{ เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท ♥ THE END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท ♥ THE END  (อ่าน 1592579 ครั้ง)

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท
«ตอบ #60 เมื่อ14-05-2018 10:47:56 »

ตื่นเต้นนนนนน จะรออ่านนะคะ

ออฟไลน์ stikkies_naja

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท
«ตอบ #61 เมื่อ15-05-2018 11:19:15 »

กรี๊ดดดด รอคอยเรื่องนี้ ในที่สุดก็ทำเรื่องยาว

ออฟไลน์ cookie12ck

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท
«ตอบ #62 เมื่อ15-05-2018 13:32:48 »

รออออออ :hao7:

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
Re: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท
«ตอบ #63 เมื่อ15-05-2018 14:21:34 »

รอคนไม่มีหนี้ 555

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท
«ตอบ #64 เมื่อ15-05-2018 15:12:55 »

รอนะเจ้าค่ะ

ออฟไลน์ Cloudnine

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
Re: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท
«ตอบ #65 เมื่อ15-05-2018 15:50:01 »

 :katai5: รอจ้าาาาาา

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
Re: { เรื่องยาว } ♥ วิศวกรรมประสาท
«ตอบ #66 เมื่อ15-05-2018 18:28:37 »

รอเจิม

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1238/-18


อินทะโรดักฉัน



“น้องชื่ออะไรคะ”

   คำถามนี้พุ่งจู่โจมผมฉับพลัน หลังจากเพิ่งทิ้งก้นลงบนเก้าอี้ได้ไม่นาน

   คนตรงหน้าเป็นรุ่นพี่ผู้หญิง เธอไม่ได้มาคนเดียวแต่ติดสอยห้อยตามเพื่อนผู้ชายถือกล้องตัวเบอเร่ออีกคนมาด้วย เดาว่าก็คงมาเก็บภาพบรรยากาศของนิสิตใหม่นั่นแหละ

“เอ่อ...ชื่ออาร์มครับ”

   “อยู่ภาควิชาอะไรเอ่ย”

   “ไฟฟ้าครับ”

   “พี่ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยคะ พอดีจะขอเอาไปลงเพจเอนจิเนียร์คิวท์บอยเพื่อเรียกเสียงกรี๊ดนิดหน่อย” เธอพูดไปยิ้มไป ทำเอากูเขินจนอยากโหนตัวเด้งเป้ากลางอากาศโชว์ให้ดูสักรอบ

   “มันจะดีเหรอครับ”

   “ดีสิ น้องอาร์มน่ารักมาก รับรองว่ายอดไลก์ยอดแชร์มหาศาลแน่นอน”

ก็ไม่ค่อยอยากลงเท่าไหร่นะ แต่จัดเสื้อเสร็จแล้วอ่ะ แอร่กกกกกกกกกกกก

หลงตัวเองได้ไม่นานผมก็ปล่อยให้รุ่นพี่จับหมุนซ้ายหมุนขวาถ่ายรูปไปอีกหลายช็อต ก่อนอีกฝ่ายจะขอปลีกตัวไปถ่ายรูปคนอื่นต่อ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ชื่อของผมถูกประกาศเรียกพอดิบพอดี

   “ลำดับต่อไป นายอนณ ภูวโกมลเข้าห้องสัมภาษณ์ได้แล้วค่ะ”

   ผมลุกจากเก้าอี้ จัดชุดนักเรียนม.ปลายที่ค่อนข้างยับเล็กน้อย มือข้างหนึ่งกระชับพอร์ตโฟลิโอแนบอก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกแล้วเดินตัวตรงเข้าไปในห้องซึ่งมีพวกอาจารย์สองคนนั่งอยู่ ทั้งคู่ดูอายุยังน้อย ให้เดาก็คงเป็นพวกจบเอกจากเมืองนอก กำลังไฟแรงกันเต็มที่

   “ทำไมถึงมาเรียนวิศวะ” คำถามแรกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว

   “ผม...อยากหาประสบการณ์ให้กับสิ่งที่ตัวเองรักครับ อยากตามหาความฝันสมัยเด็ก เพราะนั่นคือความหมายทั้งหมดในชีวิตผม”

   “นี่ท่องสคริปต์มาหรือเปล่าเนี่ย”

   “เอ่อ...”

   รู้กูอีก ไอ้พวกด็อก...เตอร์

   ผมชื่อ ‘อาร์ม’ ชื่อจริงคืออนณ เกิดวันพุธกลางคืน จบจากโรงเรียนชายล้วน GPAX เฉลี่ย 3.89 ผมไม่ได้อยากมาเรียนวิศวะเพื่อหาประสบการณ์ และนี่ก็ไม่ใช่ความฝันในวัยเด็กของผมด้วย ตอนเด็กผมอยากเป็นอุลตร้าแมน พอจบ ม.6 ใจโคตรอยากเรียนนิเทศ แต่พ่อไม่ยอม

   เขาบอกว่าผมมันไร้พรสวรรค์ในด้านนี้โดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเรื่องสื่อ สังคม หนัง หรือแม้แต่โทรทัศน์ ก็ยอมรับแหละว่าความสามารถไม่ได้จริงๆ แต่ก็อยากพยายามไง นี่มันเป็นเรื่องของความฝันนะเว้ย!

   พ่อแม่งไม่เข้าใจวัยรุ่นว่ะ

แต่เพราะเป็นเด็กดี ผมถึงต้องมาเรียนวิศวะให้แกสมใจเสียหน่อย

   พ่อผมเป็นวิศวกรครับ ส่วนแม่เป็นพยาบาล ตอน ม.4 ถูกคาดหวังจากครอบครัวอย่างแรงกล้า ว่าต้องเป็นไปตามแบบอย่างของพ่อไม่ก็แม่ เอ่อ...เข้าใจใช่มั้ย ผมคงไม่ไปเรียนพยาบาลเพราะเห็นแม่เป็นไอดอลหรอกนะ ไม่ใช่พยาบาลไม่ดี แต่ผมดูแลคนอื่นไม่ได้หรอก ขนาดตัวเองยังเอาไม่รอดเลย

มาถึงตอนนี้แล้วคงต้องช่างแม่งให้หมด ลืมไปซะความเจ็บปวด สี่ปีเดี๋ยวก็จบแล้ว ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันอีกทีว่าจะเอายังไงกับชีวิต

   “ชอบวิชาอะไรมากที่สุด” ปล่อยให้นั่งย้อนรำลึกความหลังอยู่นาน คำถามของอาจารย์ก็เคาะกะโหลกผมอีกรอบ

   “คณิตศาสตร์กับฟิสิกส์ครับ”

   “ชอบเรื่องไหนในวิชาฟิสิกส์”

   “ไฟฟ้าครับ” บังเอิญพ่อเตี๊ยมมา จะเรียนภาควิชาไฟฟ้าก็ต้องเลือกเรื่องนี้เท่านั้น

   “งั้นคุณช่วยทำโจทย์ข้อนี้ให้ผมหน่อย” อาจารย์คนหนึ่งหยิบกระดาษขึ้นมา ขีดเขียนรูปภาพและคำอธิบายสั้นๆ ด้วยดินสอก่อนจะยื่นให้ผม

   ตายโหงของแท้! พ่อจ๋าช่วยลูกด้วย...

   แค่เห็นโจทย์ขาหนีบก็เปียกขึ้นมาฉับพลัน ไหนใครบอกว่ารอบสัมภาษณ์นี่มันโคตรจะชิลด์เลยไง ทำไมกูต้องมานั่งทำโจทย์พวกนี้ต่อหน้าอาจารย์ด้วยวะ

   “เอ่อ...คือ...” ยากมากไอ้เหี้ย ขออนุญาตเผาไปให้ไอสไตน์ทำที

   นี่มันคือการสัมภาษณ์กูเข้า หรือคัดกูออกกันแน่วะ

   “ยากเหรอ” คนอายุมากกว่าเอ่ยถาม ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ

   “ครับ ยังไงผมขออนุญาตเอากลับไปเป็นการบ้านได้มั้ยครับ”

   เท่านั้นแหละ เสียงหัวเราะก็ระเบิดไปทั่วห้อง โอ๊ยยยยยยยยยย สะใจเหรอที่เด็กตอบไม่ได้ อย่าให้กูกลับถึงบ้านนะ จะให้พ่อส่งจดหมายไปฟ้องคณบดีโทษฐานทำให้คนอย่างผมเสียใจ

   “ไม่ต้องหรอก โจทย์ข้อนี้เป็นของนิสิต ป.โท ผมแค่เอามาลองให้คุณดูเฉยๆ เผื่อจะฟลุ๊คทำได้”

   ทำได้ก็บ้าแล้วจ้าาาาาาา

   นี่ไม่ใช่อันดับหนึ่งฟิสิกส์โอลิมปิกนะครับอาจารย์

   “รีแล็กซ์หน่อย ตอนนี้เราจะไม่วิชาการกันมาก คุณช่วยพรีเซนต์ตัวเองให้พวกผมฟังทีว่าทำไมถึงต้องรับคุณเข้ามาเรียนที่คณะนี้”

   “ตอนเรียนก็ทำกิจกรรมหลายอย่างครับ ทั้งเลือกตั้งประธานนักเรียน” ว่าแล้วก็รีบวางพอร์ตโฟลิโอลงบนโต๊ะ เพื่อให้อาจารย์ได้ชื่นชมผลงานอย่างเต็มที่

   “ได้รับเลือกมั้ย” เสียงทุ้มของคนตรงหน้าโพล่งถามทันควัน

   “ไม่ได้ครับ”

   “แล้วทำอะไรอีก”

   “เป็นผู้นำสวดสรภัญญะตอนเข้าแถวเคารพธงชาติ นำน้องๆ มอหนึ่งเดินสำรวจแปลงเกษตรโรงเรียน เป็นหัวหน้าชมรมปาลูกดอกของชั้นม.ปลาย ประมาณนี้ครับ” แล้วดูหน้าอาจารย์ที่มองกลับมา คงปลื้มผมน่าดู

   นี่กูยืดอกพราวด์สุดๆ แล้วนะ

   “ไม่มีอะไรเกี่ยวกับวิศวะเลย” ใครคนหนึ่งพึมพำ ผมเลยรีบพูดแก้ต่างเต็มที่

   “ผมชอบเปลี่ยนหลอดไฟให้ที่บ้านมากครับ เปลี่ยนเก่งมากจริงๆ”

“เรียนคณะอื่นก็เปลี่ยนได้”

   “แต่ถ้าเรียนที่นี่ ผมจะเปลี่ยนได้ดีกว่าแถมยังสามารถเปลี่ยนให้บ้านหลังอื่นได้ด้วย” คิดก่อนพูดนิดนึงไอ้อาร์ม จะรีบตอบหาพ่อง

“โอเค ผมเห็นความตั้งใจของคุณ” อาจารย์พูดยิ้มๆ พลางถามต่อ “ชื่ออนณแปลว่าอะไร”

โอ้โห เกลียดฉิบหายเลยตอนที่มีใครต่อใครมาถามเรื่องความหมายของชื่อ ตั้งแต่เกิดยันโต ญาติพี่น้อง คุณครูในโรงเรียน เพื่อนสนิท พนักงานทำบัตรประชาชน ทุกคนล้วนถามกูหมดว่าชื่อนี้มีความหมายว่ายังไง

   ซึ่ง...กู...เหนื่อย...มาก...ที่...จะ...ตอบ...แล้ว...โว้ย!

   อยากหนีไปเปลี่ยนชื่อวันละหลายล้านรอบแต่ก็กลัวว่าพ่อจะเสียใจ พ่ออยากให้ผมรวยครับ เพราะงั้นความหมายของชื่อผมก็คือ...

   “ผู้ไม่มีหนี้ครับ”

“จริงเหรอ” ไม่เชื่อกูอีก

“ครับ”

   “ใครตั้งให้ พระเหรอ”

   “เจ้าอาวาสครับ” ใหญ่ที่สุดในบ้านแล้ว

   “งั้นอนณผู้ไม่มีหนี้ ยินดีต้อนรับเข้าสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์”

   “ฮะ ผมผ่านแล้วเหรอครับ”

   “ถ้ามีการคัดออกคิดว่าคุณน่าจะเป็นคนแรกที่โดนตัด แต่นี่ไม่ใช่ไง” เป็นคำพูดที่สร้างเสริมกำลังใจให้กูจริงๆ

“ดีใจมากที่ไม่มีระบบนั้น ขอบคุณอีกครั้งครับ”

ต่อไปผมจะได้ชื่อว่าเป็นนิสิตคณะนี้แล้ว เพราะฉะนั้นต้องขอฝากตัวฝากใจไว้สักสี่ปี

ยินดีที่ได้รู้จัก วิศวกรรมประสาท (แดก)

   อย่าลืมกันนะครับ ผม...อนณ ผู้ไม่มีหนี้


ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1238/-18
ตอนที่ 1
น้อง พี่ ขี้แซะ



   “น้องสกลชัยได้พี่รหัสเกียร์ 0128”

   “เฮ่!!!”

   “น้องแพรพลอยได้พี่รหัสเกียร์ 0036”

   “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด นั่นมันเดือนวิศวะปีสองเลยนะ โอ๊ย อิจฉาอ่ะ”

   “พี่กังฟู ชอบนะคะ”

   โอ้โห แก๊งผู้หญิงที่นั่งแถวตอนส่งเสียงกรี๊ดลั่น จนคิดว่าอีกไม่นานก็พร้อมแอดมิดเข้าโรงพยาบาลทันที

วันนี้เป็นวันจับสายรหัสซึ่งพี่ๆ เขาบอกว่ามันสำคัญมาก เพราะเราต้องอยู่เกื้อกูลกันไปอีกสี่ปีจนกว่าจะจบ ผมก็เลยต้องแหกขี้ตาตื่นขึ้นมาแต่เช้า อาบน้ำ แต่งตัว แต่ไม่ได้กินข้าวเพราะเขาบอกว่าเดี๋ยวพี่จะพาไปเลี้ยง แต่นี่ปาไปเกือบ 11 โมงแล้วก็ยังไม่ถึงคิวตัวเองสักที

ไม่เข้าใจว่าพวกผู้บริหารจะรับปีหนึ่งเข้ามาทำบ๊วกอะไรนักหนาตั้งสามสี่ร้อยคน นี่ถ้าผมไม่ถูกบังคับให้มาเรียนคงไม่ต้องเครียดขนาดนี้หรอก เกียร์ปลวกอะไรวะ นี่ยังลุ้นอยู่เลยว่าจะได้สายป่วยมั้ย ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าขอคนดีๆ เข้ามาในชีวิตบ้างเถอะ

   ขอสวยๆ ครับ สวยมากๆ ผมจะได้รู้สึกปลาบปลื้มใจ

   อยู่ชายล้วนมาตลอด 6 ปีชีวิตบัดซบมาก หัวใจห่อเหี่ยวแล้วห่อเหี่ยวอีกเพราะแต่ละคนแม่งไม่มีความละมุนในจิตใต้สำนึกกันเลย

   “อาร์ม มึงอยากได้คนไหนเป็นพี่รหัสบ้างวะ” เสียงของไอ้คนที่นั่งด้านหลังแทรกขึ้น ไม่พอมันยังสอดหน้ามาวางคางไว้บนไหล่ผมอีกต่างหาก

   “ไม่รู้ มึงล่ะอยากได้ใคร”

   “กูชอบพี่คนนั้นอ่ะ ที่มัดดังโงะน่ารักๆ ขวามือ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็ชี้นิ้วไปยังเป้าหมายอย่างเร็วรี่

เชี่ยนี่มันชื่อ ‘แซนด์’ ครับ เป็นเพื่อคนแรกในมหา’ลัย ที่สำคัญตอนนี้มันก็ได้กลายมาเป็นรูมเมทของผมแล้วด้วย

ไอ้แซนด์ถือว่าค่อนข้างป๊อบในคณะพอสมควร เนื่องจากเคยเป็นนักแสดงเด็ก เล่นละครกับดาราดังๆ ตอนสมัยอายุ 5-6 ขวบ พอโตขึ้นแม่ก็ไม่ได้พามันเร่ไปตามกองอีก เลยได้ใช้ชีวิตวัยเด็กที่โหยหาและไม่หันกลับไปจับงานแสดงแม้แต่ชิ้นเดียว

“มึงชอบแบบนี้เหรอวะ เข้าใจมาตลอดว่ามึงชอบแบบสวย เผ็ด ดุ” ผมพูดเป็นทีเล่นทีจริง

“เจอคนสวยๆ ในวงการมาเยอะแล้ว เลยเบื่อนิดนึง”

“หล่อเลือกได้มากเลยจ้า”

   “มึงรู้จักชมพู่ อารยาใช่มั้ย”

คราวนี้ผมพยักหน้า ก่อนเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น

   “มึงเคยแสดงละครกับเขาเหรอ”

   “เปล่า กูแค่ถามเฉยๆ”

โว๊ะ!! มีเพื่อนแบบนี้กูประสาทจะแดก

เกลียดสุดคือนิสัยรักสุขภาพของมัน ลองคุยๆ ไปเถอะ แค่บ่นบอกว่าปวดหัวนิดหน่อย แม่งก็วินิจฉัยแทนหมอว่ากูเป็นมะเร็งซะแล้ว

นี่ยังแค่ไอ้แซนด์นะครับ ผมยังมีเพื่อนสนิทอีกคนที่นอนอยู่ห้องข้างๆ เราเรียนภาคเดียวกัน มันชื่อ ‘ปีโป้’ แค่ฟังก็รู้สึกน่ารักน่ากินแล้วใช่มั้ย แต่ตัวจริงหน้าแม่งโคตรทรยศชื่อเล่นสัดๆ

   เถื่อนถ่อยนี่สายพี่เขาล่ะ เป้าหมายคือการไว้เคราให้เท่เหมือนรุ่นพี่ แต่พอก้าวเท้าเดินเข้ามาในคณะก็โดนปีสองสั่งให้ไปโกนหนวดเคราซะเกลี้ยง ฮ่าๆ ความฝันดับวูบภายในไม่กี่วินาที ทว่านั่นไม่สำคัญหรอก สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดสำหรับมันคืออะไรรู้มั้ย

   การคีบตุ๊กตา

   ห่านี่ไม่รู้เป็นอะไรนักหนา ทุกครั้งเวลาเจอกันมันก็จะพูดแต่เรื่องนี้ไม่หยุด ตั้งแต่ขั้นตอนการคีบ ประโยชน์ของการคีบ โรงงานผลิตตุ๊กตา กลุ่มลับพันธมิตรห่าปลวกอะไรเยอะแยะไปหมด

พอเราสามคนมารวมตัวกันแล้ว ไม่อยากจะพูดเลยว่านี่มันคือสามหนุ่มเนื้อทองของคณะวิศวะที่แท้ทรู สาบานได้ว่าเวลาเดินไปไหน ต้องฉิบหายวายวอดที่นั่น

   “น้องแถวต่อมาครับ” รุ่นพี่ประกาศเสียงดัง

   อ้าว! แถวกูแล้วนี่หว่า ผมเลยรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตามหลังเพื่อนคนหน้าเพียงคนเดียวต้อยๆ แถวหนึ่งมีเพียง 10 คนเพื่อความรวดเร็วในการจับสลาก

ส่วนสาเหตุที่เห็นนายอนณยืนอยู่คนแรกๆ ก็คือ...กูเตี้ยครับ

ร้อยเจ็ดสิบนิดๆ ความจริงถ้าวัดดีๆ ก็ตั้ง 173 เถอะ ถามว่าไอ้แซนด์ที่ยืนอยู่หลังผมก็สูงพอๆ กันเหรอ เหอะเปล่า! แต่มันโดดไปโน่นเลย 181 เซนต์ สรุปผู้ชายภาคไฟฟ้าปีหนึ่งที่สูงไม่ถึง 180 ก็มีอยู่แค่สองคนเท่านั้นแหละ

พาลให้นึกเสียดายว่าตอนเด็กน่าจะแดกหนองโพเยอะๆ รู้สึกเสียชาติเกิดยังไงชอบกล

แต่ตอนนี้อย่าไปสนใจมันเลย ถึงตาผมต้องจับสายรหัสพอดี

   “น้องอาร์มจับเลยครับ”

   งุ้ยยยยย ตื่นเต้น

   -_-

   กูประชด แค่หยิบส่งๆ ล้วงมือแตะได้อันไหนก็หยิบอันนั้น กระทั่งผมยื่นกระดาษม้วนสีขาวส่งให้รุ่นพี่มัดแกละคนหนึ่งไป

   “น้องอนณได้พี่รหัสเกียร์ 0498 ค่ะ”

   “โฮ่ลลลลลลลลล” เสียงหอนของรุ่นพี่ปีสองดังอื้ออึงทั่วห้องโถง พวกปีหนึ่งเลยหันหน้าหันหลังมามองว่าพี่รหัสผมจะเป็นใคร จนกระทั่งมีผู้หญิงสวยสัดๆ คนหนึ่งลุกขึ้นมาจากแถวพร้อมพวงมาลัยดอกดาวเรือง

เอิ่ม...กูเกลียดกลิ่นดอกดาวเรือง

   “น้องโชคดีมาก ได้ดาวปีสองเป็นพี่รหัสเลยนะ”

“ดาว?”   

เรอะ! โอ้โห ต้องเนื้อเต้นมั้ยอ่ะ คือคนอื่นเขาฮือฮาแทนกันหมดแล้ว ผมเลยไม่รู้จะทำยังไงนอกจากมองดูร่างบางที่น่าจะสูงไม่เกิน 165 เซ็นต์ เดินดุ่มๆ มาหาถึงหน้าแถว พร้อมกับคล้องพวงมาลัยดอกดาวเรืองและสายสะพายที่เขียนข้อความว่า ‘สายรหัสเทวดา’

   “พี่ชื่อญี่ปุ่นนะเว้ย เรียนวิศวะสิ่งแวดล้อม”

   “อ้อ ผะ...ผมชื่ออาร์มครับ วิศวะไฟฟ้า”

   “ดีใจจังเลย เดี๋ยวถ้าเลิกจากกิจกรรมแล้ว เรามาเจอกันก่อนเนาะ”

   “ครับ”

   ผมพยักหน้าหงึกหงัก ใจสั่นเลยอ่ะ ดูใกล้ๆ แล้วสวยฉิบหาย ไม่รู้ชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไรมาชาตินี้ถึงได้พี่รหัสระดับห้าดาวให้คนอื่นหมั่นไส้เล่น นึกถึงหน้าพ่อขึ้นมาทันทีเลย

อาร์มรักวิศวะมากๆ ครับพ่อ

ผมพูดกับพี่ญี่ปุ่น คิมูจิ อาโออิไม่กี่ประโยค ก่อนจะถูกรุ่นพี่ต้อนให้กลับแถวและเริ่มจับรหัสสายต่อไป

เวลาล่วงเลยจนเที่ยงวันโน่นกว่าจะได้แยกย้าย ไอ้แซนด์ไปทาง โป้ก็ไปอีกทาง ส่วนผมหนีกลับไปไหนไม่ได้เพราะต้องมายืนไข่เบี้ยวรอพี่รหัสสุดสวยอยู่ที่เดิม จนกระทั่งเจ้าตัวเดินเข้ามาพร้อมกับของเทคมากมาย

   แฟ้ม สมุด ดินสอ โต๊ะเขียนหนังสือ ตะกร้าผ้า ไม้หนีบ ที่ปัดขนไก่

   แม่ครับ นี่กูมาเรียนวิศวะหรือมาฝึกทำงานบ้านกันแน่

   “อันนี้พี่ซื้อให้รับขวัญ ปีหนึ่งต้องอยู่หอในใช่มั้ย”

   “ใช่ครับ ขอบคุณครับพี่”

“พี่ปีสี่ฝากของมารับขวัญด้วยนะ นี่เลย” นอกเหนือจากของใช้แล้วผมก็ได้รับสบู่ซักถุงเท้าเพิ่มขึ้นอีกหลายก้อน ก่อนมือบางจะล้วงมือลงไปในกระเป๋าอีก

ยังไม่หมดอีกเหรอ

“ส่วนอันนี้ของลุงรหัสปีสาม” ผมยื่นมือไปรับของจากพี่รหัส

   “อันนี้คืออะไรเหรอครับพี่ญี่ปุ่น”

   “อ๋อ ยาแนวกระเบื้องน่ะ”

   ว็อท! นี่ล้อเล่นหรือจริงจังเนี่ย คือนั่งอ่านหนังสือเหงาๆ อยู่แล้วก็หยิบมาชงแดกแก้เครียดงี้เหรอ ไอ้ปีสามมึงบ้าหรือเปล่า

   ปล่อยให้ผมก่นด่าในใจได้ไม่นาน พี่ญี่ปุ่นก็เอ่ยพึมพำอย่างต่อเนื่อง

   “เดี๋ยวเอาของไปใส่ท้ายรถก่อน แล้วเราไปกินข้าวกัน มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับพี่ดาวสุดสวย อุตส่าห์มานั่งรอปล่อยความหิวเค้นกระเพาะเป็นชั่วโมง ผมคงไม่รีบแจ้นกลับไปนอนหรอก

   ก็ปกติแหละครับ ผมยังไม่เคยเรียนรู้ชีวิตปีหนึ่ง รับน้อง ห้องเชียร์ ล่ารายชื่อ ลืมมันไปซะเถอะ นี่ก็กะโดดๆ อยู่ พี่ญี่ปุ่นก็บอกนะว่าวิศวะของเราชาวประชาค่อนข้างโหด คิดในใจ จบมากูก็เป็นวิศวกรป่ะวะ ไม่ได้ไปสมัครงานเป็นหน่วยคอมมานโดสักหน่อย จะโหดอะไรนักหนา

   “อาร์มชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

   “ผมกินหมดอ่ะพี่”

   “เนี่ย อาทิตย์หน้าเรามีนัดเลี้ยงสายใหญ่ รวมพี่ปีสามกับปีสี่ด้วย ยังไงเดี๋ยวพี่นัดอีกทีนะ”

   “ครับ” เจอพี่รหัสไม่พอ ต้องมาเจอลุงรหัส ปู่รหัสอะไรอีกเหรอวะ จากที่ฟังแล้วพี่ญี่ปุ่นบอกว่าสายเราเขียม (ขาดแคลน) ผู้หญิงเข้าขั้นวิกฤต เพราะมีแค่พี่แกที่เป็นเพศแม่อยู่คนเดียว แต่จะว่าก็ว่าเถอะ ไปๆ มาๆ ผมนึกว่าดาวคณะแม่งเป็นทอมซะอีก สวยนะแต่กวนตีนมากครับ พูดออกมาทีนี่คำหยาบบานเบอะ แค่ตอนนี้ยังไม่ใช้กับผมเท่านั้นเอง

   “เออพี่ ทำไมเขาถึงเรียกสายเราว่าสายรหัสเทวดาอ่ะ”

   “อ๋อ ก็หน้าตาดีไง” โหย...เกิดกูขี้เหร่ขึ้นมา สายนี้ไม่เป็นอันล่มจมเหรอวะ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผมแม่งก็หล่อไม่เบาเลยจริงๆ

   “พี่ปีสามปีสี่ก็หน้าตาดีเหรอ”

   “ปู่รหัสปีสี่เป็นเดือนมหา’ลัย ส่วนลุงรหัสปีสามเป็นเหนือเดือน”

   “อะไรเหรอพี่ที่เรียกว่าเหนือเดือน”

   “เป็นนักบอล”

   “ฮะ?”

   “นักบอลที่หล่อกว่าเดือนมหา’ลัย” คนตรงหน้ายักคิ้วหลิ่วตา แหม...อยากเห็นลุงรหัสปีสามเลยครับว่าจะหล่อโหดเหี้ยอย่างที่เขาว่าหรือเปล่า

   “อาร์มเคยกดเข้าไปเพจเอนจิเนียร์คิวท์บอยป่ะ”

   “เคยเห็นผ่านๆ ครับ” อะไรของพี่แกวะ

   “ถ้าอยากเห็นปู่รหัสปีสี่ก็ลองกดเข้าไปดูนะ ชื่อพี่เจต อีกอย่างพี่ก็เป็นแอดมินเพจนี้ด้วย”

   “ฮะ!”

   “นั่นแหละ ไม่มีใครรู้หรอก แต่พี่เคยบอกกับตัวเองไว้ว่าถ้ามีน้องสายรหัสมา พี่จะมอบตำแหน่งแอดมินคนที่สองให้ เราจะได้ดูแลเพจที่มีคนกดไลค์เป็นแสนไปพร้อมกันไง ” แล้วแกก็ยิ้มครับ ถามกูยังว่าอยากเป็นทายาทอสูรกับเจ๊หรือเปล่า

   โหยยยยยยย ใครบอกว่าได้สายนี้แล้วโชคดีเหมือนถูกหวย นี่อะไรกัน ให้ไปดูแลเพจหนุ่มวิศวะห่าปลวกอะไรก็ไม่รู้ ทั้งที่ผมไม่มีความรู้เรื่องใครในคณะเลยแม้แต่คนเดียว แถมความเสือกยังไม่มากเท่าคนอื่นอีกต่างหาก ง่ายสุดคือลงรูปโปรโมตตัวเองนี่ยังพอไหวอยู่

“เมื่อสองอาทิตย์ก่อนตอนผมเข้ามาสัมภาษณ์ เคยเจอรุ่นพี่ที่ทำเพจนี้อยู่ครับ สรุปมีแอดมินกี่คนกันแน่”

“อ๋อ จิ๊บน่ะเหรอ ตอนนี้ออกไปทำเพจของมหา’ลัยแล้ว เหลือพี่ทำอยู่คนเดียว”

“เข้าใจแล้วครับ”

   “รูปอาร์มในเพจก็น่ารักน้า ตอนถ่ายชุดนักเรียนนี่เรียกยอดไลก์บานเลย”

“โถ่พี่ก็ชมผมเกินไป”

   “เปล่าจ้า พี่ซื้อโฆษณา”

ตายโหง!

   “เรื่องให้ไปเป็นแอดมินเพจ ผมว่าไม่ดีมั้งพี่”

   “ดีสิ เนี่ยถ้ามีคนในมอเสนอหนุ่มฮอตเข้ามา อาร์มก็แค่เอารูปไปลงแล้วเขียนแคปชั่นลงไปแค่นั้นเอง”

   “แต่ผมว่า...”

   “อ้อ มีอยู่คนนึงนะเป็นข้อยกเว้น ห้ามลงเด็ดขาด...”

   “เฮ้ย ญี่ปุ่นสุดสวย มากินข้าวกับใครเนี่ย”

เอ่อ...เข้าใจอารมณ์คนกำลังฟังดีๆ แล้วถูกใครสักคนขัดป่ะ

ยาวครับคราวนี้ หนุ่มที่ไหนไม่รู้เข้ามาทักเจ๊แกจนหัวกระไดแทบไม่แห้ง ประตูร้านอาหารเปียกโชกจนเราแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย เพราะต้องเจียดเวลาแดกข้าวอันน้อยนิดไปคุยกับพวกผู้ชายนิสัยม่อ

ซึ่งผม...ก็เคยเป็น

สุดท้ายนายอนณผู้ไม่มีหนี้ก็ได้รับภารกิจอันยิ่งใหญ่ ที่จะช่วยกอบกู้ศักดิ์ศรีความหน้าตาดีของชาววิศวะ นั่นคือการเป็นแอดมินเพจที่มีคนไลก์หลักแสนอย่างงงๆ

Engineer Cute Boy













   ผมเปิดแม็คลูกรัก เคาะมือลงกับโต๊ะอยู่สองสามครั้ง ส่วนมืออีกข้างหยิบชาเขียวขึ้นมากินขณะนั่งอยู่ในสตาร์บัคส์ ทำใจอยู่นานก่อนจะกดรับเป็นผู้ดูแลเพจคนที่สองเมื่อสามวันก่อน เพราะช่วงนี้เจ๊ญี่ปุ่นเล่นหายต๋อม ปล่อยเพจไม่เคลื่อนไหวมาร่วมสัปดาห์

   ติดแฟนครับ เพิ่งเห็นว่าแฟนก็คือปู่รหัสปีสี่นั่นแหละ โด่...

   พี่เจตแม่งโคตรหล่อสมกับที่เป็นเดือนมหา’ลัย เห็นรูปครั้งแรกทำเอาตะลึงไปสามสิบห้าวิได้ แต่พอเจอตัวจริงเข้าไปถึงกับอิจฉาเหงือกแทบบิด คนเหี้ยอะไรไม่รู้ครับ หล่อไม่ปรึกษาโลกหน้า หล่อโหดสาด หล่อจนอายเบ้าหน้าตัวเอง พอมายืนข้างกัน กูนึกว่าตัวเองเป็นโปโรโระ สำเหนียกได้ว่าควรเนรเทศตัวเองออกจากสายรหัสเทวดาเร็วพลัน

ความหล่อที่แทงทะลุตาของพี่เจต ทำให้พี่จิ๊บแอดมินคนก่อนต้องโปรโมตให้แกทางเพจอยู่เป็นประจำ เราใช้ระบบคนไหนดังให้ลงบ่อยๆ คนไหนไม่ยังค่อยเท่าไหร่ก็ใช้วิธีการดันเช่นซื้อโฆษณา

   และผมก็เป็นหนึ่งในนั้น รูปนักเรียนอันเป็นตำนาน และสาบานได้ว่าตราบใดที่ผมเป็นแอดมิน ใครหน้าไหนก็ไม่มีทางเอารูปกูไปลงได้ทั้งนั้น

   ตึ่ง!!

   ผมกดแจ้งเตือนที่ปรากฏอยู่ในแอคเคานท์ชื่อของตัวเอง ความจริงมันเป็นความเคลื่อนไหวบนหน้าไทม์ไลน์ปกติเท่านั้น แต่มีอยู่แจ้งเตือนหนึ่งที่ปรากฏเป็นกล่องข้อความรูปธงสีส้ม ซึ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ามาจากเพจคิวท์บอยที่ผมกำลังดูแลอยู่


   ‘แอดมินคะ อยากให้ลงรูปพี่อาร์ควิศวะบ้าง ไม่เห็นลงเลย หล่อฮอตที่สุดในสามโลก’


   จากนั้นน้องนางก็ส่งรูปมาให้ผมดู

   แว้บแรกหัวใจผมเต้นกระหน่ำราวกับรัวกลองชุดพร้อมวงดนตรีสายร็อค

   นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกนี้ มือผมสั่น ร่างกายเริ่มขยับตัวอย่างยากลำบาก

   แบตเตอรี่อ่อน

   ไอ้หรรมเอ๊ยยยยยยยยยยยยยย ตอนช่วงสำคัญดันจะมาง่อยซะงั้น

ผมจึงหันไปหยิบสายชาร์จในกระเป๋าออกมาเสียบ กว่าจะตั้งสติกลับมาได้ ผู้หญิงรูปโปรไฟล์สุดน่ารักก็หายไปซะแล้ว ทิ้งไว้แค่รูปและประวัติเล็กน้อย ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องไปหาว่าไอ้อาร์คคือใคร   

   ผมกวาดสายตาเลื่อนอ่านไปทีละบรรทัด ไอ้คนนี้แปลก

   ชื่ออาร์ค ชื่อจริงคืออนล แม่งงงงงงงงงง ชื่อเดียวกับผมเลยเว้ย เพียงแต่สะกดกันคนละตัว ของผม ณ.เณร ส่วนไอ้คนนี้เป็น ล.ลิง เรียนอยู่วิศวกรรมศาสตร์ เอกโยธาปีสาม

   ส่วนรูปที่คนน่ารักแนบมานั้น...

   ทำเอาผมนิ่งไปชั่วครู่ เลื่อนเมาส์ขึ้นลงอ่านข้อความใหม่แล้วจึงกลับมาดูรูปอีกรอบ ทำแบบนี้ซ้ำๆ โดยไม่เข้าใจตัวเอง เพียงแต่ภาพของไอ้อาร์คปีสามมันทำให้ผมมือเย็น นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในสตาร์บัคส์นับสิบนาที

   คนห่าอะไรวะ โคตรของโคตรหล่อเลย มหา’ลัยผมคนหน้าตาดีเยอะครับ แต่ก็ไม่เคยเห็นใครเป็นเหมือนมัน เวลาหลายวันที่ใช้ไปกับเพจคิวท์บอยเพื่อศึกษาคนดังคนฮอต ก็ไม่ยักจะมีคนคนนี้อยู่ในรายชื่อหนุ่มที่สาวๆ เรียกร้องเลย มันทำให้ผมแปลกใจว่าทำไมถึงหลุดรอดสายตาของเจ๊ญี่ปุ่นไปได้

   แต่เอาวะ หน้าที่ของผมคือการโปรโมตไอ้หล่อนี่ให้ชาวมอได้รับรู้

   และมันก็ควรขอบใจผม ที่แม่งเสือกเป็นคนแรกให้กูประเดิมเลย


Engineer Cute Boy
แมนๆ เตะบอลกัน
อาร์ค วิศวะโยธาปีสาม #นักบอลหล่อบอกต่อด้วย // แอดมิน อ.อ่าง



รูปที่น้องคนนั้นฝากมาเป็นรูปที่มันใส่เสื้ออินเตอร์มิลานนั่งอยู่ข้างสนาม โดยมีมือดีถ่ายให้ราวกับนายแบบแค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรมากครับ แต่ที่มากคือ…

ตึ่ง!!
   

   ‘พี่อาร์คคคคคคคคคคค ฮือหล่อค่ะ ฮือ...’


   เร็วมากกกกกกกกกกกกก แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นตัวแทนคนแรกก็โผล่มาแล้ว แถมไลค์ปาไปเกือบ 40 เฮ้ย! ไม่กี่วิเองนะเว้ย อะไรมันจะฮอตเหี้ยขนาดนี้ครับ ใจไม่ดี ใจสั่น เฟซบุ๊กไม่เคยขึ้นเตือนถี่ขนาดนี้มาก่อน ชีวิตกูเปลี่ยนไปพร้อมกับข้อสงสัยที่ว่า...ทุกคนก็รู้จักมันนี่หว่า แล้วทำไมถึงไม่มีรูปโผล่ในเพจเลยวะ

   
‘โคตรหล่อเลยค่ะ มาเป็นพ่อของลูกได้มั้ย’
‘ปลื้มมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ตอนนี้ก็ยังปลื้มต่อไป’
‘อยากเป็นลูกบอลให้พี่เตะ’
‘ขอไอจีพี่อาร์คหน่อยค่ะ พี่เขาปิดเฟสไม่รับเพื่อนเลย ใครมีช่วยบอกต่อด้วยนะ’
‘IG : Ask_anol ไปส่องความหล่อสัดของพี่เขาซะ แต่ปัญหาคือจะได้ส่องมั้ยแค่นั้น’



ด้วยความอยากเสือกเต็มรูปแบบ ผมเลยกดมือถือเข้าไปดูไอจีชื่อดังกล่าวอย่างไวว่อง ปกติผมไม่เคยเป็นขนาดนี้นะ ขนาดไอ้พี่เจตที่บอกว่าเป็นเดือนมหา’ลัยปีสี่ ผมก็แค่ตะลึงป่ะวะ แต่กับไอ้อาร์คนี่แปลกมากที่ปลุกความเสือกในตัวกูออกมาจนหมดสิ้น

โอ้แม่ครับ ไอ้นี่มันเศษเล็บจริงๆ ด้วย

คนติดตามในไอจี 220 คนพอดีเป๊ะ น้อยกว่าผมเยอะมาก แต่ไปๆ มาๆ ถึงได้เข้าใจว่ามันตั้งค่าไพรเวทเอาไว้ จะเปิดให้ฟอลโลว์ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตเท่านั้น ผมเลยลองเสี่ยงกดขอติดตามดู แม้รู้ดีว่ามันแม่งคงไม่มีทางรับแน่นอน

ตึ่ง!!

เสียงเหมือนข้อความเข้า ผมหยุดเลื่อนมือถือกลับมายังหน้าไทม์ไลน์อีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนไหนที่ส่งอินบ็อกเข้ามาทางเพจ แต่เป็น...


Anol Paraminphisan
ลบรูปผมในเพจหน่อยครับ ผมไม่ได้อนุญาตให้ลง


หน้าชาตั้งแต่หน้าผากลามลงมาจนถึงปลายคาง ถึงกับมือสั่นเมื่อเจ้าของแจ้งมาบอกให้ลบรูป โดยปกติแล้วในเพจสาธารณะ ใครแชร์รูปหรือลงรูปโชว์ความหล่อ ถ้าไม่ดีใจก็ควรปล่อยผ่านหรือเปล่าวะ แล้วนี่อะไร ทำเหมือนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ


Engineer Cute Boy
ทำไมถึงไม่อนุญาตครับ
ผมแค่ลงรูปเอง ไม่มีอะไรเสียหายสักหน่อย


ผมไม่รู้ว่าถ้าเป็นพี่ญี่ปุ่นจะตอบกลับไปว่ายังไง หรือลบรูปทันที แต่ผมเลือกที่จะถามเหตุผลไอ้รุ่นพี่คนนี้ซะก่อน ไม่รู้จะหวงอะไรกันนักหนา คนอื่นก็ไม่เห็นมีใครด่า มีแต่คนชมเบ้าหน้าว่าหล่อเหี้ยๆ เท่านั้น

คือทนอ่านคำว่าเหี้ยในคอมเมนต์ไม่ได้เหรอวะ


Anol Paraminphisan   
แอดมินเป็นผู้ชาย?
ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องเข้าใจสิว่าผมต้องการความเป็นส่วนตัว
ไม่อยากให้ใครเผยแพร่รูปของผม หรือวิพากษ์วิจารณ์ทั้งนั้น

Engineer Cute Boy
โอเค ผมจะลบ
Anol Paraminphisan   
เดี๋ยวนี้!
Engineer Cute Boy
ก็ผมบอกจะลบไง ทำไมคุณเอาแต่เร่งแบบนี้วะ


น็อตหลุดเลยกู คำตอบห้วนๆ ของไอ้คนนี้มันทำให้ผมอารมณ์ขึ้น จากที่จะลบดีๆ กลายเป็นหงุดหงิดไม่อยากลบเพื่อแกล้งมันซะอย่างนั้น


Anol Paraminphisan   
ถ้าอย่างนั้นรีบเลย ผมจะรอดู ก่อนที่ยอดแชร์จะมากกว่านี้
Engineer Cute Boy
โอเคๆ


แต่ด้วยความที่อินบ็อกส่วนตัวแทรกขึ้นมาเสียก่อน ผมเลยหันไปให้ความสนใจกับคนมาใหม่ ซึ่งก็คือพี่ญี่ปุ่นที่หันมาโวยวายว่าผมไม่ควรเอารูปไอ้อาร์ควิศวะปีสามมาลง เพราะเป็นข้อยกเว้น

ทีนี้ยาวเลยครับ พิมพ์แก้ต่างกับพี่รหัส แคะขี้มูก แดกขี้เล็บ ปล่อยให้แจ้งเตือนอินบ็อกแฟนเพจเด้งขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ไม่คิดกดอ่าน จนกระทั่งเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยหมด ถึงได้เปิดเพจเข้าไปลบภาพดังกล่าว ซึ่งมียอดไลค์ไปแล้วเกือบเจ็ดพัน หนึ่งร้อยกว่าคอมเมนต์ และอีก 42 การแชร์

จากนั้นก็ตั้งใจกดอินบ็อกเข้าไปเพื่อบอกว่าลบรูปเรียบร้อยแล้ว แต่ข้อความที่ปรากฏในม่านสายตาทำให้ผมนิ่งค้างแบบนั้นนับนาที ความโกรธพลันแล่นไปทั่วเส้นประสาท และสาบานได้ว่าผมจะเกลียดไอ้รุ่นพี่คนนี้ไปจนตายเลย


Anol Paraminphisan   
คุณลบหรือยัง
คุณจะไม่ลบใช่มั้ย
ตอบด้วย
ผมให้เวลาอีก 2 นาทีถ้าคุณยังไม่ลบ
เฮ้ย!
*รูปชูนิ้วกลาง*
*รูปชูนิ้วกลาง*
*รูปชูนิ้วกลาง*
*รูปชูนิ้วกลาง*


เล่นเอากูเมาฟวยกันเลยทีเดียว

ถ้ามึงจะอารมณ์ร้อนขนาดนี้กูลบให้ก็ได้โว้ย นึกว่าหล่อแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ เออ! มึงได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้

Delete

อ่านต่อด้านล่างค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-05-2018 21:39:33 โดย Jittirain12 »

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1238/-18

   ผมไม่อยากเป็นแอดมินเพจแล้ว จึงเลือกบอกกับพี่รหัสไปตรงๆ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกอีก คิดว่าไม่นานผมก็คงได้รับอิสรภาพไม่เหลือภาระที่ต้องแบกเอาไว้ แต่เปล่าเลย

เจ้าตัวบอกให้ผมพักมือไปสักพักหนึ่ง เดือนหน้าค่อยมาเป็นแอดมินต่อ โว้ยยยยยยยย

   หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ผมเจอรับน้องจากรุ่นพี่ปีสองหนักมากในช่วงสองวันแรก ส่วนวันที่สามน่ะเหรอ เฮอะ! โดดสิครับ ก็กูไม่อยากเข้า มีปัญหาอะไรมั้ย ว่างจากโดดห้องเชียร์แล้วทำอะไรเหรอ ก็กินข้าว ดูหนัง เล่นเกมอยู่ที่หอ บางวันก็พากันเฮโลไปเที่ยวกับเพื่อนที่รวมหัวกันไม่เข้าห้องเชียร์ มีความสุขฉิบหายท้าทายพวกรุ่นพี่

   ส่วนวันนี้สำคัญหน่อย ตรงที่พี่ๆ ขอร้องให้มากันทุกคน ผมเลยกระเต็งตามเพื่อนซี้ทั้งสองเพื่อมานั่งนิ่งๆ อยู่ในห้องกิจกรรม

   “รู้มั้ยเอ่ยว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอะไร” พิธีกรซึ่งทำหน้าที่อยู่ด้านหน้าเวทีประกาศผ่านไมค์

“ไม่รู้ครับ / ไม่รู้ค่า”

“งั้นเฉลยแล้วกันนะคะ วันนี้ที่เห็นรุ่นพี่ปีสูงหลายคนเข้ามาในห้องแถมยังหน้าตาดีมากๆ ด้วย เป็นเพราะเราจะมีการคัดเลือกตัวแทนประกวดดาวเดือนของคณะกันค่า”

“วิ้ดวิ้วววววว สุดยอดมากกกกกกก” เสียงจากปีหนึ่งดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ผมเองก็ตื่นเต้นไปด้วย เผื่อเจอคนสวยที่ไม่ได้แสกนผ่านสายตาจะได้ลิสต์เก็บเอาไว้ในสต็อก

“พี่จะมีการคัดคน โดยให้แต่ละภาคส่งตัวแทนที่คิดว่าสวยหล่อที่สุดออกมา ผู้ชายห้าคน ผู้หญิงอีกห้า เพื่อให้กรรมการได้คัดเลือกในรอบแรกก่อน”

   สิ้นสุดประโยคนั้น ต่างคนต่างก็มองซ้ายมองขวาหาคนที่ใช่ที่สุด ระหว่างนี้รุ่นพี่ปีสูงก็เดินแทรกเข้ามาในแถวเพื่อคัดเลือกด้วย ยิ่งปีหนึ่งแต่ละคนมีป้ายชื่อแขวนคอไว้ยิ่งง่ายต่อการเรียกออกไปเชือดนิ่มๆ เลย

“มึงไปเลยแซนด์” ผมพูดกับเพื่อนสนิทด้วยเสียงไม่ดังมากนัก

“มึงก็สิไป นี่ไม่ใช่สายกู”

   “มึงเคยเป็นนักแสดง”

   “แค่เคยป่ะวะ มึงเลยไอ้โป้ นี่เป็นเวทีแสดงความเหนือของมึงละ” ไอ้แซนด์โบ้ยไปหาคนข้างหลัง

   “ถ้าของรางวัลเป็นบัตรคีบตุ๊กตาฟรีหนึ่งเดือนกูจะไม่ว่าสักคำเลย” เจ้าตัวบ่นอุบอิบ ก่อนต่างคนต่างเงียบมองดูความวุ่นวายโดยรอบอย่างปลงตก กระทั่งใครคนหนึ่งสะกิดไหล่ของผมให้หันไปมอง

   เหยดเขร้! รุ่นพี่

   “น้องอาร์มลุกขึ้นยืนหน่อยค่ะ”

   “พี่ครับผมไม่ประกวดได้มั้ย นี่ไม่ใช่ทางผมครับ”

   “ลองดูก่อนเนาะ เดินไปหน้าห้องเลย พี่ๆ คะ มารับตัวน้องไปทีค่ะ” หลังจากนั้นทั้งผมทั้งไอ้แซนด์ก็ถูกถูลู่ถูกังออกไปยืนกุมไข่อยู่หน้าห้อง โดยไม่สามารถหาคำทัดทานใดๆ ได้

เท่าที่รู้มาคือจะมีการคัดคนจากรอบนี้ให้เหลือผู้ชายแค่สิบคน และผู้หญิงอีกสิบในการถ่ายรูปโปรโมทการแข่งขันของคณะ

ผมก็ไม่ได้หวังหรอก แต่ด่านแรกที่ต้องผ่านไปให้ได้ก็คือ การแนะนำตัวและแสดงความสามารถพิเศษ โดยพิธีกรจะประกาศเรียกชื่อแต่ละคนเพื่อขึ้นไปแสดง ส่วนที่เหลือก็ยืนคิดหาไอเดียพรีเซนต์ตัวเองไป

“สรุปมึงแสดงอะไร” ไอ้แซนด์เอ่ยถาม ตอนที่เพื่อนคนแรกจากภาคโยธาก้าวขึ้นเวทีพร้อมกับกีตาร์โปร่งตัวหนึ่ง

“ร้องเพลง” ผมตอบสั้นๆ

“เพลงห่าอะไร”

“คุกกี้เสี่ยงทาย พอดีก็อยากได้เฌอปรางเป็นแฟนอ่ะ”

   “ประสาท”

เอ้า!!

อันนี้จริงจังนะเว้ย เพลงนี้ยอดฟังในยูทูบ 125 ล้านวิว แค่กูก็ปาไปสิบล้านแล้วอ่ะ ดูทุกวัน เพ้อทุกวัน เปิดบ่อยยิ่งกว่าเว็บหนังโป๊อีกอ่ะคิดดู

ผมนั่งตระเตรียมความพร้อมอยู่นาน จนถึงช่วงที่พิธีกรบนเวทีประกาศรายชื่อคนแรกของภาควิชาไฟฟ้า ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผม เพราะเขาเรียงตามส่วนสูงเหมือนทุกที

สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ยุบหนอ พองหนอ เฌอปรางหนอ

“และคนต่อไปที่จะขึ้นมาแสดงความสามารถ น้องอาร์ม อนล จากภาควิชาไฟฟ้าค่าาาาาา”

ตุบ!!

“โว้วววววววววว”

“กรี๊ดดดดดดดดดดด”

เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วห้อง ไม่ใช่เพราะความหล่อที่ทะลุตา ไม่ใช่ความฮอตที่แผ่ซ่านทะลุผิวหนังอย่างที่ใครหลายคิด แต่มันผิดพลาดทางเทคนิคอย่างไม่น่าให้อภัย

กู...ล้ม...

“ใครก็ได้พาน้องไปห้องพยาบาลทีค่า น้องตกเวที”

“...”

“น้องอาร์มตกเวที”

“...”

“น้องอาร์มตกเวที!”

ถึงเฌอปราง...

ขอโทษที่ผมไม่ได้ร้องเพลงคุกกี้เสี่ยงทายของคุณให้เพื่อนๆ ฟัง ตอนนี้...ขอเวลาม้วนหน้าลงเปลก่อน กูอายมากบอกตรงๆ

และมั่นใจได้เลย วินาทีนี้ไม่มีใครในคณะที่จะโด่งดังเท่ากูอีกแล้ว











เมื่อวานเพิ่งขายขี้หน้าไป วันนี้ก็ต้องปลีกวิเวกมากินข้าวกับสายรหัสอย่างมึนๆ

ฮืออออ ไม่รู้จะขอโทษขอโพยยังไงเพราะทำงามหน้าเอาไว้เยอะมาก สรุปหัวเข่าแตกครับ เลือดอาบย้อมพื้นไปนิดหน่อยแต่ก็ยังสามารถเดินปร๋อได้เหมือนทุกวัน

เล่นเอาเสียเชิงสายรหัสเทวดาไปหมด ที่สำคัญนี่จะเป็นการพบกันเป็นครั้งแรกของผมกับพี่ปีสูงด้วย พี่ญี่ปุ่นแกเลยปลอบใจบอกสายรหัสไม่คิดอะไรหรอกนอกจากห่วงเรื่องร่างกายของผม ซึ่งมันก็จริง พี่ปีสี่ใจดีโคตรๆ

ตอนนี้เรานั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งภายในร้านอาหารแถวมหา’ลัย ด้านข้างเป็นพี่รหัสสุดสวย ตรงข้ามเธอคือพี่เจตปู่รหัสปีสี่ ส่วนฝั่งตรงข้ามของผมยังคงว่างเปล่า รอคอยให้คนมาสายได้นั่ง

“สั่งอาหารรอก่อนเลย” พี่เจตพูดขึ้น หลังจากเราแนะนำตัวกันไปแล้วรอบหนึ่ง

“แล้วพี่ปีสามล่ะครับ” ผมถามอย่างฉงน

“อ๋อ เดี๋ยวมา เห็นบอกติดซ้อมบอลกับเพื่อนอยู่ มอกำลังจะมีกีฬากระชับมิตรเดือนหน้า”

ผมพยักหน้าเข้าใจ จนเวลาล่วงเลยเกือบยี่สิบนาที อาหารที่สั่งมาก็ถูกเสิร์ฟเต็มโต๊ะแล้ว แต่ไอ้เหนือเดือนที่พี่รหัสผมว่ายังไม่โผล่มาแม้แต่เงาหัว

“พี่เขาจะมามั้ยครับ”

“มันตอบไลน์มาแล้ว ใกล้ถึงละ”

โล่งอก นึกว่าจะรอจนไส้กิ่วซะแล้ว ไม่ได้ห่วงอะไรนักหรอกครับนอกจากของแดกตรงหน้า เพราะความหิวมันทำให้สายตาฝ้าฟางเต็มที

“ฮื้อออออออออออ” ไม่นานเสียงร้องอื้ออึงจากหลายๆ โต๊ะก็ดังขึ้น

ผมหันไปให้ความสนใจกับคนมาใหม่ที่ทำให้เกิดเสียงร้องระงม ก่อนในม่านสายตาจะปรากฏร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่สูงมากๆ ใบหน้าขาวสะอาด แถมจมูกก็โด่งอย่างกับสันเขื่อนขึ้นคอนกรีต 21 ชั้น เจ้าตัวสวมเสื้อบอลทีมบางกอกกลาส เดินหน้านิ่งเข้ามาในสภาพเนื้อตัวเปียกเหงื่อโชก สงสัยจะรักในความเป็นไทยค่อนข้างมาก

แต่เอ๊ะ...หน้าพี่มันคุ้นๆ ว่ะ

เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

“นั่นไง อาร์คมาแล้ว”

อาร์ค?

อาร์ค?

ไอ้อาร์ค?

ไอ้เชี่ยอาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

คนที่ส่งรูปฟวยให้กูเมื่ออาทิตย์ก่อนนั่นเอง

อึ้งไปพักใหญ่กว่าจะเรียกสติกลับมาได้ครบถ้วน อยากตบหน้าตัวเองแรงๆ เหมือนกันว่าฝันไปหรือเปล่า พอเมื่อมันเดินเข้ามาใกล้ๆ ผมก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือความจริง

เนี่ยเหรอเหนือเดือนที่ใครต่างก็พูดถึง เล่นเอาตีนกระดิกเลยครับ อยากถลาเข้าไปถีบมันสักเปรี้ยงเนื่องจากหมั่นไส้เป็นการส่วนตัว แต่ลืมไปว่าตัวเองเป็นรุ่นน้อง แถมมันยังไม่รู้อีกว่าผมเป็นแอดมินเพจ Engineer Cute Boy

“ขอโทษครับพี่เจต ขอโทษนะญี่ปุ่น พอดีต้องซ้อมหนัก”

ผมได้แต่เบะปากใส่ มองดูร่างสูงที่ขาวออร่าเป็นผงซักฟอกโอโม่นั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หน้าตามันหล่อเหี้ยๆ อ่ะ เจอตัวจริงถึงกับอึ้ง แต่ขอโทษ ความหล่อของมึงไม่ได้ทำให้กูอยากยกโทษให้หรอก

“อ้อ! อาร์ค นี่อาร์มเรียนปีหนึ่ง”

“หวัดดี” ผมตอบห้วนๆ แต่ไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายนอกจากเสมองไปทางอื่น ซึ่ง...โต๊ะอื่นก็เอาแต่มองโต๊ะเราไม่วางตา

“ท่าทางดูกวนตีน” พี่มันตอบกลับมา

“น้อยกว่าใครบางคน”

   “กวนตีนกว่ามึงก็อันธพาลละ”

   “แหม ลุงกับหลานรหัสดูรักกันดีเนาะ พี่อาร์ครู้ยัง ตอนปุ่นจับสายแล้วได้อาร์มโคตรตกใจเลย มันบังเอิญมากที่ชื่อจริงของอาร์มเหมือนกับพี่อาร์ค ฮ่าๆ” ด้วยกลัวว่าจะตีกันตายห่าคาโต๊ะ พี่รหัสผมเลยยุติเรื่องด้วยการเริ่มประเด็นใหม่ แต่ไม่จบครับ ผมต้องเถียงกลับไป ไม่ได้รู้สึกดีสักนิดที่ชื่อเหมือนกัน

   “ชื่อเหมือนกันเหรอ ผมอนณ สะกดด้วย ณ.เณร นะ แปลว่าผู้ไม่มีหนี้”

   คือกูเกลียดความหมายในชื่อตัวเองจัง

   “ของกู ล.ลิง”

   “แปลว่าอะไร” ผมถามต่อ

   “เทพแห่งไฟ”

   โห ไอ้สาดดดดดดดดดดดดดด แค่ ล.ลิง กับ ณ.เณร ความหมายต่างกันราวฟ้ากับเปลือกมหาสมุทรแอตแลนติก แต่ไฟจริงๆ มึงอ่ะ หมายถึงอารมณ์แผดเผาที่กล้าส่งฟัคให้กูทางอินบ็อกซ์เนี่ย

   เห็นวันนี้แล้วรู้เลยว่าสายผมเป็นสายเทวดาอย่างที่ว่าจริงๆ พี่ปีสี่เป็นเดือนมหา’ลัย ไอ้เหี้ยปีสามเป็นเหนือเดือน พี่รหัสปีสองครองตำแหน่งดาวคณะ แล้วกูล่ะ ไม่ได้เป็นห่าอะไรเลยนอกจากออกมาเดินโชว์สะดุดเวทีให้เพื่อนๆ ดูแก้เครียด

   “เอออาร์ค แล้วเรื่องนั้นโอเคยัง” พอเริ่มขยับช้อนแดกข้าว พี่เจตก็พุ่งประเด็นแบบไม่มีหัวข้อ

   “ปล่อยผ่านแล้วพี่”

   “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”

   “ก็แอดมินเพจ Engineer Cute Boy อ่ะดิ เอารูปพี่ไปลงเพจโดยไม่ขออนุญาตสักคำ” จบประโยคนั้นผมกับเจ๊ญี่ปุ่นถึงกับสะดุ้งโหยงมองหน้ากันเลิกลัก

   “แล้วรู้จักแอดมินมั้ย” พี่เจตถามอีก

   “ไม่รู้ รู้แค่นามแฝงว่า อ.อ่าง อย่าให้เจอตัวนะแม่ง จะเตะอัดให้ตายคาตีน”

   ชะอุ่ย!! ดูจากหน้าแข้งไอ้พี่อาร์คแล้ว สภาพศพกูคงไม่สวยแน่ๆ

   “มันก็ไม่น่ามีอะไรเสียหายหนิพี่” ด้วยความร้อนตัว ไม่รู้ผีห่าอะไรเข้าสิงให้พูดออกไปแบบนั้น แต่เพื่อปกป้องตัวเองและคนที่คุณรัก โปรดเสือกให้พร้อมเพรียง

   “ไม่เสียหรอก แต่ไม่อยากให้ลง ไม่ได้อยากดัง ไม่ได้อยากถูกใครพูดถึง เข้าใจป่ะน้อง”

   “พูดถึงมันก็ดีออกนะพี่”

   “รำคาญ ชัดป่ะ”

   จบทุกประเด็น ไอ้พี่อาร์คนี่แม่งสายอินดี้ฉิบหาย คือนิสัยผู้ชายแบบผู้ชายเหี้ยๆ อ่ะ ไม่มีความละมุนละม่อมอ่อนโยนต่อเพศเดียวกันและเพศตรงข้าม มันนึกว่าความรู้สึกของคนเราเป็นเหมือนกับลูกบอลหรือไงวะ คิดจะเตะอัดแค่ไหนก็ได้ไม่ต้องกลัวเจ็บ

   “แล้วนี่มีเฟซหรือไลน์มั้ย” ผมเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าว แล้วมองหน้าอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ

   “ขอเฟซผม ไม่กลัวรำคาญเหรอพี่”

   “เอาไว้ใช้ติดต่อเวลาเลี้ยงสายหรือทำกิจกรรม แต่ถ้ามึงมากเรื่อง เดี๋ยวกูบล็อกเอง” เจ็บสัดรัสเซีย โรมาเนียอยู่ไหน โคตรพ่อโคตรแม่เขาพูดความในใจต่อหน้ากันเหรอวะ

   “Armm Anon” ผมบอกเสียงเรียบ

   “คือมึงพูดใครจะไปหาถูกวะ เอาไปพิมพ์” แล้วแกก็โยนมือถือมาให้ รู้สึกตื่นเต้วววววเลยอ่ะ

เมื่อกดพิมพ์ชื่อตัวเองในช่องเสิร์ชเครื่องพี่แก ไม่ถึงสามวินาทีก็มีผู้แอดรายใหม่เข้ามา เป็นผู้หญิงโปรไฟล์สวยสัดๆ แต่เธอดันเป็นหนึ่งใน 4,530 คน ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยย นี่มึงดองเพื่อนขนาดนี้เลยเหรอวะ

   “เสร็จยัง นานขนาดนั้นแดกแทนข้าวเลยดีมั้ย” แม่งขัดกูอีก

   “เสร็จแล้วๆ”

ผมรีบยื่นโทรศัพท์คืนอีกฝ่ายก่อนก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ แดกไปแดกมาเกิดหนาวขึ้นมาเฉย ขนแขนเลยลุกชันโดยอัตโนมัติเพราะอยู่ในตำแหน่งที่แอร์ตกพอดี ขณะที่พี่ญี่ปุ่นยังคงไม่รู้ร้อนรู้หนาวเนื่องจากแกจัดเสื้อคลุมแขนยาวมาเต็มที่ ส่วนผมนี่มีแค่เสื้อยืดตัวบางๆ เลย

พี่เจตแกคงสังเกตเห็นพฤติกรรมคนขี้หนาวราวกับอยู่ขั้วโลกของผม เลยตัดสินใจเอ่ยขัดจังหวะขึ้น

   “อาร์คมึงเอาเสื้อคลุมคณะติดรถมามั้ย ให้อาร์มมันใส่หน่อย”

   “ไม่มีอ่ะ ทำไม”

   “น้องมันหนาว”

   “ไม่หนาวครับ” ผมเถียงทันที คนตรงข้ามเลยหรี่ตาใส่

   “สมน้ำหน้า มานั่งตรงแอร์ตกใส่หัวเอง” ดูมันตอบเข้า

   “...”

   “มานั่งข้างกูนี่มา ตรงนี้ไม่ได้เย็นมาก” แล้วไอ้พี่อาร์คก็จัดการไล่พี่รหัสตัวเองไปนั่งข้างพี่ญี่ปุ่นทันที ยิ่งใหญ่ที่สุดในสายก็เหนือเดือนนี่แหละ

   พอจัดตำแหน่งใหม่จนเข้าที่ เสียงทุ้มของคนเคียงข้างก็พูดลอยๆ กลั้วเสียงหัวเราะ แต่ผมรู้เลยว่ามันเป็นเสียงที่อำมหิตและทำให้กูปรี๊ดแตกแค่ไหน

   “เมื่อวานได้ข่าวมีเรื่องหนิ เด็กตกเวทีเหรอ”

   “พี่อาร์คอย่าล้อน้อง” พี่ญี่ปุ่นรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเปลี้ยทันที

   “ล้อตรงไหน เล่าสู่กันฟัง”

   “สงสารอาร์ม”

   “ไม่สงสารอ่ะ อับอายมาก ออกไปจากสายเลยไป”

   “ผมไม่ออก แล้วที่ผมไม่ได้เข้ารอบก็ไม่ใช่เพราะผมล้มหน้าเวทีด้วย”

   “อ๋อ เข้าใจ ส่วนสูงไม่ถึง”

   เชี่ย! กูเกลียดลุงรหัสตัวเองนี่ผิดมั้ย

   “สูงเท่าไหร่”

   “178”

   “ที่บ้านมีปัญหากับสายวัดเหรอ เอาดีๆ”

   “173 พอใจยัง”

   “ตัวเล็กๆ ตอนเด็กที่บ้านเลี้ยงไม่ดีเหรอ”

   “มันเป็นพันธุกรรม ใครจะไปสูงเหมือนพี่” พูดไปก็รู้สึกโมโหไป นาทีนี้กูอยากกระทืบมากครับ แค้นสะสมมาตั้งแต่แจกฟัคให้ในแฟนเพจแล้วนะ

   “หึ! เกิดมาสูงนี่ผิดเหรอ แต่เกิดมาเตี้ยน่าสงสารกว่า” เกลียดเสียงหัวเราะในลำคอมึงฉิบหาย

   “ทำไมถึงชอบแกล้งผมวะ”   

   “นอกจากน้องอาร์มพี่ก็ไม่อยากแกล้งใครแล้วอ่ะครับ มันไม่สนุก”

   หน้าดูตอแหลดี

   “พอก่อนอาร์ค ให้อาร์มกินข้าว” เสียงปรามของพี่เจตยุติสงครามทุกอย่างฉับพลัน

เราใช้เวลาเขม่นกันทางสายตาเกือบชั่วโมง จากนั้นจึงรอให้อาหารในกระเพาะได้ย่อย ระหว่างนี้ต่างคนก็ต่างหยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา ผมกดรับแอดพี่มันไป พี่ญี่ปุ่นกับพี่เจตก็แชตคุยกับเพื่อนสนุกมือ จะมีก็แต่ไอ้พี่อาร์คสุดหล่อของประชาชนเท่านั้นแหละที่นั่งแคะขี้ฟันอยู่คนเดียว

   “พี่อาร์คคะ” นั่นไงกูว่าแล้ว

   “ครับ”

   ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่ เด็กบัญชีหรือเปล่าวะ สังเกตได้จากติ้งคณะที่อยู่บนปกเสื้อ สวยมากครับ สวยไม่บันยะบันยัง ถ้าเป็นผมล่ะก็ เดินเข้ามาหานี่จับปล้ำเลยนะเว้ย

   “ขอถ่ายรูปกับพี่อาร์คหน่อยได้มั้ยคะ”

   “ไม่ว่างอ่ะครับ”

   “แต่พี่อาร์คกินข้าวเสร็จแล้ว เราถึงเดินเข้ามา”

   “พี่นั่งทำอารมณ์อยู่ครับ”

   จ้า...คำตอบมึงทำให้คนสวยหน้าเจื่อนเลย คือผมบอกตามตรงว่ากลัวครับ กลัวผู้ชายอย่างมันจนไม่อยากเข้ามาอยู่ร่วมสายเทวดาแล้วเนี่ย

   “งั้นถ่ายรูปสายนะ อาร์ค มึงมีอารมณ์ยัง” พี่เจตแทรกขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มๆ เหมือนอยากแซวน้องรหัสตัวเองเสียเต็มประดา

   “ก็มีตลอดอ่ะ อารมณ์อยาก...”

   “ทะลึ่งตึงตังนะมึง ดูหน้าแฟนกูด้วย” หันขวับไปมองที่พี่ญี่ปุ่น แหม ยิ้มแป้นเป็นถาดสแตนเลสเลยนะ กูนึกว่าจะอายม้วนเหมือนผู้หญิงคนอื่น ถุย!

   “แฟนพี่อ่ะหนักกว่าคนอื่นอีก” กูสนับสนุนความคิดนี้ของไอ้พี่อาร์คว่ะ

   “มาๆ ถ่ายรูป มือถือมึงละกัน ไอ้อาร์ค”

   “อืม พร้อมสาม สอง”

   แชะ!!

   ทุกคนดูมีความสุข แยกย้ายกลับห้องใครห้องมัน ส่วนผมหลังกลับมาถึงหอก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาเช็คความเคลื่อนไหว และยอดไลค์ของสายรหัสเทวดากันสักหน่อย

   แต่...คือ...ครวย...

   ไอ้อาร์ค...

   มันถ่ายตัวเองแค่ครึ่งหน้าอัปลงเฟซบุ๊กพร้อมแท็กทุกคนในสายรหัส

โอ๊ยยยยยยยย มีใครไม่ปกติเท่ามันมั้ยจะได้พาไปส่งโรงพยาบาลพร้อมกัน กูเริ่มหืดจับแล้วเนี่ย หน้ากูกับพี่อีกสองคนล่ะอยู่ไหน ฮะ! อยู่ไหน

ที่เห็นตรงนี้มีแค่คิ้วข้างซ้ายของมันเต็มกรอบ แหลมมาแค่หม้อต้มยำนิดหน่อย ที่เหลือคือพื้นที่หูซ้ายของมันทั้งหมด เหี้ยเอ๊ยยยยยยยยยยยย


   ‘พี่อาร์คหน้าโคตรใส’
   ‘อิจฉาอาร์มอยู่สายเดียวกับคนเหนือเดือน’
   ‘ฮือ...หูซ้ายของพี่อาร์ค’
   ‘อาร์ค อาร์ค อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก’



   กูเจอละ บ้ากว่าไอ้อาร์คก็เพื่อนคณะกูเนี่ยแหละ

   ตั้งแต่ภาพนี้ถูกโพสต์ผมก็ได้กลายเป็นหนุ่มเนื้อหอมทันที ไม่ใช่เพราะเขาอยากจีบกูนะครับ แต่เป็นเพราะโลกดันเหวี่ยงผมให้มาอยู่ในสายที่มีลุงรหัสกวนประสาทชาวบ้านเขาไปทั่ว แต่หญิงก็ยังเสือกชอบยังไงล่ะ

   คำถามทั่วไปๆ เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้วนะ กินข้าวหรือยัง เรียนเป็นยังไงบ้าง

   ต้องนี่ครับ พี่อาร์คอยู่ไหน มันถึงจะถูก ขากกกกกกกกก













พี่ญี่ปุ่นเล่าว่าที่ใครต่อใครก็เรียกขานไอ้พี่อาร์คว่าคนเหนือเดือน เพราะมันหล่อกว่าเดือนมหา’ลัยจริงๆ แต่พี่แกดันหยิ่งไม่ยอมลงประกวด ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากเป็นคนดังให้ใครพูดถึง ทุกวันนี้เลยเป็นบุคคลผลุบๆ โผล่ๆ หาตัวจับยากคนหนึ่งเลยทีเดียว

ล่าสุดคือเมื่อคืนนี้เจ้าตัวเพิ่งอนุญาตให้ผมฟอลโลว์ไอจีมันเรียบร้อย ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของภาพที่ลงในอินสตาแกรมเป็นรูปรองเท้าบอล สนามบอล รูปใส่เสื้อบอล สารพัดที่เกี่ยวกับบอลจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่านี่มันมาเรียนวิศวะหรือเตรียมลงแข่งทีมชาติกันแน่


Runlla      อาร์คเมื่อไหร่จะเลิกหล่อ
Kitti_James   แบ่งความฮอตของมึงให้เพื่อนบ้างครับ #ไอ้สัด
JittiRain      ลงรูปหล่อตลอดเลย รักเสมอนะคะ >//<


ด้วยความหมั่นไส้เป็นการส่วนตัวผมเลยคอมเมนต์แซะมันใต้ภาพเล็กๆ น้อยๆ


Armm01      เตะแต่บอล ไม่คิดทำอย่างอื่นบ้างเหรอ
   

ก็ไม่นึกว่ามันจะอ่านอะไรหรอก แค่คันมืออยากหาเวลาว่างให้เป็นประโยชน์เท่านั้นเอง แต่ไม่นานผมถึงกับต้องกะพริบตาถี่ๆ อย่างไม่เชื่อ เพราะแจ้งเตือนล่าสุดกำลังบอกว่าภาพของไอ้พี่อาร์คได้รับการตอบกลับแล้ว


Arc_anol @Armm01   อย่างอื่นอ่ะอยากทำ แต่ถ้าเอาแต่กวนตีนคนอื่นอ่ะอยากบล็อก


หืมมมมมมม ไอ้ห่านจิก พี่ก็พี่เถอะ

ผมไม่อยากนับถือแม่งอะไรแล้วเว้ย!!

คิดแล้วก็แค้น จัดการโยนมือถือลงบนเตียงก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ ไม่คิดว่ากลับออกมาอีกทีจะเห็นสายตาเอาเรื่องของไอ้แซนด์จ้องอยู่ก่อนแล้ว

“มีอะไรวะ” ผมถามอย่างสงสัย

“มือถือมึงดังไม่หยุดเลย สงสัยสาวจะทักมารัวๆ” พูดจบก็หันหน้าเข้าคอมพิวเตอร์ ลุยเกมส์ออนไลน์ของมันอย่างหนักหน่วงโดยไม่ได้สนใจอะไรผมอีก

ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ผมไม่รอช้าคว้ามือถือขึ้นมากดดู ซึ่งก็เห็นว่าแจ้งเตือนที่ดังขึ้นทั้งหมดนั้นล้วนมาจากอินสตาแกรม และเพราะไอ้อินสตาแกรมอีกนั่นแหละ ที่ทำให้ผมได้เห็นรูปที่มีใครคนหนึ่งโพสต์และแท็กชื่อของผมเอาไว้

มันไม่ใช่รูปที่ดูดี ดูหล่อ หรือน่าสนใจ

แต่กลับเป็นรูปที่ผมล้มหน้าคะมำตรงเวที พร้อมแคปชั่นที่ทำเอาปากสั่นคอสั่นจนอยากอาละวาด


Arc_anol    
หลานรหัสเป็นคนมีมารยาท ต้องก้มกราบพื้นก่อนเดินโชว์ตัว @Armm01


ไอ้เหี้ยอาร์ค

ไอ้อาร์คคคคคคคคคคค

ไอ้อาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคค






บทนำและตอนที่หนึ่งมาแล้วค่ะ
เป็นความตื่นเต้นมากๆ ที่ได้กลับมาอัพนิยายเรื่องนี้ในฐานะเรื่องยาว
ตอนนี้อาจจะเห็นว่ามีเนื้อหาเหมือนเรื่องสั้นเยอะหน่อย เพราะเป็นช่วงปูเรื่อง
ไว้ตอนที่สองรับรองว่าเป็นเนื้อหาใหม่เกือบทั้งหมดแน่นอน
ขอบคุณที่รอกันมายาวนานนะคะ พูดคุยกันได้ที่แฟนเพจ เล้าเป็ด และแท็ก #วิศวกรรมประสาท ค่า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 662
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ร้ายกาจจจจจ55555555555 หล่อแล้วทำไมต้องกวนตีนอ่ะพี่อาร์ค ช่วยด้วยหยุดขำไม่ได้

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ชอบมากกกกกกก
ขอบคุณนะคะที่เขียนโดยอิงเรื่องสั้นมาตอนแรก
เพราะก็ยังลุ้นอยู่ว่าจะมายังไง

มาแบบนี้แฮปปี้เลยค่ะ
ไม่ขาดตอน พล็อตหลักยังเป็นแบบเดิม
รักเลยยยยยยย

ออฟไลน์ mayyiyi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 107
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อิพี่อาร์คคคคค กวนทีนน

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ลุงอาร์ค เล่นแรงไปป่ะ สงสารคนไร้หนี้บ้างซิ  :z3:

ออฟไลน์ Apinnoolek

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สนุกมากเลยจ้า รอติดตามตอนต่อไปจ้า

ออฟไลน์ toomild

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
พี่อาร์คเอาแต่กวนน้องอ่ะ วงวาร55555555555555

ออฟไลน์ we.jinkyu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
อาร์มเอาไงดี พี่อาร์ค แกเล่นแบบนี้

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2644
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
แค่สองตอนแรกก็รู้สึกปวดหัวกับความกวนของอิพี่อาร์คมันแล้วอะ

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ minjeez

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 290
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ผัวเมียพอๆกันเลยอะ แบบนี้สิมันถึงจะทันกัน

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
อิพี่อาร์คกวนประสาทกว่าเดิม เริ่มสงสารน้องอาร์มไว้ก่อนเลย 55555

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
จะฆ่ากันตายมั้ย  :laugh:

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5

ออฟไลน์ จอมจุ้น6002

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 92
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
กรี๊ดหูซ้ายพี่อาร์คด้วยอีกคน  :laugh:

ออฟไลน์ CHOIGYK_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
กรี๊ด อิพี่อาร์คมากเด้อ รอเรื่องนี้นานมาก พี่อาร์คไม่ทำให้น้องผิดหวังจริงๆค่ะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ Lalaleega

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สุดยอดดดด น่ารักจังเลยร้องอาร์ม

ออฟไลน์ -~iK@iZ_KunG~-

  • Tomorrow Never Die!!!
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +220/-2
รักอาร์คอาร์ม แต่รักคุณ Jitti Rain มากกว่า อิอิ
ชอบตั้งแต่สมัยเรื่องสั้นแล้ว รอตอนต่อไปครับ

ออฟไลน์ Cinnamon Roll!!!

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อาร์คคคคคค โว้ยยย คนอะไรแบบนี้
 :angry2: :angry2: :angry2:

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
กรีดลั่นบ้านค่ะ โอ๊ยยยย คิดถึงอนณคนไม่มีหนี้ ในที่สุดเธอก็มา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด