เป็นที่ลักษณ์ -๒-
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: เป็นที่ลักษณ์ -๒-  (อ่าน 245 ครั้ง)

ออฟไลน์ Puruluu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เป็นที่ลักษณ์ -๒-
« เมื่อ14-03-2019 19:05:38 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะ ครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรัก ชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้าม แจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะ ปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของ แต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้าม จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิด เดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การ พูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอม ให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้าม ลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อ ขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ด นิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยาย ที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

16.นิยาย เรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วน หรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมด ออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้าม แจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใคร จะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


เป็น | ที่ | ลักษณ์
DRAMA



'

"นายขายหรอ"

เขาถามผมด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกมือที่จับแขนเขาเอาไว้บีบแน่นราวกับต้องการให้เขาปฏิเสธ หากแต่นี้คือความจริงและเขาก็เพียงตอบไปตามความจริงเท่านั้น รอยยิ้มกว้างจนตาปิดตอบคำถามอย่างซื่อตรง แม้จะไม่ใช่เด็กใสซื่อบริสุทธิ์แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่ตนต้องโกหก
"ครับ แล้วคุณสนใจซื้อผมไปกอดสักคืนไหมล่ะ"

'


TWITTER: #เป็นที่ลักษณ์
NO:EL7
@KingOfForest_


สารบัญ

-๑-

-๒-

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-04-2019 04:41:24 โดย Puruluu »

ออฟไลน์ Puruluu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: เป็น|ที่|ลักษณ์ -๑-
«ตอบ #1 เมื่อ14-03-2019 19:07:50 »

-๑-

 

    เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่า ใบหน้าหวานสวยแสนอ่อนเยาว์ถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางให้ดูมีอายุมากขึ้นสักนิดหน่อย ขนตาเป็นแพยาวจนไม่จำเป็นต้องต่อขนตาปลอม ริมผิวปากสีแดงสดอันเป็นสีโปรดของเจ้าของร่างเพราะมันช่วยขับผิวขาวของเขาได้เป้นอย่างดี จี้รูปหัวใจที่ได้เป็นของขวัญจากลูกค้าคนหนึ่งที่ใจดีซื้อมาให้เขาจากต่างประเทศ เดรสเปิดไหล่โชว์ผิวเนียนขาวนุ่ม เรือนร่างที่ใช้หากินนั้นจำเป็นต้องดูแลอย่างดี เสื้อผ้าผู้หญิงที่เจ้าตัวนั้นหยิบมาใส่ไม่ใช่เพราะนิยมชมชอบแต่อย่างใด หากแต่ไม่ได้รังเกลียดมันเลยสักนิด ลักษณ์เป็นเด็กหนุ่มที่พึ่งผ่านพ้นสิบแปดมาได้ไม่กี่เดือน เรือนร่างที่ยังไม่ได้โตเต็มวัยกับส่วนสูงเพียงแค่ร้อยเจ็ดสิบเศษทำให้เขาตัวเล็กในหมู่ผู้ชายแต่สูงพอตัวสำหรับผู้หญิงแท้ๆแต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาดูแตกต่างผู้หญิงแท้ๆมากนัก เขาลุกขึ้นหมุนตัวดูภาพในกระจกที่สะท้อนร่างของสาวงามนางหนึ่ง

     เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเสียหนึ่งฟอดใหญ่ๆเรียกความมั่นใจก่อนที่จะเดินเข้าไปยังสถานบันเทิงของสาวประเภทสองที่เลื่องชื่อในย่านนี้ เขาเป็นเด็กนั่งดริ้งของที่นี่ เขาไม่ได้รังเกียจอะไรงานนี้เพราะมันทำให้ชีวิตของลักษณ์ดีขึ้นเสียด้วยซ้ำ เมื่อสามเดือนก่อนตัวเขายังเป็นเพียงเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารที่เรียนจบแค่ ม.3 เงินเดือนเก้าพันที่ทำให้พออยู่รอดถึงปลายเดือนได้แบบเดือนชนเดือน ต่างจากตอนนี้ลิบลับที่เขามีเงินเหลือพอที่จะซื้อของที่เขาอยากได้ มีเครื่องประดับสวยๆใส่ที่ไม่ได้มาจากเงินของตัวเอง มีเงินมากพอที่จะส่งเสียตัวเองเรียนได้สบายๆ เขาคิดว่าชีวิตของเขาตอนนี้ดีกว่าที่เคยเป็นมา ลักษณ์พอใจ ที่เขากลายมาเป็นนั่งดริ้งของที่นี้ได้ก็เพราะว่าพี่เชอรี่ที่เป็นลูกค้าประจำของที่ร้านอาหารที่เขาเคยเป็นเด็กเสิร์ฟเป็นคนพาเขาเข้าสู่โลกอีกฝั่งที่เขาไม่เคยได้รู้จัก พี่เชอรี่ไม่เคยบังคับเขาให้ทำ เพียงแค่คอยให้คำแนะนำและคอยดูแลเด็กน้อยเหมือนกับน้องคนหนึ่งด้วยความเอ็นดู เขายินดีที่จะเดินเข้ามาที่นี่เอง ทีแรกพี่เชอรี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่และบอกว่าเขาไม่มีทางทำได้ นั่นไม่ใช่คำสบประมาทแต่เป็นคำเตือนเด็กหัวอ่อนด้วยความเป็นห่วง วันนั้นก่อนที่ร้านจะปิด มีเพียงแค่เราสองคนนั่งคุยกันพร้อมกับอาหารที่พี่เชอรี่สั่งมาพร้อมกับบอกให้เขากินให้หมดด้วยน้ำเสียงเข้มต่างจากใบหน้าสวยที่ดูอ่อนหวานนั้นลิบลับ เราได้คุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกัน เขาเล่ามันทั้งรอยยิ้มราวกับไม่รู้สึกอะไร ในขณะที่คนฟังนั้นอึ้งจนไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากริมผิวปากสวยได้รูปนั้นเลย

     “กูไม่คิดว่าชีวิตมึงเนี่ยเจอเรื่องอะไรมาเยอะขนาดนี้ เก่งแล้วลักษณ์ มึงเก่งมาก ถ้าเกิดเป็นกู กูคงยิ้มแบบที่มึงยิ้มไม่ออกแล้ว”

     วันนั้นเรากอดกันกลมและปลอบโยนเรื่องที่เคยผ่านมาของกันและกัน สุดท้ายเราก็หัวเราะออกมา ราวกับมันเป็นเรื่องตลก เรื่องตลกที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตที่ไม่คิดจะเจออีกแล้ว หัวเราะทั้งน้ำตา เหมือนคนบ้าสองคน หัวเราะให้กับโชคชะตาที่เล่นตลกและไม่เคยอ่อนโยนกับเราเลยสักนิด

    พี่เชอรี่ไม่ได้บังคับแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรเขาเพราะรู้ว่าอย่างไรเสียตนก็ไม่ใช่พ่อใช่แม่ที่จะรั้งเขาเอาได้ เพียงแต่มีหนึ่งคำถาม

     “แต่ลักษณ์มึงจะโอเคหรอ… มึงเคยถูกข่มขืนมาไม่ใช่หรอ”

     เขายิ้ม ยิ้มให้กับทุกเรื่องที่ตนเองได้พบเจอไม่ว่ามันจะดีหรือร้าย เพราะแม้จะร้องให้ออกไปก็ไม่ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น ไม่มีใครสนใจหยดน้ำตา เพราะในคืนนั้นไม่ว่าเขาจะขอร้องทั้งน้ำตาหรือกราบแทบเท้าก็ยังไม่มีใครสนใจ เขาหมดน้ำตาไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว

   “ไม่โอเคหรอกพี่ ใครจะไปโอเคกันว่ะ เพราะลักษณ์อยากมีชีวิตต่อ ลักษณ์อยากอยู่รอด ลักษณ์อยู่ในนรกมาตลอดทั้งชีวิตแล้ว ลักษณ์ไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีก มันต้องเดินหน้าต่อไป ลักษณ์จมอยู่ในนั้นมามากพอแล้ว จะให้ลักษณ์ทำอะไรก็ได้... ขอแค่ลักษณ์ได้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็พอแล้ว”

   เขาตอบพี่เชอรี่ไปแบบนั้น

   “กูโคตรนับถือมึงเลยว่ะลักษณ์”

    ตลอดชีวิตที่ผ่านมาสิบเจ็ดปีลักษณ์เป็นเด็กดีที่แสนหัวอ่อนว่านอนสอนง่าย ไม่ว่าป้าจะพูดอะไรเขาก็ไม่เคยขัด แต่ตอนนี้เขากลายเป็นเด็กที่เต็มไปด้วยเล่ห์เลี่ยมจากคำพูดแสนซื่อตรงและดวงตาอันใสซื่อแปรเปลี่ยนเป็นคำพูดหวานหูที่ปราศจากความจริงใจ เต็มไปด้วยคำโกหกหากแต่จะมีใครกันเล่าที่สนใจสิ่งเหล่านั้นคนที่ก้าวเข้าที่นี้เดินหาใครสักคนที่จะมาช่วยเป็นคนคลายเหงาในค่ำคืนนี้

    เขาระบายยิ้มให้กับชายหนุ่มที่ยืนอยู่มุมหนึ่ง เหมือนอีกคนจะสนใจเขาแต่ก็ต้องหลบถอยไปเมื่อมีหนึ่งคนเข้ามานั่งข้างๆ รวบเอวของเขาเอาไว้ก่อนจะซุกไซร้ที่ซอกคอและหันมาจุ๊บที่ริมผิวปากเบาๆหนึ่งทีเป็นการทักทาย

    “ลักษณ์ คิดถึงจัง อยากจูบไปทั้งตัวเลย”

    ริมผิวปากคล้ำตามประสาคนสูบบุหรี่จูบที่หัวไหล่ของเขาหนึ่งทีก่อนจะหันมามองหน้าทำสายตาออดอ้อน

   “พอก่อน ใจเย็น ยังไงคืนนี้ก็ได้อยู่ด้วยกันทั้งคืนอยู่แล้วไหม”

   “ก็ยังอยากจูบอยู่ดี จูบหน่อย”

   เขารู้ว่ารั้นไปก็ไร้ความหมายจึงยอมมอบจูบให้อีกฝ่ายแต่โดยดี...

   “แล้ววันนี้มีเรื่องจะคุยไม่ใช่หรอ”

   “ใช่... เห็นว่าจะเข้ามหาลัยแล้วไม่ใช่หรอ กูให้ สุขสรรค์วันเกิด”

   กุญแจรถถูกยัดใส่มือบาง ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่คิดว่าอีกคนจะให้ของที่มีราคาแพงมากขนาดนี้ เขารู้ว่าทศเป็นลูกคุณหนู บ้านรวยจนทศใช้เงินราวกับเศษกระดาษ เขาเป็นหนึ่งในเด็กของทศ ทศแก่กว่าเขาประมาณสองปีได้ เขาไม่จำเป็นต้องเรียกว่าพี่เพราะอีกฝ่ายไม่ต้องการให้เขาสุภาพหรือพูดจาออดอ้อนเหมือนคนอื่น มันน่าเบื่อ... ทศคบกับใครไม่ได้นานพอเบื่อก็เลิก ตอนนี้เท่าที่เขารู้จักคู่ขาคู่นอนของทศก็ดูเหมือนว่าจะเหลือเขาแค่คนเดียวเสียแล้ว

   “ให้จริงป่ะเนี่ย ไม่ล้อกันเล่นนะ”

    เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

    “เออ ให้จริง... จะเอาป่ะ”

    “เอาดิ”

        “ให้จูบก่อน”

    “เมื่อกี้ก็จูบไปแล้วไง”

    “อีกที เร็วๆ”

 เขาทำท่าอิดออดก่อนจะจูบที่ริมผิวปากนั้นและรุกล้ำเข้าไปข้างในโพรงปากได้อย่างไม่อยาก เทียบกับจูบแรกที่เขาเคยจูบกับทศตอนนี้เขามีพัฒนาการที่ดีขึ้นจากเด็กน้อยไม่รู้ประสีประสาตอนนี้ช่ำชองถึงขนาดที่จะเป็นคนรุกจูบเองได้แล้ว เมื่อเราผละออกจากริมผิวปากของกันและกัน เราจ้องตากันใต้เสียงไฟหลากสีและเสียงเพลงที่ดังอยู่รอบตัว แต่เรายังคงได้ยินเสียงของกันและกันชัดเจน

    “ลักษณ์”

    “หื้อ”

    “รักนะ”

    อีกฝ่ายเข้าสวมกอดเขาไว้ เขาอึ้งกับการกระทำนั้นนิดหน่อย ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยิ้มออกมาแห้งๆเหมือนจะตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นณ.เวลานี้ไม่ค่อยจะทัน

    “เป็นแฟนกันนะ”

   เวลาเที่ยงวันแสงตะวันที่สาดเข้าปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์ฝัน หลังจากเป็นกิจกามเมื่อคืนเราก็ต่างหลับเป็นตายด้วยความเหนื่อยอ่อน  เขาไม่ค่อยอยู่กับคู่นอนจนถึงเช้าแบบนี้เสียเท่าไหร่  เขาไม่ชอบนอนที่ซ้ำทับที่กับใคร เราไม่รู้หรอกว่าที่ๆเรานอนข้างๆเขาเคยเป็นที่ของใครมาก่อน การถูกมองว่าเป็นตัวแทนของใครทำให้เขาไม่ชอบใจเสียเท่าไหร่ แต่เพราะอีกฝ่ายงอแงว่าดึกแล้วไม่อยากให้กลับคนเดียวมันอันตรายเขาเลยต้องตามใจเด็กโข่งที่อายุมากกว่าเขาถึงสองปีคนนี้ คนตัวเล็กกว่าค่อยๆแกะมือของอีกคนที่กอดเอวเขาไว้แน่น แต่เขาก็ล้มกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง มือปลาหมึกพันเกี่ยวรวบเอวเขาเอาไว้ไม่อยากให้อีกคนหนีไป

    “ดื้อจัง”

    เขาบ่นอีกคนขึ้นก่อนจะพลิกมานั่งบนตัวของอีกฝ่าย ตัวเขาเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกป้องผิวกายที่เต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำตามร่างกาย มือใหญ่ลูบเอวเขาเบาๆจนเขารู้สึกขนลุกไปทั่วร่าง

   “ไม่เอามันจั๊กกะจี้”

   เขาดึงมืออีกคนออกก่อนจะกัดเข้าเบาๆที่มือแสนซนให้หยุดเล่น

   “กลับล่ะ”

   เขาบอกลาอีกฝ่ายพร้อมกับจูบเบาๆที่หน้าผากและลุกขึ้นจากร่างที่เขาคร่อมอยู่

   “ลักษณ์”

    คนบนเตียงเรียกเขาไว้ก่อนที่เขาจะออกไปจากห้องของอีกฝ่าย

   “ตกลงไม่เป็นแฟนกันจริงดิ”

   “ลืมครีมให้ได้ก่อน แล้วเราค่อยเป็นแฟนกัน”

    ชื่อของหญิงสาวอดีตคนรักเก่าของคุณชายแสนเอาแต่ใจออกมาจากริมผิวปากสีแดงเชอรี่ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

    “ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับครีมแล้ว ทำใจได้นานแล้ว”

    คำพูดกับการกระทำช่างสวนทางกันเมื่อพูดถึงหญิงสาวที่ยังคงเป็นที่รักและอยู่ในใจเสมอมา ครีมเป็นผู้หญิงที่ทศคบมาตั้งแต่อยู่มัธยมและพึ่งเลิกกันเมื่อห้าเดือนก่อนเพราะความเบื่อหน่ายและการแสดงออกที่ทศทำเหมือนว่าครีมเป็นเหมือนของตายทำให้เธอตัดสินใจบอกเลิกในวันครบรอบที่ทศจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าครั้งหนึ่งในวันนี้เมื่อหลายปีที่แล้วเขาเคยคุกเข่ามอบดอกไม้ช่อสวยขอครีมเป็นแฟน ในตอนแรกเจ้าตัวก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอาจจะเพราะคำว่าเบื่อหน่ายและหลายคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทำให้ตื่นเต้นและเร้าใจได้มากกว่าคนเดิมๆที่คุ้นหน้าพบเจอกันทุกวันเป็นเวลาหลายปี แต่ผ่านไปได้ยังไม่ถึงปีก้เหมือนว่าอีกฝ่ายจะเบื่อกับการที่มีคู่นอนไม่ซ้ำกันในแต่ละวันบนเตียง เริ่มคิดถึงเรื่องอนาคตที่อยากอยู่กับใครสักคนไปนานๆ และสุดท้ายก็กลับไปคิดถึงผู้หญิงคนแรกที่เข้ามาในชีวิตในฐานะแฟนสาวที่เคยมองว่าเป็นของตาย ตอนนี้เธอเริ่มต้นนับหนึ่งกับคนใหม่จะให้กลับไปง้อขอโอกาสอีกสักครั้งมันก็สายไปเสีย เขาได้ยินเรื่องนี้จากปากของทศเองตอนที่อีกคนเมาและหลุดพูดออกมา มีใครว่าไว้ว่าคนเมาไม่พูดโกหก

    “งั้นก็เลิกละเมอชื่อเขาตอนนอนหลับสิ”

    และมันก็ชัดเจนขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังละเมอถึงชื่อผู้หญิงคนนั้น อีกคนนิ่งเงียบกับคำพูดของเขาที่ดูท่าว่าจะแทงใจดำเข้าให้ สำหรับลักษณ์มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว เขาไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ แต่เขาไม่อยากเริ่มต้นกับใครในฐานะตัวแทน อีกอย่างเขาคิดว่าคนอย่างเขามันไม่คู่ควรกับทศหรอก อีกคนเป็นถึงลูกคุณหนูมีหน้าตาทางสังคม มีภาพลักษณ์ที่ต้องรักษา ตัวเขาเป็นผู้ชายโลกไม่ได้ยอมรับความรักของชายชายมากขนาดนั้น แถมยังเป็นเด็กขายด้วยสิ มันดูไม่ดีหรอกถ้าหากอีกฝ่ายจะเริ่มต้นกับเขา ความรักน่ะมันใช้แค่ใจแต่การจะใช้ชีวิตร่ามกับได้แค่ใจมันคงไม่พอ ลักษณ์เป็นคนหนึ่งแหละที่เชื่อแบบนั้น เขาไม่อยากให้มันเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเหมือนอย่างที่เขาเคยผ่านมา .... เขาเจ็บมามากจนไม่กล้าเสี่ยงกับความรักอีกแล้ว

    “ไปแล้วนะ”

   เขาวางของขวัญวันเกิดราคาแพงไว้หน้าทีวีจอใหญ่ และโบกมือลาก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งหนึ่งสิ่งไว้ในหัวของอีกคนเก็บไว้คิด

 

   ควันบุหรี่สีเทาลอยคละคลุ้งทั่วบริเวณ ตรงนี้เป็นพื้นที่สูบบุหรี่ที่อยู่ภายนอกร้าน ลมเย็นพัดผ่านร่างและพาเอาควันบุหรี่ลอยหายไปตามแรงลม ใบหน้าซูบผอมกับขอบตาดำคล้ำของคนโหมงานหนักมาเป็นเวลายาวนานแถมยังมีอาการนอนไม่หลับที่พ่วงมาอีก หนวดเคราบนใบหน้าที่ไม่ได้จัดการให้เรียบร้อย ทำให้สภาพของ’ราม’ตอนนี้ดูไม่ได้เอาซะเลย จากคนที่ไม่เคยสูบบุหรี่ดื่มเหล้าเข้าผับบาร์ตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนผลมาจากโรคทางใจที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน  เขาหนีเสียงเพลงที่ดังจนทำเอาหูเขาอื้ออึงออกมาข้างนอกเพื่อสูบบุหรี่ ดวงตาอันเหนื่อยล้าพักสายตาสักพักก่อนจะลลืมตาขึ้นมาพบกับเจ้าของร่างบางที่กำลังจะเดินผ่านเขาไป  เรือนผมสีน้ำตาลยาวประบ่า ใบหน้าสวยหวานที่ยังคงติดตรึงในตาแม้ว่าจะผ่านมานานนับปี  เหมือนเสียงรอบตัวเงียบลงทันใด เหมือนโลกของเขาหยุดหมุน เขารีบลุกขึ้นจากที่ๆเขานั่งอยู่ตรงไปหาร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เหมือนว่าเขาเมาอยู่แถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้ดื่มเลยสักแก้ว เขารีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างของเธอ มือของเขารีบคว้าแขนของเธอเอาไว้ โผเข้ากอดด้วยความโหยหา

  “ดา…”

   เขาพูดชื่อคนรักที่ลาจากโลกนี้ไปนานแสนนาน ก่อนจะค่อยๆคลายกอดและมองหน้าของคนตรงหน้าชัดๆก่อนจะพบกับคามแตกต่าง ดวงตากลมมองหน้าเขาด้วยความสงสัย

   “คุณทักผิดคนแล้ว”

    อ่า… นั่นสิ เธอไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้วจะมาอยู่ที่ตรงหน้าเขาได้ยังไงกัน น้ำเสียงที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน คนตรงหน้าเขาไม่ใช่ผู้หญิงเสียด้วยซ้ำ แต่หน้าของคนตรงหน้านั้นเหมือนดาอย่างกับแกะ

   “ขอโทษที หน้าเธอเหมือนคนรู้จัก”

   “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ถือสาอะไรอยู่แล้ว แต่แน่ใจนะว่าแค่คนรู้จัก”

   อีกคนถามซ้้ำพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

    “อ่า…ภรรยาที่เสียไปแล้วน่ะ”

    “เสียใจด้วยนะครับ คุณจะกอดผมอีกก็ได้นะ ผมไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว”

    “ขอบคุณ…”

     เขาโอบร่างของอีกคนไว้ใบหน้าซบเข้าที่ไหล่เล็กๆนั่น มือบางลูบหลังเขาเป็นการปลอบโยน เราอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานนับนาทีจนเขาคลายกอดจากอีกคน

    “รู้สึกดีขึ้นไหมครับ”

    “อ่า… ขอบคุณจริงๆ”

    “ผมชื่อลักษณ์นะ คุณชื่ออะไร”

    อีกคนแนะนำตัวกับเขา เขาเพ่งมองใบหน้าของอีกคนดูดีๆ เหมือนจะยังอายุไม่เท่าไหร่...

    “ราม… ถามหน่อยได้ไหม”

    “ครับ?”

   “นายอายุเท่าไหร่”

   “อ่า…” อีกคนดูอึดอัดที่จะตอบแต่สุดท้ายก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาเหมือนจะลอยหายไปตามลม “สิบแปดครับ”

   พอได้ยินคำตอบเขาก็ขมวดคิ้วเป็นปมทันที ยังเด็กอยู่เลยทำไมถึงมาอยู่ที่แบบนี้ จะว่ารามหัวโบราณก็ได้ เขาอายุสามสิบได้แล้ว ห่างกับเด็กตรงหน้าได้รอบหนึ่งพอดี ถ้าเกิดเป็นลูกเป็นหลานเขาคงตีเข้าให้สักที แต่ติดตรงที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินผ่านกันและเราก็รู้จักกันได้ไม่ถึงห้านาที…

   “นายขายหรอ”

   มันดูจะไม่ใช่คำถามที่ถามกับคนที่พึ่งรู้จักกันเท่าไหร่ เขาถามผมด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกมือที่จับแขนเขาเอาไว้บีบแน่นราวกับต้องการให้เขาปฏิเสธ หากแต่นี้คือความจริงและเขาก็เพียงตอบไปตามความจริงเท่านั้น รอยยิ้มกว้างจนตาปิดตอบคำถามอย่างซื่อตรง แม้จะไม่ใช่เด็กใสซื่อบริสุทธิ์แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่ตนต้องโกหก

   "ครับ แล้วคุณสนใจซื้อผมไปกอดสักคืนไหมล่ะ"

   อีกคนกุมขมับทำหน้าเครียดทันทีที่ได้ยินคำตอบจากเขา ไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นสักหน่อย… เขาไม่ค่อยเข้าใจอีกคนเลย

   “มากับฉันหน่อย”

   “คุณจะซื้อผมหรอ”

   ….อีกคนยั้งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะตอบเขา


  “อ่า… เท่าไหร่”



#เป็นที่ลักษณ์


ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +219/-6
Re: เป็น|ที่|ลักษณ์ -๑-
«ตอบ #2 เมื่อ14-03-2019 19:19:38 »

อยากรู้ความเป็นมาของลักษณ์เลยอ่ะ

พระลักษณ์กะพระราม ^^

รออ่านต่อนะคะ

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: เป็น|ที่|ลักษณ์ -๑-
«ตอบ #3 เมื่อ14-03-2019 20:35:41 »

 :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: เป็น|ที่|ลักษณ์ -๑-
«ตอบ #4 เมื่อ14-03-2019 21:46:22 »

 :katai2-1:

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-0
Re: เป็น|ที่|ลักษณ์ -๑-
«ตอบ #5 เมื่อ15-03-2019 08:51:22 »

 o13 :really2:

ออฟไลน์ Puruluu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: เป็น ที่ ลักษณ์ -๒-
«ตอบ #6 เมื่อ01-04-2019 04:37:09 »

-๒-

   เด็กชายวัยสิบแปดปีกลายมาเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้เขา ใบหน้าสวยหวานเหม่อมองออกไปที่นอกกระจก แสงไฟจากริมทางและรถที่เคลื่อนสวนทางผ่านไปเป็นภาพที่ฉายวนซ้ำๆ จนกระทั่งมันผ่านซอกซอยไปจนหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านที่เคยเป็นเรือนหอของเรา เขาไม่เคยพาใครเข้ามา แต่เขาก็ไม่มีที่ไหนที่จะกลับไป เขาไม่ชอบนอนตามโรงแรม เขารู้สึกว่ามันหลับยากและอาการโฮมซิกขั้นรุนแรงของรามทำให้เขาไม่เคยไปจากที่นี้เลย

   “ลงไปได้แล้ว…” เขากล่าวเสียงแข็งกับคนที่นั่งอยู่ข้างคนขับ เด็กอายุห่างกว่าเขารอบหนึ่งค่อยๆเดินตามเข้ามาภายในบ้าน สายตากวาดมองไปรอบตัวสำรวจบ้านหลังใหญ่ เขามองตามไม่ห่างและหยุดรอลักษณ์อยู่เป็นระยะ ไม่ให้ลักษณ์ห่างสายตา เพราะกลัวว่าคนเด็กกว่าจะเล่นซนไปยุ่งกับของที่ไม่ควรจับ แต่เหมือนว่าลักษณ์เป็นเด็กดีมากกว่าที่คิด ดีพอที่จะยุ่งกับของที่วางอยู่และเดินตามเขามาไม่ห่าง

   ประตูห้องนอนถูกเปิดออก เราทั้งคู่เข้าไปในห้องอย่างเงียบเสียง ไม่มีบทสนทนาสักคำจากเราทั้งคู่

   “ไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวฉันหาชุดเปลี่ยนให้”

   “แล้วคุณล่ะ…” อีกคนทำสายตายั่วยวน แขนสองข้างโอบรอบรอบคอของเขาและยืดตัวขึ้นเต็มความสูงให้ริมผิวปากเราอยู่ระดับเดียวกัน รามมองใบหน้าที่คล้ายคลึงกับคนรักพลางหลงคิดไปชั่ววูบว่าเป็นเธอ ลักษณ์เป็นคนสวยถึงแม้ว่าจะเป็นผู้ชาย จะบอกว่าเป็นผู้ชายก็ว่าได้ไม่เต็มปากเพราะว่าการแต่งกายและจริตจกร้านเหมือนกับสตรีไม่ผิดเพี้ยน ริมผิวปากอิ่มตกแต่งด้วยลิปสีแดงลดระยะเข้ามาใกล้ แต่รามก็หักห้ามใจและแกะมือคนเด็กกว่าออกก่อนจะมองค้อนจนลักษณ์ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

   “อย่าทำแบบนี้…”

   “ทำไมล่ะ”

  ลักษณ์ถามหาเหตุผลจากคนมีอายุมากกว่า

  “เธอไม่ควรทำแบบนี้” รามยอมรับว่าเขาเป็นคนค่อนข้างหัวโบราณไปเสียหน่อย “จูบน่ะเก็บไว้ให้กับคนที่รักก็พอ”

   “ไม่เห็นจะเป็นไรมันก็แค่จูบเอง” ลักษณ์พูดด้วยน้ำเสียงเบาราวกับจะแอบบ่นอุบอิบให้เขาได้ยิน “แค่จูบไม่เห็นจำเป็นต้องรัก”

   “แต่ฉันไม่จูบกับคนที่ไม่รัก”

   “คิดซะว่าผมเป็นภรรยาคุณก็ได้ คุณซื้อผมมาเพราะผมคล้ายเธอไม่ใช่หรอ”

  รอยยิ้มร้ายบางๆบนใบหน้า คำพูดของลักษณ์เหมือนกับบททดสอบศีลธรรมในตัว ที่ลักษณ์พูดมามันก็ไม่ผิด แต่เขาเริ่มจะหมดความอดทนกับคนเด็กกว่า เป็นเด็กที่โตมาแบบไหนกันนะถึงกล้าอ้าขาให้กับใครง่ายๆแบบนี้ แน่นอน รามไม่ใช่พระอิฐพระปูนไร้ความรู้สึก

   “ลักษณ์”

   เสียงเรียกชื่ออันเย็นเฉียบจนทำเอาขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง มือหนาคว้าเอาร่างของเขาเหวี่ยงลงบนเตียง รอยยิ้มเหยียดที่มุมปากดูต่างจากคนอ่อนโยนที่เขาพึ่งรู้จักเมื่อครู่ มือหนึ่งข้างไกล่เกลี่ยผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มสวยและขาของเขาก็ขยับเข้ามาที่ระหว่างขาของคนใต้ร่าง เดรสที่ดูเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อนและมือหนาของอีกคนลูลไล่มาใต้ร่มผ้าก่อนจะเกี่ยวเอากางเกงในตัวบางให้หลุดออกมา ใบหน้าขยับเข้าใกล้ ลมหายใจอุ่นรดต้นคอก่อนริมผิวปากหนาจะเอ่ยถาม

   “ไหนตอบฉันสิ เธออยากเป็นภรรยาฉันจนตัวสั่นขนาดนั้นเลยหรอ”

   ลักษณ์ไม่มีคำตอบให้กับคำถามนั้น ตัวเขานิ่งแข็งทื่อไปนานเกือบนาที เขาแทบไม่ได้ยินกับสิ่งที่อีกคนพูดเพราะสติที่ไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัว ร่างที่คร่อมเขาอยู่ถอนหายใจออกมาก่อนจะกลับไปเป็นอีกคนที่ดูอ่อนโยนกว่าเหมือนเมื่อไม่กี่นาที

   “อย่าทำให้ตัวเองดูไร้ค่า”

   น้ำเสียงเย็นเรียบออกมาจากอีกคน ลักษณ์ตอนนี้กำลังสับสนกับการกระทำผีเข้าผีออกของคนมีอายุมากว่า ลักษณ์พยายามเก็บงำความสับสนแสดงออกซึ่งเพียงท่าทางยั่วยวนโอบเอวอีกคนเอาไว้ไม่ให้ลุกหนีไปไหน

   “แต่ยังไงผมก็เป็นแค่เด็กในซ่อง คุณไม่ต้องให้ค่าผมขนาดนั้นก็ได้”

   ใช่...ยังไงเขาก็เป็นแค่อีตัวที่แค่โยนเงินมาเขาก็พร้อมถอนเสื้อผ้าและตามขึ้นเตียง ลักษณ์ไม่มีศักดิ์ศรีหรืออะไรทำนองนั้น

   “สำหรับผมค่าของตัวเองน่ะมันก็คือราคาที่คุณต้องจ่ายเพื่อซื้อผมในหนึ่งคืน”

  เขาขยับมือลงช่วงล่างปลดซิปที่ปิดปังแก่นกายไว้อยู่ใต้เนื้อผ้าชั้นดี

   “คุณจะทำอะไรก็ได้กับร่างกายนี้เพราะคุณซื้อผมมาแล้ว”

   แต่ก่อนที่มือเรียวจะได้สำผัสกับอะไรมือหนาที่แข็งแรงกว่าก็จับเอามืออันแสนซุกซนนั้นไว้พร้อมกับน้ำเสียงดุเด็กดื้อดึงที่ไม่ยอมเชื่อฟัง

   “ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้อย่าให้ฉันพูดหลายรอบ”

  ลักษณ์เริ่มจะไม่สบอารมณ์ ความหงุดหงิดที่อะไรๆเป็นไปไม่ได้ดั่งใจก่อตัวขึ้นในอก เขาสบัดมือของอีกคนออกก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับเสียงฟึดฟัดในลำคอดั่งแมวดื้อ พระอิฐพระปูนในสายตาลักษณ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กว่าจะไล่เด็กดื้อที่ไม่เชื่อฟังไปอาบน้ำได้ก็เสียเวลาและแรงกายอยู่มากโข เขาเปิดตู้เสื้อผ้าจัดเตรียมชุดนอนวางไว้อยู่ปลายเตียง

  คนในห้องน้ำเปิดฝักบัวให้น้ำไหลอาบร่างขจัดความขุ่นมัว แก้มแดงกับผัวขาวยามถูกน้ำอุ่นมันทำให้ร่างกายแเงอยู่เป็นจุดๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจจะเพราะแอลกอฮอล์ที่ยังอยู่ในกระแสเลือดหรืออาจจะเพราะการที่ถูกสัมผัสร่างกายเพียงนิดหน่อย เขาทำท่าเหมือนจะทำเรื่องอย่างว่าแต่ก็ปล่อยเขาให้ค้างคาเหมือนทิ้งเขาไว้กลางทาง ยอดอกแข็งสู้มือกับช่วงล่างที่แข็งตึงและปวดตุบเบาๆอย่างเป็นระยะ ลักษณ์ค่อยลูบมันอย่างเบามือก่อนจะรูดขึ้นลงอย่างช้าๆ จิตนาการถึงยามเมื่อตัวเองถูกสอดใส่แต่เมื่อไหร่สิ่งที่ช่วยเติมเต็มนั้นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดภายในใจ จะเดินออกไปให้อีกค่อยช่วยใส่มันเข้ามาทั้งๆที่สภาพโป๊เปลือยไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับลักษณ์ แต่ต่อให้เขาออกไปก็ใช่ว่าอีกคนจะทำให้เขาเสร็จสมตามอารมณ์และความต้องการเสียเมื่อไหร่ คนข้างนอกแสนเดาใจยากทางที่ดีที่สุดคือเขาต้องช่วยตัวเอง เสียงหยดน้ำไหลปนไปกับเสียงครางอื้ออ๊าในห้องปิด เขาหันหน้าเข้าหากำแพงก้มลงมองเจ้าลูกชาบที่แข็งตึงมือ มือข้างหนึ่งค่อยนวดที่ยอดอกเบา อีกข้างค่อยสาวเจ้าลูกชายเร็วขึ้นเรื่อยๆ น้ำกามไหลปริ่มออกมาที่ส่วนหัว ปกติเขาควรจะปล่อยน้ำกามที่สั่งสมไว้ข้างในออกมาแต่เหมือนว่าการช่วยตัวเองครั้งนี้ของเขามันจะเสร็จยากกว่าที่เคยทำ มันยังไม่ถึงจุดสูงสุดที่เขาสามารถทำได้ เขาต้องการอะไรมาเติมเต็มและเหมือนว่าสิ่งที่เขาต้องการก็เข้ามาพอดี

  คนตัวสูงเข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูหนึ่งผืน ยืนยิ่งอยู่ที่หน้าประตูมองดูเขาที่นั่งพิงพยักกับใบหน้าแดงซ่าน เรียวขาปิดเจ้าลูกชายเอาไว้อย่างเนียมอาย เขาในสภาพโป๊เปลือยถูกเห็นเข้าเสียแล้ว เหมือนเส้นบางที่อันมีชื่อว่าศีลธรรมกั้นความอยากเอาไว้ได้ขาดลง สันดานดิบของมนุษย์ถูกเปิดเผย ฝักบัวถูกปิดให้น้ำหยุดไหลโดยอีกคนที่เข้ามา เขาย่อตัวลงมาที่ตรงหน้าและแหวกเรียวขาที่ปกปิดส่วนลับให้ปรากฏต่อสายตา เขามองท่อนเนื่อที่แข็งตึงพลางกระตุกเบาๆสีหน้าของลักษณ์ดูไม่ค่อยจะสู้ดี ร่างบางโน้มตัวเข้าหาเขาใบหน้าซุกลงที่อกและมือสองข้างก็จับเสื้อของเขาไว้แน่น

   “คุณ...ช่วยเอามันออกไปที…”

   เสียงกระเส่าดังอื้ออึงเพราะอีกคนซุกอยู่ที่อกแต่เขาก็พอจับใจความของมันได้

   “จะให้ฉันทำยังไงล่ะ”

   ยิ่งอีกคนถามลักษณ์ยิ่งหงุดหงิด แต่เขาก็เขินอายในตอนที่จะอ้าปากตอบ

   “...คุณไม่เคยทำมันรึไง” คนตัวเล็กกล่าวด้วยเสียงอู้อี้ “ทำแบบที่คุณอยากทำ… ทำอะไรก็ได้สักอย่างที”

  คนตัวสูงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะผลักเขาติดกำแพง เหมือนว่าพระอิฐพระปูนนั่นจะไม่มีอยู่จริงอีกคนจับขาเขาพาดมาบนขาตัวเอง มือข้างหนึ่งจับอยู่ใจ้กลุ่มผมที่เปียกชื้น ริมผิวปากเข้มตามประสาคนสูบบุหรี่ดูดยอดอกที่แข็งเป็นใต้ มือหนากอบกุมเอาแก่นกายก่อนจะรูดมันอย่างช้าๆ หัวแม่มืออยู่ที่ส่วนหัวและถูวนรอบๆเสียงครางอื้อไม่รู้ศัพท์ของลักษณ์แทบไม่ผ่านเข้าหูเขา เราต่างหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเอง จูบดูดเม้มตามผิวกายขาวเกิดรอยจางๆทิ้งไว้ ส่วนล่างอันเป็นจุดอ่อนไหวท้ายที่สุดก็ปล่อยน้ำสีขุ่นออกมา ร่างเล็กกระตุกนิดหน่อยก็ที่ดวงตากลมจะปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อน

   ท่าทางของลักษณ์ตอนนี้เหมือนคนไม่รู้สติ เขาเหมือนกำลังข่มขืนด้วยมือตัวเองคนเด็กกว่าเสียอย่างนั้น ผ้าขนหนูที่ถูกทิ้งเอาไว้ที่อ่างล่างหน้านำมาพันร่างของคนตัวเล็กที่ผล็อยหลับไปอย่างสบายตัวทิ้งไว้แต่เขาที่ยังอารมณ์ค้างคา หากการไม่ตอบสนองตามความต้องการนั้นเป็นบาป กรรมก็ตามทันอย่างรวดเร็ว เขาอุ้มลักษณ์ขึ้นด้วยท่าเจ้าหญิงก่อนจะพาร่างบางขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมร่างบางเอาไว้ เหมือนชุดนอนที่เขาตระเตรียมจะไม่ได้ใช้เสียแล้ว เขาพาตัวเองกลับเข้าห้องน้ำ ก่อนจะมโนภาพเหตุการณ์ต่อจากนั้นและสำเร็จความใคร่ให้ตัวเองด้วยสองมือ

   เขาออกจากห้องน้ำมาและตีดสินใจสละห้องนอนของตัวเองไป เพราะหากอยู่ต่อเขาคิดว่าเขาคงห้ามใจตัวเองไม่ไหว จะทำอะไรเด็กสิบแปดที่อายุห่างกันรอบหนึ่งมันไม่เข้ากับศีลธรรมของเขา ตอนนี้รามเหมือนคนที่คอยอ้างแต่ศีลธรรมแต่สันดานดิบตัวเองนั้นแสดงเด่นชัดผ่านร่างกาย เขาตัดสินใจพาตัวเองลงไปที่ชั้นล่างที่โซฟา ไม่ลืมที่จะล็อกกลอนก่อนจะออกมาบังคับไม่ให้ตัวเองกลับเข้าไปอีก

  คิดเสียว่าลักษณ์ยังเป็นเด็ก พึ่งพ้นสิบแปดมาได้ไม่นาน เขายังไม่อยากถูกตำรวจรวบข้อหาลักหลับ เขาหลับอย่างไม่ค่อยสบายเนื้อสบายตัวเสียเท่าไหร่เพราะรู้ว่าแค่นั้นมันยังคงไม่พอ ตอนที่หลับตาเขายังจินตนาการถึงภาพนั้นอยู่สลัดเท่าไหร่มันก็ไม่หลุดไปเสียที โทรศัพท์มือถือที่มีอยู่ติดตัวถูกนำขึ้นมาใช้ เหมือนย้อนกลับไปตอนที่ตัวเองนังเป็นวัยรุ่นอยู่ เว็ปพวกนี้เคยเป็นที่สิงสู่เมื่อต้องการระบายอารมณ์ แต่ไม่ว่าอะไรๆก็ยังดูไม่ถึงใจเท่ากับเหตุการณ์จริงแสนสั้นและสุดท้ายเขาก็เสร็จกับภาพนั้นที่ยังติดตาและหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

   “ดูสิว่าจะมีใครกล้ารักมึงอีกไหม”

   ภาพในตอนนั้นลักษณ์อายุพึ่งเข้าสิบเจ็ดปีได้ นอนหายใจแห้งเหือดทั้งน้ำตาและความสิ้นหวัง ลมเย็นพัดผ่านร่างจนตัวเองหนาวสั่น ทรมานเจียนจะสิ้นใจ  คราบเลือดและน้ำกามทั่วร่าง แขนขาถูกตรึงเอาไว้ด้วยเชือกผูกกับขาเตียงเอาไว้ไม่ให้หนีออกไป รอยซ้ำบนใบหน้าเกิดจากการทุบตีเพราะตนนั้นไม่ยินยอม แสงสุดท้ายที่ได้เห็นนั้นเมื่อสองวันก่อน จะร้องขอความช่วยเหลือก็ยากเพราะแม้เพียงแสงที่จะเอ่ยขอให้ปลดปล่อยตนยังยาก

    เขาจำไม่ได้แล้วว่าเขาออกจากนรกนั้นได้อย่างไร การย้อนความหลังที่เขาไม่ชอบมันเอาเสียเลยถูกหยุดไว้แค่นั้น ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะมองไปยังปลายเท้าที่อยู่ใต้ผ้าห่ม เสื้อผ้าของเขาถูกวางอยู่ปลายเตียง ตัวเขาเปลือยเปล่าแต่ก็ไม่ได้มีร่องรอยถูกกระทำใดๆ เขาหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ก่อนจะเดินออกจากห้องไปตามทางเดิน สายตาของเขาสำรวจรอบข้างอยู่เสมอ เขาลงมาถึงชั้นล่างเห็นร่างของคุณรามที่พึ่งซื้อเขามา คนมีอายุมากกว่าเขานับหลายปีหลับอยู่ที่โซฟาพร้อมกับผ้ห่มบางๆหนึ่งผืน เขาหยุดลงและนั่งมองหน้าอีกฝ่ายอยู่พักใหญ่ พลางคิดว่าเหตุใดอีกคนถึงไม่ยอมทำอะไรเขาเลย เขาไม่ได้บ้ากามจนไม่อยากให้ใครต่อใครมาสัมผัสร่าง แต่มันเป็นสิ่งที่ทำจนเป็นประจำจนร่างกายดันจนจำและอ่อนไหว แม้จะเคยผ่านเรื่องเลวร้ายมาบ้างแต่เขาก็พยายามที่ผ่านและลืมมันไป ไหนๆเขาก็มีอิสระ มีความสุขให้มากดีกว่า นรกสิบปีถ้วนได้จบลงแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องกลับไปที่นั่นอีก ชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้เขามีความสุขดี เขาไม่จำเป็นต้องคิดถึงมัน แต่ยากหน่อย สิ่งที่พบเจอสำหรับเขามันหนักสิบปีที่ผ่านมาจะให้มันลืมทันทีก็เป็นไปได้ยาก เขาแค่ทำเป็นลืม เข้มแข็ง เดินหน้า สวมหน้ากากเหมือนที่ใครต่อใครทำ ไม่มีลูกค้าคนไหนสนใจอดีต เขาสนใจแค่ปัจจุบันตอนที่เขาอยู่บนเตียง เขาไม่ไฝ่หารักแท้จากที่นี่ แค่ทำตามหน้าที่พอได้เงินและใช้ชีวิตต่อ

    เขานั่งอยู่ตรงนั้นไม่นานนัก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นกระเบื้องมันคงดังเกินไปจนทำให้อีกคนตื่น

   “รีบกลับไปไหน”

   เสียงเรียบนิ่งถามเขาก่อนที่ประตูบ้านจะถูกปิด  ตอนนี้พึ่งตีสาม...เขาคงจะรีบไป แต่ไม่รู้ทำไม เขาไม่อยากอยู่ที่นี้นาน เจ้าของบ้านเก่าที่เสียไปแล้วอาจจะแรงก็ได้

   “กลับบ้านสิคุณ”

   “เดี๋ยวไปส่ง”

   “ไม่เป็นไร”

   เขาไม่ได้สนใจคำพูดนั้นเลยสักนิด

   “ลักษณ์”

   แต่กลับหยุดนิ่งเงียบทันทีที่อีกฝ่ายเรียกชื่อเขา

   “อะไรอีก”

   “อย่าดื้อ ฟังผู้ใหญ่ รอฉันเดี๋ยวฉันไปส่ง”

   เขากรอกตามองบนให้กับคำพูดของอีกคน ทำตัวเหมือนพ่อไปได้ทั้งๆที่รู้จักกันไม่ถึงวันด้วยซ้ำ เขาหงุดหงิดแต่เขาก็ยังรอ… เอาหน่า อย่างน้อยกลับกับคุณเขาก็ปลอดภัยมากกว่ากลับกับแท็กซี่ที่ไหนไม่รู้ อย่างน้อยก็ดูปลอดภัยกว่า สักพักอีกคนก็ลงมาไม่พูดจาปล่อยให้เขาเดินตาม ประโยคเดียวที่ถามเขาคือบ้านอยู่ไหนจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าคอนโดของเขาที่มีคนซื้อให้

   “ดูมีเงินกว่าที่คิดหนิ”

   อีกคนหันมาถามเขาทันทีที่จอดรถ

   “ลูกค้าต่างหากที่มีเงิน”

   “หรอ แล้วคิดจะทำแบบนี้ไปอีกเมื่อไหร่”

   “คุณเป็นตำรวจรึไงเนี่ย”

   “ตอบ”

   “มันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

   เขาว่าเขาเริ่มจะหงุดหงิดปนรำคาญเสียแล้ว แต่จะออกจากตรงนี้ก็ไม่ได้เพราะอีกคนไม่ให้ออก ได้แต่ทำท่าฟึดฟัดเหมือนเด็กๆ สุดท้ายก็ได้แต่นั่งนิ่งๆอยู่เกือบห้านาทีจนอีกฝ่ายเอ่ยพูดขึ้นก่อน

   “ลักษณ์”

   …

  “เธอต้องนอนกับทุกคนเลยรึเปล่า”

  “ถ้าเขาจ่ายก็ต้องทำ แล้วแต่อ่ะ…ทำไม”

  “ไม่ต้องทำไม่ได้รึไง”

  “มันเป็นงาน ไม่ทำคงไม่ได้”

   “แล้วฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะหยุดทำงานนี้”

   “ทำไม คุณมีเหตุผลอะไรมาสั่ง”

   “เธอยังเด็ก เธอไม่ควรทำแบบนี้”

   “แล้วคุณเป็นใครถึงมาสั่ง เป็นพ่อหรือเป็นแม่ล่ะ”

    เขาเริ่มก้าวร้าวและขึ้นเสียง แต่อีกฝ่ายก็ยังคงใจเย็นอยู่ได้

   “ต้องงานเงินรึไง”

   “คุณจะหามามาเลี้ยงผมได้ทั้งชีวิตรึไง”

   “ถ้าตอบว่าได้ล่ะ เธอจะเลิกทำงานนี้รึเปล่า”

   “ขอปฏิเสธแล้วกัน ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร”

ออนไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: เป็นที่ลักษณ์ -๒-
«ตอบ #7 เมื่อ01-04-2019 09:20:54 »

 :3123: :3123:
 :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด