. . . , Come rain or shine ☁ Last Chapter ☀ 10JUNE19 ———— E n d !
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: . . . , Come rain or shine ☁ Last Chapter ☀ 10JUNE19 ———— E n d !  (อ่าน 30478 ครั้ง)

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 530
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1802/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #90 เมื่อ25-02-2019 21:06:18 »






Chapter ☂ Six



ที่มันดีไม่ใช่เพราะแค่เป็นคุณ
แต่เพราะผมเป็นคนที่ดีได้มากกว่าที่เคย...เมื่ออยู่กับคุณ







เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังต่อเนื่องไม่หยุดทำให้คนตื่นง่ายรู้สึกตัว
ออสการ์ขยับไปมารู้สึกถึงแรงกดที่ทับอยู่บริเวณเอวตัวเอง ภาพแผ่นอกเป็นสิ่งแรกที่เห็นเมื่อลืมตาขึ้น
เขานิ่วหน้าเมื่อปวดจี๊ดที่ขมับ กะพริบตาช้าๆ พลางรื้อค้นความทรงจำของเมื่อคืน
   
คนตัวเล็กขมวดคิ้ว เงยหน้ามองเมื่อยกแขนหนักๆ ออกไม่ไหว “คุณทัพพ์” เสียงแหบขนาดนี้ต้องโดนพี่จิ๊บดุแน่ๆ เลย “คุณทัพพ์” ไม่เรียกเปล่า เขย่าแขนและตัวอีกฝ่ายหลายๆ ครั้งจนคนหลับปรือตาตื่น

“หือ”

“เช้าแล้วครับ”

“อืม...” เจ้าของห้องบิดตัวคลายเมื่อย ก่อนจะกระชับกอดอย่างไม่สนใจมือที่พยายามแกะแขนตัวเองออก

“ผมมีเรียนนะ”

“กี่โมงแล้ว”

“หกโมงนิดๆ แล้วล่ะครับ” ปกติเขาตั้งนาฬิกาปลุกไว้หกโมงทุกวัน

“แล้วเป็นไงบ้าง” ทัพพ์เอ่ยปากพลางคลายอ้อมกอดเล็กน้อยเพื่อมองหน้า “ปวดหัวหรือเปล่า”

“อือ ปวดครับ”

ทัพพ์อมยิ้ม นวดขมับอีกคนเบาๆ “ดื้อไง บอกแล้วว่าอย่าดื่มเยอะ หลังวางสายก็ดื่มเพิ่มใช่ไหม”

“...จำไม่ได้เลยครับ”

“คุณคนดื้อ”

“ไม่เอาชื่อนี้” ออสการ์เอ่ยเสียงเบา สัมผัสอ่อนโยนที่นวดวนอยู่ตรงขมับทำให้รู้สึกสบายจนเหมือนจะหลับอีกรอบ

“ชอบล่ะสิ”

“ครับ...สบาย”

“หิวหรือเปล่าครับ เมื่อคืนพี่รี่แวะซื้ออาหารมาเก็บไว้ให้ในตู้เย็น”

“เกรงใจเลย รบกวนพี่รี่” ออสการ์มุ่ยหน้า “ให้ผมกลับกับเมฆก็ดีอยู่แล้ว”

“ไม่ดี”

“เพื่อนสนิทผมนะครับ”

“สนิทแค่ไหนก็ไม่ดี” ทัพพ์กดจมูกลงที่หน้าผากอีกฝ่าย “ไม่ใช่ผมก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ”

“ขี้หวง”

“แล้วหวงได้ไหม” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ขยับใบหน้าเข้าใกล้

“…”

“เป็นแค่คุณคนคุยนี่หวงได้หรือเปล่า”

“...ก็ถ้าไม่ได้จะมานอนอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอครับ”

ทัพพ์หัวเราะ เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะ พัฒนาจากเด็กขี้เขินที่เอาแต่เงียบเวลาถูกเขาหยอด
มาต่อคำกลับจนทำเขาใจเต้นได้แล้ว มันเขี้ยวชะมัดเลย


   






“คุณทัพพ์!”
   
เจ้าของชื่อหันขวับไปมองเมื่อได้ยินเสียงเรียกดังๆ มาจากห้องน้ำ เลิกคิ้วขึ้นหลังสบตากับคนที่ทำหน้ายุ่งอยู่ตรงนั้น “หือ อะไรออส” เขาอมยิ้ม “ไม่อาบน้ำอีก” ใส่ชุดคลุมแบบนั้นนานๆ เดี๋ยวก็ฟัดให้จมเตียงเลย
   
“เมื่อคืนทำอะไรครับ”

“...” ทัพพ์เม้มปาก ลืมไปเลย “อ่า...”

“คุณทัพพ์”

“คือ...ผมเผลอไปนิดเดียว”

“นิดเดียวอะไรครับ รอยเต็มอกผมเลย”

“ก็ออสน่าจูบเองนี่”

“ทำอะไรไปบ้างครับ”

ทัพพ์เลียริมฝีปากตัวเอง รู้สึกแปลกใจที่ออสการ์ดูจริงจังขนาดนั้น ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะจับที่ศอกเบาๆ “รอยไม่ได้ช้ำมาก เดี๋ยวก็หายนะ”

“…”

“ออสกังวลเหรอ”

“กังวลก็ใช่ครับ แต่เมื่อคืนผมหลับอยู่...”

“ผมไม่ได้ทำอะไร แค่กอดๆ จูบๆ”

“ทั้งที่ผมไม่รู้ตัวเหรอ”

“ไม่ชอบใช่ไหม”

ออสการ์เม้มปากแน่น แต่ถึงไม่ตอบทัพพ์ก็พอรู้จากสีหน้า เขาเพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจขนาดนี้
ตอนแรกก็คิดว่าจะเป็นเรื่องขำๆ ที่พอเห็นแล้วจะดุนิดหน่อย สุดท้ายก็จะเขินแท้ๆ

“เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“ผมก็ไม่ได้ผิดสัญญา แค่เผลอไปนิดเดียว”

“…”

“ขอโทษนะครับคุณคนเก่ง” ท่าทางเคร่งเครียดของอีกฝ่ายทำให้ทัพพ์ไม่กล้าเล่นเหมือนเคย

“ครับ...”

“ไม่โกรธนะ”

“ผมไม่ได้โกรธ” ออสการ์เอ่ยเสียงเบา “แต่ปกติคุณไม่ทำแบบนี้ อย่าทำอีกนะครับ”

ทัพพ์นิ่งไปนิด อย่าทำอีกหมายถึงอะไร “หมายถึงทำอะไร”

“ครับ?”

“ที่ว่าอย่าทำอีกคือหมายถึงอย่าทำรอย หรืออย่าทำอะไรเลย”

“…”

ทัพพ์ขมวดคิ้วเมื่อคนตรงหน้าเงียบและหลุบตามองพื้น รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว

“ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

ยิ่งออสการ์เปลี่ยนเรื่องไปเสียดื้อๆ แบบนี้แล้วคนไม่พอใจก็ยิ่งขุ่นเคืองเข้าไปอีก “ออสไปเถอะ” เสียงแข็งอย่างปิดไม่มิด ออสการ์เองก็มีสีหน้าลำบากใจ แต่เจ้าตัวเลือกที่จะไม่พูดอะไรแล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ

ทัพพ์พรูลมออกทางจมูกยาว เขาลูบหน้าตัวเองเรียกสติ
วันนี้เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกถึงกำแพงบางอย่างระหว่างเรา ตั้งแต่คุยกันมายังไม่เคยอารมณ์เสียใส่กันเลยสักครั้ง
ปกติแล้วเขาไม่เคยเก็บอะไรมาคิดให้รกสมอง ขำได้กับทุกเรื่อง แต่พอเห็นสีหน้าของออสการ์แล้วก็สนุกไม่ออก

ทำเหมือนไม่พอใจนักหนาเพราะถูกเขาสัมผัสอย่างนั้น...จะให้รู้สึกดีได้ยังไง


.

.

.


ออสการ์ไม่คิดว่าจะถึงวันที่ต้องเปิดเผยความลับเร็วขนาดนี้
แต่เพราะเมฆเต็มตาขนาดนั้นจะแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือทำเป็นว่าเมาเลยลืมไปเสียทุกอย่างก็ยากเกินไป

ใครบอกว่าคนเมาจะจำอะไรไม่ได้เลยนี่เขาเถียงขาดใจ แน่นอนว่าอาจจะไม่เป๊ะทุกรายละเอียด
ปะติดปะต่ออะไรก็ผิดพลาด แต่ก้อนใหญ่ๆ ที่เป็นประเด็นสำคัญก็ยังอยู่ในความทรงจำ

ยิ่งภาพตอนที่คุณทัพพ์กับเมฆยืนมองหน้ากันนี่เขาจำแม่นเลย
แต่เวลานั้นไม่มีสติพอรู้ตัวว่าควรตกใจ ยังยิ้มไม่รู้เรื่องอยู่เลยด้วยซ้ำ

สุดท้ายหลังเลิกเรียนออสการ์เลยทำลายความอึดอัดที่อยู่ในใจมาทั้งวัน
โดยการชวนเพื่อนทั้งสองคนไปที่คอนโดตัวเอง นั่งลงที่โซฟาแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ให้ฟัง

“ถามจริง” หลังจากฟังจบอิมก็เอ่ยเสียงเบา เบิกตากว้างทำหน้าอึ้งเหมือนยังรวบรวมสติไม่เสร็จ “ออสกับคุณทัพพ์...ไม่น่ะ”

“…” ออสการ์เม้มปากแน่น เขาคิดผิดหรือเปล่าที่พูดออกไป พอทุกอย่างจบลงก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา “ก็อย่างที่เราเล่านั่นแหละ...ขอโทษนะที่ปิดมาตั้งนาน”

“มันสุดยอดเกินไปแล้ว!”

ออสการ์สะดุ้งเฮือกเมื่อเพื่อนสนิทตะโกนเสียงดังขึ้นมาหลังจากเงียบนิ่งไปพักใหญ่
สีหน้ายิ้มแย้มและท่าทางตื่นเต้นทำเจ้าของเรื่องสับสนจนไปไม่เป็น
ได้แต่นั่งหน้าเหวอให้หญิงสาวจับมือเขย่าไปมาอย่างร่าเริง

“อิม...เอ่อ...”

“คือเราแบบ ฮึ้ย” อีกฝ่ายสะบัดหน้า “อึ้งมากบอกเลย ทั้งตกใจทั้งดีใจ โอ๊ย คือยังไงดี”

“เดี๋ยวนะ” ออสการ์กะพริบตา “อิมไม่โกรธเหรอ”

“จะโกรธอะไรเล่า”

“ก็ที่เราปิดบัง” คนมีความผิดตอบเสียงอ่อน “แล้วอิมก็ชอบคุณทัพพ์มากด้วย”

“ชอบน่ะใช่ แต่ไม่ได้หวงจนเกลียดแฟนเขา”

“เราไม่ใช่แฟนนะ”

“อ๋อ เออไม่ใช่แฟนเนอะ” หญิงสาวหัวเราะ “นั่นแหละ เราไม่ได้โกรธ เข้าใจแหละว่าไม่ใช่เรื่องที่พูดกันง่ายๆ”

“ขอบคุณนะ”

“คบกับคุณทัพพ์นี่คงยากน่าดู”

“ก็ยากแหละ” ออสการ์ยิ้ม “คนดังนี่”

“ไม่เป็นไรนะ เกิดอะไรขึ้นเราจะเป็นหัวหน้าทีมซัพพอร์ตเอง”

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก” ไม่ต้องสนับสนุนก็ได้ แค่ไม่โกรธกันก็ดีใจจะแย่แล้ว

“นี่ยังคิดว่าไม่ใช่เรื่องจริงอยู่เลยอะ คุณทัพพ์คนนั้นกับออส ดูไม่น่าจะเป็นไปได้เลย” รายนั้นน่ะควงสาวแซบๆ ไม่ซ้ำหน้า เรียกได้ว่าฮอตทั้งปี ถ้าใครบอกว่าเดทกับผู้ชายอยู่นี่เธอเถียงขาดใจ

“นั่นสิ ไม่น่าจะเป็นไปได้เลย” เมฆที่เงียบมาตั้งแต่แรกเอ่ยปากเป็นครั้งแรก “เขาจริงใจกับออสหรือเปล่า”

อิมหันไปมองเมฆ ส่งสายตาให้ใจเย็น “คุณทัพพ์ถึงจะดูเจ้าชู้ แต่เขาก็ไม่เคยมีข่าวคบซ้อนนะ คบเป็นคนๆ”

“ก็อาจจะคบเล่นๆ พอเบื่อแล้วก็ทิ้ง”

“เมฆ”

ออสการ์จับแขนอิม “ไม่เป็นไรหรอกอิม เมฆก็แค่เป็นห่วง” เขาเอ่ยปากกับเพื่อนสาวเสียงอ่อน ก่อนจะหันไปมาอีกคนที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่ “เมฆโกรธหรือเปล่า”

“จะไปโกรธอะไรได้” เมฆเอ่ยปาก แววตาอ่อนลงตอนมองหน้าออสการ์ “แค่เป็นห่วง”

“อืมเราเข้าใจ”

“ก็ระวังดีๆ แล้วกัน”

ออสการ์ยิ้ม รู้ว่าทั้งสองคนหวังดีกับตัวเองแค่ไหน “ขอบใจนะ”

“อืม” คนตัวสูงกว่ารับคำก่อนจะเบนสายตาไปอีกทาง









อิมลอบแอบมองคนข้างๆ เป็นระยะระหว่างเดินกลับออกมาจากคอนโดออสการ์
เธอคิดว่าอีกฝ่ายคงกำลังเสียใจไม่ก็หงุดหงิดตัวเองอยู่แน่ๆ

ไอ้ความรู้สึกที่รู้ทั้งรู้แต่ทำอะไรไม่ได้มันน่าโมโหขนาดไหน ใครเคยเจอกับตัวก็คงรู้ดี

“เมฆ”

เจ้าของชื่อเลิกคิ้ว เหลือบตามองเพื่อนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างกาย “ว่า”

“โอเคปะ”

“หมายถึงเรื่องอะไร”

อิมยักไหล่ เธอคิดว่าต่อให้ไม่ต้องพูดชัดๆ ให้จี้ใจดำ เมฆก็รู้อยู่แล้วว่าหมายถึงอะไร

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “ไม่โอเคได้ด้วยเหรอ”

“ความรู้สึกมึงอะ ทำไมจะไม่ได้”

“กูอยู่ในเฟรนโซน ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นแหละนอกจากทำหน้าที่เพื่อน”

“เริ่มด้วยเพื่อนก็ต้องจบด้วยเพื่อนเหรอวะ” หญิงสาวขมวดคิ้ว เธอไม่ค่อยเข้าใจเลยว่ามันเป็นสูตรสำเร็จสำหรับคนที่เริ่มจากการเป็นเพื่อนกันหรือไง ไม่เคยมีใครได้แฟนจากการได้เพื่อนเหรอ

“สำหรับกูคงงั้น” เมฆยิ้ม “กูสู้ได้เหรอ คุณทัพพ์อะไรของมึงนั่นน่ะ”

“ถ้าออสไม่ได้รักคุณทัพพ์มึงก็สู้ได้”

เมฆส่ายหน้า “เอามีดมาแทงกูเลยเหอะ”

“ไม่ดีกว่า แค่นี้มึงก็คงเจ็บฉิบหายละ” อิมยิ้มหวาน แสร้งทำหน้าเห็นใจใส่

“สัด” ตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ ไม่ได้มองมันเป็นผู้หญิงแล้วเนี่ย กวนประสาท “แต่เอาจริงนะ กูไม่ไว้ใจไอ้คุณทัพพ์อะไรนั่นเลย”

“เขาน่ารักมากนะจะบอกให้ กูเก็บบทสัมภาษณ์เขาเกือบหมด อ่านเรียบ ตามจนอดนอน ขี้เล่น อารมณ์ดี ปากหวาน โรแมนติก คำพูดเขาเนี่ยทำกูละลายตลอด” เธอส่ายหน้า “มนุษย์ที่เกิดมาเพื่อเป็นสามี เป็นมหาหลัว เป็นพ่อของลูก”

“นิสัยคนเจ้าชู้”

“ก็แซบๆ อะเนอะ”

“แซบมากๆ ทำเพื่อนมึงเสียใจขึ้นมาจะกรี๊ดไม่ออก”

“ก็ได้แต่คอยให้คำแนะนำ และอยู่ข้างๆ ตอนออสต้องการปะวะ ยังไงสุดท้ายออสก็ต้องเลือกเอง”

“อืม” เมฆพยักหน้า “ออสก็เลือกเอง”

หญิงสาวถอนหายใจ ยกมือขึ้นวางที่บ่าของอีกฝ่าย ตบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ “มีกูนะ”

“เออ”


ความรักหนอความรัก

















ออกัสเหลือบมองพี่ชายที่นั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะญี่ปุ่นหน้าทีวีระหว่างกำลังกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร
เขาสังเกตเห็นอีกฝ่ายมองโทรศัพท์สลับกับหน้าจอแล็ปท็อปเป็นระยะ ท่าทางกระวนกระวายเหมือนกำลังรออะไรสักอย่าง
ตอนแรกก็ไม่แน่ใจแต่พอออสการ์ถอนหายใจเป็นครั้งที่สามคนเป็นน้องก็ยกแก้วขึ้นดื่มน้ำ ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ
   

“เป็นไรเปล่าพี่ออส”
   
ออสการ์เงยหน้ามองคนถาม เลิกคิ้วตอบรับ “หือ”

“ดูแปลกๆ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“เปล่านะ…”

“จริงอะ”

พอถูกถามย้ำก็เบนสายตาหลบ “อือ”

“ใช่เหรอ รออะไรอยู่ หรือรอใครติดต่อมา”

“พี่เปล่าสักหน่อย”

ออกัสส่ายหน้า จะรอก็มีอยู่คนเดียวล่ะมั้งตอนนี้ “ทะเลาะกับคุณทัพพ์?”

“…ออ”

“หือ”

“ออว่าพี่น่าเบื่อไหม”

คนถูกถามชะงัก หันไปสบตากับพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมถามแบบนั้น ใครว่าไรพี่”

“แค่ถามดู”

“พี่ออส?”

“พี่ก็แค่คิดว่าตัวเองอาจจะน่าเบื่อ” ออสการ์เอ่ยเสียงเบา พรูลมหายใจออกยาวออย่างเหนื่อยล้า เขาชอบตัวเองตอนมีความรักมาก แต่อีกมุมนึงก็ไม่ชอบตัวเองตอนมีความรักเอาเสียเลยเช่นกัน

“คุณทัพพ์พูดเหรอ”

“ไม่ใช่นะ” ออสการ์รีบปฏิเสธเมื่อเห็นเสียงน้องแข็งขึ้น

“งั้นมีอะไร คิดเรื่องเดิมอีกแล้วเหรอ”

“เปล่า” คนโตกว่าส่ายหน้า จริงๆ ไม่ค่อยอยากพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่ “ไม่ได้คิด”

“โกหก”

“…”

ออกัสถอนหายใจ “กับคนแบบนั้นล่ะลืมๆ ไปให้หมด ไม่ต้องไปนึกถึงได้แล้ว”

“จริงๆ แล้ววุฒิเป็นคนดีนะ”

“คนดีๆ ที่ไหนเขานอกใจแฟนกันอะ”

พอโดนย้อนแบบนี้เข้าออสการ์ก็เถียงไม่ออก จี๊ดเล็กๆ ทุกครั้งเวลาพูดถึงแฟนคนแรกและคนเดียวที่ผ่านมา
ตอนคบกันอีกฝ่ายก็ดีมาก นิสัยก็เข้ากันได้ ความชอบก็คล้ายกัน
ความทรงจำที่ผ่านมาก็มีแต่เรื่องดีๆ คิดถึงทีไรก็มีแต่ความสุขทั้งนั้น
เพียงแต่ว่าเหตุผลที่เลิกกันมันแย่เกินกว่าจะให้อภัย และก็จบไม่ดีจนไม่อาจเป็นเพื่อนกันได้อีก

ถามว่าเสียดายแค่ไหน ก็คงต้องตอบว่ามาก
เพราะมันเหมือนเสียทั้งคนรัก คนรู้ใจ และเพื่อนที่สนิทที่สุดคนนึงไปอย่างไม่มีวันได้คืน
ไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตกันได้อีก ทั้งที่เคยรักและคอยดูแลกันขนาดนั้นแท้ๆ

“ก็ถ้าพี่ไม่น่าเบื่อ วุฒิก็อาจจะไม่ต้องมีคนอื่นหรือเปล่า”

“พี่ออส”

“บางทีเวลาเกิดเรื่องแย่ๆ หรือมีใครทำไม่ดีใส่ เราก็ต้องย้อนดูตัวเองด้วยว่าสิ่งที่ทำมันดีพอหรือยัง จริงไหม”

“แต่ไม่ใช่กับเรื่องนี้ ไม่พอใจอะไรก็มาคุยมาเคลียร์ อยากมีคนอื่นหรือยังไงก็มาเลิกกันก่อน” ออกัสเอ่ยเสียงเข้ม “ไม่ใช่กอดคำว่าแฟนไว้แล้วไปแอบมีคนอื่นลับหลัง มันไม่แฟร์”

“…”

คนเป็นน้องหายใจออกแรงๆ คุยเรื่องนี้ทีไรซึมทุกที “ไม่พูดถึงเขาแล้ว”

“อือ”

“พี่ออส”

“หือ”

“ออถามอะไรหน่อยได้ไหม เกี่ยวกับเรื่องคุณทัพพ์”

“ถ้าพี่ตอบได้นะ”

ออกัสยิ้มบาง ตอบได้สมกับเป็นออสการ์ดี “กับคุณทัพพ์น่ะ พี่จริงจังมากไหม คิดว่าในอนาคตจะคบกันเป็นแฟนหรือเปล่า”

“ถ้าบอกว่าไม่จริงจังพี่คงแย่มากเลยนะ ไปนอนห้องเขาบ่อยขนาดนั้น” คนถูกถามหัวเราะ

“จริงๆ ออหวงนะ ไม่อยากให้ไปนอน”

“แต่ถ้าไม่ทำอย่างนั้นก็ไม่ได้ใช้เวลาด้วยกันเลยน่ะสิ” จะเดทกันข้างนอกก็สุ่มเสี่ยงเกินไป “พี่ยังจำช่วงแรกๆ ที่พยายามจะเจอกันได้อยู่เลย ลำบากแทบตาย เจอคนทีก็ใจสั่นที”

“คุณทัพพ์เขากลัวด้วยเหรอเรื่องพวกนี้ ปกติเห็นควงโชว์นักข่าวโต้งๆ”

“เขาไม่แคร์แต่พี่แคร์นี่” ออสการ์ว่า “แล้วยิ่งเป็นพี่ด้วย พี่เป็นผู้ชายนะ”

“…”

“จริงไหม” พูดแล้วก็ยิ้มกว้าง ออสการ์ไม่อยากให้น้องชายต้องมาเป็นกังวลกับเรื่องของตัวเองเท่าไหร่

“พูดตรงๆ ออไม่ค่อยสบายใจเลยที่พี่ออสคุยกับเขา” ถึงจะชอบและชื่นชมอีกฝ่ายในฐานะไอดอลคนนึงแค่ไหนก็เถอะ “ออว่าเขาเจ้าชู้”

ออสการ์หัวเราะ พูดเหมือนเพื่อนเขาเลย จริงๆ ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้หรอกที่คนอื่นจะคิดกัน ก็ภาพลักษณ์เขาเป็นแบบนั้นนี่ “คุณทัพพ์เป็นคนดีมากๆ เลยออ เขาน่ารักกับพี่ น่ารักกับคนรอบข้าง เขาไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่เคยเห็นเขาพูดไม่ดีถึงคนอื่นสักครั้ง”

“การที่เขาดีกับคนอื่น ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เจ้าชู้ไม่ใช่เหรอ เพื่อนออก็มีเยอะแยะที่ดีกับเพื่อนดีกับคนอื่น แต่ร้ายกับแฟน”

“พี่ก็รู้นะ” ออสการ์หยุดคิด “แต่ตอนนี้ระหว่างพี่กับเขามันดีมากเลย ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน อนาคตจะมีความสุขหรือเปล่า พี่รู้แต่ตอนนี้พี่มีความสุขมากๆ เวลาอยู่กับเขา อยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ ไม่ได้คิดว่าจะต้องเลิกคุยเลย”

“เนี่ย ก็พี่ออสเป็นแบบนี้ออถึงได้ห่วง”

“ไม่เห็นต้องห่วงเลย พี่เป็นพี่นะ”

“เกิดก่อนก็ไม่ใช่ว่าต้องเข้มแข็งกว่านี่ เป็นน้องแล้วเป็นห่วงไม่ได้เหรอ”

ออสการ์หัวเราะ เอื้อมมือไปขยี้ผมน้อง “รู้แล้วครับ น้องออเป็นห่วงพี่ออสมากๆ”

“นี่ออพูดจริงนะ มีอะไรบอกออรู้เปล่า อย่าเสียใจคนเดียวเหมือนตอนวุฒิอีก”

“เขาเป็นพี่นะนั่น เรียกชื่อเลยเหรอ”

“ทำให้พี่ของออเสียใจ ไม่นับญาติด้วยหรอก”

“ทำไมก้าวร้าว”

“ไม่รู้ล่ะ”

คนเป็นพี่ยิ้มบาง หยิกแก้มน้องเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
ไม่รู้ต้องขอบคุณพระเจ้าวันละกี่หนที่มอบเด็กคนนี้มาให้เป็นน้องชายของตัวเอง
คนที่จะรักกันเสมอไม่ว่าเมื่อไหร่ คนที่จะคอยดูแลและหวังดีต่อกันอย่างไม่มีเงื่อนไข

ออสการ์รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ไม่ได้เกิดมาเป็นลูกคนเดียว ไม่อย่างนั้นคงเหงาแย่


แค่คิดว่าไม่มีออกัสก็เศร้าแล้ว


.

.

.



ปีนี้ออสการ์อายุยี่สิบแล้ว เขาไม่ใช่เด็กอีกแล้ว
เขาโตพอจะรู้ว่าเรื่องเซ็กซ์เป็นองค์ประกอบสำคัญสำหรับความรัก
เขาเลิกเชื่อความคิดที่ว่ามีรักไม่จำเป็นต้องมีเซ็กส์ไปนานมากแล้ว
เขารู้และทำความเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับมนุษย์สองคนที่มีความรู้สึกต่อกัน
ยิ่งกับผู้ชาย สิ่งมีชีวิตที่คิดถึงการมีเพศสัมพันธ์แทบจะทุกนาที

เขาไม่เถียงว่าตัวเองก็มีความต้องการ
แต่มันต่างกันหน่อยก็ตรงที่แฟนคนแรกและคนเดียวของเขาดันเป็นผู้ชาย
มันก็นานแล้วนะที่รู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมือนคนส่วนใหญ่
และก็ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกที่จะยอมรับว่าตัวเองไม่รู้สึกดึงดูดกับเพศตรงข้าม

สิ่งที่ยากที่สุดก็คือการมีเพศสัมพันธ์อย่างฝืนธรรมชาติ

เขาชอบที่ได้สัมผัสกับคนที่ตัวเองรัก ชอบเวลาถูกกอด หอม และจูบ ชอบเวลาได้คลอเคลียกันบนเตียง
แต่ถ้าให้คิดไปมากกว่านั้นบอกเลยว่ามันยิ่งกว่าคำว่ากลัว

มันไม่พร้อม ไม่รู้เลยว่าจะมีวันพร้อมไหม

ยิ่งนึกไปถึงคืนแรกที่เขากับวุฒิพยายามจะมีอะไรกันแล้วก็ใจเต้นแรงทุกครั้ง
เขายังจำความรู้สึกที่กางเกงถูกดึงหลุดออกจากปลายเท้า
วินาทีที่ช่วงล่างโล่งวาบ ความหนาวเย็นเกาะกินเข้าที่กลางหัวใจ
ราวกับนอนอยู่บนเขียงไม้อันใหญ่ เงยหน้าขึ้นไปเห็นมีดเล่มโตกำลังจะสับลงมา
หวาดกลัวจนต้องนอนขด คู้ตัวงอแล้วร้องไห้เหมือนเป็นบ้า

เขารู้สึกผิดที่ทำให้วันนั้นพังไม่เป็นท่า
วุฒินอนกอดเขาไว้แน่นลูบผมเบาๆ ไปมาแล้วเอาแต่พูดว่าไม่เป็นไร

แต่เขารู้ว่ามันไม่มีทางไม่เป็นไร

เพราะอย่างนั้นวันที่รู้ว่าวุฒิมีคนอื่น เขาถึงได้ไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิด แต่เสียใจมากกว่า

เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา

เสียใจกับความสัมพันธ์ที่ทลายลงไป

เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเป็น

ออสการ์ตั้งคำถามเป็นร้อยเป็นพันครั้ง

จะมีหรือเปล่าคนที่อยากอยู่กับเขาแม้จะไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้งต่อกัน จะมีไหมคนที่พร้อมรอและไม่บีบบังคับ

ทัพพ์ พิภพธนานนท์
   
เป็นผู้ชายที่ผู้หญิงโหวตว่าอยากถูกกอดมากที่สุดในปีนี้

เป็นผู้ชายที่แค่สบตาสักครั้งก็ตกหลุมรัก

เป็นผู้ชายที่มีทุกอย่างเท่าที่คนคนนึงควรจะมี

เป็นผู้ชายที่ไม่เคยโดนปฏิเสธ

เป็นผู้ชายที่เขาไม่ควรปฏิเสธ

ซึ่งเขาเป็นเพียงออสการ์ คนที่ไม่มีอะไรเทียบได้ แค่จะเอ่ยปากให้รอยังไม่กล้า

แต่ก็รัก…


รักและไม่อยากเสียรอยยิ้มอ่อนโยน ถ้อยคำอ่อนหวาน และอ้อมกอดอบอุ่นนั้นให้ใครเลย







ออสการ์ใจเต้นผิดจังหวะตอนสบตากับเจ้าของห้องที่นั่งอยู่บนโซฟา
อีกฝ่ายดูนิ่งผิดปกติจนเขากังวล ใบหน้าคมไม่มีรอยยิ้มเหมือนอย่างทุกครั้ง
ท่าทางเคร่งเครียดเหมือนกำลังหงุดหงิดแบบนี้ไม่ค่อยได้เห็นสักเท่าไหร่
ปกติจะอารมณ์ดี แจกยิ้มไปทั่ว แค่อยู่เฉยๆ ก็แผ่ออร่าเป็นมิตรออกมาแล้ว

เจอแบบนี้เข้าทีเขาก็กลัวจนมือสั่น...

คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งเมื่อเจ้าของห้องถอนหายใจ อีกฝ่ายเอื้อมมือมาดึงแขนเขาให้ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะรั้งให้นั่งลงที่ตัก “มาช้า”

“ครับ?”

“บอกให้มาตั้งแต่ทุ่มนึง นี่จะสองทุ่มแล้ว”

“พอดีว่าเลิกคลาสช้าน่ะครับ วันนี้เพื่อนเลทกันเยอะ”

“อืม…”

“ขอโทษที่ช้านะครับ” ออสการ์เอ่ยเสียงเบาเมื่อทัพพ์ซุกจมูกลงที่บ่าตัวเอง

“นึกว่าจะไม่มาแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่รับ”

“มาสิครับ สัญญาไว้แล้วนี่”

“แล้วถ้าไม่สัญญาจะมาหรือเปล่า”

“...” ออสการ์เงียบไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามแบบนั้น เดาอารมณ์ไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ เพราะแขนที่กระชับกอดเขาอยู่มันแน่นมากจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว

“ผมถาม”

“คุณทัพพ์หมายถึงอะไรครับ”

“ถ้าไม่ได้สัญญาไว้ก่อนแล้ว วันนี้ออสจะยังอยากมาหาหรือเปล่า”

“ทำไมถามแบบนั้น”

“...” ทัพพ์ถอนหายใจ “ก็นึกว่าไม่อยากมาหาแล้ว”

“คิดอะไรอยู่ครับเนี่ย”

“ก็ออสหาย ไม่ไลน์ไม่โทร วันนี้ก็ช้า ตอนแรกนึกว่าจะไม่มาแล้ว”

“คุณก็หาย ผมเลยนึกว่างานยุ่ง กลัวจะไปรบกวนเข้า”

“ออสเคยรบกวนที่ไหน” ทัพพ์ว่า “ส่งทิ้งไว้ก็ยังดี หยิบโทรศัพท์ทีไรก็ไม่เจอข้อความ หมดแรงเลยรู้เปล่า”

ออสการ์หัวเราะ ปากหวานแบบนี้นี่แหละคุณทัพพ์ “ขอโทษนะครับ”

“ขอโทษทำไม”

“ก็ที่หาย”

“นึกว่าคนที่ขอโทษต้องเป็นผมซะอีก”

“ทำไมล่ะครับ”

“ก็ทำอะไรที่ออสไม่พอใจ” พูดแล้วก็ลากสายตาไปที่หน้าอก “รอยหายยังครับ”

ออสการ์เม้มปาก เขาไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วทัพพ์เป็นคนยังไงกันแน่
เราอาจจะยังไม่รู้จักกันดีพอเลยด้วยซ้ำ แต่ที่รู้คืออีกฝ่ายสายตาเจ้าชู้เกินไป
เป็นสายตาที่แค่ถูกเหลือบมองก็ทำให้คิดไปไกลได้แล้ว

ถึงจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้และเป็นความคิดที่งี่เง่าแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครได้เห็นอีก

ไม่ต้องมีใครมาหลงรักเพิ่มแล้วได้ไหม...

“เงียบเลย”

“อะไรนะครับ” ถามกลับไปเมื่อคำพูดอีกฝ่ายเรียกสติกลับมา

“ผมถามว่ารอยหายหรือยัง”

“อ๋อ...จางลงแล้วครับ”

“ขอโทษนะครับ” ทัพพ์เอ่ยเสียงอ่อน “แค่คิดว่าทำรอยใต้เสื้อไม่น่าเป็นไร แต่คิดน้อยไปหน่อย ไม่อยากให้ออสโกรธนะ”

“ผมไม่ได้โกรธครับ”

ทัพพ์ยิ้ม เงยหน้าแล้วยื่นไปหา “ไหนขอดูหน้าคนไม่โกรธหน่อย”

คนถูกจ้องหลุดหัวเราะ จับแก้มทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้แล้วย่นจมูกใส่ “มองให้พอเลย”

“ถ้าจะให้พอนี่ไม่รู้ต้องมองไปอีกกี่สิบปีนะ”

“กินน้ำผึ้งเป็นอาหารหรือเปล่าครับ”

คนโตกว่าส่ายหน้า “มีอะไรที่หวานกว่าน้ำผึ้งอีก”

“อะไรครับ”

ทัพพ์เอียงคอ ขยับเข้าไปจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย “นี่ไง หวานกว่าน้ำผึ้ง หวานกว่าอะไร หวานที่สุด”

“...” ออสการ์เลียริมฝีปาก เขาใจสั่นระรัวทุกครั้งที่อยู่ใกล้อีกฝ่าย แพ้จริงๆ แหละเขาน่ะ


แพ้ทุกอย่างที่คุณเป็นเลย...คุณคนคุย










to be continued...
แต่ละคนก็มีเรื่องเล็กเรื่องใหญ่แตกต่างกันไปเนอะ
ปล.เรื่องนี้ย้ายมาลงวันจันทร์แล้วนะคับบ ^^

#คุณคนคุย




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2019 01:20:17 โดย afterday »

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #91 เมื่อ25-02-2019 23:28:59 »

 :-[หยอดเก่ง

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #92 เมื่อ26-02-2019 00:10:50 »

อ่านไปด้วย ลุ้นรถชนหน้าบ้านไปด้วยค่ะ
จากที่กำลังหวาน กลายเป็นระทึกไปเลยน่ะ

เอ็นดูออสการ์นะ ความทรงจำที่ไม่ดีทำให้คิดว่าตัวเองไม่ดีพอ
คือเรื่องแบบนี้ ต้องพร้อม ต้องยินยอมก็จริง แต่กับคนที่รักมาก
บางทีสถานการณ์พาไป เหมือนที่ทัพพ์ทำ อาจจะดีก็ได้นะ
คงต้องเปิดอกคุยกันว่าเพราะอะไร ออสการ์ถึงมีอาการแบบนี้

ในเมื่อก็ห่วงกันมาก หวงกันมาก ไม่เจอหน้าก็คิดถึง ก็ต้องเคลียร์นะ

ทัพพ์คือคนเจ้าชู้ด้วยบุคลิก และท่าทาง แต่นิสัยเฟรนด์ลี่
ทำให้คนอื่นคิดไปไกลว่า เจ้าชู้จริงจัง
แต่ดูแล้ว คือรักจริง หวังครองคู่ และจับจองไว้มั่นมากค่ะ

ย้ายไปวันไหน เราก็ตามไปค่ะ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #93 เมื่อ26-02-2019 00:23:59 »

มีอะไรก็คุยกันนะ ไม่บอกเขาก็ไม่รู้ เดี๋ยวก็น้อยใจ TT

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3995
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #94 เมื่อ26-02-2019 01:22:19 »

มีอะไรที่ไม่ตรงกันก็ค่อยๆทำความเข้าใจ ปรับจูนกันไปนะ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #95 เมื่อ26-02-2019 02:13:39 »

ภูมิแพ้คนคุย  :katai2-1:

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #96 เมื่อ26-02-2019 02:36:11 »

เห็นเขาสวีทกันแล้วเขินตามเลยอ่ะ งื้ออออออ

ออนไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #97 เมื่อ26-02-2019 07:07:24 »

ก็รักก็คิดถึงนะเลยกังวน

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #98 เมื่อ26-02-2019 07:53:58 »

เราว่าคุณทัพพ์โคตรน่ารักอ่ะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1612
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #99 เมื่อ26-02-2019 08:05:58 »

ลุ้นๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
« ตอบ #99 เมื่อ: 26-02-2019 08:05:58 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ แพรวฐา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #100 เมื่อ26-02-2019 11:45:02 »

ไอต้าวคนเจ้าชู้ ไอต้าวคนน่ารักก คือคุณทัพพ์น่ารักมากจริงๆอะ คือยอมน้องไปหมดหลงน้องมากกกก โอ้ยเค้าก็หลงน้อง หลงคุณทัพพ์ด้วย //แดดิ้น :-[ :o8: :heaven

ออฟไลน์ องศาวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #101 เมื่อ26-02-2019 18:11:43 »

คุณทัพพ์น่ารักกก :mew1:

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #102 เมื่อ26-02-2019 22:08:49 »

น่ารัก ละมุนๆ ทั้งคุณคนเก่งและคุณคนคุยเลย

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +337/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #103 เมื่อ27-02-2019 08:22:16 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ yummiie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #104 เมื่อ27-02-2019 21:56:50 »

ทำไมเค้าน่ารักกันจังเลย  :-[ :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ kungverrycool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 332
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #105 เมื่อ01-03-2019 12:11:34 »

 :o8:

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1968
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Six ☀ 25Feb19 ————
«ตอบ #106 เมื่อ01-03-2019 18:02:43 »

 :katai5:

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 530
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1802/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #107 เมื่อ04-03-2019 20:59:55 »








Chapter ☂ Seven



สำหรับผมแล้วความรักไร้คำนิยาม
เช่นเดียวกันกับตัวตนของคุณที่ไม่อาจหาคำอธิบาย







เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเมื่อคนมาใหม่ผลักบานกระจกให้เปิดเพื่อก้าวเข้าไปด้านใน
ร้านกาแฟสีขาวริมถนนที่มีต้นไม้ตกแต่งเต็มร้านยังมีบรรยากาศอบอุ่นเหมือนครั้งแรกที่มา
เวลานี้ร้านปิดแล้วไม่มีลูกค้าสักคน มีเพียงเจ้าของร้านที่ยืนหันหลังอยู่ตรงเคาน์เตอร์
ทัพพ์ยิ้มกว้างแล้วยกมือไหว้เมื่อฝ่ายนั้นหันมาสบตา
   
“สวัสดีครับคุณภาณ”

ภาณินทร์รับไหว้ “สวัสดีครับคุณทัพพ์ รถติดไหมครับ”
   
“นิดหน่อยครับ เลยมาเลทนิดนึง”

“ไม่เป็นไรเลยครับ นี่ก็เพิ่งปิดร้านเอง” เจ้าของร้านหนุ่มหล่อยิ้มตาหยี “มาเร็วกว่านี้เดี๋ยวร้านแตก”

ทัพพ์หัวเราะ “แล้วพี่ลัลยังไม่มาเหรอครับ”

“ไปเปลี่ยนเสื้อข้างบนครับ อีกแป๊บน่าจะลงมาแล้ว” อีกฝ่ายพูดพลางเดินมาใกล้ รินน้ำเย็นใส่แก้วส่งให้ “นั่งพักก่อนนะครับ ผมกำลังย่างเนื้ออยู่ใกล้จะเสร็จแล้ว”

ทัพพ์รับแก้วมาถือพลางเอ่ยขอบคุณ “มิน่าล่ะ ผมเดินเข้ามากลิ่นหอมจนท้องร้องเลย”

“จำได้ว่าคุณทัพพ์ชอบทานเนื้อ”

“หูย คุณภาณใจดีแบบนี้เนี่ยแหละพี่ลัลถึงได้หลงขนาดนั้น”

ภาณินทร์หัวเราะ เป็นจังหวะเดียวกับที่คนถูกอ้างถึงเดินออกมาจากหลังร้าน “เต๊าะอะไรแฟนพี่อีกไอ้เด็กเมื่อวานซืน”

ทัพพ์ยิ้มกว้าง ยกมือไหว้รุ่นพี่ในวงการที่อายุห่างกันเกือบรอบ เคยทำงานด้วยกันหลายครั้ง ตั้งแต่เขายังไม่ดังเท่านี้
พาลัลเป็นดาราที่มีชื่อเสียงมานานจนตอนนี้ก็ยังค้างฟ้า เรียกได้ว่าเป็นไอดอลให้ผู้ชายเกือบทั้งวงการ
แม้ว่าพักหลังจะไม่ค่อยเห็นผลงานเท่าไหร่ เพราะผันตัวไปทำเบื้องหลังกับค่ายของตัวเองแล้ว

ซึ่งเขาคงเป็นไม่กี่คนในชีวิตที่ได้เกียรติให้รับรู้เรื่องแฟนหนุ่มของอีกฝ่าย
และภาณินทร์ก็เป็นคนที่น่ารักที่สุด เป็นผู้ใหญ่ที่ดูดี หน้าเด็กจนคนอายุน้อยกว่ายังอาย
ยิ้มทีทำเอาเคลิ้ม ทำอาหารก็เก่ง พูดจาก็เพราะ ละมุนไปหมด

เขาเองยังแอบใจเต้นนิดๆ ทุกครั้งที่เจอ ไม่แปลกเลยถ้าคนดังอย่างพาลัลจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

“ใครจะกล้าล่ะครับ” ทัพพ์ว่า “โดนหมัดพี่เข้าทีนึงนี่ผมต้องพักงานเลยนะ”

“งั้นจะพยายามไม่ให้โดนหน้าแล้วกัน”

พออีกฝ่ายรับมุก คนเด็กกว่าก็หัวเราะสนุกใหญ่ ขยับเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ข้างๆ กับแฟนเจ้าของร้าน “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างครับพี่ลัล สบายดีใช่ไหม”

“สบายดี ช่วงนี้ก็ยุ่งๆ หน่อย เตรียมอะไรที่ค่ายหลายอย่าง”

“คุณภพก็สบายดีใช่ไหมครับ”

“รายนั้นยิ่งกว่าสบาย พอพี่รับดูแลงานทางค่ายเต็มตัวก็ลอยลำ เที่ยวบ่อยจนหมั่นไส้เลย”

“เอาจริงพี่ไม่คิดจะกลับมาเล่นหนังแล้วเหรอ ผมโคตรอยากเล่นกับพี่อีก”

“ไม่เอาล่ะ แก่แล้ว”

ทัพพ์ส่ายหน้าไปมา พูดอะไรไม่เกรงใจหน้าตาตัวเองเลย “สามสี่สิบนี่กำลังช่วงพีคของผู้ชายไม่ใช่เหรอครับ พ่อผมนี่จะหกสิบแล้วยังซ่าอยู่เลย”

พาลัลหัวเราะ “เผาพ่อตัวเองก็ได้เหรอวะ” เขายิ้มแล้วหันไปมองภาณินทร์ที่กำลังตักอาหารใส่จาน “มีอะไรที่สำคัญมากกว่าแล้ว”

“…” คนที่พอจะรู้ตัวว่าถูกพูดถึงหันมามอง เลียริมฝีปากอย่างประหม่า “ไม่ต้องมองผมเลยครับ”

อดีตนักแสดงดาวรุ่งยิ้มกว้าง “ก็รักคุณจะแย่แล้วภาณ”

“อายน้องบ้างครับ”

ได้ยินแบบนั้นแล้วพาลัลก็ส่งเสียงไม่พอใจในคอ ก่อนจะหันมาใช้ศอกสะกิดแขนคนข้างตัว “กลับไปดิ๊” ทำเอาภาณินทร์เบิกตากว้าง

“คุณพาลัล”

“ล้อเล่นน่า”

ทัพพ์หัวเราะ เขาชอบนักล่ะเวลาเห็นคู่รักคู่นี้หยอกแหย่กัน


น่ารักเสียจนคิดถึงคนที่น่าจะกำลังเรียนการแสดงอยู่ที่บริษัทเลย








หลังมื้ออาหาร ทัพพ์นั่งจิบเบียร์คุยกับพาลัลอยู่ที่โต๊ะด้านใน เขาผ่อนคลายขึ้นเมื่อแอลกอฮอลเข้าร่างกาย
ส่วนเจ้าของร้านคนดีเก็บของอยู่หลังเคาน์เตอร์หลังจากไล่ให้พวกเขาไปนั่งพักแทนที่จะช่วยล้างจาน

พาลัลวางแก้วลงที่โต๊ะ พรูลมหายใจออกยาว หน้าแดงขึ้นจากปกติเล็กน้อย

ทัพพ์มองอีกฝ่ายสักพัก ก่อนจะเอ่ยปาก “พี่ลัล”

“หือ” เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นสบตา

“ไม่คิดถึงงานหน้ากล้องบ้างเหรอครับ”

“ยังไม่เลิกขึ้นจะยุให้กลับไปแสดงอีกเหรอเนี่ย” พาลัลหัวเราะ จริงๆ ก็เอ็นดูเหลือเกินเวลาเจ้าเด็กตรงหน้ามันพยายามจะหว่านล้อมให้เขากลับไปเป็นนักแสดงเหมือนเมื่อก่อน “พี่เลิกแล้ว”

“ผมไม่คิดว่ามันเร็วขนาดนี้”

“ไม่เห็นจะเร็ว เป็นนักแสดงก็แบบนี้ เก่าไปใหม่มา” พาลัลยักคิ้ว “ถ้าพี่ไม่ลาวงการ บอกเลยว่าทัพพ์ไม่ได้เกิดหรอก ไอ้เด็กเมื่อวานซืน”

“ลองกลับมาปะละครับ”

“ปากดี” คนโตกว่าหัวเราะพอใจ ชอบนักล่ะเวลาเด็กมันกวน ไอ้ท่าทางมั่นใจพร้อมชนทุกอย่างนี่โคตรจะทัพพ์เลย มันทำให้เขาเห็นตัวเองเมื่อก่อน

ก่อนที่จะเจอภาณินทร์

“คิดถึงพี่หรอก”

“นิสัยขี้เต๊าะเนี่ยเมื่อไหร่จะเลิก อย่าให้เห็นพูดกับภาณ จะต่อยให้ปากแตก” คนโตกว่าพูดพลางยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง “แล้วเป็นไง ช่วงนี้งานเยอะเลยสิ”

“เยอะครับ เวลากินว่าไม่มีแล้ว เวลานอนยิ่งน้อยกว่า”

“อาชีพนี้มันมีขึ้นมีลง มีโอกาสก็ทำให้เต็มที่ ใช้เวลากับมัน”

“พี่ไม่ถึงเวลาลงยังลงเลย”

“ตอนนี้เวลาของพี่มีไว้ให้คนคนเดียว”

“อือหือ”

พาลัลยิ้ม “แล้วทัพพ์ล่ะ มีหรือยัง”

คนถูกถามเลิกคิ้ว ยิ้มกริ่ม ลีลาอยู่เล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ “ตอนนี้ก็มีอยู่คนนึงครับ”

“เอาล่ะ รวยแล้วกู”

“โอ๊ยพี่ลัล” เงินมีจนใช้ไม่หมดแล้วมั้ง “เดี๋ยวผมก็เอาข่าวพี่กับคุณภาณไปขายซะเลย”

“ถ้าจะทำ ทำนานแล้วมั้ง”

ก็ใช่ “คบมานานขนาดนี้ไม่คิดจะเปิดตัวเหรอครับ” ไหนๆ ก็ออกมาทำเบื้องหลังแล้วจะได้ไม่ต้องหลบๆ อยู่

“ไม่คิด”

“ทำไมล่ะครับ ไปไหนมาไหนได้แบบเปิดเผยต้องดีกว่าอยู่แล้ว”

“พี่ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับภาณ ไม่อยากให้ใครมารบกวนพื้นที่ส่วนตัวเขา” พาลัลว่า ยิ้มบาง “อาชีพเรามันสนุก ได้เงินเยอะ ได้เจอคนหลากหลาย มีโอกาสเข้ามาอยู่ตลอดเวลา สีสันมันฉูดฉาดมากทัพพ์ก็รู้”

ทัพพ์พยักหน้า จิบเบียร์อึกเล็กๆ ไปด้วย

“แต่ทัพพ์ก็คงรู้เหมือนกันว่ามันไม่ได้มีแค่ด้านเดียว สีดำๆ หม่นๆ มันก็เยอะ เราอาจจะชินเพราะอยู่มานาน แต่กับภาณไม่เหมือนกัน โลกของภาณเป็นสีอ่อน หรือบางทีอาจจะขาวเลยด้วยซ้ำ พี่ชอบที่เราอยู่กับแบบนี้ เงียบๆ ไม่วุ่นวาย”

“…”

“วันนึงที่เรามีความรัก วันนึงที่เรามีคนที่แคร์มากๆ วันนั้นเราก็ต้องเลือกพื้นที่ที่เหมาะกับความรักและคนของเราที่สุด

ทัพพ์เม้มปาก เขาลอบกลืนน้ำลายตอนฟังเสียงจริงจังของอีกฝ่ายยามเอ่ยประโยคสั้นๆ ต่อมา

“ตอนนี้พี่เลือกแล้ว”

สำหรับเขาแล้วพาลัลคือนักแสดงรุ่นพี่ที่เขาเคารพและรักมากคนนึง
เป็นรุ่นพี่ เป็นที่ปรึกษา เป็นแบบอย่าง เป็นคนที่เกิดมาเพื่อเป็นซูเปอร์สตาร์

เขาเสียดายมากที่รู้ว่าอีกฝ่ายลาวงการ เพราะพาลัลในสายตาเขานั้นเท่เหลือเกินเวลาอยู่หน้ากล้อง


แต่พาลัลในตอนนี้...เท่ที่สุดเลย

















หลังเลิกเรียนวันศุกร์ออสการ์หอบร่างไร้แรงของตัวเองออกจากห้องพักอาจารย์
เขารู้สึกเหมือนใช้พลังงานทั้งชีวิตหมดไปแล้ว ไม่รู้จะทำยังไงถึงจะหากลับมาตุนได้เท่าเดิมในเวลาอันสั้น
งานที่คิดมาทั้งอาทิตย์เหมือนเด็กประถมนั่งแต่งเรื่องสั้นไว้เล่าหน้าชั้นเรียน
เมื่อถูกอาจารย์ที่ปรึกษายิ่งคำถามใส่จนพรุนไปทั้งตัว
   
เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตะกร้าใส่ผักโง่ๆ พอเปิดน้ำใส่ก็รั่วออกทุกทิศทาง เก็บอะไรไว้ไม่ได้เลย
   
ถอนหายใจยาวตอนทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ไม้ข้างอาคารเรียน เพื่อนสนิทสองคนหันมามองอย่างสงสัย

“เป็นไรออส” อิมเป็นฝ่ายถามก่อน

“เหนื่อยอะดิ ไปคุยข้อมูลโปรเจกต์กับอาจารย์มา”

“ถามจริง รีบไรขนาดนั้น” หญิงสาวทำตาโต จะปิดเทอมอยู่แล้วคิดไรมีสาระขนาดนั้นทำไม “ไว้ค่อยว่ากันใกล้ๆ ก็ได้ปะ”

“ก็อยากคุยๆ ไว้เลย กว่าจะหาข้อมูล กว่าจะสรุปคอนเซปต์ มันเยอะ เดี๋ยวจะเปิดกล้องถ่ายทำแล้วด้วย ถ้าว่างก็อยากทยอยทำ”

“ดีแล้ว จะได้ไม่ไปโหมทำใกล้ๆ งานเยอะกว่าคนอื่นตั้งหลายอย่าง” เมฆเอ่ยปาก “มีอะไรให้ช่วยก็บอก”

“ขอบคุณนะ แต่ทุกคนก็งานเยอะเหมือนกันนั่นแหละ” ออสการ์ตอบกลับ ยิ้มเกรงใจส่งให้

“แล้วนี่กับคุณทัพพ์อะ เป็นยังไงบ้าง” อิมยิ้มกริ่ม กระแซะเข้าไปใกล้

ออสการ์เลียริมฝีปาก ทำหน้าตื่น “อย่าพูดชื่อเขาดังสิ”

“เออเนอะ ความลับ”

ดูทำหน้าสนุกเชียว “ก็ไม่เป็นยังไงทั้งนั้นแหละ”

“ตัวจริงเขาน่ารักเหมือนในจอไหม เล่าหน่อย อยากรู้ๆๆ” แฟนคลับตัวยงเอ่ยเสียงอ้อน แค่คิดว่าจะได้ฟังเรื่องของดาราคนโปรดจากปากคนใกล้ตัวก็ใจเต้นตึกตัก แยกเขี้ยวใส่เมฆที่ทำหน้าระอาก่อนจะหันมาทำตาเป็นประกายให้ออสการ์อีกครั้ง

“ให้เล่าอะไร” พอถูกถามแบบนี้ก็เขิน แต่ก็รู้สึกแปลกๆ ดีที่ได้พูดเรื่องอีกฝ่ายกับคนอื่นบ้าง ปกติต้องเก็บเงียบ เยอมรับว่าบางทีก็อึดอัดไม่น้อย

“อะไรก็ได้ ตัวจริงเป็นยังไง น่ารักไหม ปากหวาน ขี้เล่น กินเก่ง อะไรเงี้ย”

“ก็น่ารัก น่ารักมากเลย” ออสการ์ยิ้ม “ในจอยังไงตัวจริงก็อย่างนั้น ปากหวาน ขี้เล่น ขี้อ้อน ทำอะไรก็ไม่ค่อยจะมีใครโกรธลงหรอก แค่พูดนิดเดียวคนก็ยิ้มเคลิ้มกันหมดแล้ว”

“ฮือออ” หญิงสาวจับแก้มสองข้างของตัวเอง “แล้วกอดอุ่นเหมือนที่เขาพูดกันเปล่า”

“ถามอะไรเนี่ย” คนที่นั่งฟังเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อกี้เขกข้อนิ้วลงที่หน้าผากของหญิงสาว “เป็นสาวเป็นนาง”

“อะไรเล่า กูอยากรู้” อิมหันไปค้อนใส่เมฆพลางลูบหน้าผากหัวเองป้อยๆ

“ขี้เสือก”

“คนเขาคุยกันมะ ใครกันแน่” ถึงจะโดนว่าแบบนั้นก็ไม่สะเทือน ยิงฟันใส่คนชอบขัด แล้วสบตากับเจ้าของเรื่องต่อ “งั้นเล่าเท่าที่ออสอยากเล่าก็ได้ ถือว่าเป็นรางวัลให้คนที่ซื้อทุกบั้มชิงทุกโชคแต่ไม่เคยได้ร่วมอีเวนท์”

ออสการ์หัวเราะ “โธ่อิมก็”

“อย่าว่าเราเลยนะ แต่เราอยากจับมือคุณทัพพ์มากให้ตายเหอะ” เธอเบะปาก “ในคลิปคุณทัพพ์คือโคตรดี พ่อเทพบุตร พ่อดวงอาทิตย์ พ่อไมโครเวฟ อุ่นจนร้อนไปหมด”

“เราก็เคยดู น่ารักจริง”

“อยากจับมือ อยากมองตาาา” อีกฝ่ายทำหน้ายู่ “เล่าหน่อยยย”

“อืม…เขาเหรอ” ออสการ์หยุดคิดไปนิด ก่อนจะยิ้มบาง “ทำงานเยอะไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน แต่นอนง่ายมาก นั่งเฉยๆ ก็สัปหงกได้ แถมยังตื่นยาก ปลุกอยู่นานอะกว่าจะรู้สึกตัว หลับลึกมากกก” เล่าไปก็ขำไป “บางดีก็นอนละเมอด้วยนะ ท่องบท”

“โอ๊ย น่ารัก”

“ไม่ค่อยชอบกินผัก น้ำผักก็ไม่กิน ไอ้ที่โฆษณาน้ำผักรวมนั่นอะไม่ใช่เลย มีอยู่ที่ห้องเป็นลังไม่เคยแตะ” บางทีก็ดูเป็นผู้ใหญ่ แต่บางทีก็ทำนิสัยเด็กๆ “แต่ขยันออกกำลังกายมากเลยนะ เดี๋ยวซิตอัพ เดี๋ยววิดพื้น บางทีก็โหนบาร์ในห้อง”

“มีบาร์ในห้องด้วยเหรอ”

“ใช่ๆ” ออสการ์หัวเราะ “จัดไว้เป็นโซนเลย เหมือนยกฟิตเนสขนาดเล็กมาวาง”

“มิน่าถึงหุ่นดีขนาดนั้น ปลื้มมากแล้ว” อิมทำเสียงอือในคอยาวๆ อยากจะกรี๊ดแต่ต้องกลั้นไว้ “เราโคตรชอบเสียงเขาเลยให้ตาย เวลาพูดแล้วเสียงนุ้มๆ ทุ้มๆ งี้”

“อื้ม เสียงเพราะจริงๆ”

“ออสทำบุญด้วยอะไรนะ เดี๋ยวเราจะทำบ้าง”

“เวอร์อีกแล้วอิม”

หญิงสาวส่ายหน้าไปมา “ไม่เวอร์เลย รับรองมีคนอิจฉาออสเกินครึ่งประเทศ”

ออสการ์หัวเราะ และไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ในตอนนี้เขาก็คงเป็นคนที่น่าอิจฉาจริงๆ นั่นแหละที่ได้อยู่ข้างๆ ผู้ชายอย่างคุณทัพพ์

“มึงเห็นรูปทัพพ์กับฟางในร้านอาหารยัง”

“เดี๋ยวฟางไหน”

“นักร้องค่ายน้องใหม่ที่เพิ่งดังนั่นอะ”

แต่มันนั่นอาจจะเป็นเรื่องที่เขาคิดไปเองก็ได้…

คนผิวขาวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินบทสนทนาของกลุ่มผู้หญิงที่เพิ่งจับจองโต้ะข้างๆ และตั้งใจฟังไปโดยไม่รู้ตัว

“ถามจริง”

“เออ เห็นเขาทวิตกันว่ามีรูปนึงป้อนข้าวกันเลยจ้า”

“โหยคุณทัพพ์ของกูอะะะ”

“ของมึงอะไร ของคนทั้งประเทศ”

“กินไปทั้งวงการหรือยังวะเนี่ย”

“ถึงไม่ก็ใกล้แล้วล่ะ เล่นฮอตขนาดนั้น เปลี่ยนคนควงทุกเดือน คุยกันใครได้นานที่ไหนแป๊บเดียวก็เบื่อ”

ออสการ์เม้มปาก เขาหน้าชาหนึบ รู้สึกอยากลุกจากตรงนี้และเหมือนว่าเพื่อนสนิททั้งสองจะสังเกตเห็น อิมวางมือลงที่บ่าเขาแล้วส่งสายตาเป็นห่วงให้

“กลับไหมออส” เมฆถาม

“...อื้ม” ออสการ์พยักหน้า “กลับดีกว่า เดี๋ยวเรามีไปเข้าคลาสต่อด้วย”

“แล้วเรื่องนั้น...” อิมเหลือบตามองโต๊ะข้างๆ เล็กน้อย “รอคุยก่อนดีกว่านะ”

 “…” ออสการ์เงียบไป ก่อนจะถอนหายใจยาว “อื้ม”

“ใจเย็นๆ มันไม่มีอะไรหรอก ข่าวปลอมแหละ” หญิงสาวยิ้มให้กำลังใจ

“นั่นสิ ข่าวปลอมแหละ” เขาพยักหน้ารับและตอบกลับไป ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาวุ่นวายใจด้วย แม้ว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ได้คิดแบบที่พูดเลย








เวลานี้ทัพพ์กำลังหัวหมุน เขารู้สึกเหมือนโดนคลื่นซัดใส่แรงๆ ทั้งที่ไม่ได้ยืนอยู่ใกล้ทะเล
รู้ตัวอีกทีก็เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า หันมองซ้ายขวาก็ไม่พบที่มา
เป็นความประสาทแดกที่พบเจอได้บ่อยในวงการบันเทิง

มีสายเรียกเข้าดังขึ้น และไม่ใช่ครั้งแรกๆ ของวันนี้
ชายหนุ่มทำหน้าเหม็นเบื่อเอื้อมมือไปสตาร์ทเครื่องรถยนต์ รอจนระบบเชื่อมต่อเรียบร้อยก็กดรับสาย

“ว่าไง…” กำลังจะเอ่ยทัก แต่ยังไม่ทันจบคำดีเสียงแหลมๆ ของน้องสาวก็ดังสวนมาก่อน

[พี่ทัพพ์!!!]

“เฮ้ย ตกใจหมดแทม!”

[พี่ทัพพ์ไม่ต้องพูดเลย!]

เอ้า อะไรวะ

[พี่ทัพพ์นอกใจพี่ออสเหรอ ผู้หญิงคนนั้นคือยังไง ไปกินข้าวกันสองคนเมื่อไหร่ ทำไมทำแบบนี้ แทมบอกเลยนะว่าจะฟ้องแม่ จะไม่ให้พี่ทัพพ์เข้าบ้าน ของในห้องพี่ทัพพ์ก็จะโยนทิ้งจากระเบียงเลยด้วย!]

“เดี๋ยวๆ”

[น้องบอกแล้วว่าคนนี้น้องชอบ ทำไมพี่ทัพพ์ทำงี้อะ!]

“เดี๋ยวยัยตัวแสบ!”

[พี่ทัพพ์ไม่ต้องเสียงดังใส่น้องเลยนะ!]

เวรกรรมเอ๊ย “ใจเย็นๆ แล้วฟังพี่ก่อน”

[ไม่ต้องแก้ตัวเลย]

“ไม่ได้แก้ตัว ไม่ได้มีอะไรเลย ไม่ได้ไปกันสองคนด้วย”

[แล้วรูปมันออกมางั้นได้ไงอะ]

“ก็ถ้าถ่ายมาทุกคนมันจะขายได้ไหมเล่า ไม่คิดเลย ไอ้เด็กโง่”

[พี่ทัพพ์ว่าน้องเหรอ]

“ใช่สิ”

[ช่างก่อน อย่าเปลี่ยนประเด็น สรุปพี่ทัพพ์ไม่ได้นอกใจพี่ออสใช่ไหม]

“ไม่ได้นอกใจ บ้าเหรอ” เห็นเขาเป็นคนยังไงเนี่ย เคยคบซ้อนที่ไหนให้ตายเหอะ “พี่ไม่เคยนอกใจใครสักหน่อย อย่าพูดมั่วซั่วนะ เสียหายหมด”

[อย่าให้น้องพูดเลยดีกว่า เดี๋ยวจะยาว]

“เดี๋ยวๆ”

[ไม่รู้แหละ ไปเคลียร์กับพี่ออสด้วย เดี๋ยวน้องจะโทรหาพี่ออสเย็นนี้]

“นี่มีเบอร์ออสเมื่อไหร่”

[เขาแลกกันไว้ตั้งแต่วันนั้นแล้วเหอะ]

ยัยตัวดี! “ไม่ต้องโทรไปกวนออสเลยนะ เดี๋ยวพี่ตีให้ก้นลายเลย”

[ไม่รู้แหละน้องต้องไปเรียนแล้ว เดี๋ยวจะโทรหาพี่ทัพพ์ใหม่ แค่นี้ก่อนนะคะ] พูดจบแล้วแทมมี่ก็ตัดสายไป ทิ้งให้พี่ชายที่อยู่ดีๆ ก็โดนชุดใหญ่ทำหน้างงคนเดียว

   






ทัพพ์กดปุ่มตัดสายตรงพวงมาลัย ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะคร่ำครวญตอนเห็นชื่อแม่โทรเข้า นี่วันมันบ้าอะไรเนี่ย

“ครับแม่…”

[ตาทัพพ์]

“ครับ”

[แม่เห็นข่าวแล้ว อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลย]

โอ๊ย นี่แม่ก็อีกคนเหรอ “มันไม่มีอะไรเลยแม่ มุมกล้อง”

[มุมกล้องอะไร แม่อ่านข่าวในเฟซบุ๊ก มีคนบอกว่าเห็นรูปนั่งตักกันเลย มุมกล้องยังไง]

“นั่งตักอะไรครับ ไม่มี”

[แล้วข่าวพวกนั้นมันมาจากไหน ไม่ต้องเลยนะ ลูกน่ะเจ้าชู้ไม่เลิก]

ทัพพ์กุมขมับ เมื่อก่อนเขาเคยมีข่าวนัวกับหญิงในผับด้วยซ้ำ ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยโทรมาเฉ่งขนาดนี้ นี่แค่ข่าวไปเดทกับนักร้องใหม่ในร้านอาหารทำไมเป็นเดือดเป็นร้อนเหมือนทำลูกใครท้องเล่า “ผมไม่ได้เดทกับเขา ที่ไปกินข้าวนั่นก็หลายคน หลังงานเปิดตัวแบรนด์ครีมทาผิวเมื่อต้นเดือนไงครับ”

[อย่าให้แม่โทรเช็กกับเชอร์รี่นะ]

“เช็กเลยครับบบ พี่เชอร์รี่ก็อยู่ ร้านนั้นจำแม่นเลย”

[ไม่รู้แหละ รีบๆ ไปแก้ข่าวเลย แม่ยังไม่ได้เจอน้องเลยนะ]

“นี่แม่โทรมาเพราะกลัวไม่ได้เจอออสเนี่ยนะ”

[แม่ชอบคนนี้ อย่าทำน้องเสียใจ]

ทัพพ์หัวเราะ ดีใจอยู่หรอกที่คนที่บ้านชอบออสการ์ขนาดนี้ แต่ถึงขนาดไม่มีใครเชื่อใจเขาสักคนมันก็น่าร้องไห้ น้อยใจไปหมดแล้วครับ แค่นี้ก็เห็นอนาคตแล้ว ต่อไปจะมีใครเข้าข้างเขาสักคนไหม “ผมไม่ได้ทำเลย”

[ก็ดี รีบๆ ไปเคลียร์ข่าว]

“ครับๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเข้าบริษัท”

[หมายถึงไปเคลียร์กับน้อง]

โอเค เอาเข้าไปสิ!






(ต่อด้านล่าง)





ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 530
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1802/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #108 เมื่อ04-03-2019 21:00:14 »





.


.


.




ทัพพ์คิดว่าตัวเองกำลังงานเข้า

“มาได้ยังไงเนี่ยตัวแสบ” เจ้าของห้องเอ่ยปากถามเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วเจอน้องสาวยืนจังก้าหน้าบึ้งอยู่ “ทำไมไม่กลับบ้าน”

“น้องมาหาพี่ทัพพ์นั่นแหละ”

“พี่เหนื่อยมากเลยลูกหมู” เขาพูดพลางเบี่ยงตัวเดินเข้าห้อง มือคลายปมเนกไทแล้วก้าวยาวๆ ไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเมื่อยล้า งานวันนี้ยืนแทบจะตลอด ขาแข็งไปหมดแล้ว “อย่าเพิ่งบ่นเพิ่มนะ”

“น้องมาดักรอ พี่ออสบอกว่าจะเข้ามาหาพี่ทัพพ์ค่ำๆ”

“นี่โทรไปแล้วเหรอ” รู้ได้ยังไงว่าพวกเขานัดกัน

“น้องไม่ได้โทร”

“แล้วรู้ได้ไงตัวดี”

“ไลน์ค่ะ”

ทัพพ์นวดขมับตัวเอง ปวดหัวชะมัด “ไปรินน้ำให้พี่หน่อยไป”

“ทำตัวเหมือนคนแก่ไปได้ เห็นเหนื่อยๆ งี้ไม่ได้ทำงานหรอก เอาเวลาไปกินข้าวกับสาวหมดสิไม่ว่า” แทมมี่บ่นยาวแต่ก็เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วรินน้ำใส่แก้วให้ตามคำสั่ง “พี่ทัพพ์คุยกับพี่ออสยัง”

คนเป็นพี่รับแก้วน้ำไปดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะแล้วเอนหลังอีกครั้ง “ยังเลย พี่ยุ่งมากวันนี้”

แทมมี่สังเกตพี่ชายระหว่างนั่งลงข้างๆ ก่อนจะยิ้มหวานใส่ “พี่ทัพพ์”

“ว่า”

“รองเท้าของจิมออกคอลเลคชั่นใหม่แล้วนา”

“แล้วยังไง”

“น้องว่ามันน่ารักมากกก เป็นพู่ๆ สีชมพู เข้ากับกระโปรงสีขาวที่น้องซื้อมาวันก่อนที่สุด”

ทัพพ์ยิ้ม “อือฮึ”

“แล้วน้องก็ว่ามันไม่สูงมาก น้องได้ใส่บ่อยๆ แน่นอนเลย”

คนเป็นพี่ชายลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะส่ายหน้า “มานวดบ่าเลยมา”

แทมมี่ยิ้มกว้าง พยักหน้ารับพลางรีบลุกแล้วเดินอ้อมไปหลังโซฟา
วางมือลงที่ไหล่กว้างของพี่แล้วบีบเบาๆ เวลาอีกฝ่ายเหนื่อยๆ แบบนี้อ้อนง่ายนักล่ะ

นวดกันอยู่ไม่นานก็ได้ยินเสียงกดออด ก่อนจะตามด้วยเสียงปลดล็อกระบบความปลอดภัย
แทมมี่ละมือออกจากบ่าพี่ชายทันทีแล้ววิ่งดุ๊กๆ ไปที่ประตู

ทัพพ์ยันตัวเองนั่งตรงพลางหันไปมองหน้าของคนที่คิดถึงมาทั้งวัน

ออสการ์ยิ้มบางส่งมาให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาไปสนใจแทมมี่ที่ยิ้มกว้างพูดเจื้อยแจ้วด้วย
ทัพพ์ลากสายตาต่อไปด้านหลังเห็นออกัสยืนอยู่ด้วย นี่คงตามมาคุมสินะ รู้ข่าวนั้นแล้วแน่ๆ

มีองครักษ์หลายคนแบบนี้ผมก็แย่สิครับคุณคนเก่ง

   






ทัพพ์ปวดหัวหนักขึ้นอีกตอนที่มีสองน้องตัวแสบนั่งประกบออสการ์ไม่ห่าง
ออกัสเหลือบมองเขาบ่อยเหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ก็นั่งเงียบ
ส่วนแทมมี่ก็อีกคนไหนบอกจะให้เขาเคลียร์แต่เล่นไม่เปิดโอกาสเลย เกะกะจริงๆ พวกรุงรัง

“แทมมี่ ออกัส”

เจ้าของชื่อทั้งสองหันมาสบตาเมื่อถูกเรียก

“พี่ขอคุยกับออสสองคนได้ไหม” ทัพพ์เอ่ยต่อ “พี่ว่าออสกับพี่มีเรื่องต้องเคลียร์กันหน่อย ว่างั้นหรือเปล่า”

“คุยตรงนี้ไม่ได้เหรอครับ” ออกัสเป็นฝ่ายถามกลับ “ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน...เรื่องนั้น”

“ออ...” ออสการ์เรียกชื่อน้องเสียงอ่อน

ออกัสวางมือลงที่ต้นขาพี่ชายก่อนจะหันมาเอ่ยปากต่อ “ผมขอโทษถ้าเสียมารยาทนะครับ แต่เรื่องนี้ผมเป็นห่วงได้ใช่ไหม”

เจ้าของห้องระบายลมหายใจออกช้าๆ “เป็นห่วงได้ครับ แต่ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก แค่รักพี่ชายเราคนเดียวพี่ก็ไม่เหลืออะไรไปรักคนอื่นแล้ว”

พอทัพพ์พูดจบ สามคนที่นั่งฟังอยู่นิ่งสนิทกันหมด กะพริบตาปริบๆ เหมือนพูดอะไรไม่ออก
นี่จะมาไม้ไหนเนี่ย คนเขาอุตส่าห์กำลังบิวด์ซีเรียส
   
“เดี๋ยวพี่ไปคุยกับคุณทัพพ์ก่อนดีกว่าเนอะ” และก็เป็นออสการ์ที่ได้สติกลับมาคนแรก

“ไปคุยที่ไหนอะครับ” ออกัสถามกลับ เงยหน้ามองพี่ชายที่ขยับตัวลุก

“ห้องนอน” เจ้าของห้องเป็นฝ่ายตอบ

“ไม่ดีมั้งครับ”

“กลัวอะไร นอนกอดกันมาเป็นร้อยคืนแล้วครับ” ทัพพ์หัวเราะ “ถ้าพี่จะทำอะไรจริงๆ พี่ชายออกัสไม่รอดถึงวันนี้หรอก”

“คุณทัพพ์” ออสการ์เรียกชื่อปรามอีกฝ่ายเมื่อเห็นน้องชายตัวอ้าปากพะงาบๆ “เดี๋ยวพี่มานะ ออกับน้องแทมนั่งรอแป๊บนึงนะครับ”

“ค่า แทมนั่งรอตรงนี้ ถ้าพี่ออสไม่พอใจอะไรเรียกพวกแทมได้เลย” สาวน้อยคนเดียวในห้องเอ่ยเสียงใส “กำลังเสริมสแตนบายรอตลอดเวลา”

“รองเท้าน้องก็อดไปเนอะ”

พอได้ยินพี่ชายพูดลอยๆ แบบนั้นแล้วแทมมี่ก็สะดุ้ง อะไรก็ได้เรื่องของฟรีเนี่ยขอเถอะ “แต่ถ้าเป็นไปได้คุยกันเคลียร์กันดีๆ ก็ดีกว่าเนอะ”

กลับลำเร็วกว่านี้ก็คว่ำแล้ว







ออสการ์เดินตามทัพพ์เข้าไปในห้องนอน เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะเหมือนกำลังถูกเรียกไปเคลียร์ปัญหาอะไรสักอย่าง ไม่ชอบเวลาต้องคุยจริงจังแบบนี้เลย คนตัวผอมมองตามเจ้าของห้องที่กำลังขยับนั่งลงบนเตียง แล้วเลิกคิ้วขึ้นเมื่ออีกฝ่ายตบทีหน้าขาตัวเองเบาๆ

“มานั่งนี่เร็ว”

“นั่งตรงอื่นได้ไหมครับ”

“งอนผมเหรอ”

“เปล่า...” แค่ควรจะนั่งให้มันจริงจังหน่อยไหม “ไม่นั่งตักได้ไหม”

“ทำไม ปกติออสก็นั่งตลอด เนี่ยงอนแน่ๆ เลย”

“ผมไม่ได้งอนครับ แต่เรากำลังจะเคลียร์กันนะ”

“เคลียร์ไปกอดไปก็ได้” ทัพพ์หัวเราะ “คุยเรื่องจริงจังไม่เห็นต้องนั่งเรียบร้อยทำเสียงเครียดเลย”

“...”

“เรามาตั้งกฎกันไหม”

“กฎอะไรครับ”

“เวลามีอะไรไม่สบายใจ โกรธกัน งอนกัน จะต้องกอดกันเวลาคุย”

ออสการ์ขมวดคิ้ว มันดูขัดๆ กันไปหน่อยหรือเปล่ากับสิ่งที่พูดมา เวลาคนโกรธกันใครเขาจะมานั่งกอดแนบเนื้อชื่นมื่นแบบนั้น

“เชื่อผมสิคุณคนเก่ง” ทัพพ์พูดย้ำเมื่ออีกฝ่ายนิ่งเงียบ “มานั่งตรงนี้ นั่งตรงที่ของออสนี่ไง”

“...” ออสการ์ถอนหายใจ คนอะไรขี้โกงเหลือเกิน เคยมีใครโกรธคุณลงสักคนไหม

เขาคนนึงแหละที่ไม่เคยโกรธผู้ชายแบบทัพพ์ได้

ออสการ์เดินช้าๆ เข้าไปใกล้ ก่อนจะถูกดึงแขนให้ขยับนั่งคร่อมตัก ทัพพ์ประคองเอวและสะโพกเจ้าตัวไว้พลางส่งยิ้มให้ “เห็นไหม นั่งแบบนี้ดีจะตาย ผมกอดออส ออสกอดผม ผมมองตาออส ออสมองตาผม สบายใจขึ้นเยอะ”

“...”

“The person before you is yours, you don't know that?”

“…”

“All of me is yours.” ทัพพ์ลูบแก้มคนบนตักเบาๆ “Always you.”

“คุณน่ะปากหวาน”

“แล้วไม่ชอบเหรอครับ”

“ทั้งชอบทั้งไม่ชอบเลย”

ทัพพ์เลิกคิ้วเมื่ออีกฝ่ายพูดอะไรเข้าใจยากออกมา เขาหยุดคิดไปนิดก่อนจะเอ่ยปาก “แล้วผมที่เป็นแบบนี้ ออสรักได้ไหม”

“รักได้หรือรับได้ครับ”

“รักสิ”

“เราไม่ได้มาคุยกันเรื่องนี้นี่น่า คุณชอบเบี่ยงประเด็นอยู่เรื่อย”

คนตัวโตกว่าหัวเราะ ใครกันแน่นะที่ชอบเบี่ยงประเด็น ดึงเข้าเรื่องนี้ทีไรเป็นต้องหนีตลอด จะใจแป้วแล้วเนี่ยคุณคนเก่ง “เรื่องในข่าวนั่นไม่เป็นความจริงสักอย่าง ผมไม่ได้เดทกับฟาง ไม่ได้ไปกันสองคน ไม่มีอะไรเลย”

“แล้วรูปพวกนั้น...”

“มุมกล้องครับ วันนั้นไปกินข้าวกันหลังงานเปิดตัวสินค้า มีดาราไปหลายคน พี่เชอร์รี่ก็อยู่ด้วย”

“เหรอครับ”

“เชื่อผมหรือเปล่า”

“เชื่อสิครับ”

“แล้วตอนเห็นข่าวครั้งแรกเชื่อใจผมไหม”

“…”

“ถ้าไม่เชื่อผมจะร้องไห้เลย”

“เดี๋ยวนะครับ” ออสการ์หลุดยิ้ม คำขู่อะไรเนี่ย

“เชื่อใจผมหรือเปล่า”

“…”

“ไม่เชื่อเหรอ”

ออสการ์เม้มปาก เขาไม่อยากโกหก แต่ก็ไม่อยากพูดตรงๆ แต่ถ้าต้องเลือกล่ะก็... “ถ้าถามก็ต้องตอบว่าใช่...ขอโทษนะครับ” พูดความจริงย่อมดีกว่า

“ทำไมถึงไม่เชื่อผมล่ะ” ทัพพ์เอ่ยเสียงเบา ดึงแก้มคนบนตัก “ผมดูไม่น่าเชื่อเหรอ”

“ก็...ครับ”

“เอ้า เวลาแบบนี้ต้องตอบรักษาน้ำใจว่าไม่ใข่นะ”

“อ้าว”

“ล้อเล่น” ทัพพ์หัวเราะ กดจมูกลงที่แก้มคนตรงหน้าหนึ่งที อดใจมาสักพักแล้ว มันเขี้ยวจริงๆ

“นี่ผมจริงจังอยู่นะครับ”

“ผมก็จริงจัง”

“งั้นก็อย่าหอมสิ”

“หมายถึงจริงจังกับออส”

“…”

“แน่ะเขิน”

ออสการ์ถอนหายใจ เล่นแบบนี้อยู่เรื่อย “คุณน่ะได้เปรียบตลอดเลยนะครับ”

“ได้เปรียบ?”

“จะทำอะไรผมก็แพ้อยู่เรื่อยเลยคุณคนคุย”

“แต่สำหรับผมออสชนะทุกครั้งนะ” ทัพพ์ยิ้ม “ผมยอมให้ออสได้ตลอด”

ก็เนี่ยที่ว่าร้ายนัก ทั้งหน้าตา รอยยิ้ม บวกคำพูดคำจาที่เหลือเกินแล้วออกมาเป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ไร้ต้านทาน ลองมาเป็นเขาไม่ว่าใครก็ละลายทั้งนั้น


ข้อยกเว้นทุกอย่างของออสการ์เห็นทีก็คงเป็นคนนี้นี่แหละ











to be continued...
แงมาช้าเลย ช่วงนี้ยุ่งจนลืมวันลืมคืนไปหมดแล้วคับบบ

#คุณคนคุย



ออนไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #109 เมื่อ04-03-2019 22:58:15 »

มีดารารับเชิญด้วย  :hao3: :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
« ตอบ #109 เมื่อ: 04-03-2019 22:58:15 »





ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #110 เมื่อ04-03-2019 23:31:22 »

สมกับฉายาจริงคุณคนคุย

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #111 เมื่อ04-03-2019 23:35:47 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #112 เมื่อ04-03-2019 23:51:22 »

ผู้พิทักษ์ออสมีเพิ่มขึ้นเยอะเลย  :hao3:

ออฟไลน์ แพรวฐา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #113 เมื่อ05-03-2019 00:09:11 »

ตอนนี้แพ้คุณทัพพ์มากบอกเลยยย คนอะไรอ้อนเก่งสุดไรสุด หยอดเก่งคุณคนเก่งเขินหมดแย้ววววว

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3995
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #114 เมื่อ05-03-2019 01:20:52 »

น้องออสนี่แบคเยอะนะ ทัพพ์ทำอะไรผิดโดนทั้งแม่ทั้งน้องๆยำเละแน่ 555555

ปล. คิดถึงพาลัลกับพี่ภาณคนดีมากๆเลย :กอด1:

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #115 เมื่อ05-03-2019 06:15:17 »

นี่เขางอน กันอยู่ใช่ไหม ทำไมดูเหมือนเขาจีบกันเลย

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #116 เมื่อ05-03-2019 07:23:14 »

55555 ทีมเค้าแน่นจริงอะไรจริง ไม่ต้องออกโรงเองเลยออสการ์

เอ็นดูออสการ์ แพ้ทางพี่ตลอดเวลา แต่ความเชื่อใจจากข่าวอะเนาะ
ก็ต้องมีเฟลบ้างไรบ้าง จนกว่าจะได้เจอหน้ากัน ได้ยินคำพี่บอก

แหมมม ทัพพ์กำไรมากนะ กฎอะไรแบบนี้ เนียนมากจ้า
ชดเชยที่โดนเฉ่งหรอ ถึงต้องมาเรียกกำลังใจจากน้อง

ว้าววว พาลัลพี่ภาณ แวบมาให้ได้คิดถึงกัน
ยังคงความเป็นพาลัลเหมือนเดิม และพี่ภาณก็อบอุ่นเหมือนเดิม

ออฟไลน์ องศาวาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #117 เมื่อ05-03-2019 23:49:48 »

สั้นง่าาาา อยากอ่านอีกเลยยย

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #118 เมื่อ09-03-2019 00:38:59 »

 o13 :really2:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 703
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #119 เมื่อ09-03-2019 13:21:15 »

ตอนนี้คือแพ้ทัพพ์มาก ปากหวานเกินไปแล้ว

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด