My Bad Guy รักสุดท้ายของนายวายร้าย Up ตอนที่ 14 ผิดแผน part บอม 4/10/56
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: My Bad Guy รักสุดท้ายของนายวายร้าย Up ตอนที่ 14 ผิดแผน part บอม 4/10/56  (อ่าน 35223 ครั้ง)

ออฟไลน์ Satanza321

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
อย่าพึ่งท้อดิอิพี่บอม รู้ตัวว่าผิดก็ใจเย็นๆมั่งดิ ใจร้อนจริง :m16: พยายามเข้า
ให้เวลาพั้นช์บ้างดิพี่ คนรักมากมันก็เจ็บมากเป็นธรรมดานะ :m26:

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-2
โถ พี่บอมทำไมยิ่งง้อยิ่งทำให้น้องโกรธล่ะเนี่ย
ตอนนี้ทำอะไรก็ดูผิดไปหมด น่าสงสารนิด ๆน่าเนี่ย
แต่แหมตอนพั้นช์ตื้อก็ชอบทำแต่รำคาญ รังเกียจน้องนี่
ตอนนี้จะโทษใครได้ ถ้ารักพั้นช์จริงก็พยายามต่อไปล่ะกันนะพี่บอม
น้องอาจจะกำลังลองใจก็ได้ว่าพี่บอมจะมีความพยายามแค่ไหน
รอติดตามและเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนจ้า  :pig4:  :mew1:

ออฟไลน์ capool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
สม!!! ยังน้อยไปให้มันเจ็บกว่านี้อีก ทำกับเขาไว้เยอะกรรมตามสนองจะได้รู้ซึ้ง

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3932
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2
แอบสงสารและสมน้ำหน้าบอมไปในคราวเดียวกัน

ออฟไลน์ BlueHoney

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เงิบ เลยชิทีนี้... เอาไงต่อดีพ่อพระเอกแต่อย่าพึ่งถอดใจนะเฟ้ย!?!!  >.<

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก
 (รึเปล่า)
 :mew5: :mew5: :mew5:

 :hao4: :hao4: :hao3: :hao3:

lovejinjunno

  • บุคคลทั่วไป
โห่เอ๊ย
ถ้ายังไม่เลิกนิสัยใจร้อน
ขาดสติและกระดกเหล้าเหมือนน้ำแบบนี้แล้วล่ะก็
ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกนะ
มีแต่จะแย่ลง
หรือถ้าบอมเป็นอะไรไปจริงๆ
น้องมันก็ไม่สงสารหรอก
บอมทำตัวเองนะ
จะไปโทษใครเขาได้ล่ะ
นอกจากโทษตัวเองอ่ะ

น้องพันซ์ใจแข็งได้ลูก
แต่อย่าปล่อยตัวให้ใครแตะต้องได้ง่ายๆนะ
ไม่งั้นจะเสียใจกับสิ่งที่เรียกกลับมาอีกไม่ได้
ถึงคนแรกที่ได้ไปจะไม่ใช่อีพี่วินก็เหอะ

ออฟไลน์ ROCKLOBSTER

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-4
กรรมมันติดจรวดเนอะบอม :mew5: :mew5: :mew5:

@Lucifer_Prince@

  • บุคคลทั่วไป
พั๊นซ์นี่ก็โกรธเกินไปประชดไม่เข้าเรื่อง  เดี๋ยวระวังโดนวินมันหักหลังแล้วจะรู้สึก  บอมอย่าเพิ่งถอดใจนะ  ทำกับเค้าไว้เยอะ  แต่ก็นะเราไม่กิน  ไม่สนใจก็ใช่ว่าเราหักหน้านิเนอะ  บอม  สู้ๆต่อไปนะ  น้องเคยถอดใจกับนาย  นายก็อย่ามาถอดใจกับน้องนะ สู้ๆ^^

ออฟไลน์ Afan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตอนที่ 14 ผิดแผน (Part บอม)

   วันนี้ผมรู้มาว่าไอ้วินมันไปออกค่ายกับคณะของมัน 5 วัน ผมเลยรีบมาดักรอพั้นช์ที่หน้าคอนโดตั้งใจว่าจะมารับไปมหา’ลัยและจะมาขอโทษเรื่องคืนนั้นด้วย ผมรู้ว่าพั้นช์คงโกรธผมมาก
“อ๊ะ! นี่คุณอีกแล้วหรอ แสดงว่าพูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ย”
“แหะ ๆๆ เดี๋ยวพี่ไปส่งละกันนะ”
“ไม่ต้อง! ผมไปเองได้ แล้วกรุณาปล่อยมือผมด้วย”
“เอาน่าไหน ๆพี่ก็มาแล้ว”
“ผมไม่ไป ปล่อย!”คิดหรือว่าจะสะบัดมือผมหลุดก็ผมจับไว้สะแน่น ไอ้ตัวเล็กพยายามจะดึงมือออกแต่ผมไม่สนใจลากมาขึ้นรถผมได้ก็ออกรถทันที
“จอดรถผมจะลง”
“ไปด้วยกันนี่แหละ”
“ผมไปเองได้”
“ก็เห็นไอ้วินมารับทุกวันไม่เห็นไปเองอย่างที่ว่าเลย”
“เรื่องของผม”
“พั้นช์ชอบมันงั้นหรอ”
“ใช่! ผมชอบพี่วิน รู้แล้วก็อย่ามายุ่งกับพวกเราอีก”
“……”ชอบมันจริง ๆ สินะ
“……”พั้นช์เงียบไม่พูดอะไรต่อแล้วหันไปสนใจนอกรถแทน
“อืม รู้แล้ว อ่อ เรื่องคืนนั้นพี่ขอโทษนะ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่อย่ามาหาเรื่องเราอีกก็พอ”เราหรอ ทำไม่คำว่า“เรา”ถึงไม่ได้หมายถึงผมกับพั้นช์นะ
“ได้ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้พี่มารับไปทานข้าวนะ”
“เอ๊ะ! พูดไม่รู้เรื่องหรอก็บอกว่าอย่ามายุ่งอีกไง”
“แค่ทานข้าวด้วยกันเอง”
“ทานข้าวก็ไม่ได้”
“เอาเป็นว่าเลิกเรียนพี่ไปรอที่คณะละกัน เอาล่ะถึงแล้ว เจอกันตอนเย็นนะ จุ๊บ”
“ไอ้คนนิสัยไม่ดี ชอบฉวยโอกาส”
“ช่วยไม่ได้ก็โอกาสของพี่ไม่ได้มีบ่อย ๆ นี่นา”
“เลว!”
“ขอบคุณครับ หึหึหึ”ไอ้ตัวเล็กด่าผมแล้วรีบลงจากรถทันทีที่ผมปลดล็อคประตูให้ ถึงผมจะถูกด่าก็ถือว่าคุ้มครับแลกกับการได้แอบจุ๊บแก้มใสนั่น แต่เรื่องที่พั้นช์บอกว่าชอบไอ้วินก็ทำเอาผมหวั่น ๆ อยู่ไม่น้อยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง
   พอถึงตอนเย็นผมก็รีบมารอไอ้ตัวเล็กที่เดิม สักพักเห็นน้องแป้งน้องพายแล้วก็ไอ้ไมค์เดินมาที่โต๊ะแต่ไม่ยักจะเห็นไอ้ตัวเล็กของผมแหะ
“อ่าวพี่บอมมานานยังคะเนี่ย”
“สักพักแล้วครับ ว่าแต่พั้นช์ละ ยังไม่ลงมาอีกหรอ”
“โอ้ยมันกลับไปตั้งแต่เรียนเสร็จช่วงเช้าแล้ว ถามก็ไม่ตอบว่าจะไปไหน แต่ตอนนี้ผมพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมมันรีบกลับ”ไอ้ไมค์พูดแล้วเหร่ตามามองผมทำท่ากวนตีน
“หรอ เอองั้นกูไปก่อนนะ พี่ไปก่อนนะน้องแป้งน้องพาย”
“ค่ะ รีบเข้าล่ะพี่บอมก่อนที่คนอื่นเค้าจะแย่งพี่ไป”
“ครับพี่ก็กำลังพยายามอยู่นี่ไงแต่เพื่อนน้องพายใจแข็งมาก”คิดจะหนีงั้นหรอแสบนักนะแต่คิดหรอว่าจะหนีผมได้ ผมขับรถไปคอนโดพั้นช์แล้วขึ้นไปที่ห้องน้องมันได้อย่างง่ายดายเพราะเจ้าหน้าที่ที่คอนโดนี้ค่อนข้างที่จะสนิทกับผมตั้งแต่ผมยังอยู่ที่นี้แล้ว
ติ๊งต่อง....
“ครับ”เสียงพั้นช์ตะโกนดังมาจากในห้อง หึไม่รอดแน่ไอ้ตัวแสบ ผมเอานิ้วปิดช่องตาแมวไว้เพราะรู้ว่าพั้นช์ต้องดูก่อนว่าใครมาหา
“ไง”
“เฮ้ย!”
แอ๊ด ปึก!
“คิดว่าจะหนีพ้นหรอ”พอน้องมันเห็นว่าเป็นผมก็รีบปิดประตูทันทีแต่ไม่ทันผมเอามือดึงไว้ได้ก่อน
“อึ๊ย ปล่อย อย่าดันสิ”
“ก็อย่าผลักดิ”
“ไม่! ออกไปนะ”
“หึ หนีไม่พ้นหรอก”
“ใครหนี ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่ไป”
“ก็ไม่ต้องไปไหนแล้ว พี่มาหาเอง”
“ใครต้องรับไม่ทราบ ออกไปเดี๋ยวนี้นะไม่งั้นผมจะเรียนรปภ.”
“เรียกมาสิไม่ได้ห้าม แล้วก็ไม่ไปด้วย”
“หน้าด้าน”
“ครับ”
“ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ”
“ก็ไม่ต้องมองหน้าสิ มองตรงอื่น”
“ไอ้ลามก!”
“ใครกันแน่ที่ลามก คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย”
“บ้า! แล้วมาทำไม”
“ตอนแรกกะว่าจะมารับไปกินข้าวแต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วทำให้กินหน่อยสิ”
“ไม่ทำ ขี้เกียจ ไม่มีของ”
“ไม่มีของงั้นออกไปซื้อกัน”ว่าแล้วผมก็ไม่รอให้น้องปฏิเสธจับมือแล้วจูงพั้นช์ออกไปข้างนอกเลย
“ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไงเล่า”
เพี๊ยะ! ปึก!
“หยุดทุบตีพี่ได้แล้ว ไม่งั้นมีอุ้มแน่”
“ก็ปล่อยมือสิ เดินเองได้”
“ปล่อยพั้นช์ก็หนีพี่อีกน่ะสิ”
“……”เงียบเลยครับสงสัยคิดจะหนีจริง ๆ
   ผมพาพั้นช์มาซุปเปอร์ในห้างใกล้ ๆ คอนโด ตลอดทางพั้นช์นั่งกอดอกทำหน้ามุ้ยตลอด ผมถามอะไรก็ไม่ตอบ สงสัยงอนที่ผมบังคับ(เค้าโกรธยังไม่รู้ตัวอีก) แบบนี้ก็น่ารักดีนะครับ เห็นแล้วอยากเอาจมูกฟาดแก้มป่อง ๆ ให้ช้ำไปเลย แต่ก็อย่างว่าล่ะครับผมคงทำได้แค่คิดขืนทำอย่างนั้นจริงพั้นช์คงทุบผมน่วมแน่ ต้องเล่นทีเผลอถึงจะรอดหึหึหึ
“เอาอันนี้ด้วยสิพี่อยากกิน”
“อยากกินก็ทำเองสิ”
“ก็ทำไม่เป็นหนิ ทำให้กินหน่อยนะ”
“ไม่ทำ”
“ก็ลองไม่ทำดูสิ”
“คุณจะทำอะไรผม”
“หึหึหึ”ผมหัวเราะแล้วก้มหน้าไปใกล้ ๆ ไอ้ตัวเล็ก แต่พอยิ่งใกล้มากขึ้นจนจมูกผมเกือบจะแตะแก้มแดง ๆ
พลัก ปึก!
“อย่ามาทำอะไรบ้า ๆ กับผมนะ”
“ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย โอยพลักมาได้หลังจะหักไม่เนี่ย ดีนะที่ของบนชั้นไม่หล่นทับ”
“ดีทับให้ตาย ๆ ไปเลย”
“ถ้าพี่ตายพั้นช์ก็เป็นหม้ายนะสิ ไม่เอาหรอก”
“อย่าเอาผมไปยุ่งเกี่ยวกับคุณ บอกแล้วใช่มั้ยว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
“เป็นไม่เป็นพั้นช์รู้อยู่แก่ใจ เมื่อไหร่จะหายโกรธพี่สักที”
“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ”ไอ้ตัวเล็กตะหวาดผมแล้วเดินเข็นรถไปยืนรอจ่ายเงิน ผมเดินตามไปยืนข้างหลังแล้วจ่ายเงินค่าของทั้งหมดที่ซื้อมาก่อนจะพากันเดินไปขึ้นรถโดยพั้นช์เดินนำไปก่อนไม่รอผมเลย โกรธอะไรอีกเนี่ยแล้วเมี่อไหร่ผมจะง้อสำเร็จ
“มาเดี๋ยวพี่ช่วย”
“ไม่ต้อง แล้วก็ออกไปไกล ๆ เลยเกะกะ”
“ก็อยากช่วยอ่ะ เอางี้เดี๋ยวพี่ช่วยหั่นเนื้อแล้วกัน”ผมหยิบเนื้อหมูมาหั่น ต้องบอกก่อน่าผมไม่เคยจับมีดทำกับข้าวมาก่อนนี้เป็นครั้งแรก ก็เก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง
“โอ๊ย! ซี้ด”เอาแล้วไงโดนมีดบาดจนได้เพราะมัวแต่มองคนที่กำลังล้างผักอยู่ ผมรีบไปล้างมือที่โดนมีดบาดที่อ่างล้างจานใกล้ ๆ กับที่พั้นช์ล้างผักอยู่
“สมน้ำหน้า บอกแล้วว่าอย่ายุ่งก็ไม่เชื่อ หน้าจะขาดไปเลยนะนิ้วน่ะ”
“โหยใจร้ายว่ะ แค่นี้พี่ไม่เป็นไรหรอกนา”
“ออกไปรอข้างนอกเลยไป ก่อนที่จะได้กินลาบเลือดตัวเอง”
“ครับ ๆๆ ดุจริง ว่าแต่พลาสเตอร์อยู่ไหนอ่ะ”
“ในกล่องใต้โต๊ะหน้าทีวี ไปหาเอาเองนะ”
“ครับ”
   ผมออกมานั่งติดพลาสเตอร์ ดูทีวีรอพั้นช์ทำกับข้าวอยู่ที่ห้องนั่งเล่น สักพักพั้นช์ก็ออกมาบอกว่าทำเสร็จแล้วผมเลยเดินเข้าไปในครัวอีกครั้ง
“โอ้ว น่ากินทั้งนั้นเลย เห็นแล้วท้องร้องประท้วงเลยเนี่ย”
“ตะกระ”
“ก็หิวนี่นา อุตส่าห์ไม่ทานข้าวเที่ยง คิดว่าจะพาไปกินปุพเพ่ต์ที่ไหนได้ต้องมาตามใครบางคนที่เอาแต่หนีแล้วต้องมานั่งรอให้ทำให้กินอีก”
“ใครใช้ให้ตามล่ะ อยากกินก็ไปกินคนเดียวสิ”
“อะ ๆๆ พี่ไม่เถียงแล้วกินกันเถอะหิวแล้ว”
ติ๊งต่อง...
   ข้าวยังไม่ทันได้เข้าปากก็มีคนมากดออดหน้าห้องไอ้ตัวเล็กเลยลุกขึ้นไปเปิดประตู ใครมาป่านนี้วะเนี่ยคนเค้ากำลังจะสวีทกัน
“พี่วินมาพอดีเลย พั้นช์กำลังจะทานข้าวเย็นพอดี ทานด้วยกันนะครับ”
“ดีเลย พี่กะจะมารับพั้นช์ไปทานข้างนอกกันพอดีเลย อย่างนี้เค้าเรียกลาภปากรึเปล่าเนี่ย ฝีมือพั้นช์อร่อยกว่าไปกินที่ร้านข้างนอกอีก”
“เว่อร์หน่าพี่วิน พั้นช์ก็ไม่ได้ทำอร่อยขนาดนั้น”ผมได้ยินเสียงพั้นช์คุยกับไอ้วินดังมาจากด้านนอก มันมาได้ไงวะไหนว่าไปออกค่าย อย่างนี้ก็ผิดแผนหมดสิครับ ไอ้ตัวมาร ขัดผมตลอด
“อ้าว! ไม่คิดว่านายจะมาอยู่ที่นี่นะเนี่ย”
“แล้วทำไมกูจะมาไม่ได้”
“แล้วแน่ใจหรอว่าที่มานั่งอยู่อย่างนี้เจ้าของห้องเข้าเต็มใจต้อนรับ”
“กูก็ได้เข้ามานั่งอยู่ก็แล้วกัน ได้ข่าวว่ามึงไปออกค่ายไม่ใช่หรอวะ”
“ข่าวไวหนิ แต่ไม่อัพเดทเลยว่ะ เค้ายกเลิกเป็นอาทิตย์หน้าแล้วโว้ย ฮ้า ๆๆๆ”
“พี่วินนั่งข้างพั้นช์ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวพั้นช์ตักข้าวให้”
“ครับ แต่เหมือนรู้เลยนะครับว่าพี่จะมา”
“เพราะมีแต่ของโปรดพี่ทั้งนั้นเลยใช่มั้ยล่ะ”
“ใช่แล้ว”
“แล้วถูกใจมั้ยล่ะครับ”
“ที่สุดอ่ะ”คือผมก็นั่งอยู่นะครับแต่ทำไมเหมือนผมไม่มีตัวตนเลย อาหารที่พั้นช์ทำนี้เป็นของโปรดไอ้วินมันงั้นหรอ คงมีแต่หมูทอดกระเทียมนี่อย่างเดียวล่ะมั้งที่เป็นของโปรดผมและผมก็หั่นเนื้อเองถึงแม้จะไม่ทั้งหมดก็เถอะ
“หมูทอดกระเทียมนี่ของโปรดพี่เลยนะพั้นช์กินเยอะ ๆ นะ”ผมพูดแล้วตักใส่จานพั้นช์
“……”พั้นช์ไม่พูดอะไร ตักหมูชิ้นนั้นที่ผมตักให้วางไว้ข้างจานเหมือนเด็กที่ไม่ชอบกินผักแล้วเขี่ยไว้ขอบจาน
“ผัดผักรวมก็น่ากินนะ”ผมไม่ยอมแพ้ตักผัดผักให้อีก
“……”เหมือนเดินครับเขี่ยไปไว้ขอบจาน
“งั้นกินต้มยำกุ้งนะ”
“พอแล้วผมตักเองได้ คุณกินของคุณไปเถอะ”
“ก็พี่อยากตักให้หนิ”
“ไม่ต้อง”
“ก็ได้”ผมทำหน้าหงอยเหลือบไปมองไอ้วินที่นั่งอมยิ้มมองผมด้วยแววตาของผู้ชนะ ใช่สิตอนนี้ผมแพ้ราบคาบเลยได้แต่ก้มหน้ากินข้าวของตัวเองต่อไปเงียบ ๆ
Rrrrrr…
   เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นระหว่างที่พวกเรานั่งกินข้าวกันอย่างเงียบ ๆ
“ฮัลโหล”
“บอม มาซ้อมด้วยนะวันนี้ แกไม่มาสองวันแล้วนะ”
“ครับ วันนี้ผมกะจะเข้าไปอยู่ครับ”จริง ๆ ก็กะจะโดดอีกวันนะเนี่ยเพื่อที่จะอยู่กับพันช์แต่ตอนนี้มันเสียแผนไปหมดแล้ว
“แล้วตอนนี้อยู่ไหนวะ”
“กินข้าวอยู่ครับ”
“งั้นแกกินข้าวเสร็จมาที่บ้านพี่เลยนะ”
“ครับ เดี๋ยวผมออกไปเลยแล้วกัน กินเสร็จพอดี”
“อืม งั้นเจอกันพวกนี้มากันครบหมดแล้วเดี๋ยวพวกพี่ซ้อมกันไปก่อน”
“ครับเดี๋ยวผมรีบตามไปครับ”รุ่นพี่ในวงโทร.มาตามให้ผมไปซ้อมเพราะอีกไม่กี่วันจะมีการประกวดวงดนตรีมหา’ลัยประจำปี ซึ่งวงผมได้แชมป์เมื่อปีที่แล้วจะต้องเล่นเปิดและปิดงานเลยมีการนัดซ้อมกันที่บ้านของรุ่นพี่ที้เป็นหัวหน้าวง
“พี่ไปก่อนนะ ขอบคุณสำหรับอาหารอร่อย ๆนะครับ”ผมหันไปบอกพั้นช์แล้วยิ้มให้
“อืม ไม่ส่งนะ”
“ครับ กินข้าวต่อเถอะ พี่ไม่กวนแล้ว”แล้วผมก็เดินออกมาเลย
   ผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วครับขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปไอ้วินมันต้องได้พั้นช์ไปแน่ ๆ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วผมเป็นรองมันอยู่มากทีเดียว พั้นช์เองถึงแม้จะยังไม่หายโกรธผมแต่ก็ไม่ได้แข็งกับผมจนถึงขั้นเกลียดจนเห็นหน้ากันไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังพูดกับผมบ้างถึงมันจะเป็นการพูดด้วยความไม่เต็มใจก็เถอะ หวังว่ามันคงไม่สายเกินไปนะถ้าผมจะทำอะไรสักอย่างให้มันชัดเจนกว่านี้ในเรื่องของผมกับพั้นช์

                                                           ..…………………………………………..………………….
หายไปตั้งเดือนกว่าจะมีใครจำได้มั้ยเนี่ย หวังว่ายังพอมีคนอ่านกันบ้างนะ :mew2:อย่างเพิ่งลืมกันเน้อ ตอนนี้ผ่านช่วงที่ยุ่งที่สุดของชีวิตมาแล้วต่อไปก็จะพยายามมาลงให้ทุกอาทิตย์อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะทุกโค้น :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ouizzz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 656
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
รู้สึกว่าพี่วินกับน้องพั้นซมต้องร่วมมือกันแกล้งพี่บอมแน่ๆเลย พี่บอมสู้ๆๆ

ออฟไลน์ kangteuk1995

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 235
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
มาต่อบ่อยๆนะ จะลืมเนื้อเรื่องแล้ว

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-2
โอ้ว สถานการณ์การง้อของพี่บอมกะน้องพั้นช์ดูแทบจะไม่คืบหน้าเลย น้องพั้นช์ใจแข็งมากอะ
ยิ่งพี่วินคอยป้วนเปี้ยนพี่บอมก็เหมือนจะเป็นคนนอกตลอดจริง ๆ แต่ก็นะ รู้สึกพี่วินกะน้องพั้นช์นี่จะสนิทสนมกันไว้ไว
ไม่รู้น้องพั้นช์โกรธจริง หรือกำลังวางแผนลองใจพี่บอมกันแน่น๊า 555 รอติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเหมือนเดิมจ้า  :pig4: :L2:

Wangjin

  • บุคคลทั่วไป
มาเร็วๆนะคะ รออยู่ค่ะ รีบๆเลย(เสียงดุ)
ถ้ามาช้าต้องมาเยอะๆ กิกิ เป็นกำลังใจค่ะ

ออฟไลน์ sistarr.1997

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-05-2015 21:58:22 โดย sistarr.1997 »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด