. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Thirteen ☀ 15April19 ————
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Thirteen ☀ 15April19 ————  (อ่าน 15044 ครั้ง)

ออฟไลน์ QueenPlai

  • twitter - @happymoonie08 gmail - JangPlailiiz@gmail.com
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter 1 ☀ 17Jan19 ————
«ตอบ #30 เมื่อ24-01-2019 10:47:39 »

เค้าก็รักของเค้าาาา

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1756/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #31 เมื่อ24-01-2019 21:41:41 »


 





Chapter ☂ Two



แรงโน้มถ่วงของโลกอาจไม่รุนแรงเท่าไหร่
หากเทียบกับแรงดึงดูดที่คุณมีต่อผม







ออสการ์จับปีกหมวกให้บังหน้าตัวเองดีๆ ระหว่างแตะคีย์การ์ดเข้าประตูของคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง
หลังจากถูกเรียกคุยวันนั้นก็ไม่ได้มาที่นี่เกือบอาทิตย์แล้ว ตอนแรกว่าจะเว้นระยะห่างในการมาให้มากขึ้นกว่าเดิมหน่อย
จากวันเว้นวัน หรืออาทิตย์ละสองสามครั้ง ก็เป็นอาทิตย์ละครั้ง ไม่ก็สองอาทิตย์ครั้ง
   
แต่ยังไม่ทันพ้นวันที่หกก็ใจอ่อนจนได้

‘ถ้าจะปล่อยให้ผมคิดถึงขนาดนี้ ก็บอกมาเลยเถอะว่าอยากให้ผมขาดใจตาย’

‘นี่มันฆ่ากันทางอ้อมชัดๆ’

‘ถ้าติดต่อผมไม่ได้ก็รู้ไว้เลยว่าหมดแรงไปแล้ว’

   
เพราะคำพูดที่เอ่ยเสียงอ่อนผ่านทางสายโทรศัพท์พวกนี้นี่แหละ...

   

เสียงปลดล็อกดังขึ้นเมื่อแตะคีย์การ์ดและสแกนนิ้วผ่าน ออสการ์เปิดประตูยังไม่ทันเดินเข้าไปทั้งตัวก็ต้องตกใจเมื่อถูกรวบเอวเข้าไปกอดจนเท้าแทบลอยหวือจากพื้น เจ้าตัวเบิกตากว้างก่อนจะตีที่ไหล่หนาเบาๆ
   
“คุณ ปิดประตูก่อน”
   
ทัพพ์กระชับกอดพลางเอื้อมมือไปผลักให้ประตูปิด ยกอีกคนขึ้นอุ้มกะทันหันจนฝ่ายถูกจู่โจมรีบใช้ขาเกี่ยวเอวแทบไม่ทัน

“คุณทัพพ์!”

“ชู่” ชายหนุ่มห่อปากส่งเสียง พาเดินไปทางห้องนั่งเล่นด้านซ้าย “อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวตกนะ”

“ชอบอุ้มผมอยู่เรื่อย คิดว่าตัวเองตัวใหญ่มากเหรอครับ”

ทัพพ์หัวเราะ เงยหน้ามองคนที่ระดับใบหน้าสูงกว่าเพราะโดนอุ้มด้วยความมันเขี้ยว “ก็ออสตัวเล็ก”

“มีแต่คุณที่บอกว่าผมตัวเล็ก” ปกติคนอื่นจะพูดว่าผอมกันมากกว่า สูงขนาดนี้จะเอาที่ไหนมาตัวเล็ก มีแต่คนตรงหน้านั่นแหละที่สูงเกินไป

“ดีแล้ว เป็นตัวเล็กของผมคนเดียวก็พอ”

“…” หยอดเก่ง คนเจ้าชู้...

“ทำหน้าแบบนี้กำลังว่าอะไรผมในใจอยู่หรือเปล่า” ทัพพ์เอ่ยปากพลางทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาปล่อยให้คนที่อุ้มมานั่งลงบนตัก กอดหลังอีกคนไว้แน่นไม่ให้ขยับลุกหนีไปไหน

“แค่คิดๆ”

“คิดอะไร”

“ว่าคุณน่ะเจ้าชู้แค่ไหน”

“หล่อเท่าไหร่ก็เจ้าชู้เท่านั้น”

ออสการ์หัวเราะ ก็เป็นเสียอย่างนี้ เล่นไปหมดเลย “เข้าใจพูดนะครับ”

“อะไร ผมไม่เห็นเข้าใจ”

คนเด็กกว่ายิ้มบาง พรูลมออกทางจมูกยาว

ก็ถ้าบอกว่าเจ้าชู้มาก ก็เท่ากับชมว่าหล่อมาก แต่ถ้าบอกว่าไม่เจ้าชู้เลย ก็เข้าทางอีกฝ่ายพอดี ร้ายนักล่ะ

“ไม่เถียงคุณแล้ว” คนเด็กกว่าเอ่ยปาก ยอมแพ้ดีกว่าเดี๋ยวเหนื่อยฟรี “กินอะไรหรือยังครับ”

“กินแล้วครับ พี่รี่สั่งให้ ออสกินหรือยัง เก็บสปาเก็ตตี้ไว้ให้นะ”

“ยังเลยครับ ไม่ค่อยหิว”

“กินไหม อุ่นให้”

“ไว้ก่อนดีกว่าครับ เหนื่อย” เวลาทำงานเยอะๆ ทีไรไม่ค่อยอยากอาหารทุกที

“เดี๋ยวผอมไปกว่านี้ผมเศร้าแย่ เนื้อนุ่มๆ หายหมด” พูดพลางจับเอวอีกคน “แค่นี้ก็ไม่มีแล้ว”

“ถ้าไม่มีแล้วไม่ชอบหรือเปล่าครับ”

“คำถามนี้ต้องการคำตอบด้วยเหรอ” ทัพพ์อมยิ้ม “ออสไม่ได้รู้อยู่แล้วเหรอ”

“ผมจะรู้ได้ไง ผมไม่ใช่คุณสักหน่อย”

“แสดงออกขนาดนี้แล้ว”

“…”

“แน่ะ เขิน”

หยอดเก่ง จีบเก่ง “อยู่ๆ ห้องก็ร้อนเนอะ”

ทัพพ์อมยิ้ม รู้จักเปลี่ยนเรื่อง “ร้อนเหรอ” แต่ระวังตัวน้อยไปหน่อย “ถอดเสื้อไหม”

“คุณทัพพ์!”

คนถูกเรียกชื่อทำหน้าไม่รู้เรื่อง ยิ้มกว้างก่อนจะขยับเข้าไปกดริมฝีปากลงที่ไหปลาร้าอีกฝ่าย จูบซับเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว

“ฮื่อ อย่าทำให้เป็นรอยนะครับ”

“ไม่ทำหรอก ถึงจะอยากก็เหอะ”

“เดี๋ยวก่อนนะครับ” ออสการ์หัวเราะ “ได้ไง”

“ก็ผิวขาวๆ แบบนี้มันน่าทำให้ช้ำ” ทัพพ์พูดพลางลากปลายนิ้วไปตามกระดูกช่วงไหล่ “ทำให้คนรู้กันเลยว่าออสเป็นของใคร ไม่ต้องหลบๆ อยู่”

“…ไม่พอใจสินะครับ”

“ออสพอใจเหรอ”

“ไม่ตอบดีกว่า” เดี๋ยวยิ่งตอบก็กลายเป็นได้ใจใหญ่เลยทีนี้ ยิ่งดื้ออยู่

ทัพพ์ถอนหายใจยาว “ขอเป็นแฟนตอนนี้เลยได้ไหมเนี่ย”

“ไม่ได้ครับ”

“ไม่เห็นใจผมเลย”

“คุยๆ กันไปก่อนไง” ออสการ์ยิ้มบาง วางสองมือลงที่ข้างแก้มเจ้าของหน้าขาที่นั่งทับอยู่

“คุยแบบไหน”

“ก็แบบที่ผ่านมา”

“คุยกับผมคนเดียวด้วย บอกเลยว่าแค่คุยผมก็หวงมาก” ทัพพ์ย่นจมูก ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ จับมืออีกคนมาจูบเบาๆ “จองไว้ก่อนเลยนะ”

“ครับ” คนตัวเล็กยิ้มหวาน “คุณคนคุย”

พอได้ยินสรรพนามใหม่ทัพพ์ก็หลุดหัวเราะ “เรียกผมว่าอะไรนะ”

“คุณคนคุยไงครับ ไม่ชอบเหรอ”

มันเขี้ยวจริงๆ เลย “แพ้แล้วครับคุณคนเก่ง”

ทำอะไรก็แพ้ไปหมด ไม่ต้องทำหน้าอ้อน ไม่ต้องช้อนตามอง


ยอมตั้งแต่ได้ยินเสียงแล้ว...










ชายหนุ่มที่เพิ่งเป่าผมจนแห้งสนิทหันไปมองทางห้องน้ำเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู
ก่อนจะเห็นออสการ์ในชุดนอน พาดผ้าขนหนูผืนเล็กไว้ที่คอ
ผมเปียกอย่างคนเพิ่งสระผมเสร็จ ปากและแก้มขึ้นสีแดงและวาวไปด้วยหยดน้ำ

ออสการ์หลังอาบน้ำใหม่ๆ น่ามองจนละสายตาไม่ได้เสมอ

ทัพพ์กัดริมฝีปากล่างของตัวเองตอนเหลือบตามองผิวขาวๆ ที่โผล่พ้นจากคอเสื้อ
วันนี้ใส่เสื้อนอนตัวใหญ่ของเขา ไม่รู้สึกหรือไงว่าตัวเองน่าขย้ำแค่ไหน
แล้วยังขาเรียวยาวนั่นอีก ใส่สั้นแบบนั้นถ้าหน้ามืดขึ้นมาก็โทษตัวเองไปเลยนะ

แค่คิดภาพตอนสอดมือเข้าไปทางชายเสื้อ เลิกขึ้นสูงแล้วจรดริมฝีปากลงบนผิวนุ่มนิ่มตรงหน้าท้อง
ก่อนจะกัดให้เป็นรอย ดูดให้ช้ำ แทรกตัวเข้าไปตรงกลางจับขาสองข้างของอีกฝ่ายแยกออก
แล้วช้อนขึ้นเกี่ยวเอวตัวเอง ก็ทำเอาร้อนไปทั้งตัว และปวดหนึบบริเวณช่วงล่างแล้ว

คือมันก็นานแล้วนะ...ที่ไม่ได้กอดใครสักคนแบบแรงๆ

“คุณทัพพ์ครับ”
   
หลุดออกจากความคิดเมื่อถูกเรียก ลมหายใจเกือบสะดุดเพราะตื่นจากภวังค์
ใจเต้นตึกตอนอีกคนขยับมาใกล้แล้วเอียงคอมองอย่างสงสัย
   
ไก่อ่อนขนาดนี้เมื่อไหร่วะไอ้ทัพพ์...   
   
“เหม่ออะไรอยู่ครับ ดึกแล้วนะ”

“มานั่งตักมา เดี๋ยวเช็ดผมให้”
   
“ไม่เป็นไรครับ คุณนอนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ออสการ์เอ่ยปาก เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายงานหนักแค่ไหน ทุกวันนี้ก็นอนน้อยมากแล้ว ถ้ามีเวลาพักผ่อนเขาก็อยากให้ได้หลับเยอะๆ เดี๋ยวจะป่วยไปเสียก่อน “ผมเช็ดแป๊บเดียว”
   
“ไม่เอา มานั่งนี่” ทัพพ์ยืนยันคำพูดตัวเองด้วยการตบหน้าตักเบาๆ ออสการ์ไม่ชอบใช้ไดร์เป่าผม กว่าจะแห้งก็ต้องขยี้อยู่นาน แล้วเจ้าตัวก็เช็ดบ้างไม่เช็ดบ้างกว่าจะได้นอน “ผมตั้งใจเช็ดแป๊บเดียวเสร็จ”
   
พอเห็นว่าเถียงไปก็ไม่ชนะ คนขี้ตามใจอย่างออสการ์ก็เดินไปทรุดตัวนั่งลงที่ตัก
เอนหลังพิงอกกว้างเมื่อถูกกอดเอวรั้งเข้าหา เขาพยายามทำเป็นไม่สนใจมือใหญ่ที่ลูบอยู่ตรงท้อง
กับริมฝีปากเย็นๆ ที่กดลงตรงซอกคอ อีกฝ่ายน่ะมือซน แถมยังมือไวด้วย
ไม่แปลกเลยที่คนจะมองว่าเจ้าชู้ ทั้งเล่นหูเล่นตาเก่ง แล้วยังปากหวานอีก
   
แต่ตอนนี้เยอะไปแล้วๆ

“คุณทัพพ์ เอามือออกจากเสื้อผมเลย”

“อะไรอะ แค่ลูบๆ เอง”

“ไม่ต้องสอดเข้าไปข้างในก็ได้ครับ”

“ผมหนาว อยากซุกมือ”

“ไปเพิ่มอุณหภูมิแอร์ หรือไม่ก็ไปนอนห่มผ้าเลยครับ”

“ไม่เอา เช็ดผมให้ออสเนี่ย”

“เช็ดผมยังไงให้มือเข้าไปในเสื้อ”

“มือผมใหญ่ ใช้ข้างเดียวก็จับรอบ” ทัพพ์หัวเราะ เว้นระยะนิดก่อนพูดต่อ “เช็ดผมออสแห้งได้สบาย”

คนตัวเล็กเม้มปากแน่น พูดอะไรสองแง่สองง่ามเรื่อย “คุณทัพพ์...” เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเบาตอนปลายนิ้วปัดผ่านแถวหน้าอก งอตัวหนีแทบจะทันที “อย่าแกล้งสิครับ”

ทัพพ์สูดลมหายใจเข้าลึก ท่องคำว่าอดทนเป็นร้อยๆ ครั้ง ใจเย็นไว้ เย็นกว่านี้ คนนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา

น้องยังเด็ก น้องยังไม่เคย

ละมือออกมาอย่างแสนเสียดาย กดจูบเบาๆ ที่ท้ายทอย “ไปนอนกัน” ส่งยิ้มให้เมื่ออีกฝ่ายหันมาสบตา “คุณคนเก่ง”


.

.

.



ออสการ์ปิดฝากระปุกครีมแล้วหันไปมองคนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงแล้วเรียบร้อย
เพราะเขาใช้เวลาอยู่หน้ากระจกนานไปหน่อย ปกติเขาไม่ใช่คนขยันทาครีมเท่าไหร่
เรียกได้ว่าเมื่อก่อนรู้จักอยู่อย่างเดียวคือกันแดด ทาๆ ถูๆ ก่อนออกจากบ้านแป๊บเดียวก็เสร็จ
แต่พอทำงานวงการพี่จิ๊บก็พาไปขนซื้อทั้งครีมทั้งเซรั่ม สอนทาเป็นชั่วโมง
ทำเอาเสียเวลาก่อนนอนไปอีกวันละหลายสิบนาที
   
คิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วก็เหลือบตามองเจ้าของห้องอีกครั้ง
จริงๆ หลังจากวันที่ถูกเรียกเข้าไปคุยวันนั้น พี่เชอร์รี่ผู้จัดการส่วนตัวของคุณเขาก็ทักไลน์มา
เผาเรื่องของอีกฝ่ายอยู่นาน แล้วยังฝากให้คอยเตือนนั่นเตือนนี่ด้วย
ไม่ได้เห็นใจกันเลย ปกติเจ้าตัวเคยฟังเขาที่ไหน

“คุณทัพพ์”

“หือ” คนตัวโตครางเสียงตอบ หน้ายังซุกอยู่กับหมอน

“ทาครีมหน้าแล้วเหรอครับ”

“ขี้เกียจ”

เนี่ยไง นิสัยแบบนี้แหละ “พี่รี่บอกว่าให้ผมเตือนคุณเรื่องบำรุงผิว เดี๋ยวช่วงต้นเดือนจะถ่ายโฆษณาโฟมล้างหน้า”

“ไม่ต้องหรอก”

“แค่ทาๆ เอง”

“วุ่นวาย ผมขี้เกียจ มันเหนอะๆ หน้า”

ออสการ์เม้มปาก จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ชอบหรอก แต่ถ้ามันทำให้คนอื่นทำงานง่ายขึ้น และถ้ามันดีกับตัวเองก็ควรทำไม่ใช่เหรอ การดูแลตัวเองมันก็เป็นหน้าที่นี่น่า “ลุกมาเถอะครับ”

“ง่วงแล้วครับ”

“เดี๋ยวผมทาให้”

ฟังจนจบประโยคคนตัวใหญ่กว่าก็ลุกพรวด ขยับมานั่งที่ปลายเตียงทันที “เห็นแก่ออสหรอกนะ”

คนฟังอมยิ้ม หยิบกระปุกครีมกับขวดเซรั่มบนโต๊ะมาถือ
ดูจากน้ำหนักแล้วนี่แทบไม่ได้แตะเลยแน่ๆ พี่เชอร์รี่ต้องหลั่งน้ำตา
เปิดฝาแล้วใช้ปลายนิ้วควักเนื้อครีมออกมาพอประมาณ
แตะลงที่ใบหน้าอีกฝ่ายเป็นจุดๆ ก่อนจะลูบและนวดเบาๆ ให้ซึมไปกับผิว

ออสการ์อมยิ้มเล็กน้อยตอนมองหน้าดาราหนุ่มชื่อดัง
เห็นผ่านทางจอมานาน ไม่คิดว่าวันนึงจะได้อยู่ใกล้ขนาดนี้
อีกฝ่ายอายุมากกว่าห้าหกปี ตอนแรกก็ดูเป็นคนนิ่งๆ ไว้ตัว เจ้าชู้และร้ายลึก
ยิ่งครั้งแรกที่เห็นในงานบริษัทแทบจะขาทรุดเลยนาทีที่สบตากัน
บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายเหมือนจะสะกดและตักตวงได้ทุกอย่างที่ปรารถนา
แต่พอได้รู้จักตัวตนจริงๆ กลับอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างคาดไม่ถึงเลย

แล้วทั้งที่ดูเหมือนไม่ค่อยดูแลตัวเอง แต่ทำไมผิวถึงได้สวยและละเอียดขนาดนี้ก็ไม่รู้
จะบอกว่าเป็นกรรมพันธุ์ก็ดูจะน่าอิจฉาเสียเหลือเกิน
หล่อตั้งแต่เกิดโดยไม่ต้องพึ่งมือหมอ พ่อแม่ให้มาล้วนๆ เลย
   
รูขุมขนเล็กจนมองไม่เห็น
   
คิ้วเข้ม
   
ตาคม
   
จมูกโด่ง
   
ปากก็น่าจูบ...

“ออส”

เสียงทุ้มเรียกให้ความสนใจละออกจากผิวเนียน “ครับ”

“ถ้ายังมองผมแบบนี้อยู่จะโดนกินแล้วนะ”

ออสการ์ชะงัก เผลอถอยเท้าออกก้าวนึง “ก็...ก็ทาครีมให้ ต้องมองหน้าสิ ไม่งั้นให้ผมมองอะไร”

“ไม่รู้เหรอเวลาถูกตาสวยๆ นั่นมองไปตามส่วนต่างๆ บนหน้าตัวเองมันรู้สึกยังไง” ทัพพ์เอ่ยเสียงเข้ม เอื้อมมือไปรั้งแขนอีกคนให้ขยับมาใกล้

“ผมเสร็จแล้วๆ”

“เหรอ แต่ผมยังไม่เสร็จเลย”

“ไม่เสร็จอะไร…”

“ขยับมาใกล้พี่นี่”

“บอกว่าไม่ให้แทนตัวเองว่าพี่ไงครับ”

“ไม่เห็นเป็นไร”

“เดี๋ยวมันติดปาก” ออสการ์ขมวดคิ้ว “เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะ”

“อ้าวเหรอ”

“คุณทัพพ์...” ยังจะเล่นอีก ไม่คิดเลยว่าถ้าติดไปแทนตัวเองแบบนั้นข้างนอกให้คนอื่นได้ยินจะเป็นยังไง ดาราดังอย่างทัพพ์ กับนักแสดงหน้าใหม่อย่างเขาไม่ควรจะสนิทกันได้เลย ถึงจะอยู่ค่ายเดียวกันแต่งานคู่ก็ยังไม่มี มันแปลก...ยิ่งกับคนเจ้าชู้แบบนี้ด้วย

“ออส”

“ครับ”

ทัพพ์สบตาอีกฝ่าย มองลึกเข้าไป “ขอจูบได้ไหม” นี่เป็นครั้งแรกเลยหรือเปล่าที่เขาต้องขอก่อนเวลาจะจูบใครสักคนเนี่ย

“แต่ว่า...” ออสการ์กลืนน้ำลายลงคอ ใจเต้นตึกเมื่อคิดภาพจูบแรกของตัวเองกับคนตรงหน้า

จริงๆ ที่ผ่านมาก็มีหลายครั้งที่มีโอกาสดีๆ และบรรยากาศก็เป็นใจ
แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยทำอะไรมากไปกว่าจับๆ ลูบๆ เลย มากสุดก็แค่หอมคอหอมไหล่

แต่ว่า...

“ออส...” เสียงทุ้มที่กระซิบเรียกชื่อเหมือนร่ายคำสะกด หลอกล่อจนเผลอก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหา ทิ้งตัวนั่งลงที่หน้าขาเหมือนอย่างปกติ วางมือลงบนไหล่กว้าง ก่อนจะกลั้นหายใจและหลับตาลงตอนใบหน้าคมนั้นยื่นมาใกล้ เกือบเม้มปากแล้วหากไม่ถูกประกบจูบลงมาเสียก่อน

ออสการ์ห่อไหล่เล็กน้อยยามถูกบดริมฝีปากลงมาเบาๆ ที่อวัยวะเดียวกัน
ความอุ่นนุ่มที่แตะและผละออกซ้ำๆ ทำให้ใจวูบวาบเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านบริเวณหน้าอก
อึดอัดไปทั้งลำคอยามที่มือใหญ่ลูบประคองตรงแผ่นหลัง
เขากำเสื้ออีกคนแน่นเมื่อความร้อนชื้นแทรกเข้ามาในปาก

รู้สึกราวกับจะขาดใจตายเมื่อถูกเลียที่ปลายลิ้นเบาๆ
   
คนตัวใหญ่โถมแรงเข้ามาหนักขึ้นเมื่อเรียวลิ้นเกาะเกี่ยวกันมั่วไปหมดในโพรงปาก
ออสการ์แทบจะหายใจไม่ออกเมื่อไล่ตามจังหวะของอีกฝ่ายไม่ทัน เหมือนจะถูกกินเข้าไปทั้งตัว
เขาครางเบาในลำคอตอนที่โดนเลียใต้ลิ้น เสียววูบถึงปลายเท้า
คล้ายถูกโยนขึ้นสู่ที่สูงและดิ่งลงมาเบื้องล่าง
   
ทั้งอึดอัดและแน่นหน้าอก ใบหน้าร้อนฉ่า เหมือนน้ำตาจะไหล
   
สะดุ้งเฮือกตอนทัพพ์ล้วงมือเข้ามาจากชายเสื้อ ลูบตามร่องกลางหลังขึ้นมาช้าๆ

“อือ...คุณ...” คนที่เริ่มตัวอ่อนจากการถูกรุกไล่เรียกอีกฝ่ายเสียงแผ่ว แต่ยังไม่ทันจบประโยคดีก็ถูกจูบปิดปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำลายไหลจากข้างมุมปากจนถึงคาง ไม่อยากคิดเลยว่าตอนนี้ตัวเองจะทำหน้าน่าอายขนาดไหน

แค่จูบยังทำให้หมดแรงได้ขนาดนี้...

“คุณทัพพ์...อึก...” ออสการ์เบียงหน้าหนีจนริมฝีปากผละออกจากกัน เขาหอบหายใจซบหน้าลงกับบ่าอีกคน “เหนื่อยแล้วครับ”

ทัพพ์ถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย จูบเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอกแบบนี้
กอดคนที่โดนแย่งอากาศจนหมดแรงไว้แล้วกดจมูกลงที่ผมเจ้าตัวเบาๆ ทำไมถึงได้หวานขนาดนี้นะ

อยากซะแล้วสิ

คนโตกว่าเม้มปากแน่นแล้วแตะศอกอีกคนค่อยๆ ดันให้ลุกจากตัก ก่อนที่อะไรๆ มันจะทิ่มจนไก่ตื่น

“นอนกันนะ” ทัพพ์เอ่ยปากเสียงอ่อน จูบเบาๆ ที่หลังมือคนตัวเล็กกว่า

นั่นแหละ ใจเย็นไว้ทัพพ์ เย็นกว่านี้เยอะๆ


น้องยังเด็ก น้องยังไม่เคย...

















ทัพพ์จำไม่ค่อยได้แล้วว่าสมัยเรียนมันหนักแค่ไหน เพราะก็จบมาสามสี่ปีแล้ว
เหมือนจะรื้อฟื้นความจำอีกทีก็ตอนเห็นคนผิวขาวนั่งทำงานจนลืมกินลืมนอนอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นของเขาเนี่ยแหละ
   
ไม่ได้เจอกันมาสามวันแล้ว พอมาหาทีก็ขนเอางานมาทำด้วย
เห็นหน้าทักได้คำเดียวยังไม่ทันได้กอดให้หายคิดถึง เจ้าตัวก็ดิ่งไปนั่งจุ้มปุ๊ก
วางงานไว้บนโต๊ะกระจายมาข้างตัวแล้วตั้งหน้าตั้งตาทำไม่พูดไม่จา
ก็รู้หรอกว่างานเร่ง เพราะออสการ์บอกไว้ตั้งแต่คุยโทรศัพท์แล้วว่าช่วงนี้ใกล้ส่ง มาหาก็อาจจะไม่มีเวลาให้
ไอ้เขาก็คิดว่าเห็นหน้าสักหน่อยก็ยังดี แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้
   
ยิ่งพอเห็นสีหน้าตั้งใจแบบนั้นแล้วก็ไม่กล้าเรียก ไม่กล้าชวนคุย

บรรยากาศรอบตัวมาคุมาก เหมือนมีออร่ากระจายตัดสัญญาณสื่อสารเลย

คนตัวสูงเลียริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะเดินวนไปวนมาอยู่ข้างหลังโซฟา
ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งอยากคุย อยากกอด ได้แต่มองแบบนี้มันทรมานนะไม่รู้หรือไง

“…ออส” สุดท้ายก็ออกปากเรียกจนได้ ใครจะรู้ว่าคนอย่างทัพพ์จะเรียกชื่อเด็กผู้ชายตัวเล็กเสียงอ่อยแบบนี้
นี่ก็สมาธิดีเหลือเกิน

พออีกคนไม่ไดยินเสียงตัวเองเลยก็ไหล่ตก ตัดสินใจขยับเข้าไปนั่งลงข้างๆ แล้วโอบเอวบางเข้าหาตัว

ออสการ์กะพริบตาปริบ หันมามองหน้า “ไม่อาบน้ำเหรอครับ” ยังอยู่ในชุดทำงานอยู่เลย หน้าก็ยังไม่ล้าง “ผมนึกว่าคุณไปอาบน้ำแล้วนะเนี่ย”

ยืนมองอยู่ตั้งแต่แรกนั่นแหละ “ไม่ทักผมเลย”

“เมื่อกี้ผมทักแล้วนะ”

“ยังไม่ได้กอดเลย”

ออสการ์ยิ้ม “ผมงานเยอะนะ ลืมเหรอครับ”

“ห้านาที”

“ไม่ได้นอนมาสองวันแล้วครับ” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงแผ่ว สีหน้าอิดโรยยืนยันคำพูดได้ดี “จะส่งแล้วจริงๆ นะ”

ทัพพ์ขมวดคิ้วแน่น ใต้ตาคล้ำขนาดนี้ “ไหวไหมเนี่ย”

“ไหวครับ” ออสการ์ยิ้ม ยกสองนิ้วแถมอีกอย่าง “เดี๋ยวมะรืนส่งงานค่อยหลับยาวเลย”

จะอดนอนอีกไหวได้ยังไง เดี๋ยวก็ชัทดาวน์ น็อคพอดี “หลับสักชั่วโมงดีไหมคุณคนเก่ง เดี๋ยวผมปลุก”

“ยังไหวอยู่ครับ เดี๋ยวสักเที่ยงคืนค่อยนอน”

“หน้าออสไม่ไหว”

“เปลือกพังครับ แต่ข้างในสู้ตาย” ออสการ์ลูบหลังมือใหญ่ที่วางอยู่บนตักตัวเองเบาๆ “คุณไปอาบน้ำก่อนนะครับ พรุ่งนี้ทำงานเช้าไม่ใช่เหรอ”

“อื้ม แล้วออสล่ะ”

“เดี๋ยวง่วงค่อยไปอาบครับ ยื้อเวลาได้อีกสักชั่วโมงหลังอาบเสร็จ”

“เลิกเรียนไหมออส ผมเลี้ยงเอง”

“ได้ไงล่ะครับ” เด็กปีสามหัวเราะ “พูดเล่นอีกแล้ว”

“ไม่ได้พูดเล่น”

ออสการ์ยิ้มบาง ตบไหล่อีกคนสองสามครั้งเพื่อบอกให้ลุก “ไปอาบน้ำเถอะครับ”

ทัพพ์พยักหน้ารับ เขาไม่อยากกวนอีกฝ่ายไปมากกว่านี้ รู้ว่าตั้งใจมากและงานคงเร่งจริงๆ ยกมือจับแก้มอีกคนลูบเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปกดจมูกลงที่ขมับ จูบที่เปลือกตาทั้งสองข้าง แล้วลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวมาครับ”

คนตัวเล็กยิ้มตอบก่อนจะหลุบตากลับมามองงานตัวเอง ทำยังไงก็ไม่ชินสักทีเลยน้า


เขินเขาตลอดเลยออสการ์...








นักศึกษาปีสามละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อปยกมือบีบนวดบริเวณหว่างคิ้วของตัวเองไปมาด้วยความปวดล้า ก่อนจะก้มมองคนที่นอนหนุนตักตัวเอง เหลือบตาดูเวลาก็พบว่าใกล้จะตีสามเข้าไปแล้ว ตั้งแต่อาบน้ำเสร็จเขาก็กลับมานั่งหลังตรงลุยงานยาวๆ นานจนคนที่ไม่ยอมเข้านอนคนเดียวยืนกรานจะรอจนกว่าเขาเลิกทำหลับปุ๋ยไปแล้วแบบนี้

ไม่รู้จะมานอนขดอยู่บนโซฟาแบบนี้ให้ลำบากทำไม ไปหลับบนเตียงดีๆ สบายกว่าตั้งเยอะ

ลูบแก้มคนโตกว่าเบาๆ ชาหนึบไปทั้งขาเพราะโดนทับมาเป็นชั่วโมง อยากจะปลุกให้ลุกเข้าไปนอนในห้องดีๆ แต่ก็ไม่อยากกวน นี่ก็ตีสามแล้ว เจ้าตัวบอกต้องตื่นตีห้าไปทำงานด้วย

ค่อยๆ เอื้อมมือไปพับหน้าจอแล็ปท็อปลง หยิบกระดาษและเอกสารงานที่อยู่ข้างตัวไปวางซ้อนกันบนโต๊ะ
ขยับคอและไหล่เล็กน้อยคลายเมื่อยก่อนจะคว้าเอาหมอนใกล้ๆ มารองระหว่างคอกับพนักโซฟา

“ฝันดีนะครับคุณทัพพ์”

เอ่ยเสียงแผ่วกับคนที่น่าจะฝันดีอยู่ ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ในท่านั่งแบบนั้น
   
   
ทัพพ์รับขวดน้ำดื่มจากสตาฟหลังช่างกล้องสั่งเปลี่ยนฉาก
เปิดฝายกขึ้นดื่มก่อนจะเดินไปหาผู้จัดการสาวที่นั่งรออยู่ด้านซ้าย
   
“เดี๋ยวหมดงานนี้แล้วมีไปถ่ายรายการของวันอาทิตย์ต่อนะคะ”

คนตัวโตพยักหน้ารับ ตอนนี้เขามีเรื่องอื่นอยากรู้มากกว่า “พี่รี่โทรหาออสยัง”

“โทรแล้วค่ะ น้องเพิ่งส่งงานเสร็จ”

“แล้วคุณจิ๊บไปรับหรือยังครับ”

“พี่จิ๊บกำลังไปค่ะ”

“ออสอดนอนติดกันเป็นอาทิตย์แล้ว เมื่อคืนก็ไม่ได้หลับเลย” เขาหลับไปจนตื่นมาก็ยังเห็นอีกฝ่ายนั่งทำงานอยู่ แถมยังเปลี่ยนชุดนักศึกษาไว้พร้อม พอนาฬิกาดังก็รวบทุกอย่างใส่กระเป๋าหนีบแล็ปท็อปไว้ด้วยแขน หันมาบอกลาเขาแล้วรีบเร่งออกจากห้องไป “ไม่รู้ได้กินข้าวบ้างหรือยัง” เขากลัวน้องเป็นลม

“พี่กำชับไปแล้วค่า” เชอร์รี่รีบพูดก่อนที่คนในความดูแลของเธอจะกังวลไปมากกว่านี้ “พี่จิ๊บบอกว่าวันนี้น้องไม่มีงาน มีแค่เรียนบุคลิกภาพ ชั่วโมงเดียวก็กลับไปนอนได้ค่ะ”

“แล้วได้บอกให้ซื้อข้าวหรือเปล่า เวลาออสเหนื่อยต้องกินของอ่อนๆ นะ เดี๋ยวไม่ย่อย”

“ละเอียดขนาดนั้นก็แย่สิคะคุณทัพพ์” แค่พยายามหาเหตุผลที่จะโทรไปบอกนั่นบอกนี่เรื่องออสการ์กับผู้จัดการส่วนตัวของอีกฝ่ายโดยไม่รู้สึกแปลกก็ลำบากมากแล้ว สนิทมาก่อนหรือก็ไม่ อยู่ๆ มารู้ว่าน้องอดนอนอดข้าวได้ก็ประหลาดเหลือเกิน “นี่พี่ก็กลัว
พี่จิ๊บจะคิดว่าตัวเองดูแลน้องออสการ์ไม่ดีจนพี่ต้องมาแนะนำแทนแล้วนะคะ”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ผมเป็นห่วง”

“เกินหน้าที่ค่ะคุณทัพพ์”

“เนี่ยแหละหน้าที่ ผมคุยกันอยู่”

“ช่วยกรุณาเก็บเป็นความลับอย่างที่สุดด้วยนะคะ” ผู้จัดการสาวยิ้มหวาน หยิบผ้าร้อนที่สตาฟเพิ่งเอามาวางส่งให้อีกฝ่าย “เช็ดหน้าเช็ดมือนะคะ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อแล้วไปต่อกันค่ะ”

“ครับ” ทัพพ์รับผ้าร้อนมาถือไว้ เอ่ยปากตอบรับกลับไปอย่างไม่อยากต่อความยาว เดินตรงไปยังห้องแต่งตัวที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ พออยู่คนเดียวในห้องก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่เก็บไว้ในกระเป๋าเป้บนโต๊ะขึ้นมากดเบอร์แรกที่ตั้งเป็นรายการโปรดไว้ทันที รอสายไม่นานก็ได้ยินเสียงนุ่มหูดังขึ้น

[ครับ]

“อยู่ไหนครับคุณคนเก่ง”

ทัพพ์ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากปลายสาย ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะพูดเสียงเบาเหมือนกลัวใครได้ยินตอบกลับมา [นั่งอยู่บนรถ
ครับคุณคนคุย]

“ส่งงานเป็นยังไงบ้างครับ”

[โดนท้วงนิดหน่อย แต่ยังไหวครับ รอดกลับมาครบสามสิบสอง]

“ปลอดภัยเก็บใจกลับมาทั้งดวงเนอะ”

[ใช่สิ] ออสการ์หัวเราะ [อยู่ดีครับผม]

“โธ่ ตอบแบบนี้ไม่ได้นะ”

[หือ ทำไมอะครับ]

“ออสต้องตอบว่าไม่รู้หรอกครับ หัวใจไม่ได้อยู่กับตัวเองแล้ว”

[ขี้มั่วอีกแล้ว] ออสการ์ตอบกลับเสียงขำ [แล้วบอกว่าห้ามเรียกชื่อข้างนอกไงครับ]

“อยู่ในห้องแต่งตัว ไม่เป็นไร”

[ไม่เอา ปลอดภัยไว้ก่อน]

“โอเคครับๆ คุณคนเก่ง” ทัพพ์ยิ้มบาง เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วทรุดตัวนั่ง เอนหลังอย่างเหนื่อยล้า “กินข้าวหรือยังครับ”

[เรียบร้อยแล้วครับ เต็มท้องเลย คุณล่ะ]

“ยังเลย เพิ่งถ่ายรูปเสร็จ”

[หาอะไรกินด้วยนะครับ เดี๋ยวมีงานต่อไม่ใช่เหรอ]

คนดังหัวเราะ รู้สึกดีจังที่จำตารางงานเขาได้ “เดี๋ยวพี่รี่เตรียมให้กินบนรถ รายการที่ต้องไปถ่ายนั่งรถนาน”

[ไปต่างจังหวัดใช่ไหมครับ ถ้าผมจำไม่ผิด]

“อื้ม แต่ไม่ได้ค้าง น่าจะกลับดึกๆ”

[ดูแลตัวเอง ทำอะไรระมัดระวังด้วยนะครับ]

“ออ...คุณคนเก่งด้วยนะ” แทบจะกลับลำไม่ทัน หลุดเรียกชื่อไปครึ่งคำแล้ว

[ครับผม งั้นวางก่อนนะครับจะถึงแล้ว]

“คุณคนเก่ง”

[ครับ?]

ทัพพ์อมยิ้ม คิดถึงใบหน้าน่ารักตอนเอียงคอขานรับแล้วมันเขี้ยวจนอยากฟัด “I couldn't miss you more.” ก็เลยอยากจะแหย่คุณคนเก่งเขาอีกสักที

[…]

“You know that, right?”

[…of cause]

“Sure?”

[It’s obvious.]

ทัพพ์หัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ “ออส”

[ครับ?]

“ตรงๆ นะ”

[อีกแล้วนะครับ] เสียงกลั้วหัวเราะตอบกลับมา [แต่ก็...ตรงๆ เหมือนกันครับ]

คนขี้เล่นยิ้มกว้างจนเมื่อยแก้ม ฟังเสียงเขินๆ ของออสการ์อีกไม่นานก็ยอมให้เจ้าตัวกดวางสายไป วางมือถือลงบนโต๊ะก่อนจะบิดตัวไปมาคลายเมื่อย


ได้คุยแค่นี้ก็มีพลังทำงานต่อทั้งคืนแล้ว










to be continued...
มาแล้วววว ตอนนี้ช้าเลย มัวแต่ตามรูปกับคลิปคอนอยู่
นอนดูไปหวีดไปเซฟไป น้ำตาไหลพราก ปวดหัวตุบเลยแงงง

สถานการณ์ในนิยายกับคนเขียนตอนนี้คอนทราสต์มากๆ
เขาหวานกันจนมดขึ้น ส่วนคนอัพคือร้องไห้ตาบวมฉึ่ง;-;;;


ปล. พูดคุยในทวิตฝากติด #คุณคนคุย ด้วยนะคับบ






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-01-2019 23:54:39 โดย afterday »

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +621/-7
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #32 เมื่อ24-01-2019 22:02:22 »

จะเป็นความลับได้นานแค่ไหน คนมีความรักมักเก็บอาการไม่มิด

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #33 เมื่อ24-01-2019 23:37:55 »

หวานซะจนอยากกินเค็ม  :ling1:

ออฟไลน์ แพรวฐา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #34 เมื่อ25-01-2019 00:08:17 »

ขำคุณคนคุยอะ ‘น้องยังเด็ก น้องยังไม่เคย’55555555 โอ้ยอดกลั้นเก่งง
คุณคนเก่งก็น่ารักซะเหลือเกิ๊นน :-[

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #35 เมื่อ25-01-2019 02:09:39 »

รักใครชอบใครให้บอกตรงๆ ประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารัก น่ารักมากเลย

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #36 เมื่อ25-01-2019 03:45:52 »

ติดตามเรื่องใหม่ด้วยคนค่ะ อิอิ
ทัพพ์นางน่ารักนะ 555555
ออสหนูน่ารักน่าเอ็นดูมากเลยลูก ///
ชอบมุกตรงๆ 555

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #37 เมื่อ25-01-2019 06:50:59 »

น่ารักทั้งสองคนเลย ทั้งคนคุยทั้งคนเก่ง  :m3: :m3:

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #38 เมื่อ25-01-2019 06:51:58 »

แพ้ทางกันหนักมากค่ะ น่าเอ็นดู

ออสการ์น่ารักมาก เจอเสียงอ้อนเข้าไป
หนักแค่ไหนก็ต้องยอมมาเจอ

ทัพพ์กลายเป็นลูกแมวไปทันทีเลยจ้า
อ้อนน้องเข้าไปอีก งอแงมาก
แต่ลูกแมว กลายเป็นพ่อเสือทันที ตอนได้ตอดนะ 55555

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #39 เมื่อ25-01-2019 15:32:58 »

มีแต่ความเขินอ่ะ เขาคุยกันน่ารักมากๆๆๆๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
« ตอบ #39 เมื่อ: 25-01-2019 15:32:58 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #40 เมื่อ26-01-2019 10:39:02 »

 :jul1:ตายไปแล้วววว โลกแห่งสีชมพูววว

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #41 เมื่อ26-01-2019 17:21:45 »

หวานๆ นำ้ตาลเรียกพี่

ออฟไลน์ Ta_ii

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #42 เมื่อ27-01-2019 18:12:37 »

คุณคนเขียนคะ. . . ตรงๆ นะ

 :mew1: :impress2:

ออฟไลน์ yummiie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Two ☀ 24Jan19 ————
«ตอบ #43 เมื่อ29-01-2019 01:10:42 »

น่ารักกันมากๆเลยยยยยยย :hao5: รักชื่อแทนตัวและมุกเสี่ยวๆแต่ยิ้มแก้มแตกของคุณทัพมากๆค่ะ  :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1756/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #44 เมื่อ31-01-2019 20:21:22 »







Chapter ☂ Three



ผมเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ยามได้สบตาคุณ
มันต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะเต็มอิ่มเสียที







ทัพพ์รู้ว่าออสการ์มีน้องชายอายุน้อยกว่าสองปีอยู่คนนึง รู้ว่าเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ
ฝ่ายนั้นเพิ่งขึ้นปีหนึ่งและย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกับออสการ์เมื่อช่วงปีที่ผ่านมา คุ้นๆ ว่ารักกันมาก

“รู้แล้ว เดี๋ยวคืนนี้กลับไปนอนโอเคไหม”

“ออทำเสียงดุอะ พูดเสียงดังด้วย พี่ตกใจแล้วนะเนี่ย”

“ไม่เกินทุ่มพี่กลับ”

“ไม่ต้องสิ กลับเองได้”

“ออไม่เอาาา”

แต่ไม่คิดเลยว่าจะหวงพี่หนักขนาดนี้...

เจ้าของห้องนั่งฟังอีกคนคุยโทรศัพท์เงียบๆ มาได้หลายนาทีแล้ว
เนื้อหาของบทสนทนาที่จับได้คร่าวๆ ก็คือน้องชายคนดีของออสการ์โทรมาตามให้คืนนี้กลับไปนอนห้อง
หลังจากเขาอ้อนให้เจ้าตัวมาขลุกอยู่ด้วยตอนกลางคืนติดกันหลายวันแล้ว

ก็คิดถึงนี่

ขอหน่อยไม่ได้หรือไง

“โอเคครับ ครับ” ออสการ์วางสายแล้วกดๆ มือถือ ก่อนจะหันมายิ้มแห้ง “ขอโทษนะครับคุยยาวเลย”
   
“ออกัสโกรธเหรอ”

“บ่นๆ ครับ ทิ้งให้น้องนอนคนเดียวติดกันหลายวัน” ออสการ์หัวเราะ “งอนเฉย”

น้องยังหวงขนาดนี้...

“วันนี้ผมกลับไปนอนคอนโดนะครับ น้องบอกจะมารับ...” คนตัวเล็กกว่าเอ่ยปากพลางเดินมาใกล้ “ไม่ว่าเนอะ”

พ่อแม่จะหวงขนาดไหนต้องคิดไว้ก่อนเลยไหมเนี่ย

“ไม่ว่าก็ได้” เอื้อมมือไปดึงเจ้าตัวให้ขยับมาอีกนิด “งี้จะมาค้างได้อีกวันไหน”

“ต้องดูก่อนครับ คุณก็งานเยอะจะตาย”

“แย่แน่” ทัพพ์ทำเสียงอ่อน รั้งแผ่นหลังของอีกฝ่ายเข้ามากอดจนจมอก “กอดตุนไว้ก่อน”

“นอนบ้างนะครับ กินเยอะๆ ด้วย คุณผอมลงนะ”

คนตัวโตอมยิ้ม ขยับเข้าไปกอดอีกฝ่ายแล้วกดจมูกลงที่ไหล่
ปกติวันทำงานเขามักจะกลับดึก กว่าจะถึงห้องก็เลยเที่ยงคืนไปแล้วตลอด บางคืนหนักหน่อยก็เกือบเช้า
การอ้อนให้ออสการ์มาค้างที่คอนโดในมุมมองคนอื่นอาจจะดูแปลกไปสักหน่อย
ไม่รู้จะให้มานอนทำไมในเมื่อแทบไม่ได้คุยกันเลย

แต่ใครจะไปรู้ดีเท่าเขา

ว่าการที่กลับห้องมาแล้วเห็นคนตัวเล็กนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
หลับตาพริ้มอย่างคนฝันดี กอดผ้าห่มและหมอนข้างเหมือนเด็กไร้เดียงสา
ลมหายใจสม่ำเสมอที่แค่มองก็หายเหนื่อย ได้นอนกอดอีกคนก่อนจะเข้าสู่นิทราน่ะรู้สึกดีขนาดไหน

มันอธิบายไม่ได้หรอก...

“ต้องกลับจริงเหรอ”

“ครับ” ออสการ์กอดหลังกว้างที่โอบไม่รอบกลับ “ขอโทษนะครับ วันนี้คุณไม่มีงานกลางคืนทั้งที”

“จริง อุตส่าห์กลับเร็ว”

“...ไว้คราวหน้านะ”

ทัพพ์ยิ้มกว้าง ยีผมคนในอ้อมกอดเบาๆ “ล้อเล่นน่ะครับ กลับไปอยู่กับน้องเถอะ ผมขโมยมานอนกอดหลายวันแล้ว เดี๋ยวออกัสเกลียดผมพอดี”

“ออกัสไม่เกลียดคุณทัพพ์หรอกครับ” รายนั้นน่ะชอบคนตรงหน้าจะตาย แต่ปากแข็งหวงพี่ไปงั้นแหละ

“เจอกันครั้งก่อนงี้หน้าบูดเชียว”

“แค่ฟอร์มไปงั้นแหละครับ”

“แต่ผมก็เข้าใจนะ”

“ครับ?

“พี่ชายน่ารักขนาดนี้จะหวงก็ไม่แปลก เพราะถ้าเป็นผมก็หวงเหมือนกัน” คนตัวโตยิ้ม “แต่ตอนนี้ก็หวงนะ...ในฐานะอื่น”

ออสการ์เม้มปาก หลุบตามองอย่างอื่นแก้เขิน “ไม่พูดเล่นแล้ว เดี๋ยวน้องผมจะมารับ รีบทำกับข้าวก่อนดีกว่า”

“ให้ขึ้นมาสิ ชวนน้องกินข้าวด้วยกัน”

“ไม่ต้องรอหรอกครับเดี๋ยวคุณหิว ไว้ผมไปกินกับน้องอีกทีแถวคอนโดก็ได้”

“รอได้ ผมอยากเจอ”

ได้ยินแบบนี้แล้วคนกำลังจะเดินไปทางห้องนอนก็ชะงักเท้า “ครับ? อยากเจอทำไม”

“ก็เคยเจอแค่ครั้งเดียว นานแล้วด้วย คิดถึงน้องชายคุณคนเก่ง”

“โม้แน่ๆ จะล่อซื้ออะไรน้องผมหรือเปล่า”

“ไม่ได้จะล่อซื้อ” ทัพพ์หัวเราะ เดินเข้ามากระซิบเบาๆ “แต่ซื้อใจอะไม่แน่”

ออสการ์กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง เงียบไปอึดใจก่อนจะเงยหน้าสบตาแล้วเอ่ยปากเสียงแผ่ว “ได้ไปแค่ใจผมคนเดียวไม่พอเหรอ”

“…”

“ยังต้องการใจน้องชายผมไปทำไม”

ทัพพ์กะพริบตาปริบตอนมองคุณคนเก่งเดินหนีไปทางครัวหลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้

เห็นเงียบๆ แบบนี้ แต่พอพูดทีทำเอาเซไปเลย


ร้ายเหลือเกินนะ…กับใจเขาเนี่ย









ทัพพ์ไม่มีพี่น้องผู้ชาย เขามีแค่น้องสาวตัวแสบคนเดียว
 และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ได้เป็นพี่น้องสีพาสเทลที่คอยกอดคอยโอ๋หรืองอแงใส่กัน
ยัยตัวดีออกจะชอบกวนประสาทเลยด้วยซ้ำแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความไม่รักหรือไม่สนิท
แค่วิธีการแสดงออกไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเพลงพี่ชายที่แสนดีเท่านั้นเอง

ด้วยที่พูดมาทั้งหมดเลยทำให้รู้สึกแปลกใหม่อยู่สักหน่อย ที่ได้เห็นออกัสสกินชิพออสการ์ขนาดนั้น

อีกนิดจะสิงกันอยู่แล้ว...

“อยากนอนที่นี่ด้วยกันไหมน้องออกัส” ทัพพ์เอ่ยเสียงนุ่ม เรื่องตะล่อมคนน่ะเขาไม่แพ้ใครหรอก

ออกัสหันมามอง ทำหน้าเหมือนกำลังประเมินอยู่ “กลับไปนอนห้องดีกว่าครับ”

“แต่ที่นี่ก็ไม่ได้ไกลมหา’ลัยเรานะ”

“ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาครับ” เด็กหนุ่มยิ้ม “อีกอย่างอยากกลับไปนอนกอดพี่ออสที่ห้องด้วย”

เด็กมันเอาว่ะ “…” ทัพพ์ยิ้มตอบ แต่ในใจเดือดปุด มาทำหน้าเหนือกว่าแล้วพูดว่าจะกอดออสการ์แบบนี้นี่หยามเขามากๆ

“แล้วนี่ออกินข้าวหรือยัง พี่ทำไข้ยัดไส้ไว้ กินก่อนแล้วค่อยกลับไหม” ออสการ์เอ่ยแทรก

“ยังไม่กิน แต่ว่าจะชวนพี่ไปกินชาบูแถวคอนโด”

“แต่พี่ทำเองเลยนะ ยังไม่กินเพราะกะจะรอออมากินพร้อมกัน” ออสการ์เอ่ยปาก เขาไม่อยากให้ทัพพ์กินข้าวคนเดียว อีกฝ่ายอุตส่าห์บอกให้รอ “มีต้มจืดสาหร่ายด้วย”

“…พูดขนาดนี้ ออไม่กินได้ด้วยเหรอ”

ออสการ์ยิ้มกว้าง “งั้นนั่งเร็วๆ เดี๋ยวพี่ตักข้าวให้”

“เดี๋ยวผมไปช่วย” ทัพพ์เอ่ยปาก เดินตามคนตัวเล็กไปทางเคาน์เตอร์ครัว เหลือบตามองออกัสที่ขยับเก้าอี้กินข้าวออกแล้วนั่งลงเล็กน้อย “ออกัสทำท่าเหมือนจะกัดผมแล้ว”

“คุณทัพพ์” ออสการ์เรียกชื่ออีกฝ่าย แสร้งทำเป็นดุทั้งที่มุมปากยังยกขึ้น “น้องผมไม่ใช่หมานะครับ”

“หมายถึงกระต่ายต่างหาก”

คนเด็กกว่าส่ายหน้า หยิบทัพพีมาตั้งข้าวจากหม้อใส่จาน “คุณเอาข้าวเยอะไหมครับ ช่วงนี้ต้องงดแป้งหรือเปล่า”

“ไม่ต้องครับ วันนี้จะกินเยอะๆ” ทัพพ์ยิ้ม “กับข้าวอร่อยขนาดนี้กินน้อยได้ไง”

“งั้นตักให้พูนจานเลย ขุนให้อ้วนๆ เอาให้แพคหาย”

“กินหมดหม้อแพคผมก็ไม่หายหรอก”

“งั้นต้องสองหม้อ”

“แค่ไหนก็ไหว” คนตัวโตเอ่ยปากพลางขยับเข้าไปใกล้ วางแขนคร่อมตัวอีกฝ่ายไว้แล้วจูบหัวไหล่เบาๆ “อยู่ทำให้ตลอดชีวิตเลยนะ”

“แฮ่ม!”

ออสการ์สะดุ้งตัวแล้วรีบผละออกเมื่อได้ยินเสียงกระแอมจากด้านหลัง เขาเม้มปากแล้วรีบตักข้าวใส่จาน “อะ...ออเอาข้าวเยอะไหม”

“ไม่เยอะครับ” เสียงคนเป็นน้องฟังดูหงุดหงิดเล็กๆ “อยู่ๆ ก็กินไม่ค่อยลง สงสัยจะไม่สบาย”

ทัพพ์หัวเราะในคอ มองออสการ์ถือจานข้าวออกไปที่โต๊ะอาหารแล้วส่ายหน้าไปมา

ดูเหมือนจะโดนน้องชายคุณคนเก่งเขาเหม็นหน้าเข้าให้แล้ว








ความจริงทัพพ์ก็พอจะรู้อยู่ว่าที่ออกัสดูไม่พอใจที่เขาคุยอยู่กับพี่ชายตัวเองไม่ใช่แค่เพราะหวงอย่างเดียว
แต่ด้วยฐานะทางสังคมและอาชีพของเขาแล้วมีอะไรให้ต้องห่วงอีกเยอะ
ไม่แปลกเลยถ้าครอบครัวของออสการ์จะเป็นกังวล
องค์ประกอบทั้งหมดรอบตัวเขาสามารถทำให้เจ้าตัวเจ็บปวดได้ง่ายเหลือเกิน

ทัพพ์ไม่เถียงว่ามันยาก

แต่ความรู้สึกที่พวกเขามีต่อฝ่ายตรงข้ามในตอนนี้

ใครก็เถียงไม่ได้เช่นกัน…

“งั้นผมกลับเลยนะครับ” ออสการ์เอ่ยปากหลังจากล้างจานเสร็จโดยมีน้องชายที่เกาะหนึบไม่เปิดโอกาสให้เจ้าของห้องได้เข้าใกล้เหมือนก่อนกินข้าวคอยช่วยไม่ห่าง “คุณทัพพ์พักผ่อนเยอะๆ นะ”

ทัพพ์ยิ้มมุมปาก เอื้อมมือไปลูบแก้มคนตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงกระแอมจากด้านหลังออสการ์ “ขอจับนิดนึงนะครับน้องออกัส”

ออกัสเบะปากลง กอดอก “ไม่อยากให้เลยครับ”

“เมื่อคืนกอดเลยด้วยซ้ำ”

ได้ยินแบบนั้นแล้วเด็กหวงพี่ก็ตาโต “แต่นี่ผมอยู่ด้วย” พูดแล้วก็ขยับมาดึงแขนพี่ให้ขยับออกห่าง “ห้ามครับ”

“กลับกันดีกว่าเนอะ” ออสการ์รีบห้ามทัพ หันกลับไปจับไหล่น้องชายหันไปทางประตูแล้วดันหลังให้เริ่มเดิน ก่อนจะเอ่ยปากกับเจ้าของห้องอีกครั้ง “ถึงห้องแล้วจะรีบบอกนะครับ”

“กลับดีๆ นะครับคุณคนเก่ง”

ออสการ์ยิ้มพยักหน้ารับ

ทัพพ์เหลือบตามองออกัสที่กำลังเดินนำไปยังทางออก
ก่อนจะใช้จังหวะที่ฝ่ายนั้นไม่ทันเห็นขยับเข้าไปกดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากนุ่มของออสการ์

“คุณ...”

คนตัวโตยิ้มกว้าง หอมแก้มอีกฟอดนึง “หืม”

เด็กปีสี่เม้มปากแน่น รีบหันไปมองน้องชาย ก่อนจะโล่งใจเมื่อเจ้าตัวไม่ได้หันมา “คุณน่ะตัวแสบเลย”

ถูกว่าด้วยน้ำเสียงแบบนั้นน่ะเขาไม่รู้สึกอะไรหรอก นอกจากยิ่งทำให้มันเขี้ยว “กลับดีๆ นะ”

ออสการ์พ่นลมออกทางจมูกอย่างหมดคำพูด ก่อนจะเลียริมฝีปากตัวเองอย่างขัดเขินยามได้ยินประโยคที่กระซิบเบาๆ ข้างใบหู

“ตรงๆ นะครับ”

เนี่ย...ไม่เคยสะเทือนเลย

“ตรงๆ เหมือนกันครับ”

แถมยังทำให้ใจอ่อนยวบได้ตลอด


.


.


.



หลังจากเสร็จงานถ่ายโฆษณา พ้นสิ้นเดือนมาทัพพ์เริ่มเข้าสู่ช่วงเตรียมงานเพลงยาวๆ อีกครั้ง
เพิ่งรู้สึกเหมือนได้พักหายใจหลังเหนื่อยติดกันมานาน เปิดประตูขนาดใหญ่เข้าไปในห้องเก็บเสียง
เห็นสองคนคุ้นตากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ที่บีนแบ็กบนพื้นเหยียดแข้งเหยียดขากันสบายใจ
   
“ช้าฉิบหาย” เอิร์ธเอ่ยปากทันทีเมื่อหันมาสบตา “กูนอนรอมึงจนรากงอกแล้ว”

ซินพยักหน้าเห็นด้วย “คือทำอารมณ์จนมาจนหมดไปหลายรอบ” มีโอกาสไม่ได้ต้องเสริมทัพ

กฎของวงเขาคือเพื่อนล้มห้ามข้าม เหยียบให้ตายๆ ไป

“ทำอารมณ์อะไร นี่พวกมึงกินกันเองแล้วเหรอ” ทัพพ์ยิ้มมุมปาก แสร้งทำสีหน้าตกใจ “ข่าวดังนะเนี่ย ขายทีได้หลายบาท”

ซินหัวเราะ “อย่าให้กูเอาข่าวมึงกับน้องเมเปิ้ลไปปล่อยบ้างนะทัพพ์” หนุ่มผมยาวมัดรวบเป็นหางม้าต่ำยักคิ้ว “รับรองคนอยากรู้กว่าเยอะ”

“กับเมเปิ้ลไม่มีอะไรแล้ว”

“คือยังไง เลิกคุยแล้ว?” เอิร์ธถามแทรกพลางเอื้อมมือหยิบไม้กลองข้างตัวมาควงเล่น

“อ่าฮะ”

ซินส่ายหน้า “ไม่กี่เดือนจริงๆ ว่ะ มึงจ่าย” หันไปชี้นิ้วใส่คนที่นั่งอยู่ข้างขวา

“เลิกเอากูไปพนันกันได้แล้ว” ทัพพ์ทำหน้าระอา ทิ้งตัวลงที่โซฟาพลางถอดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์พาดไว้ที่พนัก “ว่าแต่มึงเหอะเอิร์ธ กับนางแบบคนนั้นเป็นไง”

“ก็ยังคุยเรื่อยๆ แต่นานๆ ทีว่ะ”

“รายนั้นเขาไปนอกบ่อย” ซินตอบแทน “เจอกันล่าสุดเมื่อไหร่นะ เดือนที่แล้วปะ”

“ปากดี” เอิร์ธหันไปค้อนใส่เมื่อถูกพูดจี้ใจจำ “ใครจะโสดแบบมึง แห้งไปกับเบสลูกรักมึงเหอะ”

“โทษนะครับ ถ้าผมเอาจริงรับรองคิวไม่มีว่าง แค่ตอนนี้ไม่ฝักใฝ่ในรัก”

“ว่าแต่มึงเหอะ” เอิร์ธเบะปาก ก่อนจะหันกลับมาพูดกับคนที่เพิ่งนั่งเอนหลังลงบนโซฟา “ไมเลิกคุยกับเมเปิ้ล ไหนบอกคนนี้น่า
รัก”

“เจอคนที่น่ารักกว่าแล้ว”

“ถามจริง?” มือกลองหัวเราะ “แล้วจะมีน่ารักกว่าอีกเมื่อไหร่”

“น่าจะไม่มี คนนี้ยิ่งกว่าน่ารัก อยากบอกให้เห็นภาพแต่ยังหาคำอื่นมาใช้แทนไม่ได้”

“มึงมันขี้เห่อ”

“จริง” มือเบสพยักหน้าเห็นด้วย “ตอนเมเปิ้ลก็บอกน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้”

“มึงไม่เคยโดนแอทแทคไง ดาเมจแรงอะบอกเลย”

เอิร์ธกลอกตา “บอกมาดิ๊ว่าใคร พูดขนาดนี้ไม่รู้ไม่ได้ละปะ”

“ยุ่งน่า จะทำไหมเพลงเนี่ย”

ซินแค่นหัวเราะ “คนมาช้าสุดมีสิทธิ์พูดคำนี้ด้วยเหรอวะ”

“เออ รีบๆ ลุกมา เดี๋ยวเย็นนี้กูต้องกลับบ้าน”

คนผมยาวเลิกคิ้ว ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “ร้อยวันพันปีไม่เห็นกลับ”

“แม่โทรตาม บอกว่าลืมไปแล้วว่ามีลูกชาย” ทัพพ์หัวเราะ “รีบกลับก่อนเดี่ยวโดนไล่ออกจากบ้าน”

“เอองั้นรีบ ดึกๆ กูมีนัดเหมือนกัน”

ทัพพ์พยักหน้ารับ มองเพื่อนสองคนที่ขยับไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไลน์
พิมพ์บอกออสการ์ไว้หน่อยดีกว่า เผื่อหายไปนานแล้วติดต่อกันไม่ได้
จริงๆ ปกติเวลาทำเพลงเขาจะปิดเสียงและไม่ค่อยจับโทรศัพท์ ซึ่งเมื่อก่อนก็ไม่มีใครให้ต้องเป็นห่วงเท่าไหร่

‘ทำงานนะครับ เลิกแล้วจะโทรหา’

‘คิดถึง’


แต่ตอนนี้มีแล้ว...

















ทัพพ์ลงจากรถเดินเข้าประตู ทักทายแม่บ้านที่ออกมาต้อนรับก่อนจะหันไปยิ้มให้เด็กสาวที่วิ่งเข้ามาหา รีบเชียวยัยตัวดี

“พี่ทัพพ์” เสียงใสเรียกชื่อพี่สาวอย่างเด็กร่าเริง สาวน้อยในชุดนักศึกษายิ้มหวาน “กลับบ้านทั้งทีไหนของฝากน้อง”

“เจอหน้าพี่ยังไม่ทันได้มองเต็มตาก็ทวงของแล้ว”

“ตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นพี่ยังไม่กลับบ้านเลย น้องฝากซื้อน้ำหอมพี่ลืมเหรอ”

“โอ๊ะ ลืมสนิท”

“พี่ทัพพ์!”

คนเป็นพี่หัวเราะเมื่อเห็นสีหน้ายุ่งของน้องสาว กอดอกแก้มป่องแล้ว “เอามาให้แล้วครับองค์หญิง อยู่ในกระเป๋าเนี่ย” เพยิดหน้าไปที่กระเป๋าลากใบเล็กที่ถือติดมือมา “เดี๋ยวค่อยเอานะ มีรองเท้าด้วย เบอร์สามเจ็ดถูกไหม”

เด็กสาวตาลุกวาว พยักหน้ารับ “ถูกที่สุดดด”

“ยิ้มออกเชียว แล้วพ่อกับแม่อยู่ไหน”

“พ่ออยู่ห้องหนังสือ แม่เข้าครัว” แทมมี่ว่า “พอรู้ว่าพี่จะกลับบ้านก็บอกให้คนครัวเตรียมของเยอะเลย”

“มีต้มข่าไก่ไหมน้า”

“หม้อเบ้อเริ่ม!”

ทัพพ์หัวเราะ ม้าดีดกระโหลกจริงๆ ตัวแสบ “’งั้นแสดงว่ามีไข่ยัดไส้ด้วยแน่ๆ”

“จานนั้นน้องจองเลยครึ่งนึง”

“บอกแม่ทำสองจานเลย พี่แย่งหมูกินไม่ทันหรอก”

“นี่ว่าน้องหมูเหรอ บอกเลยว่าเอวแค่ยี่สิบสองนิ้วเท่านั้น”

“คนหรือ ก้านคอนตอนบัด”

“อันนี้ไม่โกรธ ดูผอมดี”

ฟังแล้วก็ยื่นมือไปยีหัวน้องสาวที่ห่างกันแปดปีของตัวเอง
ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองจะเป็นลูกคนเดียวแล้ว ไปๆ มาๆ ท้องแม่ก็ป่องเฉย
ลุ้นแทบตายขอให้เป็นผู้ชายจะได้มีลูกน้องเดินตามหลังให้ชี้นิ้วสั่ง
กลายเป็นว่าคลอดออกมาปุ๊บก็กลายเป็นเจ้าหญิงของบ้าน
คนเคยครองบัลลังก์อย่างเขาก็ตกกระป๋อง ซนก็ที่หนึ่ง เอาแต่ใจไม่มีใครเทียบ

ติดก็ตรงที่น่ารักเหลือเกินเนี่ยแหละ...

“บึ้กขึ้นหรือเปล่าเนี่ยลูกชาย” ธารีเอ่ยปากระหว่างขยับตัวนั่งลงที่เก้าอี้ด้านขวาของหัวโต๊ะ หันไปบอกแม่บ้านที่กำลังตักข้าวให้ว่าไม่ต้องเยอะ ก่อนจะเบนสายตามากลับสบกับทัพพ์อีกครั้ง “หรืออ้วนขึ้นนะ”

“โธ่แม่ ใช้คำว่าบึ้กก็ดีอยู่แล้ว” ทัพพ์หัวเราะ “ช่วงนี้กำลังฟิตครับ อัดโปรตีนหนักมาก”

“ออกกำลังกายแล้วก็นอนซะบ้างนะ” ทวีเทพพูดเสริม นั่งลงหัวโต๊ะ เอื้อมมือไปลูบผมลูกสาวที่นั่งลงข้างซ้ายอีกที “เจอกันทีไรใต้ตาดำแข่งกับแพนด้า”

“หล่อกว่านี้ก็กลัวค่ายจะลำบากใจ”

แทมมี่เบะปาก หยิบช้อนส้อมขึ้นมาถือแล้วตั้งตรงเตรียมกิน “พี่ทัพพ์อะขี้เก๊ก แทมเบื่อมากเวลาเพื่อนขอมาบ้าน อยากจะแขวนป้ายไว้ที่คอว่าพี่ชายเป็นจรจัด ไม่ค่อยกลับบ้าน”

“เดี๋ยวไม่ให้น้ำหอมเลย รองเท้าก็อด”

“พ่อออ พี่ทัพพ์แกล้งแทม”

ทวีเทพยิ้ม “ไม่เป็นไรเดี๋ยวพ่อพาบินไปซื้อ ที่ไหนนะ ญี่ปุ่น?”

“เนี่ย ลำเอียงขนาดนี้ลูกชายคนโตหนีออกจากบ้านรู้ตัวกันหรือยัง” โอ๋แต่น้อง ถ้ามั่นใจในตัวเองน้อยกว่านี้จะงอนแล้ว “ที่กลับบ้านนานๆ ทีไม่ได้งานเยอะนะ”

“แม่ตักผัดผักให้หน่อย”

“สนใจหน่อยสิพ่อ” ทัพพ์หัวเราะ ส่ายหน้าไปมาเมื่อผู้นำครอบครัวไม่ได้รับมุกด้วยเลย “นี่ผมงอนเนี่ย”

“งอนเองหายเองนะ โตแล้ว”

“ไว้คราวหน้าสัมภาษณ์จะบอกว่าพ่อแม่ไม่รัก ขาดความอบอุ่น”

“เลยต้องมีข่าวกับสาวไปทั่วสินะพี่ทัพพ์” ยัยตัวดีเอ่ยปากเสริม ได้ทีก็รีบกระโดดขึ้นหลังแพะเตรียมไล่ทันที “เดือนที่แล้วมีรูปเดทกับเมเปิ้ล แทมเอาให้แม่ดู”

“แต่คนนั้นแม่ไม่ค่อยปลื้มนะทัพพ์” ธารีพูดใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไม่ได้จริงจังนัก แต่ก็ไม่ได้พูดเล่น “สัมภาษณ์ไม่ค่อยน่ารัก พูดจาไม่มีหางเสียงเลย”

“เขาเป็นผู้หญิงมั่นใจ” ชายหนุ่มว่า “แต่ตอนนี้ไม่ได้คุยแล้วครับ”

“อย่างเราว่างได้ด้วยเหรอ” ทวีเทพเลิกคิ้ว “ดูแลตัวเองดีๆ ท้องก่อนแต่งไม่เอานะ”

“พ่อ พูดงี้ต่อหน้าแทมได้ไง” ถึงเขาจะหมั่นไส้น้องสาวแค่ไหน แต่ประคบประหงมอย่างดีนะบอกก่อน

“น้องไม่ได้สิบขวบนะพี่ทัพพ์”

“ยังเด็กอยู่ดี”

“น้องสิบเจ็ดแล้ว!”

“รอสามสิบก่อนค่อยพูดค่อยฟังเรื่องพวกนั้น” ทัพพ์เคาะหน้าผากน้อง “แฟนก็ไม่ต้องคิดจะมี”

แทมมี่ทำตาโต หันไปหาแม่ทันที “แม่ดูพี่ทัพพ์สิ ทีตัวเองเปลี่ยนหญิงทุกเดือน”   

“แต่ทัพพ์พูดก็ถูกนะ” ทวีเทพเอ่ยเสริม พอมีโอกาสคนหวงลูกสาวก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน “ไว้โตก่อนค่อยคิด อยู่กับพ่อแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

“ไม่ได้นะพ่อ แทมโตเป็นสาวแล้ว เพื่อนในกลุ่มคือมีแฟนกันครึ่งนึงแล้ว” แทมมี่หน้ามุ่ย “ไม่เอาอะ”

ทัพพ์ยิ้มกว้าง สนุกนักล่ะเวลาได้แหย่น้องเล่น แต่ที่พูดไปนี่เอาจริงนะ
แทมมี่ไม่ต้องรีบมีหรอกแฟนน่ะ เดี๋ยวไปเจอผู้ชายเจ้าชู้เข้า ถ้าน้องเสียใจเขาคงอกแตกตายก่อน

ไลน์~

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากมือถือน้องสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ทัพพ์หันไปมองโดยไม่ตั้งใจก่อนจะเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นรูปล็อกหน้าจอของอีกฝ่าย “เดี๋ยวนะ” คนตัวสูงเอ่ยเสียงเข้ม “เอารูปใครมาตั้งหน้าจอ”

“หือ” แทมมี่หันมาสบต่อก่อนจะก้มลงมองมือถือตัวเองแล้วอ้าปากอ๋อ “พี่ทัพพ์ไม่รู้จักได้ไง! ออสการ์ อารัญไง ตอนนี้กระแสกำลังมา น้องกับแม่ดูซีรีส์เขาทุกตอนเลยนะก่อนหน้านี้ เกาะติดหน้าจอแบบเรียลไทม์ รีรันซ้ำอีกอาทิตย์ละสองรอบ” ยัยตัวดีพูดยาว หันไปหัวเราะคิกคักกับแม่ใหญ่

“อยู่บริษัทเดียวกับเราด้วยไม่ใช่เหรอ” ธารีเอ่ยปาก “เจอน้องบ้างไหม แม่อยากได้ลายเซ็น”

เดี๋ยวนะ แม่เคยขอลายเซ็นเขาหรือเปล่าขอคิดก่อน “แล้วทำไมต้องเอาตั้งหน้าจอด้วย”

“ก็เขาหล่ออะ หล่อด้วยน่ารักด้วย ฮือออ” แทมมี่พูดแล้วรีบจุ๊ปาก โบกนิ้วชี้ไปมา “ห้ามว่าน้องนะพี่ทัพพ์ แม่ยังตั้งเลยอะ”

ทัพพ์อ้าปากค้างหันไปหาแม่ตัวเองทันที “แม่?”

“ก็น้องน่ารัก”

ลูกชายคนโตอยากจะบ้า “พ่อยอมได้ไง นี่แม่ตั้งรูปผู้ชายนะ” หันไปหาคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เผื่อว่าจะหาผู้ร่วมทีมได้

ทวีเทพยักไหล่ “ก็น่ารักจริงๆ”

คุณนายของบ้านพยักหน้า “แม่ชอบเวลาน้องยิ้มมาก โลกสว่างจนมองจากอวกาศยังตาบอด”

“รู้สึกซีรีส์ซีซั่นสองใกล้จะเปิดกล้องแล้วนะคะแม่” แทมมี่เริ่มเปิดประเด็น “เราต้องมานั่งดูซีซั่นหนึ่งอีกรอบเตรียมตัว”

“งั้นคืนนี้แทมไปเปิดจอใหญ่ที่ห้องหนังนะ”

“แต่พรุ่งนี้เรามีงานเช้านะแม่” ประมุขของบ้านหัวเราะ “เดี๋ยวก็ดูจนดึก ผลัดกันพูดว่าอีกตอนๆ”

ธารียิ้มรับ “สี่ทุ่มเข้านอนค่ะ”

ทัพพ์ยิ่งฟังก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ชมอะไรกันขนาดนั้น อีกอย่างไอ้ซีรีส์นั่นน่ะเล่นกับผู้ชายคนอื่น ไม่มีอะไรน่าดูเลยจะบอกให้ “ไม่ต้องดูเลย ใครดูผมจะไม่คุยด้วยสามวัน”

“เอ้า อะไรอะพี่ทัพพ์” แทมมี่ยิ้มมุมปาก “หึงน้องเหรอ”

“อืม หึง” คนเป็นพี่กระตุกยิ้ม “แต่หึงออส ไม่ได้หึงเรายัยตัวแสบ”

“เดี๋ยวนะ พี่ทัพพ์หึงใคร”

ทัพพ์มองบน เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของน้องสาว จับมืออีกฝ่ายมาแตะนิ้วโป้งเพื่อปลดล็อก ก่อนจะจัดการเปลี่ยนหน้าจอโทรศัพท์จากรูปผู้ชายที่น่ารักที่สุดในโลกสำหรับเขาเป็นรูปที่ติดมากับเครื่องแล้วส่งคืนให้เจ้าของ “คนในหน้าจอเราเมื่อกี้อะของพี่”

แทมมี่เบิกตากว้าง ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก “นี่พี่ทัพพ์จีบออสการ์เหรอ!”

“เรียกพี่ด้วย ออสโตกว่าเรา”

“ฮือออ ตอบคำถามน้อง!”

“คุยกันอยู่ บอกเลยว่าที่น้องเห็นน่ารักๆ ในทีวีอะ ตัวจริงยิ่งกว่านั้นสิบเท่าร้อยเท่าพันเท่า เก็บด้วยตาเปล่าไม่หมด”

“พี่ทัพพ์! น้องอยากเจอออ!”

“เดี๋ยวๆๆ ไม่ๆ”

“พามาเจอน้องหน่อยนะ” แทมมี่ขยับเข้าใกล้ ควงแขนพี่ชายอ้อน “น้า นะคะ นะ”

“ไม่”

“พี่ทัพพ์อย่าขี้งกสิ แทมอยากเจอ นะ นะ นะ”

“ไม่...”

“แม่ก็อยากเจอนะ” ธารีเอ่ยเสริม “พาน้องมาบ้านสิทัพพ์”

ทัพพ์พ่นลมหายใจออกยาว ยอมแพ้เลย “ไว้ว่างนะครับ”

“ว่าแต่กับเมเปิ้ลล่ะ” คนเป็นพ่อเอ่ยปาก ทำหน้าล้อเลียน “ที่บอกเลิกคุยไปแล้วเพราะคนนี้หรือเปล่า”

“เลิกคุยก่อนครับ”

“แล้วทำไมถึงไปคุยกับน้องได้”

“ก็น้องน่ารัก น่ารักขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่คุย อดใจไหวได้ก็แย่แล้ว”

“น้องไม่อยากให้พี่ออสมายุ่งกับพี่ทัพพ์เลย” แทมมี่มุ่ยหน้า “ผู้ชายเจ้าชู้ พี่ออสตามพี่ทัพพ์ไม่ทันหรอก”

“พี่ไม่ได้เจ้าชู้ แค่ยังไม่เจอคนที่ใช่ต่างหาก” ทัพพ์ยิ้ม “ตอนนี้เจอแล้ว”

ธารีหัวเราะ ก่อนจะมองลูกชายด้วยความเอ็นดู ปากหวานเก่ง ถึงได้ตกสาวๆ มาแล้วทั่วประเทศ ได้พ่อมาครบเลย “คบกันดีๆ นะ ห้ามรังแกน้อง เกิดอะไรขึ้นคนนี้แม่เข้าข้างเต็มที่”

“รังแกอะไรล่ะแม่ ทัพพ์ดูแลอย่างดี”

“แล้วก็ไม่ต้องรีบไปทำอะไรน้องด้วย”

“นอนจับมือกันใสๆ เลยคนนี้” ตอบกลับไปแล้วก็ชะงัก “บอกว่าห้ามคุยเรื่องนี้ต่อหน้าน้องไงครับ”

แทมมี่ขมวดคิ้ว หันไปค้อนพี่ชายอย่างไม่พอใจ “น้องโตแล้ว” ชอบคิดว่าเธอเป็นเด็กที่ยังไม่ได้เรียนสุขศึกษาอยู่เรื่อย “แล้วฉากเลิฟซีนในซีรีส์พี่ทัพพ์ได้ดูหรือเปล่า”

“หยุดเลยห้ามพูด กฎเหล็กข้อที่สิบเอ็ดของบ้านเพิ่มเข้าไปเลย” ทัพพ์เอ่ยจริงจัง “ห้ามดูซีรีส์ของออสการ์เด็ดขาด” ก่อนที่สองแม่ลูกจะโวยวายกันใหญ่หลังฟังจบ

ทัพพ์กลอกตาถอนหายใจ ไม่อยากคิดภาพวันที่พาออสการ์มาบ้านเลย


โกลาหลแน่นอน










to be continued...
มาแล้วคับบบ อ่านแล้วขอคอมเม้นสักคนละจึ๊กสองจึ๊กน้า ><





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-01-2019 22:23:08 โดย afterday »

ออฟไลน์ Nuch_Chii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #45 เมื่อ31-01-2019 21:03:41 »

จะไม่มีพลิกล็อกใช่ไหมคะ

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #46 เมื่อ01-02-2019 00:27:18 »

มีแฟนคลับน้องออสอยู่ที่บ้าน อย่างนี้ก็สบายใจได้เลย

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #47 เมื่อ01-02-2019 01:08:55 »

เป็นแฟนคลับออสการ์คนละมุนอีกคนนน :o8:

ออฟไลน์ แพรวฐา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #48 เมื่อ01-02-2019 11:04:03 »

ขำคุณคนคุย ‘นอนจับมือใสใสเลยคนนี้’55555555
แต่ตัวเองก็มือไวปากไวตล๊อดดด  :hao3: :-[

ออฟไลน์ เอมมี่

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 650
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #49 เมื่อ01-02-2019 11:59:28 »

น้องออสน่ารักกกก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
« ตอบ #49 เมื่อ: 01-02-2019 11:59:28 »





ออฟไลน์ กุหลาบเดียวดาย

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #50 เมื่อ01-02-2019 12:07:30 »

อ๊ายยย ดี๊ดีจนกลัวดราม่าเลย

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1079
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #51 เมื่อ01-02-2019 16:30:39 »

น้องออสโดนแย่งใหญ่เลย ขนาดยังไม่เจอตัวจริงนะเนี่ย555555555

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #52 เมื่อ01-02-2019 16:59:00 »

ทางสะดวกรีบเปิดตัวเลยจ้า ที่บ้านสนับสนุน

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #53 เมื่อ01-02-2019 20:55:13 »

โอ่ยยยยย น่ารักกันทุกคนเลย

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #54 เมื่อ02-02-2019 04:42:45 »

เตรียมหัวเหม็นได้เลย ถ้าน้องออสมาที่บ้าน  o18

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #55 เมื่อ02-02-2019 08:11:40 »

เหลือฝ้่งครอบครัวออสสินะว่าจะเป็นยังไง  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #56 เมื่อ02-02-2019 20:03:38 »

ครอบครัวทัพพ์น่ารักจังเลยค่ะ อยากให้เจอน้องออส  :katai2-1:

ออฟไลน์ yummiie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #57 เมื่อ03-02-2019 00:24:34 »

น่ารัก อ่านเพลินมาก ยิ้มกรุ่มกริ่มตั้งแต่ต้นจนจบเลยค่ะ ขอให้ความมุ้งมิ้งอยู่กับเรานานๆๆๆๆๆ :call: :call: :call:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 764
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #58 เมื่อ03-02-2019 08:24:46 »

โอ้ยยย น่ารักมากๆๆเลยค่ะ ออสดูเป็นน้อนนมากๆเลย หลงกันไปทั้งบ้านแล้วเนี่ย

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Three ☀ 31Jan19 ————
«ตอบ #59 เมื่อ03-02-2019 22:16:41 »

มีความเปิดตัวและจับจองกันเลยทีเดียว
บ้านทัพพ์น่ารักดีค่ะ พ่อแม่น้องสาวเคลียร์
ทัพพ์ยอมออสการ์แบบแพ้ทางน่ะ

ออสการ์น่ารักมากจริงค่ะ พี่อ้อนหน่อยก็ยอมใจ
แถมมีหลอกล่อน้องให้กินข้าวด้วยกันก่อน
กลัวพี่หงอยเหงาชีช้ำ แล้วดูสิ ขุดหลุมให้พี่เพิ่มไปอีก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด