▼ Bedtime Story ▲ l #เบดไทม์สตอรี่ l บทที่ 14 (2) และ 15 l 31.3.2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ▼ Bedtime Story ▲ l #เบดไทม์สตอรี่ l บทที่ 14 (2) และ 15 l 31.3.2019  (อ่าน 21181 ครั้ง)

ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #30 เมื่อ16-11-2018 20:27:49 »


สำหรับคำถามชิง 'บ้านซ่อนศพ' 5 รางวัล (หรืออื่นๆ ที่เราให้ได้)
ยังร่วมสนุกกันได้อยู่นะคะ
กับคำถามที่ว่า...


พี่มั่ม พระเอกของเรา กำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่กันแน่ ?

ใครคิดว่าเดาได้ ทำตามกติกาด้านบนโลดดดด !

แต่สำหรับใครที่ตอบมาก่อนหน้านี้ แล้วอยากเปลี่ยนคำตอบเพราะเจอคำใบ้ในตอนใหม่ๆ
เปลี่ยนได้เลยนะคะ เรายินดี
และรออ่านอยู่นะคะ ^^





ตื่นเต้นมาก ต้องมีอะไรซักอย่างเกี่ยวกับน้องแน่เรย

เดาไว้ได้เลยค่า หรือไปเล่นเกมกันได้น้า มีเฉลยแน่นอน

อะไรนะโดนยิง  :a5:

โดนยิงด้วยคำพูดค่า พี่มั่มเค้าแพ้อะไรแบบนี้ 5555

ลุ้นมากกกกกกก​ ตามมาจากบ้านซ่อนศพ​ค่ะ​ ติดตามๆๆ

กรีสสส ขอบคุณมากเลยค่า ดีใจที่ตามมาจากนิยายเรื่องก่อนๆ ของเรานะคะ

เด็กน้อยยังคงเป็นปริศนา​  :ling1:

จะเป็นปริศนาไปถึงตอนที่ 5 เลยค่ะ
แต่ระหว่างนี้ ก็มีคำใบ้ที่เราแอบใส่ไว้อยู่น้า
มาลองเดากันนะคะ ว่าน้องเป็นใครกันแน่


ออฟไลน์ Manse.ya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 64
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #31 เมื่อ16-11-2018 22:23:32 »

เราเล่นมาแร้ว อยากแก้
คุณสาววายใบ้เพิ่มหน่อยได้ไหมค้า 

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #32 เมื่อ16-11-2018 22:47:42 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #33 เมื่อ16-11-2018 23:11:29 »

เดาไม่ถูกเลยอ่ะ  จะบอกว่ามั่มเจอผีก็ไม่น่าใช่ เจออดีตชาติรึเปล่า โฮฮฮอฮฮ  กว่่าจะตอนที่5  :ka :katai1:tai1:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 764
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #34 เมื่อ17-11-2018 00:59:20 »

เธอเป็นใครกันแน่

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #35 เมื่อ18-11-2018 08:20:47 »

ยังเดาไม่ออกจริงๆว่าน้องเป็นใคร​ ขออ่านซ้ำๆก่อนนะคะ

ออฟไลน์ 3 words 8 letters

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #36 เมื่อ18-11-2018 16:47:44 »

จะไปเล่นนะคะ ขออ่านเพิ่มอีกหน่อย :katai5:

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #37 เมื่อ18-11-2018 20:21:59 »

เดาทางไม่ถูกจริงๆแฮะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #38 เมื่อ18-11-2018 22:14:54 »

พี่มั่มมองเห็นอนาคตของตัวเองรึเปล่า !!!!

ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #39 เมื่อ21-11-2018 19:24:39 »

- บทที่ 4 -








12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561




“มิ้นต์บอกมึงแล้วใช่ป่ะ…”


“มั่ม…”


“ไอ้มั่ม!”


“ห้ะ…” ผมสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อถูกเสียงเรียกของไอ้เกมปลุกจากภวังค์


“กูถามว่ามิ้นต์บอกมึงแล้วใช่มั้ย” มันเน้นเสียง สงสัยเริ่มหงุดหงิดแล้วล่ะ “เรื่องเสื้ออะ”


“เสื้ออะไรวะ”


“อ่าว ก็เสื้อของเพื่อนมิ้นต์ไง ที่จะให้มึงใส่ถ่ายรูปอะ”


“อ๋อ…” จำได้แล้วครับ มิ้นต์มันส่งไลน์มาเมื่อเช้าว่าอยากให้ผมช่วยโปรโมทแบรนด์เสื้อผ้าของเพื่อนให้หน่อย มันบอกว่าเพื่อนจะส่งเสื้อมาให้ใส่ฟรีๆ แลกกับการถ่ายรูปแล้วโพสลงไอจี เฮ้อ… เน็ตไอดอลก็งี้แหละ “เออ… มันไลน์มาบอกแล้ว”


“เป็นอะไรป่ะเนี่ย” มันหรี่ตามองผม “กูเห็นมึงเหม่อๆ ตั้งแต่บ่ายแล้ว”


“เปล่า”


เป็นครับ… เป็นมากด้วย...


เป็นตั้งแต่ตอนที่ค้นพบว่าตัวเองคิดถึงแต่ผู้ชายในความฝันจนไม่อาจมีความสุขกับใครได้อีกนั่นแหละ


“เสื้ออยู่กับกูแล้วนะ”


ผมมองตามนิ้วของไอ้เกมที่ชี้ไปทางห้องพักพนักงาน เดาว่าเพื่อนของไอ้มิ้นต์คงนำเสื้อมาส่งก่อนที่ผมจะมาถึงร้าน


ใช่ครับ มาถึงร้าน… เป็นรอบที่สอง


อย่างที่รู้กัน ผมอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงช่วงเช้า และกลับไปตอนที่น้องนุ๊กและน้องฟางมาเก็บกวาดร้านตามสัญญา


ผมชำระล้างร่างกายทันทีที่มาถึงห้องพัก เพราะคิดว่าน้ำเย็นๆ จะช่วยให้ผมคลายความกังวลลงได้ แต่เปล่าเลย แค่ผมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นเตียงนอนยับย่น ภาพเหตุการณ์เดิมๆ ก็ย้อนกลับเข้ามาในสมองอย่างง่ายดาย


นั่นทำให้ผมรีบกลับมาที่ร้านอีกครั้ง


และนั่งอยู่ตรงนี้…


เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม


“จะใส่เลยมั้ย เดี๋ยวกูถ่ายให้”


ไม่มีอะไรเหลือบ่ากว่าแรงเลย ผมยินดีช่วยเหลือเพื่อนของน้องสาวอยู่แล้วครับ


แต่ไม่ใช่ตอนนี้


ไม่ใช่ตอนที่สมองของผมไม่สามารถสั่งการอะไรได้อีกนอกจาก…


“กูขอกลับก่อนนะ โทษทีว่ะ” ผมพูดกับไอ้เกมแค่นั้น แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากร้านทันที


มันต้องคิดว่าผมท้องเสียหนักแน่ๆ จากการร่ำลาด้วยท่าทางร้อนรน และอาการใจลอยที่ไม่ต่างจากผู้ป่วยขาดเกลือแร่ แต่จริงๆ ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เพราะผมรู้สึกร้อนลุ่มเหมือนถูกไฟรนเลยล่ะ คิดอยู่อย่างเดียวว่าต้องกลับให้เร็วที่สุด…


และหลับให้เร็วที่สุด


ผมพลิกโทรศัพท์มือถือเพื่อดูเวลาบนหน้าจอ


22:48 น.


โอเค น่าจะทัน…


โชคดีเหลือเกินที่ผมสะสมความอ่อนเพลียไว้มากทีเดียวจากการพักผ่อนน้อยมาหลายวัน ก็เลยสามารถหลับสนิทได้ภายในเวลาไม่กี่นาทีหลังจากล้มตัวลงบนเตียงนอน


และใช่ครับ… ไม่มีอะไรต้องเดา ผมลืมตาขึ้นและพบเด็กหนุ่มคนเดิมในอ้อมกอด จึงเผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัว แล้วก้มลงหอมหน้าผากของเขาฟอดใหญ่ ก่อนที่เขาจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักพลางหยัดตัวขึ้นนั่ง นั่นทำให้ผมมองเห็นลุคใหม่ของเขาได้อย่างเต็มสายตา


จากเสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ดูเป็นทางการ วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีขาวเนื้อบางเบา กางเกงบ๊อกเซอร์ลายทางสีฟ้านั่นก็น่ารัก แม้จะไม่สั้นเสมอไข่เหมือนของผมก็ตาม ทรงผมที่ปกติจะใช้เจลปัดหน้าม้าไปด้านข้างเล็กน้อย วันนี้เขาปล่อยมันลงมาปรกคิ้วแบบธรรมชาติ นั่นทำให้เขาดูเด็กลงกว่าทุกครั้งที่เคยเห็น


แพ้ครับ… ผมแพ้ลุคนี้ของเขามาก จนไม่อยากเสียเวลาพูดคุยอะไรอีก จึงพลิกตัวขึ้นคร่อมแล้วก้มลงจูบเขาทันที ขณะใช้สองมือดึงเสื้อผ้าของเขาออกอย่างชำนาญ


ใช้เวลาไม่กี่อึดใจ ร่างเล็กตรงหน้าก็เปลือยเปล่า ผมกดจูบเขาอีกครั้ง ดันลิ้นลากผ่านกระพุ้งแก้ม ไรฟัน จนถึงเพดานปาก ก่อนปิดท้ายด้วยการงับริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ แล้วจึงพลิกร่างเล็กให้คว่ำหน้าลงบนผืนเตียง


สองมือรวบต้นขาของเขาแล้วยกขึ้นจนเด็กหนุ่มอยู่ในท่าโก้งโค้ง ขณะที่ผมขยับเข้าไปใกล้เพื่อให้ตัวเองอยู่ในท่าทางที่ถนัด ก่อนโน้มตัวลงพรมจูบทั่วแผ่นหลังเนียน และ…


“อ้ะ…” เขาบิดเร้าเมื่อผมลากลิ้นผ่านช่องทางตรงหน้า และปล่อยเสียงขาดห้วงเพื่อทักท้วงเมื่อผมแหย่ปลายลิ้นเข้าไปในนั้น


“ม… มัน… สก…”


สกปรกใช่มั้ย… ไม่ทันแล้วล่ะ


ช่วยไม่ได้ครับ อารมณ์มันพาไปจริงๆ


ผมเลื่อนมือที่กดลำตัวของเขาไว้เมื่อครู่ลงมาจับสะโพกนิ่ม แต่ยังแวะฟาดก้นขาวๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะค่อยๆ ดันแก่นกายเข้าสู่ช่องแคบ


“ฮื้ม…”


เสียงครางดังขึ้นเมื่อผมเริ่มขยับสะโพก และดังขึ้นอีกเมื่อผมเร่งความเร็วจนเตียงนอนที่บรรจุเราสองคนไว้โยกไปตามแรง


ผมรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นว่าเขาทิ้งแขนลงกับที่นอนแล้วซุกหน้าลงบนหมอนอย่างหมดแรง จังหวะถี่รัวจึงค่อยๆ ผ่อนลง ก่อนที่ผมเปลี่ยนเป็นหมุนควงเอวเพื่อให้ท่อนเนื้อครูดกับผนังนุ่มโดยรอบ จากวิชาสุขศึกษาเบื้องต้น ภายในนี้คงมีสักจุดแหละที่เป็นส่วนอ่อนไหวของเขา


“อื้อ…”


โอเค… น่าจะเป็นจุดนี้ จากการกระตุกของกล้ามเนื้อ


ผมจึงดึงมันออกมาจากช่องทางแล้วกระแทกกลับไปที่จุดนั้นแบบเต็มแรง


“อ๊า…”


ร้องเสียงหลงเลยครับทีนี้


ผมทำแบบนั้นอีกหลายครั้งจนสองขาขาวสั่นระริกราวกับจะยันผืนเตียงไว้ไม่ไหว ผมจึงใช้สองมือช่วยประคองไว้แต่ยังไม่หยุดกดลงไปที่จุดเดิม


“อื้ม… อื้อ…”


เขาเงยหน้าขึ้นครางลอดแผงฟันที่กัดกรอด มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มไว้แน่นเพื่อระบายความเสียว ขณะที่ผมโน้มตัวลงแนบเขาแล้วกระแทกแรงขึ้นเพื่อให้แท่งร้อนเข้าไปลึกกว่าที่เคย


“อื้อ…”


สิ้นเสียงร้องลั่น เขาทรุดตัวลงนอนราบอย่างหมดเรี่ยวแรงและปล่อยให้น้ำสีขุ่นเปรอะเปื้อนทั่วเตียงนอน ผมเองก็ทิ้งตัวลงนอนทับเขาไว้เช่นกัน


จนถึงตอนนี้ ไม่มีนาทีไหนเลยครับที่ผมรู้สึกผิดอย่างที่เคยเป็น


ตรงกันข้าม ผมกลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำ ที่เขามีความสุขไปพร้อมๆ กันผม


หรือว่า…การมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายด้วยกันจะไม่ใช่เรื่องน่าหวาดหวั่นสำหรับผมอีกต่อไป


ร่างของเรายังคงแนบสนิทกันจนหน้าอกของผมกระเพื่อมไปพร้อมๆ กับลมหายใจหอบถี่ของคนใต้ร่าง ก่อนที่ผมจะยกมือขึ้นลูบไรผมนิ่มๆ ของเขาอย่างแผ่วเบา


“โคตรดีเลย…”


แม้จะไม่ตอบอะไร แต่ผมยังคงมองเห็นรอยยิ้มของเขาในระยะประชิด


“ไม่อยากตื่นเลย” ไปเลยมั่ม ไปให้สุด… ฟงฟอร์มไม่ต้องรักษากันแล้ว


ถึงจะฟังดูเพ้อเจ้อแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่าผมรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ


ถ้าได้เจอคนที่ถูกใจ… เวลาแค่นี้มันพอที่ไหนกันล่ะ


และตามประสานักดนตรีแหละครับ พอคิดได้แบบนั้น เพลงหนึ่งก็ลอยขึ้นมาในสมองโดยอัตโนมัติ


“เคยฟังเพลงอยากหลับตาป่ะ”


เขาพยายามแหงนหน้าขึ้นมองผม แล้วส่ายหน้าเบาๆ


อะไรวะ… เกิดไม่ทันวง พี.โอ.พี เหรอ


แต่ช่างเถอะ มันเป็นความฝันนิ เขาคงไปหาฟังไม่ได้อยู่แล้ว


แค่บอกตามที่รู้สึกก็พอ…


“โคตรตรงอะ”


กลิ่นเหงื่อของเขามันหอมมากจนผมซุกหน้าลงบนไหล่เปียกชื้นอย่างไม่รังเกียจ และนั่นทำให้แก่นกายที่ยังคงค้างอยู่ด้านในขยายตัวขึ้นอีกครั้ง


“เอาออกได้แล้ว” เขาร้องท้วงเมื่อรู้สึกได้ถึงความคับแน่น


“อีกรอบไม่ได้เหรอ”


เขาเงยหน้าขึ้นจากหมอนแล้วมองไปทางลิ้นชักข้างเตียงนอน ก่อนเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาข้อมือสีทองที่วางอยู่บนนั้นขึ้นมาไว้ในมือ


“ไม่ทันแล้ว” เขาเอ่ยเสียงแผ่วพลางแหงนหน้าขึ้นมองผมอีกครั้ง “พี่ต้องไปแล้ว”


ผมไม่เข้าใจว่าไม่ทันอะไร ไม่เข้าใจว่าผมต้องไปไหน และคงจะถามเขาแน่ๆ หากหางตาไม่มองเห็นเข็มบอกเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนนั้น


หรือว่า…


01:00 น.


ใช่ครับ… ผมตื่นขึ้นมาในเวลาเดิม


และเข้าใจได้โดยทันทีว่าประโยคเหล่านั้นของเด็กหนุ่มหมายความว่าอะไร


แต่ที่ไม่เข้าใจ…


ทำไมเขาถึงรู้ว่าเวลาของผมกำลังจะหมดลงตอนตีหนึ่ง ทำไมเขาถึงรู้ว่าผมจะต้องตื่นจากความฝัน


ถ้าเขาเป็นแค่เหตุการณ์หนึ่งในความฝัน เขาก็ต้องไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากการตื่นนอนของผมสิ


หรือว่าจริงๆ แล้ว...

.

.

.

ผมไม่ได้ฝัน




■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■




13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561




นี่ผมต้องมีที่ปรึกษาจริงๆ แล้วใช่มั้ย…


ใช่ครับ ผมยืนอยู่ข้างๆ บิ๊กไบค์ที่ตัวเองขับมาจอดไว้ด้านหน้าร้าน มือคีบบุหรี่ ปากพ่นควันออกมาอย่างไม่ขาดสาย ส่วนดวงตาก็มองไอ้เกมที่นั่งอยู่ด้านในผ่านกระจกบานใหญ่


เฮ้อ! ชีวิตมันยากนะครับ ทั้งที่ผมคาดเดาสีหน้าของมันออกเลยว่าจะเป็นยังไงหากผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ทั้งที่ผมอาจจะกลายเป็นผู้ป่วยประสาทหลอนในสายตามัน


แต่ผมก็ต้องขอความช่วยเหลือจากมันอยู่ดี


ทำยังไงได้ล่ะครับ จะเก็บเรื่องนี้ไว้โดยไม่ทำอะไรเลยก็อึดอัด จะคิดหาเหตุผลด้วยตัวเองก็ไม่มีปัญญา มันก็เหลือแค่ทางเดียว


เอาวะ…


“เกม”


“อ่าว มาแล้วเหรอ” มันละสายตาจากโน้ตบุ๊กมามองผมสักครู่แล้วเอ่ยทักทาย


ผมนั่งลงฝั่งตรงข้าม แล้วเริ่มบทสนทนาด้วยประโยคพื้นฐาน “กูมีเรื่องจะปรึกษา”


“อ่อ” มันพยักหน้า “เอาดิ”


“คือ…” โอ้ย! เริ่มไม่ถูกเว้ย “กู…”


ผมอ้ำอึ้งอยู่นานจนมันเงยหน้าขึ้นมาจ้องผมพลางพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงจนปิดสนิท คิ้วขมวดของมันรวมไว้ทั้งความสงสัยและความรำคาญ


“คือ… กูฝันว่ากูเอากับคนคนหนึ่งที่กูไม่เคยรู้จักมาก่อน แล้วก็ฝันซ้ำๆ แบบนี้มาหลายคืนแล้ว” ผมพยายามสรุปใจความสำคัญ
จากสีหน้าและแววตาของมัน ผมเดาได้ว่ามันยังไม่รู้สึกถึงปัญหา และยิ่งมั่นใจขึ้นเมื่อมันถามเชิงเย้าแหย่ก่อนยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม “สวยป่ะ”


“ผู้ชาย”


ผมสะดุ้งเมื่อเห็นว่ามันพ่นน้ำออกจากปากทันทีที่ได้ยินคำตอบ ก่อนจะรีบส่งกระดาษทิชชู่ให้มันเช็ดใบหน้าและข้าวของที่กองอยู่บนโต๊ะ


“มึงเริ่มฝันตั้งแต่เมื่อไหร่” โอเค… มันเริ่มจริงจังขึ้นแล้วครับ


“ตอนป่วยอะ”


“ไม่ได้เอากับใครใช่มั้ย”


“อืม”


“งั้นก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง กูว่ามันคงเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติอะ ร่างกายมึงเคยชินกับการเอาทุกวัน พอไม่ได้เอา มันก็เลยต้องหาทางปลดปล่อย” มันอธิบายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มึงฝันเปียกป่ะล่ะ”


“อืม” ผมพยักหน้า แล้วหันไปรับขวดเหล้าและแก้วน้ำแข็งที่น้องนุ๊กนำมาเสิร์ฟ


“งั้นก็คงใช่แล้วล่ะ แล้วคนที่มึงฝันถึงอะ กูว่าก็คงเป็นใครสักคนที่มึงเคยเห็นในทีวีนั่นแหละ ดารานักร้องใหม่ๆ สมัยนี้มีเยอะจะตาย มึงอาจจะเห็นผ่านๆ ตาแล้วเก็บไปฝันก็ได้”


ผมยอมรับว่าการวิเคราะห์ของหมอนพพรตัวปลอมดูมีเหตุมีผลและน่าเชื่อถือมากๆ เหมือนกำลังอ่านคอลัมน์เสพสมบ่มิสมอยู่เลย และผมคงจะคล้อยตามมันแน่นอน หากไม่ได้ยินคำแนะนำในประโยคต่อมา


“ตอนนี้มึงหายป่วย กลับมาเอากับผู้หญิงได้เหมือนเดิมแล้ว เดี๋ยวก็คงเลิกฝันแล้วล่ะ”


นั่นแหละครับ… ปัญหา


และมันรับรู้ได้ทันที เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของผม


“หรือว่ามึง…”


“กูไม่รู้สึกกับใครอีกเลยว่ะ ยกเว้นผู้ชายคนนั้น”


“ชิบหาย!”


ใช่ครับ… ผมก็รู้สึกได้ถึงความชิบหายพอๆ กับไอ้เกมนั่นแหละ ก่อนที่มันจะใช้เวลาสักครู่ในการรวบรวมสติแล้วเอื้อมมือมาจับไหล่ผม


“ถึงมึงเป็นเกย์ กูก็รับได้นะ”


สาบานนะว่าเมื่อครู่คือประโยคปลอบใจ…


ทำไมกูเครียดกว่าเดิมอีกวะ


“ไอ้ห่า” ด่าแม่งเลย


“อ้าว” มันกลั้วหัวเราะ “ก็มึงพูดเองว่ามึงไม่รู้สึกกับผู้หญิงแล้ว”


นั่นสิ…


ผมพ่นลมหายใจออกจากปากแล้วเอนหลังพิงพนัก ก่อนเล่าความรู้สึกอย่างไม่ฝืนขณะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “กูว่าชอบผู้ชายไปเลยยังดีซะกว่ามานั่งคิดถึงคนที่ไม่มีตัวตนแบบนี้ แม่งทำให้กูรู้สึกว่าตัวเองโคตรไม่ปกติเลยว่ะ”


“มั่ม… กูว่ามันเป็นแค่จินตนาการแหละ” เห็นได้ชัดว่ามันพยายามปลอบโยนผมอย่างเต็มที่ “มึงทำใจให้สบาย กลับมาใช้ชีวิตแบบปกติของมึง เดี๋ยวก็หาย”


“แต่…” ยังครับ ผมยังไม่หยุดง่ายๆ ไหนๆ เปิดมาซะขนาดนี้แล้ว ก็เปิดให้หมดแบบไม่กลัวถูกส่งเข้าโรงพยาบาลบ้าไปเลยแล้วกัน “มันเป็นความฝันที่เหมือนจริงมากๆ เลยนะเว้ย  เหมือนกูอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ แล้วก็ยังมีอะไรอีกหลายๆ อย่างที่ทำให้กูรู้สึกเหมือน…”


“เหมือน…” มันทวนคำเพื่อรอให้ผมพูดต่อ


ผมยังจำสองประโยคสุดท้ายของเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดี ทั้งเรื่องเวลา ทั้งเรื่องการกลับมาสู่ความจริง และนั่นทำให้ผมรู้สึก…


“เหมือนมันไม่ใช่ฝันอะ”


“ถ้าไม่ใช่ฝัน แล้วมึงคิดว่ามึงเอากับใคร ผีเจ้าของห้องคนเก่าอะไรแบบนี้เหรอ”


ผีเหรอ…


ถึงผมจะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ก็ยอมรับว่ายังคิดไปในทางอื่นไม่ได้เลย


อีกอย่าง ถ้าให้เลือกระหว่างคิดว่าตัวเองเจอผี กับคิดว่าตัวเองเป็นบ้า...


ผมเลือกอย่างแรกก่อนดีกว่า


“เดี๋ยวๆ” มันรีบท้วงเมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของผม “กูพูดเล่น ไอ้สัส นี่มึงคิดจริงเหรอวะ ดูละครมากไปป่ะ”


“มันมีมั้ยวะ” ผมถามขึ้นตามที่ใจคิด


“มึงหมายถึงผี หรือ เจ้าของห้องคนเก่า”


“ก็ทั้งสองอย่าง”


ต้องเล่าก่อนว่าที่ผมถามไอ้เกมไปแบบนั้น ก็เพราะว่าห้องหกศูนย์เก้าที่ผมอาศัยอยู่ตอนนี้ เป็นห้องที่ผมซื้อมาจากรุ่นพี่ของไอ้เกม มันเป็นคนบอกผมเรื่องการประกาศขาย และเป็นคนติดต่อกับรุ่นพี่คนนั้นให้ผมเอง ผมมีหน้าที่แค่จ่ายเงินและย้ายเข้ามาอยู่เท่านั้น


มันจ้องมาที่ผม สีหน้าของมันบ่งบอกว่าเริ่มรู้สึกกังวล


แต่ไม่ใช่กับห้องนะ...


กับตัวผมนี่แหละ


“งั้นเอางี้ ถ้ามึงคิดว่ามันไม่ใช่ความฝันธรรมดา รอบหน้ามึงก็ทำความรู้จักกับเขาไปเลย ถามชื่อถามประวัติเขามาให้หมด กูว่ามึงอาจจะรู้เลยก็ได้ ว่ามึงไปเอาเรื่องราวของเขามาจากไหน” มันให้คำแนะนำอีกครั้งด้วยท่าทีจริงจัง “ส่วนเรื่องห้องมึง เดี๋ยวกูจัดการเอง”


00:00 น.


ใช่ครับ เพราะว่าวิธีของไอ้เกมไม่ได้ยากเย็นอะไร ผมจึงนอนอยู่ที่นี่...


บนเตียงนอน


ผมมองไปด้านข้างก็พบเด็กหนุ่มที่นั่งรออยู่แล้ว เขาส่งยิ้มหวานให้ผม แก้มนิ่มๆ นั่นน่าหยิกเป็นบ้า ผมอยากจะฟัดเขาเดี๋ยวนี้เลย แต่ติดว่ามีภารกิจที่ต้องทำ จึงใช้สองแขนหยัดตัวขึ้นนั่ง แล้วกวาดสายตาไปรอบๆ


จริงๆ แล้ว นอกจากเจลหล่อลื่นที่ผมไม่เคยซื้อมาก่อน ยังมีอะไรอีกหลายอย่างเลยที่ทำให้ห้องนี้ดูแปลกตาไปจากความเป็นจริง ซึ่งถ้าไม่ใช่เพราะผมมัวแต่หื่นกามจนหน้ามืดตามัว ก็คงสังเกตเห็นตั้งแต่วันแรกแล้ว


ไม่เพียงแต่ภายในห้องที่ดูสะอาดสะอ้านกว่าปกติ ด้านหน้าตู้เสื้อผ้ายังมีเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนและกางเกงสแล็กสีดำแขวนอยู่ ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่ของผม โต๊ะเครื่องแป้งที่ผมวางข้าวของไว้ระเกะระกะ ก็ดูเป็นระเบียบขึ้นมากด้วยเครื่องใช้ต่างๆ ที่ผมไม่คุ้นเคยนัก รวมถึงปฏิทินตั้งโต๊ะที่มีรอยปากกาขีดกากบาททับลงไปจนถึงช่องท้ายๆ


และใช่… เมื่อผมเปิดลิ้นชักข้างเตียง ก็พบเจลหล่อลื่นหลอดเดิม แต่กลับไม่มีถุงยางอนามัยที่ผมกักตุนไว้หลายกล่อง


แต่ยังไม่ทันที่ผมจะสำรวจอะไรไปมากกว่านั้น เด็กหนุ่มก็ยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ ก่อนประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากของผมอย่างนุ่มนวล


เอาล่ะ… ก่อนที่สติจะเตลิดเพราะทนสายตาเย้ายวนนั่นไม่ไหว ผมควรจะทำภารกิจให้สำเร็จสักอย่าง


“ชื่ออะไรอะ”


“ห้ะ!” ทำไมสีหน้าของเขาถึงดูแปลกใจแบบนั้น ผมถามอะไรผิดไปรึเปล่า


“เราอะ ชื่ออะไร”


ท่าทางงงงันของเขาน่าเอ็นดูมาก แต่เพียงไม่กี่อึดใจ มันก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะคิกคัก


“เล่นมุขเหรอ”


อ่าว… หนักกว่าเดิมอีกกู


ถ้าเป็นคนอื่นผมตบคว่ำไปแล้ว แต่พอเป็นเจ้าเด็กนี่…


“ทำไมอะ” ดันทำเสียงสองใส่เขาเฉย


ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงคิดว่าการที่ผมถามชื่อเขามันเป็นเรื่องตลก แต่ความสงสัยนั้นก็จางลงไปในชั่วพริบตาเมื่อเขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเบาๆ


“ทำให้เสร็จ เดี๋ยวบอก”


ได้เลยครับน้อง…


น้องได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!


ผมพุ่งเข้าหาร่างเล็กทันทีที่ประโยคเชิญชวนนั้นจบลง ก่อนลากริมฝีปากผ่านทุกจุดบนใบหน้าของเขา ซุกไซ้ซอกคอขาวแล้วถอดเสื้อแสนเกะกะนั่นออกอย่างรวดเร็ว


ผมถอดเสื้อยืดและกางเกงบ๊อกเซอร์ของตัวเองแล้วโยนออกไปให้พ้นทาง ก่อนที่เขาจะพรมจูบทั่วหน้าอกและช่วงท้องของผมแล้วลอดใต้วงแขนไปยังแผ่นหลัง นั่นทำให้ก้นเนียนๆ ของร่างเล็กโก่งขึ้นพอดี


ท่ายากนิดหน่อยครับวันนี้ ผมดึงกางเกงขายาวของเขาลงไปกองที่หัวเข่าซึ่งยังคงยันอยู่บนผืนเตียง ก่อนแหวกแก้มก้นนิ่มๆ ให้แยกออกจากกันเพื่อส่งนิ้วกลางและนิ้วนางที่เคลือบด้วยเจลหล่อลื่นเข้าไปในช่องทางคับแคบ


ผมได้ยินเสียงหอบหายใจจากด้านหลัง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมากอบกุมแก่นกายของผมไว้แล้วรูดขึ้นลงอย่างช้าๆ ผมจึงตอบแทนเขาด้วยการเร่งจังหวะของสองนิ้วที่ขยับเข้าออกอยู่ด้านในจนร่างเล็กโยกไปตามแรง


“อ้ะ…”


ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาขบเนื้อสะโพกของผมอย่างจงใจ แต่นั่นคงไม่เท่ากับเขาที่ผวาเข้ารั้งเอวของผมไว้แน่นเมื่อผมสอดนิ้วที่สามเพิ่มเข้าไปและหมุนควงรอบๆ เพื่อให้พวกมันครูดกับผนังนุ่มด้านใน ส่วนอีกมือคลึงถุงเนื้อและท่อนเอ็นของเขาไปมา


จากการปล่อยตัวลงแนบกับหน้าตักของผม คิดว่าเขาคงเริ่มหมดแรงแล้วล่ะ ผมจึงประคองร่างปวกเปียกให้นอนหงายบนผืนเตียง ก่อนจะยกสองขาของเขาขึ้นพาดบนหัวไหล่ ใช้แขนล๊อกไว้แล้วกดแก่นกายเข้าไปในช่องทางบวมแดงนั้น


“อึก…”


ผมโน้มตัวลงใกล้เขาแล้วเพื่อดันแท่งอุ่นเข้าไปจนมิดด้าม ก่อนสาวเอวเข้าออกภายในนั้นอย่างชำนาญ


“อะ… อื้อ…”


เสียงเนื้อกระทบกันดังทั่วทั้งห้อง ไม่ต่างจากเสียงร้องครางแข่งกันของเราสองคนเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย


แต่ผมไม่ยังลืมหรอก…


ไม่ลืม… ว่าผมต้องทำอะไรก่อนจะตื่นขึ้นอีกครั้ง


“ชื่ออะไร” ผมกลั้นเสียงหอบเพื่อถามเขาชัดๆ


ผมมองคนใต้ร่างที่กำลังขยับปาก ทั้งที่มือปัดป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทางและตัวสั่นสะท้านตามแรงกระแทก


“ช… ชื่อ…”


เขากำลังจะบอกผมแล้วใช่มั้ย


ลมหายใจถูกหยุดโดยอัตโนมัติ เพื่อรอฟังคำตอบของเขา


“ชื่อ… ด…”

.

.

.

“ดิ…”



CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
« ตอบ #39 เมื่อ: 21-11-2018 19:24:39 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #40 เมื่อ21-11-2018 19:35:30 »

ระวังเถอะ ติดน้องในฝันมากๆ ระวังจะออกจากฝันไม่ได้  :hao4:

ตอนนี้พี่มั่มกำลังโดนตกเลยค่ะ
คุณ areenart1984 ไปเล่นเกมรึยังคะ ไปลองดูน้า

เราเล่นมาแร้ว อยากแก้
คุณสาววายใบ้เพิ่มหน่อยได้ไหมค้า

เราแอบใบ้ไปแล้ว สดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ
ใน Facebook และ Twitter มีหมดเลย

:pig4: :pig4:

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน

เดาไม่ถูกเลยอ่ะ  จะบอกว่ามั่มเจอผีก็ไม่น่าใช่ เจออดีตชาติรึเปล่า โฮฮฮอฮฮ  กว่่าจะตอนที่5  :ka :katai1:tai1:

ลองอ่านตอนล่าสุดดูนะคะ อาจจะช่วยได้...
รึเปล่า 55555

เธอเป็นใครกันแน่

คุณ TheDoungJan ไปเล่นเกมรึยังคะ มาลองเดากันน้า

ยังเดาไม่ออกจริงๆว่าน้องเป็นใคร​ ขออ่านซ้ำๆก่อนนะคะ

ได้เลยค่า ยังมีเวลาอยู่
เรารอคุณ yasperjer เสมอ

จะไปเล่นนะคะ ขออ่านเพิ่มอีกหน่อย :katai5:

ได้เลยค่า มีตอนใหม่มาเพิ่มให้คุณ 3 words 8 letters แล้วนะคะ

เดาทางไม่ถูกจริงๆแฮะ

เดาแบบสนุกๆ ได้เลยค่า อาจจะถูกพอดีเลยก็ได้
ถือว่าเล่นเป็นเพื่อนเราก็ได้ค่ะ 5555

พี่มั่มมองเห็นอนาคตของตัวเองรึเปล่า !!!!

ขอเชิญคุณ lizzii ไปร่วมเดาเป็นเพื่อนเรานะคะ
เรารออยู่ค่ะ ^^


ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #41 เมื่อ21-11-2018 20:03:17 »

แงงงงงงงงงงงง  อ่านตอนนี้คิดว่าน่าจะเดาในทวิตผิด เสียจัยยยยย


ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 3 (16.11.2018)
«ตอบ #42 เมื่อ21-11-2018 20:06:27 »

แงงงงงงงงงงงง  อ่านตอนนี้คิดว่าน่าจะเดาในทวิตผิด เสียจัยยยยย

ถ้าคิดว่าผิด เปลี่ยนได้เลยน้า
เรายอมให้เปลี่ยนจนกว่าจะพึงพอใจ 55555

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #43 เมื่อ21-11-2018 21:17:43 »

ค้างมากกกกกกกกกกกก  :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 764
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #44 เมื่อ21-11-2018 22:14:07 »

เป็นแฟนในอนาคตหรอ :katai1: :pig4:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #45 เมื่อ21-11-2018 23:00:21 »

ชื่อไรอ่ะ ดิน ดิว ดิม วุ้ยยย ชื่ออะไรล่ะหว่า

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #46 เมื่อ21-11-2018 23:15:28 »

ยังมั่นใจในคำตอบเดิมที่ว่าเป็นน้องกุ๊กกู๋ที่โดนฆ่าตายในห้องนั้น แต่ก็ยังสงสัยว่าคนที่ยิงน้องกุ๊กกู๋ที่มั่มเห็นนั้นตายหรือยังไม่ตาย  :hao3:

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +235/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #47 เมื่อ22-11-2018 14:52:51 »

 :man1: :man1:

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #48 เมื่อ22-11-2018 17:06:21 »

เราขอเดาว่าเป็นช่วงเวลาที่ซ้อนทับกันเลยทำให้ห้องนี้เชื่อมกันถึงแค่ตี 1 โคตรเดาอ่ะบอกเลย 5555 แต่เราไม่แน่ใจว่าจะเป็นโลกคู่ขนาดรึป่าวเนี่ยสิ ถ้าโลกคู่ขนาดนี่จบเลย รักกันไม่ได้แน่นอน  :katai5:

ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #49 เมื่อ29-11-2018 21:08:31 »

- บทที่ 5 -








01:00 น.


เชี่ยยยยย!


นี่มันละครช่องวันชัดๆ


ถ้าใครเคยดูละครเรื่องชิงชังล่ะก็… เนี่ยแหละ ฉากน้ำพริกแม่อิ่มเลย


แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจที่สุดหรอกครับ เมื่อเทียบกับ…


“ปัง! ปัง!”


ผมสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังสนั่น


ใครวะ…


มาทวงหนี้นอกระบบรึไง นี่มันตีหนึ่งแล้วนะเว้ย


ผมก้าวลงจากเตียงนอนแล้วเดินไปกระชากประตูด้านหน้าออกทันทีด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพบว่าคนที่หงุดหงิดกว่าผมหลายเท่าตัวกำลังยืนรออยู่แล้ว


“ทำไมไม่อยู่ร้าน”


ตามที่คุยกันในไลน์เมื่อวาน ผมเข้าใจว่าช่วงนี้ไอ้มิ้นต์กำลังยุ่งมากกับการเตรียมงานประชุมประจำปีของบริษัท และคงจะเข้ามาช่วยผมไม่ได้ทั้งอาทิตย์ แต่จากคำถามกึ่งตวาดและแววตาดุดันที่จ้องเขม็งมาทางผมแล้ว ผมคิดว่ามันเพิ่งมาจากที่ร้านเลยล่ะ


“หายป่วยแล้วไม่ใช่เหรอ”


นี่แหละ ร่างนางยักษ์ที่ผมเคยพูดถึง ถ้าขืนต่อล้อต่อเถียงอะไรกับมันตอนนี้ล่ะก็ เละเป็นโจ๊กแน่ๆ


“มันเป็นร้านของพี่นะ ใส่ใจมันหน่อยสิ”


ใช่ครับ… ผมเหลวไหลจริงๆ ไม่มีอะไรจะแก้ตัว จึงทำได้แค่ยืนนิ่งแล้วหลุบตาลงอย่างสำนึกผิด ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจยาว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป


“อีกอย่าง… เมื่อกี้มีลูกค้าทำกระเป๋าสตางค์หาย” เสียงแข็งกร้าวดังขึ้น “เราก็เลยต้องเปิดกล้องวงจรปิด แล้วก็เห็นว่าพี่… เอาผู้หญิงมานอนในร้าน”


ชิบหาย! ผมลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงวะเนี่ย


มันหันกลับมามองผมอีกครั้ง และนั่นทำให้ผมสังเกตเห็นขอบตาสีแดงระเรื่อที่มีน้ำเอ่อคลอ ก่อนที่มันจะบอกความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อผมในประโยคสุดท้าย แล้วเดินจากไปโดยไม่สนใจพี่ชั่วๆ คนนี้อีก


“เอาจริงๆ นะ โคตรทุเรศอะ”


จากคนที่เคยถูกด่ามานับครั้งไม่ถ้วน ต้องยอมรับว่าครั้งนี้นี่แหละ เจ็บที่สุดเลย ให้มันตบผมเลยยังจะดีซะกว่าต้องมาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวผมแบบนั้น


แล้วยังจะเสียงสั่นเครือ กับน้ำตาคลอเบ้านั่นอีก


แบบนี้จะหลับลงได้ไงวะ…




■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■




14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561


“มาเร็วจังวะ”


ไอ้เกมร้องทักผมขณะเปิดประตูร้าน ก่อนจะถูกน้องนุ๊กดึงแขนไว้เพื่อกระซิบอะไรบางอย่าง


ผมพอจะเดาออกครับ ว่าน่าจะเป็นเรื่องที่อยู่ดีๆ ผมก็ขี่บิ๊กไบค์ไปที่บ้านเธอเพื่อขอกุญแจร้านตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อเธอมาถึงในช่วงบ่าย ก็พบว่าผมทำความสะอาดและจัดเตรียมร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว


และตอนนี้ ผมก็กำลังฝึกตรวจนับบิลค่าอาหารและเครื่องดื่ม โดยมีพี่แหวนเป็นติวเตอร์ส่วนตัว


“โดนมิ้นต์ด่ามาสินะ” มันเดินเข้ามาใกล้แล้วเท้ามือกับพนักเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่ “ดีแล้ว สมน้ำหน้า คนอย่างมึงอะ ถ้าไม่โดนน้องด่าก็ไม่สำนึกหรอก”


ผมย่นคิ้วใส่คนที่กำลังซ้ำเติม “มึงไม่ใช่เหรอที่บอกให้กูไปคุยกับเด็กนั่นในฝันอะ”


“ก็กูไม่คิดว่ามึงจะต้องรีบกลับตั้งแต่ร้านยังไม่ปิดนี่หว่า” มันพูดแย้งแล้วเดินไปนั่งบนโซฟายาวฝั่งตรงข้าม “อีกอย่าง กูไม่ได้บอกให้มึงมาเอากับใครในร้านด้วย อันนี้แหละที่น่าด่า”


โอเค… ถ้าเป็นเรื่องนี้ผมก็ไม่มีอะไรจะเถียง จึงค้อนขวับแล้วหันกลับมาที่โน้ตบุ๊กและกองเอกสารอีกครั้ง ขณะที่มันจ้องผมนิ่งๆ อยู่สักครู่แล้วพูดขึ้น


“สภาพมึงแย่จัง อาบน้ำรึเปล่าเนี่ย”


ผมส่ายหน้า


“ไอ้สัส! สกปรก”


“ถ้ามึงเห็นหน้าไอ้มิ้นต์ตอนนั้นนะ มึงไม่มีอารมณ์อาบน้ำหรอก ไม่มีอารมณ์จะนอนด้วยซ้ำ” ผมพูดด้วยเสียงเรียบเฉย แต่เชื่อว่าไอ้เกมคงเข้าใจความรู้สึกหนักอึ้งของผมได้เป็นอย่างดี


“แล้วมึงไหวเหรอ”


“กูให้น้องซื้อกาแฟมาให้แล้ว” พูดจบก็ยกกาแฟขึ้นดื่ม


โห! เหี้ยอะไรวะเนี่ย…


“นุ๊ก นี่ร้านอะไรอะ” ผมชูแก้วกาแฟขึ้นพลางตะโกนถามน้องนุ๊กที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์


“ร้านฝั่งตรงข้ามค่ะ”


ผมมองตามนิ้วของเธอที่ชี้ไปทางด้านหน้าร้าน ก่อนวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วหันไปพูดกับไอ้เกม “มึงเดินไปตบกบาลคนชงให้กูหน่อยไป รสชาติแม่งยังกับน้ำล้างตีน”


มันส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ “มันไม่อร่อยเหมือนเหล้าหรอก”


แค่ได้ยินคำว่าเหล้าก็เปรี้ยวปากแล้วครับ แต่ผมต้องจัดการกับเอกสารพวกนี้ให้เรียบร้อยซะก่อน เพราะถ้าเมาจนตรวจผิดขึ้นมา คงโดนด่าอีกยาวเลย


“มึงรู้ชื่อเค้ารึยัง”


หงอยขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอวะ...


ผมเหล่มองไอ้เกมเล็กน้อยแล้วส่ายหน้าช้าๆ รู้สึกหดหู่กว่าเดิมอีกเมื่อได้ยินคำถามจากมัน


แหงล่ะ... เพราะนอกจากจะโดนด่าอย่างหนักแล้ว แม้แต่ชื่อของเด็กหนุ่มนั่นผมก็ยังถามมาไม่ได้


ไอ้มั่มเอ้ย! ห่วยแตกจริงๆ


“แต่กูถามมาให้แล้วนะ เรื่องเจ้าของเก่าอะ”


ตาลุกวาวเลยครับ ไม่น่าเชื่อว่าไอ้เกมจะได้เรื่องได้ราว


เอ่อ… แต่จริงๆ มันได้เรื่องได้ราวกว่าผมอยู่แล้วล่ะ


ผมพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงทันทีเพื่อตั้งใจฟังข้อมูลจากมัน


“ไม่มี”


“ห้ะ!” ไม่เข้าใจ ไม่มีคืออะไรวะ


“ไม่มีเจ้าของห้องคนเก่า” มันเน้นย้ำแล้วขยายความ “กูถามพี่พัดมาแล้ว เขาซื้อห้องเปล่ามาจากโครงการโดยตรง เอามาตกแต่งใหม่แล้วแยกชัดเจนว่าอันไหนจะปล่อยซื้อหรือปล่อยเช่า ถ้ามึงซื้อจากเขา มึงก็จะได้ห้องปล่อยซื้อ ซึ่งเป็นมือหนึ่ง ไม่มีใครอยู่มาก่อน”


“อ่าว…”


“ถ้ามึงคิดว่าเป็นผีจริงๆ ก็คงต้องสืบย้อนไปตั้งแต่ตอนสร้างคอนโดแล้วล่ะ”


ผมหมดปัญญาแล้วครับ...


หมดปัญญาที่จะคิดว่าเขาเป็นอะไรอย่างอื่นนอกจากสิ่งที่ผมจินตนาการขึ้นมาเอง


เพราะยิ่งผมพยายามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าความจริงที่กำลังตามหามันไกลออกไปมากเท่านั้น


ไกลจน… ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมีตัวตนจริงๆ รึเปล่า


“เฮ้ย!” ไอ้เกมร้องทัก “มึงใส่เสื้อรึยัง”


“เสื้ออะไรวะ”


“เสื้อของเพื่อนมิ้นต์ไง เดี๋ยวก็โดนด่าอีกรอบหรอก”


เออ…จริงด้วย ผมลืมไปซะสนิทเลยว่ายังไม่ได้ช่วยโปรโมทร้านให้เพื่อนของไอ้มิ้นต์ จึงพยักหน้างึกงักแล้วเดินไปที่ห้องพักพนักงานซึ่งอยู่ด้านหลังร้าน หยิบเสื้อยืดแขนยาวสีเทาในห่อพลาสติกใสออกมาจากถุงผ้าดิบที่ถูกวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะถอดเสื้อของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว


“อ้ะ!”


ผมรู้สึกเจ็บนิดหน่อยครับ เมื่อปลายผ้าลากผ่านบางจุดบนแผ่นหลังขณะกำลังสวมเสื้อตัวใหม่ จึงพยายามหันไปสำรวจที่มาของมัน


รอยช้ำแดงขนาดเล็กที่เรียงต่อกันเป็นวงกลมถูกประทับลงบนผิวหนังเหนือสะโพกของผม ลักษณะของมันเหมือนกับ…


แผงฟัน


ใช่… มันคือรอยกัดแน่นอน


แถมบาดแผลยังคงสดใหม่ ผมจึงไม่ต้องนึกย้อนไปไกลเลย


ไม่มีใครกัดผม…

.

.

.

นอกจากเด็กคนนั้น


แสดงว่า…

 
มันไม่ใช่ความฝัน


ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอะไรก่อน ระหว่างตกใจ แปลกใจ หรือดีใจ ไม่รู้เลยว่าควรจะเรียกเหตุการณ์นี้ว่าอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กหนุ่มเป็นใครหรือตัวอะไรกันแน่


แต่อย่างน้อย… ผมก็ไม่ได้คิดไปเอง


มือข้างหนึ่งของผมยังคงถลกชายเสื้อไว้สูงเหนือรอยฟัน คิดว่าจะเดินออกไปแบบนี้เลยแหละ เพราะอยากโชว์ให้ไอ้เกมเห็นหลักฐานชิ้นสำคัญ มันจะต้องเชื่อผมแน่ๆ ว่าเด็กคนนั้นมีตัวตนอยู่จร…


“ฉันว่ามันดูแปลกๆ นะช่วงนี้”


ผมได้ยินเสียงพี่แหวนทันทีที่เดินออกมา ชั่วอึดใจหนึ่ง ผมคิดว่าเธอกำลังพูดถึงผมอยู่ จึงค่อยๆ ถอยหลังกลับเข้าไปในห้องแต่ยังใช้มือหนึ่งดันประตูไว้ไม่ให้ปิดสนิท


“ดูใจลอยยังไงไม่รู้”


“อืม” เสียงไอ้เกมแน่นอนครับ ผมจำได้ “ผมว่าช่วงนี้มันกำลังมีปัญหาอะ ให้เวลามันหน่อยนะเจ้”


“ปัญหาอะไรวะ” พี่แหวนหรี่เสียงลงเล็กน้อย เดาว่าเธอคงไม่อยากให้พนักงานคนอื่นๆ ได้ยิน แต่เจ้ครับ… ผมน่ะ ได้ยินชัดเลย


“เห็นคุยอะไรกัน เรื่องฝันๆ ผีๆ”


“ก็… มันฝันแปลกๆ อะ”


“เป็นอาการของแอลกอฮอล์ลิซึ่มรึเปล่าวะ ทำให้มัน…”


“ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง” ไอ้เกมสวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูไม่หนักแน่นนัก ผมเดาว่าใจหนึ่งของมันก็คงคล้อยตามพี่แหวนอยู่ไม่น้อย “ยังไงก็ช่วยๆ กันดูมันหน่อยแล้วกัน”


ผมไม่โกรธพวกเขาเลยครับ ไม่โกรธเลยจริงๆ ที่พวกเขาไม่เชื่อผม แล้วก็ไม่แปลกใจด้วย ถ้าทุกคนจะคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ ต้องขอบคุณพวกเขาซะอีก ที่เป็นห่วงผมจนต้องแอบมาปรึกษากันแบบนี้


ช่วยไม่ได้… ดันเจอเหตุการณ์ประหลาดที่หาคำอธิบายไม่ได้เองนิ


ผมปล่อยลมหายใจออกจากตัว พร้อมๆ กับปล่อยชายเสื้อยืดให้ตกลงมาปกปิดรอยแผลไว้เหมือนเดิม เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะเผชิญหน้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นโดยลำพัง จึงเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยท่าทีปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เก๊กท่าโคตรหล่อให้ไอ้เกมถ่ายรูป โพสลงไอจีตามประสาเน็ตไอดอล แล้วกลับมาทำงานที่ค้างไว้จนเสร็จสิ้น


เวลาผ่านไปไม่นาน ร้านก็เปิดให้บริการ ขณะที่ทุกคนเริ่มกระจายตัวไปตามจุดต่างๆ เพื่อทำหน้าที่ของตนเอง ผมก็เดินเข้าไปคุยกับไอ้เกมอีกครั้ง


“ต่อไปนี้ กูจะมาตั้งแต่เช้า จะจัดร้านเท่าที่จัดได้ จะหัดทำงานเอกสาร จะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างครบถ้วน และจะใส่ใจร้านกว่าที่เคย…”


ใช่ครับ นั่นคือคำสัญญาจากผม


ส่วนหลังจากนั้น… คือข้อแลกเปลี่ยน


“แต่กูขอกลับก่อนร้านปิดได้มั้ยวะ”


ท่าทีมุ่งมั่นของผมคงดูน่าเชื่อถือไม่น้อย จึงทำให้ไอ้เกมยอมตกลงแต่โดยดีแม้จะยังมีสีหน้าเป็นกังวลอยู่บ้าง ก่อนที่ผมจะเดินไปพูดคุยกับไอ้ปิงเพื่อเปลี่ยนเวลาขึ้นเวทีซะใหม่จากหลังห้าทุ่มเป็นหลังสี่ทุ่มแต่ไม่เกินห้าทุ่ม เพื่อให้ผมกลับไปอยู่ในความฝันนั้นได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้




■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■




23:35 น.


ผมหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะหนังทันทีที่กลับมาถึงห้องพัก ก่อนเริ่มเสิร์ชหาข้อมูลจากเว็บไซต์ต่างๆ คีย์เวิร์ดมากมายที่ผมพิมพ์ลงไป ยังไม่มีคำไหนเลยที่ช่วยให้ผมเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ จนกระทั่ง…


มิติเวลา


น่าเศร้าใจเหลือเกิน เพราะไม่ว่าจะอ่านคำอธิบายจากกี่เว็บไซต์ คนโง่อย่างผมก็ไม่มีทางเข้าใจได้เลย ก็เลยต้องมโนเอาเองจากหนังที่เคยดูว่าคงคล้ายๆ กับการย้อนอดีต หรือข้ามไปอนาคตล่ะมั้ง


โอเค… ย้อนอดีตคงไม่น่าใช่ เพราะผมเป็นคนแรกที่อยู่ห้องนี้


แล้วอนาคตล่ะ… ผมก็ไม่มีแผนจะย้ายออกซะหน่อย ถ้าร้านไม่เจ๊งอะนะ


ระหว่างที่จินตนาการของผมกำลังกว้างไกลสุดขีด นิ้วที่เลื่อนไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์ก็หยุดชะงักลงเมื่อสายตามองเห็นคำค้นหาที่น่าสนใจ


โลกคู่ขนาน


ผมเคยได้ยินคำนี้ผ่านๆ แต่ไม่รู้หรอกว่ามันหมายความว่ายังไง ก็เลยกดเปิดเว็บไซต์ที่อยู่ด้านบนสุดอย่างไม่รีรอ


คุณพระ!


รู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทันทีที่ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยตั้งใจเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ กว่าจะพอนึกภาพตามได้ก็ใช้เวลาอยู่นานเลยครับ


ขออธิบายตามความเข้าใจของผมแล้วกันนะ…


โลกคู่ขนาน เป็นอีกโลกหนึ่งที่เหมือนกับโลกของเรา กำลังดำเนินไปพร้อมๆ กับเรา เราทุกคนบนโลกนี้ ก็มีตัวตนบนโลกอีกใบเช่นกัน เพียงแต่มีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันออกไปตามการตัดสินใจในแต่ละครั้งของเรา เพราะฉะนั้น ทุกๆ การกระทำในชีวิตจะทำให้โลกคู่ขนานเกิดขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่สิ้นสุด


ในกรณีของผมกับเขา จุดเริ่มต้นของโลกคู่ขนาน ก็คงจะเป็นการที่ผมตัดสินใจซื้อห้องนี้นี่แหละ เพราะถ้าผมไม่ซื้อ คนที่จะซื้อมันแทนผมก็คือเขา


งงมั้ยครับ…


ผมจะอธิบายด้วยภาพแล้วกัน




นี่จึงเป็นที่มาของความสะอาดสะอ้าน ข้าวของหลายชิ้นที่ดูแปลกตา รวมถึงเจลหล่อลื่นในลิ้นชัก


เพราะนั่นไม่ใช่ห้องของผม…


แต่เป็นของเขา


เชรด! คิดได้ไง


อยากจะชมตัวเองว่าฉลาดอยู่เหมือนกัน แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ผมไม่เข้าใจ ทั้งการถูกยิงทะลุศีรษะ ทั้งคราบเลือดบนเสื้อ ทั้งความบอบช้ำบนร่างกาย ยังไม่รวมถึงการที่เขารู้ว่าผมต้องกลับออกมาจากความฝันในเวลาตีหนึ่ง…


เฮ้ย! เวลา


ผมหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ทันที


00:16 น.


ชิบหายแล้ว! เหลือเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงเองเหรอเนี่ย


ทำยังไงถึงจะเข้าไปในความฝันได้ทันวะ…


แค่การบังคับตัวเองให้นอนหลับท่ามกลางความตื่นเต้นแม่งก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว ยังจะมีกำหนดเวลาเข้ามากดดันอีก


อ๋อ นึกออกแล้ว…


ก็บรรดายาแก้ไข้หวัดที่เคยทำให้ผมตาปิดตอนประชุมครั้งก่อนไงล่ะ


ผมวิ่งไปหยิบถุงยาออกมาจากในลิ้นชัก แล้วกินมันให้หมดทุกขนานโดยไม่เสียเวลาวิเคราะห์ว่าตัวไหนมีฤทธิ์ทำให้ง่วงซึม ก่อนจะเอื้อมมือปิดสวิตช์ไฟทุกดวง แล้วกระโจนขึ้นเตียงนอนทันที


มาดูกันครับ… ว่าผมจะหลับมั้ย




■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■




มีต่อด้านล่าง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-11-2018 00:58:11 โดย สาววายรำพัน »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
« ตอบ #49 เมื่อ: 29-11-2018 21:08:31 »





ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #50 เมื่อ29-11-2018 21:09:50 »

ต่อจากด้านบน




■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■




15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561


หลับครับ…


แต่ไม่ฝัน


สงสัยจะเลยเวลาตีหนึ่ง


แถมยังตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการสะลึมสะลือจนแทบคลานลงจากเตียงนอน


ยาที่กินเข้าไปครับ…

 
มึงออกฤทธิ์ได้ผิดที่ผิดเวลามาก


แต่ต่อให้เบลอแค่ไหน ผมก็ต้องมาทำงานให้ได้ อุตส่าห์สัญญากับไอ้เกมไว้แล้ว จะทำเสียเรื่องตั้งแต่วันแรกๆ ไม่ได้เด็ดขาด
ผมจึงต้อนรับเช้าวันใหม่ด้วยการกรอกทั้งเหล้าและกาแฟเข้าปากเพื่อสร้างความกระปรี้กระเปร่า ก่อนจะจัดการกับทุกกิจกรรมภายในร้านจนเสร็จสิ้น แม้แต่การขึ้นไปร้องเพลงและเล่นกีตาร์บนเวทีก็ยังเป็นไปด้วยความเรียบร้อย นั่นทำให้ผมสามารถกระโดดขึ้นบิ๊กไบค์แล้วขี่ออกไปได้โดยไม่มีเสียงห้ามปรามจากไอ้เกมหรือใครทั้งนั้น


แน่นอนครับ… ผมจะไม่พลาดซ้ำสอง จึงแวะซื้อยานอนหลับกระปุกใหญ่จากร้านขายยาใต้คอนโด แล้วกลืนเม็ดยาลงคอทันทีต่อหน้าเภสัชกรที่สนิทกัน ก่อนจะรีบมุ่งตรงไปยังห้องพัก อาบน้ำแบบลวกๆ สวมเสื้อผ้าที่หยิบออกมาจากตู้ได้ง่ายที่สุด กดปุ่มปิดไฟ แล้วหลับตาลงบนเตียงนอนอย่างรวดเร็ว

.

.

.

ดูเหมือนครั้งนี้จะได้ผลนะครับ


ผมควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองทันทีที่ลืมตา จำได้ว่าวางไว้แถวนี้นี่หว่า…


แต่ถึงไม่เจอก็ไม่เป็นไร เพราะผมเห็นแล้วว่าเด็กหนุ่มคนเดิมกำลังถือโทรศัพท์ของตัวเองไว้ในมือขณะหันมาส่งยิ้มสดใสให้ผม


“กี่โมงแล้วอะ” ผมทักทายด้วยประโยคคำถาม


และเขาก็ตอบกลับมาทันทีทั้งที่ยังไม่ได้ก้มลงมองหน้าจอ “เที่ยงคืนครับ”


“รู้ได้ไง ยังไม่ได้ดูเลย”


“ปกติพี่ก็มาเวลานี้นิครับ”


“เวลานี้… หมายถึงเที่ยงคืนน่ะเหรอ”


“ครับ พี่จะโผล่มาแค่ช่วงเดียว คือระหว่างเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง ถ้าผมนั่งอยู่บนเตียงนี้…” เขาอธิบายพลางใช้มือตบลงบนที่นอนเบาๆ “ผมก็จะเห็นพี่”


“โผล่…” ใช้คำได้แปลกมาก “หมายถึงโผล่มาในฝันใช่ป่ะ”


ผมเดาเอาเองว่าเราคงจะนอนหลับแล้วตื่นขึ้นมาในความฝันเหมือนๆ กัน…


แต่เขากลับส่ายหน้า “เปล่าครับ… ผมไม่ได้ฝัน”


“อ่าว…” งงเลยกู “แล้ว…เรา…”


“ผมก็จะเห็นพี่นอนอยู่ตรงนั้นน่ะครับ” เขาชี้ไปยังจุดที่ผมลุกขึ้นมา “อยู่ดีๆ ก็เห็นเลยครับ ไม่ต้องฝันเลย”


ผมเคยคิดว่าการฝันเห็นเขานี่น่ากลัวแล้วนะ แต่ดูเหมือนจะเทียบไม่ได้เลยกับการเห็นแบบไม่ต้องฝัน “เหมือน… เห็นผี… อะไรแบบนี้เหรอ”


เขาหัวเราะให้กับการเปรียบเปรยของผม “ก็คล้ายๆ แบบนั้นแหละครับ”


“ไม่ช็อคเหรอ” เป็นผมนี่กรี๊ดสาวแตกไปแล้ว


“แรกๆ ก็ตกใจครับ คิดว่าผีเหมือนกัน”


ใจแข็งมากน้อง ไปทำภารกิจในรายการคนอวดผีได้สบายเลย


แต่นั่นก็ทำให้ผมพอจะเข้าใจมากขึ้นครับ ว่าทำไมสภาพภายในห้องและข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่ผมมองเห็นในความฝันถึงเป็นของเขา รวมถึงการที่คราบน้ำคาวเปรอะเปื้อนเฉพาะกางเกงและซอกขา แต่ไม่เลอะผ้าห่มและผ้าปูที่นอนในห้องของผมเลย


โอเคครับ… ผมไม่มีอะไรสงสัยแล้ว งั้นเรามาเริ่มกิจกรรมหลักกันเลยเถอะ บอกตรงๆ ว่าผมโหยหารอยจูบและเสียงครางของเขาจะแย่อยู่แล้ว


“เดี๋ยวก่อนครับ” เขากางมือดันไว้ทันทีที่ผมพุ่งตัวเข้าหา “เรา… อย่าเพิ่งมีอะไรกันได้มั้ยครับ”


อ่าว! น้อง ทำไมล่ะ


“ผมอยากรู้จักพี่”


ท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ของเขาน่ารักมากจนผมไม่รู้สึกเสียอารมณ์เลยแม้แต่น้อยทั้งที่ถูกขัดจังหวะ และเมื่อผมพยักหน้างึกงักพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาจึงเริ่มแนะนำตัว


“ผมชื่อดิวนะ” เยสสสส! รู้ชื่อแล้วเว้ย “พี่ชื่ออะไรเหรอ”


“มั่ม”


“ปีนี้ปีอะไรเหรอ”


ถึงคำถามของเขาจะฟังดูประหลาด แต่ผมก็ยังตอบตามความจริงอยู่ดี


“สองพันสิบแปด” 


“ก็ปีเดียวกัน” เขาบ่นพึมพำแล้วหันมาถามต่อ “เดือนอะไรเหรอ”


“พฤศจิกา”


“แปลกจัง” เด็กหนุ่มย่นคิ้ว “พี่มีแผนจะย้ายออกป่ะ”


ผมส่ายหน้าพลางเผยยิ้มมุมปาก ยอมรับว่ารู้สึกดีใจไม่น้อยที่ได้ยินคำถามแบบนี้จากเขา เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเขาเองก็อยากรู้จักผม และกำลังค้นหาสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนเหมือนกัน


แต่ก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายซักถามเขาบ้าง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในมือของเขากลับดังขึ้นขัดจังหวะ


“กริ๊ง… กริ๊ง…”


ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะมองเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอได้ชัด เขากลับกดปุ่มด้านข้างเพื่อปิดเสียงแล้วพลิกมันคว่ำลงบนเตียงนอน


และนั่นเองที่ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความชิบหายอีกครั้ง...


ทำไมเขาถึงไม่ยอมรับสายต่อหน้าผม ทำไมเขาถึงไม่อยากให้ผมเห็นรูปของคนที่โทรเข้ามา


และที่สำคัญ ผู้หญิงที่ไหนจะโทรศัพท์มาหาผู้ชายในเวลาเที่ยงคืนกว่า ถ้าไม่ใช่…


“แฟนเหรอ”


ผมถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่บอกเลย ที่เห็นว่าหน้านิ่งๆ น่ะ การแสดงล้วนๆ ครับ


เพราะอันที่จริง ผมตื่นเต้นจะตายห่าอยู่แล้ว ยิ่งเห็นปฏิกิริยาของเขาหลังจากได้ยินคำถามนั้น ทั้งการหลบสายตาออกจากผม ทั้งลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงคล้ายกำลังกลืนน้ำลาย และเสียงลมหายใจที่ถูกปล่อยออกมาช้าๆ ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่า…


“ค… ครับ”


นั่นไงกู! นกจนได้


เจ็บชิบหายเลย…


นี่สินะ ความรู้สึกของคนอกหัก


“แล้วไม่รับล่ะ” พี่ถามไปงั้นแหละครับน้องดิว… อย่ารับสายต่อหน้าพี่เลยนะครับ พี่ไหว้ล่ะ


“ก็… ตอนนี้ผมอยู่กับพี่นิครับ”


ทั้งคำตอบ รอยยิ้มบาง และแววตาที่กำลังสะท้อนใบหน้าของผม มันทำให้ผมคิดไปในทางอื่นไม่ได้เลย นอกจาก...


เขาแคร์ผม


แน่นอน ลึกๆ แล้วผมดีใจ แต่ถ้าเขารู้สึกดีกับผมจริงๆ...


แล้วแฟนเขาล่ะ


“แล้วไม่กลัวเขาเสียใจเหรอ”


“แล้วถ้าผมรับ… พี่จะเสียใจมั้ยครับ”


มันไม่ใช่คำถามหรอก เขาแค่อยากให้ผมย้อนกลับมามองตัวเองเท่านั้น


และใช่… ผมคงเสียใจมาก


ซึ่งเขารู้อยู่แล้ว ประโยคถัดมาจึงดังขึ้น


“นั่นแหละครับ… ผมกลัวพี่เสียใจมากกว่า”


ดูเหมือนว่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของผมกำลังถูกสั่นคลอนอย่างหนัก


โอเค… ผมอาจจะนอนกับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว โดยไม่สนใจว่าเธอเหล่านั้นมีเจ้าของรึเปล่า แต่นั่นก็เป็นแค่ความสุขทางกายที่เรามีร่วมกันแบบชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ผมไม่เคยคิดจริงจัง ไม่เคยอยากทำให้ความสัมพันธ์ของใครต้องร้าวฉาน และไม่เคยคิดจะแย่งใครมาจากคนรัก


แต่ยอมรับตามตรง ว่าครั้งนี้...


ผมคิด


“ตั้งแต่ผมเจอพี่ ความรู้สึกของผมมันก็ไม่เหมือนเดิม ยิ่งเราได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น ผมก็ยิ่งสนใจเขาน้อยลง” เขาระบายความในใจออกมาช้าๆ “นานวันเข้า ผมยิ่งรู้ตัวว่ากำลังหลอกเขา กำลังนอกใจเขา ผมเลยไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย ไม่อยากมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เพราะผมไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้แล้ว”


เขาดูไม่ใช่คนเลวร้าย และเขาคงไม่ได้ทำแบบนี้กับแฟนบ่อยๆ ความตึงเครียดจึงปรากฏขึ้นทั่วใบหน้า


“ผมแย่มากเลยใช่มั้ยครับ”


ผมรู้ว่าควรตักเตือนเขา รู้ว่าควรแนะนำเขาในทางที่ถูกต้อง รู้ว่าไม่ควรทำให้ความรักของเขาพังทลาย


รู้ทุกอย่าง…


แต่ไม่ทำ


ขอโทษแฟนสาวของน้องดิวด้วยครับ แต่ความเห็นแก่ตัวของพี่มันมีมากเกินกว่าจะหักห้ามใจได้แล้ว


“ก็… นิดหนึ่งแหละ” และเพราะไม่อยากเสียเขาไป ผมจึงทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่าการปลอบใจ “แต่ไม่เป็นไรหรอก บาปครั้งนี้เราหารกันคนละครึ่งอยู่แล้ว”


และนั่นทำให้เขาเผลอปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ


เอาล่ะ… จังหวะนี้ ผมควรจะเปลี่ยนโทนของบทสนทนาให้เร็วที่สุด เพราะถ้าปล่อยให้บรรยากาศเศร้าหมองกว่านี้ แม่งไม่ต่างจากไมค์หมดหนี้เลยนะ


“อายุเท่าไหร่อะเรา” ถามเรื่องอื่นแม่งเลยแล้วกัน


เขาใช้เวลาปรับอารมณ์เพียงไม่กี่อึดใจ ก่อนจะหันมาตอบผมแต่โดยดี “ยี่สิบสามครับ”


“อ่อ…”


เขาหรี่ตามองผมคล้ายกำลังคาดคะเน “ส่วนพี่ก็น่าจะสามส…”


“ยี่สิบแปดจ้า” ผมรีบสวนคำ แหม… บวกไปซะเยอะเลยนะ


เจ้าเด็กดิวหัวเราะคิกคัก คงจะสะใจที่เย้าแหย่ผมได้ ใจจริงอยากจะจับตีก้นซะให้เข็ด แต่กลัวอดใจไม่ไหว ก็เลยเปลี่ยนเป็นเอื้อมมือไปขยี้ผมของเขาเบาๆ แทน “ยิ้มได้แล้วนิ”


เขาย่นคอลงตามแรงมือ แต่ยังมีรอยยิ้มติดใบหน้า ก่อนที่ผมจะพูดต่อ


“สดใสแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย ไม่ใช่มัวแต่นั่งเศร้า ร้องไห้ขี้มูกโป่ง”


“ผมเคยร้องไห้ขี้มูกโป่งด้วยเหรอ”


“ก็วันนั้นไง”


“วันไหนเหรอ” เขาถามด้วยสีหน้างุนงง ซึ่งผมควรจะงงกว่ามั้ย ตัวเองเป็นคนร้องไห้ ทำไมจำไม่ได้วะ


“ก็…” ผมจำไม่ได้ว่าวันที่เท่าไหร่ รู้แค่ว่าเป็นวันที่สองของการเจอกัน เขานั่งอยู่ที่ปลายเตียง เสื้อเชิ้ตเต็มไปด้วยคราบเลือด พยายามจะพูดอะไรสักอย่างกับผมด้วยก่อนที่ผมจะตื่น


แต่ยังไม่ทันที่ผมจะอธิบายอะไรต่อจากนั้น เขากลับเน้นย้ำขึ้นอีกครั้ง


“ตั้งแต่ผมเจอพี่ ผมยังไม่เคยร้องไห้เลยนะ”


น้ำเสียงหนักแน่นของเขาฉุดหัวใจของผมให้หล่นวูบลงทันที ผมเชื่อว่าเขาพูดเรื่องจริง แต่ผมเองก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ เหมือนกัน


ถ้าเราสองคนอยู่บนโลกคู่ขนาน แล้วได้พบกันในช่วงเวลาหนึ่งของแต่ละวันจริงๆ ทำไมเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมถึงไม่เหมือนกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาล่ะ


แต่ละเหตุการณ์ที่ผมเจอ เขาก็ควรจะเจอด้วยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ


“วันนี้วันที่เท่าไหร่อะ” ผมจำได้ว่าวันนี้เข้าสู่วันที่สิบหก แต่ที่ถามเพราะผมอยากแน่ใจว่าสมมติฐานที่คิดไว้เกี่ยวกับเรื่องโลกคู่ขนานยังคงถูกต้อง


แต่ไม่ใช่เลยครับ…


มันผิดถนัดเลย

.

.

.

“สิบสี่ พฤศจิกายนครับ”


ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 4 (21.11.2018)
«ตอบ #51 เมื่อ29-11-2018 21:14:31 »

ค้างมากกกกกกกกกกกก  :z3: :z3: :z3:

มาต่อแล้วน้า รอบนี้ยาวด้วยแหละ

เป็นแฟนในอนาคตหรอ :katai1: :pig4:

กรีสสสส เค้าอาจจะเป็นแฟนกันได้ในอนาคตค่ะ มาเอาใจช่วยเค้ากันนะคะ
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่น้า

ชื่อไรอ่ะ ดิน ดิว ดิม วุ้ยยย ชื่ออะไรล่ะหว่า

ใช่เลย ชื่อดิวค่า
เก่งมากก

ยังมั่นใจในคำตอบเดิมที่ว่าเป็นน้องกุ๊กกู๋ที่โดนฆ่าตายในห้องนั้น แต่ก็ยังสงสัยว่าคนที่ยิงน้องกุ๊กกู๋ที่มั่มเห็นนั้นตายหรือยังไม่ตาย  :hao3:

เรามาเฉลยแล้วน้า
ขอบคุณากๆ เลยนะคะที่มาร่วมเล่นกับเรา

:man1: :man1:

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้

เราขอเดาว่าเป็นช่วงเวลาที่ซ้อนทับกันเลยทำให้ห้องนี้เชื่อมกันถึงแค่ตี 1 โคตรเดาอ่ะบอกเลย 5555 แต่เราไม่แน่ใจว่าจะเป็นโลกคู่ขนาดรึป่าวเนี่ยสิ ถ้าโลกคู่ขนาดนี่จบเลย รักกันไม่ได้แน่นอน  :katai5:

จะจบรึเปล่า จะรักกันได้มั้ย
มาเอาใจช่วยกันนะคะ ^^

ออฟไลน์ สาววายรำพัน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #52 เมื่อ29-11-2018 21:20:30 »

ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะคะที่ร่วมสนุกกับเราในทุกช่องทาง
เราดีใจมากๆ และมีความสุขมากเวลาได้อ่านคำตอบของแต่ละคน

จริงๆ มีคนตอบแบบใกล้เคียงเยอะมากกกกกเลย แต่พอดีมีคนตอบถูกแบบเป๊ะๆ มา
เราก็เลยไม่รู้ว่าจะมอบรางวัลแบบไหนดี อยากให้ทุกคนแต่กลัวคนที่ตอบถูกเป๊ะๆ จะเสียใจ

สำหรับใครที่อาจจะยังตอบไม่ถูกรอบนี้ ไม่ต้องเสียใจนะคะ
เรากำลังเตรียมคำถามอีกข้อหนึ่งอยู่ ซึ่งง่ายกว่านี้มาก 5555
แต่ไม่รู้จะยังมีใครอยากเล่นมั้ย เดี๋ยวเรามาประกาศอีกทีนะคะ ^^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-11-2018 21:41:43 โดย สาววายรำพัน »

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #53 เมื่อ29-11-2018 21:58:52 »

โง้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  หักมุมไปอีีกกกกกกกกกกก

สรุปคือเป็นโลกคู่ขนาน แต่เวลาช้ากว่ากัน
ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดด  หักมุมแบบอินเซฟชั่น

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #54 เมื่อ29-11-2018 23:11:10 »

บอกเลยว่าลุ้น เพราะตอนแรกน้องเหมือนจะโดนยิงด้วยถ้าเราจำไม่ผิด แล้วเวลาน้องเร็วกว่างี้แล้วอิพี่ดันเห็นอนาคตน้องไม่ตายก่อนเรอะ  :hao5:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #55 เมื่อ30-11-2018 00:27:44 »

ปัญหาเดิมยังแก้ไม่ออก มามีปัญหาเกี่ยวกับวันที่อีกแล้ว ทำให้นึกถึงวันที่หลานคนแต่งโพสเรื่องนี้ตอนแรก จำได้ว่าเป็นตอนสิ้นเดือน ต.ค. 61 แต่ในเรื่องระบุเป็น พ.ย. 61 ก็ยังคิดเล่น ๆ ว่าปกติเวลาที่แต่งนิยายจะระบุวันที่เป็นวันที่ผ่านมาแล้ว แต่เรื่องนี้เป็นลงวันที่ล่วงหน้า มันมีนัยยะอะไรเปล่าเอย  :hao3:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-4
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #56 เมื่อ30-11-2018 02:44:41 »

 :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-4
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #57 เมื่อ30-11-2018 07:35:34 »

น้องดิวมีแฟนเป็นผู้หญิงด้วย แล้วพี่มั่มก็เข้าไปในโลกของน้องเองด้วย

ออฟไลน์ Manse.ya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 64
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #58 เมื่อ30-11-2018 23:00:56 »

หักมุมเกินคาดมากกกกกก
ตอบผิดไปอีกกกกกกก

ออฟไลน์ 3 words 8 letters

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ▼ Bedtime Story ▲ l Erotic-Drama-Thriller l บทที่ 5 (29.11.2018)
«ตอบ #59 เมื่อ05-12-2018 00:50:00 »

  :z3: โลกคู่ขนานก็มา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด