∰เมื่อผมโดนซาตานทำคุณไสย∰ [บที่3.2] [P2] [14/03/19]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ∰เมื่อผมโดนซาตานทำคุณไสย∰ [บที่3.2] [P2] [14/03/19]  (อ่าน 1515 ครั้ง)

ออฟไลน์ Simon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

∰เมื่อผมโดนซาตานทำคุณไสย∰
by Simon


ขอฝากผลงานเรื่องแรกในชีวิต และขอขอบคุณนักอ่านทุนคนล่วงหน้าด้วยน้าา
 :katai4:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-03-2019 21:46:16 โดย Simon »

ออฟไลน์ Simon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
บทนำ

เวลาของผมจะหายไปช่วงหนึ่งในทุกๆ สัปดาห์


โดยไม่มีสาเหตุ ไร้การแจ้งเตือน ไม่เหลือแม้แต่ความทรงจำ ดั่งหลุมดำที่ปกคลุมสติสัมปชัญญะให้ดับวูบไปชั่วขณะ ผมตื่นขึ้นมาในสภาพที่เปลือยเปล่า ร่างชุ่มไปด้วยเหงื่อ และถึงแม้จะพบว่าทุกครั้งผมยังอยู่ในห้องของตัวเอง แต่กลับรู้สึกได้ถึงภัยอันตรายบางอย่างที่กดดันจนแทบคลั่ง


ที่สำคัญคือความรู้สึกหื่นกระหายนี้มาจากไหนกัน...


ถึงแม้ผมไม่เคยขาดแคลนเรื่องบนเตียง เรียกได้ว่าเปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้า แต่ทุกครั้งที่ผมตื่นขึ้นมาหลังจากที่เวลาหายไป ความรู้สึกร้อนเป็นไฟก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง มันแผดเผาตั้งแต่กลางอก ไล่ลงมาที่ท้องน้อย ต่ำลงไปจนอวัยวะเบื้องล่าง ผมต้องพยายามสงบสติอารมณ์เป็นเวลานาน จนบางครั้งอดกลั้นไม่ไหวต้องปลดปล่อยบางอย่างออกมาถึงจะสงบ


นี่มันเกิดอะไรกับผมกันแน่!?


จริงสิ...ผมอัดวีดีโอเอาไว้


ตรงมุมขวาลึกเข้าไปในห้องมีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บานพับของตู้ถูกแง้มเปิดไว้เพื่อให้มือถือที่วางข้างในสามารถอัดวีดีโอในมุมที่เห็นได้ทั่วทั้งห้อง ผมเริ่มอัดวีดีโอตัวเองตอนนอนตั้งแต่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกตินี้เมื่อสองเดือนก่อน ทว่าที่ผ่านมาไม่เคยทำได้เพราะช่วงเวลาที่เกิดนั้นไม่เคยซ้ำกัน ที่น่าตกใจคือบางครั้งในขณะผมกำลังทำงานอยู่ข้างนอกแท้ๆ แต่อยู่ดีๆ ก็มารู้สึกตัวอีกทีในห้องนอนของตัวเอง เมื่อโทรไปถามเพื่อนที่ทำงานด้วยกันกลับได้คำตอบว่า 'ผมทำงานเสร็จทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงขอกลับบ้าน' ...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!


หลังจากกดหยุดการบันทึก มือของผมก็สั่นจนควบคุมไม่อยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่สามารถอัดวีดีโอได้แบบคาหนังคาเขา ผมพยายามรวบรวมสติแล้วกดเพลย์ ทว่าวีดีโอที่ปรากฎบนจอกลับมืดดำสนิท แม้ตัวเลขวินาทีจะเดินต่อไปจนเป็นนาที เป็นชั่วโมงก็ตาม สิ่งที่อยู่บนหน้าจอก็คือความมืดมิด ผมใจหายวาบ หรือปัญหาที่ผมกำลังเผชิญมันจะอยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ของวิทยาศาสตร์ แต่ก่อนที่ความคิดจะเตลิดไปไกลกว่านี้ หน้าจอมือถือก็แจ้งเตือนว่าอีกสามชั่วโมงจะมีงานถ่ายแฟชั่นที่ผู้จัดการของผมบังเอิญรับไว้ งานที่อยู่ๆ ก็ได้มาแบบฟลุคๆ แต่ว่าโครตสำคัญ เพราะถ้างานนี้สำเร็จนั่นหมายถึงผมจะได้แจ้งเกิดในฐานะนายแบบดาวรุ่งของวงการ


ไม่ได้ล่ะ...ผมรีบเรียกสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ วันนี้ผมจะพลาดไม่ได้ ทุกอย่างต้องเพอร์เฟกต์ 


TBC
-------------------------------------------------------------------------------------------------------



Writer Talk:
เปิดเรื่องมาอาจจะยังงงๆ เล็กน้อย ⊙_⊙;
เอ๊ะ...เกิดอะไรขึ้น แล้วเวลามันหายไปไหนกันนะ
แล้วเขาจะรู้หรือเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับ***ร่างกาย***บ้างในช่วงเวลาที่หาย
ต้องติดตามกันจร้าาาาาา (O ^ ~ ^ O)
ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนน้าาาาา


 :katai4:
Simon


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-02-2019 00:46:09 โดย Simon »

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2877
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ เข็มวินาที

  • Those who make the worst use of their time are the first to complain of its shortness
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
น่าสนใจมากค่า :katai2-1:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
มารอค่า น้องน่าจะไปทำอะไรมาสักอย่างแต่ทำอะไร อยากรู้ มาต่อเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
ติดตาม

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2693
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0
รอติดตามนะจ๊ะ

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
รอคลายปริศนาค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ j123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
น่าสนใจค่ะ รอติดตาม

ออฟไลน์ Simon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
∮บทที่ 1-1∮

(กวิน)


"กวิน เอามือยกขานางแบบขึ้นอีกนิด"


"ได้เลยพี่"


ผมหันไปมองหน้าน้องนางแบบแล้วส่งสายตาเชิงขออนุญาต เจ้าตัวก็ยิ้มตอบกลับมาอย่างอายๆ 'อีกนิดนี่แทบจะได้เสียกันแล้วนะ' ผมคิดในใจแต่ก็ยอมยกขาของฝ่ายหญิงขึ้นพาดที่เอวแต่โดยดี เมื่ออยู่ในเซ็ทแล้วผมต้องพยายามทำตามที่ช่างภาพสั่งมาทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ เพราะบัดนี้ทีมงานเบื้องหน้าคือผู้ที่จะชี้ชะตาชีวิตของผมว่าจะเกิดหรือจะดับ และหากแฟชั่นเซ็ทนี้ออกมาเยี่ยมล่ะก็ พาดหัวข่าวประเภท 'เปิดตัวนายแบบสุดฮอต' หรือ 'สามีแห่งชาติคนใหม่' ที่เฝ้ารอมานานก็จะเป็นจริงเสียที


"มันต้องแบบนี้..." ช่างภาพเดินเข้ามาจับขาของนางแบบแล้วดันให้แนบกับเอวของผมมากยิ่งขึ้น มันเป็นไปไม่ได้เลยที่โคนขาของเธอจะไม่สัมผัสกับเป้ากางเกง และถึงแม้จะเป็นการสัมผัสที่แผ่วเบาเพียงใด แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะจุดไฟข้างในให้ปะทุขึ้นอีกครั้ง


พักนี้ผมควบคุมอารมณ์พวกนี้ไม่ได้เลย...ให้ตายสิ


น้องนางแบบคงรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่จุดสัมผัส แต่คราวนี้แทนที่เธอจะเขินอาย เธอกลับแนบโคนขาเข้ากับส่วนที่พองนูนขึ้นมาอย่างจงใจ จากแววตากลมโตของสาวน้อยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นหรี่ลงอย่างมีเลศนัย เอ๊ะ...ผมมีไลน์ของเธอหรือยังนะ สงสัยคงต้องจัดสักหน่อยแล้ว


การถ่ายแบบดำเนินไปจนถึงทุ่มกว่าๆ และแน่นอนว่าภาพที่ได้ออกมานั้น...โครตเพอร์เฟกต์


แม้ใจจริงผมอยากจะชวนน้องนางแบบไปโพสท่าต่อที่โรงแรมใกล้ๆ แต่สำหรับคืนนี้ผมมีของเด็ดยิ่งกว่ารอให้จัดการ เมื่อโตโยต้าวีออสจอดสนิทที่ชั้นใต้ดินของคอนโดหรูย่านสาธร ผมก็รีบเปิดประตูรถพร้อมกับใจที่พุ่งทะยานไปยังห้องๆ หนึ่งบนชั้นสามสิบเอ็ด 'ตอนนี้เธอกำลังรออยู่ใช่มั้ย' 'จะมีอะไรกันก่อนดีหรือจะดินเนอร์กันก่อนดีนะ' ในหัวผมคิดวนเวียนอยู่แบบนี้จนกระทั่งเดินถึงที่หมายแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว


อะแมนด้า คือนักแสดงที่กำลังโด่งดังที่สุดในตอนนี้ เราพบกันในกองถ่ายโฆษณาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ตอนแรกเป็นแค่การคุยไลน์กันเล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไร สารภาพตามตรงว่าผมไม่คิดว่าระดับเธอจะสนใจโนเนมแบบผมเสียด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อผมอยู่ตรงหน้าเธอ ในห้องของเธอแบบสองต่อสองเช่นนี้แล้ว ทุกอย่างก็เป็นไปได้ทั้งนั้นล่ะ


"นึกว่านายจะมาช้ากว่านี้"


"รอช้ากว่านี้ไม่ไหวน่ะสิ"


"ทะลึงนะเรา...มานวดไหลให้หน่อยสิ นี่เพิ่งมาจากกองถ่าย ปวดเมื่อยไปหมดเลย"


ผมใจสั่นเล็กน้อยเมื่อเอื้อมปลายนิ้วไปสัมผัสกับต้นคออันเรียวเล็ก จากนั้นก็ค่อยๆ บรรจงนวดคลึงอย่างช้าๆ จากต้นคอไปที่หัวไหล่ จากหัวไหล่ไปที่ต้นแขน อะแมนด้าหลับตาพริ้มเมื่อมือที่ลูบไล้เลื่อนลงไปถึงเนินอก ผมรู้ว่าคนอย่างเธอต้องการอะไร การสัมผัสที่เอาใจใส่ การปรณเปรอประดุจว่าเธอคือเจ้าหญิง แน่นอนว่าผมยินดีที่จะเป็นเจ้าชาย ทหารองค์รักษ์ และแม้แต่ข้ารับใช้ จะเป็นอะไรก็ได้ขอให้เธอสั่งมาเถอะ ผมยินดีจะประเคนแบบเทหมดหน้าตัก


ในค่ำคืนนี้ผมจัดเต็มให้อะแมนด้าหมดทุกท่วงท่าลีลา เราเสพสุขบนเรือนร่างของกันและกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหิวกระหาย แต่เอาเข้าจริงๆ เหมือนจะเป็นผมฝ่ายเดียวซะมากกว่าที่เป็นคนเดินเกม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเองได้มีอะไรกับนางเอกชื่อดังที่ผู้ชายค่อนประเทศหมายปอง หรือไฟราคะที่ลุกโชนตั้งแต่ถ่ายแบบในสตูดิโอ ถึงทำให้ผมไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยที่จะตักตวงความสุขจากอะแมนด้า ในวินาทีที่ใกล้ถึงจุดสิ้นสุด ผมเร่งจังหวะจนร่างที่อยู่ด้านล่างครางไม่เป็นศัพท์ ภาพในสมองกลายเป็นสีขาวโพลน ร่างชุ่มเหงื่อของหญิงสาวค่อยๆ เลือนรางหายไป กลายเป็นรูปลักษณ์ใหม่ที่แปลกตา ตรงหน้าผมปรากฎชายหนุ่มผมสีดำขลับกำลังจองมองกลับมา ดวงตาคู่นั้นดูลึกลับราวกับหลุมดำที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างแม้กระทั่งวิญญาณของผมเข้าไป ทันใดนั้นผมรู้สึกเสียววาบที่ท้องน้อยราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดกระทบฝั่ง ก่อนจะกระตุกตัวสามสี่ครั้งอย่างรุนแรงแล้วล้มฟุบลงอย่างอ่อนล้าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในวินาทีที่ก่อนสติจะดับวูบ ชายหนุ่มผมดำกระซิบกระซาบอย่างแผ่วเบา


"นายเป็นของฉัน...ตลอดกาล"


ทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน


ครั้งแรกที่เวลาของผมหายไปเป็นช่วงขากลับจากการถ่ายทำสารคดีท่องเที่ยวรายการหนึ่ง ถึงแม้งานพิธีกรสารคดีจะได้ค่าตัวไม่มากนัก แต่ก็ถือว่าได้ไปเปิดประสบการณ์แปลกใหม่ เรายกกองถ่ายไปเสาะหาหมู่บ้านชายขอบที่เชื่อว่าบรรพบุรุษสืบทอดมาจากวิญญาณลี้ลับ ทั้งหมู่บ้านเต็มไปด้วยคนทรงเจ้าและเหล่าหมอผี มีทีมงานขี้กลัวบางคนถึงขั้นไม่ยอมออกนอกที่พักหลังจากพลบค่ำ แต่คนอย่างกวินมีเหรอที่จะกลัว ผมเจออะไรมาตั้งเยอะแยะ ขนาดเหตุการณ์เฉียดตายก็เคยผ่านมาได้ ภูตผีอะไรก็อย่าหวังว่าจะมาหลอกซะให้ยาก


แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ล่ะ


ปริศนาที่ทำให้เวลาของผมหายไปคืออะไรกัน ถึงแม้ผมจะไม่กลัวเรื่องลี้ลับ และสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ยังไม่ส่งผลเลวร้ายต่อหน้าที่การงานซักเท่าไหร่ แต่เชื่อเถอะถ้าหากไม่รีบแก้ไข ผมได้ประสาทหลอนจนเข้าโรงพยาบาลบ้าเป็นแน่


หรือว่า...จะเป็นเพราะอุบัติเหตุนั่น!


ไอ้อุบัติเหตุที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตของผม


ผมรีบเอามือมากุมที่เข่าข้างขวา พยายามสำรวจดูความผิดปกติที่บริเวณนั้น รอยแผลเป็นยาวกว่าครึ่งไม้บรรทัดยังคงปรากฏอยู่ รอยนั้นยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และไม่มีวันจางหายไป


เรื่องมันจบไปตั้งนาน... นานมากแล้ว ผมย้ำกับตัวเอง มันจะไม่มีวันกลับมาทำร้ายผมได้อีก


...ไม่มีวัน...


TBC
-------------------------------------------------------------------------------------------------------



Writer Talk:
เนื่อเรื่องตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปิดเผยอะไรมากนัก @_@|||||
แต่คิดว่านักอ่านอาจจะจับแนวทางเรื่องได้บ้างแล้ว
คือแนวเรื่องจะเป็นลึกลับ แฟนตาซีนิดๆ โรแมนติดผสมอีโรติค  :haun4:
แต่ไม่สยองขวัญแน่นอน
(นิยายเรื่องแรกยังไม่กล้าเขียนแนวสยองขวัญ ⊙﹏⊙∥∣°)
หวังว่าจะชอบกันน้าาาา


 :katai4:
Simon


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-02-2019 22:17:25 โดย Simon »

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
จำก้อไม่ได้อัดคลิปก้อไม่ติด
แล้วเมื่อไหร่เขาจะเจอกันนะ

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
น่าสนใจค่ะ รอจ้าา

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบมาก ซาตานน่าจะเป็นฝ่ายรับหรือเปล่า :hao6: ที่อ่านจากเมื่อกี้ เกิดอะไรขึ้นกับกวิ้นมาอยากรู้ มาต่อเร็วๆนะคะ :pig4: เป็นกลจให้นักเขียนจ้า :3123:

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2693
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0

ออฟไลน์ Simon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
∮บทที่ 1-2∮

(กวิน)


ผมกระชับหูกระต่ายให้แน่นขึ้น ขณะเดียวกันก็ซักซ้อมคิวการเดินแบบกับผู้ควบคุมเวที โชว์ในค่ำคืนนี้เป็นการเปิดตัวโครงการหนุ่มหล่อขอทำดีซึ่งจัดโดยองค์กรการกุศลแห่งหนึ่ง แน่นอนว่าดาวดวงใหม่ในวงการอย่างผมได้รับคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในพรีเซนเตอร์อย่างไม่ต้องสงสัย


ภายในห้องวีนัสของโรงแรมสยามเคมปินสกี้ถูกตกแต่งให้เหมาะสมกับฐานะของผู้ร่วมงานที่มีตั้งแต่ระดับวีไอพียันไปจนถึงซูเปอร์วีวีไอพี ตรงกลางห้องมีกิมมิคให้เด็กนักเรียนด้อยโอกาสกลุ่มหนึ่งมายืนขอรับเงินบริจาค ผมเห็นแล้วก็อดสงสารเด็กเหล่านี้ไม่ได้ การที่พวกเขาได้มาสัมผัสสถานที่หรูหรา ได้กินอาหารดีๆ ครั้งหนึ่งในชีวิตแบบนี้ สำหรับพวกมูลนิธิอาจจะมองว่าเป็นการให้โอกาส พวกไฮโซอาจจะถือว่าเป็นการทำบุญทำทาน แต่ทำไมไม่นึกถึงตอนที่เด็กๆ ต้องกลับบ้านไปพบกับสภาพความเป็นจริงบ้างล่ะ การที่ให้พวกเขาได้มาค้นพบว่าบนโลกใบนี้มีอีกสถานหนึ่งที่น่าอยู่กว่าบ้านตัวเอง มีอาหารที่ดีกว่าของกินในบ้านตัวเอง แล้วจะให้เด็กพวกนี้มีความสุขกับบ้านตัวเองและสภาพชีวิตแบบเดิมๆ ได้อย่างไร


ถ้าผมเป็นเด็กพวกนี้ ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้กลับมายืนที่ตรงนี้อีกครั้ง... แต่ก็นะ ผมอาจจะคิดแทนเด็กมากไป ดีไม่ดีเจ้าเด็กที่แต่งตัวซอมซ่อเหล่านี้อาจจะถูกผู้จัดงานว่าจ้างมาอีกทีก็ได้ ใครจะไปรู้


"พี่ครับ สนใจบริจาคเงินมั้ยครับ"


"ไม่ดีกว่าครับ พี่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องการทำความดีสักเท่าไหร่"


ผมตอบเด็กไปแบบนั้นจริงๆ


หลังจากเดินแฟชั่นโชว์เสร็จ ผมก็ออกมาร่วมงานกับแขกเหรื่อคนอื่นๆ ในบรรยากาศการบรรเลงดนตรีสดจากศิลปิน ปาร์ตี้คอกเทลที่ผู้คนจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน มีบางคนที่เราอาจเคยทำความรู้จักกันมาบ้าง บางคนเคยคุยกับผม บางคนเคยจ้างงานผม และบางคนเคยนอนกับผม พอนึกถึงจุดนี้ผมก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองรอบๆ ห้อง พยายามมองหาคนคุ้นเคยประเภทหลังสุด ที่นับดูตอนนี้ก็มีอยู่กันประมาณเจ็ดแปดคนเห็นจะได้ จำนวนเท่านี้สำหรับผมถือว่าไม่เลวนะ ผมก็เหมือนกับพวกนักฟุตบอลนั่นแหล่ะ พยายามหาช่องยิงประตูอยู่เสมอ


"คุณกวินใช่มั้ยคะ"


"ใช่ครับ คุณคือ... เรารู้จักกันหรือเปล่า?"


หญิงสาวถือแก้วไวน์เดินเข้ามา จากนั้นเธอก็ยื่นนามบัตรมาให้ อืม...เป็นถึงซีอีโอแบรนด์จูเวลรี่ชื่อดัง สมัยนี้ผู้หญิงขึ้นมาเป็นระดับซีอีโอเยอะนะ แถมยังอายุน้อยกันทั้งนั้นเลย ผมพิจารณาใบหน้าที่สวยเฉี่ยวของเธอ มองแววตาที่เชื้อเชิญคู่นั้นแล้วก็คิดว่าคืนนี้ผมอาจได้คนคุ้นเคยเพิ่มอีกคน


"คุณใช่คนที่ทั้งวงการล่ำลือกันว่า 'ซีอีโอที่สวยจนแม้แต่เพชรยังยอมแพ้' หรือเปล่า"


เมื่อได้ฟังแบบนั้น หญิงสาวก็หัวเราะออกมา


"ผมว่าน่าจะใช่คุณนะ"


เราคุยกันสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย เธอบอกว่าติดตามผลงานของผมมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ส่วนผมก็สารภาพตามตรงว่าไม่รู้จักเธอสักกะนิด ที่กุเรื่องคำล่ำลือเมื่อตะกี้ก็เพื่อหาเรื่องชมว่าเธอสวยก็เท่านั้น สักพักนึงเราก็รู้สึกว่าเสียงบรรยากาศมันดังโหวกเหวกเกินไป เธอจึงพาผมไปรู้จักกับสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่งซึ่งก็คือห้องเดอะลุกซ์บนชั้นสิบห้า ทันทีที่ประตูปิดลงผมก็เข้าไปโอบเอวแล้วก้มลงสูดกลิ่นหอมอย่างเชื้องช้า ใช้ปลายจมูกซุกไซ้ไปมาอย่างอ้อยอิ่ง เธอเอียงคอรับกับสัมผัสที่ผมมอบให้ก่อนที่จะเลื่อนมือลงมาสำรวจความเป็นชายบริเวณกลางลำตัว อุ้งมือนุ่มนิ่มเรียวเล็กนั้นทั้งบีบทั้งนวดจนผมแทบจะอยากลากเธอไปที่เตียงซะเดี๋ยวนี้


อยู่ดีๆ ก็โคมไฟก็ดับไปวูบหนึ่ง


เมื่อกลับมาสว่างอีกครั้ง มือของผมก็คว้ากับอากาศ


เธอหายไป!?


ผมตกใจอ้าปากค้าง  มึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รีบร้องเรียกชื่อของหญิงสาวจากนั้นเดินลึกเข้าไปในห้อง ในใจคิดว่านี้อาจจะเป็นเรื่องเล่นตลกของเธอ


ผมเดินเข้าไปหาในห้องน้ำแต่ก็พบความว่างเปล่า


ที่กระจกบานใหญ่ ผมจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองอยู่เนินนาน มีหลายครั้งที่รู้สึกสับสนจนจำไม่ได้ว่าเงาตรงหน้าเป็นใคร ผมขยี้ตาตัวเอง ภาพตรงหน้าเบลอไปชั่วขณะ เหมือนมีเงาของใครคนหนึ่งซ้อนทับกับเงาผมอยู่


ว่าแต่...ครั้งสุดท้ายที่เวลาของผมหายไป มันคือเมื่อไหร่กันนะ พอนึกได้เช่นนี้ร่างกายก็พลันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว


ไฟดับวูบอีกครั้ง


เมื่อผมเดินออกมา ที่กลางห้องมีร่างของชายหนุ่มปรากฏ!


ผมจ้องมองผมที่ดำขลับและสายตาที่ลึกลับของเขาอย่างไร้ท่าทีตื่นตระหนก เหมือนในใจรู้อยู่แล้วว่าต้องมา 


'ทำไมใบหน้านั้น...' ผมเกิดรู้สึกคุ้นเคยกับคนตรงหน้าอย่างแปลกประหลาด ตอนแรกผมจดจำใบหน้านั้นได้ ทว่าเสี้ยววินาทีถัดมากลับหลงลืมมันอย่างสิ้นเชิง ราวกับความทรงจำนั้นถูกลบไปในชั่วพริบตา


"เราเจอกันอีกแล้วนะครับ" ร่างตรงหน้าเอ่ยขึ้นมา


อยู่ดีๆ ความรู้สึกเกรี้ยวกราดก็ปะทุขึ้นจนผมอยากตะโกนด่าทอคนตรงหน้า ทว่ากลับไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ออกมา บัดนี้ผมยืนตัวแข็งทื่อ รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แทรกไปทุกอณูของอากาศ และเมื่อร่างตรงหน้าเดินเข้าประชิดที่ข้างตัว แรงกดดันนั้นก็ยิ่งทวีคูณเป็นมหาศาล


"นี่มาขัดจังหวะหรือเปล่า"


มือของเขาพยายามรูดซิบกางเกงผมลงอย่างช้าๆ และทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับส่วนแกนกลางของร่างกาย ความร้อนดุจเปลวไฟก็แล่นจากจุดที่สัมผัสแผ่ซานไปทั่วร่าง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ผมพยายามดิ้นหนีสุดชีวิตแต่ไร้ซึ่งความหมาย ในใจมีคำก่นด่ามากมายแต่ก็ไร้ซึ่งคำพูด ความรู้สึกที่ไร้ค่า เจ็บปวด เสียใจ ผิดหวัง สิ้นหวัง ทั้งในอดีตและปัจจุบันผสมปนเปจนเอ่อล้นออกมาเป็นน้ำตา 


ร่างตรงหน้าสะดุด ดวงตาที่จ้องมองผมคู่นั้นเหมือนต้องการสื่อความหมายอะไรบางอย่าง


"ผมเองก็เสียใจเช่นกัน"


ทันทีที่คำพูดสิ้นสุดลง ก็รู้สึกถึงสัมผัสของปลายลิ้นที่ไล่เลียหยดน้ำตาตั้งแต่ปลายคางขึ้นไปถึงหางตา ตามมาด้วยกายสัมผัสที่ค่อยๆ เล้าโลมลูบไล้อย่างเชื่องช้า อารมณ์ของผมเหมือนถูกลากให้ขึ้นไปจนเกือบถึงสุดแล้วก็ถูกปล่อยให้ร่วงหล่นลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการรุกรานที่สร้างความปวดร้าวไปทั้งตัว
 
ไฟยังคงโหมกระหน่ำต่อไปราวกับว่าไม่มีวันมอดดับ ทว่าเมื่อถึงจุดที่ฝ่ายหนึ่งตักตวงความสุขจนพอใจแล้ว ก็ทิ้งให้อีกร่างหนึ่งนอนสลบไสลไปพร้อมกับความทรงจำที่ถูกลบเลือน


TBC
-------------------------------------------------------------------------------------------------------



Writer Talk:
:sad4:
ก่อนอื่นเลยต้องขอโทษที่หายไปนานนน
จะพยายามอัพให้เร็วกว่านี้นาาาาา

ตอนนี้ก็ได้ฤกษ์เปิดตัวพระเอกของเราสักที (เผยมือ)
เรื่องนี้พระเอกของเราจะเด็กกว่าและตัวเล็กกว่า
นิยาย BL มักจะนิยมให้พระเอกอายุมากกว่าและสูงใหญ่กว่าใช่ม่ะ
พอมีนิยายของตัวเองก็เลยอยากจะลองเปลี่ยนบ้าง ╮(╯▽╰)╭
แต่ถึงแม้จะเด็กกว่า แต่พระเอกของเราก็แซ่บมากนาจาา คอนเฟิร์ม!

 :katai4:
Simon


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-03-2019 22:31:27 โดย Simon »

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-0

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-4
เหมือนมาข่มขืนแล้วก็ไปใช่ไหม
เพราะอะไร...

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
ติดตามค่า :katai5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
ไม่รู้จักฉันนไม่รู้จักเธอ

ออฟไลน์ Simon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
∮บทที่ 2∮

(.......)


สิ่งที่ผมไม่อยากเห็นที่สุดก็คือน้ำตาของเขา

กวินเป็นคนที่เข้มแข็งมาก... มากที่สุดคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ดังนั้นถ้ามีอะไรที่ทำให้คนใจหินแบบเขาต้องร้องไห้ สิ่งนั้นคงจะสาหัสสากรรจ์ที่สุดเป็นแน่

และสิ่งนั้นก็คือผม...

"ผมเองก็เสียใจเหมือนกัน"

เหมือนจะเป็นคำพูดสั้นๆ แต่นี่คือทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่ผมจะพูดได้ หากเป็นเมื่อก่อนผมคงต้องทุบตีตัวเอง ต่อว่าตัวเองว่าทำไมต้องไปทำร้ายเขาถึงเพียงนี้ ทว่าตอนนี้ทุกอย่างไม่เดิมอีกต่อไป...ไม่สิ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมปกติ ผมยังคงเป็นผม รูปร่างหน้าตาผิวพรรณภายนอกยังคงเหมือนเดิม มีเพียงลึกเข้าไปข้างในส่วนของวิญญาณเท่านั้นที่ถูกเปลี่ยนรูปเปลี่ยนร่างเสียจนไม่มีวันกลับไปเป็นอย่างเก่าตลอดกาล

ผมบรรจงเลียหยดน้ำตาที่อาบแก้มแล้วใช้พลังเพียงเล็กน้อยเพื่อปรับอารมณ์ให้เขารู้สึกตรึงเครียดน้อยลง พักหลังๆ มานี่ผมไม่อยากใช้พลังกับกวินเลย ที่สำคัญพลังของผมก็ใช้ไม่ได้ผลกับเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วย ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือเขายังรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ความจริงเขาไม่ควรจับได้ด้วยซ้ำว่ามีบางช่วงเวลาในชีวิตที่หายไป พลังของผมควรจะลบความทรงจำที่เกิดขึ้นนี้ แล้วก็ร้อยเรียงเรื่องราวขึ้นมาใหม่อย่างแนบเนียนไร้รอยต่อ แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น

ไม่รู้ว่าที่ไม่ได้ผลเพราะกวินใจแข็งหรือเป็นผมที่ใจอ่อนกันแน่

หลังจากที่ผมใช้มือปรนเปรอส่วนอ่อนไหวจนเขาเริ่มมีอารมณ์ร่วม ผมก็อนุญาตให้เขาครางออกมา แน่นอนว่าสิ่งที่เล็ดลอดจากริมฝีปากเรียวบางคู่นั้นไม่มีคำด่าทอใดๆ เพราะกวินคือคนที่ถูกประทับตรา และเมื่อคนที่ถูกประทับตราได้รับการปรนเปรอโดยกายสัมผัสจากผม คนๆ นั้นก็จะเหมือนตกอยู่ในพายุแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้ เขาจะกลายเป็นทาสให้ผมได้เสพสุขไปนานตราบเท่าที่ผมจะพอใจ

"อะ... อ่ะ ไอ่ปีศาจ" ผมสะดุดอีกครั้ง

กวินขัดขื่นมนตร์ของตราประทับได้ ผมล่ะนับถือในความใจแข็งของเขาเสียจริงๆ

ด้วยตามเทคนิคแล้วผมไม่ใช่ปีศาจ ผมคือซาตาน แต่ยังไม่อยากให้มีเรื่องจุกจิกมากวนใจเราในตอนนี้ จึงตอบร่างสูงใหญ่ที่กำลังสั่นสะท้านเพราะตกในอำนาจของมนตร์ตราประทับอีกครั้งว่า

"ผมจะเป็นอะไรก็ช่าง..."

"แต่ผมเป็นเจ้าของตรงนี้..."

ผมบรรจงจูบที่ซอกคอของเขาอย่างอ่อนโยน

"ตรงนี้..."

ผมเลื่อนลงมาจูบที่หน้าอกด้านซ้าย

"และตรงนี้..."

ผมใช้ปลายจมูกคลอเคลียบริเวณท้องน้อยก่อนจะเลื่อนลงไปในจุดที่ต่ำกว่านั้น มือของร่างสูงยกขึ้นปัดไปมาก่อนที่จิกลงมาที่ไหล่ของผมด้วยความเสียวซ่าน

ผมแสดงความเป็นเจ้าของบนร่างกายของกวินแทบทุกส่วน และเมื่อทุกอย่างดำเนินต่อไปจนกระทั้งพอใจกับความสุขที่ได้รับแล้ว ผมก็ผละจากร่างที่นอนสลบไสลแล้วมานั่งพิจารณาใบหน้ายามนิทราของกวิน ขนตาอันยาวงอนที่ประดับบนดวงตาชั้นเดียวคู่นั้นยิ่งที่ให้ใบหน้าของเขาดูมีเสน่ห์ยิ่งกว่าใบหน้าไหนๆ ที่เคยพบมา

อยู่ดีๆ ก็นึกอยากรู้ว่าเขายังจำผมได้มั้ย?

ในขณะที่ผมไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก และหลังจากที่สำรวจกวินมาในสองสามเดือนมานี้ เขาเองก็ไม่ใช่คนเดิมที่ผมเคยรู้จักเช่นกัน กวินที่เคยสดใส กวินที่เคยเป็นฮีโร่คอยช่วยเหลือคนนู้นคนนี้ บัดนี้กลายเป็นคนหลงในอำนาจชื่อเสียงเงินทอง ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุขโดยไม่สนใจว่าสิ่งทำนั้นจะทำถูกหรือจะผิด

โชคชะตาช่างเล่นตลก

ผมอยากเอื่อมมือไปลูบศีรษะของเขา แต่ก็ทำไม่ได้เพราะหากสัมผัสโดนตัวกัน มนตร์จากตราประทับก็ปลุกอารมณ์ราคะให้รุกโชนขึ้นอีก

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกอยากกลับเป็นคนปกติ อยากให้เรากลับมาพบกันในสถานการณ์ที่แตกต่างไปจากนี้ บางทีอาจจะมีวิธีที่ทำให้ผมได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของกวินอีกสักครั้ง


TBC
-------------------------------------------------------------------------------------------------------



Writer Talk:
:sad4:
เขารู้จักกันมาก่อนหน้านี้!!!!!

เหตุผลของซาตาน และตัวจริงของเขาเป็นใคร
สิ่งที่เกิดขึ้นกับกวินคืออะไรกันแน่
ปริศนาในอดีตจะค่อยๆ เปิดเผยทีละนิดๆ
ติดตามตอนต่อไปได้ใน พฤ หน้าจ้าาาาาาาา
 :katai4:
Simon



ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
รอครับผม แนวนี้ชอบๆๆๆ

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-0

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
โอ้ว กลายเป็นว่าเขาเคยรักกันงี้

ออฟไลน์ Simon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
∮บทที่ 3.1∮

(กวิน)


ผมตื่นขึ้นมาในร่างที่เปลือยเปล่าอีกครั้ง รับรู้ว่านี่คือห้องของตัวเอง รู้ถึงความผิดปกติและช่วงเวลาที่หายไป ทว่าการตื่นครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งไหนๆ ไม่มีความรู้สึกหื่นกระหาย จิตใจก็ไม่ร้อนรุ่มดั่งโดนไฟเผา ตรงกันข้ามผมกลับสัมผัสได้ถึงความสงบสุขบางอย่าง เหมือนมีธารน้ำใสกระจ่างที่กลางอก ผมส่องกระจกแล้วยิ้มให้กับตัวเองด้วยความรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยมีมาหลายปี และด้วยเหตุผลกลใดไม่แน่ชัด ผมมั่นใจว่าทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว จะไม่มีช่วงเวลาที่หายอีกต่อไป


ราวกับได้ชีวิตของตัวเองกลับมาอีกครั้ง


ผมเชื่อเสมอว่าชีวิตคนเรามีขึ้นมีลงสลับกัน ไม่มีใครตกต่ำหรืออยู่บนจุดสูงสุดได้ตลอดไป แต่ที่ผ่านมาชีวิตของผมเหมือนกับเส้นกราฟที่นับวันจะมีความชันลดลงเรื่อยๆ มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้น อุบัติเหตุที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้พังพินาศ ภาพเศษกระจกที่กระจัดกระจายและความรู้สึกตอนเจ้าหน้าที่ค่อยๆ วางร่างจมกองเลือดของผมลงบนเปลยังคงจำฝั่งใจ บางครั้งภาพเหล่านั้นก็ผุดขึ้นมาเป็นฝันร้ายคอยหลอกหลอนให้ระลึกถึงความโง่เขลาที่ตัวเองได้ทำไว้ ชีวิตผมตกต่ำมามากเกินพอแล้ว และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่กราฟของผมจะพุ่งขึ้นอีกครั้ง


และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ


“เฮ้ย... พี่ป๊อบ นี่มันสุดยอดไปเลย”


“เพอร์เฟกต์ถูกใจพอมั้ย รับรองว่าดังระเบิดแน่คราวนี้”


ผมรีบคว้าภาพที่เหลือจากมือผู้จัดการส่วนตัวมาดู ทั้งหมดเป็นภาพแฟชั่นที่ถ่ายไว้เมื่อหลายวันก่อน ดูแล้วก็อดนึกขอบคุณพี่ตากล้องและน้องนางแบบคนนั้นเสียไม่ได้ แต่ละภาพสามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างเผ็ดร้อน เซ็กซี่ แต่ก็แลดูมีศิลปะชวนหลงใหล แม้ว่าบางภาพจะดูแรงไปนิดก็ตาม


“สามภาพนี้ดูแรงไปนะ ทางนั้นเขาคงไม่เอาลงออนไลน์ใช่มั้ย” ผมหันไปถามพี่ป๊อบ


“แรงไปเหรอ พี่ว่ายังแรงไม่ถึงครึ่งของตัวจริงแกเลย”


“โถ่พี่ พูดดีๆ ถ้าลงออนไลน์จริง ภาพผมจะดูโลว์เลยนะ”


“แค่นี้ก็ซีเรียส แต่พี่ก็บอกทางนั้นแล้วล่ะว่าสามภาพนี้ไม่ผ่าน ห้ามลงเด็ดขาด”


ผมโล่งอก เอาเข้าจริงๆ คือไอ้สามภาพที่แรงเนี่ย...มันแรงที่ผมทั้งนั้นเลย ก็โดนน้องนางแบบทั้งโอบทั้งกอด เอาหน้ามาซุกที่อก แถมเอาโคนขามาแนบเข้ากับเป้า แล้วจะไม่ให้ตรงนั้นนมันตุงจนเห็นเป็นลำได้อย่างไร นี่เหมือนทางกราฟฟิกจงใจรีทัชให้มันชัดขึ้นด้วยใช่มั้ย ถึงได้ดูนูนจนแทบจะทิ่มขาน้องนางแบบแบบนั้น ไม่ได้ๆ ถ้าขืนให้ภาพเหล่านี้ถูกเผยแพร่ออกไป มีหวังงานหดหายกันพอดี


“ว่าแต่เพลาๆ ลงบ้างก็ดีนะ” พี่ป๊อบพูดกับผมอย่างจริงจัง


“เพลาเรื่องอะไร”


“ก็เรื่องผู้หญิงไง ฉันว่าพักนี้แกหักโหมเกินไป”


“เดี๋ยวนะ...”


“ถ้าเกิดแกดังแล้วยังเป็นอย่างนี้ พี่ว่าต้องหาจิตแพทย์มาคุยกับแกจริงๆ จังๆ แล้วล่ะ”


“เพ้อเจ้อ”


“หรือต้องให้แกเข้าสถาบันบำบัดอาการติดเซ็กซ์แบบดาราฮอลลีวูด”


“….”


ผมนี่เอามือกุมขนับเลย


การมีผู้จัดการส่วนตัวก็เปรียบเสมือนแม่คนที่สองล่ะครับ โดยเฉพาะพี่ป๊อบเนี่ยเป็นได้ทั้งแม่และพี่สาวแบบทูอินวัน วันไหนผมมีปัญหา พี่เค้าก็จะทำตัวเป็นพี่สาวแสนดีคอยปลอบประโลม แต่วันไหนผมเกิดดื้อขึ้นมา พี่เค้าก็จะกลายเป็นแม่ค่อยตักเตือนไม่ให้ออกนอกลู่นอกทาง เมื่อคิดมาถึงจุดนนี้ผมก็ควรขอบคุณพี่ป๊อบนะ ผมเป็นลูกคนเดียวไม่เคยมีพี่สาว ส่วนแม่จริงๆ ท่านก็เสียไปหลายปีแล้ว ตอนนี้ทั้งครอบครัวเหลือแค่ผมเท่านั้น โชคดียังมีพี่ป๊อบคอยห่วงใย


“ว่าแค่นี้ถึงกับหน้าเศร้าเลยเหรอ หรือแกจะอ้อนเอาอะไรอีก”


“พอดีก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้อะแมนด้ามีถ่ายละคร ผมไปหาเธอไม่ได้ ก็แค่นั้น”


“โอ๊ย...แกนี่นะ เล่นแต่ของสูงๆ ถ้าอกหักมาอีก ไม่ต้องมาให้ฉันปลอบนะ”


“ผมไม่อกหักง่ายๆ หรอกน่า”


เสียงมือถือดังขึ้น เมื่อยกดูก็เห็นว่าคนที่เพิ่งถูกเอ่ยชื่อไลน์คอลมา ช่างประจวบเหมาะเสียจริงๆ ผมทำมือจุ๊ปากเป็นสัญญาณให้พี่ป๊อบเหยุดพูดจากนั้นกดสปีกเกอร์โฟน


“ว่าไงครับ...”


ผมพยายามทำเสียงให้อ่อนหวานมากที่สุด แล้วหันไปยิ้มเก็กหล่อให้พี่ป๊อบที่กำลังทำท่าอ้วกแตก


“นายอยู่ไหนอ่ะ ...นี่เปิดสปีกเกอร์โฟนเหรอ”


“ใช่แล้ว นี่อยู่บ้านกำลังมาร์คหน้าอยู่น่ะ กลัวมือถือเลอะ”


ตอแหลขั้นเทพแบบนี้ขนาดพี่ป๊อบยังต้องยกนิ้วให้


“เย็นนี้ว่างมั้ย ถึงไม่ว่างก็ต้องว่างนะ”


“จะชวนออกเดทเหรอ”


“สำคัญกว่านั้นอีก นายรู้จักคุณนนท์หรือเปล่า เขาเป็นเจ้าของแบรนด์ฟาสต์ช็อปน่ะ นายรู้จักฟาสต์ช็อปใช่มั้ย”


“รู้จักสิ เว็บขายของออนไลน์ที่เธอเป็นพรีเซนเตอร์ไง”


“ถูกต้อง อยู่ดีๆ วันนี้เลขาของคุณนนท์ก็โทรมาถามว่ารู้จักกับนายหรือเปล่า คุณนนท์อยากเจอนายน่ะ เหมือนกับว่าเขากำลังหาพรีเซนเตอร์ผู้ชายมาคู่กับฉัน”   


ฟังถึงตรงนี้พี่ป๊อบถึงกับทำตาโต เอามือปิดปากเหมือนพยายามกลั้นไม่ให้กรี๊ดออกมา ส่วนผมเองก็ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก


“โอเคนัดมาได้เลย”


กราฟของผมกำลังขึ้นจริงๆ ด้วย


เมื่อสามสัปดาห์ก่อน มีงานอีเว้นท์ระดับไฮคลาสงานหนึ่งจัดขึ้นกลางห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุง เหล่าบรรดาผู้มีชื่อเสียงทุกวงการต่างไปร่วมงานนี้อย่างคับคั่ง  แน่นอนว่าผมไม่ใช่หนึ่งในนั้น แต่ที่รู้ข่าวนี้ก็เพราะทุกสื่อโซเชียลต่างประโคมข่าวกันอย่างจริงจัง เนื้อหาสำคัญคือการประกาศผลประกอบการของบริษัทฟาสต์ช็อป เว็บขายของออนไลน์ระดับโลกโดยฝีมือคนไทยที่ปีล่าสุดฟันกำไรระดับพันล้าน และเจ้าของผู้ก่อตั้งฟาสต์ช็อปก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือคุณนนท์ หรือนนทพัทธ์ ทรัพย์สิริเมธา ที่ผมกำลังจะไปหานั่นเอง


“แก คุณนนท์เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบเอง นี่ยังไม่จบมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ”


 “บ้าไปแล้ว... อายุน้อยกว่าผมอีก”


พี่ป๊อบกำลังช่วยหาข้อมูลเกี่ยวกับฟาสต์ช็อปในขณะที่ผมขับรถไปยังที่นัดหมาย


“อายุน้อยกว่าผมแค่สามปี แต่เขามีเงินระดับพันล้าน น่าสมเพชตัวเองชะมัด”


“คนพวกนี้ถ้าไม่ใช่อัจฉริยะ ก็คงแบ็คอัพดีหรือร่ำรวยอยู่แล้วมั้ง”


“แต่ผมไม่ค่อยชอบพวกอายุน้อยร้อยล้านแบบนี้แลย น่าจะอีโก้สูง”


“แก...”


“อะไรอีกพี่”


“คุณนนท์หล่อมาก ก.ไก่ ล้านตัว”


“โอ๊ย... ทั้งหล่อทั้งรวยแบบนี้ ผมไม่ชอบขี้หน้าแน่นอน”


“แกดูกับตาตัวเองสิ ว่าหล่อจริงมั้ย”


ผมรับมือถือจากพี่ป๊อบมาด้วยความหมั่นไส้ โลกนี้ใบจะไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว อย่างนี้พวกหน้าตาดีแต่จนแบบผมจะเอาอะไรไปสู้เขาได้ล่ะ แต่ภาพที่อยู่บนจอนี่มัน...


“….”


“แก...”


“....”


“ไฟเขียวแล้ว รีบออกรถสิ”


“....”


“แก...”


ภาพที่ผมเห็นคือชายหนุ่มผมสีดำขลับ แววตาดูลึกลับชวนค้นหา กำลังทำท่ากดไลค์อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกเผยให้เห็นแผงอกและผิวสีแทน


TBC
-------------------------------------------------------------------------------------------------------



Writer Talk:
ชายหนุ่มผมสีดำขลับ แววตาดูลึกลับ!!!
เอ๋...ทำไมมันคุ้นๆ จังน้าาาาาา ≠( ̄~ ̄ )
ขนาดกวินเองก็ยังคุ้นๆ เลย
คุณนนท์จะเป็นใคร รอติดตามได้ในตอนต่อไปจร้าาา

 :katai4:
Simon


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-03-2019 10:13:00 โดย Simon »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
เดี๋ยว กลับมาต่อก่อน

ออฟไลน์ lingphed2

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่าติดตามมากเลย เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ

ออฟไลน์ firnlolo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด