. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Thirteen ☀ 15April19 ————
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Thirteen ☀ 15April19 ————  (อ่าน 15050 ครั้ง)

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #60 เมื่อ03-02-2019 22:58:56 »

เป็นครอบครัวที่
น่ารักมากๆ

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1756/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #61 เมื่อ07-02-2019 18:30:25 »








Chapter ☂ Four



แค่คิดว่ามีคุณอยู่บนโลกใบนี้
ทุกเช้าวันใหม่ก็ดูสดใสกว่าที่เคย







‘คิดถึงจะบ้าแล้วครับ’
   
เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ทำให้ยิ้มได้เป็นนาฬิกาปลุกที่ทำให้รู้สึกดีที่สุด
ออสการ์ขยับตัวบิดไปมาคลายเมื่อย ก่อนจะปลดล็อกโทรศัพท์เพื่อกดเข้าหน้าต่างสนทนา
ปกติก็คิดถึงตลอดเวลาอยู่แล้ว พอมาเห็นแบบนี้ตอนลืมตาก็ยิ่งคิดถึงเข้าไปใหญ่


คุณคนคุย
------------------------------------------------------
07:01

คุณคนคุย
มอนิ่งครับคุณคนเก่ง
ผมเข้าบริษัททำเพลงนะ

07:14

คุณคนคุย
ตื่นหรือยัง
คิดถึงจะบ้าแล้วครับ

Oscar
ตื่นแล้วครับ
กำลังจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัว
มีเรียนเก้าโมง : )

07:23

Oscar
เงียบแบบนี้ ไม่ว่างแล้วแน่เลย
เดี๋ยวผมถึงมหา’ลัยแล้วจะไลน์บอกอีกทีนะครับ
ตั้งใจทำงานนะคุณคนคุย

07:27

Oscar
*สติ๊กเกอร์หัวใจ*

------------------------------------------------------



ออสการ์วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วลุกไปจัดการอาบน้ำแต่งตัว
กินขนมปังและนมกล่องง่ายๆ ที่ซื้อเก็บไว้ในตู้เย็น ก่อนจะเก็บของแล้วออกไปเรียน

ขณะก้าวออกจากลิฟต์เมื่อห้องโดยสารเคลื่อนตัวลงไปถึงชั้นล่างสุดเสียงสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น
คนผิวขาวหยิบขึ้นมาดูแล้วยิ้มกว้างเมื่อเห็นรูปแม่โชว์ที่หน้าจอ

“ครับแม่”

[อยู่ไหนครับออส]

“กำลังจะออกจากคอนโดครับ”

[วันนี้เรียนเช้าเหรอลูก]

“ครับ แม่มีอะไรหรือเปล่าโทรหาออสตอนเช้า”

[แม่จะโทรบอกว่ามะรืนกลับไทยแล้ว ออสอยากได้น้ำหอมของอะไรหรือเปล่า แม่ซื้อของอามานี่ที่ออกใหม่ให้แค่ขวดเดียวเอง]

“ของเก่าที่แม่ซื้อให้รอบก่อนยังใช้ไม่หมดเลยครับ เต็มขวดทั้งหลายยี่ห้อ”

[ก็เราใช้อยู่ขวดเดียวนั่นน่ะ]

“ก็ขวดนั้นกลิ่นหอม ออสชอบ”

[เวลาถูกใจอะไรเป็นแบบนี้เรื่อย ชอบกินอะไรก็กินซ้ำๆ ชอบใช้อะไรก็ใช้ซ้ำๆ] คนเป็นแม่หัวเราะ [ไม่เปลี่ยนบ้างจะรู้ได้ไงว่ามีที่ดีกว่าหรือเปล่าน่ะครับลูก]

“ก็ตอนนี้ที่ใช้อยู่มันดีมากแล้วนี่ครับ”

[ตามใจนะครับ ถ้ามีอะไรอยากได้ก็ส่งไลน์มาบอกแม่นะ ภายในวันนี้]

“โอเคครับแม่ เที่ยวให้สนุก เดินทางปลอดภัยนะครับ”

[เดี๋ยวแม่กลับบ้านแล้วต้องมานอนค้างหลายๆ วันด้วยนะ พ่อบ่นคิดถึงวันละหลายสิบรอบ]

“เดี๋ยวออสกลับไปนอนสามวันเลย”

[พูดแล้วห้ามเบี้ยวนะ]

“ออสไม่เบี้ยวหรอก”

[งั้นแม่วางแล้วนะ รักลูกครับ]

“ออสรักแม่ครับ” ออสการ์เอ่ยกลับเสียงใส ก่อนจะเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงเมื่อปลายสายกดวาง อมยิ้มตลอดทางที่เดินไปสถานีรถไฟฟ้า ไม่ได้เจอแม่นานแล้วพอได้คุยก็เลยอารมณ์ดี เปิดกระเป๋าควานหาบัตรสีส้มก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเงยหน้าไปเห็นคนคุ้นตาบนป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ตรงสุดบันไดเลื่อน
   
ไปไหนก็เจอตลอดเลยนะคนนี้
   

มาทำให้คิดถึงบ่อยๆ แบบนี้ก็แย่สิ








ออสการ์ยิ้มกว้างเมื่อสบตากับเพื่อนที่นั่งรออยู่ในโรงอาหารของคณะ
อีกฝ่ายยิ้มตอบและเอ่ยทักเมื่อเขาขยับนั่งลงตรงกันข้าม
   
“งานเสร็จไหม”

“เรียบร้อย” ออสการ์ตบกระบอกแบบที่สะพายบ่าอยู่เบาๆ ก่อนจะถอดวางลงข้างตัว “เมฆเสร็จยัง”

“เสร็จแล้ว ปั่นจนวินาทีสุดท้าย” คนตัวสูงว่า “แล้วไม่ไปซื้อข้าว กินไรยัง”

“เมื่อเช้ากินขนมปังกับนมไป”

“กินแบบนี้อีกละ ข้าวเช้าต้องกินเยอะๆ” เมฆยิ้ม “ปกติดารานี่กินน้อยทุกคนถูกปะ เดี๋ยวเข้ากล้องแล้วอ้วน”

“เรากินอิ่มเหอะ” อีกอย่างเรื่องนี้เขาเถียงขาดใจ ทัพพ์น่ะกินเยอะมาก มากชนิดที่ไม่อยากเชื่อว่ามีกล้ามหน้าท้องชัดขนาดนั้น "ปกติดาราออกกำลังกายหนักมากกว่า"

“ออสเนี่ยนะออกกำลังกาย ถามจริง” คนตัวสูงกว่าทำหน้าไม่อยากเชื่อ ตั้งแต่รู้จักกันมาก็ตัวบางแรงเบาไม่เคยเปลี่ยน

“หมายถึงคนอื่นสิ” ออสการ์มองค้อนเพื่อนสนิท ใครจะแข็งแรงเท่าอีกฝ่าย

เมฆส่ายหน้า ก่อนชะงักเมื่อได้ยินเสียงทักจากด้านข้าง หันไปมองเห็นรุ่นพี่ในคณะยืนอยู่

มาอีกแล้วแบบนี้...

“น้องออสการ์ครับพี่ซื้อกาแฟมาฝาก” คนโตกว่าเอ่ยเสียงนุ่ม วางแก้วกาแฟเย็นลงบนโต๊ะแล้วยิ้มอ่อนโยน “ผ่านมาเห็นน้องนั่งอยู่พอดี เช้าๆ แบบนี้กินกาแฟจะได้ตื่นเนอะ”

“เอ่อ...ไม่น่าต้องลำบากเลยครับ” ออสการ์เอ่ยปากอย่างเกรงใจ อันที่จริงปกติก็มีคนเอาของขวัญหรือขนมมาฝากบ่อยๆ ถึงจะดีใจที่ทุกคนน่ารักด้วย และพี่จิ๊บเคยบอกว่ารับได้ แต่บางครั้งก็ลำบากใจอยู่ดี

“ไม่ลำบากเลยครับ พี่อยากซื้อให้ ถ้าน้องออสการ์รับจะดีใจมากๆ”

“งั้น…” คนตัวขาวเอื้อมมือไปจับแก้วดึงเข้าหาตัว ก่อนจะยิ้มส่งให้ “ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ”

“แล้วเย็นนี้หลังเลิกเรียนมีไปไหนหรือเปล่า พอดีว่าพี่ได้ส่วนลดร้านอาหารมา...”

“เย็นนี้พวกผมมีประชุมงานกันต่ออะครับ คงนานเลยน่าจะไม่ได้” เมฆเอ่ยแทรกขึ้นมา

คนที่ยังพูดไม่จบเลยหันไปมองหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ แต่พยายามปั้นหน้ายิ้ม “งั้นไม่เป็นไร” หันไปเอ่ยปากกับออสการ์อีกครั้ง “ไว้พี่มาชวนใหม่นะครับ”

ออสการ์ยิ้มรับ “ขอบคุณเรื่องกาแฟอีกทีนะครับ”

เมฆเบะปากลงเล็กน้อยเมื่อฝ่ายนั้นเดินจากไปแล้ว เบนสายตากลับมาสบกับคนตรงหน้า “เนื้อหอมเก่ง”

“อะไรเล่า” ออสการ์หัวเราะ จับหลอดคนกาแฟให้ผสมกับนม “ว่าแต่นี่อิมยังไม่มาอีกเหรอ”

“ตื่นสายมั้ง เดี๋ยวมันก็มา”

“งั้นเราขึ้นห้องเรียนก่อนไหม”

“อืม” เมฆรับคำ มองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วขมวดคิ้ว “ออสการ์”

“หืม”

“ช่วงนี้หนักไปปะวะ”

“หมายถึงอะไร”

“ก็ทั้งงานทั้งเรียน ตาคล้ำมากเลยรู้ปะ หน้าก็ซีด” มือหนาเอื้อมมือไปแตะแก้มอีกคนเพื่อสำรวจ “ผอมลงด้วย”

“นอนไม่พออะดิ ช่วงนี้เรียนการแสดงเยอะด้วย”

“แบ่งเวลามานอนบ้าง”

“เวลามันน้อย ต้องใช้สอยประหยัด”

เมฆยิ้มมุมปาก ดูตาจะปิดอยู่แล้ว “ขึ้นไปงีบบนห้องหน่อยไป ยังมีเวลา น่าจะได้สักยี่สิบนาที”

“โอเค”

“มา” เจ้าของผมสีอ่อนลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปหยิบกระบอกใส่แบบของเพื่อนมาถือ “เดี๋ยวสะพายให้ พาตัวเองเดินขึ้นบันไดดีๆ ก็พอ”

“เมฆก็โอเวอร์ เราไม่ได้จะเป็นลมลงไปสักหน่อย”

“ไม่ต้องพูดเยอะน่า ก้าวเท้าเร็วๆ เดี๋ยวก็นอนได้แป๊บเดียว”

“อะๆ เดินก็เดิน พ่อเรายังไม่ดุขนาดนี้เลย”

เมฆหัวเราะ เอื้อมมือไปขยี้ผมเพื่อนสนิทด้วยความหมั่นไส้
   

.


.


.



“พักเหรอครับ” ออสการ์รับโทรศัพท์ด้วยประโยคคำถาม เมื่อเห็นคนที่หายไปหลังจากทักเขามาเมื่อเช้าโทรเข้ามา

[พักครับ] เสียงดูอารมณ์ดีเชียว [คุณเลิกเรียนหรือยัง]

“เพิ่งเลิกเลยครับ นี่รอเพื่อนคุยกับอาจารย์อยู่”

[ส่งงานเรียบร้อยดีหรือเปล่า]

“เรียบร้อยครับ รอผลอีกทีอาทิตย์หน้า”

[ผ่านสบายๆ อยู่แล้วคุณคนเก่ง เอลอยมาเลย]

“เตรียมกระโดดรับแล้วครับ กลัวจะลอยผ่านไปเฉยๆ”

ปลายสายหัวเราะ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกว่ามันเขี้ยวเต็มที่ ถ้าอยู่ใกล้ตอนนี้รับรองถูกดึงไปฟัดแน่ๆ [แล้วเดี๋ยวไปไหนต่อ]

“ไปกินข้าวครับ”

[กับเพื่อน?]

“ครับ กับเมฆ เดี๋ยวอิมกลับก่อน เห็นว่ามีธุระต้องไปทำกับแม่” บอกชื่อเพื่อนสนิทสองคนที่มักพูดถึงอยู่บ่อยๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังไม่เคยเจอเลยก็เถอะ

[กับเมฆสองคนเหรอ]

“ครับ”

[...อืม] ทัพพ์เว้นจังหวะไปนิด [ผมน่าจะไปเจอเพื่อนออสบ้างนะ]

บอกแล้วว่าห้ามเรียกชื่อข้างนอก พูดกี่ทีก็ไม่เคยฟังเลย ท้อจะเตือนแล้ว “ยังไม่ได้แน่ๆ เลยครับ เดี๋ยวคุณยุกรกับพี่เชอร์รี่ก็โกรธเอาหรอก”

[กำลังอยากโดนโกรธพอดี]

ออสการ์อมยิ้ม ใครจะอยากโดนคนอื่นโกรธเล่า พิลึกจริง “พูดไปเรื่อยเลย”

[คืนนี้นอนห้องผมหรือเปล่า]

“คุณเสร็จงานเร็วเหรอครับ”

[เร็วครับ งานสุดท้ายตอนห้าโมง น่าจะไม่เกินทุ่มถึงห้อง]

“งั้นไปนอนก็ได้ครับ แต่ผมมีนัดไปซื้อของกับออก่อนนะ”

[ยังไงโทรหาผมนะ]

“ครับ ตั้งใจทำงานนะครับ”

[ดูแลตัวเองด้วยคุณคนเก่ง]

“ครับคุณคนคุย” ออสการ์ยิ้มหวานตอนกดวางสาย ก่อนจะสะดุ้งตัวโยนตอนหันกลับมาเห็นอิมยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลัง “อิม ตกใจหมด”

“คุยกับใครจ๊ะ คุณคนคุยอะไรน้า” สาวผมสั้นหรี่ตาแซว “หนุงหนิงๆ”

“แอบฟังได้ไง” ออสการ์หัวเราะ

“ก็เห็นยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ไปยิ้มไป ก็อยากจะรู้ว่าคุยกับใคร” อิมขยับเข้าใกล้อีก “มีแฟนไม่บอกเพื่อนหรือเปล่าเนี่ย”

“ยังไม่ใช่แฟนสักหน่อย”

“จริงด้วยเนอะ เป็นคุณคนคุย” เธอหัวเราะ “เพิ่งรู้ว่าออสมีมุมนี้ด้วย หวานเชียว”

ออสการ์เม้มปาก อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเขินขึ้นมา จริงๆ เขาก็ไม่ใช่คนหวานอะไรหรอก แต่ฝ่ายนั้นน่ะแหละที่ชอบจีบชอบหยอด ถ้าเอาแต่อายไม่สู้กลับไปบ้างก็ละลายพอดี “อย่าแซวสิ”

“ใครอะ เรารู้จักไหม ไม่เล่าเลยยย”

“...” รู้จักอยู่แล้ว ก็ผู้ชายที่อิมกรี๊ดๆ อยู่ทุกวันนั่นแหละ “ยังไม่พร้อมเล่าเลย โทษทีนะ” ไม่ได้อยากปิดบัง แต่กลัวที่จะต้องตอบคำถามมากกว่า

“ได้ไงงง แฟนของออสการ์ดาราคณะเลยนะ”

“ก็บอกยังไม่ใช่แฟนไงอิมมม”

“อะๆ คุณคนคุยของออสการ์ดาราคณะก็ได้”

“ไม่คุยด้วยแล้ว ขี้แซว”

อิมหัวเราะพอใจที่แกล้งเพื่อนได้ ก่อนจะรีบก้าวเท้าตามอีกฝ่ายที่เดินหนีไปติดๆ



   




“แล้วก็ขอน้ำเปล่านะครับ ไม่เอาน้ำแข็งแก้วนึง”

เมฆแอบมองคนตรงหน้าที่กำลังสั่งอาหารกับพนักงาน พูดสุภาพแล้วยิ้มหวานส่งให้คู่สนทนาตามนิสัย
มองยังไงก็ดูดีไปหมด ไม่แปลกเลยที่จะมีคนมาตกหลุมเพิ่มขึ้นอยู่ทุกวัน
ยิ่งพอได้ทำงานวงการก็เริ่มดังจนมีคนตามเยอะแยะไปหมด ดูเข้าถึงยากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
   
จริงๆ เขาก็ดีใจที่เพื่อนประสบความสำเร็จ แต่สำหรับคนที่มองมานานตั้งแต่เจ้าตัวยังไม่ดังอย่างเขาแล้ว
ก็ถือว่าแอบเศร้าอยู่เล็กๆ ไม่อยากให้ใครรู้นักหรอกว่าออสการ์น่าหลงรักแค่ไหน

ใจเต้นผิดจังหวะไปนิดเมื่อเจ้าของผิวขาวหันมาสบตา “เราสั่งไม่เอาน้ำแข็งให้นะ เห็นวันนี้เมฆเสียงแหบๆ น่าจะไม่สบายหรือเปล่า กันไว้ก่อน”

เนี่ย “…อื้ม” น่าหลงรักแค่ไหนลองดูเอง

“เหนื่อยเนอะ” ออสการ์พูดเสียงเบา วางศอกเท้ากับโต๊ะเพื่อใช้มือเป็นที่พักคาง อดนอนติดกันมาเป็นอาทิตย์ เหมือนพลังงานร่างกายใกล้จะติดลบแล้ว “ไม่รู้จะเรียนหนักขนาดนี้ทำไม จบไปจะสบายขึ้นหรือเปล่าก็ไม่รู้”

เมฆหัวเราะ “ก็ทั้งเรียนทั้งงาน” เคาะหน้าผากอีกฝ่าย “ไม่เหนื่อยก็โกงแล้ว”

“แต่ก็สนุกนะ ถึงจะหมดแรงทุกวันก็เถอะ”

“ได้กินวิตามินบ้างปะ” ถามถึงของบำรุงที่เคยซื้อด้วยกันเมื่อต้นปี

“แหะ” ออสการ์ยิ้มแห้ง

“ไหนบอกจะไม่ลืมกินอีก”

กินวิตามินกับเขียนไดอารี่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ตั้งใจว่าจะทำแต่สุดท้ายก็ลืมไปโดยไม่รู้ตัว

“มันลืมอะ ขนาดข้าวยังไม่มีเวลาจะกินเลย”

“ทำไมอยู่ๆ ช่วงนี้ก็งานหนักอีก เห็นพักหลังตารางเบาลงแล้วนี่”

“ใกล้เปิดกล้องซีซั่นสองอะ เรียนการแสดงแทบทุกวันเลย”

“ไม่ไหวก็ขอเขาพักบ้างนะ”

“ไหววว” ออสการ์ยิ้ม “ขอพักไม่ได้หรอก เกรงใจครู เกรงใจเพื่อนร่วมคลาส”

“ต้องเป็นลมไปก่อนค่อยพักได้”

“ประชดๆ” คนผิวขาวเบะปาก ก่อนจะอมยิ้ม “แต่ขอบใจนะ รู้ว่าเป็นห่วง”

เมฆเลิกคิ้ว พยายามควบคุมไม่ให้ยิ้มออกนอกหน้า พูดจาน่ารักตลอด “ใครบอกเป็นห่วง”

“ครับๆ ไม่ห่วง” ออสการ์หัวเราะ พอดีกับจังหวะที่อาหารจานแรกมาเสิร์ฟ เจ้าตัวเลยละความสนใจไปจากคู่สนทนา

เมฆมองรอยยิ้มตอนเห็นอาหารของคนตรงหน้า
จริงๆ เขาก็เคยตั้งคำถามกับตัวเองหลายครั้ง จีบเลยดีไหม บอกไปตรงๆ เลยอย่างน้อยก็มีโอกาสได้ลุ้น
แต่พอหันกลับมามองความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนระหว่างเราแล้วก็แสนเสียดาย
บอกตรงๆ ว่าหากอีกฝ่ายปฏิเสธไม่รับรัก และมองหน้ากันไม่ติด
เข้าถึงกันยากขึ้น หรือต้องห่างจากกันไปคงใจสลายมากแน่

บางทีออสการ์อาจจะเหมาะให้รัก แต่ไม่เหมาะเป็นที่รักก็ได้

อยู่ข้างๆ ในตำแหน่งเพื่อนที่สนิทที่สุดคนนึงแบบนี้ก็คงจะดีแล้วสำหรับเราสองคน


เมฆคิดแบบนั้น...

















ออกัสรู้ว่าพี่ชายตัวเองมีเสน่ห์ หล่อที่หน้า น่ารักที่นิสัย น่าหลงที่รอยยิ้ม
ทุกอย่างที่ออสการ์เป็นเหมือนของขวัญที่พระเจ้าส่งมารอก่อนเขาจะมาเกิด
ไม่รู้ว่าขอบคุณไปกี่ครั้งแล้วที่แม่คลอดอีกฝ่ายออกมาเป็นพี่ตัวเอง
บอกตามตรงว่าตั้งแต่จำความได้ก็หวงจนไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ ยิ่งตอนมีแฟนก็ยิ่งเป็นห่วง
ไม่อยากให้ใครมาทำร้ายจิตใจคนดีของเขา เป็นไปได้ก็อยากจะจับใส่กล่องแล้วเก็บไว้ในห้องอย่างดี
   
พอได้มาเห็นแบบนี้เลยยิ่งหวงไปใหญ่...

“ปวดตรงนี้ๆ” คนตัวโตเท่าตึกนอนหนุนตักพี่ชายเขาแล้วทำหน้าอ้อน ชี้นิ้วลงตรงขมับตัวเองประกอบคำพูด

ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างทัพพ์จะมีมุมแบบนี้ด้วย ในจอน่ะฮอตอย่างกับอะไร
เหมือนจะฆ่าคนได้ด้วยการปรายตามอง ฟีโรโมนฟุ้งกระจายทะลุออกมาทุกครั้งที่เห็นหน้า
ไม่ว่าจะบนป้ายโฆษณาตามที่ต่างๆ หรือรายการทีวีที่บังเอิญเปิดค้างไว้ ไม่ต้องตั้งใจก็อาจจะหลงรักไม่รู้ตัว
   
ออกัสชอบทัพพ์ในฐานะไอดอลคนนึง
   
แต่สำหรับฐานะคนที่จะมาดูแลพี่ชายคนดีของเขาแล้ว...ยังไม่แน่ใจ
   
“ทำไมถึงปวดหัวเยอะล่ะครับ” ดูเสียงอ่อนโยนนั่นสิ ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใคร “ไปอาบน้ำให้สบายตัวดีกว่าหรือเปล่า”
   
“ไม่เอา อยากให้ออสนวด”

ออกัสเหลือบมองเพดานเมื่อเห็นพี่ชายค่อยๆ นวดขมับทั้งสองข้างของเจ้าของห้องด้วยปลายนิ้ววนเป็นวงกลม ก้มลงสบตากันไปมา หวานจนมดจะไต่ขึ้นขาเขาแล้ว ไม่รู้ทำไมต้องมานั่งดูคนเขาบอกรักกันผ่านการกระทำแบบนี้ด้วย แต่ถ้าไม่มาเฝ้าเดี๋ยวก็ยึดพี่ชายเขาไว้ทั้งคืนอีก

ปล่อยให้กลับไปนอนห้องตัวเองบ้างเถอะ ทุกวันนี้เตียงออสการ์แทบจะฝุ่นจับอยู่แล้ว

“ดีขึ้นไหมครับ ต้องกินยาแล้วเปล่า”

“แค่มีออสอยู่ด้วยก็ไม่ต้องพึ่งยาแล้ว”

ถามจริง...

เอางี้เลยนะ จีบแบบนี้เลยนะ

“ฮื่อ ออก็อยู่เนี่ย”

ไม่ต้องสนใจผมหรอกครับ คิดว่าเป็นเสาแขวนกระเป๋าก็ได้

“เดี๋ยวผมจะกลับแล้วนะ จะสองทุ่มแล้ว”

“ไม่เอา”

“คุณก็ต้องรีบอาบน้ำนอนเถอะ พี่เชอร์รี่เอารถมารับตีสี่นี่ครับ”

“เก่งจังจำได้ด้วย” ดาราดังยิ้ม เอื้อมมือขึ้นไปจับแก้มเจ้าของหน้าขาที่นอนหนุนอยู่ “เลิกเรียนมาเป็นเลขาผมดีกว่า”

“พูดมั่วไปเรื่อย” ออสการ์หัวเราะ “ว่าแต่อยากให้ผมเป็นแค่เลขาเหรอ”

นั่นไงธรรมดาที่ไหนพี่ชายเขา มีหยอดกลับว่ะ

“จริงๆ อยากให้เป็นอย่างอื่น ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหมว่าอะไร”

ออกัสกลอกตาเป็นวงกลม ก็รู้ว่าพี่มีความสุข แต่น้องชายอย่างเขาเหงาจะแย่แล้วครับ

   
อยากมีแฟนอะบอกเลย...

   






ก็เกรงใจหรอกนะ ไม่อยากจะแยกคนที่มองตากันได้หวานขนาดนั้นหรอก
แต่ต่อเวลาให้ทีละสิบนาทีมาสามสี่ครั้งแล้ว จะสามทุ่มแล้วเนี่ยยังไม่ได้ออกจากคอนโดเลย

กลับเถอะพี่ออส น้องเหนื่อย

“อะแฮ่ม” ออกัสกระแอม เรียกความสนใจจากสองคนตรงนั้นให้หันมามอง “กลับกันไหมพี่ออส”

“กลับครับๆ” คนเป็นพี่รีบตอบ จับต้นแขนคนที่นอนหนุนตักเขาจนเป็นเหน็บเบาๆ “ลุกเร็วคุณทัพพ์”

“อีกห้านาทีไม่ได้เหรอ”

ออกัสกระตุกมุมปาก ต่อเวลาเก่ง

“ห้านาทีหลายครั้งแล้วครับ”

“เวลาอยู่กับคุณคนเก่งจะเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก”

ออสการ์บึนปาก บีบแก้มอีกคน “ลุกเร็ว เมื่อยแย่แล้วเนี่ย”

“เอาให้เมื่อยจนเดินกลับไม่ไหวเลย”

“เดี๋ยวผมอุ้มพี่ออสเอง” ออกัสได้ทีก็รีบว่า หาจังหวะมานานแล้ว สาบานเลย “รับรองพากลับถึงห้องอย่างดี”

ออด!

ทัพพ์กำลังจะตอบกลับ แต่ยังไม่ทันอ้าปากเสียงออดก็ดังขึ้น ทั้งสามคนเลิกคิ้วมองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง

ออสการ์เอียงคอ “เอ่อ...มีคนอะครับ” เขากำลังคิดว่าตัวเองควรจะหลบหรือเปล่า

ทัพพ์ส่ายหน้า “มีไม่กี่คนหรอกที่มีคีย์การ์ดขึ้นมาได้”

“แต่ว่า...”

เจ้าของห้องวางมือลงบนไหล่เล็กของอีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ประตู
ทาบมือกับเครื่องสแกนให้ระบบรักษาความปลอดภัยปลดล็อก ก่อนจะหรี่ตาเมื่อเห็นคนที่ยืมยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง

“มาทำไมยัยตัวแสบ”

ลูกคนเล็กของบ้านพิภพธนานนท์หัวเราะ “น้องแวะมาขอค้างงง”

“ทำไมไม่กลับบ้าน”

“ก็มันดึกอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าด้วยมีเรียนนอกสถานที่” เด็กสาวกดหน้าลง แล้วทำตาจับผิด “หรือพี่ทัพพ์ซ่อนสาวไว้!”

“ซ่อนสาวอะไรไม่มี”

“ต้องบอกน้องก่อนนะ เดี๋ยวพ้นประตูไปเจออะไรเข้าหัวใจวายตายเลย”

ทัพพ์ส่ายหน้า ตัวแสบเอ๊ย “พูดเยอะ เดินเข้าห้องไปเลย” ผลักหัวน้องเบาๆ นึงที “แต่เรื่องใจวายอะไม่รับประกันนะว่าจะปลอดภัย”

“คืออะไร”

“เดี๋ยวก็รู้เอง”

“พี่ทัพพ์อะลีลา ชอบแกล้ง...” เจ้าของผมยาวผูกเป็นเปียเดียวบ่นไปเรื่อยระหว่างเดินผ่านพี่ชายเข้าไปในห้อง ก่อนจะหยุดพูดกะทันหันแล้วนิ่งอึ้งตอนเห็นคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ตาโตอย่างตกใจ แล้วหันไปมองพี่ชายด้วยความตื่นเต้น อ้าปากพะงาบเหมือนคนพูดอะไรไม่ออก “พะ...พี่...พี่...”

“อะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผี”

แทมมี่เม้มปากกลั้นกรี๊ด ก่อนจะหันไปยิ้มตาวาวให้ออสการ์แล้วรีบพุ่งเข้าไป ยกมือขึ้นลงอย่างเงอะงะ “พี่ออสการ์!”

เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเด็กสาวพูดเสียงดัง ยิ้มอย่างคนทำอะไรไม่ถูก “คะ...ครับ”

“หนูชอบพี่ออสการ์มากๆๆๆ ดูซีรีส์ไปหลายรอบแล้ว รอบนึงกรอหลายฉากหลายครั้งมากๆ ดูจนจะแสดงแทนได้เลยค่ะ” แทมมี่พูดเสียงใส ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด “ขอจับมือได้ไหมคะ ขอถ่ายรูปด้วยได้หรือเปล่า”

“ไม่ได้” ทัพพ์พูดแทรก

สาวน้อยหันขวับไปหาพี่ชายก่อนจะมุ่ยหน้า“ทำไมอะพี่ทัพพ์ ขี้หวง!”

“หวงน่ะใช่ แต่ที่ไม่ได้เพราะอยู่ในห้องพี่ จะมีรูปถ่ายกับออสในห้องพี่ไม่ได้”

“...” พอได้ยินเหตุผลแทมมี่ก็เหมือนเพิ่งเข้าใจ “จริงด้วย...” หันไปยิ้มแหยให้นักแสดงใหม่ “ขอโทษนะคะพี่ออสการ์”

ออสการ์ยิ้ม รีบส่ายหน้าไปมา “ไม่เป็นไรเลยครับ” แล้วยื่นมือไปหา “แต่จับมือได้นะ”

เห็นแบบนี้แล้วคนที่เป็นแฟนคลับเหนียวแน่นก็รีบคว้ามือจับไว้แล้วเขย่าขึ้นลงเบาๆ “ฮือออ หนูคอมพลีทแล้ว”

“พ่อรู้ไหมเนี่ยว่าทำหน้าแบบนี้ตอนจับมือผู้ชาย”

“พี่ทัพพ์อย่าขัดน้อง” ได้ยินคำประชดของพี่ชายก็รีบหันไปแหว ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าทันทีที่เบนสายตากลับมาสบกับคนที่จับมืออยู่ เก่งกว่ากิ้งก่าก็แทมมี่นี่แหละ “หนูชอบพี่ออสการ์มากๆ เลยนะคะ ชอบมากๆๆๆ”

“ขอบคุณนะครับ ดีใจมากๆ เลย ดีใจที่ได้เจอด้วยนะครับน้องแทมมี่”

“ฮือออ รู้ชื่อหนูด้วย”

“รู้สิครับ น้องสาวคนสวยของคุณทัพพ์”

“อย่าชมหนูค่ะ ใจบางงง”

“พอๆๆ” เจ้าของห้องรีบขยับเข้ามาดึงมือน้องสาวออก “ออสจะกลับแล้ว”

“อ้าว จะกลับแล้วเหรอคะ” เสียงแสดงออกถึงความเสียดายเต็มที่จนน่ามันเขี้ยว แทมมี่บึนปากก่อนจะสะดุดเข้ากับผู้ชายที่ยืนทำหน้าเอ๋ออยู่ไม่ไกล “แล้วนั่น...”

“อ้อ” ออสการ์เป็นฝ่ายเอ่ยปาก “นี่ออกัสครับ น้องชายพี่เอง”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แทมมี่ค่ะ” สาวน้อยเพียงคนเดียวในห้องเอ่ยเสียงใสก่อนจะยิ้มหวานจนตาหยี

ออกัสกลืนน้ำลายก่อนจะพยักหน้ารับ “ยะ...ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมออกัส”


และนั่นเป็นวินาทีที่เหมือนจะมีเสียงกิ๊งดังขึ้นเบาๆ ในใจของคนบางคน










to be continued...
มาแล้วค่าา ^^






ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #62 เมื่อ07-02-2019 21:19:11 »

หวานกันเก่ง  :-[ :-[

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #63 เมื่อ07-02-2019 21:50:15 »

 :z1:

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #64 เมื่อ07-02-2019 21:56:34 »

ครบคู่เนาะ ออกัสน่ารักอ่ะ :mew1:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #65 เมื่อ07-02-2019 22:43:51 »

ตกหลุมรักกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ

ออฟไลน์ แพรวฐา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #66 เมื่อ07-02-2019 23:11:10 »

โดนตกไปเลยจ้า
หลงคุณคนเก่งอะ แบบ อยากจับมาบีบปั่นๆเป็นก้อนๆเลย ไอเจ้าตัวน่ารักเอ้ยยยหมั่นเขี้ยว น่ารักเก่งงง5555555
อิจฉาคุณคนคุยอะแงงง

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3379
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #67 เมื่อ07-02-2019 23:26:38 »

น้องออ ตกหลุมรักแล้ว ^^

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1069
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #68 เมื่อ08-02-2019 00:22:23 »

โดนแทมมี่ตกแล้วแน่ๆ 5555555555

ออนไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #69 เมื่อ08-02-2019 02:31:56 »

โดนจีบอ่ะ เขินจุงเลย  :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
« ตอบ #69 เมื่อ: 08-02-2019 02:31:56 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #70 เมื่อ08-02-2019 18:27:21 »

ชอบความหวงพี่ของออกัส

รักครอบครัวตัวอ.จังเลย

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #71 เมื่อ09-02-2019 06:29:15 »

ออสการ์น่ารัก คือต่างคนต่างชอบกัน ทัพพ์ก็อ้อนเก่ง
เลยออกมาน่ารัก อยู่ห่างก็คิดถึง หยอดกันตลอดเวลา

ตลกออกัส หวงมากเวอร์วัง แต่ตอนนี้ไม่รู้เตรียมจะปันใจได้หรือยัง

แทมมี่คือจ้อมากค่ะ น่าเอ็นดูด้วย 5555

เมฆคิดแบบนั้นก็ดีแล้ว มิตรภาพยั่งยืนสุด

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Four ☀ 7Feb19 ————
«ตอบ #72 เมื่อ14-02-2019 08:13:29 »

น่ารักที่สุดเลย

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1756/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #73 เมื่อ14-02-2019 21:52:39 »








Chapter ☂ Five



ทั้งความหวัง ความสุข และความรัก
ผมเห็นทั้งหมดนั้นตอนมองหน้าคุณ







“สวัสดีครับพี่จิ๊บ” ออสการ์เอ่ยปากพร้อมยกมือไหว้ผู้จัดการสาวเมื่อประตูรถตู้เปิดออกแล้วเห็นเธออยู่ด้านใน ขยับเข้าไปนั่งข้างๆ ก่อนจะเลื่อนประตูปิด

“สวัสดีค่ะน้องออส หิวหรือเปล่าคะ” เธอถามพลางเอื้อมไปหยิบถุงกระดาษด้านหลัง “พี่ซื้อข้าวหน้าปลาดิบมาไว้ให้”

“ขอบคุณนะครับพี่จิ๊บ”

“กินก่อนเลยนะคะ รถน่าจะติด เดี๋ยวเราไปคุยงานกันแถวอโศก”

“ครับ”

“ระหว่างนี้พี่จะอธิบายรายละเอียดคร่าวๆ ให้ฟังก่อนเนอะ”

ออสการ์พยักหน้ารับ พยายามจะช่วยหญิงสาวเปิดกล่องข้าวและแกะโชยุ แต่อีกฝ่ายจัดการให้หมดก่อนจะส่งใส่มือเขา “ขอบคุณนะครับ”

“ค่า” เธอยิ้ม “งานนี้จะเป็นงานถ่ายแบบนะคะ ทางนิตยสารและช่างภาพเขาติดต่อมาทางบริษัทโดยตรงเมื่อต้นอาทิตย์ ยืนยันมาว่าอยากได้น้องออสไปร่วมงานจริงๆ”

ออสการ์พยักหน้า สบตากับอีกคนไปด้วยระหว่างตักอาหารใส่ปาก กินข้าวบนรถกลายเป็นกิจวัตรของเขาไปแล้ว

“ซึ่งคอนเซปต์ของงานนี้อาจจะฉีกภาพลักษณ์ของน้องออสสักหน่อย จะดูโตขึ้นกว่าตอนเล่นซีรีส์ แต่ด้วยที่มันส่งกับซีซั่นสองที่กำลังจะเปิดกล้องพอดี คุณยุกรเลยเห็นว่าเหมาะที่จะเซอร์ไพรส์คนดู ซึ่งเดี๋ยวตอนคุยกันเราก็ถามรายละเอียดเขาได้เต็มที่เลยนะคะ”

“แล้ววันนี้ที่จะไปคุย ไปคุยกับใครเหรอครับ”

“จะเป็นครีเอทีฟของนิตยสาร แล้วก็ช่างภาพที่จะถ่ายน้องออสค่ะ”

“แล้วคือ...เซ็นสัญญาวันนี้เลยหรือเปล่าครับ”

จิ๊บรีบส่ายหน้าเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีอาการกังวลใจ “ไม่จำเป็นค่ะ คือถ้าน้องออสโอเคกับรายละเอียดก็สามารถเซ็นได้เลย แต่ถ้ายังไม่สะดวกใจเรากลับมาคิดก่อนก็ได้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“ครับ” พอได้ยินแบบนั้นแล้วนักแสดงใหม่ป้ายแดงอย่างออสการ์ก็ยิ้มออก







ออสการ์รู้สึกประหม่าทุกครั้งที่เจอกับคนดังของสาขาต่างๆ ในวงการบันเทิง
เขาเคยเห็นผลงานการถ่ายแบบของพี่อี๊มาตั้งแต่ยังเด็กๆ
แต่ละภาพที่ถ่ายล้วนมีชื่อเสียงและสมบูรณ์แบบมากๆ บทสัมภาษณ์ที่เคยอ่านก็สุดยอด
เขาชอบวิธีการทำงาน ชอบแรงบรรดาลใจ ขอบความมุ่งมั่นและหลงใหลในภาพถ่ายของอีกฝ่ายมากๆ

ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ช่างภาพคนนี้มาถ่ายรูปให้

แล้วทำไมถึงอยากถ่ายรูปเขากันนะ…



ช่างภาพหนุ่มส่งยิ้มให้หลังจากทักทายกันแล้วนั่งลงที่โต๊ะประชุมเรียบร้อย หันไปเปิดพรีเซนเทชันขึ้นจอให้ดู เปิดRefference และอธิบายคอนเซปต์ที่คิดไว้ให้ฟังโดยรวม ก่อนจะยิ้มบางเมื่อถึงสไลด์หน้าสุดท้าย

“พอจะเข้าใจไหม มีคำถามหรือเปล่าครับ”

ออสการ์พยักหน้า “เข้าใจครับโทนรูปสวยมากๆ เลย”

“อย่างที่บอกไปว่างานนี้อยากถ่ายงานที่ไม่ต้องโชว์อะไรเยอะแต่ก็ดูเซ็กซี่ สามารถทำให้คนใจเต้นได้ด้วยสายตา” ช่างภาพว่าต่อ “ชุดหลักๆ ก็จะเป็นเสื้อคลุมอาบน้ำ เชิ้ตขาวปลดกระดุมถึงกลางอก ประมาณนั้น”

“ผมถามได้ไหมครับ”

อี๊ยิ้มรับ “ถามได้เลยครับ”

“ทำไมถึงเป็นผมเหรอครับ คือ…ผมก็ไม่เคยถ่ายแบบเลย การแสดงก็เพิ่งผ่านมาแค่เรื่องเดียว จริงๆ ผมยังโนเนมมากเลย แล้ว…ทำไมถึงเลือกผมล่ะครับ”

“อืม...” หนุ่มมีหนวดลากเสียง ก่อนจะเอ่ยปาก “พี่เห็นออสการ์ครั้งแรกในทีวี พอดีว่าน้องสาวที่บ้านเปิดดู ออสการ์ในฉากที่พี่เห็นดูดึงดูดสายตามาก ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ค่อยๆ หันหน้าช้าๆ มองกล้อง ยังไม่ต้องแสดงอารมณ์ ไม่ต้องมีบทพูด ไม่ต้องมีอะไรเลย แค่นั้นก็ทำให้หยุดสนใจได้แล้ว”

“…”

“พี่เชื่อว่าสามารถดึงอะไรจากตัวออสการ์ออกมาได้เยอะมาก พี่จะทำให้ออสการ์เห็นตัวเองที่ไม่เคยเห็น” อี๊ยิ้มกว้าง “ในเวลานี้ยังนึกไม่ออกว่าใครจะเหมาะกับคอนเซปต์นี้เท่าออสการ์อีก พี่เลยอยากถ่ายรูปเรา”

ออสการ์เม้มปากเล็กน้อย เขารู้สึกใจเต้นแรง เหมือนมันฟูคับอกเลย

“โอเคหรือเปล่า มีอะไรไม่สะดวกหรือติดตรงไหนคุยกันได้นะครับ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบรับในทันที ช่างภาพหนุ่มเลยเริ่มกังวล กลัวว่าจะใหม่จนไม่กล้ารับงานหรือเปล่า

“เปล่าครับ” ออสการ์รีบเอ่ยปากเมื่อรู้ตัวว่าเงียบนานเกินไป “ผมดีใจมากๆ เลยครับที่ถูกเลือก ไม่เคยคิดเลยครับ” เขายิ้ม
กว้าง “ยังไงขอฝากตัวด้วยนะครับ”
   
พอเด็กหนุ่มตอบรับ คนในห้องก็ยิ้มด้วยความโล่งใจ ช่างภาพหัวเราะออกมาก่อนจะพยักหน้าแล้วยื่นมือมาหา “มาทำงานดีๆ ด้วยกันนะ”
   
“ขอบคุณมากนะครับ” ออสการ์รีบจับมืออีกฝ่ายไว้ด้วยสองมือ ก่อนจะผงกหัวลงอย่างสุภาพ


แค่คิดว่าจะได้เห็นตัวเองในรูปแบบใหม่ก็ตื่นเต้นจนอดใจไม่ไหวแล้ว

   






หลังจากคุยงานเสร็จแล้วออสการ์ก็นั่งรถกลับไปที่บริษัท เข้าเรียนคลาสการแสดงช่วงเย็นต่อ

“พักยี่สิบนาทีค่ะ”

ประโยคเมื่อครู่ของครูเหมือนเสียงกระดิ่งสวรรค์
ออสการ์พรูลมหายใจออกยาว ปาดเหงื่อที่ขมับแล้วนั่งลงที่เก้าอี้มุมห้อง
ยกขวดน้ำขึ้นดื่มก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางไว้ข้างๆ เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าดังแว่วเบาๆ

‘คุณคนคุย’
   
นักแสดงมือใหม่เม้มปากตอนมองหน้าจอ หันซ้ายหันขวาเล็กน้อยแล้วกดรับสาย “ครับ”
   
[อยู่ไหนครับคุณคนเก่ง]

“บริษัทครับ เรียนการแสดง ตอนนี้พักอยู่”

[ไม่เห็นรู้เลยว่าวันนี้ออส...]

“แฮ่ม!” ออสการ์กระแอมเมื่ออีกฝ่ายหลุดเรียกชื่อ

[ไม่เห็นรู้เลยว่าวันนี้คุณคนเก่งเข้าบริษัท แหะ]

“ไม่ต้องมาแหะเลยครับ”

[ผมก็อยู่บริษัท]

“ทำเพลงใช่ไหมครับ”

[ครับ ตอนนี้อยู่ห้องส่วนตัวชั้นแปด คนอื่นยังมาไม่ถึง]

“แล้วกินอะไรหรือยังครับ”

[กินแล้วครับ] เสียงดูเหนื่อยๆ แฮะ

“ไม่งีบสักหน่อยล่ะครับ ช่วงนี้นอนน้อย”

[ขึ้นมาหาสักสิบนาทีได้ไหมครับคุณคนเก่ง]

“ได้ไงอะครับ”

[แป๊บเดียวเอง ตอนนี้ชั้นบนไม่มีคนเลย]

“แต่ผมเรียนอยู่นะ”

[ก็พักนี่นา]

“ไม่ดีมั้งครับ”

[ขึ้นมาแค่สิบ ไม่ๆ ห้านาทีก็ได้]

“แต่...”

[นะคุณคนเก่ง เหนื่อยจนยกมือไม่ไหวแล้ว]

อ้อนเก่ง ทำเสียงน่าสงสารก็เก่ง “เดี๋ยวแวบขึ้นไปแป๊บนึงครับ”

[รอนะครับ]

ออสการ์ถอนหายใจเมื่อเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ดูเวลาแล้วยังทัน
เลยบอกเพื่อนในคลาสว่าขอไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะรีบเดินออกไปที่ลิฟต์


   





ทัพพ์ยิ้มตอนได้ยินเสียงเคาะประตู รีบเดินไปเปิดแล้วก็ต้องยิ้มกว้างขึ้นอีกเมื่อเห็นใบหน้าคุ้นตา ตัวแค่นี้แต่ทำไมเก่งนัก ทำให้เขาหลงได้มากขึ้นทุกวัน
   
คนโตกว่าเอื้อมมือไปโอบเอวอีกฝ่ายรั้งเข้ามาในห้อง มืออีกข้างดึงประตูปิดแล้วล็อกไว้เหมือนปกติ ก่อนจะถูกตีที่อกเบาๆ “ดึงผมแบบนี้ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวคนเห็นทำไงเนี่ย”

“ไม่มีคนเห็นหรอก ตอนนี้ไม่มีใครเลย”

“กล้องก็มี” ออสการ์เม้มปาก “จริงๆ แล้วไม่ควรเจอกันข้างนอกเลยนะครับ”

“ในบริษัทเราเองแท้ๆ”

“คุณอะ...”

ทัพพ์หัวเราะ กดจมูกลงที่แก้มอีกฝ่ายเบาๆ “คิดถึง”

“พูดแต่คำนี้จนติดปาก”

“อืม ติดปาก” พูดพลางหลุบตามองริมฝีปากของคนตรงหน้า และเหมือนเจ้าตัวจะรู้ถึงได้ผงะตัวออกห่างอีกนิด

“ห้านาทีหรือยังนะ...”

แน่ะ เลี่ยงตลอด “ยัง เพิ่งหนึ่งนาที”

“ขี้โม้แล้ว ห้ามดึงเวลาผมนะ เดี๋ยวไปเข้าคลาสสาย” ออสการ์ยิ้ม เอื้อมมือไปเขี่ยขนตาที่ร่วงมาติดอยู่บนแก้มออกให้ แต่เหมือนยิ่งเปิดจังหวะให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ขึ้น

ทัพพ์จูบที่แก้มและขมับอีกคนซ้ำๆ สูดลมหายใจเข้าอย่างมันเขี้ยว “เลิกเรียนกี่โมง วันนี้นอนห้องผมหรือเปล่า ออกัสให้ไหม”

“ออไปทำงานห้องเพื่อนครับ”

“สบายละทีนี้”

คนตัวเล็กกว่ามองค้อน “ใครบอกจะไปนอนด้วยล่ะครับ”

“ผมบอกเอง”

“แต่คืนนี้ผมนัดกับเพื่อนไปดื่มฉลองส่งงานกัน” ออสการ์ว่า “ไว้วันหลังนะครับ”

“เมฆกับอิม?”

“ครับ แล้วเดี๋ยวตอนกลับเมฆไปส่งที่ห้อง”

ทัพพ์เลิกคิ้วขึ้นข้างนึง พูดถึงเมฆอยู่กับเมฆบ่อยเกินไปหรือเปล่า “ให้ผมไปรับก็ได้”

“พักผ่อนเถอะครับ นอนก็น้อย”

“ออสยังไม่ถึงห้องจะให้ผมพักผ่อนได้ยังไง”

ออสการ์ยิ้ม เป็นสีหน้าที่คนมองต้องย่นจมูกด้วยความเอ็นดู เอียงหน้าทำแก้มพองลมข้างนึง

“อะไรครับ”

“หอมผมหน่อย สักสองสามที” พูดทั้งๆ ที่มือสองข้างยังโอบรอบเอวและสะโพกไม่ปล่อย “แถมจูบเบาๆ ด้วยก็ได้ จะได้มีแรงทำงานถึงเช้า”

“ทำถึงเช้าอีกวันได้น็อคกันพอดีครับ”

“เร็วๆ เดี๋ยวครบห้านาทีก่อนนะ”

ออสการ์เม้มปาก เผลอหลุบตามองซ้ายขวาโดยไม่รู้ตัว เวลาอยู่กับคนคนนี้ข้างนอกทีไรใจไม่เคยสงบ
สูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วขยับเข้าไปกดจมูกลงที่แก้ม สองครั้งซ้ายขวา
กลืนน้ำลายเมื่ออีกฝ่ายยิ้มบางพลางหลุบตามองปากตัวเอง

คนตัวเล็กกลั้นหายใจเมื่อใบหน้าคมขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ก่อนจูบเบาๆ ที่มุมปาก กดย้ำราวกับจะขออนุญาตทำมากกว่านี้
เขาหลับตาลงเมื่อริมฝีปากประกบแนบกันชิดทุกส่วน เอื้อมมือขึ้นโอบคอคนตรงหน้าไว้หลวมๆ ปล่อยให้อีกคนจูบช้าๆ

ทุกครั้งที่ถูกทัพพ์จูบ ออสการ์จะรู้สึกเหมือนตัวเองลอยได้
ราวกับเขากลายเป็นเด็กน้อยไม่เดียงสา ตามอะไรคนตรงหน้าไม่ทันเลยสักอย่าง
แค่ถูกปลายนิ้วลูบไปตามผิวเนื้อก็ขนลุกชัน ใจกระตุกวาบและตัวแข็ง งกเงิ่นคล้ายคนไม่เคยเสียจูบแรก

สำหรับผู้ชายอย่าง ทัพพ์ พิภพธนานนท์ แล้วจะมีสักกี่จูบมาก่อนในชีวิตก็ไม่ช่วยอะไร

เพราะทุกครั้งที่จูบกันออสการ์รู้สึกราวกับมันเป็นครั้งแรก

เป็นแบบนั้นเสมอ…

















ออสการ์ยิ้มให้เพื่อนที่โบกมือเรียกอยู่ตรงเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม
เขาเดินหลบคนเข้าไปด้านใน ร้านเหล้าที่ตั้งอยู่บนถนนไม่ไกลจากมหา’ลัย
เป็นแหล่งรวมสถานบันเทิงที่เหมาะแก่การนั่งดื่มและพูดคุยกับเพื่อน
เสียงดนตรีที่เปิดคลอไม่ได้รบกวนบทสนทนาจนเกินไปนัก
จำนวนคนพอดีกับโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ ไม่แน่นและเบียดเสียดจนอึดอัด
   
เคาน์เตอร์ขนาดใหญที่มีโต๊ะบาร์วนรอบเป็นพื้นที่ประจำที่
พวกเขาชอบมาจับจองทุกครั้งเมื่อมาฉลองกันในแต่ละโอกาส
ง่ายแก่การสั่งเครื่องดื่ม และไม่ไกลเวทีดนตรีจนเกินไป

อิมสั่งค็อกเทลสีสวยเป็นแก้วที่สาม ส่วนเมฆกับเขาสั่งเบียร์นอกรสนุ่มกันง่ายๆ เหมือนทุกครั้ง
จริงๆ ออสการ์ไม่ใช่พวกชอบดื่ม เขาไม่ชอบรสชาติของแอลกอฮอลเท่าไหร่
มีกินบ้างตามโอกาส จิบทีละนิด ถือแก้วเดียวทั้งคืนก็ยังได้
แต่เวลาเหนื่อยจากงาน และปลดปล่อยหลังโปรเจกต์แบบนี้เบียร์แก้วใหญ่เย็นเจี๊ยบในมือก็รสชาติดีกว่าทุกครั้ง

เขาสั่งเครื่องดื่มแก้วที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้จากบาร์เทนเดอร์
รับมาถือแล้วยิ้มหวานให้ ก่อนจะยกชนกับเพื่อนสนิทสองคนที่ก็เริ่มกรึ่มไม่แพ้กัน
   

อิมยกแก้วขึ้นดื่ม ก่อนจะยิ้มจนตาหยีแล้วเอ่ยปาก “ต่อไปถ้าออสดังกว่านี้จะมาดื่มกับพวกเราได้ไหมเนี่ย”
   
ออสการ์หัวเราะ “ทำไมไม่ได้ล่ะ”

“ก็คงโดนรุมๆๆ นี่ขนาดเล่นซีรีส์เรื่องเดียว เข้าร้านมายังมีคนมาขอถ่ายรูปตั้งเยอะ”

“เราไม่ดังขนาดนั้นหรอก”

หญิงสาวส่ายหน้า ยกนิ้วชี้ปัดไปมาพลางส่งเสียงจุ๊ๆ “ออสดังแน่นอน เชื่อเราสิ”

“งั้นถ้าถึงวันนั้นเราค่อยคิดแล้วกันนะ”

อิมเบะปาก “งี้คนดังๆ เขาก็ลำบากเนอะ อย่างคุณทัพพ์เนี่ยต้องโดนรุมทึ้งตั้งแต่ลงจากรถแน่ๆ” ไม่วายพูดถึงดาราคนโปรดของตัวเอง “เราโคตรอยากเจอเลยอะ ได้มองหน้าใกล้ๆ สักทีคงเป็นบุญตา”

“…” ออสการ์เม้มปาก กำลังคิดจะเปลี่ยนเรื่องคุย

แต่คนตรงหน้าก็หันขวับมาสบตาก่อนจะเอ่ยปากต่อ “ว่าแต่เจอกันหรือยัง” ถามหลายทีแล้ว

“ก็เห็นบ้าง…”

“อยู่ค่ายเดียวกันทั้งที ไม่ได้คุยกันเลยเหรอ” คนพูดทำหน้าเสียดาย

ฝ่ายคนถูกถามก็เอาแต่ยิ้ม ไม่อยากโกหกเลยให้ตาย

“จะถามอะไรนักหนา” ออสการ์อยากจะขอบคุณเมฆที่พูดแทรกขึ้นมาตอนนี้เหลือเกิน “อยากเจอนักก็ซื้อบัตรไปคอนเสิร์ต ไม่ก็ไปพวกงานอีเวนต์สิวะ”

“ไปงานพวกนั้นเห็นคุณทัพพ์ตัวเท่าไม้ขีด! จองหน้าๆ ไม่เคยทัน”

“อันนี้คือบุญน้อยเอง” เมฆหัวเราะ ก่อนจะยกแก้วขึ้น “เอ้าชนๆ”

ออสการ์ยกแก้วตัวเองขึ้นตาม ก่อนจะกระแทกแก้วกันเบาๆ แล้วต่างคนต่างดื่ม
เขากำลังคิดภาพทัพพ์สังสรรค์กับเพื่อน ถ้าไม่ใช่ร้านที่มีบริเวณส่วนตัว หรือร้านประจำที่คัดคนเข้า
ก็คงไปดื่มกันตามบ้านหรือคอนโดของเพื่อนๆ ดาราล่ะมั้ง

ตั้งแต่รู้จักกันมาก็เห็นแต่คุณเขาเปิดไวน์ ไม่ก็เบียร์กระป๋องง่ายๆ ดื่มคนเดียวที่ห้อง
เอนหลังพิงพนักนุ่มๆ ของโซฟาตัวใหญ่มองทอดสายตาออกนอกกระจกดูบรรยากาศยามค่ำคืนจากคอนโดสูงหลายสิบชั้น  ทุกอย่างดูธรรมดาจนน่าแปลกใจ

แต่ก็เป็นภาพน่ามองที่ละสายตาไม่ได้เลย…









ผนังห้องกลับหัวเป็นภาพที่ทัพพ์มองค้างมาหลายสิบนาทีแล้ว

ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับตัวนั่งตรงพลางนิ่วหน้าเพราะเอนหลังไปกับพนักแขนโซฟาจนอกแอ่นและทิ้งหัวลงพื้นเป็นระยะเวลานาน รู้สึกได้ถึงเลือดที่ลงไปคั่งค้างอยู่บริเวณศีรษะค่อยๆ ไหลเวียนกลับเข้าที่ ถอนหายใจยาวแล้วเหลือบมองโทรศัพท์ เอื้อมมือไปใช้นิ้วเขี่ยๆ เหมือนจะบอกมันให้สั่นสักที

หายไปนานขนาดนี้ได้ไง ไลน์ไปก็ไม่ตอบ

จะห้าทุ่มแล้ว…

ส่ายหน้าเมื่อละสายตาจากนาฬิกาบนผนัง
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเข้าหน้ารายชื่อที่ตั้งเป็นรายการโปรดไว้
ก่อนจะกดเบอร์ที่อยู่บนสุดแล้วโทรออก

‘คุณคนเก่ง’

เสียงสัญญาณดังอยู่นานจนเริ่มเป็นกังวลมากขึ้นทุกที หัวคิ้วที่ขมวดแน่นคลายออกเมื่อได้ยินปลายสายตอบรับ [ครับคุณคนคุย]

“กลับกี่โมงครับออส”

[อีกสักพักครับบบบ]

“ออส” ก่อนจะกระตุกเข้าหากันอีกครั้งเพราะจับน้ำเสียงได้ “เมาเหรอ?”

[ไม่ครับๆ ไม่เมาๆๆ]

“หยุดดื่ม”

[ฮื่อ นิดหน่อย ไม่เมา]

“หยุด แล้วกลับห้องได้แล้วครับ”

[อีกแป๊บบบ]

“อยู่ร้านเดิมใช่ไหม เดี๋ยวผมไปรับ”

[ไม่ได้สิ]

“รอตรงนั้น ห้ามดื่มเพิ่มอีก ไม่งั้นโดนดีแน่ออส”

[ไม่ได้ คุณมาไม่ได้นะ]

“ทำไม”

[อิมบอกคุณจะโดนทึ้งๆๆ ตั้งแต่ลงรถ ไม่ได้ๆ]

“…”

[ไม่ได้นะคุณคนเก่ง]

ทัพพ์ยกมือกุมขมับ [อันนั้นมันชื่อที่ผมใช้เรียกคุณต่างหาก] มั่วไปหมดแล้ว

[หือ]

“ผมไปรับนะครับ”

[ไม่…]

“อย่าทำให้เป็นห่วงมากกว่านี้เลย”

[...] ออสการ์เงียบไป ก่อนที่เสียงนุ่มจะตอบกลับ [คุณมารับไม่ได้จริงๆ นะ]

“…” ทัพพ์ถอนหายใจ ชีวิตการทำงานในวงการบันเทิงไม่มีสักช่วงวินาทีเดียวที่เขาเสียใจกับเส้นทางที่ตัวเองเลือก...นี่อาจเป็นครั้งแรก “เดี๋ยวผมโทรหาพี่เชอร์รี่ก่อน เลิกดื่มแล้วนั่งรอดีๆ”

[พี่เชอร์รี่มารับเหรอ]

“ไม่ต้องถามเยอะแล้ว รอรับโทรศัพท์ดีๆ ด้วย”

[ครับ]

เมื่อฝ่ายนั้นรับคำ ทัพพ์ก็กดว่าง พ่นลมหายใจออกระบายความหงุดหงิด
ก่อนจะรีบกดโทรหาผู้จัดการสาวส่วนตัวที่เป็นทุกอย่างให้เขาแล้ว

   





“ไม่รู้จะขอบคุณยังไงเลยค่ะที่โทรหาพี่” เชอร์รี่เอ่ยปากระหว่างขับรถ หันไปมองสีหน้าหงุดหงิดของคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ แล้วกระตุกยิ้ม

“ประชดผมเหรอ” ทัพพ์เลิกคิ้ว

“จากใจจริงเลยค่ะ เพราะถ้าไม่โทรหาพี่แล้วออกไปรับเองนี่รับรองเลย” หญิงสาวยกมือปาดคอตัวเอง “คอพี่ขาดแน่”

“ห้าทุ่มแล้ว คนก็เกรงใจเป็น”

“ตีสามก็โทรมาได้ค่ะ ดีกว่าตื่นมาตอนเช้าแล้วเห็นข่าวว่อนเน็ต พี่เหนื่อยกว่าสิบเท่านะบอกเลย”

“บริหารสมองบ้างก็ดีนะครับ พัฒนาความคิด หน้าเด็กด้วย”

“พี่แก่ลงสิบปีแล้วค่ะคุณทัพพ์”

“ยังสวยขนาดนี้แก่อะไรกัน”

เชอร์รี่ทำหน้าระอา ปากหวานแบบนี้นี่แหละคนกระล่อน “ไม่ต้องมาชมพี่หรอกค่ะ ว่าแต่กับน้องออสเนี่ยดูหวงเป็นพิเศษนะคะ”

“เหรอครับ”

“ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นไม่รู้เลย ทีกับคนอื่นไม่เห็นตามแจแบบนี้”

“พี่รี่ไม่รู้เองเปล่าครับ”

“ถ้าเป็นสาวคนก่อนจะโทรหาพี่ให้พาไปรับแบบนี้จริงๆ เหรอคะ อย่าให้ต้องต้อนเลย”

ทัพพ์ยิ้ม “ก็ออสน่าห่วง”

“อย่าเล่นเยอะจนมีปัญหานะคะคุณทัพพ์ เด็กในค่ายด้วย คุณยุกรเองก็ดูถูกใจน้อง อยากดันให้ไปได้ไกลๆ”

“แล้วใครบอกผมเล่นเล่า”

เชอร์รี่อมยิ้ม ลอบส่ายหน้าไปมา ปกติก็เล่นไปทุกเรื่องนั่นแหละ
แต่เพราะเป็นคุณทัพพ์ที่ใครๆ ก็เกลียดไม่ลง แค่ได้คุยครั้งเดียวก็หลงเสน่ห์กันไปถ้วนหน้า

เก่งนักล่ะเรื่องตกคนให้ติดบ่วง
 




.


.


.


(มีต่อด้านล่าง)




ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1756/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #74 เมื่อ14-02-2019 21:53:07 »








“ไหวแน่นะออส” เมฆเอ่ยปากถามอย่างกังวลเมื่อเห็นเพื่อนสนิทที่บอกว่าไม่ต้องไปส่งเดินเซไปมา “เมามากเลยเอาจริง”

“ไหวๆๆ” ออสการ์พยักหน้าขึ้นลง “สบายมาก”

“แต่เราว่าไม่ไหวอะ” อิมหัวเราะเสียงดัง รายนี้ก็ไม่ได้มีสติมากกว่านักหรอก “เมฆไปส่งซี่”

เมฆกุมขมับ คนซ้ายก็ต้องดู คนขวาก็ต้องห่วง ดีนะที่เขาไม่ได้เมาไปอีกคน
ไม่งั้นคงไม่ต้องกลับไปไหนกันแล้ว นอนใช้หลังเช็ดพื้นกันอยู่ตรงนี้แหละ

“เดี๋ยวรับอะ กลับ”

“ฮะ?” อิมเลิกคิ้ว หันไปสบตากับเพื่อนอีกคนอย่างงุนงงเมื่ออสการ์พูดอะไรไม่เข้าใจ

“รับ” ออสการ์ยิ้มหวาน ใบหน้าแดงที่ทำให้คนมองอ่อนใจ ไม่ได้พูดอะไรกันต่อโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่น เจ้าของเครื่องล้วงหยิบขึ้นมาก่อนจะกดผิดๆ ถูกๆ จนเมฆบอกจะช่วยรับให้

“ครับ” เมฆรับสายอย่างสุภาพ เมื่อเห็นชื่อ ‘P’Cherry’ เป็นคนโทรเข้ามา

[น้องออส?]

“ผมเพื่อนออสครับ พอดีเจ้าตัวเมามากคุยไม่รู้เรื่องแล้ว”

[อ๋อค่ะ พี่มาจอดอยู่ซอยต้นไม้ข้างๆ ร้านแล้ว รบกวนพาน้องออสออกมาได้ไหมคะ]

“อ่า...ได้ครับ” เมฆตอบกลับพลางเหลือบไปมองหญิงสาวที่เริ่มจิบน้ำเปล่าให้สร้าง “เดี๋ยวจะรีบออกไปเลย”

[ขอบคุณมากเลยค่ะ]

ชายหนุ่มวางสาย เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าให้เจ้าของเครื่อง ก่อนจะหันไปคุยกับอิม “มึงนั่งรอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวกูส่งออสก่อน”

“สบายมาก” อิมพยักหน้าหลายๆ ครั้ง “รอตรงนี้แหละๆๆ”

“ถามจริง ไหวแน่นะ มึงห้ามเดินไปไหนรู้ปะ”

“รู้ กูแค่มึน ยังมีสติ” เธอปัดมือไล่ “รีบไปส่ง”

“เออ อย่าตามใครไปล่ะ”

“รู้แล้วน่า”

เมฆพยักหน้า ประคองเพื่อนสนิทที่นั่งกะพริบตาช้าๆ เหมือนจะหลับให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินออกไปนอกร้าน
คิดในใจระหว่างก้าวเท้าผ่านประตูเพื่อตรงไปยังซอยข้างๆ ไม่รู้ทำไมถึงต้องมาแอบจอดหลบคนอยู่แบบนี้ด้วย
จอดเทียบหน้าร้านเยื้องกับประตูเลยก็ได้แท้ๆ คนข้างๆ นี่ยิ่งเมาๆ อยู่ เดินก็เป๋ไปเป๋มา
   
ชายหนุ่มกระชับเอวของออสการ์กอดไว้เมื่ออีกฝ่ายเริ่มทิ้งตัวเหมือนไม่อยากเดิน

“เดินดีๆ เดี๋ยวล้ม” เขาพูดเสียงอ่อน เห็นรถตู้สีดำจอดอยู่ใต้ต้นไม้แล้วก็เดินเข้าหา “เฮ้ย!” ละสายตาแป๊บเดียวออสการ์ก็สะดุดเท้าตัวเองจะล้ม รีบคว้าตัวกอดไว้แล้วถอนหายใจยาว

“อือ...”

“เกือบคว่ำแล้วเนี่ย” เมฆเอ่ยปาก แล้วเพิ่งรู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายกดหน้าลงมาที่บ่า แทบกลั้นหายใจเมื่ออยู่ใกล้กันขนาดนี้ ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็มีสัมผัสหนักๆ วางที่บ่าแล้วออกแรงดึง เมฆสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อคนในแขนเขาถูกรั้งเอวออกห่างจากตัวเอง เขานิ่งสนิทเมื่อสบตากับคนกระทำ

ใบหน้าแบบนี้ไม่มีทางที่เมฆจะจำไม่ได้

ผู้ชายคนที่อิมบ่นถึงอย่างบ้าคลั่งอยู่ทุกวัน

นัยน์ตาคมจัดจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยความไม่พอใจ
มือและแขนแข็งแรงนั่นโอบออสการ์ไว้แนบอกอย่างหวงแหน
ท่าทางที่ทำเอาคนไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างเมฆได้แต่ยืนงง จนกระทั่งมีหญิงสาวเดินเร็วๆ เข้ามา

“เอ่อ...คุณทัพพ์คะ” ผู้จัดการสาวส่วนตัวของดาราดังเอ่ยเสียงอ่อน แตะที่ไหล่ของคนในความดูแล “พาน้องออสขึ้นรถก่อนเถอะค่ะ” เธอพูดจบก็หันมาหาคนที่พาออสการ์ออกมาส่ง “ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลน้องออส พอดีว่า...คือ...สองคนนั้นเขาอยู่ค่ายเดียวกันน่ะค่ะ”

เมฆเม้มปาก มองรอยยิ้มที่แห้งสุดขีดของคนตรงหน้า ดูก็รู้แล้วว่ากำลังกังวล

“ยังไงรบกวนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะคะ” เชอร์รี่เลียริมฝีปาก “ที่คุณทัพพ์มารับน้องออส”

“ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องพูดอยู่แล้วครับ”

“คือ...”

“แล้วก็ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ” เมฆตัดบทเมื่อหญิงสาวทำท่าจะพูดต่อ “ไว้ผมคุยกับออสเองดีกว่า เราเป็นเพื่อนสนิทกัน”

“โอเคค่ะ” เชอร์รี่ยิ้มบาง “ขอบคุณและขอโทษที่รบกวนนะคะ”

เมฆพยักหน้ารับ ยกมือไหว้อีกฝ่าย เหลือบตามองไปทางรถตู้ตรงนั้นอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ร้าน
ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้ออสการ์กลับไปกับคุณทัพพ์บ้าอะไรนั่น

แม้ว่าในใจจะไม่อยากทำแบบนั้นเลยก็ตาม

   






“ทำแบบเมื่อกี้ไม่ได้นะคะคุณทัพพ์” เชอร์รี่เอ่ยเสียงดุทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกจากซอย
   
“ทำไมไม่ได้ ไม่มีใครเห็น”

“นั่นก็คือประมาทไงคะ” เธอขมวดคิ้ว ชอบคิดน้อยเรื่องตัวเองเสมอ

“ก็ใครใช้ให้กอดออสแบบนั้น ให้ผมนั่งเฉยๆ ไม่ได้หรอก” ทัพพ์ถอนหายใจ “นับหนึ่งถึงสิบไปสามรอบแล้วพี่รี่”

“งั้นก็นับสักสิบรอบยี่สิบรอบเลยค่ะ” หญิงสาวถอนหายใจ “พี่กำลังจะลงไปรับให้อยู่แล้ว”

“พี่รี่”

“คะ?”

“ลงโทษคนเมายังไงดี”

เชอร์รี่กุมขมับ “ฟังที่พี่พูดบ้างหรือเปล่าคะเนี่ย”

“ฟังสิครับ ไม่ฟังพี่รี่แล้วจะฟังใคร”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลยค่ะ นี่พี่กำลังโกรธนะคะ”

“อย่าโกรธนักเลยครับ เลิกขมวดคิ้วก่อนเร็ว เดี๋ยวตีนกามานะ”

“จริงๆ เลย” เก่งนักล่ะ โกรธได้ไม่เคยเกินสิบนาทีหรอก ก็อีกฝ่ายไม่เคยสลดเลย “วันนี้ไปส่งน้องออสที่คอนโดน้องนะคะ”

“ออสนอนคอนโดผม”

“ไม่น่าจะได้ค่ะ น้องเมา”

“เมาแล้วทำไม ผมดูแลได้”

เชอร์รี่ขมวดคิ้ว มองหน้าอีกฝ่ายอย่างกังวล “ให้น้องกลับคอนโดตัวเองเถอะค่ะ”

“ดึกขนาดนี้แล้วจะไปกวนออกัสทำไม ผมก็อยู่นี่ พากลับไปนอนด้วยนี่แหละ”

“แต่...”

“ผมไม่ทำอะไรคนเมาหรอกน่าพี่รี่”

“…”

“ไม่ต้องมองเหมือนไม่เชื่อเลย”

เชอร์รี่ส่ายหน้า ก็คนอย่างคุณทัพพ์น่ะไว้ใจเรื่องพวกนี้ได้ที่ไหน เสือก็เป็นเสืออยู่วันยังค่ำ “พี่ไว้ใจคุณทัพพ์ได้ใช่ไหมคะ”

“ผมเคยไว้ใจไม่ได้ด้วยเหรอ”

“นับครั้งไม่ถ้วนค่ะ”

ทัพพ์หัวเราะ “โธ่ เชื่อผมหน่อยเถอะพี่รี่” มองหน้าอีกฝ่ายจริงจัง “ผมไม่ทำอะไรออสตอนเมาหรอกน่า ถ้าจะทำจริงผมไม่ปล่อยให้นอนสบายอยู่ข้างๆ มาเป็นเดือนๆ หรอก”

“…”

“สัญญาครับ”

หญิงสาวถอนหายใจ มองออสการ์ที่เมาแล้วอ้อนเป็นเด็กอย่างกังวล “รักษาสัญญาด้วยแล้วกันค่ะ” แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องเอ่ยปากอย่างจำยอม


เถียงไปก็ไม่ชนะหรอก ผู้ชายอย่างคุณทัพพ์น่ะ



.


.


.




ทัพพ์พ่นลมหายใจออกยาวหลังจากวางออสการ์ลงบนเตียงกว้าง
คนเมาส่งเสียงอือในคอเหมือนรำคาญอะไรสักอย่าง เขายิ้มบางแล้วนั่งลงข้างๆ ลูบผมอีกฝ่ายเบาๆ

“อื้อ” อีกฝ่ายร้องประท้วง จับมือเขาไปกอดไว้

น่ารักเกินไปแล้ว… “บอกให้หยุดดื่มนี่ได้เชื่อฟังบ้างหรือเปล่า ทำไมเมาขนาดนี้เนี่ย”

“อือ”

หน้ามุ่ยเชียว “จะลงโทษยังไงดี คุณคนดื้อ”

เจ้าของห้องหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายส่ายหน้าไปมา กำลังเถียงอะไรกับตัวเองอยู่ในมิติไหนหรือเปล่า ลืมตามามองหน้ากันหน่อยซิ

“ออส อาบน้ำไหวไหม”

“…” เงียบสนิท

“ผมเช็ดตัวให้นะ จะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหลับสบายๆ” โน้มตัวลงไปหา ลูบแก้มอีกคนเล่น ใจกระตุกผิดจังหวะไปนิดเมื่อเจ้าตัวปรือตามอง เขากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ตื่นแล้วเหรอ”

ออสการ์ยิ้มหวานจนตาหยี เอียงคอก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
ลมหายใจสม่ำเสมอทำให้ทัพพ์รู้ว่าอีกฝ่ายยังหลับไม่ตื่น

น่ารักเก่ง ละเมอยังน่ารัก

ชายหนุ่มลุกจากเตียง เขากำลังคิดว่าจะเช็ดตัวให้อีกฝ่ายยังไงดี
เดินไปรื้อหาผ้าขนหนูจากลิ้นชักในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ที่ห้องน้ำ
เปิดก๊อกแล้วยื่นผ้าไปรับน้ำจนชุ่ม จับปลายผ้าสองฝั่งแล้วบิดแรงๆ
ก่อนจะกลับมาที่เตียงโดยมีน้ำหยดลงพื้นตลอดทาง เป็นภาพที่ถ้าออสการ์เห็นคงอยากจะเอามือก่ายหน้าผาก

ทัพพ์เม้มปากตอนปลดกระดุมกางเกงของอีกฝ่ายออก ใส่ขายาวแบบนี้คงอึดอัดแย่
ไม่ได้คิดอะไรเลยนะแค่อยากเปลี่ยนชุดนอนให้เฉยๆ
กลั้นหายใจตอนเห็นต้นขาขาวๆ ของอีกฝ่ายเมื่อดึงกางเกงลงไปถึงเข่า
ตาพร่าจนต้องกัดฟันแล้วรีบโยนกางเกงไปให้พ้นแล้วคว้าเอากางเกงนอนขาสั้นที่ออสการ์เคยเอามาทิ้งไว้สวมให้อย่างรวดเร็ว

พยายามไม่มองอะไรที่ไม่ควรมอง แม้ว่าจะได้ยินเสียงเล็กๆ ของปีศาจกระซิบอยู่ข้างหูไม่ขาด

กลืนน้ำลายลงคอยากขึ้นไปอีกตอนถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวออกจากร่างกายของอีกฝ่าย
ผิวสีน้ำนมตรงหน้าสะท้อนเข้าดวงตา อยากจะกัดและจูบให้ขึ้นรอยแดงไปทั่ว
แต่ขืนทำอย่างนั้นคงโดนพี่เชอร์รี่โวยไปสามวันเจ็ดวันแน่

อีกฝ่ายออสการ์เองก็เมาไม่รู้เรื่อง ฉวยโอกาสไม่ใช่สิ่งที่สุภาพบุรุษควรกระทำนี่น่า

แต่ว่า…

จับๆ ลูบๆ สักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ทัพพ์เม้มปากตอนวางศอกคร่อมตัวคนเมาไว้ด้วยสองแขน
กดจมูกลงที่ข้างแก้มแล้วสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอด
กลิ่นเฉพาะตัวของออสการ์ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็กระตุ้นเขาได้ดีเสมอ ได้ดมสักครั้งก็ติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น
ผิวขาวนุ่มนิ่มที่จับทีก็ติดมือไม่อยากปล่อย ทำได้แค่ลูบไล้ไปมาอย่างเผลอไผล

เสียงครางฮือในคอไม่ได้ทำให้อยากหยุดรบกวนการนอนหลับของคนที่กำลังหลับตาพริ้ม
แต่ยิ่งเหมือนแรงผลักให้ทำมากกว่าที่กำลังทำอยู่ อยากจับมากกว่านี้ อยากสัมผัสมากกว่านี้
อยากทำให้เสียงหวานๆ นั่นร้องประท้วงออกมาอย่างไม่รู้ตัวมากกว่านี้

เขาคิดว่าตัวเองคงเป็นโรคจิตแน่ๆ ก็ตอนที่มีอารมณ์กับคนไม่มีสติ แค่ออสการ์นอนเฉยๆ ก็อยากขย้ำจะตายแล้ว

“ทำเสน่ห์ใส่ผมหรือเปล่าเนี่ยออส” ทัพพ์พึมพำในคอ กดจูบเบาๆ ไปเรื่อยตั้งแต่คางจนถึงลำคอ ลากปลายนิ้วไปวนที่ช่วงเอว สัมผัสนวดคลึงไปมาอย่างเพลินมือ แตะประคองใบหน้าอีกฝ่ายไว้ด้วยมือเดียว ก่อนประทับจูบลงไปหนักๆ ไล่ต้อนลิ้นเล็กที่ขยับไปมาอย่างคนไม่รู้ตัว ผละออกมาวุ่นวายกับผิวขาวๆ ก่อนจะวนไปที่ปากใหม่ซ้ำๆ

มัวเมาจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ รู้ตัวอีกทีผิวสีอ่อนก็มีรอยจากการดูดดึงด้วยริมฝีปากแล้ว
ชายหนุ่มสบถเล็กน้อยตอนเห็นวงสีกุหลาบที่ไหปลาร้าของคนใต้ร่าง

มีหวังพรุ่งนี้ถูกดุแน่นอน

แต่ทำไงได้


ออสต้องโทษตัวเองนั่นแหละ ที่ดันเกิดมาน่ากินขนาดนี้…










to be continued...
แงงง คุณทัพพ์อย่ากินน้อง ;-;
Happy valentine's day นะคะ ขอให้มีช่วงเวลาที่ดีค่า ^^

ปล. เดี๋ยวตั้งแต่อาทิตย์หน้าจะย้ายเรื่องนี้ไปลงทุกวันจันทร์น้า









ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #75 เมื่อ14-02-2019 23:13:44 »

หลงเสนห์น้องออสอย่างแรง คุณคนเก่งน่ารังแกมาก  :mew1:

ออนไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #76 เมื่อ14-02-2019 23:34:25 »

เมาแล้วโดนลวนลามจะเข็ดไหมเนี่ย  :hao3:

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3379
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #77 เมื่อ15-02-2019 07:21:42 »

คุณทัพพ์ฉวยโอกาสสส กินน้องไม่ได้น้าา

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #78 เมื่อ15-02-2019 07:55:50 »

 :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #79 เมื่อ15-02-2019 09:33:07 »

เมาแล้วน่ารักเกินไปอ่ะออส

พี่ทัพพ์จะอดทนไม่ไหวแล้วววววว อิอิ

เอ็นดูคุณทัพพ์

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
« ตอบ #79 เมื่อ: 15-02-2019 09:33:07 »





ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #80 เมื่อ15-02-2019 14:31:56 »

โทษน้องได้ยังไงอ่ะคุณทัพพ์ นิสัยยยยย

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #81 เมื่อ15-02-2019 16:01:20 »

 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1069
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #82 เมื่อ15-02-2019 16:25:22 »

โดนแน่นายทัพพ์
ยังจะไปโทษน้องอีกนะ  :hao3:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #83 เมื่อ15-02-2019 21:33:00 »

 นายหื่นเองนะทัพพ์อย่ามาโทษน้องออส

ออฟไลน์ fullfeel

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 430
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #84 เมื่อ16-02-2019 01:52:40 »

น้องออสหนีป๊ายยย อันตรายมากๆๆ จะโดนกินมั้ยเนี่ย :hao7:

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #85 เมื่อ16-02-2019 06:07:05 »

หวงเก่งเหลือเกินนะพี่ทัพพ์

ออฟไลน์ Simon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #86 เมื่อ16-02-2019 23:24:43 »

ติดตามจร้าาาาาาาาา  :katai5:

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #87 เมื่อ18-02-2019 01:55:48 »

น้องออสน่ากินนนนน แงงง

ออฟไลน์ yummiie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #88 เมื่อ21-02-2019 00:28:55 »

ม่ายยยยอย่าทำน้อง อุ้มออสการ์หนีแล้วนะ :z6: :z6: :z6: :z6:

ออฟไลน์ fullfeel

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 430
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Five ☀ 14Feb19 ————
«ตอบ #89 เมื่อ24-02-2019 00:30:35 »

รอ :katai5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด