่านข้อความแล้วย่นคิ้ว เขาเชื่อว่าที่อีกฝ่ายวีดีโอแชทมาหาก็เพราะสตอรรี่ที่เขาลงไปแน่ๆ

Babybae- เห็นรูปหรือยัง

Mr.black - รูปไหน?

คุณแบล็กนี่แกล้งมึนอีก เขากัดปากอย่างเผลอตัวจนเจ็บก่อนพิมพ์ตอบโต้

Babybae- รูปที่คุณขอไง ผมเลือกรูปดีๆตั้งหลายภาพ สวยไหม

Mr.black - เดี๋ยวโอนเงินให้

ปูรณ์ขมวดคิ้ว ไม่ได้ทวงเงินเสียหน่อย คิดไปคิดมาเขาก็หัวเราะ เหมือนว่าคุณแบล็กจะขี้น้อยใจนะเนี่ย

Babybae- แค่บอกว่าส่งรูปไปแล้ว ไม่เห็นคุณตอบกลับมา นึกว่าไม่เห็นเสียอีก

Mr.black - เห็นแล้ว

Babybae- แล้วรูปใหม่ล่ะ

Mr.black - อืม

Babybae- แค่อืมเหรอ

Mr.black - อืม…

กวนประสาทแต่เช้าเลย เขาลุกไปเปิดตู้เย็น มองหาของหวานสักอย่าง อาหารคาวที่ตุนไว้ใกล้หมดแล้วสิ ต้องทำลิสต์ไว้ให้แม่บ้านไปจ่ายตลาดให้อีก เขาหยิบแอปเปิ้ลเขียวออกมากัดดังกร๊วบ ความเย็นทำให้เสียวฟันเล็กน้อย เห็นยอดเงินเข้าอีกครั้งแล้วถอนหายใจ รู้สึกว่าเริ่มหมดสนุก เด็กหนุ่มเดินไปเสียบปั๊กกาน้ำร้อนเพื่อต้มกาแฟสักแก้ว หยิบขนมปังแผ่นมาใส่เครื่องปิ้งแล้วรอคอยให้สุก

เป็นกิจวัตรเรียบง่ายที่ทำทุกเช้าจนคุ้นชิน รอให้น้ำเดือด ตักผงกาแฟใส่แก้วเติมน้ำตาลสามช้อน รอขนมปังเด้งออกมา แล้วทาแยม ชงกาแฟจนกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วครัว จนท้องร้องดังโครกๆ ชีวิตอันเรียบง่ายไม่ต่างอะไรจากรูปลักษณ์ภายนอกของปูรณ์นัก

‘เขามาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะ’

จุดที่ว่าต้องมาคลั่งไคล้เครื่องประดับพวกนั้น พวกสายหนัง โดยเฉพาะ lag harness เขาจะชอบเป็นพิเศษ ก่อนหน้านั้นเขาก็แค่เด็กผู้ชายทั่วไป มีชีวิตน่าเบื่อๆไปเรียนแล้วก็กลับมาบ้าน อ่านหนังสือ ไม่ได้ออกไปสังสรรค์นัก แต่ช่วงเข้ามหาลัยถือเป็นวัยที่ได้ออกจากกรง เป็นวัยต่อต้าน เขาเจอสังคมใหม่ และได้รู้ว่าการทำตัวแบบไหนสามารถเป็นเปลือกห่อหุ้มเราได้

เริ่มต้น เขามีไอจีลับไว้คอยลงภาพที่คอยถ่ายเอง เขาชอบถ่ายภาพ  ปูรณ์ไม่ได้ประชดชีวิต ก็แค่เป็นความชอบ เขาชอบถ่ายรูป พอไม่ได้ออกไปข้างนอก เขาจะถ่ายอะไรได้นอกจากร่างกายของตัวเอง แต่นานๆไปเขามีความกล้าที่จะถ่ายรูปตัวเอง ทีแรกเป็นถ่ายแนวแฟชั่นมากกว่า

จากนั้นค่อยขยับมาเป็นแนววาบหวิว เขายังรับรีวิวพวกเสื้อผ้าแนว unisex และเครื่องประดับพวก body bondage พวกสายหนังดึงกางเกง เข็ดขัดหนังแบบต่างๆ หนักเข้าหน่อยคงเป็นจีสตริงผู้ชาย เน้นถ่ายด้านข้างมากกว่าด้านหลังและด้านหน้า แม้ว่าเอฟซีจะร้องขอให้ถ่ายด้านหลังมาให้ดู

บั้นท้ายของเขาคงเป็นที่ชื่นชอบจริงๆ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่มีคนช่างตื้อคอบไดเรคข้อความขอลวนลามตลอด แต่ก็นะในเมื่อเขาถ่ายภาพแนวนี้ก็ต้องมีคนแย่ๆเป็นธรรมดา

Mr.black มาติดตามเขาตอนไหนไม่รู้ จากที่คอยกดไลค์ ก็ขยับมาที่ไดเรคไอจี หนแรกไม่ใช่ว่าเรื่องการซื้อขายภาพวาบหวิว แต่เป็นบททักทายทั่วๆไป

Mr.black - ชอบถ่ายรูปแบบนี้เหรอ

Babybae- อือ ชอบ ถูกใจไหมล่ะ^^

 ปูรณ์อารมณ์ดี จึงหยอกล้อกับอีกฝ่าย แม้ว่าจะไม่เคยได้คุยกันมาก่อน เขาไม่ได้สนใจมาก แค่กำลังแต่งภาพในโน้ตบุ๊กอย่างตั้งใจ เป็นภาพเปลือยอกเห็นถึงช่วงต้นขาเพราะต้องการนำเสนอเสื้อคลุมลูกไม้ผืนบางแนวโกธิคกับจีสตริงสีดำ เขาสวม leg harness สายหนังรัดเอว ห้อยโซ่เล็กๆข้างสะโพกทั้งสองด้าน กับสายดึงกางเกงรัดที่ต้นขา

Mr.black - เหมาะกับหุ่นเธอดีนะ

Babybae- ขอบคุณครับ ^^

Mr.black - ถ้าไม่ได้เห็นด้านหน้า คิดว่าเป็นผู้หญิงซะอีก

ปูรณ์หน้าชาเล็กน้อย ก่อนจะเลิกสนใจข้อความจาก Mr.black เพื่อปรับแต่งรูปต่อ ครั้งนี้เขาเหลือให้เห็นแค่คาง ริมฝีปาก เป็นรูปด้านหน้า แน่นอนว่ามันเห็นเป้ากางเกง ปูรณ์คิดว่าถ้ามันมีมากเกินไปก็ออกจะอุจาดตา เลยเก็บๆไว้บ้าง ส่วนใหญ่คนที่ติดตามเขาเป็นผู้หญิงและเกย์ที่ชอบรูปร่างเล็กๆ ไม่มีกล้ามเนื้อโตๆแบบเขา 

หลังเลือกรูปเสร็จ เขาอัปลงในไอจีเสร็จ เช็คเรตติ้งสักพักก่อนหยิบโทรศัพท์มาดูข้อความ

Mr.black - แค่จะบอกว่าชอบ

ปูรณ์ยิ้มกริ่ม ส่งคำขอบคุณไปให้

   จากนั้นคุณแบล็กก็จะส่งข้อความมาคุยทุกครั้งตอนที่เขาอัปรูปใหม่หรือลงสตรอรี่ว่าจะถ่ายแนวนู้นแนวนี้  คุณแบล็กจะทักมาด้วยคำว่าเบบี๋ บีบี๋ ไม่ก็บี๋ ซึ่งเขาก็เห็นว่ามันน่ารักไม่หยอก เป็นคนอื่นจะคอยเซ้าซี้ถามชื่อเล่นของเขาจนต้องบล็อกไป และยังชอบส่งคำเยินยอหรือติเบาๆเกี่ยวกับรูปที่เขาลง บางครั้งก็ลืมเป้าหมายของเขาไปเหมือนกันว่าต้องการอะไรจากปูรณ์งั้นเหรอ

    Mr.black - ฉันว่าบี๋ถ่ายโป๊เกินไปนะ อีกหน่อยคงถ่ายนู้ด

Babybae- ถ่ายดีไหม เอาแบบเห็นแค่ตูด 

ปูรณ์เห็นว่าอีกฝ่ายอ่านแล้วไม่ตอบ เลยพิมพ์ต่อ

Babybae- แนวเซ็กซี่ก็พอน่า ถ่ายแบบเบลอๆ ผมใช้เทคนิคกล้องน่ะ

Mr.black - ก็ยังชอบถ่ายแนวนี้อยู่

Babybae- ก็ชอบ

Mr.black - อายุเท่าไหร่แล้วเรา ไม่กลัวคนเจอเหรอไง

คุณแบล็กชักทำตัวเหมือนผู้ปกครองเข้าไปทุกที

Babybae- ก็ยังเอ๊าะๆอยู่เลย

 ปูรณ์ไม่ได้ไปเรียน ส่วนมากจึงใช้เวลาถ่ายรูปในสถานที่ใกล้ๆกับอพาร์ทเม้นท์ แต่ไปในที่คนไม่พลุกพล่าน เขาเลือกช่วงเช้ามืดก่อนไก่ขัน ส่วนมากถ่ายรูปในสวนหลังอพาร์เมนท์ ถ่ายแคคตัสนอกระเบียงห้อง จริงๆแล้วเขาอยากจะสร้างเรือนเพาะชำเอาไว้เพาะต้นไม้ เขาชอบอะไรที่มันร่มรื่นและเงียบๆ มากกว่าความอึกทึก อย่างพวกคลับพวกบาร์ เลาจน์ของคุณแบล็กจึงไม่อยู่ในสายตาของเขาแม้แต่น้อย 

คุณแบล็กเป็นใครกัน? ดูเหมือนเขาอยากจะเข้าหาปูรณ์แต่ก็ไม่กล้าพอ

คืนหนึ่งเขาอัปสตรอรี่ใหม่ เป็นภาพนู้ดที่ไม่เห็นแม้แต่ใบหน้า มันเบลอมาก เพราะเขาตั้งกล้องถ่ายแบบหลุดโฟกัส เหมือนถูกถ่ายตอนที่เคลื่อนไหว แต่เป็นภาพนู้ด

Mr.black -  บี๋ รูปสวยนะ

การที่ปูรณ์ลงภาพนู้ดเบลอๆครั้งแรก ทำให้คุณแบล็กกล้าจ้างให้เขาถ่ายนู้ด เขาเลยตกลงเพราะเงิน อีกทั้งเพราะสนใจคุณแบล็กด้วย แต่รวมๆแล้วเขาให้ราคากับเงินมากกว่า เพราะคนที่บ้านไม่ค่อยจ่ายเงินตามนัด ต่อให้ไม่ขัดสนก็มีข้าวกิน แต่ปูรณ์ต้องการเลนส์กล้องและอุปกรณ์แต่งตัวอีกมาก เขาเคยถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่าหากมีโมเดลลิ่งมาติดต่อเขาจริง เขาจะกล้าไปเป็นนายแบบแนวเซ็กซี่เต็มตัวไหม? ทำงานแค่หลังกล้องเท่านั้น

แต่ปัญหาเด็กติดห้องนั่นทำให้เขาสะหลัดความคิดบ้าบอนี้ออกไป

หลังเตรียมอาหารเช้าเสร็จ ปูรณ์ถือถ้วยกาแฟกับขนมปังปิ้งออกมา พร้อมกับแอปเปิ้ลเขียวเดินออกไปนอกระเบียง นั่งลงที่เก้าอี้ผ้าใบ จ้องมองแสงแดดยามเช้า ทางซ้ายมือมีชั้นวางต้นไม้แน่นไปด้วยกระถางแคคตัส เขาซดกาแฟไปหลายอึก ก่อนหยิบโทรศัพท์มาเช็ค คุณแบล็กเงียบไปแล้ว เขาเริ่มเหงาหงอยเมื่อไม่มีเพื่อนเล่นด้วย

Babybae - อยากโทรมาไหม ผมกำลังเบื่อๆ

Mr.black - มาอารมณ์ไหน

Babybae - เดี๋ยวเปลี่ยนใจนะ

Mr.black - อืม

Babybae - เบอร์เดิม

ไม่ทันจะยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม โทรศัพท์สีแดงก็สั่น มีคนโทรเข้าเป็นเบอร์แปลกที่รู้ว่าเป็นใคร

“ฮัลโหล”

[ฉันเอง]

“...ว่าแต่ทำไมโทรมาเช้าจัง”

[ฉันตื่นนานแล้ว]

คำตอบของอีกฝ่ายทำให้เขาเหลือบมองนาฬิกาบนจอโทรศัพท์อย่างแปลกใจ นี่เพิ่งหกโมงครึ่งเอง

“เมื่อคืนคุณหายไปเฉย มีเรื่องด่วนหรือไง”

[เปล่าหรอก…]คนปลายตอบเรียบๆ ปูรณ์ย่นหน้าทันที ก่อนจะพูดอย่างที่คิด

“อ้าว อุตสาห์รอ”

[เธอรอ]

“ก็ผมแค่ไปถ่ายรูป นึกว่าคุณจะอยากคุยต่อ”เขาอธิบาย เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมให้ปิดกล้อง แสดงว่าต้องรอคอยให้เขาถ่ายรูปเสร็จ

[แค่ทำธุระ แล้วก็อาบน้ำ]

ปูรณ์ชะงัก...นึกใตร่ตรองอยู่นานจนหัวเราะออกมา จู่ๆก็นึกจินตนาการว่าคุณแบล็กเอาภาพของเขาไปทำอนาจารแน่ๆ ใบหน้าเด็กหนุ่มมีรอยแดงเล็กน้อย

[หึๆ ทำอะไรอยู่]

“ไม่ได้ทำอะไร” ปูรณ์ตอบ ขณะที่ปากยังขบเคี้ยวขนมปังไปเรื่อยๆ จนปลายสายหัวเราะในลำคอ เขาจึงหยุด วางแผ่นขนมปังที่เหลืออีกตั้งครึ่งแผ่งลงบนจาน ดูดนิ้วที่ติดแยมอย่างเคยชิน

“ผมออกมานั่งนอกระเบียง ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วย”เขาทำเสียงตื่นเต้น เหลียวมองไปยังตึกข้างๆแต่ไม่เห็นอะไร อาคารฝั่งตรงข้ามก็ดูเงียบสงบ เพราะยังเช้าอยู่จึงไม่มีความเคลื่อนไหวมาก

[ฉันควรเชื่อเหรอ]

“ใส่กางเกงน่ะ” ปูรณ์ว่ายิ้มๆ ก้มมองหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ใช้มือลากผ่านผิวเนื้อตรงนั้นเบาๆ คนปลายสายทำเสียงขึ้นจมูกเหมือนว่าหัวเราะ

[ตัวล่าสุดน่ะเหรอ]

“อืม อยากดูไหมครับ”เขาว่า ลากมืออยู่บนเนื้อผ้าลูกไม้สีดำบางๆเกี่ยวขอบขอบกางเกงไปมา เอาเข้าจริงเขาไม่คิดจะมีอารมณ์ในที่แจ้ง แต่พอได้ยินเสียงต่ำๆของคุณแบล็กแล้วนึกหวั่นไหวเล็กน้อย

[แปลว่าเธอไม่ใส่กางเกง?]

“ฮ่ะๆ ไม่มีคนเห็นหรอก”

[เธอชอบโชว์บ่อยไปนะ]

“แล้วชอบไหมครับ”ปูรณ์ถามเสียงเบา อยากฟังคำตอบจากอีกฝ่าย สุดท้ายมือข้างซ้ายก็หลุดเข้าไปในจีสตริงจนได้ รู้สึกถึงเชือกเส้นน้อยทางด้านหลังมันรัดตึงขึ้นมา อีกฝั่งเงียบไปครู่ก่อนจะตอบพร้อมเสียงหายใจ 

[ชอบ]

“นั่นไง ผมเลือกสีดำเพราะคุณเลยนะ”

[จริงเหรอ]

“อือ สีดำน่ะ…”เหมือนคุณแบล็กไง เขาเอนหลังไปกับเก้าอี้ผ้าใบ อากาศตอนเช้าดูแจ่มใส แม้ว่าเริ่มจะมีแสงสว่างจ้ามากขึ้นจนระคายผิว  จู่ๆนึกถึงตอนที่คุณแบล็กในวีดีโอคอล เขาอาจจะบ้าไปแล้วที่เห็นเสื้อเชิ้ตตึงๆนั่นแล้วรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา มือข้างเดิมล้วงต่ำลงจนสัมผัสความอุ่นร้อนของตัวเอง ไอ้นั่นมันรุ่มๆอยู่ในมือ

[เธอทำอะไร]

“เปล่า”ปูรณ์ได้สติ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปล่อยมืออีกข้างจากจีสตริง เหงื่อซึมที่ใบหน้าเล็กน้อย เขาขยับมานั่งให้ถนัดขึ้น สายตามองไปกระถางแคคตัสแทน

“คุณอยู่ที่เลาจน์ตลอดเลยเหรอไง ผมแวะไปได้หรือเปล่าล่ะ”

[มาสิ ถ้าเธอกล้า] คุณแบล็กหัวเราะ น้ำเสียงแฝงความเชิญชวน

ปูรณ์ตาวาวเมื่อโดนท้าทาย แม้ว่าใจอยากจะแล่นไปหาก็เถอะ แต่เขาไม่อยากออกไปเจอผู้คนด้านนอก มันทำให้อยากร้อนๆหนาวๆ...เขาพูดจริงนะ

“เป็นเลาจน์แบบไหน ผู้หญิงหรือผู้ชาย?” เขานึกอะไรแปลกๆขึ้นมา บางทีอาจมีบริการพิเศษในชั้นวีไอพี

[เป็นแค่เลาจน์ ]

“อ๋อ”

[ไม่ใช่แบบที่เธอคิดแน่ๆ]

เขาหัวเราะ คนๆนี้ทำเป็นรู้ใจเขาไปได้

“...คุณไม่ต้องจ่ายเงินให้ผมแล้วนะ”ปูรณ์ใช้น้ำเสียงจริงจัง เอื้อมไปถือถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ คนปลายสายเงียบไปก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยตามฟอร์ม

[ทำไม จะเลิกถ่ายหรือไง]

“อืม”

ปลายสายเงียบอีกครั้ง เขาจึงรู้สึกสนุก จึงพูดต่อ “ผมจะถ่ายก็ต่อเมื่ออยากถ่ายเท่านั้นแหละ” เขาจะไม่ถ่ายแบบฟุ่มเฟือยเกินไป อีกทั้งการแลกเงินจากคุณแบล็กมันทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายง่ายๆ

[ดี จะได้ไม่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว]

“คุณชื่ออะไร”ปูรณ์ใช้โอกาสที่อีกฝ่ายเผลอ ถามในสิ่งที่อยากรู้ เขาอยากเรียกชื่ออีกฝ่ายบ้าง เหมือนที่คุณแบล็กเรียกว่าบี๋

[เธอล่ะ]

เขากัดปากแต่ไม่ตอบ มีความเงียบเกิดขึ้นช่วงหนึ่ง

[ฉันไม่บอกเธอไม่บอก ]

“เฮ้อ น่าเบื่อ”

[ไปเรียนสิ]

“รู้ได้ไง”เขาเด้งตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะพาสภาพกึ่งเปลือยของตัวเองเข้าไปในห้อง รู้สึกใจหายไปวูบหนึ่งเมื่อคุณแบล็กเอ่ยถึงเรื่องเรียน เขาดรอปเรียนตอนปีหนึ่ง กระทั่งตอนนี้ผ่านมาสองปีแล้วก็ยังไม่ได้กลับไปเรียน บางทีเขาอาจไปสอบที่ใหม่แทน 

[เด็กแบบเธอคงไม่ใช่เด็กเรียนแน่ๆ]

“รู้ได้ไง ผมแค่ดรอปไว้”

[ทำไมล่ะ]

“มีเรื่องนิดหน่อย…”เขาตอบเลี่ยงๆ ไม่อยากพูดถึงเรื่องไม่ดีนัก อาจเพราะเขาที่มันไม่ดีเอง

[มีเพื่อนรึเปล่า]

“ทำไมครับจะเสนอตัวเป็นเพื่อนผมเหรอไง”

[ฉันไม่เป็นเพื่อนกับเด็กอย่างเธอหรอก ]

“ฮ่ะๆอยากเป็นอย่างอื่นน่ะสิ”ปูรณ์แซวไปแบบนั้น แต่เขารู้เจตนาของคุณแบล็ก มาตีสนิทเขาก็เพราะเป้าหมายเรื่องเซ็กส์ แม้ว่าเขาจะไม่ถือเรื่องพวกนี้ก็เถอะ แต่กับคุณแบล็กเนี่ย นอกจากเสียงและใบหน้า เขายังไม่เคยเห็นเนื้อตัวของอีกฝ่าย ไม่แน่ พอได้เห็นอะไรๆ เขาอาจจะเปลี่ยนใจ

[วันหลังแวะมาเลาจ์ฉันสิ จะได้พาทัวร์]

“อืม ถ้าไปจะบอก”ใครจะบอกกันล่ะ

[ฉันต้องวางแล้ว]

“ได้”

ปูรณ์วางสาย พลางคิดทบทวนคำพูดของคุณแบล็กวนไปมา เด็กแบบเธอ เด็กแบบปูรณ์นี่มันเป็นยังไงกัน เขาย่นคิ้ว เขายังนึกตลกอยู่บ้าง หากว่าคุณแบล็กเดินสวนกันบนถนนก็คงไม่มีทางรู้หรอกว่าเด็กแบบปูรณ์จะเป็นเหมือนในไอจีที่ชอบโชว์ เขามันก็แค่เด็กธรรมดา หน้าตาจืดๆ

แต่เขาค่อนข้างตกใจที่อีกฝ่ายรู้ว่าเขาไม่ได้เรียน อาจเป็นแค่การเดาสุ่ม แต่ก็ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาเหมือนกัน

หวังว่าคุณแบล็กจะไม่ไปตามรอยเจ้าของเบอร์โทรนี้หรอกนะ

*

*

ช่วงเย็นแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดอพาร์ทเม้นท์ตามตาราง เว้นแค่ห้องนอนที่เขาไม่ให้เข้าไป เพราะความคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆ ปูรณ์จึงให้กุญแจสำรองป้านิดแกไว้ ระหว่างที่อีกฝ่ายสาละวนกับการนำของสด ผลไม้และของว่างอื่นๆเข้าตู้เย็นหลังเคลียร์ของหมดอายุออกไป

ปูรณ์ทำได้แค่นั่งมองบนโซฟา เปิดสารคดีดูไปเพลินๆแต่ไม่มีสมาธินัก เวลาที่ป้านิดมา ก็ชอบเล่าถึงคนที่บ้านบ่อยๆ เขาจึงไม่ชอบ

“ได้ออกไปข้างนอกบ้างไหมคะคุณหนู”

“ไม่ค่อยหรอก”ปูรณ์ตอบช้าๆ ขณะที่ป้านิดเงยมองเขาก่อนจะเอ่ยด้วยความหวังดี

“ออกไปสูดอากาศไปเที่ยวบ้างนะคะ จะได้ไม่เบื่อเอา”

เขาไม่ตอบตาจ้องสารคดีบนจอโทรศัศน์โดยไม่รู้เรื่องนัก เพราะสนใจแต่ความเคลื่อนไหวของแม่บ้าน

“อยากให้ป้าทำอาหารให้ไหมคะ คุณหนูอยากทานอะไร”

“...แม่ให้มาดูผมเหรอ”

“เปล่าค่ะ”

“ข้าวผัดกะเพราคลุก หมูยอทอด”ของโปรดของเขา นึกแล้วท้องก็ร้องโครกอีกรอบ ทั้งวันเขากินแค่ขนมปังปิ้งไปสองแผ่น นอกจากนั้นก็เป็นพวกขนมขบเคี้ยว

“คุณหนูไม่ได้ทานข้าวกลางวันเหรอคะ”เธอถามอย่างตกใจ เขาแค่ไหวไหล่

“อือ ไม่ค่อยหิวกินขนมปังไปแล้วครับ”

“ให้ป้ามาทำอาหารให้ดีไหมคะ คุณหนูจะได้กินอาหารครบสามมื้อ แล้วก็ไม่ต้องปล่อยให้ของหมดอายุ ผักผลไม้จะได้ไม่เน่า”

“ไม่ต้อง ไม่อยากให้ใครรบกวนครับ”ปูรณ์ตอบนิ่งๆ ระหว่างที่อีกฝ่ายทำอาหาร เขาจึงออกไปนอกระเบียง เพื่อรดน้ำแคคตัส ใช้ฟ็อกกี้ผสมปุ๋ยแบบเจือจางออกมาฉีดเบาๆ หนสุดท้ายที่ออกมารดน้ำก็ผ่านหลายสัปดาห์แล้ว ยังดีที่ดินไม่แห้งไปเสียก่อน 

เขาเหลือบไปเห็นกระถางแคคตัสหูกระต่าย(มิกกี้เมาส์)ที่แตกหน่อมาด้านบน  เขาหยิบออกมามองกระถางเซรามิกสีดำสำรวจ จำไม่ได้แล้วว่าซื้อกระถางพวกนี้ซื้อมาจากที่ไหน แม่บ้านเป็นคนจัดหามาให้

ปูรณ์นำกลับเข้ามาได้ในเพราะจะตัดแบ่งเพาะพันธุ์ลงกระถางใหม่ ไม่ให้มันแตกหน่อเยอะเกินไป พอกลับเข้ามาในห้อง กลิ่นข้าวกระเพราคลุกหอมฉุยเร่งให้เกินไปหาที่เคาเตอร์ครัว เขาวางเจ้าแคคตัสลงบนโต๊ะ

“อย่าลืมโทรหาที่บ้านบ้างนะคะ แล้วคุณหนูมีเงินพอใช้หรือเปล่าคะ ป้าจะได้ไปพูดกับ…”เธอเอ่ยอย่างกังวล ไม่ทันได้พูดจบ เขาเลยรีบตัดบทก่อนที่จะต้องพูดกันยาวยืด

“ไม่ต้องหรอก ผมมีน่า”

“...แอบขอคุณท่านเหรอคะ”

“ยังไงก็ขอบคุณมากครับ”ปูรณ์ไม่ตอบ แค่ขอบคุณไปตามเรื่องเดินไปนั่งที่โต๊ะ ตรงหน้ามีจานข้าวกะเพราคลุกพร้อมกับหมูยอทอด น้ำซุปร้อนหนึ่งถ้วย เขาไม่สนใจสายตาของแม่บ้าน แค่ตักข้าวร้อนๆใส่ปาก รสเผ็ดตั้งแต่คำแรกจนทำให้เขาสูดปาก หันไปดื่มน้ำแก้เผ็ด ระหว่างนั้นแม่บ้านทำแค่ถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องครัวไปเงียบๆ

ตามมาด้วยเสียงประตูปิดพร้อมเซนเซอร์ล็อกดังขึ้น เขานิ่งงัน คงไม่ให้ใครมาวุ่นวายอีกนะ

เขาก้มมองข้าวในจาน หันไปมองที่โต๊ะยังมีข้าวกะเพราในกล่องพลาสติก มากพอสำหรับอุ่นทานได้อีกมื้อ

เฮ้อ ทำไมต้องมาทำดีมากกว่าแม่ด้วยก็ไม่รู้ เขาตักข้าวใส่ปากอีก รสชาติอร่อยเป็นกะเพราของแท้

ปูรณ์หยิบโทรศัพท์สีขาวมาเช็ค มีข้อความจากเพื่อนในกลุ่มสมัยปีหนึ่ง เขาไม่สนใจ ปัดออกไปให้พ้นตา

เข้าไปที่เฟสส่วนตัวเห็นภาพคนๆหนึ่งผ่านหน้าฟีดแล้วชะงักกึก ความรู้สึกหนึ่งมันตีตื้นขึ้นมา อาการมวนท้องกระตุ้นให้ลุกผลีผลามไปที่อ่างล้างจานก่อนโก่งคออ้วกออกมาหลายรอบจนแสบคอแสบจมูกไปหมดเพราะรสอาเจียน เขาเช็ดจมูก เปิดน้ำไล่คราบสกปรกออก

ยังอยู่อีกเหรอ…

ปูรณ์ยื่นมือไปล้างให้สะอาด ก่อนล้างหน้าอีกรอบ เขาเดินมาเก็บจานไม่รู้สึกอยากอาหารอีก เขาเก็บกล่องข้าวใส่ตู้เย็น หยิบชมพูหั่นฉีกในถุงออกมากิน

ปูรณ์เดินกลับเข้าไปในห้องนอน ใช้เวลาอาบน้ำอยู่นาน อาจเพราะมีเรื่องให้หัวเสีย จากนั้นจึงออกมาเปิดโน้ตบุ๊ก เข้าไปส่องที่เลาจน์ของคุณแบล็กในรีวิว เหมือนสถานบันเทิงทั่วๆไป ที่น่าสนใจคงเป็นชั้นสองสำหรับวีไอพี เป็นห้องส่วนตัวไว้ร้องเพลงและดื่ม มีเด็ก prสวยๆคอยบริการ

ทำไมคุณแบล็กถึงมาติดต่อเขานะ รสนิยมแบบอีกฝ่ายก็น่าจะหาได้ ไม่ใช่อะไรที่ดำมืด คงไม่ถึงขั้นbdsm ดูเหมือนว่าคุณแบล็กจะชอบเครื่องประดับของเขา พวกสายหนังแบบต่างๆ นอกจากนู้ดคราวนั้นก็เป็นแค่ภาพไม่เห็นหน้า

ช่วงค่ำเวลาเดิม คุณแบล็กวีดีดีโอคอลมาตามปกติ

ภาพบนจอปรากฎช่วงไหล่ของคุณแบล็ก อีกฝ่ายยังสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ฉากหลังเป็นห้องสีขาว เหมือนว่านั่งบนโซฟาสีแดงต่างจากทุกครั้ง เขากวาดตามองอย่างแปลกใจ

“เปลี่ยนที่เหรอ”

“อยู่ที่เลาจน์น่ะ ...เธอเป็นอะไร”

“ห๋า อะไรนะครับ”ปูรณ์ไม่เข้าใจ เมื่อเห็นใบหน้าของคุณแบล็กขยับเข้ามาใกล้จอภาพ เขาถอยห่าง อีกฝ่ายชี้มือมาที่เขา

“จมูกแดงๆนะ”อีกฝ่ายถามนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องผ่านหน้าจอโน้ตบุ๊ก พอทำสีตาดุๆแบบนี้แล้วทำให้ใบหน้าคมเข้มออกไปทางตาลุงขี้โมโหไปเลย ปูรณ์ยังทำกลบเกลื่อน ชำเลืองมองไปที่โทรศัพท์สีขาวเห็นแจ้งเตือนไลน์เด้งขึ้นมารัวๆ แต่ไม่สนใจนัก

“แสงไฟละมั้ง”

“ตาฉันไม่ได้บอดนี่ ฉันจำร่างกายเธอได้”

คำพูดของคุณแบล็กทำให้ชะงักกึก แหม ถ้าได้เป็นแฟนคงรักตายเลย เขาไม่รู้อายุของอีกฝ่าย แต่เดาจากน้ำเสียง รูปร่าง คงสามสิบอัพล่ะมั้ง ในขณะที่เขาอายุเพิ่งย่างสิบเก้าเท่านั้น

“เว้นจมูก”เขาหัวเราะ แต่ว่าไม่ได้ขำไปด้วย จมูกเขาแดงเพราะอ้วกจนแสบจมูก แต่ที่มันแดงจนเจ็บก็เพราะไปฟูมฟายมา เหมือนเขาเป็นบ้าไปชั่วขณะ

“โชว์หน้าสิ”คำพูดห้วนๆดังผ่านหูทำเอาขนอ่อนลุกไปด้วย ทำไมต้องอยากเห็นหน้าเห็นตาเขาขนาดนี้นะ ถ้าเกิดผิดหวังจะทำยังไง บล็อกไอจีและเบอร์โอรแล้วหายจ้อยน่ะเหรอ

“อย่าคาดหวังสูงล่ะคุณแบล็ก”

“ทำไมล่ะ กลัวอะไร ฉันไม่ใช่คนโรคจิตนะ”คำตอบของฝั่งนั้นทำให้เขาผุดยิ้ม ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะกลัวคุณแบล็กหน่อยๆ เพราะอีกฝ่ายเป็นประเภทมีรสนิยมพิเศษ ที่คล้ายคลึงกัน

“อืม...ไม่รู้สิ”ปูรณ์ขยับไปใกล้หน้าจอมากขึ้น แต่ภาพในจอเห็นแค่ช่วงไหล่และลำคอเท่านั้น วันนี้เขาสวมเสื้อและจีสตริงตัวเดิม เผื่อว่าจะหาโอกาสโชว์คุณแบล็กก่อนปิดสไกป์

“บี๋ เธอบอกว่าเบื่อไม่ใช่เหรอ”

“คุณจะทำให้ผมหายเหงาหรือไง”ปูรณ์แกล้งถาม จ้องมองคนในจอภาพไม่กะพริบ ร่างของชายหนุ่มไม่ขยับไหว แค่วางมือเท้าคาง จนเห็นสันกรามคมชัด เขาแกล้งยื่นมือไปลูบหน้าจอ เสียงขบขันดังมาจากอีกฝ่าย

“...ไม่ลองไม่รู้”

“ทำอะไรดีล่ะครับ”

“...เสียดายที่เธอไม่มาเลาจน์ ฉันจะได้ทำให้เธอหายเบื่อ” 

“อืม…” ปูรณ์ลังเล รู้ตัวว่าคงทำไมได้แน่ๆ “อย่างอื่นล่ะ”

“จีสตริงยังอยู่ไหม”คุณแบล็กถาม ทำเอาเขาวาบหวิวไม่น้อย

“อยู่บนตัวผมนี่แหละ”ปูรณ์ยิ้มจนเห็นรอยบุ๋มที่แก้มซ้าย หากว่าคุณแบล็กได้เห็นรอยยิ้มนี้คงดีไม่น้อย

“นอกจากเซ็กส์ที่เธอไม่ได้ต้องการ ถ้าเป็นการแสดงล่ะ…”

“แสดง ฮ่าๆ อยากให้ผมรับบทดาวโป๊เหรอ”ปูรณ์ชะงักไปบ้าง แต่นึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านั้นมันก็เป็นไปได้ บางทีอีกฝ่ายอยากให้เขารับ role play อะไรสักอย่าง

“เปล่า แค่..”

ปูรณ์ไหวไหล่ปรับกล้องใหม่ ถอดกางเกงขาสั้นลงจนเหลือแต่จีสตริงตัวเดิม “เห็นชัดหรือยัง”เขาขยับไปใกล้หน้าจอมากขึ้น

“อืม”คุณแบล็กส่งเสียงในลำคอ อีกฝ่ายเปลี่ยนท่านั่งจนไม่เห็นใบหน้า เห็นแค่ช่วงลำคอและช่วงไหล่ ปูรณ์เลื่อนมือลงไปเกี่ยวขอบจีสตริงเนื้อบางจนมองเห็นผิวเนื้อขาว ก่อนจะถอดลงมาแค่ครึ่งเดียว

“อยากให้ผมทำอะไร”เขาเอ่ยเบาหวิว หัวใจเต้นโครมคราม เหงื่อไหลผ่านแผ่นหลังเพราะอาการตื่นเต้น

“ช่วยตัวเอง”

ปูรณ์สั่นสะท้าน นึกๆดูแล้วเขาห่างหายจากเรื่องเซ็กส์ไปนานปีแล้ว พอได้คุยกับคุณแบล็กเขาชักวกวนเกี่ยวกับเรื่องใต้สะดือบ่อย อาการอยากที่แท้จริงมันแบบนี้นี่เอง เขาต้องยอมรับอย่างหน้าด้านๆว่าอยากมีเซ็กส์ความคิดนี้เพิ่งผุดมาหลังตอนที่คุยโทรศัพท์กับอีกฝ่าย

“คุณล่ะ”เขาถามเสียงต่ำๆ

“ได้สิ ฉันจะทำพร้อมเธอ อย่าถอดหูฟังล่ะ”คุณแบล็กเอ่ยได้น่าตี ฝ่ายนั้นขยับถอยออกห่าง จนเห็นครึ่งตัว หลังพิงกับโซฟาสีแดงด้วยท่าทีผ่อนคลาย

“ผมถอดแล้วนะ”เขายิ้ม ดึงจีสตริงลงมาถึงต้นขา เป็นครั้งแรกที่เขากล้าเปิดเผยต่อหน้าคนแปลกหน้า เขาจัดคุณแบล็กไว้ที่ประเภทนี้ก็แล้วกัน

 สองตาจ้องมองจอภาพ ขณะที่คุณแบล็กเคลื่อนไหวเช่นเดียวกัน มือหนาปลดซิปกางเกงลง จัดการปราการที่ขวางกั้นออกง่ายๆถอดทั้งไว้แค่ครึ่งขา เขาได้ยินเสียงลมหายใจหนักหน่วงดังราวกระซิบอยู่ในหู

ปูรณ์กลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเนื้อตัววูบวาบเมื่อเห็นส่วนนั้นกำลังดุดันบนหน้าจอ มันกำลังโอดโฉมอยู่ตรงหน้า หนำซ้ำยังพร้อมเต็มที่ นึกดูแล้วว่าคุณแบล็กไปอารมณ์ขึ้นมาได้ตอนไหน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-04-2019 18:07:21 โดย รินดาwดาริน »

ออฟไลน์ รินดาwดาริน

  • OnTop&N'Song
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-2
“น่าเสียดายที่ผมไปหาคุณไม่ได้”ระหว่างนั้นเขาเอ่ยเสียงอ่อนลง ทว่าเร่งเร้า มือข้างถนัดกุมกอบความร้อนรุ่มตรงกลาง เขาค่อยๆจัดการกับความดึงดันของตัวเอง เน้นย้ำที่ส่วนปลาย จินตนาการว่าหากส่วนนี้ไปอยู่ในปากของคุณแบล็กจะเป็นยังไง เขาจึงกระตุ้นมือเร็วขึ้น ได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่ายชัดเจน

มือข้างถนัดเร่งจังหวะ เขาเห็นของดีจากคุณแบล็ก ความเป็นชายแข็งขื่นในมือ ชักเข้าออกถี่ๆ ส่วนปลายสีเนื้อดูน่ากลัวไม่น้อย

“ถ้าอยู่ใกล้บี๋จะดูดให้คุณเอง”ปูรณ์เอ่ยเสียงพร่า แค่ประโยคเดียวเหมือนทำให้อีกฝ่ายถูกเร่งเร้า จังหวะที่ขยับดูจะเร็วขึ้นตามด้วยเสียงหอบกระเส่า หน้าท้องแกร่งเห็นกล้ามเนื้อชัดเจน สร้างความปั่นป่วนที่ท้องน้อยตีขึ้นมาถึงหน้าอก มือของปูรณ์เร่งจังหวะ หลับตาจินตานาการว่าคุณแบล็กเอารูปเขาไปทำอะไร ก็ยิ่งสร้างความหวาบหวิวไปทั่งร่าง อุ่นวาบไปถึงปลายเท้า มืออีกข้างของปูรณ์ยันขอบโต๊ะเอาไว้

“อา เสียดาย ไม่งั้นฉันคงเอาเธอไปแล้ว”

เขากลั้นเสียงครางของตัวเองไว้ เมื่อภาพในหัวหลังไหลไปพร้อมกับใบหน้าของผู้ชายในชุดสีดำ เจ้าโลกของอีกฝ่ายรุกเร้ามาที่ตัวเขาแรงๆคงสะใจดี เขานึกภาพออกคงซาบซ่านไม่น้อยหากได้สวมเครื่องประดับที่เขาชอบไปด้วย

ปูรณ์ปรือตามองภาพตรงหน้า อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้เขาเห็นแค่ส่วนหน้าท้องกับส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่ายแบบเต็มจอ มือที่กำรอบชักเข้าออกช้าลง เขาเห็นว่าหน้าท้องของคุณแบล็กมีกล้ามเนื้อแน่น กับไรขนที่ดูเซ็กซี่

“คุณจะแตกหรือยัง...”

“อืม”อีกฝ่ายแค่คำรามในคอ

ปูรณ์รู้ว่าอะไรจะทำให้คุณแบล็กทนไม่ไหว อีกฝ่ายมีความอยากล้นปรี่ มากกว่าเขาแน่ๆ “อยากปล่อยในตัวผมไหม …

“อ๊ะ...” เขาครางเฮือกเมื่อปล่อยความสุขออกมา ทั้งร่างหอบแฮ่ก เขาลูบมือไปทั่วความแข็งร้อนที่ยังไม่คลายตัว หลับตาแน่น มือข้างนั้นเปรอะเปื้อนของเหลว ร่างกายเบาหวิว เขาหยิบทิชชูออกมาเช็ดให้สะอาด สวมกางเกงตามปกติ บนจอโน้ตบุ๊ก คุณแบล็กหายไปจากจอภาพเหลือแต่โซฟาสีแดง

“อยู่หรือเปล่า”ปูรณ์ถาม ก่อนจะเรียกอีกฝ่ายอยู่หลายรอบ รอไม่นานมีเสียงกุกกักดังขึ้น จากนั้นร่างของคุณแบล็กก็เข้ามาในจอภาพ

“...ไปห้องน้ำมา”ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงขาสั้นนั่งบนโซฟา ใบหน้าคมคายกลับสู่ความสงบ เมื่อครู่ก่อนเขาไม่ได้มองเพราะมัวแต่หลับตา ไม่ได้เห็นคุณแบล็กผงาดแบบเต็มที่

“แอบอัดวีดีโอไว้หรือเปล่า”ปูรณ์แกล้งถาม หัวเราะเบาๆ อีกฝ่ายเลิกคิ้วดกดำสูง ก่อนเท้าคางมองหน้าจอ สายตาหลุบต่ำอยู่ไม่ห่างจากเขา แค่นิ้วเดียวแต่ความจริงเราต่างอยู่ห่างกันเป็นโยชน์

เขาชอบช่วงไหล่แข็งแกร่งอีกฝ่าย

“ให้ฉันไปหาเธอไหมล่ะ”

อา...นั่นน่ากลัวเกินไป ปูรณ์หัวเราะเบา นึกถึงคำกระเส่าของอีกฝ่าย เกรงว่าถ้าเจอกันเมื่อไหร่คงถูกฟันแหงๆ

“คุณจะคุกคามผม”

“ไม่หรอก ฉันชอบเธอนะบี๋”

เขายิ้ม เบบี๋นี่ทำให้เขาจักจี้ที่หัวใจ เขาเกาจมูกปรับกล้องให้กลับมาโฟกัสที่คางและริมฝีปาก

“หายเบื่อบ้างไหมล่ะ”

“อืม...ก็ตื่นเต้นดี”ปูรณ์ตอบไปตามตรงเพราะเมื่อครู่นี้ที่แตกง่ายก็เพราะตื่นเต้นและจินตานาการล้วนๆ ขณะที่คนอีกฝั่งขยับเข้ามาใกล้ จนเห็นใบหน้าชัดเจน ดวงตาคมสีดำจ้องมองอยู่นาน เห็นแววอบอุ่นในนั้น

“ฉันโทรไปก่อนนอนได้ไหม”

“ทำไมครับ”ปูรณ์สงสัย ใบหน้ามีรอยยิ้ม

“แค่จะบอกฝันดี”น้ำเสียงของคุณแบล็กดูจริงใจ จนปูรณ์นิ่งงันไป จังหวะหัวใจเต้นถี่ขึ้น เขาลูบคางอย่างครุ่นคิด อนุญาตดีไหม ถ้าหากว่าแหกกฎไปหนึ่งข้อ เรื่องอื่นๆก็คงตามมา นี่ก็แหกกฎไปหลายข้อแล้วด้วย ‘ยังจะคิดมากอีกเหรอ’

“อยากบอกแค่ฝันดีจริงเหรอครับ”ปูรณ์แซว

“ถ้าอยากให้มากกว่านั้นก็ไม่ว่าอะไร”อีกฝ่ายผุดยิ้มออกมาทำให้ใบหน้าดูอ่อนโยนขึ้น ผมด้านหน้าถูกปัดไปด้านบน

“อืม ตามใจ ผมก็เข้านอนเร็วจะตาย”

“กี่ทุ่ม”

“สี่ทุ่ม”เขาตอบ

“โกหก”

“ก็จริงนี่ ไม่ได้มีอะไรทำเป็นพิเศษ”

ปูรร์คิดหาเหตุผลที่ยอมตกลงง่ายๆ คงเพราะเขาอยู่คนเดียวมานาน แม้ว่าไม่ได้อยากได้คุณแบล็กมาเป็นแค่เพื่อน แต่เขาก็เหงาหน่อยๆ มาทบทวนดูแล้วนานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ออกไปข้างนอก ออกไปสูดอากาศสดชื่นที่ไหนสักแห่ง

“ราเชน”

“อะไรนะ”เขาตามไม่ทัน และได้ยินไม่ชัด ใบหน้าหล่อเหลาของคนในจอภาพนิ่งไป ก่อนจะขยับปากอีกรอบ

“ชื่อราเชน”

ปูรณ์ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมบอกชื่อง่ายๆ เขาอึ้ง คิดอยากบอกชื่ออีกฝ่ายกลับ แต่ยังไม่มั่นใจ

“เรียกผมว่าเบบี๋ไปก่อนแล้วกัน”

อีกฝ่ายแค่ไหวไหล่ ไม่ได้มีสีหน้าผิดหวังอะไร แต่ยังจับจ้องมองมาไม่ละสายตา

“อยากคุยกับฉันเมื่อไหร่ก็โทรมา ถ้าอยากเจอก็มาหาที่เลาจน์ แค่บอกว่ามาหาฉันก็มีคนพาเข้ามาพบฉันแล้ว”

แม้จะได้ยินความหวังดีจากอีกฝ่าย แต่ปูรณ์ก็ยังไม่กล้า เขาเป็นแค่เด็กที่มีห้องสี่เหลี่ยมเป็นโลกของตัวเองมาสองปีเต็มๆ การออกไปข้างนอกเป็นเรื่องยาก หากเป็นไปได้เขาก็อยากไปเจอคุณแบล็ก ไม่ใช่เพื่อเซ็กส์ แต่แค่อยากเจอตัว อยากสัมผัสตัวตนจริงๆของอีกฝ่าย

“ขอบคุณครับ”ปูรณ์ตอบ ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายจนเห็นลักยิ้มที่แก้ม การวีดีโอคอลวันนี้จบลงด้วยการเสียน้ำไป แต่ก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่ หลังจากที่ไปอาบน้ำชำระร่างกายจนเสร็จเขาเตรียมเข้านอน

คุณแบล็กโทรมาหาเขาอย่างที่บอกไว้จริงๆ ก่อนเวลาสี่ทุ่มอีกด้วย ขณะที่มีแจ้งเตือนจากโทรศัพท์สีขาวไม่หยุด

“ฮัลโหล”

“จะนอนแล้วหรือยัง”

“ใกล้แล้วครับ นอนบนเตียง”เขาเซลฟี่ตัวเองที่นอนบนหมอน ห่มผ้าคลุมถึงอก ก่อนจะส่งรูปไปให้คุณแบล็กเขาใส่สติกเกอร์แปะหน้าไปด้วย ปูรณ์ใช้โทรศัพท์สีขาวส่งรูปไปให้ไม่ทันจะเปิดไอจี ตาเหลือบมองไลน์ที่แจ้งเตือนอยู่ ลองเลื่อนดูผ่าน เห็นข้อความแล้วตกใจไม่น้อย

“แป๊ปนะครับ”เขาบอกคนในสาย

“เป็นอะไร...”

ปูรณ์ลุกขึ้นนั่งเปิดไลน์อ่านซ้ำๆ เพราะนึกว่าตาฝาด

-ป้านิดจะไม่ไปดูแลแกแล้ว เงินเดือนป้า แกก็ไม่จ่ายให้ ใช้เงินคนที่บ้าน ป้าบอกว่าแกบอกว่ามีเงินนี่ เบอร์พร้อมเพย์ที่แกใช้ถูกปิดแล้ว นายอินไปยกเลิกมาแล้ว

-ถ้าอยากมีเงินใช้ กลับบ้านซะ

-ไม่งั้นก็เตรียมหาที่อยู่ใหม่

ปูรณ์ชาไปทั้งร่าง ป้านิดบอกพวกเขางั้นหรือ อารมณ์โกรธพุ่งจนตัวสั่น เขาปาโทรศัพท์ทิ้งอย่างหงุดหงิด มันแค่กระเด็นจากเตียงลงไปนอนบนพื้น เขาหันมองโทรศัพท์สีแดงในมือ หน้าจอยังโชว์เบอร์แปลกที่ไม่ได้เมมไว้อยู่ อีกฝ่ายถือสายรอได้ยินชื่อบี๋จากโทรศัพท์อยู่หลายหน ปูรณ์กัดปากใช้ความคิดอยู่ไม่นานก็ตัดสินใจได้

“โทษทีครับ”

“เป็นอะไร”คุณแบล็ก...คุณราเชนดูเป็นห่วงที่เขาหายไปนาน ปูรณ์นึกหาคำพูดดีๆ เพราะก่อนหน้านั้นเขาเคยบอกว่าไม่ถ่ายรูปเอาเงินแล้ว

“อ้อ...คือแบบนี้...บี๋คิดค่าชมวีดีโอเมื่อกี้นะ เห็นแบบเอ็กคูซีฟแบบนี้ แพงหน่อยนะครับ แต่บี๋เปลี่ยนเบอร์”เขาเอ่ยยาวๆ ไม่ให้อีกฝ่ายได้พูดขัด ปลายสายเงียบไปก่อนจะหัวเราะอยู่หลายครั้ง เขาย่นคิ้วได้แต่ถอนหายใจเฮือกๆเพราะจริงจังแต่คุณราเชนกลับเห็นเป็นเรื่องตลก

“นี่...”

“แหม เรื่องแค่นี้ อยากได้เท่าไหร่ล่ะ”

“อืม...”ปูรณ์กัดเล็บใช้ความคิด เขาไม่เรียกราคาเอง คงจะหน้าเงินเกินไปให้คุณแบล็กเป็นฝ่ายคิดราคาให้ก็แล้วกัน เขากลับมายึดคติเดิม นอกจากภาพนู้ดแล้วไม่ขายเซ็กส์แน่นอน

ราวกับว่าต้องแลกเปลี่ยน คุณแบล็กแลกด้วยชื่อ ส่วนเขาแลกด้วยเบอร์โทรของจริง ปูรณ์ส่งเบอร์โทรของตัวเองไปให้ ยังดีกว่าใช้บัญชีธนาคาร

“ฝันดีนะบี๋ ไว้เธอเชื่อใจฉันเมื่อไหร่ค่อยบอกชื่อจริงของเธอมาแล้วกัน”

“ได้ครับ...คุณบะ..ราเชน ชื่อเพราะดี ผมชอบนะ”ปูรณ์เอ่ยยออีกฝ่าย

“ชอบก็เรียกบ่อยๆสิ จะได้ชินปาก”คนปลายสายตอบกลับมาจนเขา คิดอะไรไม่ออก ได้แต่เงียบนอนฟังเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย

“เรียกสิ แล้วบอกฝันดีฉันด้วย”ราเชนย้ำ

“ครับ คุณราเชนนอนหลับฝันดีนะครับ ฝันถึงบี๋ด้วยก็ดี”เขาเอ่ยอ้อนให้ปลายสายฟังจะได้นอนหลับฝันดีจริงๆ

“อืม...อย่าไปโชว์มากก็แล้วกัน อาจมีพวกโรคจิตมาตามตื้อเธอ”น้ำเสียงของคนในสายดูพอใจมาก ปูรณ์พยักหน้าหงึกหงักตาม

“ได้ครับ จะเบาๆแล้ว ลงรูปต้นไม้ใบหญ้าแทนก็ได้”ปูรณ์บอก นึกบ่นในใจว่าโรคจิตคนเดียวที่ตื้อสำเร็จคงมีแค่ราเชนเท่านั้น

คืนนั้นเขานอนไม่หลับเพราะเรื่องของคุณราเชน และเรื่องคนที่บ้าน ได้แต่นอนดิ้นไปมา สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์สีแดงออกมาเปิดรูปคุณแบล็กไปเรื่อยๆ ทุกภาพไม่ได้เปิดเม้น นอกจากคุมโทนแล้วยังมีแต่รูปถ่ายเกี่ยวกับเลาจน์ประปราย ปูรณ์เจอรูปคุณแบล็กนั่งไขว่ห้างบนโศฟาสีแดง เชิ้ตสีขาว กางเกงสแลค รองเท้าหนังขัดมันวับ ภาพนั้นทำให้กระตุ้นถึงกิจกรรมในวีดีโอคอลขึ้นมา

ดูเหมือนว่าคืนนี้ปูรณ์ต้องเสียน้ำอีกรอบซะแล้วสิ

***************

มาต่อค่า

ตอนนี้ก็จะหื่นๆหน่อย อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ ฝากติดตาม #มิสเตอร์แบล็ก ด้วยน้า เข้าไปหวีดในแแท็กกันได้

ขอบคุณค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-06-2019 12:08:27 โดย รินดาwดาริน »

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-1
ชอบ เขียนดี

มีความน่าสนใจ ได้อารมณ์แห่งความเสน่หาเกือบตลอด และอ่านแล้วลุ้นด้วย ไม่รู้ทำไม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-04-2019 19:16:09 โดย arjinn »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-4

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :katai2-1:
 :pighaun: :z1: :oo1:
55ไม่มีเบื่ออยู่แร้วคร่า  จัดมาได้เบย อิอิ
 :pig4:

ออนไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2901
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
แด๊ดดี้...ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ    :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
ไม่ต้องแคร์ค่ะลูก คุณแบล็คจะเลี้ยงหนูเองตลอดชีวิตเลย  :hao7:

ออฟไลน์ รินดาwดาริน

  • OnTop&N'Song
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-2
 
ตอนที่ 2 แลกเปลี่ยน



   ปูรณ์หยิบโทรศัพท์เช็คเงินคงเหลือในบัญชีตัวจริง รู้สึกเซ็งไม่น้อยเมื่อบัญชีที่เคยใช้ถูกยกเลิกไป เพราะไม่ทันจะโอนเงินมาเข้าบัญชีตัวจริงของเขาเลย น่าเสียดาย

   เขาหยิบโทรศัพท์สีขาวออกมาอ่านข้อความในไลน์อีกรอบ ดูเหมือนว่าคนที่บ้านจะไม่ยอมให้เขามีชีวิตของตัวเอง หมายถึงพยายามทำให้เขาหมดหนทางเพื่อที่จะได้ซมซานกลับไปติดแหง็กอยู่ในบ้านต่อ  เขาเช็คปฏิทินนัดหมายอย่างลังเลใจ อีกไม่กี่วันก็จะถึงกำหนดแล้ว ทั้งที่ในตอนแรกตั้งใจจะไม่ไปโดยเด็ดขาด แต่มาวันนี้เขาเกิดสับสน เขาคิดว่าเป็นเพราะคุณแบล็ก หรือราเชนนั่นล่ะ ที่เป็นต้นเหตุของความสั่นคลอนครั้งนี้

   ทบทวนดูแล้วในช่วงหลายเดือนมานี้เขามีแต่คุณแบล็กที่คอยพูดคุย แม้ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องกามๆก็เถอะ แต่อีกฝ่ายก็ถามไถ่ความเป็นอยู่ของเขาเสมอ ยิ่งเปิดเผยชื่อจริงออกมาแบบนี้ ปูรณ์รู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น แม้ว่าเขาจะมีกฎที่ต้องทำตาม แต่คราวนี้กลับแหกกฎมาหลายรอบ จนเลิกสนใจเรื่องเงื่อนไขที่ตั้งมา เอาแค่ความพอใจเท่านั้น

   ปูรณ์อารมณ์ดี ถ่ายรูปแสงยามกับหน้าต่างแล้วส่งไปให้คุณราเชน พร้อมบอกอรุณสวัสดิ์ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เขากำโทรศัพท์แน่น

จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำไหลเอื่อยๆ ระหว่างนั้นก็ถอดเสื้อผ้าออกจนเนื้อตัวเปลือยเปล่า เขาใช้มือเช็ดหน้าต่างจ้องมองเรือนร่างในกระจกบานใหญ่ เขายิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อเห็นข้อความตอบกลับมารวดเร็ว พร้อมรูปภาพที่ส่งมาเช่นกัน


   Mr.Black - ตื่นเช้า ทำอะไร

   BabyBae - ตื่นเช้าทุกวัน วันนี้จะไปถ่ายรูปครับ


เช้านี้อากาศดี เขาเองก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกมานานแล้ว จึงถือโอกาสออกไปสูดอากาศยามเช้าที่สวนหลังอพาร์ทเม้นท์ ทั้งยังเตรียมตัวไปถ่ายรูปสวยๆออกมาสักหน่อย อีกทั้งละแวกนี้ก็มีแต่คนวัยทำงานเป็นส่วนมาก ช่วงสายคงไม่มีคนออกมาเดินเล่นมากนัก


Mr.Black - ถ่ายแนวไหน

BabyBae -  แนวปกติครับ

Mr.Black - แน่ใจนะ ขอดูชุดหน่อย


ปูรณ์ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มข้างซ้าย ไม่ได้ตั้งใจจะยั่วราเชนเลยจริงๆ พอรู้ตัวอีกทีก็ถ่ายรูปตัวเองหน้ากระจกไปแล้ว



BabyBae - อาบน้ำอยู่ครับ

Mr.Black -  ถ่ายมา

ข้อความในแชททำให้อารมณ์ดีมากยิ่งขึ้น เขากดส่งภาพไปให้อีกฝ่ายรวดเร็ว แน่นอนว่าไม่ได้เปิดเผยหน้าตาตามเคย เขาเห็นว่าคุณแบล็กอ่านข้อความแล้ว


BabyBae - เป็นไงของว่างยามเช้า

Mr.Black - อืม มีทุกวันคงดี แต่ขอตัวเป็นๆ

ราเชนนี่ก็ช่างหยอด เขาจ้องมองข้อความในแชท เกิดความคิดหนึ่งผุดออกมา เพราะคำขู่ของคนทางบ้าน ไอ้เรื่องจะเฉดหัวเขาออกจากอพาร์ทเม้นท์   


BabyBae - ผมจะไปถ่ายกับธรรมชาติ ในสวนน่ะ เป็นชุดปกติทั่วไปแหละครับ

Mr.Black - ปกติแบบไหน ไม่เคยเห็น

เขานึกขำ รู้ดีว่าอีกฝ่ายแค่แกล้งถามไปแบบนั้น ไม่ก็อยากเห็นเขาแต่งตัวแบบอื่นบ้าง



BabyBae - ก็เสื้อยืด กางเกงขาสั้น ตอนเช้าอากาศไม่ร้อน

Mr.Black - อืม…

BabyBae - ไว้จะส่งให้ดูครับ

Mr.Black - อืม ไว้คุยกัน


หลังจากอาบน้ำจนเสร็จ เขาแต่งตัวง่ายๆ เสื้อยืด กางเกงขาสั้น ปูรณ์หยิบกล้องออกมาเช็คความเรียบร้อย เตรียมอุปกรณ์สำหรับถ่ายภาพ ขาตั้งกล้องและรีโมตตั้งเวลาไว้พร้อม 

ปูรณ์เดินไปหยิบกระเป๋าผ้าออกมาเก็บของจำเป็น สวมกางเกงขาสั้นสำหรับวิ่ง เสื้อยืดสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีดำมีฮู้ด เขาหยิบกระเป๋าส่วนตัวมาสะพาย ก่อนคว้าแว่นดำมาเหน็บคอเสื้อเผื่อฉุกเฉินแล้วเดินออกจากห้อง นึกตื่นเต้นราวกับว่าจะออกไปผจญโลก

เดินมาถึงหน้าลิฟต์รอไม่นานพอประตูเปิดด้านในว่างเปล่าทำให้โล่งใจรีบเข้าไปกดชั้นล่าง เขาใจสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัวที่แคบแต่เป็นเพราะความสั่นไหวของส่วนลึกในใจ ยามเจอสถานการณ์แบบนี้ทีไร เขาเป็นแบบนี้เสมอประเภทชอบกังวลเกินเหตุ



ติ้ง

ลิฟต์หยุดนิ่งที่ชั้นหก ก่อนที่จะมีคนเดินเข้ามา ประมาณสามคน เขาไม่ได้เงยมองเพียงแค่ขยับร่างไปชิดกับริมผนังมากขึ้น ก้มมองรองเท้าผ้าใบที่ผูกเชือกไม่แน่นของตัวเองด้วยหัวใจเต้นแรง วูบเดียวเห็นมือของคนแปลกหน้าเอื้อมผ่านไปกดปุ่มปิดลิฟต์

ปูรณ์สูดหายใจลึก รู้สึกว่าฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ ภายในลิฟต์เงียบกริบชั่วขณะ บรรยากาศอึดอัด เขาก้มมองพื้น เหลือบมองเห็นท่อนขาในกางเกงสแลคขยับอยู่ใกล้ๆแล้วขมวดคิ้ว 

“จะไปถ่ายรูปเหรอครับ”

ทีแรกคิดว่าหูฝาด หรือฟังผิดไปเสียอีก ปูรณ์ขมวดคิ้ว ไม่ได้หันมอง นึกสงสัยว่าอีกฝ่ายคุยกับใครกัน? เขานิ่งงัน จนกระทั่งได้ยินอีกฝ่ายถามซ้ำ “จะไปถ่ายรูปเหรอ” เขาถึงเหงื่อตก ไม่ได้ตอบ เพราะไม่รู้จักอีกฝ่าย ได้แต่ก้มหน้าต่ำชำเลืองมองไปทางเงาร่างของคนคนนั้นก่อนเบนมาสนใจที่ตัวเลขที่ค่อยๆขยับลง

กระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก เขากระชับสายกระเป๋าแน่นก่อนรีบเดินออกจากลิฟต์ โดยไม่หันมองด้านหลังอีก เร่งสืบเท้าเดินออกจากอพาร์ทเม้นท์ เดินอ้อมไปยังทางด้านหลังเพื่อเดินไปที่สวนร่มรื่น เขาโล่งใจ เมื่อมาถึงสวนกว้าง

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส กลิ่นความสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้าทำให้เขาผ่อนคลาย ด้านหน้ามีทางเข้าเป็นโครงเหล็ก พอเข้าไปในสวนมีทางเดินประดับด้วยหินและทรายเล็กๆ แบ่งออกมาสองส่วน ส่วนแรกสำหรับนั่งเล่นจะมีศาลาไม้เล็กๆ และสวนหย่อมเล็กๆ ส่วนที่สองจะเป็นทางสำหรับวิ่ง สวนมากจะเป็นต้นไม้

เขาไม่ได้ออกมาเดินเล่นด้านนอกนานแล้วเหมือนกัน ปูรณ์เดินสะพายกระเป๋า เหลียวมองไปรอบตัวเพื่อหาที่สงบนั่งพักผ่อน จนกระทั่งเดินเจอกับศาลาหลังเล็ก เขาจึงเดินเข้าไปนั่งบนม้านั่งตัวยาว หยิบกล้องออกมาเช็ค เหลียวมองไปรอบๆไม่พบว่ามีคนที่อันตรายจึงถอดเสื้อคลุมออกเหลือแต่เสื้อยืดสีขาวตัวบางๆ เขาหามุมกล้อง และแสงสว่าง หยิบกล้องออกมาปรับอยู่ไม่นานก็ติดขาตั้งกล้องกับรีโมทตั้งเวลาถ่ายรูป   

เหตุผลที่เขายอมออกมาด้านนอกเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าในลิฟต์ และในสวนก็เพราะเขาอยากจะลองเปลี่ยนบรรยากาศการถ่ายรูป ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่ก็เพื่อผู้ชายที่เป็นแหล่งรายได้ และเขามีเป้าหมาย บางทีได้ลองทำอะไรใหม่ๆก็น่าตื่นเต้นดี

หลังจากที่ปูรณ์จัดการตั้งค่ากล้องและถ่ายรูปไปสองสามภาพเพื่อเทสต์ เขาแค่ออกมาเปลี่ยนบรรยากาศ นึกตื่นเต้นไม่รู้ลืม เขาเปลี่ยนที่ เดินไปหาซุ้มพันธุ์ไม้เลื้อยเพื่อถ่ายรูป เขามองซ้ายมองขวา เพื่อหามุมปลอดภัย ใช่ว่าจะไม่มีผู้คน ส่วนมากจะเป็นคนมาออกกำลังกายวิ่งผ่าน

โทรศัพท์สีแดงสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขากดรับสาย

“ครับ?”

[อยู่ไหน]

“ในสวน กำลังถ่ายรูป”

[อ้อ เป็นยังไงบ้างล่ะ เปลี่ยนบรรยากาศว่างั้นเถอะ]

“อืม ทำนองนั้น…” ปูรณ์กระซิบเสียงตื่นเต้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อเข้ามาถึงซุ้มศาลาก่อนจะนั่งลง สายหนังรัดต้นขาด้านในทำให้เจ็บอยู่เนือง ๆ

[ทำไม]

“บางที... คุณทำอะไรอยู่”ปูรณ์มีความคิดพิเรนทร์ขึ้นมาอีกแล้ว หรือในหัวเขามีแต่ขี้เลื่อย ใช้หัวล่างคิดมากกว่าหัวบน  เขาไม่ได้ร่ำเรียนสูงอะไร ก็แค่...เด็กเรียนไม่จบ 

[ว่างคุยกับเธอก็แล้วกัน]

“ผมใส่สายหนังมาด้วย”ปูรณ์เอ่ยอย่างอ้อยอิ่ง อย่างรอคอย

[อืม เธอจะชวนฉันเซ็กโฟนตอนสายๆน่ะเหรอ] คนจากปลายสายหัวเราะแผ่วๆ ปูรณ์เม้มปากชำเลืองมองลอบตัวก่อนจะลูบที่หน้าขา สัมผัสถึงความรัดตึงของสายหนัง โดยเฉพาะตรงซอกขา

“ฮ่ะๆ ทำไม ตื่นเต้นดีจะตาย คุณทำงานที่เลาจน์น่าจะชอบอะไรที่มันตื่นเต้นๆไม่ใช่เหรอ”

[มันก็ใช่ เธอใส่กางเกงแบบไหน]

“ลืมส่งรูปให้ดูเลย...กางเกงวิ่งสีเทา สายหนังแบบไขว้ เว้นที่ปูรณ์น้อยไว้หายใจนิดหน่อย”เขาหัวเราะเมื่อเอ่ยถึงตรงนี้

[ถ้าแบบนั้นเธอก็ไม่ชอบอะไรที่น่ารักนักหรือไง] จู่ๆราเชนเริ่มสนใจเรื่องรสนิยมของเขา ปูรณ์นิ่งคิดก่อนจะตอบเรียบๆ

“ก็ใช่ ผมชอบสีดำนะ”

[หึ ถ้างั้นเธอก็ไม่ชอบแนวเจ้าหญิงเจ้าชายงั้นสิ]

ปูรณ์ขมวดคิ้ว ไม่ได้อยากเป็นเจ้าหญิงสักนิด

“ทำไมต้องเป็นเจ้าหญิงล่ะ เป็นเจ้าชายไม่ได้เหรอ”

คนปลายสายส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะตอบกลับมา

[อืม เธอเป็นเจ้าชาย ส่วนฉันก็เป็นราชา]

พอคำตอบของราเชนแล้วถึงกับส่ายหน้า ไม่ว่ายังไงก็ต้องอยู่เหนือเขาให้ได้ ผู้ชายคนนี้ชินกับการเป็นผู้บงการมากกว่าใต้บงการ ต่อให้โรลเพลย์จริง ราเชนก็คงชอบที่จะข่มและบัญชาจากด้านบนมากกว่าสินะ เขาพอจะนึกภาพออก ในจินตนาการนั่นทำให้เขาผุดยิ้ม

“ผมไม่ชอบคนใช้อำนาจ ทำตัวเหนือกว่าหรอก”

[อยากให้เป็นอะไรล่ะ]ปลายสายตอบอย่างใจเย็น เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะอดกลั้นอยู่หรือเปล่า เพราะเขาเอาแต่ใจตัวเอง สงสัยว่าคุณราเชนคนนี้มีรสนิยมแนวไหนกันแน่ บางทีอาจจะเป็นเฟติสบางอย่างก็ได้

“เป็นองครักษ์ไงครับ อบอุ่นใจดี แถมยังปกป้องได้”ปูรณ์ยิ้มออกมา เขาชอบคนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัยมากกว่าคุกคาม กับราเชนยังไม่เคยเจอตัวจริง เขาจึงฟันธงไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนแบบไหน

[อา...ค่อนข้างตรงข้ามกับฉันนะ]ราเชนตอบด้วยน้ำเสียงขบขัน เขาไม่แปลกใจนักหรอก จึงพูดไปเรื่อยๆ เยินยอให้มากขึ้น

“แต่คุณดูอบอุ่นนะ ไหล่ของคุณน่าซบจะตายไป”

[ก็มาสิ ถ้าอยากซบ จะให้กอดตอนนอนก็ได้ ปกป้องเธอยามหลับ] เสียงทุ้มต่ำจากคนปลายสายทำให้เขาอุ่นๆในใจ แต่ความหมายที่ว่า กอด คงไม่ใช่แค่นอนกอดเฉยๆแน่

“หึๆ ว่าไปนั่น”

[จริง เตียงฉันยังว่าง]

“ครับ ไว้พิจารณา”ปูรณ์เอ่ยช้าๆ กัดปากไปมาอย่างใคร่ครวญ ตอนนี้เขามีทางออกแล้ว ราเชนหย่อนเหยื่อลงมาชิ้นโตแบบนี้ หากเขาไม่งับไว้จะกลายเป็นคนโง่หรือเปล่า แต่อีกใจหนึ่งเขาคิดว่ามันเร็วไปสำหรับคนแปลกหน้า เขาลังเล ทั้งที่ใจลอยไปอยู่กับคุณราเชนตั้งแต่เมื่อครู่ก่อนแล้ว

[มีเรื่องกังวลอะไรหรือเปล่า]  ปลายสายถามกลับมาอย่างห่วงใย

“เปล่านี่ครับ”

[โกหกไม่เก่งเลย วันนี้ก็อุตสาห์เอาใจฉัน นึกว่าอยากมีเรื่องให้ช่วยซะอีก] ราเชนคนนี้ มองออกว่าเขาเอาใจงั้นหรือ เขาก็แค่เยินยอนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง ไม่ได้หวังอะไรตอบแทนหรอก…   

“อืม...ก็พอจะมีอยู่ แต่ลังเลหน่อยๆ”ปูรณ์สารภาพ ใจจริงเขาออกมาด้านนอกก็เพื่อจะทำให้ราเชนพอใจ ‘แหล่งรายได้’ชั้นดีเลยนี่ อีกทั้งยังเป็นคนที่พูดคุยแล้วก็สนุกไม่น้อย

[ฉันดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยหรือไง ]

“ก็นิดหน่อย จริง ๆ ผมกลัว... กลัวโดนหลอกไปฆ่าน่ะ”เขาทำเสียงต่ำๆ แต่รู้สึกกังวลจริง ๆ เพราะในตอนแรกคุณแบล็กเข้ามาหาโดยมีเป้าหมายที่ตัวเขาโดยตรง เกรงว่าเผลอใจไปจะเจอกับอันตรายขึ้นมาจะถอยหลังก็จะสายเกินแก้ คู่สนทนามีแต่ความขบขันแบบไร้อารมณ์ 

[หึๆ ทำไมคิดแบบนั้น]

“คุณดูมีความลับ อาจหลอกเด็กผู้ชายไปทำอะไรๆแล้วก็จัดการซะ”

[ดูหนังอ่านนิยายเยอะน่ะสิ อย่าฟุ้งซ่าน]เสียงห้วนตอบกลับมา บ่งบอกว่ากำลังหงุดหงิด เขาย่นปากตอบกลับไปเบาๆ

“ครับ”

[ไม่ใช่อย่างนั้น แค่เป็นห่วงน่ะ ถึงจะไม่ได้เจอกันมาก่อน คุยกันแค่ไม่กี่เดือนแต่ก็พอจะรู้จักเธอนะ]ปลายสายตอบกลับมาอย่างจริงจัง ทำให้เขารู้สึกดี แต่ก็มีความคืบแคลงใจ หากต้องเจอหน้ากันจริงๆ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เขาจะมีท่าทียังไง กลัวว่าจะคาดหวังว่าเขาจะเป็นเหมือนที่แสดงให้เห็นในไอจีลับ

“...อืม”

[ฉันไม่ได้บริสุทธ์ใจร้อยเปอร์เซ็น เธอก็รู้ว่าฉันคิดอะไร]

“...ยังไม่ได้หรอก”ปูรณ์ยืนกรานคำเดิม เขาไม่ขายเซ็กส์อย่างแน่นอน ไม่ต้องการทำตัวเป็นเด็กขาย ถูกเสี่ยเลี้ยงอะไรแบบนั้น

[ไม่ได้ขอ แค่บอกว่าฉันแค่คิด] ปลายสายตอบ ทำให้ปูรณ์นิ่งงัน เหลียวมองไปรอบสวนอย่างหาที่วางสายตา

เป็นคนที่ตรงไปตรงมาจริงๆ

[ฉันอยากเห็นเธอในหลายๆมุม แต่ตอนนี้เธอให้ฉันมองเห็นเธอแค่เสี้ยวเดียวของชีวิต]

ปูรณ์ไม่มีคำโต้ตอบที่ดีไปกว่าการเงียบ เขาคิดอะไรไม่ออกนัก หลังจากวางสายจากราเชนไป เขากลับมานั่งเลือกรูปดีๆสักสองสามรูปเพื่อลงในไอจี แต่นึกขึ้นได้ว่าไม่ดีกว่า กลัวว่าคนจะจำสวนแห่งนี้ได้ เขาเปลี่ยนใจมาส่งรูปให้แค่คุณแบล็กก็พอ

เขาจ้องมองโทรศัพท์อย่างงุนงง ทั้งที่ตั้งใจจะเซ็กโฟนด้วยซะหน่อยกลับกลายมาเป็นเรื่องจริงจังไปเสียได้ แต่เขาก็ยังยิ้มกว้าง พึงพอใจกับการออกมาข้างนอกครั้งนี้

บางที ปูรณ์อาจจะบอกชื่อให้ราเชนได้ทราบ อาจรวมไปถึงการสนทนาแบบเห็นหน้า เพราะสุดท้ายแล้วยังไงเขาต้องพึ่งพาคนคนนี้อยู่




ภาพหนึ่งปรากฏอยู่ในใจไม่เคยเลือนหายไปสักที ต่อให้ชั่วขณะหนึ่งลืมหาย ทว่ามันจะวกกลับมาย้ำเตือนเขาอยู่บ่อยครั้ง แวะเวียนมาหาในความฝันเสมอ ห้องสี่เหลี่ยมแคบ ปิดกั้นไร้ทางออก มีเพียงเสียงลมหายใจเห่อร้อนที่กระทบผิวเนื้อ สัมผัสเปียกชื้นประหลาดๆ

ความคึกคะนอง สุขสม

อับอาย ...อับอาย!และโคตรอับอาย!



 พรึ่บ

“เป็นบ้าอะไรอีก”

เสียงหนึ่งปลุกให้ตื่นจากฝัน พร้อมๆกับความอึดอัดที่ปิดบังทั้งตัว ตามมาด้วยเสียงดังตุบ แรงตบตีจากใครบางคนทำให้ศีรษะเจ็บ ปูรณ์หายใจเฮือกใหญ่เมื่อเจอกับผ้าห่มที่คลุมมิดตัว เขากระวีกระวาดลุกออกจากพันธนาการ เพราะพื้นที่ปลอดภับกำลังถูกก่อกวน

“อาหม่า!”

“เออสิ ยังจำฉันได้ด้วยหรือไง”

เห็นผู้ชายอายุมากกว่าสองสามปียืนเท้าแขนกับเอวอย่างวางท่า รูปร่างของอีกฝ่ายสูง มีใบหน้าเรียว ผิวขาว ดวงตารีคมกริบจ้องมองมาอย่างไม่นึกชอบใจ ปูรณ์ถอนหายใจแรงๆ ตวัดโยนผ้าห่มออกไปให้พ้นตัว ก่อนกุลีกุจอลงจากเตียง เดินตรงหรี่เข้าไปผลักคนตรงหน้าให้ออกไปให้พ้นห้องนอน

อาหม่ามีสีหน้าตกใจ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ “ตื่นมาก็โวยวายอีก”

“ใครให้มา”ปูรณ์เอ่ยเสียงต่ำ ยังคงผลักดันคนบุกรุกไปตลอดทาง สายตาหลุบต่ำมองแค่ปลายคางของอีกฝ่ายเท่านั้น ไม่กล้าสบตา

“ป๊า”

“ทำไม”เขาสงสัย

“ก็ไม่ทำไม แค่บอกว่าถึงเวลาต้องกลับ ก็ต้องกลับ”อาหม่าตอบห้วนๆ คิ้วขมวดมองการกระทำของเจ้าของห้องอย่างเอือมระอา บ่งบอกว่าชินชากับพฤติกรรมเหล่านี้ 

เมื่อพ้นประตูห้องนอน ปูรณ์จึงจ้องมองอาหม่าอย่างเอาเรื่อง ขณะอดหวั่นใจในคำพูดของอีกฝ่ายไม่ได้


“อือ เดี๋ยวจะย้ายออกเองก็ได้ ไม่ต้องให้มาไล่หรอก” เขาว่า พลางเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างฉุนเฉียว อาหม่าได้ฟังก็ขมวดคิ้ว เดินตามมาหาอย่างแปลกใจ ก่อนจะสำรวจไปทั่วร่างของปูรณ์ จ้องมองตาไม่กะพริบ สภาพหลังตื่นนอนของน้องชายต่างแม่ไม่น่ามองเท่าไหร่ ทั้งผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับย่น อย่างกับไปรื้อเสื้อจากก้นตู้มาใส่ ไม่นับกางเกงขาสั้นเน่าๆที่โชว์เนื้อหนังขาวๆอย่างเกินหน้าเกินตา

อีกนิสัยไม่ดีของปูรณ์คือการโชว์ร่างกายที่เกินจำเป็น ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องแต่งตัวบ้าๆบอๆด้วย อาหม่าเคยเห็นอยู่ครั้ง เดาว่าคงประชดป๊าในงานวันเกิด สภาพไม่น่ามองนักหรอก นับแต่วันนั้น ปูรณ์ก็ไม่ได้ติดต่อกับป๊าอีก

“มีที่ไปหรือไง บ้านเพื่อน?”

“อือ” เขาบอกปัดไปแบบนั้นเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียง เหลือบมองร่างของอาหม่าเดินเข้ามาถึงข้างตัว แต่เขายังไม่สนใจเสวนาด้วย เกิดความเงียบชั่วอึดใจเดียว เสียงถอนหายใจของอีกฝ่ายดังอยู่เหนือศีรษะ

“ตามใจ มีบ้านให้อยู่แท้ๆ ดันอยากจะออกไปนู่นไปนี่ แล้วนี่ไม่ได้ออกไปข้างนอกบ้างเลยเหรอ”

เห็นมือของอีกฝ่ายขยุกขยิกอยู่แนบลำตัว ปูรณ์เบนสายตาไปมองจอโทรทัศน์ หยิบรีโมทออกมาเปิดโทรทัศน์ดู เขาไม่ได้ตอบ กดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆอย่างไร้อารมณ์ ทำให้ผู้มาเยือนย่นหน้าอย่างนึกรำคาญ

“ปูรณ์”

“หืม”

“ไปอยู่กับหม่าก็ได้”จู่ๆคำเชิญชวนของอาหม่าทำให้เขาไม่อยากเชื่อนัก 

“ทำไม”

“เอ๊ะ ทำไมต้องย้อนถาม”

“ทำไม”ปูรณ์ยังคงถามเหมือนเดิม คนข้างๆส่งเสียงรำคาญออกมา

“ก็แค่เสนอทางเลือกให้ จริงๆแล้วป๊าก็ไม่ได้โกรธมากมายอะไร แค่ปูรณ์กลับบ้านแล้วก็ทำตามที่น้าฉินบอกก็จบเรื่อง”อาหม่าตอบเนือยๆ ยกแขนกอดอกมองอย่างนิ่งเฉย ปูรณ์ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่มีทางหรอก

“ไม่ต้องหรอก”

“มีเงินเหรอ”อาหม่าถาม ปูรณ์ถอนหายใจ แค่ไหวไหล่ทำเหมือนไม่แยแส

“มี”

“เอามาจากไหน เห็นป๊าบอกว่าปิดบัญชีท่อน้ำเลี้ยงของนายไปแล้ว เอาเงินมาจากไหน งานการก็ไม่ทำ”อาหม่าเอ่ยอย่างมีอารมณ์ น้ำเสียงเครียดๆ เขาย่นปาก นึกขำที่อีกฝ่ายพูดถึงท่อน้ำเลี้ยง หากว่าป๊ารู้ว่าเขาทำอะไรเพื่อแลกกับเงินมาล่ะก็ ป๊าคงอารมณ์พุ่งปรี๊ด ตัดขาดเขาแน่ๆ

ปูรณ์นึกสนุกแกล้งพูดออกไป “ขายตัวน่ะ”

ทำทีไม่ใช่เรื่องใหญ่ ปรากฏว่าอาหม่าอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้าง ปากก็ด่าฉอดๆไม่หยุดว่าทำตัวต่ำช้า เขาถอนหายใจ ไม่ได้ขยับตัวหนีจากฝ่ามือของอาหม่า แขนขางนั้นชาวาบจนเจ็บแสบ ขึ้นรอยแดงชัดเจน

“แกกล้าทำได้ยังไง!”อ้าปากหมายจะผุรสวาทต่อ ก่อนหยุดชะงักราวกับนึกคิดอะไรได้ เหลือบตามองปูรณ์ที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา


“โกหกเรอะ”


ปูรณ์ไหวไหล่ ลูบแขนข้างซ้ายที่เจ็บแสบ เอาเข้าจริงก็ไม่ต่างจากการขายตัวนัก เพียงแค่ไม่ได้สอดใส่ทำกันจริงๆ แต่คำว่าขายตัวออกจะเกินไปหน่อย

“จะทำไงต่อ”

“ก็ไม่ทำไงต่อ แค่อยู่เงียบๆไม่เข้าใจเหรอ?”เขามองหน้าอาหม่าอย่างตั้งใจ ทั้งๆที่เคยบอกไปแล้วว่าไม่อยากให้ใครมายุ่งวุ่นวาย ต่อให้เป็นคนคุ้นเคยก็เถอะ แต่ก็ยังจะทยอยเสนอหน้ามาไม่เว้น ทำให้เขาเริ่มหมดความอดทนเข้าไปทุกที

“ปูรณ์น่าจะรู้ว่าใครๆก็เป็นห่วง กลับบ้านไปหาน้าฉินเถอะ เขาจะได้ช่วย”

“พอๆ กลับไปได้แล้วจะนอนต่อ” เขาว่า พลางเอนตัวลงกับโซฟา ไม่ได้สนใจอาหม่าอีก ฝ่ายนั้นได้แต่อ้าปากพะงาบๆไม่มีเสียง หมดคำจะต่อว่าได้แต่ถอนหายใจ อีกฝ่ายเดินไปหยิบกล่องพัสดุที่วางอยู่ตรงหน้าประตู ยกเอามาให้ปูรณ์ที่โต๊ะหน้าโซฟา ทั้งที่ไม่ค่อยชอบหน้าของน้องชายต่างแม่นักแต่ก็ยังคอยอำนวยความสะดวกให้ซะอย่างนั้น

ปูรณ์หันมองอาหม่าที่เดินถือกล่องพัสดุเข้ามาให้ “อะไร”

“ไม่รู้ วางอยู่หน้าประตูอพาร์ทเม้นท์แก”อาหม่าบอก นึกใคร่รู้ว่ามีใครที่ปูรณ์ติดต่ออยู่ด้วย จ้องมองความเคลื่อนไหวของคนบนโซฟาอย่างสังเกต

ปูรณ์ขยับร่างลุก ก่อนจะจ้องมองชื่อผู้ส่งที่ไร้ตัวอักษรใด มีแต่ชื่อผู้รับที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆตัวเอียงๆว่า babybae

เอ๋...ชักสังหรณ์ใจซะแล้ว เขาอาจเจอพวกบ้าบอเข้าให้ ตั้งแต่เขาเปิดไอจีลับมาก็ไม่เคยถูกคุกคาม ตามรอยถึงอพาร์ทเม้นท์มาก่อน ไม่ต้องคิดนานนักเขานึกถึงหน้าคุณแบล็ก ราเชนคนนั้นแล้วเสียวสันหลังขึ้นมา ขนอ่อนลุกชันโดยทันที ถึงแม้ว่าตั้งใจจะบอกชื่อที่อยู่ให้ทราบ แต่การส่งของบางอย่างมาให้เป็นสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ค่อยชอบนัก

“อะไร”

“ไม่มีอะไร กลับไปได้แล้ว”ปูรณ์ทำเป็นนิ่งเฉย ปล่อยกล่องพัสดุขนาดกลางไว้บนโต๊ะ จ้องมองไปที่อาหม่าอย่างกดดัน 

“อือ อย่าลืมที่บอกไปล่ะ ไม่งั้นก็เตรียมย้ายออกได้เลย”อาหม่าทิ้งท้าย จ้องมองปูรณ์ที่นั่งหลังงุ้มอยู่บนโซฟา ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วเดินลากเท้ากลับออกไป

กระทั่งภายในห้องเงียบเชียบลงอีกครั้ง ความเป็นส่วนตัวกลับคืนมา ปูรณ์พรูลมหายใจอย่างโล่งอก ขยี้ผมอย่างหงุดหงิดใจ ไม่ชอบให้มีคนอื่นเข้ามาในห้องนอนก่อนได้รับอนุญาต เขารีบลุกไปหยิบคัตเตอร์มาเปิดกล่องพัสดุด้วยใจเต้นระรัว

คุณแบล็กหรือเปล่านะ

ใช้เวลาไม่นานก็เปิดกล่องได้สำเร็จ เขาหยิบของด้านในออกมาดู ปรากฏว่าเป็นจีสตริงลูกไม้พร้อมสายรัดขาเล็กๆ ดีไซต์เซ็กซี่กว่าตัวที่เขาใส่ไปคราวนั้นเสียอีก นึกถึงคำที่อีกฝ่ายเคยพูดเอาไว้เรื่องที่จะส่งกางเกงให้...แบบที่ราเชนชอบ ก็ยังคงเป็นสีดำลายลูกไม้ เขาหยิบออกมาทาบกับสะโพกแล้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ จีสตริงที่เน้นก้นโดยเฉพาะ ด้านหลังยังมีสายไขว้คล้ายสามเหลี่ยม นึกภาพตอนที่เนื้อแน่นๆมันล้นออกมาก็คงน่าบีบอยู่หรอก

 ราเชนคงชอบอะไรแบบนี้

เพื่อความแน่ใจปูรณ์จึงถ่ายรูปของในกล่องส่งไปถามราเชน

จากนั้นก็หยิบถุงเล็กๆที่วางอยู่คู่กันออกมาดู พอเปิดออกก็ต้องแปลกใจอีกระลอก เป็นสร้อยลูกปัดสีมุกพร้อมกับโบว์ผูก มีกระดิ่งกลมๆติดอยู่ เขาแกว่งจนเกิดเสียงกรุ๋งกริ๋งเบาๆแล้วต้องเลิกคิ้วสูง สำรวจของในกล่องต่อไป ยังมีเป็นหน้ากากแฟนซีสีดำขอบลูกไม้ ไตร่ตรองอยู่นานก็เข้าใจ ราเชนคนนี้อยากให้เขาสวมใส่เสื้อผ้าพวกนี้ โดยที่เปิดเผยหน้าตา เรือนร่างทั้งหมด 

ระหว่างที่กำลังลองสวมหน้ากากอยู่ โทรศัพท์สีแดงก็โชวเบอร์ของคุณแบล็กพร้อมกับเสียงสั่นเตือนอยู่หลายหน เขาหยิบมาดู รอคอยอยู่ครู่หนึ่ง ให้ราเชนรอคอยเขาสักหน่อย จากนั้นค่อยรับสาย หลังจากที่โทรกลับมาอีกรอบ

“ว่าไงครับ คุณหาที่อยู่ผมเจอได้ยังไง”

[เรื่องอะไรล่ะ]

“อย่ามาทำเฉไฉ ไม่งั้นโกรธ”ปูรณ์ทำขรึม ไม่เปิดช่องให้อีกฝ่ายทำเป็นเล่น

[อืม ]

“รู้ได้ยังไง”ปูรณ์ถามเสียงจริงจัง คิ้วขมวดอย่างไม่ชอบใจนัก เพราะที่อยู่ถูกเปิดเผยออกมาแบบนี้ เท่ากับว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อนามสกุลเขา

[ไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจหรอกน่า... ที่จริงแล้วไม่ยากหรอก ฉันได้ข้อมูลมาจากเพื่อนเก่าของเธอ]คำตอบของราเชนทำให้ปูรณ์ชาไปทั้งร่าง เพราะคำว่าเพื่อนเก่ามันสะกิดใจเขามาก เขารีบถามกลับทันที

“เพื่อนเก่า ใครกัน?”

[อืม เด็กที่ร้านเป็นคนแนะนำให้ฉันรู้จักไอจีของเธอเอง เขาบอกว่าเธอคือเจ้าของไอจี ฉันเลยได้ชื่อนามสกุลจริงของเธอมา จากนั้นก็เอาไปสืบค้นต่อจนเจอที่อยู่ของเธอ ]เสียงของราเชนทุ้มต่ำ ไม่มีอารมณ์อะไรทั้งนั้นเหมือนแค่เอ่ยให้ฟังอย่างไร้จิตวิญญาณ

“เดี๋ยว! มันรู้ได้ยังไง เพื่อนคนไหน”

[ชื่อพุ รู้จักไหม]

พอได้ยินชื่อของเพื่อนคนนี้ ทำให้ปูรณ์ร้อง อ้อ ออกมา ที่ยังชัดเจนและจำได้ดีในความทรงจำเพราะความร้ายกาจของคนๆนี้ เป็นผู้ชายปากร้าย และเปิดเผยรสนิยมชัดเจน ใครต่างก็ลือกันทั่วว่าพุคนนี้เป็นพวกชอบเสนอตัวให้คนใหญ่คนโต เรียกว่าเด็กเสี่ยจะได้ไหมนะ? ก็ทำนองนั้นนั่นล่ะ เขาเคยเจออีกฝ่ายอยู่กับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ไม่ใช่ศัตรู แต่ก็ไม่ใช่อะไรที่จะสามารถเรียกว่าเพื่อนเก่าได้ ก็แค่คนรู้จักที่เรียนด้วยกันมาเท่านั้น

ที่น่าตระหนกกว่าพุรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นเจ้าของไอจีลับ babybae นั่น เขาเริ่มเคร่งเครียดข้นมา ลุกเดินอย่างไม่สบายใจ

“ทำไมพุถึงรู้”
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-04-2019 09:09:03 โดย รินดาwดาริน »

ออฟไลน์ รินดาwดาริน

  • OnTop&N'Song
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-2
[ช่วงแรกๆ ไอจีของเธอลงภาพเกี่ยวกับภาพวิวที่เธอถ่ายเอง มีบางภาพเธอเคยเอาลงในไอจีส่วนตัวของเธอเขาเลยจับได้ ]

ปูรณ์ถอนหายใจ หัวสมองตื้อตันไปหมด เขากัดเล็บอย่างลืมตัวก่อนจะชะงักกึก นึกสะดุดใจในคำบอกเล่าของราเชนขึ้นมา

“พุเป็นเด็กของคุณราเชนเหรอครับ”ปูรณ์เสียงเข้มขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

[ไม่ใช่ เป็นแค่เด็กในร้านเท่านั้น ]เจ้าของชื่อตอบกลับมาด้วยความจริงจัง น้ำเสียงทุ้มต่ำ ไม่มีความร้อนรนหรือพิรุธให้จับได้ดังผ่านโทรศัพท์ออกมา

“เหรอ” นึกแปลกใจที่ได้ยินตัวเองตอบและใช้น้ำเสียงสูงแบบนั้น

[หึ ๆ ไม่เชื่อกันอีก ต้องทำยังไงให้เชื่อ ในเมื่อเธอไม่ยอมมาหาฉันที่เลาจน์ ]

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเอาจริงเอาจังมาก ปูรณ์กลอกตาไปมาก่อนจะตอบกลับไปช้าๆ

“เอาเถอะ จะยังไงก็ช่าง แต่อย่าให้มันมาวุ่นวายกับผม”เขาไม่อยากให้มีคนรู้จักรู้ว่าเขามีรสนิยมยังไง โดยเฉพาะกับคนประเภทพุ

[อืม อย่ากังวล ]

“ไม่ได้กิ๊กกั๊กกับพุแน่นะ ระวังติดโรคล่ะ”เขาเตือน คนปลายสายหัวเราะกลับมาให้ระคายหู

[ที่ร้านตรวจโรคก่อนสมัครอยู่แล้ว ]

“อ้อ”เขานึกแล้วเชียว ยังคงไม่เข้าใจว่าเลาจน์ของอีกฝ่ายเป็นประเภทไหนกันแน่

[ไม่ใช่แบบที่เธอคิดแน่ๆ ร้านฉันไม่มีบริการซื้อขายเซ็กส์ และฉันไม่นิยมเด็กในร้าน]

พอได้ฟังคำตอบของราเชนแล้วเขาก็ใจเย็นลงบ้าง

“แล้วส่งของพวกนี้มาทำไม”ปูรณ์เดินมานั่งลงโซฟาหลังจากสงบสติได้แล้ว ไม่รู้ว่าเขาตกใจเรื่องไหนกันแน่ เรื่องของพุที่รู้จักไอจีลับของเขา หรือเรื่องเขาสบายใจขึ้นมากที่ราเชนบอกว่าไม่ได้เลี้ยงพุ

[ก็ไม่ทำไม แค่อยากให้เธอใส่ให้ดู]

“โรคจิตนะแบบนี้” เขายิ้ม หยิบสร้อยคอออกมาพิจารณา เขาเองก็มีคอเลกชั่นสายหนังปลอกคอ แต่ไม่ใช่แบบเป็นสร้อยผูกโบว์ที่มีกระดิ่งน่ารักๆแบบนี้

[หึ เธอไม่ชอบเหรอ]ฝ่ายนั้นเอ่ยถามติดจะเย้าหยอก

“อือ ดูเหมือนหมา”ปูรณ์ตอบสั้นๆ ยื่นมือเขี่ยกระดิ่งกลมๆไปมาจนเกิดเสียงดังเบาๆ คนปลายสายหัวเราะเบาๆ ราวกับอยู่ข้างใบหู

[เธอไม่ใช่หมานี่]

“งั้นเป็นอะไรล่ะครับ”ปูรณ์ถามเสียงอ่อนลง ใจเต้นขึ้นมาบ้าง 

[เป็นเบบี๋ของฉันไง]

อา...คนคนนี้ทำให้ยิ้มอีกแล้ว ปูรณ์นึกถึงสิ่งที่เขากังวล ตอนนี้พังกฎไปหลายข้อซะแล้ว ทั้งชื่อที่อยู่ การให้เบอร์โทรส่วนตัว การสร้างความสนิทสนม ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นเขามีกำแพงสูงและมั่นคงมาก แต่คุณแบล็ก...ราเชนเข้ามาทำลายได้ง่ายๆ เป็นอะไรที่น่ากลัวจริงๆ

“โอเคครับ ยังไงก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว”

[ตกลงว่าเปลี่ยนเบอร์ใหม่ มีอะไรหรือเปล่า] ราเชนถามกลับอย่างเป็นห่วง 

“...ไม่มีหรอก แค่ไม่สะดวกใช้บัญชีนั้นแล้ว”

[อืม...คืนนี้อย่าลืมใส่เสื้อกับของที่ฉันส่งไปให้มาคุยกับฉัน คงสะดวกที่จะเปิดหน้า แต่สวมหน้ากากนั่นแทนใช่ไหม]

“ไม่รู้สิ มันก็เหมือนเห็นหน้าผมได้ชัด”ปูรณ์ตอบลังเล ทำให้คนปลายสายเงียบไปจนได้ยินเสียงหายใจเบาๆจนเขาทนไม่ไหวเลยคุยต่อไป

“คุณมีความต้องการสูงเหรอ บ้าเซ็กส์ใช่ไหม”เขาถามเพราะอยากรู้ แต่ราเชนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี สังเกตจากน้ำเสียงตอนที่หัวเราะดูผ่อนคลายจริงๆ

[ฉันไม่ได้บ้าเซ็กส์ ก็แค่ชอบเธอนะบี๋]

“ชอบ?”เขาชะงักไป หัวใจเต้นขึ้นมา เขานึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายชอบในทำนองไหน

[ชอบที่แสดงออกมาให้ฉันดู ทุกเรื่องที่เธอสนใจ เอาตรงๆฉันสนใจเธอในทุกเรื่อง แน่นอนว่าเรื่องเซ็กส์มันนำโด่ง] ราเชนตรงไปตรงมาได้อย่างน่าประทับใจ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็มีปรารถนาชัดเจน เขาไม่ได้คาดหวังความสุภาพบุรุษอะไรจากอีกฝ่ายอยู่แล้ว


“อย่ามาคุกคามผมได้หรือเปล่า”เขาเอ่ยจริงจัง เพราะรู้สึกกลัวกับการเปิดกล่องพัสดุแล้วเจอของสารพัดสิ่ง

[อืม ฉันไม่ใช่คนอันตราย]

“เหรอ เชื่อได้แน่เหรอ”เขาไม่เชื่อนัก อีกฝ่ายเหมือนคนโรคจิตที่คอยตามเขามานาน หากว่าเขาทำอะไรที่ไม่ถูกใจ ไม่ระเบิดอารมณ์น่ากลัวๆออกมาเลยหรือ

[แค่บนเตียงน่ะ]

ปูรณ์หัวเราะ ผู้ชายคนนี้หลงตัวเองสุดๆ เขาตาลุกวาว เป็นคำที่ยั่วยุเขาได้ดีจริงๆ หรือว่าราเชนตั้งใจจะปลุกราคะในตัวเขาอีก ทำเป็นเชื้อเชิญ

“แต่ช่างเถอะ ตราบใดที่ไม่ทำตัวโรคจิตตามติดชีวิตของผม ผมก็ไม่ได้ห้าม อย่าส่งอะไรที่วิตถารมาให้ผมก็พอ”

[อย่างเช่น...]เสียงของราเชนเย้าหยอกอีกรอบ เขาเบ้ปาก

“ของเล่นแปลกๆน่ะ”

ปูรณ์ตอบ ราเชนส่งเสียงอืมในลำคออย่างรับรู้ เขาจึงวางสาย พลางคิดทบทวนว่าได้เวลาย้ายที่อยู่พอดี เขานึกถึงคำพูดของอาหม่า รู้ดีว่าอีกฝ่ายแสร้งทำเป็นใจร้ายกับเขา แต่ยังคงมีความหวังดีให้ แต่เขาไม่อยากไปขอความช่วยเหลือจากคนที่ใกล้ชิดที่บ้านนัก เพราะเขาไม่ต้องการถูกรุกราน 

ตัวเลือกที่ดีที่สุด และก็อันตรายที่สุด Mr.black ราเชนคนนั้น ปูรณ์นึกไม่ออกเลยว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง โดยเฉพาะรสนิยมของราเชน




**************

วันนี้แวะมาต่อค่ะ

เอาใจช่วยปูรณ์กันเน้อ จริงๆเราไม่ค่อยชอบนิยายแชทเท่าไร เลยต้องเปิดให้ปูรณ์ออกไปเผชิญหน้ากับราเชนได้แล้ว ส่วนเรื่องปมของเรื่อง ไม่ได้หนักหนาค่ะ

ฝากติดตาม #มิสเตอร์แบล็ก เหมือนเดิมค่า  :pig4:

ขอบคุณค่ะ
 



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-04-2019 09:10:24 โดย รินดาwดาริน »

ออนไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2901
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
ใกล้เจอกันแล้ว??? ผู้ชายในลิฟท์ที่ทักปูรณ์คือคุณแบล็ครีเปล่าหนอ   :ruready :ruready :ruready

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ @Sister

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ทำไมขี้ยั่ว รอวันเจอกันจะเป็นยังไงน้า  :hao6:

ออฟไลน์ Quatree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1

ออฟไลน์ iNklaNd

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 688
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
โห....ปูรณ์ทำพังหมดแล้ว ปราการทั้งหลาย
ราเชนนี่เอาจริงๆ ไม่รู้จะดีหรือร้าย
ส่วนปมที่บ้านกับเรื่องเพื่อนน้องนี่อยากรู้มาก ว่าเพราะอะไรน้องถึงเป็นแบบนี้

ออฟไลน์ รินดาwดาริน

  • OnTop&N'Song
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-2
ตอนที่ 3  ยั่วยวน


ปูรณ์เริ่มเก็บของใส่กล่องเพื่อเตรียมย้ายออกจากอพาร์ทเม้นท์ ตัดสินใจค้นหาอพาร์ทเม้นท์ราคาที่พอจ่ายไหว เขานึกทำตัวบ้าบิ่นขึ้นมา เปิดค้นหาโรงแรมใกล้ๆกับเลาจน์ของราเชนดูสักหน่อย พอเจอโรงแรมที่อยู่คนละฝั่งถนนเยื้องห่างออกมาหลายช่วงตึก ลองคำนวณค่าพักต่อเดือนดูแล้วปรากฏว่าต้องหน้ามืดอยู่บ้าง ต้องสูญเงินไปเยอะ

แต่ว่ามีตู้เงินเคลื่อนที่อย่างมิสเตอร์แบล็กอยู่จะกลัวอะไร เขาแค่วีดีโอคอลหื่นกามกับราเชนแลกเงิน เอาเถอะ มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องหิวเงินสักหน่อย

ปูรณ์ใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเพื่อเก็บของใช้จำเป็น ส่วนมากเป็นเสื้อผ้าและเครื่องประดับส่วนตัว เขาเลือกใช้กระเป๋าเสื้อใบใหญ่ถึงสองใบถึงจะเก็บหมด

เขายังไม่คิดไปออดอ้อนขออาศัยที่อยู่ของราเชน มันเร็วเกินไป เหมือนน้ำมันกับไฟอยู่ใกล้กัน คงจะลุกไหม้แผดเผาทำลายกันได้ง่ายๆ เขายังไม่ไว้ใจราเชนนัก อีกฝ่ายก็ไม่ใช่แมวน้อย ทำงานในสถานที่อโคจรก็ต้องมีพิษสงพอตัว ถึงปูรณ์อยากมีชีวิตสนุกสนานน่าตื่นเต้น แต่ว่าให้เอาตัวไปเสี่ยงกับคนแปลกหน้าก็ออกจะบ้าบิ่นเกินไป

ปูรณ์จะรออีกสักหน่อย รอจังหวะดีๆ เพื่อเข้าหาราเชน ใช้ลูกไม้มารยาให้อีกฝ่ายหลงเขามากๆเข้า

เขาเลือกรูปถ่ายเก่าๆออกมาเลือกเพื่ออัปเดตไอจี โทรศัพท์สีขาวสั่นเตือนโชว์เบอร์โทรของคนที่ไม่อยากจะรับสายนัก

[อย่าผิดนัดอีก น้าเป็นห่วง หรือจะให้ไปที่ห้องปูรณ์แทนก็ได้]คนปลายสายเกลี้ยกล่อม ปูรณ์กัดปากลังเล ขมวดคิ้ว ตอบกลับไปอย่างใจเย็น

“ไม่ต้อง ผมไม่บำบัดแล้ว อาการก็ดีขึ้นมาก”

[แต่ปูรณ์ยังฝัน?]

“อาหม่าพูดมั่วๆ  จะรู้ได้ยังไงว่าผมฝันอะไร”

ปูรณ์หน้าบึ้ง  เพราะแบบนี้การย้ายออกจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด  ไม่อย่างนั้นก็จะถูกตามติดชนิดที่ว่าขยับตัวไปไหนก็ถูกตาม 

[…ทั้งหมดก็เพื่อปูรณ์เองนะ…] น้าฉินถอนหายใจ เขาได้แต่เงียบหลับตาแน่นสูดหายใจเข้าลึกไป

“…แล้วไงครับ ในเมื่อทุกๆคนต่างก็ขับไล่ผมอยู่แล้วนี่ ชื่อเสียงของพ่อแม่ป่นปี้เพราะการกระทำของผม ผมเป็นแบบนี้ก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอครับ น้าอย่าห่วงผมไม่สร้างปัญหาให้อีกแล้ว”ปูรณ์พูดอย่างเหนื่อยๆ ไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวไปไหน  คนปลายสายพยายามหาเหตุผลร้อยแปดมาพูดกับเขา

ในตอนนั้นหากว่าทุกคนเป็นห่วงเขาอย่างตอนนี้ก็ดีน่ะสิ  …

ช่วงค่ำเวลาเดิมความหรรษามารบเร้า ปูรณ์ยอมตกลงแต่งตัวตามที่ราเชนต้องการ  รู้สึกใจเต้นหน่อยๆ เขาสวมจีสตริงมีสายไขว้ทางด้านหลัง พอมันอยู่บนตัวของเขาไอ้ที่มันล้นๆก็ออกมาชัดเจนขึ้นไม่ลืมที่จะสวมหน้ากากแฟนซีสีดำก่อนจะลองโพสต์ท่าในกระจก

 เขาปิดไฟในห้องให้เหลือแค่โคมไฟเพราะไม่อยากให้เห็นหน้าชัด

มิสเตอร์แบล็กล็อกอินเข้ามาก็วีดีโอคอลกับเขาทันทีอย่างรู้เวลา

“ทำไมมืด”เสียงนั้นติดจะเย้าหยอก  ราเชนวันนี้สวมเสื้อยืดสีดำ ส่วนกางเกง…มองไม่เห็นแต่ปูรณ์ไม่อยากคิดมโนว่าอีกฝ่ายเปลือยเพื่อสะดวกจะปลดปล่อยอารมณ์

“เอ้า…ต้องระวังบ้างขนาดที่อยู่ยังหามาได้”ปูรณ์หัวเราะแผ่วๆขณะปรับกล้อง  เอื้อมไปหันแสงไฟใฟ้สะท้อนใส่กล้องมากขึ้นจนจอภาพสว่าง  จนเห็นเรือนร่างของเขาชัดเจน  ปูรณ์แกล้งหมุนตัวหันบั้นท้ายให้ราเชนดู คนในจอภาพแค่ผุดยิ้ม

“เธอต้องหน้าตาตรงสเปคฉันแน่”

“แบบไหนล่ะ”ปูรณ์ยืีนหน้าถาม คราวนี้เขาเปิดลำโพงเพื่อให้ได้ยินชัดๆเวลาทำ 'อะไรๆ'จะได้สะดวก

“แบบไร้เดียงสาแต่จริงๆแล้วไม่…เหมือนพวกแมวยั่วๆ ฉันชอบนะ”ราเชนตอบมั่นใจ ในจอภาพผู้ชายอายุมากกว่าเท้าคางมอง ดวงตาคมเข้มจ้องมาราวกับจะสบตาผ่านเส้นทางระยะไกล

“หือ ผมก็ไม่ได้ก๋ากั่นนะ…ค่อนข้างจะหงิมๆเจอคุณเข้าอาจหงอ…”หงอใต้ร่างราเชน ปูรณ์เริ่มคึกคัก  เอื้อมไปเกี่ยวสายรัดคอน่ารักๆออกมาแกว่งที่หน้าจอ เสียงกรุ๋งกริ๋งดังตาการขยับ 

“คุณชอบควบคุมเหรอ”

“ใช่…”

“ผมชอบถูกมัด ไม่ถึงกับว่ารัดแน่นจนขัดขืนไม่ได้แค่ให้มันรัดๆผิวกาย จะที่ไหนก็ได้ ลำตัว หน้าอก มือ หรือที่ตรงนั้นก็ได้นะ”ปูรณ์เอ่ยเสียงต่ำ ก่อนจะผูกสายรัดคอสีดำผูกโบว์ที่ท้ายทอยไว้ เสร็จแล้วเขาเขิดคอมองกระดิ่งกลมๆ ส่ายหน้าให้เกิดเสียง

ราเชนดวงตาวาววับ เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจินตนาการถึงตอนที่กระดิ๋งมันสั่นไหวเพราะแรงกระแทกกระทั้น  ทำให้ปูรณ์เสียวท้องน้อย ท่อนล่างพลอยจะตื่นเต้นไปด้วย 

“หึๆ  ลองโชว์หน่อยสิ”

“อืม…ทำอะไรดี”ปูรณ์ใจเต้นขึ้นมา ก่อนจะขยับเก้าอี้ออก แล้วโน้มตัวเข้าหากล้องให้ภาพจับที่ใบหน้าเต็มไป เขายิ้มจนเห็นลักยิ้ม 

“เห็นแบบนี้แล้วระวังตามไปหลอกหลอนในฝันนะ”เขายิ้ม  แลบลิ้นออกมาเล็กน้อย  หากว่าคุณแบล็ก…ราเชนอยู่ตรงหน้าเขาจะเลียจริงๆ  แค่เลียให้เกิดอารมณ์

“เลานจ์เป็นยังไงบ้างครับ ขาดคนไหม”

“เธอจะสมัครเหรอ”เสียงของราเชนออกจำขบขัน

“อืม…จะแวะไปดูลาดเลาไม่แน่เราอาจเดินสวนกันมาก่อนก็ได้”เขาว่า พลางแตะหน้ากากไปด้วย ช้อนตามองคนในจอภาพยิ้มได้ ราเชนส่งเสียงอืมในลำคอ

“…แบบนั้นฉันต้องจำได้สิ”

“อยากให้ทำอะไรครับ…”

“เมื่อเช้าเธออยากทำอะไรฉันล่ะ…ก็สานต่อสิ”ราเชนยิ้ม เอนตัวกับโซฟา ก้มหน้าต่ำมองเขาอย่างรอคอย หัวใจของเขาเต้นตุบๆ

เซ็กส์โฟน…แถมตอนนั้นคุยโทรศัพท์อยู่นี่ต่างจากสถานการณ์ตอนนี้มาก แต่ในเมื่อไม่ได้เก็นหน้าชัดเจนเขาก็ไม่มีอะไรให้ปฎิเสธ

“อือ”ปูรณ์ไม่ได้พูดอะไรอีกแค่ลูบไล้มือไปยังหน้าอก เคล้นคลึงจุดสีอ่อนเบาๆ ถูกปลุกเร้าด้วยมือตนเอง  ปูรณ์แค่จินตนาการว่าถูกเลียหนักๆโดยราเชน คงเหมือนถูกไฟรน

เอาเข้าจริงปูรณ์ก็ไม่ได้อยากเล่นกับตัวเองโดยให้ราเชนดูอยู่อีกฝั่งนักหรอก แต่ตอนนี้เขาต้องการเงินเก็บไว้สักหน่อย 

“ราเชน…”เขาพึมพำลองเอ่ยเรียกชื่อของมิสเตอร์แบล็ก  มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำ กุมกอบความแข็งขันตรงกลางแค่เคล้าคลึงให้เป็นรูปเป็นร่าง ปูรณ์นึกขึ้นได้เปลี่ยนท่าหมุนหันหลัง ดึงเก้าอี้มาวางขาอีกข้าง จีสตริงทางด้านหลังมีสายไขว้สีดำเป็นช่องๆ เมื่ออยู่บนก้นของเขามันรัดตึงและเห็นรอยกด

เขาแสร้งลูบมือผ่านบั้นท้าย ก่อนจะบีบเคล้นให้เห็นพื้นที่ส่วนตัวจึดอ่อนไหวที่ไม่ได้แตะต้องมานาน ตอนนี้เขามีอารมณ์ เขาเอี้ยวหน้ามองจอภาพและหายใจแรงขึ้น เมื่อเห็นว่าราเชนกำลังเร่งเร้าตัวเองจากด้านล่าง  แม้ว่าเขาไม่เห็นจะๆตา แต่แขนข้างถนัดที่ขยับอยู่ก็ชัดเจนพอแล้ว

“ไม่ใช้'ของเล่น'จริงๆเหรอ”

ปูรณ์ชะงักแลบลิ้นอย่างลังเลใจก่อนจะผละออกจากหน้ากล้องเดินไปที่กล่องทางด้านนอก เปิดค้นหาของเล่นเล็กๆแบบพอประมาณ เขาหยิบดิลโด้สีเนื้อไร้สายปรับระดับได้ออกมา หัวใจเต้นตึกตักเป็นครั้งแรกที่เขาจะใช้ของเล่นเหล่านี้ ต่อหน้าคนอื่น เขาหาเจลติดมาด้วย
“รอนานไหมครับ”เขาก้มไปพูดด้วย เสียงกรุ๋งกริ๋งดังแผ่วๆ ส่งจูบผ่านจอไปอย่างอารมณ์ดี  ฝ่ายนั้นหัวเราะเบาๆ

“เร่งมือสิ”

ปูรณ์หันหลังตามเดิม  ยกขาไว้ข้างหนึ่ง ต้องโก้งโค้งเล็กน้อยให้เห็นบั้นท้ายชัดๆ  เขาไม่ได้ถอดจีสตริงออกแค่ดึงมันให้พ้นทาง  ชะโลมเจลหล่อลื่นลงนิ้วจนเปียกชุ่ม ก่อนจะลูบผ่านทางด้านหลังกดย้ำนิ้วมือเข้ามา

“อะ….”ปูรณ์นิ่วหน้า  ก่อนจะขยับนิ้วลึกเข้ามาอีกด้านในอุ่นอ่อนนุ่ม  ก่อนจะหมุนนิ้วไปมา  ขยับขยายให้มากขึ้นเหลียวมองคนทางจอภาพ

“ราเชนดูอยู่เปล่า”

“ดู…เธอไม่ค่อยเชี่ยวนะ”ฝ่ายนั้นแกล้งเย้า น้ำเสียงเจือความขบขำอย่างไม่จริงจัง

“แค่ห่างๆไปนานเท่านั้นแหละ”เขาเหลือบมองหน้าจอ  ตอนนี้ราเชนขยับออกห่างถอยหลังเอนไปนั่งอยู่บนโซฟา กุมกอบท่อนล่างใหญ่โตนั่น  กำลังปลอบให้มันคลายความดุดันลง

ปูรณ์ถอนนิ้วออก  รู้สึกถึงความเต้นตุบที่พื้นที่ตรงนั้นก่อนหยิบของเล่นมาจุ่มเจลจนชุ่ม  นำมาจ่อทางด้านหลัง  ขยับสะโพกให้ลอยเด่น กดผ่านความคับแคบเข้ามาช้าไป  เขาสูดหายใจเข้าลึก  มืออีกข้างกระตุ้นความแข็งขันด้านหน้าไปด้วย  เร่งให้ดันของเล่นเข้ามาในตัวอีก

“อา…รู้สึกถึงตัวผมไหม”ปูรณ์เร่งเร้า ได้ยินแต่เสียงเคลื่อนไหวของคนอีกด้าน เสียงขยับข้อมือและความพอใจ เหลียวมองคนในจอภาพ

 อีกฝ่ายยังคงจดจ่อกับเขา  ของเล่นในตัวถูกดันจนสุดอึดอัดจนต้องเคลื่อนเก้าอี้มาใกล้ๆ  เขากดรีโมทใช้ความสั่นเบาๆก่อน  แวบแรกเข้าสะดุ้งก่อนจะเอนตัวไปด้านหน้า  เคล้นคลึงบั้นท้ายอีกข้างด้วยความวาบหวามไปทั่วท้องน้อยถึงปลายเท้า

  เขาครางต่ำๆ  เร่งมือทางด้านหน้าไปด้วย 

“เพิ่มอีก”

“…ฮะ ฮือ”เขากดเพิ่มความแรง  ของเล่นสั่นไหวหมุนควงอยู่ภายในทำให้ปูรณ์แทบอ่อนแรง  เขาแอ่นสะโพกสูง

“เอาแรงๆเลย”เขาแค่ส่งเสียงไปแบบนั้น  กระตุ้นราเชนและตนเองด้วย

“บี๋เธออยู่กับฉัน…กำลังเอากับฉัน”เสียงทุ้มต่ำพึมพำหายใจกระเส่า ทำเอาปูรณ์ขยับสะโพกสูง มืออีกข้างแหวกแก้มก้นออกให้การขยับของท่อนสีเนื้อที่กำลังสั่นควง สองขาสั่นเทาเพราะความกระสัน

“ราเชน..ผม..”

 เสียงเคลื่อนไหวจากอีกฝั่งดังมาใกล้  ราเชนเปลี่ยนมายืนติดหน้าจอ สาวมือไปทั่วความโอฬารที่สั่นไหวด้วยความอยากหาที่ระบาย 

“..บี๋…”

“..อ๊ะ ราเชน  แรงอีก”เสียงกระดิ่งดังกรุ๋งกริ๋งเมื่อเขาขยับตัวด้วยความวาบหวามจากอารมณ์เร่าร้อน ขณะที่ใช้แรงสั่นสูงสุด ร่างไหวเฮือกเมื่อความสั่นควงเพิ่มระดับมันทำให้ยืนไม่ติด เปลี่ยนมือมาบีบเคล้นบั้นท้ายอีกข้าง  ร้อนไปทั้งตัวเขาจับที่ของเล่นที่เหวี่ยงตัวอยู่ภายใน ยิ่งกระตุ้นสัมผัสจุดอ่อนไหวด้านในจนร้องครางออกมา  เขาอยากได้สัมผัสที่มากกว่านั้น
 
ราเชนขยับมือกระชั้นถี่ ส่งเสียงพึงพอใจให้ได้ยินผ่านลำโพง  เอ่ยเรียกว่าบี๋แทนชื่อ  จริงๆเขารู้ว่ามันมาจากอะไรแต่ไม่เคยตอบโต้ 

ปูรณ์ขยับสะโพกอีกรอบขณะที่มืออีกข้างกอบกุมความร้อนรุ่มไว้ 

“ผมจะแตกแล้วแด๊ด   …อื้อ ดีจริง”ปูรณ์อ้าปากหอบหายใจ แรงกระทุ้งจากด้านหลังต่อเหนื่องหมุนเป็นจังหวะเขาครางเมื่อร่างกายกระตุก

ด้านหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นเตรียมปลดปล่อยออกมา  ปูรณ์เหลียวมองด้านหลังเห็นราเชนใกล้แล้วเช่นกันจึงเปลี่ยนท่าหันหน้าเข้าหาจอภาพ
  โน้มตัวมาหา เท้าแขนกับโต๊ะคอม สาวมือถี่ที่ท่อนล่าง ชำเลืองมองราเชนในจอเชื่อว่าอีกฝ่ายจ้องมองเขาอยู่  ปูรณ์กัดปากแน่นเมื่อร่างกายบิดเกร็งแทบยืนไม่อยู่ ส่งเสียงครางปากพึมพำ “อ๊ะ..บี๋ไม่ไหวแล้ว”

 ขณะที่ทางด้านหน้าทะลักทลายออกมาเขาไม่ทันระวังปล่อยให้เลอะหน้าจอ ปูรณ์ปิดความสั่นลง แต่ยังไม่ดึงออกรู้สึกว่าด้านในมันคับแน่นไปหมด เขาสูดปาก ก้มไปทางด้านหน้า แสร้งทำเหมือนว่าไอ้นั่นของราเชนอยู่ตรงหน้า เขาส่งเสียง อืมมม ยาวๆแลบลิ้นออกมา

  “เดี๋ยวผมดูดให้เอง  ผมกินได้นะ น้ำของคุณ”เขาเอ่ยเสียงต่ำ รูดไปมาที่ความแข็งขึงที่ยังไม่อ่อนตัวลง มือเปื้อนของเหลว ยกขึ้นมาเลียทีละนิ้ว จ้องมองราเชนที่กำลังปล่อยของเหลวใส่หน้า

…ใส่หน้าจอ  อีกฝ่ายครางต่ำๆ “บี๋ …”

“อืม ผมชื่อปูรณ์”เขาก้มกระซิบ อ้าปากเลียของว่างเปล่าตรงหน้า  ราเชนจัดการร่างกายของตัวเอง ขณะที่ปูรณ์อ้อมไปจับของเล่นทางด้านหลัง

“เมื่อกี้เธอว่าไงะบี๋”ราเชนถามซ้ำ เขาทำเฉย

“แหม อยากจะให้ผมเป็นเบบี๋ให้ใช่ไหมล่ะ….”เขายิ้ม  ประกายที่ดวงตาฉายชัด  จริงๆแล้วแด๊ดดี้ กับเบบี๋เป็นของคู่กัน  เรียกว่าเป็นหนึ่งบทบาท หนึ่งโรลเพลย์

“ไว้เจอของจริงเมื่อไหร่ผมจะเล่นให้เองเป็นบี๋น้อยตามที่คุณต้องการ” ปูรณ์ตอบตามจริงๆเท้าแขนกับโต๊ะคอมไว้ยังคงโก่งตัว  รู้สึกเจ็บเสียดทางด้านหลัง

“อืม…”ราเชนกำลังยิ้ม 

“แน่นมากเลยล่ะ  ผมกำลังดึงออก”เขาว่า จ้องมองราเชนที่ขยับมานั่งเหมือนเดิมสีหน้าผ่อนคลายลงมาก มุมปากเผยยิ้ม

“อันเท่านั้น  ยังไม่ไหวแล้ว…ของฉันล่ะ  ถ้ามันยัดเข้าไปไม่ได้จะทำยังไง”

“อ๋อ…ก็สวนเข้ามาเลยสิ  ผมเอสเอ็มได้นะ…อาจจะทำให้คุณทรมาณหน่อย”ปูรณ์พูดช้าๆ มองสบตาผ่านจอภาพ ค่อยๆดึงของเล่นออกมา  เม้มปากแน่นเมื่อส่วนปลายของมันเสียดสีกับด้านใน  เขาชำเลืองมองคนในจอ

“เสียวอยู่เหรอ”

“อือ ขนาดดิ้นไม่ได้นะ”ปูรณ์หัวเราะ ใบหน้าแดงก่ำ ดึงของเล่นออกมาถึงตรงกลาง  เขากลืนน้ำลายจดจ้องราเชนในจอภาพ

ฝ่ายนั้นแค่กอดอกมองเหมือนชมภาพยนต์

ปูรณ์ใช้มืออีกข้างลูบหน้าอก  ความไหววูบถูกกระตุ้น  กระทั่งดึงออกมาจนหมด  ปูรณ์ถอนหายใจยืดตัวตรงรู้สึกแสบและความติดขัด จากพื้นที่ลับจนต้องหนีบขา

“อูย…เจ็บตัว”เขายู่ปากวางของเล่นลงข้างโต๊ะ  จัดการของเหลวที่เปรอะเปื้อนหน้าโต๊ะคอมออก จากนั้นเลื่อนเก้าอี้มานั่ง ความแสบและตึงที่ช่วงล่างปะทุขึ้นมา เขายังไม่ถอดหน้ากากออก  ดีเหมือนกันเขาขี้เกียจขยับกล้องแล้ว

“ไหวไหม”ราเชนดูเป็นห่วง

“ไหวสิครับ…ของแค่นี้”

“หึ…ของในห้องไปไหนหมด”เสียงราเชนดูแปลกใจ ปูรณ์จึงรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนละเอียดอ่อน

“…อ้อ  เก็บของใส่กระเป๋า ผมจะย้ายหอนะ”เขาพูดเหมือนเรื่องทั่วๆไป พยายามทำตัวผ่อนคลายทั้งที่เมื่อครู่ก่อนเพิ่งผ่านเรื่องกามๆมา

“ย้ายออก  อยู่ที่ไหน”คนในวีดีโอคอลมีท่าทีตึงเครียดทำให้เขาหัวเราะชอบใจ ก่อนจะตอบกลับไปทีเล่นทีจริง

“ฮ่าๆ  เพราะมีคนโรคจิตส่งของมาให้เลยย้ายหนี”…คนอีกฝั่งกลับทำตัวเคร่งขรึม จนเขาหุบยิ้มยื่นหน้าไปหา เอียงคอมอง

“แต่ผมชอบคุยกับราเชนนะ”เพราะเงินของคุณไง ปูรณ์ยิ้มกว้างยื่นหน้าไปใกล้ๆ จ้องมองใบหน้าคมเข้มของราเชนอย่างชอบใจ อีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่ดูดี ร่างกายกำยำ เวลากอดคงจะอุ่นแน่ๆ

“งั้นเหรอ….”

“เราคุยเรื่องอื่นก็ได้นะที่ไม่ใช่เรื่องเซ็กส์น่ะ”ปูรณ์เสนอ เขาเองก็อยากจะรู้จักราเชนให้มากกว่านี้  อยากให้ความเป็นคนแปลกหน้าหลุดหายไปจากความคิดของเขา หากได้สนิทขึ้นมา เขาอาจจะเจอหน้าและพูดคุยไปเที่ยวที่เลาจน์อีกฝ่าย หรือทำอย่างอื่นร่วมกันได้มากขึ้น เขาจะหวังมากไปหรือเปล่าสำหรับการเริ่มต้น เสี่ยงกับราเชน หรือมิสเตอร์แบล็กผู้ลึกลับคนนี้

“ใครเริ่มล่ะ”

“อ้าว ผมเหรอ”เขาทำหน้าซื่อ ลักยิ้มปรากฏอีกครั้ง

“…ย้ายไปที่ไหน”คนอีกฝั่งถามอย่างนิ่งเฉย จดจ้องไม่ละสายตา ปูรณ์ไหวไหล่ คิดไตร่ตรองแล้วส่ายหน้า

“บอกไม่ได้หรอก…”

พอเขาตอบ ราเชนก็ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบอีก แค่เปลี่ยนไปคุยเรื่องทั่วไป อย่างทานข้าวหรือยัง? นอนดึกกี่ทุ่มซึ่งเขาเห็นว่าข้อสุดท้ายจะแปลกกว่าใครพวก

 “หน้าคอมฯเนี่ยนะ”เขาหัวเราะ เมื่อได้ยินคำเชิญชวนของราเชน อีกฝ่ายนึกอยากจะทานอาหารร่วมกัน กินไปมองหน้ากันไป

“อืม…เดทผ่านวีดีโอคอลไง”

“ก็ได้...”

ปูรณ์ตอบรับแต่ขอไปอาบน้ำก่อน ใช้เวลาไม่นานมาก เปลี่ยนเป็นชุดนอนปกติ แต่สาเหตุที่เสียเวลาไปมากก็เพราะการไปรื้อของในตู้เย็นสุดท้ายจบลงที่มาม่าคัพใส่ไข่ ราเชนมาแปลกมาก พอปูรณ์เข้ามานั่งหน้าคอม สวมหน้ากากครึ่งหน้าไว้เช่นเดิม เขานึกตลกอยู่หน่อยๆว่าต้องทำถึงขั้นนี้เลยหรือไง
 
พอสำรวจฝ่ายตรงข้าม เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจัดวางมื้อดึก อาหารบนโต๊ะน่ากินทั้งนั้น ทั้งต้มยำและของทอด ปูรณ์ก้มมองมาม่าหมูสับใส่ไข่และผักสองสามอย่างอย่างอนาจใจ เทียบกันตรงนี้มันก็ชัดแล้วว่าใครเกาะใคร

“ยั่วกันชัดๆ”ขาพึมพำ ขณะที่ใช้ตะเกียบหนีบเส้นมาม่าจนควันกรุ่นร้อนพวยพุ่งออกมา

“อยู่กับฉันไม่อดตายหรอกนะ”ราเชนเอ่ย ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาจริงจัง ปูรณ์เลิกคิ้วสูง

“หึหึ รู้น่า…”เขาจับตะเกียบคีบเส้นมาม่าขึ้นมาเป่าให้คลายร้อนก็จะยัดสวบๆเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจว่าจะถูกจับตามอง  เหลือบมองราเชนที่มีเริ่มทานมื้อดึกแล้วท้องร้องจ๊อกตาม ได้ฟังอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องงาน และเพิ่งได้ทานมื้อเย็นก็ตอนสามทุ่มกว่าๆ
 
“ปูรณ์…”

“อืม  ครับ”

เขาเงยมองนิ่งๆ ขณะที่ราเชนแค่มองตอบรอคอยอยู่นานแต่ไม่มีคำพูดใดอีกจึงก้มกินมาม่าคัพต่อ

“…เธออยากเจอฉันไหม”เสียงทุ้มดังจากคนบนจอภาพ ปูรณ์ชะงักร่าง รู้สึกว่าจังหวะหัวใจเต้นถี่ไม่รู้ว่าตื่นตกใจหรือเพราะความรู้สึกส่วนลึก
   
เขาตอบแบบไม่ต้องคิดมาก ในจอดูดีขนาดนั้น ตัวจริงต้องทำให้เขาพูดไม่ออก จ้องหน้าไม่ได้แน่ๆ  “...อยากสิครับ”

“มาเจอกันสิ…”ราเชนเชิญชวน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาสีดำสนิทไม่กะพริบไหว ทว่ามีประกายวิบวับอย่างคาดหวังก่อนจะจางหายไป

“…เจอที่ไหนดีล่ะ ผมไม่ชินกับที่คนพลุกพล่าน”ปูรณ์ตอบอย่างไม่คิดมาก หากจะเจอหน้ากันจริงๆขอที่คนน้อยๆและสงบๆก็พอแล้ว ราเชนได้ฟังก็แค่จ้องตอบ ทำตาเข้มแต่ไม่ได้ว่าอะไร เงียบไปครู่ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบๆ

“ฉันไปหาเธอเอง…เธอก็อยู่ในที่ของตัวเองไป ไม่ต้องกังวลนักหรอกฉันไม่กัดไม่ดุ ฉีดยามาแล้ว”อีกฝ่ายเอ่ยติดตลกทั้งที่หน้าตาไม่แสดงอารมณ์ขัน ปูรณ์ประเมินราเชน ไหวไหล่อย่างไม่คิดมากอาจเพราะกิจกรรมเมื่อครู่ก่อนทำให้ลดความอึดอัดใจ

“ตามใจคนครับ..แล้วแต่คุณจะบงการ”

ราเชนหยักยิ้ม ขยับหน้าเข้าใกล้มองจ้องมาอย่างตั้งใจ “ฉันไม่วางอำนาจขนาดนั้นหรอกบี๋ เอาเข้าจริงๆแล้วฉันชอบเธอนะ เธอจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ได้ แต่พอถึงเวลาที่ฉันเอาจริง เธอต้องเอาใจฉันแทน”

   คำพูดของราเชนไม่ได้ทำให้ปูรณ์ตกใจ เอาสิ...มาเลย เขากำลังรอจังหวะดีๆแบบนี้อยู่เหมือนกัน




-  -  - - - - - - - - - - -  - - - - - - - -


มาต่อแล้วตอนนี้มาสั้นๆ  :haun4: แถมยังมีแต่เรื่องกามๆ 555 แต่ก็พอจะบอกอะไรคนอ่านได้บ้างเนอะ
ติดตามตอนต่อไปได้จ้า
 :pig4:
ขอบคุณค่ะ ฝาก #มิสเตอร์แบล็ก

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-04-2019 23:25:44 โดย รินดาwดาริน »

ออนไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2901
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 424
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
อุ้วว เค้าจะได้เจอกันแล้วหรือป่าวว
 :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ oki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
เขียนดีมากเลย รอตอนทั้งสองได้เจอกันนะคะ อยากรู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้อง

ออฟไลน์ BaGgYsOdA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
พอได้เจอกันจริงๆ น้องจะซ่าออกไหมคะ  :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด