. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Thirteen ☀ 15April19 ————
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Thirteen ☀ 15April19 ————  (อ่าน 15057 ครั้ง)

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Seven ☀ 04Mar19 ————
«ตอบ #120 เมื่อ11-03-2019 18:14:32 »

น่ารักมากเลย

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1756/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #121 เมื่อ11-03-2019 19:57:53 »








Chapter ☂ Eight



สำหรับคุณผมไม่ได้อยากเป็นคนใหม่ ไม่ได้อยากเป็นคนปัจจุบัน
แต่อยากเป็นคนเดียว และอยากเป็นคนเดิมตลอดไป







“เพราะฉะนั้นไม่มีอะไรเลยครับ ตอนนี้ผมไม่ได้เดทอยู่กับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น”
   
ออสการ์นั่งดูสัมภาษณ์สดทางทีวีอยู่ในส่วนรับแขกของคอนโด
วันนี้หยุดแต่เขาไม่ได้กลับบ้านเพราะมีนัดออกไปซื้อของกับอิม
ส่วนออสการ์ไปต่างจังหวัดกับเพื่อน กลับมาอีกทีวันจันทร์เลย
อาทิตย์นี้เขาเลยกะจะนอนคอนโดก่อน ค่อยโทรไปอ้อนขอโทษพ่อกับแม่ทีหลัง

ออสการ์มองรอยยิ้มกับดวงตาแพรวพราวของคนคุ้นหน้าในทีวีอีกครั้งก่อนที่รายการข่าวบันเทิงจะตัดเป็นโฆษณา
เขาหายใจออกยาวดื่มนมร้อนจนหมดแก้วก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา
แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนเสียงเรียกเข้าที่ดังมาจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็รั้งเขาไว้

‘คุณคนคุย’
   
เพิ่งสัมภาษณ์เสร็จแค่แป๊บเดียวก็โทรมาแล้ว เพราะรู้สินะว่าเขาต้องดู
   
“ครับ”
   
[ดูอยู่หรือเปล่าครับ]

“ไม่ได้ดูสักหน่อย”

[ขี้โม้ รู้ได้ยังไงว่าผมหมายถึงอะไร]

“…เจ้าเล่ห์อีกแล้วนะครับ”

[คุณหลงกลผมเองต่างหาก]

“หลงจริงๆ นั่นแหละครับ”

[…] ปลายสายเงียบไปอึดใจ [นี่หยอดผมอยู่เหรอ]

“ผมเปล่าสักหน่อย แค่ทวนคำคุณเอง”

[เดี๋ยวนี้ร้ายขึ้นนะ ถ้าอยู่ใกล้ๆ ล่ะโดนฟัดแน่]

“เสียดายจังครับ”

[ออส]

“อย่าเรียกชื่อผมสิ”

[เดี๋ยวจะโดนแน่ๆ คุณคนเก่ง]

“คืนนี้ไม่ได้เจอกัน”

[...นั่นสิ] ออสการ์คิดว่าเสียงอีกฝ่ายตอนนี้ฟังดูน่าขนลุกชะมัด คิดจะแกล้งอะไรเขาอีกหรือเปล่า [ถ้าได้เจอกันผมคงได้กอดคุณคนเก่งแน่นๆ]

“…”

[ได้หอมแก้มฟอดใหญ่ๆ ได้จูบริมฝีปากนุ่มๆ ได้ลูบไปมาที่เอวบางๆ]

“คุณทัพพ์…”

[แล้วพอคุณคนเก่งเผลอ ผมก็จะสอดลิ้นเข้าไปในปาก เลียไปตามฟันซี่เล็กๆ จนเจอกับลิ้นร้อนๆ ไล่ต้อนจนคุณคนเก่งหายใจไม่ออกแต่ก็ไม่ยอมเลิกจูบ]

“พอแล้วครับ”

[ยิ่งคุณคนเก่งหมดแรง ผมก็จะยิ่งจูบให้หนักขึ้นอีก รอกระทั่งเริ่มยืนไม่ไหวถึงค่อยย้ายไปจูบที่คอขาวๆ นั่นแทน แล้วถ้าคุณคนเก่งเผลอผมก็จะสอดมือเข้าไปในกาง...]

“คุณทัพพ์!”

[หืม อะไรครับ]

“พอแล้ว ผมบอกพอแล้ว”

[ว้า ยังพูดไม่จบเลย]

“ไม่เล่นแล้วครับ วันนี้ผมออกไปซื้อของกับอิมนะ”

[สองคน?]

“ครับ เมฆไปต่างจังหวัดกับที่บ้าน”

[ดีจัง]

“ครับ?”

[เปล่า งั้นไปเตรียมตัวเถอะครับ เดี๋ยวผมก็ทำงานต่อแล้วเหมือนกัน]

“ตั้งใจนะครับคุณคนคุย”

[ดูแลตัวเองนะครับคุณคนเก่ง]

ออสการ์ยิ้มกว้าง ขานรับและรอจนอีกฝ่ายกดวางสาย ถึงได้ลุกจากโซฟาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อออกไปให้ทันเวลานัด







“ครบแล้วใช่ปะ” อิมถามระหว่างก้มลงสำรวจของในตะกร้า “ออสซื้อกระดาษเอสี่ยัง เดี๋ยวหมดไม่มีปรินท์อีกอะ”

“ที่ห้องยังมีอยู่เลย ครั้งก่อนซื้อตุนไว้เป็นลัง”

“โอเค หมึกก็มีอยู่นะ”

“ยังมีๆ เพิ่งเช็กไปเอง อิมจะฝากปรินท์ก็ส่งเมลมาได้เลยนะ”

“โอเค แล้วเอสามอะ”

“เหลืออยู่นิดนึง แต่ครั้งนี้ไม่ได้ใช้ปะ”

“เราอาจจะใช้”

“อ้าวเหรอ ที่จำไม่ผิดมีอยู่ประมาณสี่ห้าสิบแผ่น พอเปล่า”

“พอๆ เหลือๆ เลย”

“โอเคงั้นจ่ายเงินนะ”

พออีกฝ่ายพยักหน้า ออสการ์ก็เดินนำไปที่เคาน์เตอร์ จัดการจ่ายเงินเรียบร้อยก็เดินออกจากร้าน
เขาเดินไปส่งอิมขึ้นรถแท็กซี่ที่หน้าห้างก่อนจะเดินกลับเข้าไปในอาคาร
กำลังตัดสินใจว่าจะหาอะไรกินก่อนกลับดีไหมสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน

วินาทีที่สบตากันออสการ์รู้สึกเหมือนขาแข็งเป็นหิน ปวดหนึบที่ขมับ
คิดอะไรยังไม่ทันออกคนตรงนั้นก็ก้าวเท้าเข้ามาหา ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยคำง่ายๆ

“หวัดดี”

ออสการ์กลืนน้ำลาย ก่อนจะยิ้มบาง “หวัดดี” แค่ทักกันเอง ทำไมถึงได้อึดอัดขนาดนี้

“มาคนเดียวเหรอ” อีกฝ่ายถามต่อ คนตรงหน้ายังไม่เปลี่ยนไปนักจากครั้งสุดท้ายที่เจอ ต่างกันตรงที่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

หมายถึงความสัมพันธ์...

“พอดีเราเพิ่งแยกกับเพื่อนอะ มาซื้อของ”

“เหรอ แล้วนี่ไปไหนต่อ”

“เดี๋ยวจะกลับแล้ว” ออสการ์ว่า เลียริมฝีปากตัวเองแก้ประหม่า “เราไปก่อนนะ”

“เดี๋ยวสิ”

ออสการ์ชะงัก เงยหน้ามองอีกฝ่าย

“ถ้าออสไม่รีบไปไหน กินข้าวด้วยกันก่อนไหม” ชายหนุ่มยิ้ม “วุฒิอยากคุย”

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วหรือเปล่าอะ”

“เรายังไม่ได้คุยกันเลยมากกว่า”

คนตัวเล็กเงียบ เขาคิดไปถึงวันสุดท้ายที่สบตากัน วันนั้นเขาไม่พร้อมที่จะคุยหรือเคลียร์อะไรทั้งนั้น
เพราะเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันก็เพียงพอแล้วกับคำอธิบาย ไม่ต้องบอกลาก็รู้ว่าเราจบกันแค่นั้น

ไม่มีอะไรให้ค้างคา...

ใช่มันน่าจะเป็นอย่างนั้น

แต่สุดท้ายแล้วคนที่ไม่เคยโล่งใจเลยก็คือตัวเขาเอง

“ไหนๆ ก็มีโอกาสได้เจอกันแล้ว เรามาคุยกันหน่อยเถอะนะ” อีกคนว่าต่อ “วุฒิขอเลี้ยงข้าวสักมื้อเนอะ”

ออสการ์ถอนหายใจยาว “ไม่เป็นไรดีกว่า”

“…”

“ต่างคนต่างออกแล้วกันนะ”

จบคำนั้นวุฒิก็ยิ้มออกมา



.


.


.

   


พวกเขาเลือกเข้าร้านอาหารเกาหลีที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่กี่เดือน
ออสการ์จงใจเลี่ยงร้านที่เคยมากินด้วยกันบ่อยๆ เพื่อไม่ให้มีการระลึกความหลัง หรือย้อนอดีตกัน
เขาไม่ได้คิดอะไรแล้วแต่ก็ยังไม่แข็งแรงพอจะเผชิญหน้ากับความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกันตรงๆ แบบนั้น
   
อย่าพยายามทำให้รู้สึกว่าเราผูกพันกัน
   
“ตอนแรกนึกว่าออสจะเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นเสียอีก ชอบขนาดนั้น”

“ออสไม่กินกะเทียมนี่เนอะ งั้นเดี๋ยววุฒิบอกเขาให้”

“น้ำเปล่าไม่เอาน้ำแข็งเนอะ”

อย่าพยายามทำให้รู้สึกว่าเราเคยรู้จักกันดีแค่ไหน

“ไม่เป็นไร เรากินน้ำแข็งได้”

ด้วยคำพูดพวกนั้นเลย...

“กินน้ำเย็นแล้วเหรอ” วุฒิถามกลับด้วยน้ำเสียงงุนงง

“อื้ม เดี๋ยวนี้เรากินน้ำเย็นแล้ว”

“โอเค”

“มันก็นานแล้วนะวุฒิ”

“…” อีกฝ่ายชะงัก ก่อนจะหันมาสบตาแล้วยิ้มบาง “นั่นสิ ก็นานแล้วนะ”

“เราไม่เหมือนเดิมแล้วล่ะ”

“เข้าใจ” วุฒิพยักหน้ารับ “ออสสบายดีใช่ไหม”

“สบายดี วุฒิก็ด้วยนะ?”

“วุฒิก็สบายดี ช่วงนี้ก็ทำงานอย่างเดียวเลย เหนื่อยแต่สนุกดี” คนตรงหน้าพูดไปยิ้มไป ดูออกชัดว่าพยายามทำให้บรรยากาศไม่อึดอัด แต่ออสการ์คิดว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ “ได้ดูซีรีส์ที่ออสแสดงด้วยนะ น่ารักดี”

“ขอบคุณนะ”

แล้วทั้งคู่ก็เงียบ จริงๆ ทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าจุดประสงค์ในการกินข้าวด้วยกันครั้งนี้ไม่ใช่การมานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระหรือชีวิตทั่วไป แต่เหมือนจะไม่ใครกล้าพอที่จะเข้าเรื่องสักที

ออสการ์คิดว่าเขาไม่ได้อยากคุยตั้งแต่แรก ถ้าเลือกได้ให้ไม่บังเอิญเจอเลยคงดีกว่า

แต่เพราะนิสัยชอบหนีของเขามันห่วยที่สุด

“เราเข้าเรื่องกันเลยไหม” เขาเลยไม่อยากเป็นไอ้ห่วยแบบนั้นอีกแล้ว

วุฒิเลิกคิ้วเล็กน้อย “อ่า...เอาสิ”

“ตอนนั้นเราขอโทษที่ไม่มีสติพอจะคุยหรือเคลียร์อะไรให้มันจบดีๆ”

“ไม่ใช่ความผิดของออสหรอก”

“อืม เรารู้”

“ขอโทษจริงๆ นะ เราไม่มีข้อแก้ตัวหรอก”

ออสการ์พยักหน้ารับ อันที่จริงเขารู้อยู่แล้ว การนอกใจมันไม่ต้องมีคำอธิบายหรอก เพราะไม่มีเหตุผลไหนดีพอจะเข้าใจได้

“เรารู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร ไม่ใช่ความผิดของวุฒิคนเดียวหรอก”

แม้ว่าเขาจะเข้าใจ...

ได้ยินอย่างนั้นแล้ววุฒิก็ขมวดคิ้ว “ออสคิดว่าตัวเองผิดเหรอ”

“คนเราคบกันก็คบกันแค่สองคน ถ้าหนึ่งคนไม่มีความสุข ความผิดก็เป็นของทั้งคู่นั่นแหละ” คนตัวเล็กกว่าพูดเสียงเบา “แล้วถ้าวุฒิมีความสุข วุฒิก็คงไม่ไปมีใครหรอก จริงไหม”

“อย่าคิดแบบนั้น เรื่องเลวๆ ที่เราทำไม่ใช่ความผิดออส”

“เราถามตรงๆ ได้ไหม”

วุฒิพยักหน้า “เราอยากให้ออสถามตรงๆ”

“ที่เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น เป็นเพราะเรา...ไม่ให้” คำถามสะดุดไปเล็กน้อย ก่อนที่คนพูดจะเอ่ยต่อให้จบ “ใช่หรือเปล่า”

“…”

ในบางครั้งความเงียบก็เป็นคำตอบ

“ใช่สินะ”

“มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก”

เวลาคนเราพูดโกหกมักจะมีอาการหรือท่าทางที่ผิดจากปกติ
บางครั้งกะพริบตา บางครั้งหลบตา บางครั้งเลียริมฝีปาก หรืออาจจะถูปลายนิ้วไปมา
ตอนนี้วุฒิกำลังทำทุกอย่างที่ว่ามา ออสการ์คิดว่าตัวเองทำใจได้นานแล้ว
ทั้งที่หาคำตอบให้ตัวเองได้ตั้งแต่ช่วงแรกที่เลิกกัน แต่พอรู้เข้าจริงๆ ก็เสียใจมากอยู่ดี

การเตรียมใจไม่ได้เป็นหลักประกันว่าถึงทีจริงจะไม่เจ็บปวดหรือเจ็บน้อยลง

“ถ้าเรามีเซ็กซ์กับวุฒิ วุฒิก็จะไม่มีคนอื่นถูกไหม”

“คือวุฒิเหี้ยเองออส มันไม่เกี่ยวกับอะไรเลย”

“…”

“วุฒิแค่อดไม่ได้ พอมีคนมายั่วก็หน้ามืด ลืมทุกอย่างไปหมด มันไม่เกี่ยวกับที่ออสให้หรือไม่ให้เลย”

“วุฒิจะบอกว่าต่อให้เรามีเซ็กซ์กับวุฒิแล้ว มันก็จะเกิดขึ้นอยู่ดีใช่ไหม”

ได้โปรดเถอะ

“…”

ได้โปรดตอบว่าใช่ที

“วุฒิก็ไม่รู้เหมือนกัน”

มันก็เจ็บเท่าเดิมนั่นแหละ


แค่เจ็บช้าลงเท่านั้นเอง

















เสียงโทรศัพท์มือถือดังติดต่อกันมาหลายสิบนาที แต่เจ้าของเครื่องยังไม่มีท่าทีว่าจะรับสาย
ทัพพ์นอนคว่ำอยู่บนเตียง คิ้วขมวดเพราะรำคาญเสียงรบกวน เขาได้ยินแต่ไม่มีแรงขยับตัว
ตอนนี้ศีรษะหนักไปหมด ร้อนเหมือนนอนอยู่บนกองไฟ ปวดหัวราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ   
   
สบถในลำคอเมื่อคนโทรเข้ายังไม่มีวี่แววจะล้มเลิก ความพยายามเป็นเลิศจนอยากซื้อแบ่งมาเก็บไว้
   
แขนยาวเอื้อมไปจนสุด คว้าเอาโทรศัพท์มือถือมาอย่างยากลำบาก หอบหายใจพลางกดรับสาย

“ครับ” เสียงแหบจนสมเพชตัวเองเลย

[คุณทัพพ์ไหวไหมคะ]

“พี่รี่...”

[ค่ะพี่เอง กำลังเข้าไปหานะคะ]

“ปวดหัว”

[รู้ค่ะ คุณทัพพ์ไม่สบายหนักแล้วค่ะ เมื่อคืนบอกให้กินยาได้กินหรือเปล่า]

“…”

เสียงถอนหายใจดังลอดมา [เดี๋ยวพี่ไปรับแล้วพากลับบ้านนะคะ เมื่อเช้าคุณแม่คุณทัพพ์โทรมาบอกว่าติดต่อไม่ได้ พี่บอกไปแล้วว่าไม่สบาย ท่านเลยกำชับให้พากลับบ้านค่ะ]

“ผมขี้เกียจกลับ”

[ท่านฝากบอกว่าอย่าให้ถึงขนาดมีข่าวออกว่าดาราดังดับอนาถป่วยลำพังแห้งตายคาห้องเลย]

“…” ทัพพ์กุมขมับ ตอนนี้เขาปวดหัวกว่าเดิมอีก เหมือนไข้กำลังจะขึ้น ไม่น่าลืมปิดเครื่องเลย

[น้องออสก็โทรหาพี่นะคะ บอกว่าติดต่อไม่ได้เหมือนกัน]

“ผมลืมบอกออส”

[เสียงน้องเป็นห่วงมากค่ะ]

“หายแล้ว”

เชอร์รี่แค่นหัวเราะ [เตรียมตัวนะคะ ใกล้ถึงแล้ว] ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้ววางสายไป ทิ้งให้คนป่วยที่ไม่มีแม้แต่แรงจะดันตัวเองให้ลุกค่อยๆ ขยับช้าๆ อย่างทุลักทุเล เวลาแบบนี้ควรจะปล่อยให้เขานอนหรือเปล่า ใช่เวลามาปลุกกลับบ้านที่ไหน

แน่จริงเอาออสการ์มาสิ จะวิ่งลงบันไดจากชั้นนี้ไปล็อบบี้เลย







รถยนต์คันใหญ่จอดเทียบที่ประตูทางเข้าบ้าน แทมมี่ที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนรีบก้าวลงจากรถ
ก่อนจะเดินเร็วๆ เข้าบ้านและตรงขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนของพี่ชาย
พอมาถึงหน้าบานไม้สีขาวเธอก็หายใจหอบแล้วเพราะรีบร้อนเกินไป เคาะประตูสองครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป

พี่ชายคนดีของเธอนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง รายนี้ปกติร่างกายแข็งแรง ไม่ค่อยป่วยเท่าไหร่
ไม่สบายก็แค่เป็นหวัดมีน้ำมูก ขนาดล้มหมอนนอนเสื่อนี่นับครั้งได้เลย
แต่คราวนี้น่าจะหนัก ถึงขั้นนอนติดเตียงอยู่คอนโดติดต่อไม่ได้สองวันสามวัน
แล้วถ้าไม่หมดแรงจริงๆ คงไม่มีทางยอมมานอนบ้านนานๆ หรอก
   
คนเป็นน้องชะโงกหน้ามองด้วยความเป็นห่วง แล้วขยับนั่งลงตรงขอบเตียง
ใช้หลังมือวัดอุณหภูมิที่คอแล้วก็ต้องเบ้หน้า ตัวร้อนเป็นไฟเลย

“อือ...”

แทมมี่สะดุ้ง “น้องทำพี่ทัพพ์ตื่นเหรอ”

ทัพพ์ปรือตา ก่อนจะอมยิ้ม “ตัวแสบ”

“เสียงแหบมากเลยพี่ทัพพ์” แทมมี่มุ่ยหน้า รีบเดินไปหยิบขวดน้ำไม่เย็นที่บาร์เครื่องดื่มมาใส่หลอดแล้วยื่นให้พี่ถึงปาก “ดื่มน้ำเร็วค่ะ”

“แต๊งกิ้วลูกหมู” ทัพพ์เอ่ยเสียงเบาหลังจากปล่อยหลอดออกจากปากเมื่อดื่มจนพอแล้ว

“ดีขึ้นไหมอะพี่ทัพพ์”

“ยังปวดหัวอยู่นิดหน่อย”

“แต่ตัวร้อนจี๋เลย”

“พี่ตัวร้อนอยู่แล้ว ไม่แปลกหรอก”

“น้องจะเอาขนมปังมาวาง นับหนึ่งถึงสิบก็ทาเนยได้เลย”

“เพ้อเจ้อ”

แทมมี่หัวเราะก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าตัวเองดัง
สาวน้อยยิ้มกว้างอย่างนึกสนุก ท่าทางที่ทำให้คนมองต้องเอ่ยปากถาม

“ยิ้มอะไร ไม่รับโทรศัพท์ล่ะ”

“น้องบอกเลยว่าวันนี้พี่ทัพพ์ต้องหายสนิทแน่นอน”

“ทำไม”

“มียาดี” พูดจบแล้วตัวแสบของทัพพ์ก็ลุกพรวดจากเตียงแล้ววิ่งลิ่วออกนอกห้องไป ทิ้งให้คนป่วยมองตามอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้เล่นพิเรนท์อะไรอีกหรือเปล่า ทำตัวดีๆ ได้ไม่ถึงนาทีเลย


แต่ช่างเถอะ จริงๆ คนที่บ้านนี้ก็ไม่มีใครปกติสักคนนั่นแหละ ชินแล้ว



   




ทัพพ์กำลังคิดว่าจะถอนคำทุกอย่างที่คิดในหัวเมื่อครู่ให้หมด ตอนนี้จะมีใครน่ารักได้เท่าน้องสาวเขา
   
‘บอกเลยว่าพี่ทัพพ์ติดหนี้น้องครั้งใหญ่มากๆ’
   
แทมมี่กระซิบบอกแบบนั้นตอนที่ออกจากห้องไปหลังจากพาใครบางคนมาส่ง
คนที่ยืนเม้มปากด้วยท่าทางประหม่าอยู่แถวหน้าประตู
   
“ทำไมยืนนิ่งแบบนั้นล่ะ” ทัพพ์เอ่ยเสียงเบา

“เสียงแหบมากเลยนะครับ” ฝ่ายนั้นตอบกลับ สีหน้าเป็นห่วงที่เห็นแล้วชื่นใจ

“มาหาหน่อย”

ออสการ์ก้าวเท้าช้าๆ ไปนั่งลงบนเตียง ตั้งแต่คุยกันมานี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายไม่สบาย
ปกติดูแข็งแรงมากแท้ๆ พอป่วยทีก็หนักเลย

“ปวดหัวอยู่ไหมครับ”

“ปวดครับ”

“ผมนวด...”

“นวดครับ”

“ไม่ต้องรีบตอบขนาดนี้ก็ได้” ยังไม่ทันถามจบเลยเนี่ย

ทัพพ์หัวเราะ ดันตัวลุกขยับเปลี่ยนทิศแล้วทิ้งศีรษะลงที่ตักออสการ์ “กลัวออสเปลี่ยนใจ นวดหน่อยครับ นวดตรงนี้ๆ” พูดพลางจับมือเล็กๆ มาวางที่บริเวณขมับตัวเอง

“ออส”

“ครับ?”

“จริงๆ ไม่ต้องมาตามที่แทมขอก็ได้นะ รู้ว่าช่วงนี้ออสยุ่ง”

“ผมไม่ได้มาเพราะน้องแทมขอหรอกครับ” ออสการ์เอ่ยปาก มือก็นวดขมับให้อีกฝ่ายไปด้วย “น้องแทมบอกว่าคุณยังไม่ดีขึ้น ผมเลยขอมาเยี่ยมเอง”

ทัพพ์ยิ้มกว้าง เอื้อมไปจับมืออีกข้างของคนตัวเล็กมาจูบเบาๆ ที่ปลายนิ้ว “ขอบคุณนะครับที่มา”

“รีบๆ หายนะครับ”

“รีบอยู่แล้ว อยากจูบคุณคนเก่งจะแย่”

ออสการ์กลืนน้ำลาย หลุบตามองริมฝีปากของคนที่นอนหนุนตักตัวเองอยู่ “หลับเถอะครับ เดี๋ยวผมนวดให้เรื่อยๆ นี่แหละ”

“ไม่เอา อยากมองหน้า”

“พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ”

“คิดถึง”

“อยู่ตรงนี้กับคุณแล้ว”

“ขอบคุณครับ”

คนเด็กกว่าอมยิ้ม ลูบแก้มอีกฝ่าย “ฝันดีนะครับคุณคนคุย”








ทัพพ์ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็ไม่เห็นออสการ์อยู่ในห้องแล้ว เขาลุกขึ้นนั่งเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความมึนงงอย่างคนเพิ่งตื่น

มองนาฬิกาก็พบว่าเลยเวลาอาหารเย็นไปได้สักพักแล้ว
อาการปวดหัวก็หายไปเยอะเลยตัดสินใจลุกจากเตียงเดินลงไปข้างล่าง

ได้ยินเสียงคุยเสียงหัวเราะดังมาจากห้องกินข้าวชั้นล่าง เลยตรงไปที่นั่น ภาพที่เห็นทำเอาต้องเลิกคิ้ว

“อ้าวพี่ทัพพ์” แทมมี่เป็นฝ่ายหันมาสบตาก่อน “ตื่นแล้วเหรอคะ”

“ว่าไงคนป่วย” ทวีเทพเอ่ยทักตาม

“พ่อกับแม่กลับมาเมื่อไหร่ครับเนี่ย” ทัพพ์เดินเข้าดึงผมม้าของน้องเบาๆ “ลุกเลยตัวแสบ พี่จะนั่งข้างออส”

“อะไรเล่า พี่ทัพพ์ก็นั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างสิ น้องจะนั่งกับพี่ออส” สาวน้อยว่ากลับ ซ้ำยังไม่พูดเปล่าเอื้อมมือไปคล้องแขนคนข้างตัวเย้ยอีกอย่าง

“แม่ดูน้อง คล้องแขนผู้ชายหน้าระรื่น”

ธารีหัวเราะ “ก็ออสการ์น่ารัก”

คนถูกชมต่อหน้าถึงกับยิ้มเขิน “ขอบคุณนะครับคุณน้า”

“บอกให้เรียกแม่ไงคะน้องออส” คนเป็นแม่ยิ้ม ดึงแก้มลูกชายคนใหม่หนึ่งที “น้าอะไร ไม่เอาค่ะ”

“แต่ว่า...”

“งี้ถ้าเรียกแม่ว่าแม่ ออสต้องเรียกผมว่าอะไร” คนที่สุดท้ายแล้วก็ยอมไปนั่งเก้าอี้อีกตัวเอ่ยปากพลางยิ้มกริ่ม

ออสการ์เม้มปาก เหลือบตามองคนที่ทำหน้าล้อเลียนแล้วขมวดคิ้ว

“อ้าวปกติพี่ออสเรียกพี่ทัพพ์ว่าอะไรคะ” คนกลางที่ไม่รู้เรื่องเอ่ยถาม “เรียกพี่หรือเปล่า”

“เรียกคุณทัพพ์ครับ” ออสการ์ตอบกลับ

“ทำไมเรียกคุณล่ะคะ เรียกพี่ทัพพ์ก็ได้นี่น่า”

“เรียกพี่ไม่ถนัด เรียกแฟนก็ได้นะ” ทัพพ์ว่าเสียงใส สนุกเขาล่ะ

“ยังไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อยครับ”

จบคำออสการ์ ทวีเทพก็หลุดขำ ทำเอาทัพพ์หันขวับไปมอง “พ่อไม่ต้องหัวเราะเลย”

“อะไร คนจะหัวเราะก็ไม่ได้”

“แล้วหิวหรือยังคะ” ธารีเปลี่ยนเรื่อง เพราะลูกชายเธอหลับไปนาน กว่าจะตื่นทุกคนก็กินอิ่มกันหมดแล้ว “กินที่นี่ หรือจะให้คนยกไปให้บนห้องนอน”

“กินเลยก็ได้ครับ กินเสร็จจะได้ขึ้นไปอาบน้ำ ผมเหนียวตัว”

“ไม่ดีมั้งคะ ยังไม่ทันหายดีจะอาบน้ำได้ยังไง” คนเป็นแม่ส่ายหน้า “เช็ดตัวก็พอ”

“แล้วใครเช็ดอะครับ” ทัพพ์ถามหน้าซื่อ ลากสายตามองออสการ์อย่างจงใจ “แทมเช็ดแรง”

“แรงอะไร เมื่อวานพี่ทัพพ์ยังบอกเช็ดเหมือนคนไม่มีแรงอยู่เลย” ทัพพ์กลอกตาเมื่อแทมมี่แย้งขึ้นมา ยัยตัวแสบนี่ไม่รู้จักดูสถานการณ์เลย มันน่าตีไหมล่ะเนี่ย

“งั้นให้น้องออสเช็ดดีไหมคะ” ต้องแม่เขาสิ น่ารักที่สุด

“เอ่อ...แต่ว่าเดี๋ยวผมต้องกลับแล้ว” ออสการ์ยิ้ม “ดึกไปกลัวน้องจะเป็นห่วงน่ะครับ”

“นอนนี่เลยสิคะ พรุ่งนี้วันหยุดด้วย เช้าค่อยให้คนรถไปส่ง”

“จะดีเหรอครับ ผมเกรงใจ”

ธารียิ้มหวานก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ แม่อยากเจอน้องออสมานานแล้ว ดีใจเสียอีกถ้าน้องออสจะมาค้างบ่อยๆ”

“ขอบคุณนะครับ” ออสการ์ยิ้มตอบ ก้มหัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพ “ถ้าอย่างนั้นขอรบกวนด้วยนะครับ”

ทัพพ์แทบจะส่งเสียงไชโยในวินาทีที่ออสการ์ตอบตกลง หันไปส่งสายตาขอบคุณแม่สุดหัวใจ


นาทีนี้จะมีใครเจ๋งเท่าแม่เขาอีก



.


.


.




ทัพพ์นั่งพิงหัวเตียงส่งแขนให้คนที่กำลังใช้ผ้าชุบน้ำบิดจนหมาดเช็ดไปตามผิวให้อย่างเบามือ
ไม่รู้ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้ ไม่ต้องทำอะไรแค่นั่งเฉยๆ ทำหน้านิ่งๆ ก็ละสายตาไม่ได้แล้ว ดึงดูดเขาเสียทุกอย่าง
จากคนที่เคยคิดว่าตัวเองไม่มีสเป็ก วันนี้ก็ได้รู้ว่าจริงๆ แล้วแพ้ให้คนแบบไหน

ไม่ใช่คนน่ารัก

ไม่ใช่คนยิ้มสวย

ไม่ใช่คนผิวขาว

ไม่ใช่คนตัวเล็ก

แต่เป็นคนแบบออสการ์

แค่ออสการ์คนเดียว

“มองผมจนพรุนแล้วครับคุณทัพพ์” ออสการ์เอ่ยปาก ตายังไม่ละออกจากแขนคนป่วย

“ไม่เห็นพรุนเลย ยังน่ารักเหมือนเดิม”

“หายป่วยแล้วสินะครับ พูดเล่นได้ขนาดนี้”

“มีคนดูแลดีก็อย่างนี้แหละ”

คนเด็กกว่ายิ้ม เอาผ้าชุบน้ำบิดใหม่อีกครั้ง ก่อนจะเช็ดเบาๆ ที่คอให้อีกรอบ “สบายตัวขึ้นไหมครับ”

“สบายครับ”

“งั้นใส่เสื้อนอนเลยดีกว่า ถอดเสื้อนานๆ เดี๋ยวไข้ขึ้นอีก”

ทัพพ์ขยับตัว มองตามออสการ์ที่หยิบเสื้อมาใส่ให้ เขาสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ ปล่อยให้อีกฝ่ายติดกระดุม

“คุณทัพพ์ครับ”

“หือ”

“เมื่อสองวันก่อน...” ออสการ์เอ่ยเสียงอ่อย ติดกระดุมเม็ดสุดท้ายแล้วก็ก้มหน้านิ่ง “...คือ”

ทัพพ์แตะคางออสการ์ดันขึ้นให้สบตา “คืออะไรครับ” ถามพลางส่งยิ้มให้

“...ผมเจอวุฒิ”

ได้ยินชื่อนี้แล้วความทรงจำก็แจ้งเตือนทันที เป็นชื่อที่เขาแทบจะขีดเส้นใต้สีแดงไว้หนาๆ กันลืม “แฟนเก่าออส?”

ออสการ์พยักหน้ารับ เขาคิดมาตั้งแต่วันที่เจอวุฒิแล้วว่ายังไงก็ควรคุยกับอีกฝ่าย

“แล้ว?”

“ถ้าคุณจำได้ ผมกับวุฒิเลิกกันไม่ค่อยดี ครั้งสุดท้ายที่คุยก็แย่ๆ” ออสการ์กำมือ “วันนั้นพอเจอเขาขอคุย ก็เลยได้เคลียร์กัน ผมอยากบอกให้คุณรู้”

“แล้วมีอะไรหรือเปล่าครับ มีอะไรที่ผมต้องรู้อีกไหม”

“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เหมือนแค่ได้บอกลากันดีๆ มากกว่า” ออสการ์ว่า “แต่จริงๆ ที่ผมอยากคุยกับคุณคืออีกเรื่อง”

“เรื่อง?”

“ผมเลิกกับวุฒิเพราะวุฒิมีคนอื่น”

“…”

“ที่ผ่านมาผมมีเซ็กซ์กับเขาไม่ได้”

“ออส...”

“ผมพยายามแล้วแต่ก็มีไม่ได้ ผมเข้าใจว่าไม่มีใครโอเคหรอก เรื่องนั้นมันสำคัญ” ออสการ์เม้มปาก ยิ่งพูดเขายิ่งรู้สึกแย่ แต่ถ้าไม่พูดต่อไปมันอาจจะแย่กว่านี้ก็ได้ “ตอนนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะลองอีก เพราะงั้นถ้าคุณทัพพ์ไม่โอเค...”

“เราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่เหรอ” ทัพพ์พูดแทรกกลับไป เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะบอกอะไร ซึ่งเขาไม่ชอบเอาเสียเลย “ผมเคยสัญญาแล้วนี่ว่าถ้าออสไม่พร้อมผมจะไม่ทำ”

“แต่ถ้าคุณทัพพ์อยาก...”

“ถึงอยากผมก็จะไม่ไปทำกับคนอื่น”

“...”

“นี่คือเรื่องที่ออสกลัวใช่ไหม”

ออสการ์เม้มปากแน่น เขาไม่อยากตอบว่าใช่ แต่จะปฏิเสธได้ยังไง ในเมื่อมันเป็นความจริง

คนตัวโตถอนหายใจ จับมืออีกคนมากุมไว้ “ผมไม่เถียงนะว่าอยากมีเซ็กซ์กับออส ผมเป็นผู้ชายในหัวก็คิดเรื่องพวกนี้ทุกนาทีนั่นแหละ ยิ่งเวลาได้อยู่ใกล้ๆ ได้กอดได้จูบออส มันก็อยากตลอดเวลา”

“…”

“แต่ถ้าออสไม่พร้อม ผมก็จะไม่ทำ และต่อให้ไม่ได้ทำผมก็รักออส” ทัพพ์จูบเบาๆ ที่หลังมืออีกฝ่าย “แล้วที่อยากมีก็อยากมีแค่กับออส แค่ออสคนเดียว ให้มีกับคนอื่นก็ไม่เอาหรอก เข้าใจไหม”

“แต่ว่า...”

“รอได้ครับ” ทัพพ์พยักหน้าย้ำ “จริงๆ”

“ขอบคุณนะครับ”

“โอเคแล้วใช่ไหม รู้สึกดีขึ้นแล้วนะ?”

ออสการ์พยักหน้า “แค่คุณทัพพ์เข้าใจก็โอเคแล้ว”

คนป่วยอมยิ้ม อาจจะฟังดูแย่ไปหน่อย แต่สีหน้ากังวลของออสการ์น่าเอ็นดูเสมอ มองจมูกเล็กๆ ปากบางๆ นั่นแล้วนึกมันเขี้ยว

“ออส”

“ครับ”

“อยากจูบ”

ออสการ์ชะงัก ผละตัวออกเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ท่าทางน่ารักนั่นทำให้คนมองหัวเราะ

“ล้อเล่นน่ะ ไม่อยากให้ออสติดหวัดหรอก” ทัพพ์ยิ้ม ลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ “ขอบคุณนะครับที่ช่วยเช็ดตัว ออสไปอาบน้ำสิจะได้มานอน”

“...” ออสการ์หยุดคิดไปนิดก่อนจะล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พับเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมาคลี่ออก แปะไว้ที่ริมฝีปากของคนป่วยแล้วขยับเข้าไปจูบทับเบาๆ “คะ...แค่นี้ไปก่อนนะครับ”

ทัพพ์นิ่งไป เขาอยากจะบ้าตายกับความน่ารักของคนตรงหน้า หัวใจเกือบหยุดเต้นแล้ว
ไวกว่าความคิดคนตัวโตกว่าคว้าเอวออสการ์ไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะขยับออกห่าง
รั้งเข้าหาตัวแล้วกดริมฝีปากเข้าหาทั้งที่มีผ้าเช็ดหน้าผืนบางกั้นกลางอยู่
บดเบียดสัมผัสลงไปหนักๆ อยากสอดลิ้นเข้าไปใจจะขาดแต่ต้องพยายามยั้งใจไว้

ใช้ริมฝีปากงับไปมาเบาๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ยิ่งสัมผัสกับความนุ่มนิ่มนั้นเท่าไหร่ก็ยิ่งเตลิดไปไกลเท่านั้น
ออสการ์หายใจแรงขึ้น เขาวางมือลงที่อกอีกฝ่ายและออกแรงดัน จนผ้าเช็ดหน้าหล่นลงบนตักทั้งคู่ก็ผละใบหน้าห่างจากกัน
   
“...” ทั้งห้องเงียบสนิท ออสการ์เพิ่งรู้ตัวก็ตอนนี้ว่ากำลังนั่งคร่อมตักคนป่วยอยู่ เสื้อนักศึกษาเขาโดนปลดกระดุมลงไปเกือบถึงสะดือ ไม่รู้ทำไมถึงได้มือไวขนาดนี้ คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก ไอ้แข็งๆ ที่ดันก้นเขาอยู่นี่อะไร “คุณ...คุณทัพพ์”

“หือ”

“ข้างล่าง...เอ่อ...”

“อืม เพราะออสนั่นแหละ” ทัพพ์ถอนหายใจยาว ซุกจมูกลงที่ลาดไหล่คนบนตัก “เป็นแบบนี้เพราะออสทั้งนั้น”

“ผม...คือผม...”

ทัพพ์หัวเราะ จูบแก้มออสการ์เบาๆ “ไปอาบน้ำเถอะ  จะได้มานอน”

“แต่...”

“ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวผมจัดการเอง” คนตัวโตเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม

“คือ...ผมช่วยได้นะครับ”

ทัพพ์กะพริบตาปริบ นี่เขาหูฝาดไปหรือเปล่า อีกฝ่ายพูดอะไรเนี่ยจะทำให้หัวใจวายกันเลยใช่ไหม “รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

“ก็ถึงมีไม่ได้” ออสการ์เลียริมฝีปากอย่างประหม่า “แต่ช่วยได้นะครับ”

คนป่วยพรูลมหายใจออก ลูบหน้าตัวเองเรียกสติ “ไปอาบน้ำไปคุณคนเก่ง” เขายิ้ม “ไว้ครั้งหน้านะครับ” เพิ่งคุยกันว่าจะรอ อยู่ดีๆ จะมาให้น้องช่วยเลยมันก็จะบาปไปหน่อย คนอย่างเขาเวลาอารมณ์แรงแล้วยิ่งยั้งไม่ได้อยู่ด้วย

“เอางั้นเหรอครับ”

“เอางั้นแหละ รีบไปอาบน้ำไป” ก่อนที่เส้นความอดทนเขาจะขาด อย่ามามองกันด้วยสายตาแบบนั้น

“งั้นเดี๋ยวผมมานะ”

ทัพพ์พยักหน้า มองตามอีกฝ่ายลุกจากเตียงยกอ่างน้ำที่ว่างอยู่ข้างๆ เดินไปทางห้องน้ำ
ถอนหายใจยาวอีกครั้งตอนแผ่นหลังเล็กหายไปจากสายตา ไม่รู้ว่าจะต้องใช้ความอดทนอีกแค่ไหน

แต่เห็นทีวันนี้ก็คงใช้ไปเยอะมากแล้ว


ให้ตาย










to be continued...
แงงงง สู้ๆ นะคับพี่ทัพพ์ 5555555555

#คุณคนคุย





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2019 21:59:05 โดย afterday »

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +116/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #122 เมื่อ11-03-2019 20:23:30 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #123 เมื่อ11-03-2019 20:26:43 »

คนพี่มีความสุภาพบุรุษสุดๆ อย่างนี้น้องหลงเลย

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #124 เมื่อ11-03-2019 21:58:11 »

 :hao3:สู้ๆนะคุณคนคุย

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +198/-3
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #125 เมื่อ11-03-2019 22:20:06 »

คุณทำได้ คุณทนได้

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-5
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #126 เมื่อ11-03-2019 22:32:05 »

ก็เคลียร์กันแล้วนะคะ ให้เวลาน้องปรับตัว เตรียมใจให้ได้ก่อนเน๊อะ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #127 เมื่อ11-03-2019 23:36:36 »

อ่อยให้มากกว่านี้เยอะ ๆ  :hao3:

ออนไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1069
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #128 เมื่อ12-03-2019 00:32:15 »

ฮึ้บไว้ค่ะคุณทัพพ์ ฮึ้บบบบบ

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #129 เมื่อ12-03-2019 06:56:01 »

อดทนไว้คุณทัพ ดังโบราณว่าอดเปรี้ยวไว้กินหวานเน้อ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
« ตอบ #129 เมื่อ: 12-03-2019 06:56:01 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #130 เมื่อ12-03-2019 08:00:36 »

   
ออสการ์นั่งดูสัมภาษณ์สดทางทีวีอยู่ในส่วนรับแขกของคอนโด
วันนี้หยุดแต่เขาไม่ได้กลับบ้านเพราะมีนัดออกไปซื้อของกับอิม
ส่วนออสการ์ไปต่างจังหวัดกับเพื่อน กลับมาอีกทีวันจันทร์เลย
อาทิตย์นี้เขาเลยกะจะนอนคอนโดก่อน ค่อยโทรไปอ้อนขอโทษพ่อกับแม่ทีหลัง

อันนี้ ออกัส เปล่าคะ

ออสน่ารักขึ้นทุกวันๆ  :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #131 เมื่อ12-03-2019 09:17:37 »

หู้ยยย.. ละมุนเน๊อะ.. :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #132 เมื่อ12-03-2019 20:57:17 »

คุณทัพพ์ต้องอดทน อดใจรอไว้นะ ฮึบๆ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #133 เมื่อ12-03-2019 23:56:46 »

จ้า เตลิดกันทั้งคู่ แค่คำสารภาพ ก็พากันไปไกลแล้ว
ออสการ์ยังมาทำน่ารัก จุ๊บผ่านผ้าเช็ดหน้าไปอีก จะบ้าตาย
เป็นไงล่ะ เกือบกู่ไม่กลับกันเลยทีเดียว 5555

ทัพพ์ยังใช้ไม่หมดหรอก คงมีเรียกเพิ่มอีกแน่นอน
นอนด้วยกันแบบนี้ จะให้อดใจ ข่มใจ ก็ไม่ต้องนอนกันเลยดีกว่า

ออสการ์น่ารักมาก ทำคนหลงคนรักกันทั้งบ้านจ้า เริ่ดมาก

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Eight ☀ 11Mar19 ————
«ตอบ #134 เมื่อ17-03-2019 06:07:03 »

เวลาคุณทัพพ์อ้อนเนี่ย น่ารักมากเลยนะคะ

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1756/-9
    • afterday's twitter
. . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #135 เมื่อ18-03-2019 21:53:34 »








Chapter ☂ Nine



หากเป็นคุณแล้ว
สำหรับผมเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอเลย







การคิดถึงใครสักคนมันเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ทำให้ได้รู้ว่าตัวเองยังมีคนสำคัญอยู่บนโลก
คนที่ถ้าไม่ได้เจอ คนที่ถ้าต้องห่างกัน ก็คิดถึงจนอดใจรอที่จะได้เห็นหน้าไม่ไหว
   
ออสการ์คิดว่าตัวเองโชคดีที่มีทัพพ์ให้คิดถึง
   
แม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียงมาสามวันแล้วก็ตาม
   
“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างคะออส” อรัญญาเอ่ยปากถามระหว่างตักอาหารใส่จานให้ลูกชายคนโต “เปิดกล้องแล้ว เหนื่อยมากหรือเปล่า”

“ก็เหนื่อยครับแม่ แต่ก็สนุกมาก ออสชอบบรรยากาศในกอง”
   
“พี่ออสกลับบ้านดึกทุกวันเลยครับแม่ บางวันก็ไม่ยอมกลับ” ออกัสได้ทีก็รีบฟ้องใหญ่ “ทิ้งออนอนคนเดียวตลอด”

“ขี้ฟ้องอีกแล้ว” ออสการ์หัวเราะ “พี่ก็ขอก่อนตลอดนา”

“สรุปมีแฟนแล้วไม่ยอมบอกแม่ใช่ไหมออสการ์” อรัญญายิ้มบาง

“ใช่ดารานั่นหรือเปล่า” คนเป็นพ่อเอ่ยปาก จำได้ดีเลยวันที่ออสการ์เปิดรูปผู้ชายคนนึงที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีอยู่ให้ดูแล้วบอกว่าคุยๆ กันอยู่ “คนเดิม?”

“คนเดิมสิครับ” ออสการ์หัวเราะ ทำเหมือนเขาเปลี่ยนบ่อยอย่างนั้นแหละ

“แล้วโอเคไหม มีปัญหาอะไรกันบ้างหรือเปล่า”

“ก็โอเคดีครับ คุณทัพพ์น่ารัก ดูแลออสดีมากเลย” พูดเองก็เขินเอง

ธำรงพยักหน้า จริงๆ เขาเป็นพ่อที่ไม่เคยบังคับอะไรลูกเลยสักครั้ง แต่ถึงยังไงก็เป็นห่วงอยู่ตลอด “ว่าแต่เป็นแฟนกันแล้วเหรอ”

“ยังไม่ได้เป็นครับ” คนถูกถามตอบเสียงอ่อย

“ไม่เป็นก็เหมือนเป็นอะพี่ออส” ออกัสขมวดคิ้ว “ออหวงจะแย่แล้ว พ่อจัดการเลย”

“จัดการยังไงดี ขังไว้ในบ้านไหม ไม่ต้องให้ออกไปไหน”

“แม่ว่าไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่ฝังเครื่องติดตามไว้ใต้ผิวก็พอ”

ออสการ์ยกมือกุมขมับ เล่นอะไรแบบนี้กันอีกแล้ว เขาต้องผสมโรงด้วยไหมเนี่ย “จะว่าแต่ออสก็ไม่ได้นะครับ ออเองก็เหมือนกันแหละ ช่วงหลังติดโทรศัพท์มาก นั่งกินข้าวด้วยกันก็ก้มหน้าก้มตา พิมพ์ไปยิ้มไป ออสขอดูก็ไม่ให้”

“เอ้า ออก็ต้องมีเรื่องส่วนตัวมั่งสิ พี่ออสยังมีเลย”

“อะไรกัน” คราวนี้อรัญญาก็รีบหันไปสนใจลูกชายคนเล็ก นานทีจะมีเรื่องแบบนี้ “ลูกมีแฟนเหรอออกัส”

“ยังไม่มีครับ”

“แล้วคุยโทรศัพท์กับใคร ปกติอยู่กับพี่ออสล่ะไม่เคยสนใจอย่างอื่น” ก็รายนี้น่ะติดพี่เหลือเกิน ติดจนพ่อกับแม่คิดว่าจะไม่ยอมมีแฟน เกาะหนึบอยู่กับพี่ชายไปตลอดชีวิตแล้ว พอรู้ว่าจะมีหวานใจก็อดอยากรู้ไม่ได้

“ออก็มีคนคุยๆ เหมือนพี่ออสอะแหละ”

“ไม่จริงน่า ไหนบอกไม่สนใจเรื่องพวกนี้ไง” ธำรงว่า “ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“…ผู้หญิง”

“ใครรร” ออสการ์ลากเสียงด้วยความตื่นเต้น “บอกพี่ออสเลยนะออกัส”

“ไว้ก่อนนน” ฝ่ายน้องชายก็ลากเสียงตอบกลับเหมือนกัน “ไว้แน่นอนกว่านี้ก่อน”

“โหยอะไรเนี่ย ทีพี่ยังไม่มีความลับกับออเลยนะ”

“ไม่รู้ๆ อออิ่มแล้ว ลุกดีกว่า” ออกัสเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะรีบลุกออกจากโต๊ะอาหารเพื่อหนี ปล่อยให้พี่ชายกับพ่อแม่ที่แซวตามหลังมานินทาตัวเองไป

ก็เขายังไม่พร้อมบอกอะไรตอนนี้ทั้งนั้นแหละ เดี๋ยวพี่ออสจะหัวใจวายเสียก่อน








ออสการ์แตะคีย์การ์ดลงที่ระบบความปลอดภัยหน้าประตูทางเข้า รอจนมันปลดล็อกก็เดินเข้าไปด้านใน
เหมือนว่าคนที่ไปทำงานต่างประเทศมาหลายวันจะหลับอยู่ในห้องนอน
เพราะไฟที่ห้องนั่งเล่นเปิดสว่างจ้าแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาเจ้าของห้อง

เมื่อตรงไปที่ห้องนอนถึงได้เห็นคนตัวโตนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง
น้ำยังไม่อาบเสื้อผ้าก็ไม่เปลี่ยน เชิ้ตที่ใส่อยู่ดูไม่น่าจะนอนสบายเลย

ออสการ์เดินเข้าไปใกล้ นั่งลงที่ปลายเตียงแล้วถอดถุงเท้าให้อีกฝ่ายอย่างช้าๆ
ดูแล้วคงจะเหนื่อยมากจริงๆ ระหว่างที่ถุงเท้าข้างที่สองกำลังจะหลุดออกจากปลายนิ้ว ทัพพ์ก็ลืมตาตื่น

“ออส...”

“อ้าว ขอโทษนะครับ ผมปลุกคุณตื่นเลย”

ทัพพ์ขยี้ตา ดันตัวลุกนั่งแล้วนิ่วหน้า “ผมเผลอหลับ ว่าจะพักสายตารอออส”

“กินอะไรหรือยังครับ”

“กินแล้ว...” คนเพิ่งตื่นพยักหน้า อ้าแขนออก “มากอดทีสิ”

ออสการ์ขยับเข้าไปใกล้ โถมเข้าไปหาทั้งตัว ไม่ได้เจอกันหลายวันจนคิดถึงไปหมดแล้ว “เหนื่อยมากไหมครับ”

“เหนื่อย” ทัพพ์จูบที่หน้าผากอีกคนเบาๆ “แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”

“อาบน้ำไหมครับ จะได้มาพัก”

“อืม กอดแบบนี้ก่อน”

“กอดแบบไหน” ออสการ์เอ่ยเสียงเบาเมื่อเมื่ออีกคนเริ่มอยู่ไม่สุข

นิ้วยาวแตะลงที่ริมฝีปากของคนบนตัก ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกดจูบลงเบาๆ ที่มุมปาก
จูบซับย้ำหลายครั้งที่กลีบปากบนและล่าง ใช้จังหวะที่คนตัวเล็กเคลิ้มตามสอดมือเข้าไปในชายเสื้อด้านหลัง
ทัพพ์ยอมรับว่าชอบผิวของออสการ์มาก ยิ่งแผ่นหลังของอีกฝ่ายยิ่งแทบคลั่ง
ทั้งร่องกระดูกกลางหลังเวลาลากจากท้ายทอยลงไปถึงสะโพกก็ทำเอาคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

เสียงครางในลำคอของออสการ์ทำให้เขาปวดหนึบไปทั้งซอกขา
อยากจะดันตัวอีกคนให้จมลงกับเตียงแล้วถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกจากร่างกายจนเปลือยเปล่า
ใช้สายตาโลมเลียไปทุกตารางนิ้วของเนื้อขาว ลูบลากทิ้งรอยแดงเป็นจ้ำไว้จารึกแสดงความเป็นเจ้าของ

“คุณ...” เสียงของออสการ์กลืนหายไปเมื่อถูกสะกิดที่ยอดอก คนตัวเล็กสูดลมเข้าสุดปอดในจังหวะที่ทัพพ์ขยับหน้าขาเสียดสีกับส่วนอ่อนไหว พอถูกเล่นงานพร้อมกันแทบจะทุกส่วนก็ตัวอ่อนเป็นขี้ผึ้ง ซบใบหน้าลงกับไหล่อย่างหมดแรง

ทัพพ์ยังน่ากลัวเสมอ หลอกล่อเขาได้อย่างง่ายดาย
เพียงแตะปลายนิ้วลงบนผิว เขาก็แทบทิ้งเข่าลงพื้นอย่างจำยอมแล้ว

ทัพพ์รู้ว่าออสการ์ยังไม่พร้อม เขาไม่คิดจะฝืนความรู้สึกหรือหักหาญน้ำใจคนที่ตัวเองรัก
แต่ไอ้การสัมผัสกันมันก็ห้ามใจยาก เขาจะอดทนไหวได้ยังไงในเวลาที่ได้กอดกันบนเตียงแบบนี้
เวลาที่มีผิวนุ่มๆ อยู่ในอ้อมแขน เวลาที่ริมฝีปากสีสวยเอ่ยเรียกชื่อเขา
มันเป็นเวลาที่เหมือนสติลอยออกไปนอกโลก ควบคุมได้ยาก หรืออันที่จริงเขาไม่อยากควบคุมอะไรเลย

เผลอไปเพียงพริบตาท่อนบนของออสการ์ก็เปลือยเปล่า
น้องเกาะไหล่เขาไว้แน่นตอนถูกซุกไซร้ที่คอขาว
ไล้เลียไปจนถึงหน้าอกขาวที่กระเพื่อมขึ้นลงแรงๆ
ปรนเปรอที่ตุ่มไตสีอ่อน เล้าโลมจนมันแข็งตึงสู้ลิ้น
ยิ่งออสการ์หายใจแรงเท่าไหร่เข้ายิ่งได้ใจ อยากทำให้อีกฝ่ายกรีดร้องอย่างสุขสม

ไม่รู้ตัวเลยว่าดันน้องนอนหงายลงบนเตียงตั้งแต่ตอนไหน
มือหนาวุ่นวายอยู่กับการปลดกระดุมกางเกงให้คนใต้ร่าง ดึงออกไปอย่างทุลักทุเลก่อนจะโยนลงบนพื้น
ขยับเข้าไปจูบที่กลางอก ไล่ลงไปถึงหน้าท้องแบนราบของอีกฝ่าย

“คุณ...คุณทัพพ์...อะ”

ผละใบหน้าออกมานิดเมื่อได้ยินออสการ์เรียกชื่อเขาเสียงสั่น

ดวงตากลมคลอไปด้วยน้ำยามสบตากัน ออสการ์เม้มปากแน่นกลืนน้ำลายอึกใหญ่จนลำคอขยับ “ผม...อึก...”

ทัพพ์จับขาอีกคนชันขึ้น จูบที่หัวเข่าเบาๆ

“อะ...อย่า”

“แค่ช่วย” ทัพพ์ลากริมฝีปากลงจากเข่าไปที่ต้นขา “แค่ช่วยออส” ไม่พูดเปล่ามือก็ล้วงเข้าไปในชั้นในตัวเล็กปัดผ่านส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวจนรู้สึกได้ ยิ่งเขาพยายามทำเป็นจะจับแล้วไม่จับสักทีออสการ์ก็ยิ่งครางฮืออย่างอัดอั้น

ไม่อยากให้จับ แต่ก็ต้องการ

ทั้งรู้สึกดี ทั้งสับสน

ความรู้สึกข้างในตีรวนกันมั่วจนฉายออกมาในแววตา
ท่าทางกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูกทำเอาทัพพ์อดยิ้มไม่ได้

น่ารักจนอยากจะรักให้เต็มที่

รักแรงๆ จนขาดใจไปเลย...

“คุณทัพพ์...”

เจ้าของชื่อชะงักเมื่อมือที่จับแขนเขาอยู่สั่น พอเห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนั้นก็เหมือนได้สติ รีบลุกออกจากตัวออสการ์แล้วสอดมือประคองหลังอีกคนรั้งเข้ามากอดแนบอก “ขอโทษครับ”

“ผม...” ออสการ์เม้มปาก ซุกหน้ากับอกอีกฝ่าย “ผมขอโทษ”

“ขอโทษทำไมคุณคนเก่ง” ทัพพ์โอบอีกคนไว้ด้วยสองแขน “ผมสิต้องขอโทษ กลัวใช่ไหม”

“...” ออสการ์หลับตาลงเมื่ออีกคนจูบเบาๆ ไปทั่วหน้า สัมผัสอ่อนโยนประโลมให้ความสั่นกลัวนั่นเบาลง เขากลัวเวลาที่ถูกวุ่นวายกับร่างกาย แล้วอีกฝ่ายทำทุกอย่างโดยไม่สนใจกัน เหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด ไม่มีการโต้ตอบ ราวกับเป็นใครที่เขาไม่รู้จัก ทั้งน่ากลัว ทั้งอันตราย

เขารู้สึกไม่ปลอดภัยเลย...

“ขอโทษที่ทำให้กลัวนะครับ” ทัพพ์ยังคงจูบย้ำๆ ที่แก้ม ที่ขมับ

“ผมแค่ตกใจ คุณทำเหมือนไม่ได้ยินผมเลย”

ทัพพ์เลียริมฝีปาก เขายอมรับว่าบางทีก็เผลอตัวไป แต่สาบานได้ว่าไม่มีวันบังคับน้อง “ผมไม่ทำอะไรออสหรอก ถ้าออสไม่พร้อมผมก็ไม่ทำ อย่ากลัวเลยนะ”

“...ผมไม่ได้กลัว” ออสการ์ดันตัวเองออกเพื่อมองหน้า แตะแก้มอีกคน “แต่เวลาสัมผัสผมอย่าเงียบ ต้องสื่อสารกันนะครับ”

“ครับ” ทัพพ์จูบที่จมูกออสการ์เบาๆ “ผมขอโทษนะ”

“แล้ว...แล้วก็...” คนเด็กกว่าก้มหน้า “ผมชอบสัมผัสของคุณนะ”

“อ่า...” คนฟังถึงกับต้องลูบหน้าเรียกสติตัวเอง เวลาอยู่ด้วยกันทีไรเขาหน้ามืดบ่อยเหลือเกิน ออสการ์แอทแทคนี่ดาเมจแรงเสมอ

“ผมช่วยไหมครับ” ถามพลางเหลือบมองลงต่ำ ก่อนจะเขินเอง

“ทำให้คนอื่นได้ แต่พอจะถูกทำล่ะกลัวเชียวนะ” ทัพพ์หัวเราะ จิ้มแก้มคนในอ้อมกอด

“...มันไม่เหมือนกันนี่น่า”

“มานี่มา” ทัพพ์จับออสการ์ในนอนหงายลงบนเตียง ส่วนตัวเองคร่อมอยู่ด้านบน จับมืออีกฝ่ายคล้องคอตัวเองไว้ “ให้ผมสัมผัสออสนะ”

“…”

“มองผม เชื่อใจผม วางใจไว้ที่ผม” ทัพพ์จับมืออีกข้างของออสการ์มาจูบเบาๆ “ค่อยๆ ไปด้วยกันนะ”

คนตัวเล็กกว่าพยักหน้า เอื้อมมือไปกอดคออีกคนไว้
ปล่อยให้มืออุ่นนวดคลึงที่ด้านล่างของตัวเอง ก่อนจะขยับมือขึ้นลงอย่างเชื่องช้า
ลมหายใจขาดเป็นห้วงยามที่จังหวะนั้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ออสการ์เรียกชื่อคนบนร่างหลายต่อหลายครั้ง รู้สึกอุ่นใจเมื่ออีกฝ่ายก็ขานกลับ
กดริมฝีปากจูบที่หน้าผากและขมับเป็นการตอบรับทุกครั้งเช่นกัน

“คุณทัพพ์...”

“ครับ” คนตัวโตจูบเขาเบาๆ ที่ปากล่าง “ตัวสั่นหมดแล้ว”

“อึก...ผมจะ...อา”

“ใกล้แล้วเหรอครับ”

“อึก...จะเสร็จ”

ทัพพ์ยิ้มบาง เกลี่ยปลายนิ้วที่ปากล่างคนตัวเล็ก ก่อนจะสอดเข้าไปแตะกับลิ้นร้อนช้าๆ

“คุณทัพพ์...คุณทัพพ์...”

คนตัวโตเม้มปากแน่นเมื่อน้องเรียกชื่อตัวเองซ้ำๆ ด้วยเสียงที่แทบทนไม่ไหว
ไม่รู้หรือไงว่ามันยั่วเขาแค่ไหน ไอ้สีหน้าที่กลั้นอะไรไว้ไม่อยู่ ฟันขาวๆ ที่กัดปากตัวเองจนสีช้ำ
นิ้วยาวเรียวจิกข่วนที่ไหล่ กับดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำ
ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้นยามที่ตัวกระตุกปลดปล่อยหยาดอารมณ์ออกมาจนหมดแรง

ทัพพ์ขยับมือรูดเอาความรู้สึกที่คั่งค้างของอีกฝ่ายออกจนหมด ก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบที่ริมฝีปาก
สอดลิ้นเข้าไปด้านในไล้เลียปลอบประโลมคนที่กำลังเขินอายจนตัวสั่นให้บรรเทา

“พี่รักออส” กระซิบเสียงอ่อนข้างหู จูบคอเบาๆ

“พะ...พี่อะไรล่ะครับ”

“พี่รักออส”

“ไม่เอานะครับ” ออสการ์เม้มปาก หลุบตาหลบ “ไม่ต้องมองผมแบบนั้นเลย”

“ก็ออสน่ารัก”

“...คุณทัพพ์”

“หือ”

คนตัวเล็กเลียริมฝีปากตัวเอง มองซ้ายขวาเหมือนใช้ความคิด
ท่าทางดูกระวนกระวายจนคนมองเลิกคิ้ว แต่แล้วก็แทบหยุดหายใจเมื่อปากเล็กๆ นั่นค่อยๆ ขยับ
เอ่ยถ้อยประโยคที่ทำลายใจซ้ำๆ ไม่เหลือ

“ผม...ทำให้บ้างนะ”

คนเราจะน่ารักได้ถึงขนาดไหนกันนะ “ทำอะไรครับ” ยิ่งน่ารักยิ่งอยากแกล้งไม่รู้เหรอ

“ก็...” ใบหน้าปั้นยากยามถูกถามคำถามที่ตอบไม่ถูกนั่นก็ยิ่งน่ารัก “ก็ทำให้”

“ทำอะไรครับ”

“คุณทัพพ์...ไม่แกล้ง”

ทัพพ์หัวเราะ ขยับตัวนั่งช่วยดึงมืออีกคนให้ลุกตาม “ฝืนใจหรือเปล่า”

ออสการ์ส่ายหน้า

“ถ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็นไรนะ”

คนตัวเล็กขยับลงไปนั่งที่พื้น ช้อนตามอง ท่าทางกล้าๆ กลัวๆ นั่นแหละที่ยิ่งทำให้อยากขย้ำ
อย่างกับรู้ว่าทำอะไรแล้วเขาจะแพ้อย่างหมดรูป

แต่จะพูดอย่างนั้นก็อาจจะไม่ถูก

เพราะทุกอย่างที่เป็นออสการ์ก็ทำให้เขาแพ้ราบคาบเสมอ

ทัพพ์หายใจแรงขึ้นตอนที่มือเล็กนั้นปลดกระดุมกางเกงเขา รูดซิบจนสุดความยาว
ดวงตากลมนั่นสั่นระริกยามที่ล้วงเอาลูกชายเขาออกมาด้านนอก
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังอายแค่ไหน ดูหูแดงๆ นั่นสิ

ออสการ์ไม่ใช่คนเก่งกาจ ไม่ใช่คนที่เต็มไปด้วยฟีโรโมนลามก ไม่ใช่คนมากประสบการณ์

แต่ทุกอย่างที่ออสการ์เป็นนั่นแหละที่เร้าอารมณ์เขามากเหลือเกิน

ไม่ต้องทำอะไรมาก ไม่ต้องเสียแรงยั่วยวน ไม่ต้องใช้ถ้อยคำอ่อนหวานหรือเชิญชวน
ก็ทำให้เขารู้สึกได้มากจนอยากจะถอดหน้ากากสุภาพบุรุษออกแล้วขว้างไปไกลๆ
เพราะสัตว์ในตัวเขามันคำรามเสียงดังจนกลัวว่าจะรั้งไว้ไม่อยู่

ยิ่งตอนที่นิ้วเรียวยาวนั้นกำรอบตัวตน รูดขึ้นลงเงอะงะไม่ถนัดมือก็ทำเอาใจเต้นแรงจนเจ็บไปทั้งอก

ไอ้ลีลาฝีมือตัดทิ้งไปได้เลย แค่มองหน้าออสการ์ตอนนี้เขาก็แทบเสร็จแล้ว

ทัพพ์แตะนิ้วลงที่ริมฝีปากของคนด้านล่าง เกี่ยวกลีบปากล่างให้เผยอออกเล็กน้อย
จังหวะเดียวกันนั้นเจ้าตัวก็ช้อนตาขึ้นมาสบ

“ออส...”

“ครับ”

“อมให้หน่อยได้ไหมครับ”

“…” ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมตอนได้ยินคำขอร้อง แก้มที่แดงอยู่แล้วขึ้นสีจัดกว่าเมื่อครู่อีก ใกล้จะระเบิดแล้วมั้งนั่นคุณคนเก่ง

“แหย่เล่นครับ” ทัพพ์เอ่ยเสียงใส ก่อนจะชะงักเมื่ออีกคนโน้มหน้าลง เขารีบถดตัวหนีแล้วจับคางออสการ์ไว้ “เดี๋ยวออส”

“ครับ?”

ยังมาทำหน้างงใส่อีก “ทะ...ทำอะไรครับ” ถึงกับเสียงสั่นเลยเขา

“ก็...ก็อม”

“พี่ล้อเล่น”

“แต่ผมอยากทำให้”

“ออส...” ให้ตายเถอะ จะทำให้เขาหลงไปถึงไหน

ทัพพ์กลั้นหายใจตอนที่ริมฝีปากสีชมพูส้มนั่นจรดลงที่ส่วนปลาย เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสันเมื่อเห็นลิ้นเล็กๆ แตะวน

ปากออสการ์เล็กมาก เล็กเสียจนเอาของเขาเข้าไปแทบไม่หมด

เขาไม่อยากจะยอมรับเลย แต่พอเจอออสการ์เข้าไปจากราชสีห์ก็กลายเป็นแค่ไก่อ่อน

“เอาเข้าไปลึกกว่านี้ได้ไหมครับ” เขาเอ่ยขอเสียงอ่อน มองอีกฝ่ายพยายามทำตามที่บอก จะไม่ไหวอยู่แล้ว

“เร็วกว่านี้นิดนึงนะคนดี”

ให้ตาย...

“อึก...” ทัพพ์หลับตาแน่น “ออสพอก่อน” เขาจับใบหน้าน้องแล้วผละตัวออกเป็นวินาทีเดียวกับที่ความรู้สึกทะลักออกมา เลยทำให้แก้มขาวๆ นั่นเปื้อนไปหมด

ผู้ร้ายที่ทำน้องเลอะเทอะเลียริมฝีปาก หัวใจเต้นแรงจนผิดจังหวะ

เร้าอารมณ์เป็นบ้าเลย...

“เปื้อนหมด ขอโทษนะครับ” ทัพพ์เอ่ยปากพลางเอื้อมมือไปหยิบทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดให้น้อง “รู้สึกแย่หรือเปล่า”

ออสการ์กลืนน้ำลาย “คุณชอบไหมครับ”

“ชอบจะตายแล้ว”

คนตัวเล็กยิ้ม “ผมก็ชอบครับ”

“…” ทัพพ์กัดฟัน พรูลมหายใจออกยาวแล้วดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดแน่น

“คุณทัพพ์?” ออสการ์กอดหลังอีกฝ่ายตอบ “ถอนหายใจทำไม เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” กลัวว่าจะทำอะไรผิดไป

“อย่าทำแบบนี้ อย่าพูดแบบนี้ อย่าเป็นอย่างนี้ต่อหน้าใครเลยนะออส”

“ครับ?”

“ผมไม่อยากกลายเป็นฆาตกร”

“พูดอะไรไม่รู้” ออสการ์ซุกจมูกลงกับไหล่อีกฝ่าย

“รักจะแย่แล้วคุณคนเก่ง”

คนตัวเล็กอมยิ้ม เขากอดทัพพ์แน่นขึ้นก่อนจะพูดเสียงอู้อี้เพราะซุกหน้าอยู่ “รักเหมือนกันครับ”

ทัพพ์ถอนหายใจอีกครั้ง ขนาดนี้แล้วตกลงเป็นแฟนเขาเถอะ


อย่าให้เขาคลั่งตายก่อนเลย...

















“งั้นพี่ส่งแค่นี้นะคะคุณทัพพ์ นี่กุญแจรถค่ะ จอดอยู่ที่ช่องเดิม” เชอร์รี่เอ่ยปากหลังจากรถตู้มาจอดที่ประตูด้านหลังบริษัท “เจอกันพรุ่งนี้เช้านะคะ”
   
“ขอบคุณมากนะครับพี่รี่” ทัพพ์รับกุญแจรถของตัวเองมาถือ

“อย่าลืมขึ้นไปพบคุณยุกรก่อนกลับนะคะ”

“ไม่ลืมหรอกครับ พี่ย้ำหลายทีแล้วเนี่ย”

“ไม่ลืมน่ะใช่ค่ะ แต่แกล้งลืมน่ะไม่แน่”

“เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย”
   
เชอร์รี่ยิ้ม “อย่าให้พูดเลยค่ะ”
   
ทัพพ์หัวเราะ บอกลาผู้จัดการส่วนตัวก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปห้องประธานบริษัท
เคาะประตูสองครั้งแล้วเปิดเข้าไป พอสบตากันก็ยกมือไหว้แล้วยิ้มกว้างส่งให้

“หวัดดีครับคุณยุ”

ยุกรกระตุกยิ้ม มองตามเด็กแสบเบอร์หนึ่งของค่ายเดินมาทิ้งตัวลงตรงข้าม “เป็นยังไงบ้างช่วงนี้”

“ก็ดีครับ เหนื่อยนิดหน่อยแต่อ่อนล้ามากๆ”

“ดีแล้ว”

เดี๋ยวนะ “มันดียังไงอะครับ”

“กวนประสาทแบบนี้ได้แสดงว่ายังมีแรง รับได้อีกสักสิบงาน”

ทัพพ์หัวเราะ “ดีครับ ร้อนเงิน”

ยุกรส่ายหน้า หยิบเอาซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางเตรียมไว้ส่งให้อีกฝ่าย “เรียกมาคุยนี่ก็เรื่องงานหนังปีนี้ บทที่เสนอมา ลองดูก่อนว่าชอบเรื่องไหน”

“อ๋อ ครับ” ทัพพ์พยักหน้า รับมาถือ “คุณยุอยากให้รับเรื่องไหนเป็นพิเศษไหมครับ”

“ก็มีอยู่เรื่องนึง” ยุกรเว้นจังหวะไปนิด “เขาเสนอออสการ์มาด้วย”

ทัพพ์ชะงัก “ออส?” ขมวดคิ้วเล็กน้อย “บทอะไรครับ”

“เธอเป็นคู่หลักชายหญิง ออสการ์เป็นคู่รองชายชาย”

คนฟังหยุดคิด หนังเรื่องแรกของออสการ์ ถือว่าเร็วทีเดียว อีกฝ่ายต้องดีใจมากแน่ๆ “เดี๋ยวผมขอดูบทก่อนแล้วกันนะครับ”

ยุกรอมยิ้ม เขาชอบทัพพ์ก็ตรงนี้ ยอมรับว่าอีกฝ่ายขี้เล่นเกินไป จนบางครั้งก็ไม่คิดหน้าคิดหลัง
แต่ถ้าเป็นเรื่องงานแล้วจริงจังเสมอ ไม่เคยเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกัน
แต่ไอ้ภาพลักษณ์เจ้าชู้กับเย้ยนักข่าวไม่สนใจกระแสเนี่ยแหละน่าเป็นห่วง

“ลองดูก่อน แล้ววันศุกร์ค่อยเข้ามาคุยกัน”

“แล้วถ้าผมรับบทที่เล่นกับออสจะโอเคเหรอครับ คุณยุอยากให้เล่นด้วยกันเหรอ”

“มันก็ดีหลายอย่าง บทนี้ดี ผู้กำกับก็ดัง อยู่ค่ายเดียวกันเล่นหนังด้วยกันสนิทกันมันไม่แปลก” ยุกรว่า ขออย่างเดียวช่วยคิดก่อนจะทำอะไร อย่าให้มันมีข้อสังเกต“

“แล้วถ้าผมไม่รับ เขามีพระเอกสำรองไว้ไหมครับ”

“เท่าที่รู้ตอนนี้ยังไม่มี”

ทัพพ์ยิ้ม “รู้ใช่ไหมครับเนี่ยว่าผมจะเลือกบทไหน”

“ฉันอ่านมาทุกบทแล้ว”

“เดี๋ยวขอเวลาอ่านก่อนครับ”

เจ้าของค่ายพยักหน้า มองเด็กในสังกัดเก็บเอกสารใส่เป้ “ว่าแต่กับออสการ์เป็นยังไงบ้าง”

“ก็ดีครับ น้องน่ารัก”

“เบื่อหรือยัง”

“ถามผมแบบนี้นี่ดูแย่เลยนะ” ทัพพ์ขมวดคิ้ว “อย่าให้ออสได้ยินเลย เข้าใจผิดหมด”

“ถามทีเถอะ จริงจังใช่ไหม”

“ที่สุดในชีวิต”

ยุกรถอนหายใจ “งั้นการกระทำก็ช่วยจริงจังอย่างคำพูดด้วยล่ะ” ไอ้เรื่องเด็กในค่ายเดทกันเนี่ยเขาไม่เคยเห็นด้วยเลยสักครั้ง พอมีความรู้สึกเข้ามามีส่วน มีปัญหาเมื่อไหร่ก็พังกันไปหมด

หวังว่าทัพพ์จะเป็นคนมีความรับผิดชอบพอสำหรับทุกอย่างที่ทำ


ก็ขอให้อะไรๆ มันราบรื่นเถอะ



.


.


.




“กำลังเดินไปที่ห้องซินครับ” พูดถึงเพื่อนร่วมวง “คุณคนเก่งกินอะไรยัง”

[กินไปแล้วครับ เดี๋ยวอีกแป๊บต้องเข้าฉากแล้ว]

ช่วงนี้ออสการ์อยู่ในช่วงถ่ายทำซีรีส์ภาคสอง ตารางถ่ายแน่นจนไม่มีเวลา
ทั้งเรียนทั้งงาน หัวหมุนจนเขาก็เป็นห่วง เขายังจำช่วงที่เรียนไปทำงานไปได้อยู่เลยว่ามันลากเลือดขนาดไหน

นอกจากเหนื่อยแล้วยังเครียดด้วย

“เหนื่อยหรือเปล่า”

[ไม่เหนื่อยเท่าคุณคนคุยหรอก]

“วันนี้ผมตารางงานหมดแล้วครับ พัก”

[ดีแล้วครับได้พักบ้าง นอนด้วยนะครับ]

“ครับ ตั้งใจทำงานนนะ”

[ครับ เดี๋ยวเลิกกองแล้วโทรหานะครับ]

ทัพพ์รับคำก่อนจะวางสาย เอื้อมมือกดออดข้างประตูและรอจนเจ้าของห้องมาเปิด หนุ่มผมยาวมัดรวบเป็นหางม้าต่ำส่งยิ้มยียวนให้เมื่อสบตากัน “ไง”

“ไอ้เอิร์ธอะ”

“อยู่ในห้อง ไวน์กูหมดไปสองขวดแล้วเนี่ย แดกเก่งฉิบหาย”

ทัพพ์หัวเราะ เดินนำอีกฝ่ายที่เบี่ยงตัวหลบเข้าไปในห้อง
พยักหน้าทักเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวลงที่อาร์มแชร์ข้างๆ
พวกเขาดื่มและคุยกันไปเรื่อยๆ เว้นจังหวะเงียบเพื่อเคาะนิ้วไปตามจังหวะเพลงบ้าง

พอเริ่มมึนหัวนิดๆ ทัพพ์ก็วางแก้ว หยิบโทรศัพท์มือถือมากดเสิร์ชชื่อคุณคนเก่งเพื่อเช็กข่าวนานๆ ครั้งตามปกติ
ก่อนจะขมวดคิ้วฉับเมื่อเห็นเว็บบนสุดในหน้าค้นหา พอกดเข้าไปก็สีหน้าก็ยิ่งเปลี่ยน

‘ออสการ์ อารัญ x Moody ขึ้นปกครั้งแรกสลัดภาพหนุ่มน้อยเรียบร้อย เซ็กซี่จนสาวๆ ตาค้าง’

ซินสะกิดแขนเอิร์ธเมื่อหันไปเห็นทัพพ์ทำหน้าเครียด เหมือนเห็นออร่าทะมึนแผ่ออกมาเลย

“ไอ้ทัพพ์” เอิร์ธอาสาเป็นหน่วยกล้าตาย “เป็นไรวะ”

“กูว่ากูก็เดทกับผู้หญิงที่ถ่ายงานเซ็กซี่มาเยอะนะ”

ซินเลิกคิ้ว สบตากับเอิร์ธเมื่อไม่เข้าใจในคำตอบที่ได้รับ “คือยังไงนะ”

“อย่างตอนคุยกับใบหม่อนนี่ถ่ายแบบนี่แทบจะโชว์ข้างบนหมด กูยังไม่คิดไรเลย”

“แล้ว?” เอิร์ธถามกลับ ช่วยอธิบายให้เข้าใจกว่านี้หน่อย

“ตอนนี้กูโคตรหงุดหงิดเลยว่ะ” คนที่ทำหน้ายักษ์เอ่ยเสียงขุ่น วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแรงๆ

ซินกับเอิร์ธสะดุ้งเล็กน้อย มองที่โทรศัพท์พร้อมกันและเจ้าของห้องก็เป็นฝ่ายเอื้อมไปหยิบมาดู
ภาพรุ่นน้องร่วมค่ายที่คุ้นหน้าดีในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมถึงกลางอกโชว์เต็มหน้าจอ
เขาเลิกคิ้วเลื่อนลงไปเรื่อยๆ มีทั้งรูปบนเตียง และในอ่างอาบน้ำ
มองแล้วใจเต้นตึกทั้งที่ไม่ได้โชว์อะไรนักหนาเลย
   
ไอ้ชุดคลุมอาบน้ำนี่อีก ถูกใจเขานักล่ะ
   
“น้องออสการ์นี่” ซินยิ้ม “น่ารักดี”

“จริง” เอิร์ธที่ดูอยู่ด้วยเอ่ยเสริม “ขาวฉิบหาย”

ทัพพ์ขมวดคิ้ว คว้าเอามือถือตัวเองคืน “เลิกดูเลยไอ้สัด”

“เอ้า หัวเสียอะไรวะ” เจ้าของห้องเลิกคิ้ว หยุดคิดไปนิด “เดี๋ยวนะ นี่ที่มึงหงุดหงิดเพราะน้องถ่ายแบบเนี่ยเหรอ”

“...”

“มีซัมติงถูกปะ” เอิร์ธถาม ท่าทางนี่ไม่ธรรมดาแล้ว

“กูคุยอยู่”

ทั้งสองคนเบิกตากว้าง ทำหน้าช็อกเหมือนได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ บ้าแล้ว

“ถามจริง” ซินกุมขมับ “คุยกับน้องอยู่?”

“เออ”

เอิร์ธส่ายหน้า “เชี่ย กูเชื่อได้ไหมเนี่ย”

“กูจะโกหกทำไม”

“ถึงน้องจะน่ารักขนาดไหน แต่ก็ผู้ชายนะเว้ย”

“เออ ผู้ชายแล้วทำไม” ทัพพ์ขมวดคิ้ว “แม่งเอ้ย กูหวงกว่าผู้หญิงอีกเนี่ย” ยิ่งมองรูปยิ่งหงุดหงิด “คนเห็นทั้งประเทศแล้วฉิบหาย”

“แต่น้องดีจริง” เอิร์ธชะงักเมื่อทัพพ์หันมาค้อนใส่วงใหญ่ “ใจเย็น ชมก็ไม่ได้”

“นี่มึงคุยกันนานแค่ไหนแล้ว” ซินถาม

“นานแล้ว ตั้งแต่งานช่องต้นปี”

“สัด มึงปิดมานานขนาดนี้ได้ไง”

ทัพพ์ถอนหายใจ “คิดว่ากูอยากปิดเหรอ”

“แม้แต่กับพวกกูเนี่ยนะ” เอิร์ธโวย ผลักไหล่เพื่อนไปที

“เออ โทษที ไม่รู้จะเริ่มยังไง”

“แล้วทีนี้มาโพล่งเอาดื้อๆ” เจ้าของผมยาวมัดรวบส่ายหน้า “กระจอกสัด”

“แล้วมึงว่าน่าหงุดหงิดไหมล่ะ นี่ไปถ่ายเมื่อไหร่กูก็ไม่รู้”

เอิร์ธแค่นหัวเราะ “มันเป็นงาน มึงเองก็เคยถ่ายเซ็กซี่ตั้งเยอะ จะหวงอะไรนักวะ ยังไม่เห็นไรเลย”

“แหวกอกขนาดนี้ยังบอกไม่เห็น”

“เนี่ยมึงหวงไง” ซินว่า ปกติก็ไม่ขี้หึงขนาดนี้ “ทีสาวๆ ที่ควงเมื่อก่อนล่ะชอบนักถ่ายเปิดๆ โชว์ๆ ยังเคยบอกเป็นศิลปะเลย”

“กูเปลี่ยนใจแล้ว” ทัพพ์พ่นลมหายใจออกแรงๆ “ไม่ชอบ”

“เอาแต่ใจฉิบหาย”

คนหงุดหงิดขมวดคิ้วแน่น สบถในคอเมื่อเปิดดูรูปพวกนั้นอีกรอบ
ใครแม่งเป็นคนถ่ายวะ อยากจะควักลูกตามันออกมาจริงๆ

ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด หายใจเข้าออกลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้กดโทรศัพท์ไปโวยวายกับคนที่ดื้อหนีไปรับงานนี้โดยไม่บอกเขาเลยสักคำ จนหนังสือตีพิมพ์ จนเป็นข่าวแล้วเขาถึงเพิ่งรู้ ไม่คิดถึงใจกันบ้าง จะไปโกรธก็ไม่รู้มีสิทธิ์ไหม เป็นคนคุยทำได้ถึงขนาดไหน


เพราะแบบนี้ไงเขาถึงไม่ชอบเลย










to be continued...
สองนาทีสี่อารมณ์มากๆ แงงงง ขอโทษที่มาดึกนะคะ ><

#คุณคนคุย






ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #136 เมื่อ18-03-2019 22:33:05 »

5555 ไบโพลาร์ยังแพ้คุณคนเก่งเลยจ้า ตามไม่ทันแล้ว
ทัพพ์รุกไวมาก แทบไม่ได้ตั้งตัว อีกนิดคือหลุดแล้วนะ

เอ็นดูออสการ์ น้องยอมเพราะรัก และพยายามได้ดีเลย
มีบอกด้วยว่าอย่าทิ้งน้องล่องลอยไปไกล น่ารัก

ทัพพ์ มันเป็นงานนะคะ ต้องเข้าใจ มีงอแง ตลก
ทีนี้จะเก็บมิด ปิดหมดไหวหรอ ถ้ารับเล่นบทด้วยกัน

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #137 เมื่อ18-03-2019 22:50:14 »

ใจเย็นๆนะคุณทัพพ์

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-5
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #138 เมื่อ18-03-2019 23:08:18 »

ตัดอารมณ์กันเร็วขนาด เพิ่งเข้าโหมดหวานปนหื่นมาเป็นหึงโหดได้งัยเนี่ย 5555

เจอกันหนหน้า น้องออสจะถูกอิพี่โวยวายขนาดไหนน้อ   :hao4:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #139 เมื่อ18-03-2019 23:16:29 »

อยากเห็นแบบนั้นอีกรอบ ขออีก ๆๆๆๆ  :z1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
« ตอบ #139 เมื่อ: 18-03-2019 23:16:29 »





ออฟไลน์ Gugii

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #140 เมื่อ19-03-2019 00:09:57 »

 :-[ :o8: น้องเปิดนิดเดียว โมโหใหญ่เลย

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #141 เมื่อ19-03-2019 10:05:12 »

เราอยากจิให้ คุณทัพพ์ กะน้องออส รับงานด้วยกันอ่ะ..
คู่ชาย-ชาย นี้ถ้าให้คุณทัพพ์กะน้องออส นี้มันก็ต้องจดีย์์.... :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #142 เมื่อ19-03-2019 12:45:41 »

แงงงงงงงง  :z1:

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #143 เมื่อ19-03-2019 14:39:24 »

คนพี่หวงเก่ง  :hao7: :hao7:

ออนไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1069
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #144 เมื่อ19-03-2019 15:58:19 »

โดนแน่ออสการ์ รึป่าวหว่า  :hao7:

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #145 เมื่อ19-03-2019 17:17:29 »

ทัพหวงจนเก็บอาการไม่อยู่เลย แล้วถ้าเล่นหนังด้วยกันจะเป็นยังงัยบ้างล่ะเนี่ย

ออฟไลน์ kungverrycool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #146 เมื่อ20-03-2019 00:00:50 »

 :laugh:

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #147 เมื่อ20-03-2019 12:00:44 »

พี่ทัพพ์เอ้ย.....จะมาเสียตอนร่วมงานกับน้องไม่ได้นะ

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #148 เมื่อ20-03-2019 13:50:31 »

ทำไมหวงได้น่ารักแบบนี้ล่ะคุณทัพพ์

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: . . . , Come rain or shine ☁ Chapter Nine ☀ 18Mar19 ————
«ตอบ #149 เมื่อ20-03-2019 22:42:05 »

 :pig4:
 :3123:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด