(◉ω◉) #สมชาติไม่ชอบนะค่ะ (ಥ﹏ಥ) ตอนที่11 [16/04/2562] อัพแล้วนะค่ะ!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (◉ω◉) #สมชาติไม่ชอบนะค่ะ (ಥ﹏ಥ) ตอนที่11 [16/04/2562] อัพแล้วนะค่ะ!!  (อ่าน 5439 ครั้ง)

ออฟไลน์ ฟองดูว์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

***************************************************************************************





#สมชาติไม่ชอบนะค่ะ

บทเกริ่นนำเรียกคนอ่าน

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไอ้เหี้ยพี่ป๋ามึงหยุดแกล้งพิมพ์คะกับค่ะผิดสักทีกูหัวร้อนแล้วนะ

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า:  เอาตัวมึงมาแลกกูจะหยุด

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : โว้ยย!!จะพิมพ์อะไรก็เรื่องของมึ๊งงง

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า:จริงหรอค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : กูบอกให้หยุดไงไอ้เหี้ยพี่

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : เอาตัวมึงมาสิ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไม่โว้ยย

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : งั้นกูพิมพ์นะค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : กูไหว้ล่ะพี่

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : กูไม่เอาไหว้ กูจะเอามึง

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไอ้สัดพี่กูขอต่อรอง

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : งั้นมาจูบ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ต่างกันมากมั้ง

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : แล้วแต่นะค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : พอแล้ว!

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : อะไรนะค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : กูบอกให้พอไงไอ้เหี้ยพี่ป๋า

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : หืม...ว่าไงนะค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เออ!ไอ้สัดกูยอมแล้ว

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ดีมาก เดี๋ยวกูไปหาที่ห้อง

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เพื่อ?

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : จะไปดูดปากมึง

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เหี้ย!!




(ಥ﹏ಥ)





มาเปิดเรื่องใหม่ ฝากติดตามด้วยค่าาา



 :mew1: :mew1:

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-04-2019 01:14:34 โดย ฟองดูว์ »

ออฟไลน์ ฟองดูว์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
Re: #สมชาติไม่ชอบนะค่ะ 25/11/2561
«ตอบ #1 เมื่อ25-11-2018 17:14:36 »

ตอนที่ 1




ไอ้สมชาติเป็นนักศึกษาหน้าตาบ้านๆที่เกลียดคนพิมพ์คะกับค่ะผิดฉิบหาย มันมักจะโดนเพื่อนในกลุ่มแกล้งพิมพ์ในแชทผิดบ่อยๆจนต้องมานั่งหัวร้อนอยู่คนเดียวแต่กระนั้นไอ้สมชาติที่รักความถูกต้องของคะกับค่ะก็คอยพิมพ์แก้ให้เพื่อนเสมอแม้ในใจจะรู้ดีว่าไอ้ห่าพวกนั้นมันแค่ต้องการแกล้งสมชาติแต่สมชาติก็อดไม่ได้จริงๆ


หล่อน้อยหล่อใหญ่หล่อไหนๆก็หล่ออยู่ดี


มังกรสอนรัก : ไอ้พวกหล่อทั้งหลายคืนนี้ไปแดกเหล่ากันป่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : แดกอีกละ แดกทุกวันไอ้ห่าเอ๊ย!

พระอาทิตย์กลางคืน : มึงจะไม่ไป?

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไปจ้า

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : ดีมากคะ

มังกรสอนรัก : ใช่คะ

พระอาทิตย์กลางคืน : เยี่ยมจริงๆนะค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *ค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *ค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *นะคะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไอ้พวกเหี้ย! ถ้าใครเสือกพิมพ์ผิดอีกกูจะไม่แก้ให้แล้ว!!

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : หรอค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *คะ

มังกรสอนรัก : กลัวจังเลยนะค่ะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *คะ

พระอาทิตย์กลางคืน : ว้ายๆ แก้ให้หน่อยเถอะคะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *ค่ะ


ไอ้พวกเหี้ยโว้ยยย!แค่พิมพ์คะกับค่ะให้ถูกมันจะยากอะไรนักหนาวะ เดี๋ยวแม่งก็จับให้ไปเข้าคอร์สสอนการใช้คะกับค่ะให้ถูกต้องซะเลย แม่ง! หัวร้อนโว้ยยย!!!


สมชาตินอนกระฟัดกระเฟียดหัวร้อนคนเดียวอยู่บนเตียงเพื่อคลายความหงุดหงิด แม่งหงุดหงิดที่แค่เรื่องง่ายๆก็ทำไม่ได้ ไอ้พวกห่ามึงแค่แยกคะกับค่ะให้ออกมันจะยากอะไรนักหนาวะ


สมชาติโคตรจะไม่เข้าใจคนที่พิมพ์คะกับค่ะผิด คือตอนอ่านพวกมึงไม่รู้สึกแปลกๆบ้างหรือไงวะยิ่งไอ้คำว่านะค่ะที่สมชาติเห็นคนพิมพ์หรือเขียนผิดบ่อยๆนั่นแม่งโคตรขัดหูขัดตาฉิบหาย ยิ่งไปกว่านั้นคนที่สมชาติมักจะเห็นพิมพ์หรือเขียนผิดก็เป็นผู้หญิงอีกด้วย คือสมชาติไม่เข้าใจทำไมถึงผิดกันเยอะ


สมชาติเคยเข้าไปอ่านคอมเม้นท์ในเฟซบุ้คแล้วเจอคนพิมพ์คะกับค่ะผิด ด้วยความที่สมชาติหวังดีจึงไปแก้ให้เขาใต้คอมเม้นท์และผลที่ตามมาคือสมชาติโดนด่าว่าเสือก คือมึ๊งงง.....กูก็แก้ให้มึงถูกๆไงแล้วทำไมต้องว่ากูด้วย ถ้าคิดว่าหลังจากนั้นสมชาติจะไม่กล้าไปเม้นท์แก้ให้คนอื่นแล้วนั้นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ สมชาติก็คือสมชาติเห็นใครพิมพ์หรือเขียนคะกับค่ะผิดนิดหน่อยก็ต้องแจ้นเสนอหน้าไปแก้ให้เขาทุกทีจนตอนนี้โดนด่าว่าเสือกจนชิน


ทำไมวะก็คนมันรักความถูกต้องแค่แก้คะกับค่ะให้ไม่เห็นจะต้องว่ากันขนาดนี้เลย สมชาติไม่เข้าใจอะว่าสมชาติผิดอะไรทำไมต้องโดนด่าตลอดด้วย


ติ้ง!


หล่อน้อยหล่อใหญ่หล่อไหนๆก็หล่ออยู่ดี



มังกรสอนรัก : ตกลงไปกันหมดเนอะ งั้นเจอกันร้านเหล้าหล่น

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เออ ใครช้าเลี้ยง!

พระอาทิตย์กลางคืน : มึงสิช้าไอ้ชาติ

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : +++++ ไอ้ห่าชาติแม่งช้าสุด มัวแต่ไปแก้คะ/ค่ะให้คนในเฟซบุ้ค

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : วันนี้สาบานเลยว่ากูจะไปคนแรก

มังกรสอนรัก : จ้าๆกูจะรอดูจ้า ใช่ไหมค่ะ

พระอาทิตย์กลางคืน : ใช่คะ

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : เห็นด้วยคะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : พอแล้วพวกเหี้ย!!



สมชาติมองข้อความของพวกเพื่อนเหี้ยส่งมาแล้วอยากจะปาโทรศัพท์ตัวเองทิ้ง พอรู้ว่ากูไม่ชอบคนพิมพ์คะกับค่ะผิดก็แกล้งกูเลยนะพวกเวร อย่าให้สมชาติรู้บ้างเถอะว่าพวกมันแต่ละคนกลัวอะไรกันบ้าง สมชาติหมายมั่นปั้นมือเลยว่าจะแกล้งพวกมันเรียงตัวให้หัวร้อนกว่าสมชาติเป็นร้อยเท่า


พระอาทิตย์กลางคืน : คนเหี้ยไรหัวร้อนกับแค่พิมพ์คะ/ค่ะไม่ถูกวะ

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : เออจริง ไอ้ห่าชาติมึงก็ไม่ต้องไปสนใจมากเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ

มังกรสอนรัก : กูเห็นด้วย แล้วไอ้ที่คอยไปนั่งแก้ให้คนในเฟซบุ้คแล้วโดนเขาด่ามาเนี่ยมันสนุกหรือไงวะ ไอ้เวรพอเขาด่าก็มานั่งหัวร้อนคนเดียวอีก กูไม่เข้าใจมึงเลยจริงๆ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไม่รู้โว้ยยย มันขัดหูขัดตา ไอ้ห่าแค่คำว่าคะกับค่ะแยกยากตรงไหนวะ เวลาพวกมึงอ่านนะค่ะไม่แปลกหรือไง

สมชาติโวยวายไปตามประสาซึ่งเป็นอย่างนี้ปกติทุกวันจนเพื่อนๆในกลุ่มเริ่มจะชิน ตอนแรกๆก็คิดว่ามันแปลกฉิบหายเหมือนกันที่เป็นแบบนี้แต่ก็เข้าใจมันแหละเวลาอ่านมันก็ขัดจริงๆ แอบหงุดหงิดเบาๆเหมือนไอ้ชาติมันเหมือนกัน


สมชาติตอบโต้กับเพื่อนอีกนิดหน่อยก็ลงมาหาอะไรกินข้างล่างหอ มีร้านขายข้าวแกงราคาถูกๆและประหยัดสบายกระเป๋าเงินสมชาติอยู่หนึ่งร้านจะเรียกว่าเป็นร้านประจำของสมชาติก็ว่าได้ สมชาติหาโต๊ะนั่งเงียบๆคนเดียว เวลาเที่ยงแบบนี้คนก็เยอะปกติแหละสมชาติก็ขี้เกียจจะบ่น บ่นไปก็ไม่รู้จะได้อะไร มาคนเดียวด้วยทำเก๋าไม่ได้เดี๋ยวจะโดนเขายำตีนเอา


ลูกสาวเจ้าของร้านท่าทางห้าวๆที่สมชาติสนิทกับน้องมันเป็นอย่างดีเดินมาหาสมชาติที่โต๊ะก่อนจะยื่นกระดาษให้สมชาติเขียนเมนูที่อยากกินเองเพราะลูกค้าเยอะให้มายืนรอสมชาติเลือกเมนูเดี๋ยวลูกค้าจะโวยพาลไม่เข้าร้านอีก


“หวาน พี่เขียนเสร็จแล้ว” เรียกเด็กหวานที่เดินกระฉับกระเฉงมาหาสมชาติก่อนจะยื่นเมนูที่เขียนให้มัน


“เค รอแป๊บนะพี่ คนเยอะฉิบ”



“เออพี่ไม่รีบ”


สมชาติมองไอ้เด็กหวานเอาเมนูไปให้พ่อของมันหรือลุงศักดิ์ผู้เป็นเจ้าของร้าน เห็นมันบ่นกระปอดกระแปดตามประสากับลุกศักดิ์นิดหน่อยก็เดินทำหน้าเบื่อๆเอาอาหารไปเสิร์ฟลูกค้า พอถึงโต๊ะลูกค้าก็ยิ้มแย้มเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้ผ่านการทำหน้าบูดมา


สมชาติส่ายหน้าขำกับสิ่งที่ไอ้หวานทำก่อนจะเบนสายตาไปมองเรื่อยเปื่อย ไม่อยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นโซเชี่ยลสักเท่าไหร่ พอเห็นคนพิมพ์คะกับค่ะผิดเดี๋ยวอดไม่ได้อีกที่จะเข้าไปแก้ให้เขา


โดนด่าก่อนกินข้าวกลัวจะแดกไม่ลง


ดวงตาสมชาติสะดุดลงกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในร้านด้วยเสื้อแล็กโตสยี่ห้อนมชื่อดังกับกางเกงบ็อกเซอร์สภาพเกือบเน่า โอ้โห! สมชาติว่าสมชาติก็แต่งตัวได้เหี้ยแล้วนะ พอสมชาติมาเจอคนนี้ที่ว่าคือเหี้ยกว่าสมชาติเยอะเลย นี่มึงกล้าแต่งตัวแบบนี้ออกจากห้องจริงดิ? แล้วไข่ไม่ห้อยโต่งเต่งพิลึกกึกกือบ้างหรือไงวะ


สมชาติมองตามผู้ชายคนนั้นด้วยดวงตาทึ่งๆปนอายแทน คือมึงชิลไปไหม บางทีก็น่าจะใส่กางเกงบอลมาก็ได้หรือถ้าไม่มีจริงๆสมชาติคนนี้จะเอามาบริจาคให้ เห็นภาพแบบนี้แล้วกลัวคนในร้านจะแดกข้าวไม่ลงยิ่งเมนูไข่....แค่คิดสมชาติก็ต้องสะบัดหน้าไล่ภาพในหัวแรงๆแล้ว
ผู้ชายที่ว่านั่นนั่งโต๊ะตรงข้ามสมชาติซึ่งเสือกหันหน้าเข้าหาสมชาติอีก ไอ้คนนี้ก็มาคนเดียวเหมือนกันกับสมชาติ สมชาติเลิกสนใจคนแต่งตัวเหี้ยที่สุดในย่านนี้แล้วหันไปมองสิ่งที่น่าจะเจริญหูเจริญตามากกว่าแต่แล้วก็กลับพบว่าไม่มีอะไรน่ามองและดึงดูดสายตาสมชาติเลยสักนิด


คือไม่รู้เป็นอะไรสายตาเอาแต่เบนมองผู้ชายคนนั้นที่นั่งโต๊ะตรงข้ามตลอดหรือสมชาติอาจจะชอบการแต่งตัวของเขาหรือเปล่าวะ ภายนอกอาจดูไม่ชอบแต่ในใจหรือจิตใต้สำนึกอาจจะชอบจนหลงใหลไปแล้วหรือเปล่า บรื๋อ! แค่คิดขนไข่ก็ลุกแล้ว


สมชาติสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆผู้ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองทำเอาคนที่มองอยู่ก่อนแล้วอย่างสมชาติลนลานทำตัวไม่ถูก มันจ้องสมชาติเขม็งเลยหรือว่านี่มันคือฆาตรกรในคราบยาจกกันวะ โอ๊ยย! ไอ้ห่าชาตินี่ไม่ใช่เวลามโนเป็นตุเป็นตะโว้ยยย!


นั่งเถียงกับตัวเองไม่นานก็ต้องส่งยิ้มแห้งไปให้ผู้ชายคนนั้น ยังไงสมชาติก็ตัวเล็กกว่าอีกอย่างสมชาติก็มาคนเดียว วันนี้สมชาติเลยไม่สู้คนแล้วถ้าถามว่าหากวันนี้สมชาติมีเพื่อนมาสมชาติจะสู้ไหม อันนี้สมชาติตอบอย่างมั่นใจเลยว่ากูก็ไม่สู้อยู่ดีจ้า


ก็สมชาติไม่ชอบมีเรื่องมีราวกับใครเป็นคนรักสงบที่มักจะมีคนด่าแค่ตอนไปแก้คำคะ/ค่ะให้ใต้คอมเม้นท์ในเฟซบุ้คแค่นั้น ส่วนในชีวิตจริงๆสมชาติยังไม่เคยมีเรื่องกับใครเลย


ยิ่งมีเรื่องกับคนตัวโตเท่าควายแบบนี้แล้วด้วย สมชาติไม่สู้หรอกน้า กูกลัวเจ็บครับ


พอคนที่นั่งโต๊ะตรงข้ามหยุดจ้องสมชาติแล้วสมชาติก็ถอนหายใจออกมาเฮือกโตเกือบจะหมดลมหายใจเลยทีเดียว เมื่อกี้เหมือนหยุดหายใจไปเป็นชั่วโมงทั้งที่ผ่านไปไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำมั้งแต่ไอ้ผู้ชายห่านี่แม่งจ้องซะสมชาติไม่กล้ากระดิกตัวดุ๊กดิ๊กเลย


“พี่ชาติเป็นไรวะ อะข้าวได้แล้ว หวานเรียกตั้งนานไม่ยักจะหันมา”


มองไปก็เห็นไอ้หวานบ่นอะไรของมันก็ไม่รู้ฟังไม่ได้ศัพท์เลยไม่ได้จับมากระเดียด เห็นมันวางจานข้าวลงตรงหน้าก็คงพูดว่าได้ข้าวแล้วล่ะ
มั้ง


“ใจมาก ขอทิชชู่ด้วยอันนี้หมด” สมชาติยกกล่องใส่ทิชชู่ให้ไอ้เด็กหวานดูก็เห็นมันพยักหน้าแล้วเดินไปเอาทิชชู่อันใหม่มาใส่กล่องเปลี่ยนให้


เมื่อหมดหน้าที่ไอ้หวานก็เดินไปทำงานของมันต่อ ส่วนไอ้ชาติก็นั่งแดกข้าวก้มหน้างกๆเพราะมันเห็นว่าถ้าเงยหน้าแล้วเจอสายตาไอ้ผู้ชายคนนั้นอีกก็พาลจะแดกข้าวไม่ลง ไม่ใช่อะไรครับสมชาติกลัว ดูกล้ามมันที่โผล่ออกมาจากแขนเสื้อด้วย เห็นแค่นั้นสมชาติก็รู้ได้เลยว่าแค่มันเข้ามาจับแขนของสมชาติแขนของสมชาติก็คงหักกระดูกเหลวเป็นแน่


สมชาติใช้เวลากินข้าวไม่ถึงยี่สิบนาทีก็เดินไปจ่ายเงินกับลุงศักดิ์หน้าร้าน ตอนเดินผ่านโต๊ะของไอ้ผู้ชายคนนั้นก็รู้สึกว่ามันมองสมชาติอยู่ทว่าสมชาติก็ทำเป็นไม่รู้เดินผ่านมันไปเฉยๆ สมชาติรู้แค่ว่าตัวเขาไม่อยากมีเรื่องถ้าหากเกิดสมชาติหันไปสมชาติก็กลัวว่ามันจะสวนหมัดใส่ใบหน้าหล่อๆของสมชาติ สมชาติเลยต้องป้องกันหน้าตาดีๆของตัวเองไว้ไม่ให้ใครมาทำลายลงได้


หนึ่งวันของสมชาติหมดไปกับการอ่านหนังสือการ์ตูนที่ชอบซื้อมาเก็บสะสมไว้ อ่านซ้ำไปซ้ำมากว่าร้อยรอบก็ไม่ยอมเบื่อสักทีจนตอนนี้กระดาษบางหน้าก็เริ่มจะหลุดออกจนต้องเอาเทปกาวมาแปะไว้ อ้อ...ไม่ต้องแปลกใจที่ว่าหนึ่งวันของสมชาติทำไมหมดไปกับการอ่านการ์ตูนนั้นเพราะเมื่อคืนไม่ได้ไปแดกเหล้าตามที่นัดกับเพื่อนๆไว้เนื่องจากร้านเหล้าหล่นเสือกปิดและเหตุผลที่ปิดโคตรจะน่าถีบฉิบหาย ก็ไอ้เฮียเจ้าของร้านมันบอกว่าอารมณ์ไม่ดีโดนหวยแดกก็เลยปิดร้านไปฉลองความเศร้าที่ร้านเหล้าของคนอื่น สมชาติงงนะแต่ช่างหัวเฮียมันเหอะ นั่นแหละแผนการแดกเหล้าเลยต้องยุติลง


วันนี้สมชาติมีเรียนตอนบ่ายโมงก็เลยออกมาหาอะไรกินที่ร้านอาหารตามสั่งใต้หอตามปกติเหมือนทุกวันก่อนไปเรียน ตอนสมชาติเดินเข้าร้านให้ทายว่าสมชาติเจออะไร...ใช่! สมชาติเจอไอ้ผู้ชายคนนั้น คนเมื่อวานที่แต่งตัวมอซอมาแดกข้าวแล้วนั่งโต๊ะตรงข้ามกับสมชาติทว่าวันนี้มันแต่งตัวต่างออกไปจากเมื่อวานด้วยชุดนักศึกษาไม่ได้เรียบร้อยอะไรมากแต่ก็ดูเป็นผู้เป็นคนเยอะบวกกับหน้าตาหล่อน้อยนิดของมันก็ทำให้ดูดีขึ้นมาได้


สมชาติรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นไอ้ผู้ชายคนนี้แต่งตัวเรียบร้อยตั้งแต่หัวจรดไข่ สมชาติยิ้มพลางผิวปากเดินผ่านโต๊ะผู้ชายคนนั้นไปก่อนจะนั่งแปะลงที่โต๊ะตัวเดิมของเมื่อวาน


“มีเรียนเหรอพี่?” เด็กหวานมาทำหน้าที่ของมันด้วยการยื่นกระดาษให้สมชาติเขียนเมนู ปากมันก็ถามไปด้วย


“ใช่ เรียนบ่าย”


“โห! ไอ้พี่ชาตินี้มันเที่ยงห้าสิบเก้า”


“เออรู้...แต่ก็ยังไม่บ่ายนี่หว่า”


สมชาติเห็นไอ้เด็กหวานกุมขมับเหมือนมันจะปวดหัวสงสัยช่วยพ่อมันทำงานหนักมั้งเดินเสิร์ฟทั้งวันคงจะเหนื่อย ก็นะทั้งที่ปิดเทอมน่าจะได้พักแต่กลับต้องมาช่วยพ่อทำงานงกๆก็เหนื่อยเป็นธรรมดา


“หวานไม่เข้าใจเลยว่าพี่เข้ามหา’ลัยไปได้ยังไง”


“ก็เดินเข้าบางวันก็นั่งรถ แค่เข้ามหา’ลัยจะไปยากอะไร”


ไอ้เด็กนี่ก็ถามแปลกๆแค่เข้ามหา’ลัยง่ายกว่าขอเงินแม่อีกนะเว้ย! แล้วทำไมเด็กหวานมันถึงทำหน้าเห็นอกเห็นใจสมชาติขนาดนั้น สมชาติไม่เข้าใจ


“เฮ้อ..พ่อแม่พี่เขาไม่ได้ให้พี่กินหญ้าตั้งแต่เด็กใช่ไหมวะ?”


อ้าว! ไอ้เด็กนี่ถามแปลกๆคนที่ไหนเขาจะกินหญ้าวะ คนก็ต้องกินข้าวป่ะหรือพ่อมันให้มันกินหญ้ามาก่อนเลยมาถามสมชาติงี้เหรอแล้วแม่งก็ไม่รอให้สมชาติตอบด้วยนะ พอสมชาติเขียนเมนูเสร็จมันก็รีบหยิบกระดาษนั้นไปแล้วเดินลิบๆไปหาพ่อมันเลย


ช่างเถอะ...เด็กก็เข้าใจยากงี้แหละ


สมชาติยกโทรศัพท์ขึ้นมากดยิกๆเนื่องจากเข้าไปอ่านคอมเม้นท์แล้วเห็นคนพิมพ์คะ/ค่ะผิดอีกแล้ว คนแม่งก็ขยันพิมพ์ผิดทุกวันเลยแต่สมชาติขยันกว่าที่เข้าไปแก้ให้คนพวกนั้นแทบจะทุกวินาที


ติ้ง!


ไอ้ชาติสะดุ้งเมื่อเสียงโปรแกรมแชทเตือนขึ้นเสียงดัง มันเงยหน้ามองไปรอบร้านเพื่อดูว่าไม่มีใครเห็นภาพสะดุ้งน่าเกลียดของมัน เกือบจะโล่งแล้วเชียวถ้าไม่ติดว่าสายตาไอ้ชาติที่กำลังมองรอบร้านนั้นก็สบจ้องเข้ากับสายตามืดดำอำมหิตของไอ้คนที่เคยแต่งตัวมอซอแต่วันนี้กลับอยู่ในชุดนักศึกษาเป็นผู้เป็นคน


แล้วสมชาติจะทำอะไรได้ล่ะเมื่อสบตาแล้วสมชาติก็เลยส่งยิ้มโง่ๆไปให้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องยิ้มแต่ในใจสมชาติกู่ร้องเหลือเกินแล้วว่า ‘มึงหลบตามันสิยิ้มเสร็จก็หลบตามันเดี๋ยวมันจะงับหัวมึงเอา’ สมชาติเลยจะก้มหน้าตามที่สมองสั่งแต่ก็ไม่ทันเพราะสมชาติเสือกโดนรอยยิ้มมุมปากของไอ้ผู้ชายคนนั้นแอ็คแทคเข้าเต็มเปา


เหี้ยเอ๊ย! กูอุตส่าห์ชมว่ามึงหล่อนิดๆแล้วนะ พอยิ้มแบบนี้ก็หล่อเพิ่มอีกนิดก็แล้วกัน


สมชาติตัดใจก้มหน้ามองโทรศัพท์ของตัวเอง ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะจ้องหน้าของผู้ชายคนนั้นอีก ไม่ได้ต่างจากที่คิดไปเท่าไหร่เพราะแจ้งเตือนที่ร้องเสียงดังเมื่อกี้มากจากกลุ่มคนจังไรทั้งหลายนั่นเอง


หล่อน้อยหล่อใหญ่หล่อไหนๆก็หล่ออยู่ดี

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : ไอ้ชาติชั่วมึงอยู่ไหน

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : แดกข้าวร้านลุงศักดิ์

พระอาทิตย์กลางคืน : อิเชี่ย! มึงลืมหรือไงว่าวันนี้มีควิซอาจารย์แม่

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : ชิลได้ชิลดีชิลจนจะได้เอฟแล้วมั้งไอ้สัด

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : โว้ยย! ด่ากูใหญ่กูแค่ลืม เออๆแดกข้าวสิบนาทีเดี๋ยวไป

มังกรสอนรัก : ไวไวเลย

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไวไวที่เป็นมาม่าอะเหรอ

มังกรสอนรัก :ไอ้สัดคนละยี่ห้อ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ขอโทษจ้า


ไอ้ชาติมองพวกเพื่อนๆที่ส่งมาด่าเขาจนอ่านแทบไม่ทันและจบด้วยการที่พวกมันพิมพ์คะ/ค่ะมาแกล้งให้สมชาติหัวร้อนแต่เช้าจนต้องวางโทรศัพท์ลงแล้วดื่มน้ำดับหัวร้อน


สมชาติว่าสมชาติจะเปิดคอร์สสอนพิเศษเรื่องการใช้คะ/ค่ะสักทีแล้วล่ะ ยิ่งเห็นแบบนี้สมชาติก็ยิ่งปวดหัวปวดตับปวดไตไปหมด กูละเบื่อพวกมึงช่วยพิมพ์คะ/ค่ะให้ถูกบ้างโลกมันจะแตกหรือไง!


กว่าจะได้ข้าวก็เลยเวลาสิบนาทีตามที่ได้บอกเพื่อนไว้ สมชาติเลยต้องรีบเอาข้าวยัดใส่ปากตัวเองเร็วๆเดี๋ยวจะเข้าสอบอาจารย์แม่ไม่ทันแล้วเป็นเรื่องอีก คราวก่อนก็ไปสายทีหนึ่งแล้วถ้าคราวนี้สายอีกสมชาติได้โดนหมายหัวจากอาจารย์แม่แน่


“แค่กๆ” เพราะรีบกินมากสมชาติเลยสำลักไอค่อกแค่กรีบยื่นมือไปควานหาแก้วน้ำแล้วดูดเร็วๆก่อนจะลูบอกตัวเองให้หายจากการสำลักโดยที่สมชาติก็ไม่รู้ห่าเหวอะไรเลยว่ากำลังมีคนนั่งจ้องมันแดกข้าวอยู่ ผู้ชายคนนั้นที่มันเคยแอบนินทาเขาในใจเรื่องการแต่งตัวจ้องมองสมชาติพลางยิ้มขำไปด้วย ไม่รู้ว่าขำอะไรแต่เห็นหน้าไอ้เด็กบ้านี่แล้วก็อยากขำขึ้นมาซะงั้น คนเหี้ยออะไรทำหน้าตาตื่นตลอดเวลา


เขาไม่รู้จักมันหรอกแต่จำได้ว่าเห็นมันมากินข้าวร้านนี้บ่อยๆจนต้องมากินตามก็พบว่ารสชาติงั้นๆเหมือนร้านทั่วไปแต่ราคาแม่งถูกที่สุดในย่านนี้แล้ว เมื่อวานเขาจำได้ว่าไอ้เด็กนี่มันมองเขาตั้งแต่เขาเดินเข้าร้าน เออกูรู้ครับว่ามันมองการแต่งตัวกู...ทำไมวะแค่ลงมาแดกข้าวจะให้เขาแต่งตัวยังไงตอนอยู่ห้องก็ใส่แบบนี้ประจำ พอเห็นมันมองจ้องนานๆก็เลยมองจ้องมันกลับและสิ่งที่ได้รับคือยิ้มที่โคตรฝืนแล้วยิ่งมันยิ้มแบบนั้นหน้ามันก็ยิ่งตลกไปอีก


เที่ยงวันนี้เขาคิดว่าคงไม่ได้เจอมันแล้วแต่ความบังเอิญหรือความห่าเหวอะไรก็ตามก็ทำให้เขาได้เห็นหน้าตาตลกๆของมันเดินเข้ามาในร้านแล้วนั่งแปะลงบนโต๊ะตัวเดิมของเมื่อวาน รู้ครับว่าตอนมันเดินมามันแอบมองแต่เขาก็ทำเป็นไม่รู้ปล่อยให้มันมองไป เป็นไงล่ะ...พอกูใส่ชุดนักศึกษาหล่อกระชากใจมึงเลยล่ะสิ


เขามองมันที่ก้มหน้ากดโทรศัพท์ยิกๆพร้อมทำหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังขอเงินแม่แล้วแม่ไม่ให้สักพักมันก็สะดุ้งตกใจกับเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ตัวเองที่แม่งเปิดดังจนคนทั้งร้านต้องหันมามอง มันทำท่าง่กๆเงิ่นๆอยู่คนเดียวกระทั่งมันเงยหน้าขึ้นมาสำรวจรอบร้านก่อนมันจะประสานสายตากับเขาอีกครั้ง มันส่งยิ้มมาให้เขาอีกแล้วซึ่งเป็นยิ้มฝืนๆแบบฉบับของมันจนเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มกับใบหน้าตลกๆนั่นของมัน เห็นมันผงะไปนิดหน่อยจากนั้นมันก็ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ต่อ


พอมันได้ข้าวมันก็รีบจ้วงเอาๆจนเขาเดาได้เลยว่าอีกไม่ถึงนาทีมันจะสำลักและก็จริงๆตามที่คิดไว้ ไอ้เด็กห่านั่นสำลักหน้าดำหน้าแดงยื่นมือไปหาแก้วน้ำสะเปะสะปะแล้วยกขึ้นมาดื่มอึกๆ ก่อนหน้านั้นเขาได้ยินมันคุยกับลูกสาวเจ้าของร้านว่ามีเรียนตอนบ่ายแต่ไอ้ฉิบหายนี่มันเที่ยงห้าสิบเก้าแล้วกว่าจะรอข้าวไหนจะกินข้าวอีกมึงสายแน่ๆ เขาคิดแบบนั้นและมันก็เกิดขึ้นจริงๆในตอนนี้


“พี่ชาตินี่มันบ่ายครึ่งแล้วนะ”


“เออๆรู้แล้วกำลังรีบเนี่ย” สมชาติว่าพลางควักหาเงินในกระเป๋าเพื่อจ่ายค่าข้าวให้ลุงศักดิ์โดยมีไอ้หวานยืนบ่นข้างหลังอีกที


“แล้วนี่พี่จะไปเรียนยังไงรถพี่ซ่อมอยู่ไม่ใช่เหรอ?”


สมชาติลืมไปว่าเมื่อวานเขาพึ่งเอารถเข้าอู่ฉิบหายแล้วกูวันนี้ซวยของแท้เลย


“เดี๋ยวลองหารถดูก่อน”


เห็นไอ้หวานพยักหน้าอือออสมชาติก็ไม่รอช้ามุ่งหน้าออกจากร้านด้วยความเร่งรีบ มันมองซ้ายขวาหามอเตอร์ไซค์รับจ้างแต่จนแล้วจนเล่าก็
ไม่เห็นมี แม่งแถวนี้ยิ่งหารถยากๆอยู่ด้วยน่ะสิ


ปรี๊นๆๆ


สมชาติหันไปมองไอ้มอเตอร์ไซค์สกู้ปปี้ร้ายๆที่บีบแตรใส่เขาก็เห็นไอ้ผู้ชายคนนั้นที่เมื่อวานแต่งตัวมอซอมันนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ท่าทาง
เท่ๆราวกับกำลังนั่งอยู่บนบิ๊กไบค์ มันใส่หมวกกันน็อคที่แถมมาตอนซื้อรถเปิดหน้ากากออกแล้วยักคิ้วให้สมชาติ


“ไปป่ะ”


เสียงมันทุ้มและดูดุดันอยู่ในทีทว่าสายตาที่มองมาที่สมชาตินั้นโคตรกวนตีนยังไงชอบกล


“รู้จักกันอ่อ?..ก็ไม่” นั่นแหละสมชาติต้องปฏิเสธ ตอนเด็กๆแม่สอนไว้ว่าอย่าไปไหนกับคนแปลกหน้าแล้วไอ้บ้านี่ก็ทั้งแปลกหน้าทั้งหน้าแปลกไม่น่าไว้ใจ


“กูชื่อป๋า มึงชื่อไร?”


“ไม่บอก ไม่อยากรู้จัก”


“ไอ้ชาติ...หมา”


“เฮ้ย!” สมชาติถลกแขนเสื้อพร้อมต่อยไอ้คนที่เรียกเขาแบบนั้นแต่พอเห็นมันชี้ไปที่หมาที่กำลังเดินโซเซเหมือนหมาเมาเหล้ามาทางสม
ชาติ เขาก็เลยต้องเดินหลบทางให้มันเดิน


“รู้จักกันแล้ว งั้นไป”


“รู้จักกูได้ไง” ช่างหัวหมามันก่อนครับตอนนี้ต้องมาเคลียร์กับไอ้นี่ก่อน


“กูใคร?”


“ไม่รู้แต่มึงบอกว่ามึงชื่อป๋า”


“ใช่ งั้นรู้แล้วก็ไป”


“เอ้ย! เดี๋ยวๆกูไม่รู้จักมึง”


“เออน่านั่งรถไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็รู้จักกันเองแหละ” มันว่าง่ายๆแล้วยื่นหมวกกันน็อคอีกใบให้สมชาติ “ถ้ามึงยังลีลารับรองว่ามึงไปเรียนสายแน่”


“มึงรู้ได้ไง!?”


“กูใคร?”


“ไม่รู้แต่มึงบอกว่ามึงชื่อป๋า”


“ใช่ งั้นรู้แล้วก็ไป”


สมชาติยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองแกรกๆยิ่งพูดกับมันสมชาติก็ยิ่งงงทว่าสมชาติก็ยืนงงไม่นานหรอกเพราะหมวกกันน็อคที่เคยอยู่ในมือผู้ชายที่มันแนะนำตัวว่าชื่อป๋าก็ถูกสวมลงมาบนหัวของสมชาติเรียบร้อย


“โอ๊ยไอ้เวร!” สวมเสร็จมันก็ผลักหัวสมชาติจนคอแทบหัก


“รีบๆขึ้นมา ยืนทำหน้าโง่อยู่ได้”


“โง่บ้านมึงสิ”


“เออมาโง่ที่บ้านกูก็ได้”


โว้ยยย! สมชาติรู้สึกแพ้ ทำไมเขาต้องมาแพ้ให้กับไอ้คนแปลกหน้าคนนี้ด้วยวะ สมชาติแม่งไม่เข้าใจเลย


“ขึ้นเร็วไอ้ชาติ!”


สมชาติไม่ได้กลัวเสียงดุๆกับแววตาที่จ้องสมชาติเขม็งของมันหรอกนะ สมชาติแค่กลัวไปสายเลยต้องง้างขาตัวเองขึ้นข้างนึงเพื่อควบนั่ง
บนมอเตอร์ไซค์


“ไปดิ เร็วๆด้วยกูสายแล้ว”


“พึ่งจะคิดได้หรือไง”


“เออ!”


สมชาติชักปวดหัว คุยกับมันไม่กี่นาทีก็แทบประสาทแดก นี่มันเวรกรรมอะไรของไอ้สมชาติกัน ทำไมฟ้าต้องประทานคนแบบนี้มาให้พบเจอ
กับสมชาติด้วย


ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่ตัดสินใจขึ้นรถมากับมัน ก็ดูมันสิครับแม่งเบรคทุกๆห้านาทีเหมือนสมชาตินมใหญ่แล้วอยากให้นมกระแทกหลังมันแบบนั้น


“เบรกอะไรนักหนาวะ” อดไม่ได้ที่จะว่าจริงๆ


“ไม่เบรกก็ชนสิวะ”


“เหี้ยไรเบรกทุกวินาที”


“อย่าเวอร์นั่งเงียบๆไปเลยไอ้ชาติ!”


เกลียดการที่มันเรียกชื่อแล้วใส่ฟิลลิ่งกระแทกเสียงหนักๆลงบนชื่อสมชาติ สมชาติรู้ว่ามันอยากใส่คำต่อท้ายให้สมชาติแต่มันคงกลัวสมชาติกระทืบมันเลยไม่กล้าพูด


ผมของสมชาติกระพือผับๆไปตามแรงลมเมื่อสมชาติถอดหมวกกันน็อคออกขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวบนถนน ไอ้คนขับมันหันมามองหน้าสมชาติแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปแล้วพูดเสียงดังแข่งกับลมที่กำลังตีหน้าเพื่อให้สมชาติได้ยิน


“ถอดทำไมใส่เข้าไป”


“อึดอัด”


“กูบอกให้ใส่”


สมชาติจิ๊ปากทำไม้ทำมือจะตีมันข้างหลังก่อนจะยอมสวมหมวกกันน็อคลงไปตามที่มันสั่ง อันนี้สมชาติก็ไม่ได้กลัวเสียงดุๆกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวมันหรอกนะ สมชาติแค่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองแค่นั้น


กว่าจะมาถึง มอ.ก็ตีกับมันจนเกือบรถล้มลงข้างทาง สมชาติรีบถอดหมวกกันน็อคเร็วๆยื่นคืนให้มันที่นั่งมองสมชาติอยู่บนรถ มันรับไปแล้วเอาแขวนไว้ตรงหน้ารถมัน


“ขอบใจ”


“ไม่รับ”


“เรื่องของมึง” สมชาติทำท่าจะเดินหนีเพราะถ้ามัวแต่เถียงกับไอ้นี่สมชาติคงไม่ได้ไปสอบทว่าสมชาติกลับโดนดึงรั้งกระเป๋าเป้ของตัวเองที่สะพายอยู่ข้างหลังจนเกือบหงาย สมชาติจำใจหันไปหาไอ้คนที่แกล้งเขาเตรียมตัวจะอ้าปากด่าแล้วแต่ไม่ทันมันที่พูดขึ้นมาก่อน


“เอาไลน์มาดิ”


“เหี้ยไร!?”


“เอาไลน์มา ค่ารถ”


“ไม่ให้”


“ถ้าไม่ให้ก็ไม่ปล่อย”


สมชาติเริ่มหัวร้อน มองไอ้คนที่ดึงกระเป๋าสมชาติไว้แน่น เหมือนมายืนแข่งจ้องตากันและสมชาติโคตรโมโหที่สุดท้ายสมชาติแม่งก็แพ้อีกแล้ว


“s-o-m-c-h-a-t อันเดอร์สะกอ z-a”


“อะไร”


สมชาติขยี้หัวแรงๆบอกมันไปอย่างโมโห “ไอดีไลน์ไงไอ้ควาย!”


“อ้อ..งั้นขออีกรอบ” มันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเปิดเข้าโปรแกรมแชทสุดฮิต


สมชาติสูดหายใจท่องพุทโธให้ตัวเองใจเย็นแล้วบอกไอดีไลน์มันไปอีกรอบ “s-o-m-c-h-a-t อันเดอร์สะกอ z-a”


“สมชาติอันเดอร์สะกอซ่า” มันพิมพ์ยิกๆไม่นานกระเป๋ากางเกงสมชาติก็สั่น “เรียบร้อย” มันชูหน้าจอให้สมชาติดูเป็นมันที่ส่งสติ้กเกอร์แอ๊บแบ้วมาให้สมชาติในแชท


“พอใจแล้วก็ปล่อย...กูรีบ!”


“เคๆ โชคดีสมชาติอันเดอร์สะกอซ่า” มันบอกลาสมชาติที่เตรียมเข้าเกียร์วิ่งสุดแรง


“ฆรวย!!”







TBC...

ยาวทึ่สุดเท่าที่เคยแต่งมาเลย หืดขึ้นคอเลยทีเดียว



ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
โอ้ยยชาติ ชีวิตหลังจากนี้นอกจากตามแก้คะค่ะแล้วน่าจะต้องหนีป๋าอีกแน่ :pig4:

ออฟไลน์ Cyclopbee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
น้องชาติเป็นคนตลก555555

ออนไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4
 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
สมชาติคงเป็นศิษย์ครูลินลี่ ถึงยุบยิบหัวใจมากถ้ามีใครใช้ภาษาไทยผิดเพี้ยน  ติดตาม

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
555 น้องชาติ ตลกอะ

 :pig4:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-5
เด๋อด๋ามากอ่ะ น่ารักดี

ออฟไลน์ ฟองดูว์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 2



สมชาติโคตรโล่งอกที่มาสอบวิชาของอาจารย์แม่ทันแต่กระนั้นสมชาติก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของอาจารย์แม่ได้อีก รู้ชะตาตัวเองเลยว่ากูโดนหมายหัวจากท่านเข้าแล้ว


“สมน้ำหน้าไอ้ชาติกูบอกแล้วให้รีบมา” ไอ้ท่านเทพมังกรสอนรักมันว่าขึ้นระหว่างที่เรากำลังนั่งคีบเนื้อลงบนเตาปิ้งย่างเป็นการมาย้อมใจหลังจากสอบควิซที่ยากแสนยากของอาจารย์แม่เสร็จ


“เออๆกูก็สำนึกแล้วนี่ไง” สมชาติอดไม่ได้ที่จะตอบโต้ เขาเนี่ยสำนึกจนไม่รู้จะสำนึกยังไงแล้ว นี่ถ้าไม่ได้ไอ้ผู้ชายชื่อป๋ามาเสนอหน้าพามาส่งนะสมชาติคงไม่ได้สอบอาจารย์แม่แน่ๆ


“มึงมาเรียนยังไงรถมึงเข้าอู่อยู่ไม่ใช่เหรอ?” อาทิตย์คีบหมูใส่จานตัวเองพลางก็ถามคำถามไอ้สมชาติเพื่อนเขาไปด้วย เขาจำได้มันเคยบอกว่าเอารถเข้าอู่เพราะอะไรสักอย่างเสียนี่แหละ ด้วยเหตุฉะนี้แลพวกเขาเลยแปลกใจว่าไอ้สมชาติมันมายังไงทั้งที่ไม่มีรถวะ


“ติดรถคนอื่นมา” สมชาติตอบง่ายๆแต่จะไม่ง่ายเพราะเพื่อนดันถามต่อนี่แหละ


“ใครวะ”


“ถ้ารู้แล้วมึงจะแดกเนื้อย่างอร่อยขึ้นหรือไง” สมชาติไม่เข้าใจทำไมพวกมันต้องอยากรู้ด้วย


“เออ!” สามเสียงประสานกับทำเอาสมชาติแทบผงะ


สมชาติถอนหายใจคีบหมูเข้าปากแล้วเคี้ยวหงับๆระหว่างที่กำลังคิดหาคำตอบให้กับพวกมันทั้งสามคน ไม่อยากบอกไปว่าขึ้นรถมากับคนแปลกหน้ากลัวพวกมันจะเฉ่งเอาแต่สมชาติก็คิดไม่ออกว่าจะบอกยังไงดี เขาโกหกไม่เก่งด้วยนี่สิ โกหกทีไรไอ้พวกห่านี้รู้ทันตลอด เอาวะบอกก็บอกสมชาติไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว


“กูไม่รู้จักเขาอะ” กลืนเนื้อย่างลงคอพร้อมกับยกน้ำขึ้นดื่มให้คอหายฝืดก่อนจะตอบพวกมันต่อ “แต่ก็น่าจะเป็นคนดีมั้ง”


“มึงรู้ได้ไงว่าเขาเป็นคนดี” ไอ้แจ็คมันถามทำหน้ายุ่งใส่สมชาติอีกเป็นพร็อพประกอบ


“ไม่รู้ ก็เขามาส่งกูก็ต้องเป็นคนดีไง” สมชาติว่าไปนั่น ยังคงนั่งกินเนื้อย่างอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ ในเมื่อเรื่องมันก็ผ่านมาตั้งแต่เมื่อบ่ายแล้วอีกอย่างสมชาติก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแถมยังมาสอบทันด้วย แล้วตอนนี้ก็ยังมานั่งหน้าสลอนคีบเนื้อเข้าปากอย่างมีความสุขอีก พวกมันจะกลัวอะไรสมชาติยังอยู่ครบสามสิบสองประการ


“ไอ้ชาติมึงนี่ขึ้นรถมากับเขาซี้ซั้ว เกิดเขาพามึงไปขอทานทำไง หน้ายิ่งโง่ๆหลอกง่ายอยู่ด้วย” ไอ้อาทิตย์ได้ทีก็บ่นสมชาติใหญ่


“จริง แล้วพ่อแม่มึงอะเขาจะเป็นยังไงเกิดรู้ว่าลูกที่โง่ที่สุดในตระกูลหายไป คิดบ้างไอ้ชาติ ไหนมึงเคยบอกว่าแม่สอนว่าอย่าไปไหนกับคนแปลกหน้าแล้วนี่อะไรห้ะชาติ มันคืออะไร๊!” ท่านเทพมังกรมันก็อินเกินเบอร์ไปอะบางที


สมชาติว่าสมชาติก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วนะ ทำไมไอ้พวกเพื่อนๆห่าทั้งสามคนนี่ยังบ่นสมชาติเหมือนสมชาติยังไม่โตอะ ไม่อยากจะเม้าส์ว่าพวกมันบ่นสมชาติยิ่งกว่าพ่อกับแม่สมชาติเองซะอีก สมชาติไม่เข้าใจเลย


“ครับๆกูขอโทษครับ คราวหลังกูจะไม่ทำแล้วครับ” สมชาติแทบยกมือกราบแนบอกทุกคนเหมือนอีหนูไหว้อาเสี่ย “แต่ตอนนั้นมันเหตุสุดวิสัยจริงๆนะเว้ย ถ้าเกิดไม่ได้เขากูคงมาสอบไม่ทันอะ” เหมือนสมชาติแก้ตัวแต่มันก็เป็นข้อเท็จจริงนะเว้ย เกิดเขาไม่มาบีบแตรแล้วรับสมชาติไปด้วยกัน ตอนนี้สมชาติคงไม่ได้มานั่งกินเนื้อย่างสบายใจเฉิบแบบนี้หรอก คงจะไปทำเรื่องสอบกับอาจารย์แม่หรือกลับไปนอนร้องไห้อยู่ที่ห้องแล้ว


“เออครั้งนี้ถือว่าโชคดีไป” ไอ้พระอาทิตย์กลางคืนมันคีบขึ้นฉ่ายมาใส่ในจานสมชาติ ซึ่งไอ้ห่าเวรตะไลกูไม่แดกขึ้นฉ่ายโว้ยย


“คราวหลังก็ระวังตัวด้วย ไปไหนมาไหนกับคนไม่รู้จักก็หัดถ่ายรูปกับหนังหน้าเขาก่อนแล้วส่งมาให้พวกกูดู เวลามีอะไรจะได้ไปช่วยทัน” พรี่มังกรคนเท่ห์ของแก๊งค์เราพูดอย่างกับพระเอกละครหลังข่าว สมชาติปลื้มใจและซึ้งใจเป็นที่สุดจึงจัดการคีบหางกุ้งไปวางไว้ในจานพรี่มังกรไว้อย่างสวยงาม ได้รับเสียงโวยวายมาเป็นคำขอบคุณอีกแหนะ


“กูไม่รู้จะพูดอะไรว่ะ เอาเป็นว่าพวกกูเป็นห่วงคนโง่ๆอย่างมึงมากก็แล้วกัน” ไอ้แจ็คมึงเกือบดีละถ้าไม่ติดว่าหลอกด่ากูว่าโง่ ประโยคที่มึงพูดมาจะสมบูรณ์เพอร์เฟ็คเป็นที่สุดเลย


สมชาตินั่งมองเพื่อนๆด้วยความซึ้งใจ น้ำตาเกือบจะไหลผสมกับเหงื่อแล้วเชียวแต่ลูกผู้ชายอย่างสมชาติจะไม่เสียน้ำตาให้ใครเห็นง่ายๆเลยได้แต่นั่งสูดน้ำมูกฟุดฟิดเนื่องจากน้ำจิ้มแม่งเผ็ดฉิบหายจนน้ำมูกไหลไม่หยุด


“ขอบใจสหายมาก เดี๋ยวพี่ชาติจะพาไปเลี้ยงเกะเป็นการตอบแทนความห่วงใยของทุกคนเอง” สมชาติพูดอย่างหมายมั่นแต่ก็ต้องเบรคอารมณ์ป๋าของตัวเองกระทันหันเมื่อไอ้มังกรสอนรักเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา


“เลี้ยงห่าไร เงินแดกเนื้อย่างมึงยังยืมพวกกูอยู่เลย”


นั่นแหละหนาสมชาติเลยต้องระเห็จกลับห้องทันทีทันใดเมื่อกินเนื้อย่างกันเสร็จ


สมชาติยังคงนอนเปื่อยอ่านหนังสือการ์ตูนไปวันๆอย่างคนไม่มีอะไรทำ เอาเข้าจริงแล้วอะไรๆก็มีให้สมชาติทำเยอะแยะนั่นแหละแต่อารมณ์สมชาติยังไม่มาเลยต้องนอนทำอารมณ์ไปเรื่อยๆ


ติ้ง~


เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของสมชาติดังสะเทือนห้อง สมชาติจึงละความสนใจแล้วคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ข้างกายมาดู คาดว่ากลุ่มพวกคนจังไรคงส่งข้อความมากวนสมชาตินั่นแหละแต่แล้วเมื่อเปิดดูก็ต้องผิดคาดเมื่อคนที่สมชาติก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาทักทายสมชาติแทน


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า ส่งข้อความถึงคุณ


ใครวะ?....คือคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวของสมชาติไปมา จะคิดให้ออกยังไงก็คิดไม่ออกสมชาติเลยต้องจำใจเปิดดูเนื้อความที่เขาส่งมาเผื่อจะรู้ว่าเป็นใคร


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ไปเรียนทันป่ะ


สมชาตินั่งคิดและมองข้อความอย่างมึนงง ใครวะ?


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ใครครับ?


ถามไปอย่างสุภาพเพราะสมองจำไม่ได้จริงๆว่าใคร แล้วทำไมเขาถึงรู้ว่าสมชาติพึ่งผ่านการเรียนของอาจารย์แม่มา


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ลืม?


กูไม่ได้ลืมแต่กูไม่รู้จักว่ามึงเป็นใครโว้ยยยย!!


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : คือขอโทษนะครับ พอดีผมจำคุณไม่ได้จริงๆ


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : สมองปลาทองฉิบ


อ้าว...ว่ากูเฉยเลยไรวะ สมชาติเกาหัวแกรกๆมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ คือกูไม่เข้าใจตั้งแต่โดนมันทักมาแล้วครับ สม
ชาติเพ่งมองข้อความอีกครั้งก็พบว่าไอ้คนๆนี้มันเคยส่งสติ๊กเกอร์มาให้สมชาติ เอ้...วันที่ก็วันนี้ เวลาก็เมื่อตอนบ่าย คิดไปคิดมาสมชาติจำได้ลางๆว่าให้ไลน์ใครสักคนไป คนๆนั้นก็คือ...


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : กูป๋าที่ไปส่งมึงให้ทันเรียนไงไอ้ชาติ จำได้ยัง?


เชี่ย!! ไอ้ห่าชาติมึงลืมมันไปได้ยังไง มนุษย์ที่กวนตีนสมชาติที่สุดเท่าที่สมชาติเคยได้พบเจอมา สมชาติลืมมันไปได้ยังไงวะ แม่งสมองปลาทองอย่างที่มันว่าจริงๆเลยไอ้ชาติเอ้ย!


สมชาติตั้งสติ คิดหาตอบที่จะตอบโต้ไอ้มนุษย์กวนตีนอยู่นาน จนมันส่งสติ๊กเกอร์หน้าหมามาเร่งสมชาติจึงต้องรีบพิมพ์ข้อความส่งไป


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : แล้วไง ทักมามีไรอะ?


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ถามไปแล้วจ้า ย้อนไปดูด้านบนเลยจ้า ไม่ถามซ้ำแล้วจ้า


เกลียดมันอะ แค่เห็นตัวอักษรก็รู้เลยว่าคนพิมพ์แม่งต้องเป็นคนกวนตีนมากๆที่โลกนี้แม่งไม่สามารถกระทำอะไรมันได้ กวนตีนจนสมชาติเกือบกดปุ่มบล็อกมันแล้ว


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ทัน


สมชาติตอบแค่นั้นแล้วก็รอดูว่ามันจะส่งอะไรมาหาสมชาติอีก


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ก็ดี เลี้ยงข้าวกูด้วย


อีหยังวะ?....มันใช่เรื่องที่สมชาติต้องทำไหม


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เพื่อ?


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : เพื่อกินอิ่มหลับสบาย


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : กวนตีน ถามว่าจะให้เลี้ยงเพื่ออะไรทำไมต้องเลี้ยงอะ


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ตอบแทนกูไง คนอุตส่าห์ไปส่ง แค่ข้าวมื้อเดียว ไม่ได้?


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : มึงบอกเองว่าขอแค่ไลน์


ใช่แล้ว...สมชาติจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้แล้วว่าไอ้ป๋านี่มันบอกว่าเอาแค่ไลน์มาก็พอคำขอบคุณไม่ต้อง งั้นแสดงว่าเมื่อสมชาติให้ไลน์ไปแล้วก็ไม่
จำเป็นต้องตอบแทนอะไรมันอีก


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : แต่ตอนนี้กูเปลี่ยนใจแล้ว ว่าไงเลี้ยงป่ะนัดมาได้เลย


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไม่เลี้ยง ให้ไลน์ไปแล้วอะจะเอาไรอีก


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : เอามึงมั้ง


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : (◉ω◉)


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : แค่เลี้ยงข้าวคนที่ไปส่งมึงให้ทันเรียนก็ไม่ได้หรอวะ ค่าน้ำมันกูก็ต้องเสียเอง แล้วเดี๋ยวนี้น้ำมันแม่งก็ขึ้นเอาๆจนหืดกู
ขึ้นคอตามแล้ว มึงอะมานั่งรถกูเสียอะไรบ้างมีแต่ได้กับได้แต่พอกูจะให้เลี้ยงข้าวก็ไม่ยอมเลี้ยงอีก โอเคก็ได้ๆกูเข้าใจแล้วว่าคนเราไม่ได้มีน้ำใจเหมือนกูกันทุกคน


มันบ่นตัดพ้อมายาวเหยียด คือมึงเป็นเม็นหรอหรือยังไงทำไมอารมณ์ถึงได้เหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้วะ สมชาติตามไม่ทันแล้วนะโว้ย


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไรวะ ก็มึงบอกเองอะ


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ไม่เป็นไรหรอกชาติ กูเข้าใจว่าคนเราน่ะไม่ได้มีน้ำใจเหมือนกูกันทุกคน (ಥ﹏ಥ)


ทำไมสมชาติต้องมานั่งรู้สึกผิดกับข้อความตัดพ้อปัญญาอ่อนของมันด้วยวะ แล้วอิโมติคอนที่มันใส่มาข้างหลังก็ดูตอแหลๆยังไงชอบกล


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เออๆ อยากกินไรก็บอกมาเดี๋ยวเลี้ยง


สุดท้ายสมชาติก็ใจอ่อนให้คนแปลกหน้าที่ทั้งหน้าแปลกและนิสัยแปลก แม่งแปลกทุกอย่างแล้วอะตอนนี้ กูก็แปลกด้วยที่ยอมมันเนี่ย


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : งั้นพรุ่งนี้เจอกันร้านใต้หอ


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เคๆ


ปิดล็อคหน้าจอโทรศัพท์แล้วหลับตานอนทั้งๆที่น้ำยังไม่อาบมันนี่แหละ วันนี้เป็นวันอะไรก็ไม่รู้เหนื่อยฉิบหาย ขอลาตายไม่อาบน้ำสักวันก็แล้วกัน
นะร่างกาย


พอเช้ามาตัวสมชาติก็คันยุบยิบผลสืบเนื่องมาจากที่เมื่อคืนไม่ได้อาบน้ำนั่นเอง พอรู้สึกตัวตื่นก็เลยจะนอนอืดลีลาบนที่นอนไม่ได้เพราะคันเหลือเกิน ยิ่งเกาก็ยิ่งคันเลยตัดสินใจลุกขึ้นไปทำความสะอาดร่างกายให้สะอาดทุกซอกทุกมุม เอาจริงๆไหม คือสมชาติก็อาบน้ำเหมือนวิ่งผ่านน้ำเหมือนทุกๆวันนั่นแหละ ไม่มีหรอกถูตัวทุกซอกทุกมุม แค่จะเล่าให้ดูเป็นคนสะอาดเฉยๆแต่ไม่ทันแล้วใช่ไหมล่ะ ช่างเถอะ


ชีวิตประจำวันของสมชาติก็ยังคงดำเนินซ้ำๆวนไปวนมาเหมือนอย่างทุกวัน เป็นชีวิตที่เรียบๆไม่มีความผาดโผนอะไรให้ตื่นเต้น มึงจะบ้าหรือไงชีวิตใครจะผาดโผนได้ทุกวันไม่ได้ไปเล่นไวกิ้งสักหน่อย สมชาติมีเรียนแต่อีกสองชั่วโมงนู่นเลยทำตัวชิลด์ๆเดินลอยไปลอยมาใต้หอเพื่อหาของกิน วันนี้ร้านลุงศักดิ์จะเปิดตอนเย็นเห็นว่าไปทำบุญวันเกิดให้ไอ้หวานมัน สมชาติเลยไม่มีร้านประจำให้นั่งทำหน้าโง่แดกข้าวรอเวลาเรียน
เมื่อได้ของกินที่คิดว่าคงจะอิ่มไปจนถึงเย็นแล้วก็เดินกลับขึ้นห้องของตัวเองเพื่อเอาอาหารที่ซื้อมาทั้งหมดใส่ๆลงท้องแล้วจะได้ไปเรียน


สมชาตินั่งรอเวลาจนถึงสองชั่วโมงก็ไลน์ให้เพื่อนๆที่รักทั้งหลายมารับ จริงๆไม่อยากทักไปเลยเพราะรู้ว่าต้องโดนมันพิมพ์คะ/ค่ะผิดเพื่อกวนตีนสมชาติ แล้วจะให้สมชาติทำไงในเมื่อรถก็ยังซ่อมไม่เสร็จก็ต้องจำใจไลน์ไปหาพวกมัน


หล่อน้อยหล่อใหญ่หล่อไหนๆก็หล่ออยู่ดี


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : มารับหน่อย


แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : รอแป๊บนึงนะค่ะกำลังถอยรถออกคะ


มังกรสอนรัก : ใช่คะ


พระอาทิตย์กลางคืน : สมชาติลงมารอข้างล่างเลยนะค่ะ


พยายามระงับอารมณ์ของตัวเองเพื่อไม่ให้ดิ้นตามไอ้พวกเพื่อนเวรทั้งหลาย แต่พอมองข้อความไปนานๆสมชาติแม่งก็อดไม่ได้ต้องพิมพ์แก้ให้พวกมันอยู่ดี


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : * นะคะ / ค่ะ


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *ค่ะ


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *นะคะ


พวกมันหัวเราะคิกค้ากตอบสมชาติมาด้วยความอารมณ์ดีผิดกับสมชาติตอนนี้ที่หัวร้อนจนแทบจะไหม้หออยู่รอมร่อแล้ว เหอะ! สักวันเถอะสักวัน วันไหนที่สมชาติไม่แคร์ คะ/ค่ะ แล้วพวกมึงๆทั้งหลายจะพูดกันไม่ออกและสมชาติก็จะไม่มีจุดอ่อนให้พวกมึงแกล้งอีกต่อไป


เพื่อนที่รักของสมชาติมารับถึงหน้าหอในเวลาต่อมา ซึ่งก็ไม่นานมากแต่เลยเวลาเรียนมาแล้วสิบห้านาที สมชาติไม่สนับสนุนให้ทุกคนเข้าเรียนสายนะแต่ว่าถ้าเขาสายแล้วอาจารย์ไม่ล็อคห้องก็ไม่เป็นไรถือว่าเป็นโชคดีของเราไปแต่สมชาติก็ไม่ได้สนับสนุนให้ทุกคนเข้าสายนะ เออนั่นแหละเข้าสายไม่เป็นผลดีแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร งงไหมช่างเถอะ ถือว่าไม่เคยพูดแล้วกัน


“ไอ้มังกรมึงขับแข่งกับกระต่ายหรือไงวะช้าฉิบหาย” ไอ้แจ็คที่นั่งเบาะหลังกับสมชาติบ่นไอ้มังกรคนขับรถที่ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลยที่โดนด่า
ว่าเป็นเต่า


“มึงรีบหรอถ้ารีบก็ลงมาขับเอง” มันมองไอ้แจ็คผ่านทางกระจกแถมยังยิ้มชั่วใส่เพื่อนอีก


“ถ้ากูขับเป็นกูแย่งมึงขับแล้วไอ้หัวกล้วย”


“เอองั้นมึงก็นั่งไปเงียบๆจะฟังเพลงใจป่ะ?”


“เออ”


เนี่ยพวกมึงทะเลาะกันไม่ถึงครึ่งวิก็จบแล้วอะ ทำไมจบง่ายจังยังไม่ทันได้ลุ้นเลย นึกว่าจะได้ดูเพื่อนทะเลาะกันนานๆหน่อยแต่ไอ้แจ็คแม่งก็ยอมง่ายไป ขอให้มันทะเลาะกันต่อยาวๆก็ยังไงๆอยู่เลยได้แต่หันหน้ามองนอกหน้าต่างรถที่กำลังติดไฟแดงอยู่


“เชี่ย!” สมชาติเผลออุทานพร้อมกับสะดุ้งจนเพื่อนๆต้องหันมามอง


“เป็นไรไอ้ชาติ” ไอ้แจ็คที่นั่งข้างสมชาติถามขึ้น สมชาติได้แต่อึกอักแล้วตอบว่าไม่มีอะไร เพื่อนเหมือนจะไม่เชื่อแต่สุดท้ายก็ไม่มีใครถามหรือ
สนใจสมชาติอีก


สมชาติหันไปมองนอกหน้าต่างรถอีกครั้งและสมชาติก็ได้พบไอ้ผู้ชายชื่อป๋าที่โบกมือทำหน้านิ่งนั่งบนรถคู่ใจของมันอยู่ สมชาติเหลือบตามองเพื่อนๆก็เห็นว่าไม่มีใครสนใจจะหันมามองทางสมชาติ สมชาติเลยโบกมือไล่ไอ้ป๋านั่นให้ขับไปจอดห่างๆแต่มันก็ไม่ฟังสมชาติเลย สมชาติจนใจไม่รู้จะทำไงดีเลยคิดว่าจะหลับใส่แม่งแต่ก็ทำไม่ได้อีกนั่นล่ะเพราะไอ้บ้านั่นมันทำท่าจะทุบกระจกรถของไอ้มังกร บ้าดิถ้าเกิดมันทุบขึ้นมาเพื่อนสมชาติก็รู้หมดดิ เพื่อนจะรู้ก็ไม่เป็นไรหรอกแต่สมชาติก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะอธิบายเลยคิดว่าเพื่อนๆไม่ต้องรู้ดีกว่า


สมชาติเลยต้องหันไปหามันและพยายามอ่านปากกว้างๆของมันว่ามันพยายามจะสื่อสารอะไรกับสมชาติ


‘ไปไหน’


สมชาติเลยตอบแบบไม่มีเสียงกลับบ้าง


‘เสือก’


สมชาติเกือบร้องเหี้ยอีกครั้งเมื่อมันทำท่าจะทุบกระจกรถของไอ้มังกรแต่แม่งโชคดีไปที่ไฟเขียวพอดีรถจึงต้องเคลื่อนตัวออกและมันก็ต้องขับรถเหมือนกันสมชาติจึงพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกและต้องตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนๆอีกครั้ง กูแค่ถอนหายใจพวกมึงจะมองอะไรนักหนาวะ


“เป็นอะไรถอนหายใจทำไม?” คราวนี้ไอ้อาทิตย์ที่นั่งใส่แว่นกันแดดเท่ห์ๆข้างคนขับมันหันมาถามบ้าง


“กูถอนหายใจต้องมีเหตุผลด้วยหรอวะ?” สมชาติถามงงๆก็ไม่เข้าใจอะ การถอนหายใจทิ้งเมื่อกี้มันต้องมีเหตุผลด้วยหรอหรือยังไงอะ ถอนหายใจ
แบบไม่มีเหตุผลไม่ได้หรอ


“ไม่ต้องมีหรอก กูถามไว้ไงเผื่อมีอะไรเฉยๆ”


“อ่อ” สมชาติพยักหน้าเออออไปกับคำพูดของไอ้อาทิตย์ที่ตอนนี้หันกลับไปส่องกระจกมองเบ้าหน้าตัวเองต่อ



มีต่อด้านล้างค่าา

ออฟไลน์ ฟองดูว์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
เรามาถึงที่หมายในเวลาครึ่งชั่วโมงให้หลัง เอารวมๆเลยคือว่าเราเข้าเลทประมาณครึ่งชั่วโมงทว่าอาจารย์ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่เหลือบตามามองพวกสมชาติที่ก้มหัวให้อาจารย์แล้วเดินอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวไปหาที่นั่ง


สมชาติยังอยากจะยืนยันคำเดิมว่าการมาเรียนสายเป็นเรื่องที่ไม่ดีไม่ควรทำตามแต่หากมีเหตุสุดวิสัยจริงๆก็พอจะอนุโลมได้เช่นกรณีสมชาติตามประการฉะนี้แล


เมื่อช่วงเย็นมาถึงสมชาติก็ต้องมานั่งรอไอ้ป๋านั่นที่ร้านข้าวลุงศักดิ์ใต้หอ กดโทรศัพท์เช็คเฟซบุ้คสักหน่อยเนื่องจากวันนี้ยังไม่ได้กดเข้าไปดูเลยตั้งแต่เช้า สมชาติเลื่อนดูก็ไปเห็นข่าวอะไรเยอะแยะมากมายซึ่งกำลังเป็นประเด็นดราม่า พวกเกรียนคีย์บอร์ดก็เอาแต่พิมพ์ด่าอย่างเดียวโดยไม่ได้สนใจห่าเหวอะไรกันด้วยซ้ำ


สมัยนี้อยากจะด่าใครก็แค่พิมพ์ๆไปตามอารมณ์แต่แม่งไม่รู้หรอกว่าไอ้ที่ด่าๆเนี่ยมันกระทบกระเทือนจิตใจคนโดนด่ามากแค่ไหน บางคนไม่ได้ทำผิดก็โดนด่าแล้วอะ แค่มายืนเฉยๆหรือทำอะไรนิดหน่อยที่ไม่ถูกใจใครก็โดนด่าไปแล้ว สมชาติไม่ค่อยชอบโลกโซเชี่ยลก็ตรงนี้แหละ จริงๆทุกคนควรให้เกียรติกันป่ะหรือไม่ก็เคารพในสิทธิของคนอื่นอะ นี่อะไรแค่นิดหน่อยก็ไปด่าเขาแล้ว สตินิดนึงเนอะ


สมชาติกดออกจากดราม่าข่าวดาราคนหนึ่งเพราะไม่ไหวจริงๆกับคอมเม้นท์ที่รุนแรงและไม่มีสติ เปลี่ยนไปกดเข้าเพจ ‘เสียอาการ’ ที่สมชาติเป็นแฟนคลับตัวยง เป็นเพจที่บอกเล่าว่าวันนี้เขาเสียอาการกับคนที่เขาแอบชอบยังไงบ้าง สมชาติว่ามันน่ารักดีบางทีก็แอบเขินๆแทนเขาแต่บางครั้งเขาก็จะโพสต์เศร้าๆ ก็นะความรักมันมีหลายอารมณ์ขนาดคนเป็นแฟนกันแล้วยังอารมณ์ขึ้นลงตลอดเวลาได้เลย


‘วันนี้พี่เขารับขวดน้ำจากเราด้วย เราดีใจมากๆ พี่เหมือนจะจำเราได้แหละเพราะพี่มองเราอยู่ประมาณสองวินาทีก่อนพี่จะผละลงไปเล่นบอลต่อแต่แค่สองวิก็ทำเราเขินจนแทบบ้าแล้ว >< ’


เขาอมยิ้มไปกับความน่ารักของเจ้าของเพจ สมชาติคอยลุ้นกับเขาตลอดเลยว่าจะสมหวังหรือเปล่า ถ้าจำไม่ผิดเจ้าของเพจแอบชอบรุ่นพี่คนนั้นมาได้ห้าเดือนแล้วมั้งแต่ก็ไม่ได้มีความคืบหน้าอะไรมากมายเพราะเดาได้ว่าเจ้าของเพจค่อนข้างเป็นคนขี้อายแน่ๆ


“มานานยัง?”


เงยหน้ามองเจ้าของเสียงก็พบกับคนที่บอกให้สมชาติเลี้ยงข้าว เรียกว่าบังคับให้เลี้ยงข้าวก็ได้ วันนี้มันแต่งตัวดูดีขึ้นมาหน่อยด้วยกางเกงบอลกับเสื้อบอลสบายๆ


“นานแล้ว เกือบห้าชั่วโมงแล้วมั้งเนี่ย กะว่าถ้าอีกห้านาทีไม่มาจะกลับห้องแล้ว” สมชาติพูดปดคำโตพร้อมกับไขว้นิ้วไว้ใต้โต๊ะเพราะกลัวบาป เขาพึ่งนั่งได้ไม่ถึงสิบห้านาทีมั้งไอ้ที่บอกว่าเกือบห้าชั่วโมงนี่ก็พูดไปงั้นอะเผื่อจะฟลุ๊คเห็นคนสำนึกว่าไม่ควรปล่อยให้คนเลี้ยงข้าวมานั่งรอแบบนี้


“เหอะ! จะชิ่งก็พูดมา อีกอย่างร้านเพิ่งเปิดมึงอย่าตอแหล”


เกลียดคนรู้ทันเป็นที่สุด แล้วยังไงล่ะสมชาติก็แค่ยักไหล่ง่ายๆก่อนจะเรียกไอ้หวานเพื่อขอกระดาษมาจดเมนูอาหาร


“กินไร?”


“มีงบให้เท่าไหร่?”


“สี่สิบ”


“น้อยว่ะ ร้อยนึงขาดตัว”


แดกฟรีแล้วยังจะมาต่อรองราคาอีก “เออๆ จะกินไรล่ะ?”


“กระเพราไข่เยี่ยวม้า แกงจืดเต้าหู้หมูสับ”


สมชาติจดเมนูอาหารตามที่มันพูด เหมือนเตรียมเมนูมาจากที่ห้องแล้วอะ พอจดของมันเสร็จก็จดของตัวเองต่อ ของสมชาติกินข้าวผัดง่ายๆ ไม่เหมือนมันหรอกที่กินอะไรเยอะแยะ


“ข้าวผัดไม่ใส่มะเขือเทศใช่ป่ะพี่ชาติ”


“อือๆตามนั้น”


พอไอ้หวานได้รับคำตอบมันก็เดินเอาเมนูไปให้พ่อมันที่เคาะกระทะก๊องแก๊งอยู่คนเดียว คงสนุกแกล่ะมั้งครับสมชาติก็สุดจะยากแท้หยั่งถึง


“ไม่ชอบกินมะเขือเทศอ่อ?”


“หึ...ไม่อร่อย”


“เคยลองกินหรือยังรู้ได้ไงว่าไม่อร่อย มะเขือเทศน่ะมีประโยชน์หลายอย่างนะ ไม่เคยได้ยินเหรอ?”


“รู้น่าแต่ไม่ชอบไงเลยไม่กินใจป่ะ” สมชาติตอบไปอย่างเบื่อหน่าย ไอ้บ้านี่แม่งพูดมากจริง


“เออ แล้วนี่อยู่ปีไหน” เปลี่ยนเรื่องได้เร็วจริงๆ


“ปีสอง”


“งั้นกูก็รุ่นพี่มึงดิ”


“หรอ มึงปีไหนอะ”


“สาม”


“ปีเดียวเอง”


“ปีเดียวก็พี่ป่ะ”


“ละเกิดปีไหนเดือนไหน” สมชาติถามต่ออย่างไม่ยอม เขาเกิดต้นเดือนมกราเชื่อเลยว่าเขากับมันต้องอายุพอๆกันแน่


“25xx วันที่2 มกรา”


อ่า....สมชาติควรต้องยอมแพ้แล้วล่ะ


“หรอ...ของกูวันที่15 มกรา ปี 25xx” สมชาติว่าบ้าง คิดๆแล้วก็ห่างกันปีกว่าๆเลยนะ


“รู้เรื่อง....งั้นเรียกกูว่าพี่ป๋าให้ชื่นใจซิน้องชาติ” มันพูดขึ้นอย่างกวนตีน สมชาติจะทำอะไรได้นอกจากทำหน้าไม่สบอารมณ์


“พี่เหี้ยไรล่ะ ไม่เรียกไม่อยากรู้จัก เจอกันแค่วันนี้พรุ่งนี้และวันต่อไปไม่เจอแล้ว” ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นตามที่สมชาติพูดออกไปนะ


“ทำไม? เพื่อนเยอะแล้วงี้หรอ?หรือหยิ่งไม่รับคนรู้จักเพิ่มงี้ป่ะ” มันยังถามเซ้าซี้อะไรของมันนักหนาวะเหนื่อยจะคุยกับแม่ง!


“ไม่อยากรู้จักไง เลือกคบเข้าใจป่ะ”


“ไม่เข้าใจเลือกทำไม กูหล่อและดีขนาดนี้ยังต้องเลือกอีก?”


“เอ้อเอาตามสบายมึงเลยจ้า”


มันเงียบไม่ได้ตอบโต้อะไรสมชาติอีก สมชาติไม่ค่อยชอบบรรยากาศที่ทั้งเงียบและทั้งอึดอัดแบบนี้จึงจำใจต้องเปิดบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง


“พักหอนี้หรอ?” ก็คำถามเบสิกๆไม่รู้จะชวนคุยเรื่องอะไรดี


“อืม กูเคยเห็นมึงบ่อยๆ”


“ก็พักหอนี้เหมือนกันแต่ไม่เคยเห็นมึง...เอ่อพี่อ่ะ” สมชาติเป็นรุ่นน้องที่ดี ในเมื่อเขาเป็นพี่ก็ต้องให้เกียรติเขาหน่อย


“แหงล่ะ กูเห็นมึงทีไรก็เอาแต่ก้มมองโทรศัพท์” พี่มันว่า “แล้วสอบเป็นไง?”


“เกือบไม่ทันอะแต่ก็ขอบคุณพี่มึงมากที่ไปส่ง” เรียกพี่อย่างเดียวแล้วรู้สึกกระดากปากเลยต้องเพิ่มคำต่อข้างหลังไปด้วย พี่มันก็คงไม่ถือสาอะไร
เห็นดูดน้ำจู้ดๆแล้วพยักหน้ารับฟังสมชาติอย่างตั้งใจ


“ไม่เป็นไร กูเป็นคนดี”


คือมึงจะชมตัวเองแบบนี้ก็ได้เหรอ?


“อ่าเคๆแล้วแต่พี่มึงเลย” สมชาติไม่อยากจะเถียงกลัวพลั้งปากด่าอะ เพิ่งรู้จักไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงจะด่าเขาเลยก็ไม่ได้


“มึงเรียนคณะไหน?”


“รัฐศาสตร์ IR”


“อ่อ นึกว่าเรียน Econ”


“หน้าผมเหมือนคนเรียน Econ หรอ”


“เปล่า”


อะจบง่ายดี ไม่มีเหตุผลอะไรต่อท้ายด้วยนะ แค่คำตอบว่าเปล่าก็จบเลย


“แล้วพี่อะเรียนไร?” สมชาติถามกลับบ้าง บรรยากาศตอนนี้เริ่มผ่อนคลายขึ้นแล้วจะปล่อยให้เงียบและอึดอัดอีกไม่ได้


“เรียนหนังสือ”



จับโต๊ะทุ่มตอนนี้ทันไหมวะ เหี้ยเอ๊ย! คนถามดีๆทำไมต้องกวนตีน เกือบดีแล้วอีกนึดนึงเกือบจะดีแล้ว เสียบรรยากาศดีๆที่สมชาติคิดหมด


“.....”


“เหอะ ล้อเล่นทำหน้าเป็นลิงเลย” ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีกนะ ตั้งแต่สมชาติได้คุยกับไอ้ผู้ชายตรงหน้าก็เป็นทั้งปลาทองเป็นทั้งลิงแล้ว ถ้ารู้จักกันนานกว่านี้กูว่าจุดสูงสุดของกูคงเป็นเหี้ยอะ


“กวนตีนทำไม กูถามพี่ดีๆนะ”


“โทษๆเห็นหน้ามึงแล้วมันอดไม่ได้”


“อดอะไร?”


“เปล่า” ปฏิเสธโดยที่ไม่มีเหตุผลต่อท้ายอีกแล้ว ช่างเหอะ “กูเรียนบริหาร”


สมชาติทำหน้าไม่เชื่อ สภาพอย่างนี้เนี่ยนะเด็กบริหาร เท่าที่สมชาติเคยเห็นผ่านตามาเด็กบริหารคือดูแต่งตัวดีสะอาดกว่านี้ไม่ใช่หรอวะ


“พูดจริง?”


“โกหกมั้ง”


“อ้าว...ตกลงไง?


“เออ ก็เรียนบริหาร ทำไมคนอย่างกูเรียนไม่ได้?”


“เปล่า แค่คิดว่า...เด็กบริหารต้องสะอาดกว่านี้อะ” พอสมชาติตอบไปก็ได้รับสายตาอาฆาตจากคนตรงหน้าเลย อีหยังวะก็พูดความจริงอะ


“กูก็สะอาดแต่มึงยังไม่เห็นมุมนั้นไง”


“หรอ? ซ่อนไว้ทำไมอะ”


“ยุ่ง”


แล้วเราก็จบการสนทนากันไปโดยปริยายบวกกับไอ้หวานเอาอาหารมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะพอดีเลยไม่มีเรื่องอะไรต้องพูดกันอีก กลัวพูดไปแล้วข้าวจะกระเด็นลงใส่จานข้าวของอีกคน


เราจัดการมื้ออาหารกันเงียบๆมีรถราที่แล่นผ่านหน้าร้านเป็นเหมือนเสียงดนตรีประกอบแต่ตอนด็กแว๊นท่อดังขับผ่านคือหนวกหูฉิบหายเลย อีกนิดกูจะเอาขวดน้ำไปอัดท่อมึงแล้วฟาย


“กินน้อยว่ะ ถึงว่าดูไม่โต” คนตรงข้ามพูดตอนที่สมชาติกินข้าวพร่องไปเพียงครึ่งจานแล้ววางช้อนลงเป็นสัญญาณว่ายัดใส่ท้องไม่ลงอีกต่อไป


“ไม่ค่อยหิวไง ใครจะเหมือนพี่มึงอะ?”


“ทำไม”


“เปล๊า!” สมชาติยักคิ้วกวนๆให้คนตรงข้าม แหมๆทำเป็นมาทำหน้าหล่อใส่ สมชาติไม่ใช่ผู้หญิงนะเว้ยไม่มีทางเคลิ้มตามหรอกนะ อิอิ


สมชาตินั่งมองคนตรงข้ามกินข้าวบ้าง เสมองถนนบ้างไม่ก็จดจ้องลุงศักดิ์ที่เคาะกระทะก๊องแก๊งบ้างกระทั่งไอ้พี่ป๋ามันกินข้าวเสร็จสมชาติก็ถามขึ้น


“คิดเงินเลยป่ะ?”


“อืม”


สมชาติเรียกไอ้หวานมันอีกครั้งเพื่อให้มันมาเก็บเงิน มันคิดเงินอย่างคล่องแคล่วไม่นานก็บอกราคาค่าอาหารทั้งหมดมา สมชาติล้วงกระเป๋าเงินที่พกมาก่อนจะจ่ายแบงค์ร้อยไปให้


“เออเกือบลืม เบิดเดย์นะหวาน ไม่มีของขวัญให้อะ” ก่อนออกจากร้านก็ไม่ลืมบอกเบิดเดย์หวานน้องรัก


“ไม่เป็นไรพี่แค่นี้ก็พอ”


“อือ มีความสุขมากๆ”


“ขอบคุณจ้า”


สมชาติเดินนำไอ้พี่ป๋าออกจากร้านก่อนจะมาหยุดยืนกันตรงประตูเข้าหอ


“งั้นแยกย้ายกันตรงนี้นะพี่”


“เออ” สมชาติกะจะเดินไปแล้วแต่ติดที่ว่าอีกคนยังมองหน้าสมชาติอยู่ เลยคิดว่าอาจจะมีอะไรพูดกับสมชาติหรือเปล่า


“มีไรพี่?”


“ขอบใจ”


อ๋อ อยากขอบคุณสมชาตินี่เองก็คิดว่าจะพูดอะไรที่มากกว่านี้ซะอีก


“ไม่เป็นไรพี่ ไปละ”


สมชาติโบกมือลาเดินแยกขึ้นห้องไปโดยที่ยังมีใครอีกคนมองตามหลังด้วยรอยยิ้มที่คล้ายจะเอ็นดู



TBC

สมชาติก็ยังคงเป็นเด็กน้อยในสายตาเพิ่ลๆทุกคลลลลลลลล


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ lemonphug

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สมชาติเป็นคนตลก

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
พี่ป๋าคงถูกใจสมชาติเข้าแล้ว :pig4:  +1

ออนไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-5
อุ๊ย.....โดนหมายหัวไม่รู้ตัวนะน้องชาติ

ออฟไลน์ ฟองดูว์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 3







การใช้ชีวิตที่ต้องแคร์คนพิมพ์คะกับค่ะผิดนี่เป็นอะไรที่โคตรลำบากต่อความเป็นอยู่ของสมชาติมาก เข้าใจไหมครับเวลาเห็นอะไรผิดนิดหน่อยก็อยากจะแก้ให้กลายเป็นถูกไปซะหมด ทว่าปัญหามันติดอยู่อย่างเดียวคือการไปแก้ให้คนอื่นมันเป็นเรื่องที่ดูคล้ายจะไร้มารยาทไปสักหน่อย ไม่ใช่ว่าพึ่งคิดได้นะแต่คิดได้นานแล้วแต่ว่ามันทำไม่ได้ไง เมื่อเห็นคะ/ค่ะผิดเมื่อไหร่ต้องดอดไปแก้ให้คนอื่นเขาทุกที


“เป็นไรไอ้ชาติทำไมทำหน้างั้น?” ไอ้แจ็คที่เพิ่งกลับมาจากไปส่งงานอาจารย์ถามขึ้น


“มันกำลังฝึกความอดทนต่อคำผิดคะ/ค่ะอยู่” ไอ้มังกรเป็นคนทำหน้าที่ตอบแทนสมชาติโดยที่สมชาติไม่ต้องง้างปากตัวเองให้เหนื่อย


“ไอ้ห่าจริงจังไปได้”


“กูว่าก็ดีนะมึง การที่จะไปซีเรียสกับเรื่องนี้ขนาดนั้นมันก็ไม่ส่งผลดีต่ออารมณ์มันด้วย”


“เออๆถ้ามึงว่าดีมันก็คงดีนั่นแหละ” เสียงไอ้แจ็คตอบรับส่งๆ “แล้วนี่ไอ้อาทิตย์ไปไหน?”


“ไม่รู้ว่ะ มันไม่ได้บอกเห็นเดินดุ่มๆออกไปพอถามก็ตอบแค่ว่ามีธุระ”


“รายนั้นแม่งก็มีธุระบ่อย”


พวกมันคุยกันหงุงหงิงสองคนส่วนสมชาติก็เอาแต่นั่งจ้องมองคำว่านะค่ะไปเรื่อยๆเพื่อฝึกความอดทน กระทั่งทนไม่ไหวสมชาติก็โวยวายก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์แก้ให้อย่างรวดเร็ว


“ภารกิจล้มเหลว” ไอ้มังกรตบบ่าสมชาติปุๆอย่างให้กำลังใจ


สมชาติทำหน้าหงอยใส่เพื่อน “ยากว่ะ”


“ค่อยๆเป็นค่อยๆไป” ไอ้แจ็คให้กำลังใจสมชาติอีกคน


บ่อยครั้งที่สมชาติพยายามจะทำแบบนี้แต่ทุกครั้งก็ไม่สำเร็จสักที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความรู้สึกไม่ชอบคำผิดคะ/ค่ะสะสมหรือเปล่าเลยทำให้สมชาติเป็นได้ถึงขนาดนี้ หลังๆมานี่ก็พยายามเล่นโซเชี่ยลให้น้อยลงแล้วแต่วัยรุ่นยุค 4.0 อย่างสมชาติก็อดไม่ค่อยได้หรอก ว่างทีไรจำเป็นต้องหยิบขึ้นมาไถๆดูหน้าฟีดข่าวอยู่ดี ก็ค่อยๆแก้ค่อยๆชินไปล่ะมั้งอาจจะดีขึ้น


“แดกข้าวกันเหอะ” สมชาติชักชวนเพื่อนที่คุยถึงร้านเหล้าหล่นเมื่อคืนเห็นว่ามีคนตีกันแต่เฮียเจ้าของร้านก็จัดการได้เด็ดขาด ได้ยินพวกมันสองตัวชม
เฮียว่าโคตรเท่ห์สมชาติก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่ เพราะเฮียตัวจริงที่สมชาติรู้จักคือคนกาก2018ลากยาวไปปี3018เลยทีเดียว


“เออๆ มึงไปก่อนเลยเดี๋ยวกูกับไอ้แจ็คไปซื้อชานมไข่มุกหน้า มอ. แป๊บ”


สมชาติพยักหน้าหงึกหงักรับรู้ก่อนจะเดินต้อยๆไปยังโรงอาหารคนเดียว งงเหมือนกันว่าทำไมต้องถ่อไปซื้อหน้า มอ.ด้วยวะในเมื่อในโรงอาหารก็มีขายแถมยังถูกกว่าตั้งเยอะแค่แก้วละสิบบาทดูดได้ทั้งวันสมชาติชอบ


เมื่อมาถึงโรงอาหารสมชาติก็พุ่งตัวไปยังร้านขายข้าวร้านนประจำ กินทุกวันจนคุณลุงเจ้าของร้านไล่ให้ไปกินร้านอื่นแล้ว ทว่าเมื่อยังเดินไม่ถึงร้านข้างของลุงสมชาติดีนตาดีไปเจอใบหน้าอันคุ้นเคยที่สมชาติจำได้ลางๆว่าเคยเห็นใบหน้าอันหล่อน้อยนิดของคนๆนี้ที่ไหน


สมชาติไม่แปลกใจที่เห็นแค่แค่สงสัยว่ามาทำไมวะ?


“อ้าว!” ความที่ยืนจ้องนานกระทั่งคนๆนั้นหันมาเขาก็เอ่ยทักสมชาติ ทำหน้างงๆเหมือนคิดอยู่ว่ากูมาเจอไอ้เด็กหน้าตาดีอย่างสมชาติมันได้ยังไง


“อะ..อ้าว!” สมชาติโบกมือ ทำท่าเด๋อด๋าเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก “มาทำไรอะ?”


“มาโรงอาหารจะให้ทำไรอะ ขี้หรอ?”


นี่ถามดีๆป่ะทำไมต้องกวนตีนวะ


“เคๆแล้วแต่ ไปละ บายจ้า” พึ่งโบกมือทักก็ต้องโบกมือลาแล้วเพราะทนความกวนตีนของคนตรงหน้าไม่ไหว


“เดี๋ยวดิ”


“ไรอะ?”


“กินข้าวด้วยดิ” คนตรงหน้าว่าพร้อมกับเดินเข้ามายืนใกล้ๆสมชาติ ใกล้ขนาดนี้สิงกันเลยดีป่ะหรือจะเอายังไง แทบจะขี่คอกันอยู่แล้วเนี่ย


“เพื่อนไม่คบอ่อ?”


“เปล่า ไม่คบเพื่อน”


เอ้อ...ต่างกันยังไงวะ อธิบายให้สมชาติฟังที


“อือๆแต่ต้องรีบกินก่อนเพื่อนกูจะมานะพี่”


“ทำไม?”


“เปล่า..แค่ขี้เกียจแนะนำให้รู้จัก”


“กูแนะนำตัวเองได้”


“แล้วพี่มึงจะอยากรู้จักเพื่อนกูไปทำแมวอะไร?”


“ทำไม มึงหวงเพื่อนอ่อ”


สมชาติต้องตอบเขาว่าไงอะ ก็ที่ไม่อยากให้เพื่อนรู้เพราะขี้เกียจอธิบายอะไรเยอะแยะให้เพื่อนฟังไง


“เออ”


“ไอ้เด็กขี้หวง เออๆกูจะรีบกิน”


ก็แค่เนี้ย....


เราแยกย้ายกันไปซื้อข้าวคนละทิศคนละทาง เมื่อสมชาติซื้อข้าวเสร็จก็ไปหาที่นั่งแล้วก็เริ่มลงมือกินข้าวที่ตัวเองซื้อมาทันที ไม่มีการนั่งรออีกคนที่บอกจะไปซื้อข้าวมานั่งกินด้วยสักนิด อีกอย่างเขาก็ไม่ได้บอกไอ้พี่ป๋ามันด้วยว่าจะนั่งตรงไหน หาไม่เจอก็ช่างมันสมชาติไม่สนใจหรอก


“ไอ้ชาติทำไมไม่บอกว่าจะนั่งตรงนี้?”


พอนึกถึงก็เดินมาเลย สมชาติทำเพียงแค่มองกวนๆแล้วตักข้าวเข้าปากตัวเองต่อ


“ก็ไม่ได้ถามนี่หว่า”


คนมาใหม่จนใจจะพูดเลยเปลี่ยนเรื่องถามใหม่ “แล้วทำไมกินข้าวไม่รอกูก่อน”


“ก็หิวอะ จบป่ะ?” สมชาติเห็นไอ้พี่ป๋าถอนหายใจแล้วทำหน้าอยากจะเข้ามาขย้ำคอสมชาติแล้วก็ต้องแอบหัวเราะสะใจเบาๆในลำคอ เหอะๆรู้จักสมชาติ
น้อยไปซะแล้ว


“เออไอ้เด็กเวร”


โธ่ๆ พอไม่มีอะไรจะพูดก็ด่าสมชาติซะงั้นคนเรา...


สมชาติเกลียดคนเคี้ยวอาหารเสียงดัง และเขาก็เริ่มเกลียดคนตรงหน้าที่แม่งพอรู้ว่าสมชาติไม่ชอบคนเคี้ยวเสียงดังก็แกล้งกูเลย ไอ้ห่าเอ้ยย! วันนั้นที่
ไปเลี้ยงข้าวกูไม่น่าบอกเลยว่าไม่ชอบ โดนแกล้งเลยเนี่ย!


“โว้ยย! เคี้ยวแจ๊บๆหาหอกอะไรนักหนาวะพี่” พอหมดความอดทนสมชาติก็โวยวายใส่ไอ้คนตรงหน้าที่เพียงเงยหน้ามาแล้วโชว์เคี้ยวแจ๊บๆให้กูเห็น
เต็มตาอีก


“หรอ? โทษๆ”


สมชาติคิดว่าพอพี่มันรู้ตัวแล้วจะหยุดทำแต่แม่งสมชาติเสือกลืมไปว่าไอ้ห่าพี่ป๋านี่มันโคตรกวนตีนเกินมนุษย์มนา พอบอกขอโทษกูเสร็จก็ตักข้าวเข้าปากแล้วก็...


“แจ๊บๆๆๆ”


โว้ยยยย!! กูอยากจะบ้าตายยยยย ใครก็ได้เอาสมชาติออกไปจากตรงนี้ที


กว่าไอ้พี่ป๋ามันจะปลีกวิเวกออกจากสมชาติได้สมชาติก็ต้องนั่งทนกับความกวนตีนของพี่มันอยู่นาน แล้วคือกูงงมากว่าไอ้เพื่อนทั้งสองคนมันไปซื้อชาไข่มุกนานอะไรขนาดนั้นกันวะ นี่สมชาติจะแดกข้าวจานที่สองแล้วพวกมันก็ไม่มาสักที เห็นแบบนี้เลยต้องไลน์ไปตามพวกมันสักหน่อยกลัวมันจะลืมว่าสมชมชาติยังนั่งรอพวกมันอยู่ที่โรงอาหาร


หล่อน้อยหล่อใหญ่หล่อไหนๆก็หล่ออยู่ดี


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : อยู่ไหนกันวะ

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : ต่อแถวซื้อชานมอยู่

มังกรสอนรัก : รอแป๊บมึงคนโคตรเยอะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : กูจะแดกข้าวจานที่สองแล้วเนี่ย

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : อีกนิดจ้า ใกล้ได้คิวละ

มังกรสอนรัก : งั้นมึงซื้อข้าวไว้รอพวกกูเลยจะได้ไม่เสียเวลา

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เออ แดกไรล่ะ

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : ของกูเอาเตี๋ยวต้มยำเส้นเล็กขอน้ำเยอะๆหน่อยเผื่อเส้นอืด

มังกรสอนรัก : กูเอาเกาเหลาลูกชิ้นหมูใส่ถั่วงอกเยอะๆ กับข้าวเปล่าจานนึง

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เคๆ

แจ็คสันหวังอะไรอยู่ : ขอบคุณนะค่ะ

มังกรสอนรัก : สมชาติน่ารักที่สุดในโลกเลยคะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *นะคะ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : *ค่ะ








ไม่วายก็ต้องมาแก้คำว่าคะ/ค่ะให้พวกมันอีก เฮ้อเวรกรรมอะไรของสมชาติก็ไม่รู้ที่ต้องเกิดมาเพื่อแคร์คำว่าคะ/ค่ะเนี่ย!
สมชาติยืนรอคิวกดเงินที่ตู้เอทีเอ็มชั้นล่างของหอที่สมชาติอยู่ เห็นไอ้คนหน้าตู้ทำอะไรยุกยิกๆอยู่หน้าตู้ก็ไม่รู้ตั้งนานสองนาน สมชาติจะไม่ว่าอะไรเลยถ้ามันไม่ยืนมานานแล้ว คือกูยืนรอจนรากจะงอกหยั่งลงพื้นแล้วมันก็ยังทำไม่เสร็จ ข้าวก็หิวเงินก็ไม่มีแดกต้องมารอกดเงินนี่แหละแล้วก็ยังจะช้าอีก ชักจะอารมณ์เสียแล้วนะเฟ้ยยย!


ตอนที่คนหน้าตู้หันมาหาสมชาติ สมชาติก็ยิ้มให้เขาแทบจะทันที แต่ยิ้มยิงฟันได้ไม่ถึงสามวินาทีสมชาติก็ต้องหุบยิ้มลงอีกครั้งเพราะประโยคที่ไอ้คนๆนั้นกล่าวออกมา


“ตู้เงินหมดแล้วน้อง”


สมชาติร้องเหี้ยหนักมาก..... แล้วกูจะเอาเงินที่ไหนไปกินข้าว


เมื่อสิ้นหวังกับเงินในบัญชีแล้วสมชาติจึงได้แต่เดินโซซัดโซเซเหมือนหมาเมาเหล้าเพื่อจะเดินขึ้นไปหาเศษเงินบนห้องเพื่อเอามาประทังท้องไส้ในยามนี้ ในใจก็เอาแต่ภาวนาว่าขอให้มีเงินเก็บสักสามสิบบาทแต่ไม่รู้ทำไมลางสังหรณ์ของสมชาติมันบอกว่ามึงใช้เงินไปหมดแล้ว ไม่เคยเก็บเงินเลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องหวังจะเจอหรอกไอ้ชาติ


ช่วงนี้สมชาติว่าคงต้องไปทำบุญสักหน่อยแล้ว อะไรมันจะซวยหลายวันติดๆกันขนาดนี้วะ เช็คดวงเมื่อต้นปีก็ดีนี่หว่า เห็นบอกว่าจะเจอเนื้อคู่อีกด้วยเนี่ย


“ไอ้เด็กชาติ!”


เสียงเรียกชื่อสมชาติดังลั่นจากถนนอีกฟากหนึ่ง สมชาติค่อยๆหันหน้าไปอย่างช้าๆเหมือนหนังจีนกำลังภายในเวลาเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้เดินออกมา ใช่ป่ะ?...เออช่างเถอะนั่นแหละ จากนั้นดวงตาของสมชาติก็ค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงที่เรียกสมชาตินั้นเป็นใคร สมชาติก็เอาแต่สบถในใจรัวๆก่อนจะก้าวเร็วๆขึ้นไปยังหอพักตัวเอง


“ไอ้ชาติ!” เสียงเรียกร้องตามหลังสมชาติดังสนั่นแต่กระนั้นสมชาติก็ไม่ได้สนใจจะหันไปมอง จะให้สมชาติหันไปทำเผือกอะไรล่ะวะ แม่ง! ทำไมตั้งแต่รู้จักไอ้พี่ป๋ากูถึงได้เจอมันบ่อยจังทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเห็นแม้แต่ขนหน้าแข้งมันด้วยซ้ำ


ตอนที่สมชาติกำลังง้างขาขึ้นบันไดไปนั้นก็มีมือปริศนาจากข้างหลังดึงคอเสื้อสมชาติไว้จนคอเสื้อด้านหน้าของสมชาติรัดคอสมชาติแน่นทำให้หายใจไม่ออกเลยต้องหยุดเดินแล้วตีมือไอ้บ้าที่บังอาจมาทำร้ายสมชาติแรงๆและอีกหลายทีให้มือมันแตกไปเลย


“เรียกแล้วไม่หัน?”


เมื่อสมชาติเป็นอิสระจากมือใหญ่ๆนั่นก็โดนคำถามทันทีทั้งที่สมชาติยังไม่ทันได้ตั้งตัว คือมันต้องการอะไรจากสมชาติอะ ถ้าเอาคำตอบตามตรงก็คือไม่
อยากหัน ไม่อยากคุย ไม่อยากเห็นหน้าแต่สมชาติกลัวทำพี่มันเสียใจเลยต้องใช้สมองที่ไม่ค่อยได้ใช้งานขบคิดหาคำตอบดีๆให้พี่มัน


“อ้อ พอดีหูไม่ค่อยดีพี่โทษทีว่ะ” สมชาติตอบไปก่อนทำท่าจะขอตัว “เอ้องั้นไม่มีไรแล้วขอตั....”


“กินข้าวยัง?”


เป็นคนไม่มีมารยาทมากๆเลยไอ้เหี้ยพี่ป๋าเนี่ย รอให้สมชาติพูดจบก่อนก็ไม่ได้ทำไมต้องพูดแทรกคนอื่นด้วยวะ เดี๋ยวโบกแม่ง!
ถึงในใจจะอยากกระโดดเข่าคู่ใส่พี่มันแค่ไหนแต่สมชาติก็ยังห้ามใจและข่มใจไว้ก่อนจะตอบคำถามที่พี่มันถามมา


“ยังอะ”


“งั้นดีเลย”


“อะไร?”


“ไปกินด้วยกัน”


สมชาติทำหน้างง อะไรวะทำไมสมชาติต้องไปกินข้าวกับพี่มันด้วยอะ จำเป็นหรอ?


“ไม่อะ”


“ทำไม?”


“ไม่อยากกินข้าวกับพี่ เข้าใจปะ?”


“ไม่เข้าใจ”


โว๊ะ! เป็นผู้ใหญ่ประสาอะไรพูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง


“ก็ไม่อยากกินด้วยอะ พี่ก็ไปกินคนเดียวดิ เมื่อครั้งก่อนยังเห็นพี่นั่งกินข้าวคนเดียวได้เลย”


“ครั้งก่อนกับครั้งนี้ไม่เหมือนกัน”


“ยังไง?”


“ครั้งก่อนกูยังไม่รู้จักมึงแต่...”


“แต่อะไร?”


“แต่ครั้งนี้รู้จักกันแล้วก็ควรไปกินข้าวด้วยกันปะ”


“ไม่อะ” สมชาติปฏิเสธ ไม่เข้าใจระบบความคิดไอ้พี่ป๋าเลย “กูไปล่ะพี่”


สมชาติกำลังจะหันหลังกลับเพื่อเดินกลับห้องตัวเองแต่กระนั้นเสียงทุ้มๆของไอ้พี่ป๋าที่เปล่งออกมาทำเอาสมชาติชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวกระทันหันก่อนจะหันขวับกลับไปมองเจ้าของเสียงทันที


“กูเลี้ยง!”


“เค..ไป!”


สมชาตินั่งกินข้าวผัดไม่ใส่มะเขือเทศด้วยท่าทางสำราญประหนึ่งว่ากำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารห้าดาว สมชาติบอกเลยว่าข้าวมื้อไหนที่สมชาติได้กินฟรีจะอร่อยกว่าข้าวที่ใช้เงินตัวเองเป็นสิบเท่าถึงแม้จะเป็นร้านเดิมที่กินประจำก็เถอะสมชาติรู้สึกว่าเป็นแบบนั้นจริงๆตอนนี้ก็เช่นกัน.....


“ไหนใครมันบอกว่าไม่ค่อยหิว?”


สมชาติเงยหน้ามองไอ้พี่ป๋าเจ้ามือจำเป็นกำลังดูดน้ำจู้ดๆแล้วถามสมชาติ หืม...สมชาติจำไม่เห็นได้เลยว่าเคยพูดตอนไหนพี่แม่งมั่วอะ


“เออน่า ยุ่งจริง”


“ข้าวติดปากแล้ว มูมมามฉิบ”


สมชาติแลบลิ้นออกมาเพื่อเลียทำความสะอาดรอบๆปากของตัวเองกระทั่งเจอเข้าเม็ดโตที่ติดอยู่ตรงมุมปากก่อนจะเอาลิ้นกลับไปแล้วเคี้ยวข้าวต่อ


“บ่นมากจริงแล้วนี่พี่มึงอิ่มแล้วอ่อ?”


“แล้วมึงเห็นว่ากูกินต่อไหมละถ้าไม่เห็นก็แสดงว่าอิ่มแล้วไง”


ถามดีๆแม่งก็ชอบกวนตีนสมชาติตลอด


“เออเรื่องของมึงเลยจ้า”


สมชาติกินข้าวต่อไม่สนใจไอ้พี่ป๋าที่เอาแต่นั่งบ่นนู่นบ่นนี่สมชาติไม่ก็กวนตีนอะไรเล็กๆน้อยๆให้สมชาติต้องได้จิ๊ปากใส่ กว่าจะกินข้าวเสร็จก็เล่นเอาสม
ชาติเกือบทุ่มโต๊ะไปหลายรอบ


“อันนี้เลี้ยงใช่ปะไม่เอาเงินคืนจากกูทีหลังใช่ไหมพี่?” สมชาติถามเพื่อความแน่ใจหลังจากที่เราเดินออกมาจากร้านแล้วกำลังจะเดินแยกกันขึ้นห้อง


“บอกว่าเลี้ยงก็เลี้ยงดิ ถามมากว่ะชาติ”


บางทีสมชาติก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะว่าทำไมเวลาคนอื่นเรียกชื่อสมชาติสมชาติมักจะไม่รู้สึกอะไรแต่พอมาเป็นไอ้พี่ป๋าที่เรียก สมชาติกลับคิดว่า
ไอ้พี่ป๋ามันกำลังด่าสมชาติผ่านชื่อของสมชาติออยู่ ไม่รู้ดิสมชาติสังเกตจากการเน้นหนักเสียงของพี่มันเวลาพูดคำว่าชาติอะ


“เคๆ ขอบใจมากพี่ กูไปละ”


“อืม”


สมชาติเดินต็อกแต็กขึ้นหอระหว่างทางก็คิดอะไรไปเพลินๆจนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ทำงานที่อาจารย์สั่ง ตายละไอ้ห่าชาตินี่มันก็จะสี่ทุ่ม
แล้ว ถ้าเกิดทำตอนนี้อาจจะเสร็จอีกทีตอนตีสองตีสามเลย แล้วงานช้างขนาดนั้นกูคาดว่าคืนนี้คงไม่ได้นอนแน่ๆประเด็นสำคัญยิ่งกว่านั้นคือห้ามส่งงานเกินเที่ยงคืนของวันนี้ ฉิบหายแล้วไงกู ตายแน่ๆ


เมื่อคิดได้อย่างนั้นสมชาติก็เริ่มติดสปีตแล้ววิ่งขึ้นห้องตัวเองอย่างไว ตอนนี้ใครจะเปิดประตูมาด่าสมชาติว่าวิ่งเสียงดังสมชาติก็ไม่สนใจแล้ว


หลังจากเข้ามาในห้องได้ก็เอาแต่ก้มหน้าทำงานงกๆ กระทั่งเวลาผ่านไปเรื่อยๆจากสี่ทุ่มเป็นห้าทุ่มจากห้าทุ่มเป็นห้าทุ่มครึ่งและอีกครึ่งชั่วโมงก็จะเที่ยงคืนซึ่งเป็นเวลาเดดไลน์ที่ต้องส่งงานอาจารย์ สมชาติแทบจะมองนาฬิกาตั้งโต๊ะทุกๆวินาที มือก็รัวพิมพ์งานไปเรื่อยๆและสมชาติบอกเลยว่าเป็นสกิลที่เร็วกว่าปกติ


“เฮ้อ....”


สมชาติท้อว่ะแต่สมชาติถอยไม่ได้เลยต้องก้มหน้าทำงานต่อไป


23.55


เป็นเวลาที่แม่งกดดันสมชาติที่สุดเหลือพิมพ์อีกไม่กี่บรรทัดก็จะเสร็จแล้ว เป็นโชคดีของสมชาติหรืออะไรไม่รู้แหละคือเน็ตที่หอแม่งเร็วยิ่งกว่ารถเมย์สายแปดทำให้สมชาติไม่ต้องกังวลว่าจะอัพโหลดส่งงานทางเมลล์ให้อาจารย์ช้า เอ้อ..ในโชคร้ายก็ยังมีโชคดีล่ะวะ


“เยสสสสสสสสสสส!!” หลังจากกดปุ่มenter เพื่อส่งงานให้อาจารย์เรียบร้อยแล้วสมชาติก็ร้องดังลั่นห้องจนห้องข้างๆมันตะโกนด่าสมชาติเสียงดัง


“เงียบๆโว้ยคนจะนอน”


“โทษคร้าบบบบ”


สมชาตินั่งยิ้มเบิกบานอยู่คนเดียวบนที่นอน เมื่อความดีใจที่ส่งงานทันค่อยๆจางหายไปสมชาติก็ลุกไปอาบน้ำเพื่อจะเตรียมนอนเนื่องจากพรุ่งนี้เช้าสมชาติมีเรียนตอนแปดโมง


ติ้ง!


บางทีสมชาติก็อยากจะขว้างโทรศัพท์ตัวเองทิ้งอะ เวลาจะทำอะไรเสียงแจ้งเตือนมักหยุดทุกการกระทำของสมชาติได้เสมอเลย เวรเอ้ย! แล้วทีนี้กว่ากูจะได้อาบน้ำก็นู่นแหละอีกหนึ่งชั่วโมงนู่นแหละ


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : นอนยัง?


เป็นคนที่สมชาติก็รู้ว่าใครทักมาเพราะมีชื่อโชว์อยู่


คือ...สมชาติไม่ตอบได้ปะ เอ๊ะ! หรือสมชาติควรจะบล็อกพี่มันดี?


ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ยุ่งไรอะ?

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : อยากรู้ตอบหน่อย

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ถ้านอนแล้วจะตอบพี่ได้ปะ คิดสิคิด

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ก็เผื่อมึงละเมอ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : เออจ้า ละทักมามีไร

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : ป่าว แค่เห็นไลน์มึงขึ้นในแชทเลยกดเข้ามา

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : แค่เนี้ย?

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : เออ ทำไมจะให้กุทักมาด้วยเหตุผลไร

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ไม่รู้สิวะ งั้นผมไม่ตอบพี่ละจะอาบน้ำ


ตอนที่สมชาติกำลังจะวางโทรศัพท์ก็มีไลน์จากอีกคนเด้งขึ้นมาอีก สมชาติเลยต้องหยิบขึ้นมาดูว่าพี่มันส่งอะไรมาให้


ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : อาบน้ำหรอ?

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : อือ มีไร?

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : เปิดกล้องตอนอาบน้ำหน่อยดิ

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : ทำไมวะ

ชื่อป๋าไม่ได้เป็นป๋า : อยากเห็นนมมึง

ชาตินี้ชาติโน้นชาติไหน : พ่อง!


พร้อมกับโทรศัพท์ที่นอนตายอยู่บนที่นอน...อาร์ไอพี





TBC.....



วรั้ยยยยย อาร์ไอพีให้โทรศัพท์สมชาติ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและคนอ่านทุกๆคนค่าาาา ช่วยเอ็นดูสมชาติกันด้วยเด้ออออ

สุขสันต์วันหวยออกค่าาาาา  :heaven

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
ไอ้พี่ป๋า555 นมน้องชาติไม่ใช่ของโชว์นะคะ

ออฟไลน์ lemonphug

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ไม่มาช่วยเค้าอาบเลยล่ะ

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
พี่ป๋า เค้าจีบหรอ รึยังไง มาเนียนๆ

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
ไม่ได้อยากเห็นนมอย่างเดียวมั้ง :katai5:

ออนไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
พี่ป๋าเลี้ยงต้อยอ่ออออออ

ออนไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ ก้มหน้าก้มตา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
หนุกๆๆๆ เอาอีกๆๆ

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3945
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
พี่ป๋าจะจีบน้องเหรอจ๊ะ

ออฟไลน์ มะเขือม่วง

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออนไลน์ fc_fic

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-7

ออฟไลน์ ฟองดูว์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่4






ชีวิตสมชาตินับวันยิ่งบัดซบเข้าไปเรื่อยๆแล้วยิ่งมาเจอคนประสาทแดกแบบไอ้พี่ป๋าแล้วกูก็อยากเอาหัวไปฟาดกับต้นกล้วยจะได้ตื่นมาแล้วลืมๆมันไป คือสมชาติงงมากไงว่าทำไมวันนั้นไอ้ห่าพี่ป๋ามันถึงใจกล้าพิมพ์อะไรน่าสยดสยองส่งมาให้สมชาติ ยิ่งนึกถึงก็ขนลุกขนพองไม่หายเลย


“เป็นไรไอ้ชาติ ปวดขี้เหรอวะขนแม่งลุกพรึบพรับเลย” เป็นไอ้อาทิตย์ที่พึ่งเดินกลับมาหลังจากมันบอกว่าจะไปทำธุระอะไรสักอย่างของมันถามสมชาติขึ้น


“มึงว่าคำถามนี้มันควรถามปะ เป็นกูกูไม่ถามนะ” สมชาติหันไปตอบด้วยหน้าบึ้งๆบูดๆของมัน


ไอ้พระอาทิตย์กลางคืนมันเกาหัวแกรกๆแล้วทำหน้าสงสัย “ไอ้สัด กูแค่ถามว่ามึงปวดขี้เหรอแค่นั้นไง อินอะไรอะ?”


“เอ้า! ไอ้ห่าแล้วใครใช้ให้มึงมาถามตอนที่กำลังแดกผัดฟักทองอยู่วะ ภาพนี่แม่งลอยมาเลย ฟวย” ยกนิ้วกลางเพื่อสรรเสริญเพื่อนรักที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาในการถาม


“พวกมึงแม่งคิดมากอะไรแดกๆไปพอมันย่อยก็กลายเป็นขี้อยู่แล้วปะ เชี่ย!!”


ไอ้มังกรสอนรักมันโบกหัวไอ้อาทิตย์จนหน้าทิ่มแทบจะจุ่มกับผัดฟักทองแล้วดีที่สมชาติกระชากผมมันขึ้นมาทันไม่งั้นหน้ามึงเหลืองแน่ๆไอ้อาทิตย์


“มารยาทนิดนึงอะนะ” มังกรพูดเสียงเรียบๆทำหน้านิ่งๆจนไอ้อาทิตย์ต้องทำหน้าบึ้งแล้วพยักหน้าเบาๆ


“เออๆไอ้พวกห่ากูขอโทษ” มันแทบจะยกมือขึ้นมากราบตรงอกของพวกเราอยู่รอมร่อ


“สมควรได้รับการให้อภัย”


“แล้วตกลงมึงเป็นไรวะไอ้ชาติกูเห็นมึงนั่งทำหน้าตาไม่ดีมานานสองนานแล้ว” ไอ้อาทิตย์แม่งก้ยังไม่เลิกสงสัยเสือกจะวกกลับมาถาม
สมชาติอีกอะ ทำไมวะเรื่องของสมชาติมันน่าเสือกขนาดนั้นเลย?


“อันนั้นไอ้ชาติอยู่เฉยๆก็หน้าตาไม่ดีอยู่แล้วปะวะ” ไอ้แจ็คเป็นคนแทรกขึ้นมาก่อนที่สมชาติจะได้ตอบ อยากจะด่ามันกลับเหมือนกันนะครับแต่สมชาติคิดคำด่าไม่ออกเลยเอาเท้าของตัวเองไปวางไว้บนเท้าของมันแล้วบี้แรงๆก่อนจะยกออกมาตั้งไว้ที่เดิม


“เออจริงด้วยว่ะ งั้นสรุปมึงเป็นอะไร?”


“เป็นไรอะทำไมชอบยุ่งเรื่องคนอื่น” สมชาติว่าพลางยักคิ้วไปให้ไอ้พระอาทิตย์กลางคืนอย่างกวนๆ


“เอ้อได้ๆมึงพูดอย่างนี้ใช่ไหม”


“อะงอนๆกูหยอกนิดเดียวเอง” โธ่! ทำน้อยใจกูไปได้ทีมึงด่ากูแกล้งกูสารพัดกูยังไม่ว่ามึงเลยไอ้พระอาทิตย์เอ้ยย!


“มึงเป็นไรกับกูอะถึงมีสิทธิ์มาหยอก”


“ทำย้อนนะมึง เออโทษๆแต่กูไม่เป็นไรหรอกแค่คิดเรื่องอะไรน่ากลัวๆนิดหน่อย”


“มึงเจอผีเหรอ?” มันทำหน้าตื่นแลซ้ายเหลือบขวามองเหมือนกับว่ากลัวผีจริงๆ คือมึงคิดได้ไงอะ กลางวันแสกๆขนาดนี้แถมคนก็ยังเต็ม
โรงอาหารอีกต่างหาก ฟุ้งซ่านฉิบหาย


“ไม่ใช่”


“อ่าว? เรื่องน่ากลัวในชีวิตคนเราจะมีเรื่องอะไรอีกวะนอกจากเรื่องผีอะ”


อาจจะแค่ในชีวิตมึงหรือเปล่าที่คิดว่าเรื่องที่น่ากลัวที่สุดคือเรื่องผีอะไอ้อาทิตย์ คนอื่นเขาก้อาจจะมีเรื่องที่น่ากลัวเป็นสิบๆเรื่องก็ได้อย่าง
เช่นกูเป็นต้นเนี่ย ฮ่วย!


“น่ากลัวกว่าผีอีก” สมชาติพึมพำ “ช่างเถอะ! แล้วนี่พวกมึงจะนั่งแดกกันจนถึงเวลาเรียนเลยหรือไง”


“เออ ก็มาช่วยๆกันแดกสิวะแม่กูเขาอุตส่าห์ทำมาให้” ไอ้แจ็คว่าแล้วก็ตักผัดฟักทองใส่จานพวกเราให้ทีละคนๆจนครบ


เป็นปกติแล้วที่แม่ไอ้แจ็คจะชอบทำอาหารมาให้พวกเรากิน พอดีบ้านมันเปิดร้านอาหารด้วยไง แล้วทีนี้ป้าเพ็ญก็สุดแสนจะเอ็นดูพวกสม
ชาติมากๆเลยมักจะทำอาหารมาแบ่งให้พวกเรากินบ่อยๆ อยากจะอวดมากเลยว่าฝีมือการทำอาหารของป้าเพ็ญอร่อยสุดๆ ลุงศักดิ์พ่อไอ้หวานน่ะเหรอก็สู้ไม่ได้!


“เออเดือนหน้าจะมีกิจกรรมระหว่างคณะอะไรสักอย่างอะกูเห็นเขาประกาศลงในกลุ่มแต่ยังไม่ได้อ่านตอนนั้นกูโดดร่มอยู่”


ไอ้แจ็คเริ่มเปิดประเด็นเมื่อเราเดินมาถึงห้องเรียน กว่าจะกินผัดฟักทองของป้าเพ็ญแม่ไอ้แจ็คหมดก็แย่งตักใส่จานให้กันเกือบจะฆ่ากันตายเป็นศึกฟักทองแล้ว คืออิ่มไงครับแต่ไม่อยากเสียน้ำใจผู้ใหญ่เขาเลยต้องกินให้หมด ถ้าเอาไปทิ้งก็จะรู้สึกผิดอีกวิธีแก้ก็มีแค่การแดกให้หมดอย่างเดียว


“โดดร่มไรวะ?” สมชาติถามอย่างไม่เข้าใจ


“พับจีไง โว๊ะ!”


“อ่อ เดี๋ยวเฮดคณะก็น่าจะประกาศในห้องอีกทีปะ ตอนนั้นเดี๋ยวก็รู้เองแหละ” สมชาติพยักหน้าหงึกหงัก จำได้ว่าเกมนี้เพื่อนมันเคยชวนสมชาติเล่นด้วยบ่อยๆแต่เข้าใจอารมณ์ไหมครับว่าสมชาติเป็นพวกไม่ชอบเล่นเกมยิงๆกันเท่าไหร่ถ้าเกมปลูกผักนี่จะรีบไปโหลดเก็บลงเครื่องอย่างไวเลย


“แต่เราเป็นกรรมการในคณะนะมึง คือเราควรรู้เรื่องก่อนเพื่อนปะวะ” ไอ้มังกรถามต่อ


“เออไอ้พวกห่า กูงงมากว่าเราได้ตำแหน่งกรรมการคณะมาได้ยังไง?” อาทิตย์ที่เมื่อกี้ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ยุกยิกๆอยู่คนเดียวว่าขึ้นอีก


“ก็ตอนปีหนึ่งเรียบร้อยใสๆปะ ไม่มีใครรู้จักไง พอเห็นหน้าตาดีมีตำแหน่งประธานนักเรียนหรือเคยเป็นหัวหน้าสีตอนประถมพวกแม่งก็เลือกละ” สมชาติว่าบ้าง


จริงๆตอนนั้นคือแค่บอกว่าเป็นหัวหน้าห้องงี้ก็จะมีเสียงโห่ฮิ้วแบบประมาณว่ามึงเก่งเป็นเด็กมีตำแหน่งสมควรแล้วที่จะได้รับเลือกงี้ คือมึงแค่หัวหน้าห้องที่แต่ละวันพูดแค่คำว่านักเรียนทำความเคารพอะมันจะเก่งกาจอะไรเว่อร์วังขนาดนั้นได้วะ


“เอาจริงๆกูว่าไม่มีใครอยากทำหน้าที่อะไรพวกนี้ไงเลยโบ้ยมาให้กลุ่มเราทำ”


“บ่นไปก็ไม่ได้อะไรว่ะ ยังไงก็เป็นมาปีนึงแล้ว”


“จริง ลาออกก็ไม่ได้ไอ้เวร  เฮดคณะแม่งก็น่าสงสารเกินทำงานคนเดียวงกๆ”


“ถือว่าช่วยๆเพื่อนก็แล้วกัน”


ก็ได้แต่ปลงกับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายล่ะครับ เอาจริงๆงานกรรมการพวกนี้ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากแต่ต้องมีความรับผิดชอบสูงอยู่
เหมือนกัน พวกเราช่วงแรกๆโคตรต่อต้านแบบไม่เอาไม่ทำ แล้วพอได้มาเห็นผลงานที่เละเทะคือรู้สึกผิดเลยอะ หลังจากนั้นมาก็
พยายามทำเต็มที่ทุกงานอีกอย่างไอ้เฮดคณะมันก็ทำงานคนเดียวเห็นแล้วสงสารเพื่อนเลยช่วยๆมันนั่นแหละ ถ้าเราไม่ช่วยกันทำแล้วใครจะทำอีกล่ะใช่ไหม นั่นแหละตอนนี้ก็เลยกลายเป็นว่าเราต้องมาใส่ใจงานและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้


ช่วงแห่งการเรียนสี่ชั่วโมงเต็มของคาบบ่ายจบไปเมื่ออาจารย์บอกว่าวันนี้พอแค่นี้แต่กระนั่นเราก็ออกจากห้องไม่ได้เนื่องจากเฮดคณะขอความร่วมมือให้เพื่อนๆอยู่ในห้องต่อก่อนเพราะมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ


“คือเดือนหน้าเราจะมีกิจกรรมร่วมกับคณะบริหารในการไปทำค่ายอาสาซึ่งพี่ๆปีสูงมอบหมายให้เราปีสองรับผิดชอบในโครงการนี้ ตอนนี้เราได้ติดต่อสถานที่อะไรไว้เรียบร้อยแล้วซึ่งสถานที่ที่เราจะไปก็โรงเรียนชนบทในจังหวัดใกล้เคียง ที่ผมรู้มาคร่าวๆคือเราจะช่วยกันนำของไปให้ทางโรงเรียนและมีเงินบริจาคที่ส่วนหนึ่งมาจากการสนับสนุนของทางมหา’ลัยและอีกส่วนคือเราต้องหากันเอง แล้วก็มีของบริจาคพวกอุปกรณ์การเรียน อุปกรณ์นันทนาการต่างๆในส่วนนี้เราจะมาแจ้งให้ทราบอีกครั้งนะครับ ที่สำคัญคือเราจะไปช่วยซ่อมแซมห้องเรียนและห้องสมุดให้น้อง มีกิจกรรมที่ต้องทำกับน้องอีกนิดหน่อยแค่นี้แหละครับ มีใครสงสัยหรืออยากถามอะไรเพิ่มเติมไหมครับ”


“ต้องไปทุกคนเลยไหมเฮด” เพื่อนคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม


“ถ้าไปได้ทุกคนก็ดีครับ ผมอยากให้ทุกคนไปช่วยกันแต่ถ้าหากใครมีธุระสำคัญหรือจำเป็นจริงๆรบกวนแจ้งทางคณะกรรมการก่อนนะ
ครับ”


“แล้วจะไปกี่วัน?”


“ตอนนี้ยังไม่สรุปนะครับแต่ที่คิดไว้อาจจะแค่สามวันสองคืนครับ”


“เรื่องเงินที่เราต้องหาเพิ่มอะ คือต้องหายังไง?”


“ก็อาจจะรับบริจาคเช่นการเปิดหมวดร้องเพลงอะไรทำนองนี้ครับแต่ถ้าหากเพื่อนๆคนไหนอยากจะเสนออะไรก็สามารถแจ้งมาที่ผมและ
คณะกรรมการได้ทุกคน พวกเราจะรวบรวมสิ่งที่เพื่อนๆนำมาเสนอมาโหวตกันอีกทีครับ”


“โอเค ถ้ามีอะไรคืบหน้าหรือรายละเอียดมากกว่านี้ก็แจ้งลงกลุ่มคณะด้วยนะเฮด”


“ครับ อ้อ ผมจะขออนุญาตเรี่ยไรเงินของทุกคนหน่อยนะครับเพื่อซื้ออุปกรณ์การเรียนและอุปกรณ์นันทนาการให้กับน้องๆ เอาตามศรัทธาของทุกคนก็ได้ครับ เดี๋ยวจะให้สมชาติเหรัญญิกของเราเป็นคนเก็บนะครับ”


นั่นแหละครับตำแหน่งสมชาติ เหรัญญิกที่ได้มาแบบงงๆ


สมชาติเดินออกไปหน้าห้องก่อนจะประกาศให้เพื่อนทราบ “เอาไว้เก็บคราวหน้าแล้วกัน วันนี้ทุกคนคงไม่ได้เตรียมตัวมา”


ทุกคนพยักหน้าหงึกหงักจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลยให้แยกย้ายกันกลับแต่พวกเรากรรมการคณะต้องประชุมกันต่อเรื่องการจัดการกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นในเดือนหน้า


“ผมนัดกับคณะบริหารประชุมตอนห้าโมงที่ใต้อาคารเรียนรวมนะครับ รบกวนทุกคนไปให้ตรงเวลาด้วยนะ” เฮดคณะบอกปิดท้ายหลังจาก
ประชุมเสร็จ


พวกเรากรรมการก็ทำท่าอิดออดขี้เกียจตัวเป็นขนไม่อยากไปแต่ทำไงได้หน้าที่ก็คือหน้าที่ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี เลยตอบรับไอ้เฮดมันไปเนือยๆก่อนจะเลื้อยลงกับโต๊ะ


“เหนื่อยว่ะแม่ง”


“เอาน่า ไอ้เฮดคณะมันยังทำได้เลยพวกเราก็ต้องทำได้เหมือนกันสิวะ”


ก็คือให้กำลังใจกันแบบนี้ตลอดนั่นแหละครับจะได้มีแรงฮึกเหิมในการทำงานบ้างโดยเฉพาะการมีไอ้เฮดคณะเป็นตัวอย่างก็สามารถทำให้เราลุกมาทำงานได้เหมือนกัน


เมื่อถึงเวลาห้าโมงตามที่เฮดแจ้งไว้ว่าต้องมาประชุมกับพวกคณะกรรมการของคณะบริหารทุกคนก็มากันพร้อมหน้าพร้อมตา สมชาติ
กวาดตามองเด็กบริหารแบบผ่านๆก็พูดได้เลยว่าพวกเด็กบริหารเนี่ยดูดีดูรวยกันทุกคนหรือเปล่าวะ อ้อ! เว้นไอ้พี่ป๋าไว้คนนึงก็แล้วกัน


“ทุกคนมากันครบแล้วใชช่ไหมครับ”


“ฝั่งของคณะผมมาครับแล้วครับ” ไอ้เฮดคณะของสมชาติตอบหลังจากที่มันนับจำนวนคนเสร็จ


“ของผมก็ครบแล้ว งั้นมาเริ่มประชุมกัน...”


การประชุมในเรื่องกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นเดือนหน้ากินเวลาไปอย่างยาวนาน ถึงแม้ว่าเราจะติดต่อสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้วแต่ความลำบากยิ่งกว่านั้นคือที่พักของเรา ฉะนั้นจะต้องมีส่วนหนึ่งที่ต้องเดินทางไปสำรวจพื้นที่และไปพูดคุยกับผู้ใหญ่บ้านของทางนั้นก่อนเพื่อจะขอใช้สถานที่ให้นักศึกษาของเราไปพักที่นั่น


“เอาเป็นว่าทางคุณก็ไปคุยกับผู้ใหญ่บ้าน จัดสถานที่และติดต่อประสานงานกับผู้ใหญ่นะครับส่วนคณะของผมจะจัดการเรื่องเงินและพวกของบริจาคเอง” เฮดคณะของสมชาติพูดสรุปให้ได้ใจความกระชับสั้นๆเมื่อเราได้ข้อสรุปกันเรียบร้อยแล้ว


“ได้ครับ ถ้าทางคุณมีอะไรให้เราช่วยก็แจ้งทางเราได้เลยนะครับ ส่วนทางเราก้จะแจ้งทางคุณเหมือนกันหากมีปัญหาอะไร”


“โอเคครับ”


“งั้นวันนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ ไว้คราวหน้าถ้ามีความคืบหน้าอะไรอีกผมจะนัดพวกคุณมาประชุมกันอีกครั้ง” เฮดบริหารว่าอย่างนั้น “มีใครจะเสนออะไรเพิ่มเติมไหมครับ”


เมื่อไม่มีใครพูดอะไรเพิ่มเติมไอ้เฮดสองคนมันก็บอกให้แยกย้ายได้ พวกสมชาติเดินโซซัดโซเซออกมาจากใต้อาคาร วันนี้คือเรียนทั้งวันแถมตอนเย็นยังต้องมาประชุมคณะกรรมการอีกเป็นสองสามชั่วโมง สมชาติบอกได้เลยว่าเหนื่อยมากๆเหนื่อยโคตรๆเลยล่ะ


“กินไรดีพวกมึง?” สมชาติถามเพื่อนๆขึ้นตอนที่เรามานั่งในรถกันเรียบร้อยแล้ว จะบอกว่า ณ ขณะนี้รถสมชาติก็ยังซ่อมไม่เสร็จเนื่องจาก
ต้องรออะไหล่ส่งมาจากต่างประเทศซึ่งแม่งใช้เวลานานมากไงครับ สมชาติเลยต้องมาอาศัยไปกับเพื่อนพลางๆก่อนระหว่างรอรถซ่อมเสร็จ


“ขออะไรง่ายๆว่ะกูเหนื่อยมากอยากรีบแดกรีบกลับห้อง” ไอ้อาทิตย์ที่นั่งข้างๆสมชาติเป็นคนตอบ


“แหมๆ อาทิตย์มึงจะกลับห้องหรือจะไปไหนกันแน่” ไอ้มังกรสอนรักพูดเหมือนรู้อะไรมากอะ


“อะไรมึง บอกจะกลับห้องก้กลับห้องสิวะ” มันพูดเหวี่ยงๆแต่แม่งยิ่งทำแบบนี้ยิ่งมีพิรุธไง


สมชาติอยากเสือกนะแต่วันนี้ไม่ไหวว่ะเหนื่อยมากจริงๆเลยได้แต่เก็บทดไว้ในใจก่อน เหมือนดั่งเพลงที่ว่าไว้ว่าพรุ่งนี้ไม่สายที่จะเสือก
เรื่องของมัน


ไอ้มังกรซึ่งเป็นทั้งคนขับและเจ้าของรถนำรถมาจอเทียบริมทางเท้าที่ไว้สำหรับจอดหน้าหอของสมชาติ พวกเราต่างคนต่างเปิดประตูออกมาแล้วมุ่งหน้าไปร้านลุงศักดิ์ซึ่งคิดว่าน่าจะเป็นร้านที่ทำเร็วที่สุดในเขตแดนมหา’ลัยแล้ว


“แดกเหมือนกันให้หมดเลยปะจะได้เร็วๆ” สมชาติหันไปถามเพื่อน


“เออ มึงสั่งเลย”


“เคๆ”


หลังจากจัดการสั่งข้าวกับลุงศักดิ์เรียบร้อยแล้วสมชาติก็เดินต้อยๆไปนั่งที่โต๊ะที่พวกเพื่อนๆมันนั่งรอกันอยู่แล้ว สมชาติเกือบเดินไปถึงโต๊ะแล้วเชียวถ้าไม่ติดที่ว่ามีใครดึงเสื้อสมชาตไว้จนต้องเหลียวหลังไปมอง เกือบยกหมัดขึ้นมาต่อยแล้วถ้าตาโตๆของสมชาติไม่เห็นว่าเป็นใครเสียก่อน


“ไอ้พี่ป๋า”


“ไง...เงียบหายไปเลยนะมึง” ดูมันทักครับ ทักแบบเหมือนไม่รู้ตัวอะว่าอะไรทำให้สมชาติต้องไม่ต้องไลน์ของมันแล้วเงียบหายตายจาก
ไปแบบนั้น แล้วสมชาติก็ไม่ได้เงียบหายไปแค่วันสองวันนะอันนั้นมันเบสิกไป อย่างสมชาติคือหายไปเป็นสองอาทิตย์เลยแม่งกลัวพี่มันไงถ้าเกิดตอบไปเดี๋ยวก็ส่งอะไรพิเรนทร์ๆมาแกล้งสมชาติอีก


“ก็ปกติปะ”


“ไม่อะ มึงเขินหรอกูแค่ขอดูหัวนมเอง”


“กูต่อยมึงนะพี่ป๋า”


“ดุน่ะเราอะ”


“กูไม่คุยกับพี่แล้วแม่ง!” สมชาติฟึดฟัด พอได้เจอหรือได้คุยกับไอ้พี่ป๋าทีไรสมชาติประสาทแดกตลอด


“ขี้โมโหจริงๆตัวก็แค่เนี้ย!” ดูมันเอามือมาวัดครับ คือมันวางมือไว้บนหัวสมชาติโดยที่มันไม่ต้องเขย่งหรือยืดตัวทั้งที่มันนั่งอยู่อะ มันก็
วางมือบนหัวสมชาติถึง ลองเป็นสมชาติบ้างเถอะกูนี่คงต้องปีนเก้าอี้ขึ้นมั้งถึงจะวางได้แบบนี้บ้าง


สมชาติสะบัดหัวเหมือนรังเกียจนักหนาแต่จริงๆแล้วสมชาติแค่คิดว่าตัวเองกำลังโดนล้อว่าเตี้ยอยู่เลยเกิดอาการโมโห


“คอยดูกูจะบล็อกพี่แม่งทุกทางเลย”


“ไอ้ชาติ!” ไอ้พี่ป๋าเรียกสมชาติเสียงดังแต่ถึงอย่างนั้นสมชาติก็ไม่สนใจ


“ไม่คุยด้วยโว้ยย!” สมชาติเดินหนีมานั่งกับเพื่อนหลังจากที่ยืนเถียงกับไอ้พี่ป๋ามานานสองนาน


รู้ตัวครับว่าพอมาถึงโต๊ะเพื่อนจะถามแน่ๆเลยต้องเปิดปากเปิดประเด็นเล่าให้พวกมันฟังก่อนจะได้ไม่เสียเวลาให้มันถามมากด้วย


“นั่นพี่ป๋า เขาเคยไปส่งกูตอนสอบอาจารย์แม่” สมชาติกวาดสายตามองดูปฏิกิริยาของเพื่อนๆก็เห็นแค่พวกมันพยักหน้าหงึกหงัก ไรวะ
ทำไมไม่เห็นพวกมันจะแปลกใจหรือตื่นเต้นกับเรื่องของสมชาตเลย “พวกมึงจะไม่ถามอะไรกูอ่อ”


“อยากถามแต่เก็บไว้เสือกต่อพรุ่งนี้ วันนี้พวกกูเหนื่อยมาก”


อืม...สโลแกนเดียวกันกับสมชาติตอนจะเสือกเรื่องไอ้อาทิตย์เลย....พรุ่งนี้ไม่สายที่จะเสือกเรื่องของมัน


สมแล้วที่เป็นเพื่อนกัน...


จากนั้นไอ้หวานมันก็เดินต้อยๆยกอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะพวกเรา เมนูในจานของทุกคนเหมือนกันหมดเหมือนก็อปแล้ววางเด๊ะๆ


“มึงสั่งข้าวผัดไม่ใส่มะเขือเทศ?”


“ใช่จ้า ก็พวกมึงบอกว่าอะไรก็ได้ให้เหมือนกันจะได้เร็วๆ” สมชาติตอบหน้าซื่อ


“เออๆ ก็ดีกว่าผัดกระเพราไม่ใส่ใบกระเพราของไอ้แจ็คล่ะวะ” ไอ้อาทิตย์บ่นงึมงำคนเดียวส่วนสมชาติ มังกรและแจ็คก็ลงมือตักข้าวเข้า
ปากโดยไม่ต้องการสนทนากับใคร


พอพวกมันกินข้าวเสร็จก็พากันวางเงินลงบนโต๊ะให้สมชาติคนละสามสิบบาทเพื่อให้สมชาติเอาไปจ่าย ส่วนพวกมันก็ขอตัวกลับห้อง
เพราะสภาพร่างกายเริ่มไม่ไหว สมชาติไม่ได้เอ่ยรั้งอะไรนอกจากปล่อยๆให้พวกมันไปแล้วตัวเองก็นั่งย่อยอาหารอยู่ที่ร้านลุงศักดิ์ก่อน


“เด็กไม่กินผัก” สมชาติเงยหน้ามองคนที่ถือวิสาสะมานั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามสมชาติ พอเห็นว่าเป็นไอ้พี่ป๋าสมชาติก็ทำเป็นไม่สนใจพี่มันจะได้เลิกยุ่งกับสมชาติ “เอาไปกินไปจะได้โตเร็วๆ”


น้ำสีเขียวที่มีฉลากเขียนว่า ‘น้ำผักผลไม้รวม’ ถูกวางไว้ตรงหน้าของสมชาติซึ่งมีไอ้คนที่เป็นคนให้จ้องมองสมชาติอยู่


“อะไรอะ?”


“อ่านดิ” พี่ป๋ามันชี้ไปที่ฉลากเพื่อให้สมชาติอ่าน


“น้ำผักผลไม้” แล้วกูก็เสือกบ้าจี้อ่านตามมันไปอีก “แล้วไงอะ”


“ให้ไงร่างกายมึงจะได้มีสารอาหารครบถ้วน”


“โหย! แค่นี้กล้ามผมก็ไม่รู้จะไปขึ้นที่ไหนแล้ว” ทำท่าเบ่งกล้ามแขนโชว์ให้พี่มันดูทั้งๆที่จริงแล้วมีแต่ไขมันดึ๋งๆใต้วงแขนเท่านั้น


“กินๆไปมีประโยชน์”


สมชาติมองหน้าพี่ป๋าอย่างพิจารณา อะไรวะจู่ๆก็มาซื้อนงซื้อน้ำให้ มันแปลกๆปะแต่ช่างเถอะถ้าพี่มันให้สมชาติก็จะรับไว้ก็แล้วกันเพื่อ
เป็นการไม่เสียน้ำใจ


“ขอบคุณครับ” หยิบขวดที่มีน้ำเขียวๆขึ้นมาเปิดฝาแล้วกระดกลงคออึกๆ ตอนแรกคิดว่ารสชาติมันจะเหม็นเขียวหรือไม่อร่อยแต่พอได้กิน
จริงๆรสชาติที่ได้ลิ้มลองกลับทำให้สมชาติชอบใจจนกระดกลงคอรวดเดียวหมดขวดเลย


“เก่งมาก” คนที่ซื้อน้ำมาให้สมชาติพูดอย่างภูมิใจเหมือนพ่อที่เห็นลูกกินนมจืดได้อะ


“ซื้อที่ไหนอะอร่อยดี”


“ไม่บอก”


“อ้าว!?” สมชาติเตรียมจะด่าแล้วแต่ต้องหุบปากฉับไว้ก่อนเมื่อพี่ป๋ามันชูน้ำอีกขวดที่เหมือนน้ำขวดก่อนหน้าที่สมชาติพึ่งกินหมดมาให้ดู


“ถ้าอยากกินกูจะซื้อมาให้” พี่ป๋ายื่นน้ำขวดนั้นมาให้สมชาติ “ส่วนขวดนี้จริงๆมันเป็นของกูแต่เห็นว่ามึงชอบกูก็จะให้”


“ไม่เป็นไรก็ได้ผมกินไปแล้วไง” ด้วยความเกรงใจสมชาติเลยไม่ขอรับดีกว่า


“เดี๋ยวกูไปซื้อเอาใหม่ก็ได้” พี่ป๋ามันก็ยื่นน้ำขวดนั้นมาให้จนจะกระแทกหน้าของสมชาติอยู่รอมร่อ


“พี่บอกกูหน่อยดิซื้อที่ไหนจะได้ไม่ต้องลำบากพี่มึงไง”


“ไม่บอก ถ้าอยากกินก็บอกกูไง อย่าดื้อดิ”


สมชาติอยากจะเถียงกลับแต่ประสบการณ์ที่สั่งสมมาบอกสมชาติว่าเถียงไม่ชนะพี่มันหรอกเลยต้องปิดปากฉับแล้วยื่นมือไปรับน้ำผักผล
ไม้รวมมาไว้กับมือ


“งั้นกูก็..ขอบคุณพี่มาก”


“อือ ไม่เป็นไร”


สมชาติรู้สึกแปลกๆเหมือนกันนะที่พี่มันทำแบบนี้แต่ช่างเถอะ ท่าทางพี่ป๋ามันก็เป็นคนดีคงไม่มีอะไรแอบแฝงหรือต้องการอะไรจากสมชาติหรอก...เนอะ!




TBC...


เราจะกลับมาอีกทีหลังจากวันที่20เน่อเนื่องจากติดสอบมหาโหดดูพลังงานชีวิตมาก
ปล.ใครมีเทคนิคท่องจำให้ได้ภายในวันเดียวบอกบุญด้วยจ้า นี่ยังจำเนื้อหาอะไรไม่ได้เลย  :katai5:



ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 762
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
หาเรื่องคุยกับน้องอ่ะดิ

ออนไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด