Out of Love ❤️ แสดงความรัก -บทส่งท้าย- [13Mar18] E n d !
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -บทส่งท้าย- [13Mar18] E n d !  (อ่าน 272230 ครั้ง)

ออฟไลน์ kaisookyungsoo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก
«ตอบ #30 เมื่อ10-11-2017 13:21:17 »

ดีใจจัง รออ่านอยู่นะคะ

ออฟไลน์ kaisookyungsoo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก
«ตอบ #31 เมื่อ10-11-2017 13:21:49 »

ดีใจจัง รออ่านอยู่นะคะ

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1856/-9
    • afterday's twitter
Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #32 เมื่อ14-11-2017 21:22:52 »

1





‘เปิดบ้านธราธิวัตน์ ครอบครัวสมบูรณ์แบบ’


ผมกวาดตาอ่านหัวข้อข่าวที่ถูกแชร์กันในโลกโซเชียลลวกๆ ระหว่างนั่งรอประชุมกับอาจารย์หัวหน้าภาควิชา

สมบูรณ์แบบงั้นเหรอ…

ความหมายของคำว่าสมบูรณ์แบบของสังคมปัจจุบันคืออะไร
มีหน้าที่การงานที่ดี มีอำนาจพร้อมบริวาร มีบ้านหลังใหญ่ มีรถนอกขับ มีเงินเยอะจนใช้ทั้งชีวิตก็ไม่หมด

และ…มีความสุขยิ่งกว่าใคร

หากต้องมีทั้งหมดนั้นถึงเรียกว่าสมบูรณ์แบบล่ะก็ ชีวิตของผมคงห่างไกลจากคำนั้นอยู่ไกลทีเดียว


“ดูอะไรอยู่วะ”

ผมละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองหันไปมองเพื่อนสนิทที่มานั่งรอเป็นเพื่อนตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน “เรื่อยเปื่อยน่ะ”

“แล้วนี่เมื่อไหร่จะเริ่มประชุม” อีกฝ่ายบิดขี้เกียจ “ต้องรอแบบนี้ทุกศุกร์ไม่เบื่อบ้างหรือไง”

“มันเป็นหน้าที่” ผมยิ้ม “อีกอย่างก็ใกล้งานวัฒนธรรมแล้วด้วย มีอะไรต้องคุยเยอะ”

“จ้า พ่อคนดี”

“ช่วยๆ กัน”

เติ้ลเท้าคาง หรี่ตามองผม “เห็นแบบนี้แล้วหมั่นไส้จริงๆ เพราะแบบนี้สาวๆ เลยหลงมึงกันทั้งมหา‘ลัยไง แก๊งผู้ชายเขาเกลียดกันขนาดไหนแล้วรู้ตัวปะ”

ผมหัวเราะ ขี้เล่นตลอดเลย “เติ้ลก็รู้ว่าเราไม่สนใจผู้หญิง”

“ผู้หญิงสนที่ไหน รูปหล่อ หุ่นดี บ้านรวย มีสมอง เขาอยากจะซ่อมมึงกันทั้งนั้นแหละ”

“ถ้ามันซ่อมกันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ” ผมจะได้หลุดพ้นจากสภาวะแบบนี้เสียที

“ทำหงอย” เติ้ลตีบ่าผม “ว่าแต่พี่คนนั้นของมึงกลับมาแล้วไม่ใช่หรือไง ได้เจอบ้างยัง”

ผมชะงัก ใจเต้นแรงขึ้นแม้ว่าจะไม่ทันได้ยินชื่อของเขา แค่พูดถึงก็เหมือนจะหายใจไม่ออกแล้ว “…”

“ณนนท์” เสียงทุ้มของอาจารย์เอ่ยแทรกขึ้นก่อน ผมหันไปยกมือไหว้อีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้าให้เติ้ลที่ขอตัวไปรอข้างนอก

“ขอโทษที่ให้รอนานนะ พอดีติดคุยธีสีสกับรุ่นพี่เธอ”

ผมยิ้มรับ “ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ผมรอได้”

“เป็นอะไรหรือเปล่า” อาจารย์เลิกคิ้ว “หน้าเครียดๆ”

“อ๋อ เปล่าครับ” ผมรีบเอ่ยปาก เรียกสติที่หลุดออกจากร่างกลับมา “ผมเอาลิสต์รายชื่อบูธที่จะตั้งในงานวัฒนธรรมปลายเดือนหน้ามาให้อาจารย์ตรวจสอบครับ”

“เธอเช็กดูแล้วใช่ไหม”

“เช็กเบื้องต้นแล้วครับ คิดว่ามีปัญหาอยู่สองบูธ ผมแยกไว้ให้แล้ว” ผมหยิบเอกสารทั้งหมดขึ้นมาวางให้อาจารย์ดู พยายามมีสมาธิกับสิ่งที่พูด แม้ว่าใจจะไม่ได้จดจ่อเลย…





“รอนานหรือเปล่า” ผมเอ่ยปากกับคนที่นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์รออยู่หน้าห้องประชุม ครั้งนี้คุยนานคิดว่าอีกฝ่ายคงเบื่อแย่แล้ว

“นานโคตร คุยไรนักหนา” เติ้ลบ่น แต่ดูไม่จริงจัง “ฟ้ามืดแล้วเนี่ย”

“ยังไงวันนี้ก็ไปค้างบ้านเราไม่ใช่เหรอ”

“เออ คืนนี้จะดูหนังสักสามเรื่อง”

ผมหัวเราะ “จะนอนในห้องดูหนังเหมือนครั้งก่อนเลยก็ได้นะ”

“ตั้งใจอย่างนั้นแหละ โซฟาห้องดูหนังมึงใหญ่กว่าเตียงห้องกูอีก”

“ปะ จอดรถไว้หลังตึก”

เราลงอาคารเรียนอ้อมไปด้านหลังตึก เดินไปที่รถบีเอ็มสีดำของผมที่จอดนิ่งอยู่ ผมหันไปมองอีกฝ่ายแล้วยกกุญแจรถขึ้นสูง “อยากขับไหม”

“ได้จริงดิ”

“ก็เห็นบ่นว่าสอบใบขับขี่มาแต่ไม่ค่อยได้ขับ”

“ใจดีสุดๆ เลยพี่ณะ” อีกฝ่ายยิ้มร่า รับกุญแจรถจากผมไปถือแล้วเดินไปขึ้นรถฝั่งคนขับอย่างอารมณ์ดี

ผมหัวเราะ “ขับอย่าเร็วแล้วกัน”

ระหว่างทาง คนขับก็ชวนคุย “เออ ณะ”

“ว่า”

“ตกลงเรื่องที่คุยค้างไว้นี่ยังไงนะ”

ผมเม้มปาก ความจริงไม่ค่อยอยากพูดถึงเท่าไหร่ “ทำไมอยู่ๆ ถามถึง”

“ก็จำได้ว่ามึงเคยบอกเขากลับต้นปีนี้ นี่มันก็เลยมาสักพักแล้ว”

“จำได้ด้วย” เพิ่งรู้ว่าเพื่อนตัวเองความจำดีขนาดนี้

“จะจำไม่ได้ได้ยังไงล่ะวะ ช่วงมัธยมมึงพูดถึงเขาแทบทุกวัน ยิ่งตอนเขาไปนี่แทบขาดใจ”

“พูดเกินไปแล้ว”

เติ้ลยักไหล่ “ตามที่เห็น จะบอกว่ามึงลืมไปแล้วหรือไง”

ใครจะไปลืมได้ลงล่ะ รู้สึกมาตั้งแต่เด็ก รักเขามาทั้งชีวิต ถ้ามันหายไปจากหัวได้ง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ
ผมคงไม่ต้องรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้เฝ้ารออะไรอยู่คนเดียวโดยไม่มีหวังแบบนี้
แต่ถึงอย่างนั้นคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็ไม่ใช่เขา แต่เป็นตัวผมเองมากกว่า…

“ขี้ขลาด…”

“อะไรนะ” เติ้ลหันมามองเล็กน้อย

ผมยิ้ม ส่ายหน้า “เปล่าหรอก ตั้งใจขับเถอะน่า หิวแล้ว”

“ใครใช้ให้มึงคุยนานล่ะ กูก็หิวโคตรเหมือนกัน จะทุ่มนึงแล้วเนี่ย”

“ให้คนที่บ้านเตรียมไว้แล้ว” พูดแล้วก็เอื้อมมือไปเปิดเพลงวิทยุ หันมองออกนอกหน้าต่าง หยุดบทสนทนาเพียงเท่านั้น





เราขับรถเข้าทางประตูเล็กด้านข้าง จอดใต้หลังคาถัดจากประตูบ้าน

เติ้ลดับเครื่องก่อนจะหันมาพูด “วันนี้บ้านใหญ่เงียบเร็วนะ พ่อมึงไม่อยู่เหรอ”

“ไปญี่ปุ่นกับคุณหญิง”

“อ๋อ” อีกฝ่ายครางรับในคอ “แล้วไม่มีใครอยู่บ้าน?”

“พี่พีชอยู่ ไปกินข้าวกันเถอะ” ผมปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ เดินนำเพื่อนสนิทเข้าไปในบ้าน ถอดรองเท้าวางบนชั้นแล้วหันไปยิ้มให้คนในบ้าน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะคุณณะ”

“สวัสดีครับ”

“อาหารตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว จะรับเลยไหมคะ”

ผมยิ้ม และพยักหน้า “ครับ”

เรานั่งลงที่โต๊ะอาหาร กินกันแค่สองคนแต่กับข้าวหลายอย่างวางเต็มโต๊ะ ไม่บ่อยนักที่จะกินเป็นจานกับข้าวร่วมกันแบบนี้
โดยปกติแล้วบ้านธราธิวัตน์จะกินอาหารของใครของมัน
จัดเป็นชุดเหมือนๆ กัน หรือแล้วแต่สั่ง ไม่ก็ยกมาเป็นจานทีละอย่างไม่แตะต้องของคนอื่น
อย่าว่าแต่ยกของชอบหรือไม่ชอบให้ใคร จะขอชิมในจานคนข้างๆ ยังดูประหลาดเลย
เพราะแบบนั้นผมเลยไม่ค่อยไปบ้านใหญ่และจะกินข้าวคนเดียวที่บ้านนี้ประจำ

หากถามว่านานแค่ไหนแล้ว…ก็ตั้งแต่แม่ไม่อยู่นั่นแหละ


“ทำไมกินน้อยจังวะ”

ผมเลิกคิ้ว หันไปมองอีกฝ่าย “ว่าไงนะ”

“กูถามว่าทำไมมึงกินน้อย” เติ้ลพยักหน้ามาที่จานผม “เหลืออีกตั้งครึ่ง มึงวางช้อนแล้ว”

“ข้าวเยอะอะ อิ่ม” ผมยิ้ม “ดึกแล้วด้วย”

“อิ่มอะไรวะ นี่มึงผอมลงตั้งเยอะ”

“ไม่หรอกน่า” แค่ไม่อยากอาหารสักเท่าไหร่ ตั้งแต่ต้องกินคนเดียว มันก็ไม่อร่อยเหมือนที่เคย “เอาข้าวอีกไหม”

“ไม่เอาแล้ว นี่กูสองจานแล้วเนี่ย”

“งั้นถ้าอิ่มแล้วขึ้นห้องกัน”

เราลุกจากโต๊ะแล้วเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ห้องผมอยู่ในสุดติดกับฝั่งสระว่ายน้ำเล็กหลังบ้าน
เข้าห้องนอนมาผมก็ตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กผืนใหญ่ออกมาวางรอสองชุด
แล้วหันไปหาคนที่ทิ้งตัวนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหน้าทีวี

“ไปอาบน้ำปะ เดี๋ยวจะได้ไปห้องดูหนัง”

คู่สนทนาปัดมือไปมา “มึงอาบก่อนเลย เดี๋ยวกูขอนั่งย่อยแป๊บ”

“โอเค อาบนานนิดนึงนะ ถ้ารอไม่ไหวก็ไปอาบห้องแขกข้างๆ ก็ได้”

“ตามสบาย รอมึงอาบเป็นชั่วโมงก็ทำมาแล้ว ชิน”

“อย่าบ่นละกัน” ผมหัวเราะ รื้อเอาชุดนอนจากตู้มาถือคว้าผ้าเช็ดตัววางทับแล้วเดินเข้าห้องน้ำ





“อ้าว อาบแล้วเหรอ” ผมเอ่ยปากถามเมื่อเดินออกจากห้องแล้วเห็นอีกฝ่ายในชุดนอนนั่งรอที่โซฟา ไหนเมื่อกี้บอกนั่งย่อย

เติ้ลใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมเปียกๆ ของตัวเองแล้วยิ้มขำ “รอจนกูไปอาบอีกห้อง ออกมามึงยังไม่เสร็จเลย”

“ก็บอกแล้วว่าอาบนาน แช่น้ำร้อน”

เติ้ลหัวเราะ “ครับๆ”

“จะไปห้องดูหนังเลยไหม นอนนั่นเลยใช่ปะ”

“อือฮึ”

“งั้นไปกัน” ผมพยักหน้าเรียกเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนั่งนิ่ง

“นั่งแป๊บนึงดิณะ”

“หืม” ผมยิ้ม เดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ เอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มผืนเล็กที่วางพาดพนักเก้าอี้อยู่มาคลุมขา แอร์หนาวไปไหมเนี่ยวันนี้ “มีอะไร ไม่อยากดูหนังแล้วเหรอ”

“เปล่า พอดีกูมีเรื่องจะถามนิดนึง” เติ้ลว่า เลื่อนกรอบรูปขนาดเล็กคุ้นตามาตรงหน้า “เมื่อกี้กูหาสำลี แล้วเห็นรูปนี่ซ่อนอยู่ในตู้”

“…” ก็ว่าเก็บจนลืมไปแล้วนะ

“ที่คุยค้างไว้ อย่าเลี่ยงดิ”

“ไม่รู้…”

“ตัดใจแล้วเหรอ”

ถามมาแบบนี้แล้วจะให้ตอบยังไงดีล่ะ “…”

“อะเงียบ”

“ถามอะไรเล่า เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีมากแล้ว” ใจเต้นช้าๆ หน่อยณะ อย่ามีปฏิกิริยาขนาดนี้สิ

“ก็ถ้าช่วงนี้มึงไม่เหม่อบ่อยๆ ทำเหมือนใจลอยไปไหนสักที่ กูก็คงไม่ห่วงหรอก” เติ้ลส่ายหน้า “กับพี่นาวก็เลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ยิ่งน่าห่วงใหญ่”

“เรื่องพี่นาวไม่เกี่ยวสักหน่อย”

“ไม่เกี่ยวได้ไง ตอนมึงคบกับพี่เขากูตกใจแทบแย่”

“มีอะไรให้ตกใจล่ะ เราจะมีแฟนสักคนมันแปลกยังไง”

“ก็ถ้ามึงคบกับเขาแล้วดูมีความสุขก็คงไม่แปลกหรอก”

ผมเม้มปาก “ช่างมันเถอะน่า”

“ไอ้ณะ”

“ไปดูหนังเถอะ เพิ่งได้เรื่องใหม่มาวันก่อนพอดี” ผมยังยืนยันที่จะไม่พูด เห็นแบบนี้แล้วคู่สนทนาก็ยอมความ

“อะๆ แล้วแต่มึงละกัน” เติ้ลส่ายหน้า พออีกฝ่ายขยับลุกผมเลยเดินนำออกจากห้องนอน

ใจจริงไม่ค่อยอยากพูดถึงเรื่องนี้สักเท่าไหร่ เพราะเกี่ยวกับพี่นาว…ผมเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยเหมือนกัน







[------------------------- ♥ -------------------------]







วันต่อมาผมกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ เห็นรถคุณพ่อจอดอยู่หน้าบ้านใหญ่
แม่บ้านเดินเข้าเดินออกขนกระเป๋าเสื้อผ้าและข้าวของหลายอย่าง ยืนมองแล้วก็ถอนหายใจ

กลับมากันแล้วสินะ...

เดินเข้ามาในบ้าน ตรงไปนั่งที่โซฟาปลดกระดุมสองเม็ดบนออกก่อนจะกระพือเล็กน้อย มองไปรอบๆ ไม่เห็นใครเลย
ปกติแล้วบ้านเล็กจะมีแม่บ้านอยู่สองคน แต่คิดว่าคงไปช่วยกันยกของให้คุณพ่อกับคุณหญิงกันหมด

ความจริงแล้วก็คงไม่มีใครอยากมาทำงานบ้านนี้นักหรอก
เพราะถ้าจะให้เรียงลำดับความสำคัญก็คงจะต้องไล่จากคนในบ้านหลังใหญ่ทั้งหมดเสียก่อน
ถ้าเทียบกัน การมาทำงานให้ผมก็คงไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักเท่าไหร่

ผมถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมาเมื่อมันส่งเสียงร้อง “ว่าไง”

[ถึงบ้านยังวะ]

“เพิ่งถึงนี่แหละ”

[เรื่องฝึกงานอะ สรุปมึงจะไปทำที่เดียวกับกูหรือเปล่า กูจะได้รอยื่นพร้อมกัน]

“ยังไม่แน่ใจ…อาจจะต้องไปทำที่บริษัทพ่อ” ผมว่า “หรือเติ้ลจะมาทำกับเราล่ะ”

[ไม่เอาอะ กูอยากทำบริษัทเล็กๆ ก่อน] อีกฝ่ายรีบพูด ผมเองก็อยากเหมือนกัน ทำบริษัทเล็กแล้วได้จับงานหลายอย่าง แต่ถ้าเอาตรงๆ คือไม่อยากเข้าไปยุ่งกับธุรกิจของพ่อตอนนี้เลย

“เออเติ้ล” ผมเรียกปลายสาย เมื่อหันไปเห็นแม่บ้านเดินเข้ามาใกล้ ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง “เดี๋ยวไว้เราโทรกลับนะ” ถ้าให้เดาก็คงเป็นพ่อเรียกผมไปพบนั่นแหละ…




ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยให้ตาย

ต้องทำยังไงบ้างนะ หลังตรง ตาไม่หลุกหลิก ยิ้มเล็กน้อย ผงกหัวตอบรับ มีหางเสียงท้ายคำ
อ้อ…เกือบลืมกลัดกระดุมให้เรียบร้อย

เดินเข้าไปเห็นพ่อกับคุณหญิงนั่งพักอยู่ที่โซฟา “สวัสดีครับคุณพ่อ สวัสดีครับคุณหญิง” ผมยกมือไหว้แล้วเอ่ยปาก

“อืม” พ่อพยักหน้ารับ “นั่งสิ”

ผมเดินไปนั่งที่โซฟาขวามือของพวกท่าน ยิ้มบางและรอให้ผู้ใหญ่เป็นคนพูด

“เป็นยังไงบ้าง” พ่อหันมาสบตา “ไม่ได้เห็นหน้านาน”

“สบายดีครับ เพิ่งส่งงานไป ที่บ้านก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ”

“มะรืนก็จะปิดเทอมแล้วนี่”

“ครับ แต่ปิดเทอมนี้ผมมีต้องฝึกงานครับ”

“ฝึกงาน?”

ผมพยักหน้ารับ “ครับ”

“ให้มาทำที่บริษัทของบ้านเราสิคะ” ให้ตายเถอะ…คุณหญิง “เครือที่เป็นหุ้นส่วนกับเพื่อนคุณ”

“อืมก็ดี เพราะยังไงสักวันก็ต้องมาช่วยดูแลฝั่งนั้นอยู่แล้ว”

“แต่ว่า…”

พ่อเลิกคิ้ว สายตาดูดุขึ้นเล็กน้อย “ติดตรงไหนหรือไง” แน่นอนว่าเขาไม่ชอบคนขัดใจ ยิ่งมีข้อโต้แย้งยิ่งแล้วใหญ่

“…ไม่ติดครับ”

“งั้นจันทร์หน้าเข้าไปที่บริษัท” พ่อว่า “ช่วงนี้มีคนมาช่วยดูแลอยู่ เดี๋ยวให้เด็กไปบอกไว้”

“ครับ”

“จะว่าไปเธอก็รู้จักนี่”

“ผมเหรอครับ”

พ่อพยักหน้า “ลูกชายคุณนาง เพื่อนของแม่เธอ หุ้นส่วนTR Design”

“…” ป้านางเพื่อนแม่ แล้วลูกชายป้านาง…

ผมชะงัก ตัวแข็ง หัวใจเต้นเร็ว มือเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่อ คิดว่าหน้าคงซีดจนคนมองสังเกตเห็น

“เป็นอะไร”

“…เปล่าครับ” ผมเม้มปาก

“งั้นก็เท่านี้แหละ ไปพักผ่อนไป” อีกฝ่ายพูดเสียงเรียบ พยักหน้าไปที่ถุงกระดาษบนโต๊ะสองใบ “นั่นของเธอ ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า ลองเอาไปใช้ดู”

“ขอบคุณครับ ผมขอตัวเลยนะครับ” ผมยกมือไหว้พวกท่าน หยิบถุงสองใบนั้นมาถือแล้วเดินออกจากบ้านใหญ่มา

ตอนนี้ผมชาไปหมด ไม่รู้ว่าดีใจ เสียใจ หรืออะไรกันแน่ ไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว
ถ้านับจริงๆ ตั้งแต่แม่เสียเมื่อเจ็ดปีก่อนก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย แล้วจะให้มาเผชิญหน้าตอนนี้…



กลับขึ้นห้องนอนของตัวเองมา ผมก็รื้อของฝากออกจากถุง เป็นกระเป๋าสะพายกับนาฬิกาแบรนด์ดังราคาสูง
ผมไม่ค่อยชอบใช้ของพวกนี้เท่าไหร่ แต่ถ้าใช้ของไม่มียี่ห้อ ดูไม่ดีก็จะถูกว่าอีก
สำหรับคนที่แบกนามสกุลธราธิวัฒน์ไว้อย่างผมจะทำอะไรก็ต้องคิดให้เยอะเสียหน่อย
เพราะแค่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็เหมือนจะเป็นปัญหามากพอแล้ว

ผมวางของทั้งหมดลงที่โต๊ะ หันไปมองกรอบรูปที่เติ้ลหยิบออกมาเมื่อวานแล้วถอนหายใจ
เดินเข้าไปใกล้แล้วจับให้หันมา รอยยิ้มมุมปากของคนในรูปยังเหมือนครั้งล่าสุดที่เห็น

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้หยิบมาดู นี่ยังมีอีกเป็นอัลบั้มในลิ้นชักข้างตู้เสื้อผ้า
สะสมมาตั้งแต่เด็ก ทั้งขอแม่บ้าง เซฟจากเฟซบุ๊กบ้าง ให้คนไปถ่ายบ้าง
เรียกได้ว่าพอโตขึ้นใช้เงินเป็นก็จ้างให้คนไปตามไปสืบเป็นว่าเล่น มาถึงตอนนี้มองกลับไปก็เริ่มกลัวตัวเองแล้วเหมือนกัน

ผมชอบเขา…ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ

เราเจอกันที่บ้านนี้เมื่อสิบสองปีก่อน ช่วงนั้นป้านางมาหาแม่ที่บ้านบ่อยๆ ในบางครั้งก็จะเอาลูกชายมาด้วย
เป็นการพบกันครั้งแรกที่ประทับใจที่สุดสำหรับเด็กแปดขวบอย่างผม จำได้ติดตาเลยสำหรับเหตุการณ์ตอนนั้น
ผมเล่นบอลอยู่กับลูกแม่บ้านที่ถนนใหญ่แล้วบอลเกิดกลิ้งออกไปไกลเลยวิ่งไปเก็บ ไม่รู้ว่ารถมาจากไหนขับเร็วตรงมาหา
อาจจะเพราะความตกใจเลยทำให้ตัวแข็งขยับไม่ออก ได้อีกฝ่ายที่ออกมาตามพุ่งเข้ามาช่วยทัน

ตอนนั้นผมร้องไห้เหมือนโลกจะแตก ยิ่งตอนเห็นรอยแผลที่ข้างขมับของเขาก็ยิ่งสะเทือนใจ โทษตัวเองไปพักใหญ่
แต่นอกจากที่เล่ามาทั้งหมดนั้นสิ่งหนึ่งที่ตราตรึงอยู่กลางใจผมมาถึงทุกวันนี้คือรอยยิ้มและฝ่ามืออบอุ่นของอีกฝ่าย

รู้ตัวอีกทีผมก็เฝ้ามองแต่เขา ไม่แน่ใจว่าตอนไหนที่ตอบตัวเองไปว่าไม่สนใจผู้หญิง
หรืออันที่จริงผมอาจจะไม่สามารถรักได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ไม่สามารถสนใจใครได้นอกจากเขาเท่านั้น…

ผมพยายามพัฒนาตัวเอง พยายามถีบตัวเองให้สามารถเทียบเคียงเขาได้
แม้ว่าแผ่นหลังกว้างนั้นจะไกลออกไปทุกครั้งที่เงยหน้ามอง
เราไม่ได้สนิทกัน ไม่ได้เจอกันบ่อย และความรู้สึกของผมก็ไม่เคยสื่อไปถึงเขา

แต่ไหนแต่ไรมาเขามักจะมีคนคนนึงอยู่ข้างกาย คนที่เขาให้ความสำคัญยิ่งกว่าใคร

คนที่พิเศษจนผมไม่อาจเสนอตัวเป็นคู่แข่ง


จนถึงวันที่เราต้องห่างกันเป็นทวีปมันก็ยิ่งทำให้แน่ใจว่าความรู้สึกของผมมันไม่มีความหมายพอ


ในที่สุดก็เริ่มตัดใจไปแล้ว…ทำไมถึงต้องวนกลับมาเจอกันในช่วงเวลานี้ด้วยนะ







to be continued...

ตอนที่1มาแล้วค่ะ ขอฝากตัวนายเอกคนสุดท้ายของเซ็ตแสดงความ...ไว้ด้วยนะคะ
กลั้นใจไว้ พี่พอร์ชค่าตัวแพงมาก ทุ่มหมดตัวไปแล้ว อีกไม่นานเดี๋ยวจะออกมาค่ะ! ถถถถถถถ
แล้วเจอกันตอนที่2 วันอังคารหน้านะคะะ ^^

พูดคุยในทวิตฝากติด
#Outแสดงความรัก ด้วยน้า <3


ออฟไลน์ skysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #33 เมื่อ14-11-2017 21:48:19 »

อ่านมาเรื่อยๆ จบตอน 1 เผลอร้อง โอ๊ยยยยย 55555
พี่พอร์ชคะ พี่ค่าตัวแรงจริงค่ะ รอเจอพี่ตอน 2 นะคะ อิอิ
เรื่องครอบครัวของ ณะ คงต้องรอดูกันต่อไป
ณะดูค่อนข้างเก็บกดเหมือนกันนะ แต่มีเพื่อนแสนดีแบบเติ้ล ชอบอ่ะ อิอิ เติ้ลก็ต้องมีคู่ด้วยแหงๆ รอเลย ^^

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #34 เมื่อ14-11-2017 21:54:18 »

สงสารจุง รักมาตั้งแต่เด็กๆ เลย แถมบรรขากาศที่บ้านก็ มืดมนจัง

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #35 เมื่อ14-11-2017 21:57:41 »

ทำไมแบบนี้ล่ะ  :sad2:

ออฟไลน์ poommy_TY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #36 เมื่อ14-11-2017 21:57:59 »

โอยยยย อยากอ่านต่อมากเลยค่ะคุณเดย์

คาแรกเตอร์น้องณะน่าสนใจมาก ดูมีอะไรในใจเยอะเลยทีเดียว ชอบบรรยากาศของน้องณะค่ะ ฮืออออ พี่พอร์ชมาเจอน้องเร็วๆๆน้าา

ออฟไลน์ Cinnamon Roll!!!

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #37 เมื่อ14-11-2017 22:13:27 »

กลิ่นม่าลอยมาแต่ต้นเรื่องเลยย  :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #38 เมื่อ14-11-2017 22:45:51 »

มันให้ความรู้สึกอึมครึมแล้วสิเมื่อคนอกหักมาเจอคนแอบรักมันจะเป็นยังใงละเฮ่อ!!! :เฮ้อ:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #39 เมื่อ14-11-2017 22:58:22 »

 :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
« ตอบ #39 เมื่อ: 14-11-2017 22:58:22 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #40 เมื่อ14-11-2017 23:55:16 »

มันดูหน่วงๆจัง

ออฟไลน์ JellyKei

  • ✧٩(の❛ᴗ❛ の)۶
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #41 เมื่อ15-11-2017 00:40:13 »

ชีวิตดูน่าสงสารไปอีก​ มีทุกอย่างกลับดูเหมือนไม่มีอะไรเลย
พี่พอร์ชจะเปิดตัวยิ่งใหญ่สมค่าตัวมั้ยเนี่ยะ :hao7:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #42 เมื่อ15-11-2017 00:57:13 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1958
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #43 เมื่อ15-11-2017 06:31:06 »

ใจไม่ดีตรงที่บอกว่าพระเอกค่าตัวแพงนี่ละ  โอ้ยยย...นายเอกก็ไม่รวย(เพราะคนที่รวยคือพ่อไม่ใช่นาง)แล้วอย่างนี้คือต้องทำใจรึป่าวนะ  งื้อออ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2877
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #44 เมื่อ15-11-2017 07:20:43 »

เออนั่น ทำไมดูเกินเอื้อมไปอีก
ณะเป็นใครสำหรับบ้านนี้กัน ณะดูเก็บกดมาก

เติ้ลดูเป็นห่วงณะมาก คืออยู่ด้วยตลอด นั่นนี่ด้วยตลอด อย่างน้อยก็มีเติ้ล

พอร์ชจะออกโรงให้ประทับใจอีก หรือจะจำกันได้บ้างไหมน้า

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #45 เมื่อ15-11-2017 08:00:35 »

ความรู้สึกของคนแอบรักที่มีมาอย่างยาวนาน .. มันช่างเป็นความรู้สึกที่คลาสสิคและโดนใจจริงๆ / มาเกาะให้กำลังใจน้องณะด้วยคนค่าาาา

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #46 เมื่อ15-11-2017 17:18:21 »

เปิดแก๊ส, ตั้งหม้อ, แกะซอง, เตรียมต้มมาม่า,...คงไม่รุนแรงมากใช่ไหมคะคุณเดย์ พี่พอร์ชจะออกแนวไหนกับน้องณะกันล่ะเนี่ย ตอนอยู่กับน้องเพื่อน พี่พอร์ชแกดูอบอุ่น แต่ถ้าอยู่กับณะ...ไม่รู้จะเป็นอย่างไร รออ่านเลยค่ะ

ขอบคุณสำหรับเรื่องใหม่นะคะ

ออฟไลน์ fullfeel

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #47 เมื่อ15-11-2017 23:06:55 »

ได้กลิ่นมาม่าลอยมาไกลๆ ณะเป็นนายเอกไทป์ทีชอบค่ะ ขอหยิบธงมาถือไว้ก่อน รอดูท่าที ถ้าพระเอกไม่มาแบบละมุนต่อใจจะยกเชียร์นายเอกสุดพลัง พี่พอร์ชค่าตัวแพงจริงไม่ติงนัง แม้แต่ชื่อยังไม่มา  :mew4:

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #48 เมื่อ16-11-2017 00:47:19 »

น่่อ่านมากครับ,,,

ออฟไลน์ yummiie

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #49 เมื่อ16-11-2017 23:27:48 »

เปิดโดเนทค่าตัวพี่พอร์ชมาค่ะ พร้อม!!! o18

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
« ตอบ #49 เมื่อ: 16-11-2017 23:27:48 »





ออฟไลน์ hereg407

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #50 เมื่อ18-11-2017 14:28:32 »

รอคร้าาา

ออฟไลน์ o4u0n7

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #51 เมื่อ18-11-2017 18:05:36 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -1- [14Nov17]
«ตอบ #52 เมื่อ18-11-2017 18:48:33 »

ค่าตัวแพงจนิงๆ
พี่พอร์ชค่าตัวแพงมาก ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1856/-9
    • afterday's twitter
Out of Love ❤️ แสดงความรัก -2- [21Nov17]
«ตอบ #53 เมื่อ21-11-2017 21:13:41 »

2





“ถามจริง”

ผมพยักหน้า เป็นการตอบรับคำถามของอีกฝ่าย

“อะไรจะบังเอิญได้เบอร์ใหญ่ขนาดนี้วะ” เติ้ลหัวเราะ “ไม่ได้เจอกันมานานโคตร บทจะได้เจอก็ง่ายๆ เลย”

นั่นสิ ไอ้ตอนที่อยากเจอแทบตายก็หนีหาย พอตอนนี้ไม่อยากเจอดันโผล่มาเสียนี่…

“ไปฝึกงานกับเราปะเติ้ล”

อีกฝ่ายเลิกคิ้ว “ดูทำหน้าดิ ไม่อยากเจอมากหรือไง”

“เราไม่รู้…” จะบอกว่าไม่อยากเจอก็พูดไม่เต็มปาก เรียกว่าไม่พร้อมคงจะเหมาะกว่า

“กลัวอะไรอยู่”

กลัวใจตัวเองนี่แหละ… “ไม่อยากกลับไปเป็นบ้าแล้ว”

“โอกาสมาแล้วไม่ใช่หรือไง” เติ้ลยิ้ม เอื้อมมือมาวางบนไหล่ผม “ไม่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้มานานแล้ว ลองดูหน่อยดีไหม”

“เราจะสู้คนนั้นของเขาได้ยังไง” แค่คิดยังไม่กล้าเลย “เราไม่อยากแทรกกลางใคร”

“อย่างน้อยก็ไม่ต้องหนีอีก”

“เผชิญหน้าไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรเลย”

เติ้ลส่ายหน้า “เอางี้ดีกว่า มึงรู้ได้ไงว่าเขาคบกันแล้ว”

“แล้วมีเหตุผลอะไรที่จะไม่คบ” ยังจำรอยยิ้มและสายตาของพี่พอร์ชตอนมองเขาได้อยู่เลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคิดยังไง เหมือนเอาคำว่ารักมาแปะอยู่กลางหน้าผาก “ใกล้ชิดกันขนาดนั้น จะมีใครเข้าไปวุ่นวายได้อีก...ขนาดเรายังรู้ตัวเลย”

“คิดไปเองอะเก่งจริง”

“เออน่า” ผมถอนหายใจ ก่อนจะหันไปสบตาอีกฝ่าย “…ไปฝึกด้วยกันนะ”

คู่สนทนายิ้ม ก่อนจะถอนหายใจ “ทำหน้าแบบนี้กูก็ต้องตอบตกลงสิ” เติ้ลว่าแล้วเอื้อมมือมาผลักหัวผมเบาๆ “เออ ไปก็ไป”

ผมหัวเราะ “ขอบคุณ”

“เออ เลี้ยงข้าวกูด้วย ซูชิ”

“ได้เลย” ผมยิ้มกว้าง “เดี๋ยวเตรียมเอกสารฝึกงานเผื่อด้วยเลยโอเคไหม”

 “เออออ” เติ้ลลากเสียง ลุกขึ้นยืน “ไปเหอะ  มึงมีประชุมงานมหา‘ลัยไม่ใช่หรือไง”

“อืมใช่” ผมพยักหน้า “เติ้ลกลับไปเลยนะไม่ต้องรอ น่าจะนาน”

“โอเคๆ แล้วเจอกันคืนนี้”

“กลับดีๆ”

 เติ้ลยิ้มรับ โบกมือให้ผมแล้วเดินแยกไป






ผมลงจากอาคารตรงไปที่ตึกรวม ดูนาฬิกาแล้วเห็นว่ายังมีเวลาเลยแวะไปซื้อกาแฟที่ร้านระหว่างทาง
ขณะยืนรอก็มีคนมาสะกิดไหล่จากด้านหลัง หันไปมองแล้วยิ้มมุมปาก

“จิ้ง”

“ไม่ได้คุยกันนานเลยน้า เดี๋ยวเราสั่งน้ำแป๊บ” เธอเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่ม

ผมมองหน้าหวานๆ ของคนตรงหน้าแล้วอมยิ้ม จิ้งเป็นเพื่อนคณะเดียวกันแต่คนละภาค
เราเคยคุยกันช่วงนึงเมื่อปีที่แล้ว เธอเป็นผู้หญิงน่ารัก พูดจาตรงไปตรงมา
ยังจำตอนที่อีกฝ่ายมาบอกชอบแล้วผมตอบกลับไปว่าไม่สนใจผู้หญิงได้อยู่เลย ใครจะไปคิดล่ะว่าจิ้งยังยืนยันที่จะลองคุยต่ออยู่ดี
แต่ถึงอย่างนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเราก็ไม่เคยคืบหน้าไปมากกว่าเพื่อน และพอนานไปก็ห่างหายกันไปเอง

“ณะสบายดีใช่ไหม” อีกฝ่ายหันมาชวนคุย

“สบายดีครับ จิ้งล่ะ”

“เราก็สบายดี งานเยอะนิดหน่อย” จิ้งหัวเราะ สำรวจใบหน้าผม “แต่คงไม่เท่าณะหรอก ดูสิตาคล้ำหมด”

“เพิ่งส่งงานน่ะ ตาเลยยังไม่ทันหายดำ”

“นอนบ้างนะจ๊ะ”

“ครับ” ผมยิ้ม “แล้วจิ้งส่งงานหรือยัง”

“เพิ่งเรียบร้อยเมื่อวานเลย เหลือแต่ฝึกงานรอเกรด”

“สบายอยู่แล้ว จิ้งเก่งจะตาย”

“ยังปากหวานเหมือนเดิมเลยนะ”

“เอ้า เราพูดจริงๆ”

เธอยิ้ม เอื้อมมือมาดึงแก้มผม “อย่าน่ารักให้มากนักสิ เพื่อนในภาคเราพูดถึงกันแทบทุกคนเลยนะ”

“นินทาเราทั้งภาคเลยเหรอ”

“ใช่แล้ว” อีกฝ่ายหัวเราะ ส่ายหน้าไปมา “พูดกันหมดว่าเป็นของแรร์ประจำคณะ” จบคำเธอก็เงยหน้าสบตา “ณะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า”

“อื้ม” ผมพยักหน้า เข้าใจคำถามดี “เราก็เหมือนเดิมนั่นแหละ” ยังคงรักได้แต่คนนั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย…

จิ้งพยักหน้า ยิ้มบางอย่างเข้าใจ “แล้วนี่ณะจะกลับบ้านเหรอ”

“เดี๋ยวเราไปประชุมกิจกรรมต่อ จิ้งล่ะ”

“เรามาขอเอกสารฝึกงาน” เธอว่า “เอ้อ ที่คืนนี้ปีเราเหมาร้านกินเลี้ยงกัน ณะไปหรือเปล่า”

“ไปสิ จิ้งไปไหม”

“ไปจ้า งานเสร็จทั้งทีต้องไปปลดปล่อยหน่อย”

“ไม่พลาดอยู่แล้วเนอะ” ตอบรับอีกฝ่ายไป แล้วเอื้อมมือไปรับแก้วกาแฟจากแม่ค้า หยิบเงินจ่ายให้แล้วหันมาหาหญิงสาว “งั้นเดี๋ยวเราไปก่อนนะจิ้ง”

“จ้า แล้วเจอกันคืนนี้นะ”

“แล้วเจอกันครับ” ผมยิ้ม บอกลาเธออีกครั้งก่อนจะเดินออกมา แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องประชุม ตอนนี้น่าจะมากันเกือบครบแล้ว

เมื่อมาถึงก็เห็นหัวหน้าแต่ละภาคแต่ละชั้นปีนั่งล้อมวงกันเรียบร้อย
ผมยิ้มและยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่รุ่นน้องในคณะ ก่อนจะเดินเข้าไปร่วมวงด้วย





หลังจากผมกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน ทุ่มครึ่งก็ขับรถมาจอดที่ลานกว้างข้างร้านอาหารที่จองไว้
เติ้ลมาถึงตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน ป่านนี้คงดื่มไปเป็นขวดแล้ว ปกติคณะผมดื่มกันหนัก ยิ่งเที่ยวด้วยกันหลายคนยิ่งเมาเร็ว

จอดรถเสร็จก็ตรงเข้าร้าน ส่วนใหญ่ยืนเต้นอยู่หน้าเวที มีบางกลุ่มนั่งเล่นเกมกันที่โต๊ะประปราย
ผมหันไปสบตาเข้ากับจิ้งเสียก่อน ฝ่ายนั้นยกมือโบกไปมาเรียกให้เดินไปหา

“คิดอยู่เลยว่าณะไปไหน” เธอเอ่ยทัก

“ประชุมนานไปนิด พอดีต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเลยยิ่งช้า” ผมว่า “กินกันไปเยอะแล้วเหรอเนี่ย” แก้มแดงกันเป็นแถบ ท่าทางคืนนี้ผมต้องไปส่งจิ้งที่บ้านแน่ๆ ดื่มทีไรเมาตลอดเลย

“นิดหน่อยจ้า” จิ้งตบเบาะข้างๆ ตัวเอง “ณะนั่งก่อนสิ”

ผมยิ้มรับ แล้วขยับเข้าไปนั่งข้างๆ “นี่หมวย นี่ไอซ์ เพื่อนในภาค ณะน่าจะยังไม่เคยคุย”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ เราณะ”

“พวกเรารู้จักณะอยู่แล้วล่ะ” หมวยว่า “รูปหล่อ ตัวสูง หุ่นดี บ้านมีตัง”

ผมหัวเราะ “นั่นสโลแกนเราเหรอ”

“แล้วตอนนี้ณะมีแฟนหรือยัง” ไอซ์ถามต่อ “เราถามได้ไหม”

“ได้สิ ตอนนี้ยังไม่มีหรอก”

“ถ้าเปิดรับสมัครเมื่อไหร่อย่าลืมบอกเรานะ เตรียมใบพร้อมแล้ว” เธอหัวเราะ

“ก็รู้นี่ว่าเราไม่รับผู้หญิง” ผมเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม ชอบแหย่แบบนี้ตลอด ทั้งที่ก็รู้กันหมดแล้ว

ทั้งสองคนยู่ปาก ทำหน้าเสียดาย “บอกไว้ก่อนเผื่อวันนึงจะสนใจไง”

ผมยิ้มขำ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเขาไม่ถือกันแล้วหรือไงเนี่ย “ถ้าถึงวันนั้นแล้วเราจะบอกนะ”

“ไม่ได้นะ บอกไว้แล้วไงว่าคนนี้ของเรา” จิ้งแทรกขึ้น เอื้อมมือมาคล้องแขนผม

“อะไรยัยจิ้ง” ไอซ์โวย “ขี้ตู่ว่าเป็นของตัวเองตลอด”

“เอ้าเรื่องจริง นี่จองไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว” คนข้างๆ ผมว่า “ถ้าณะจะคบกับผู้หญิงสักคน ต้องเป็นเราถูกไหม”

“ครับ” ผมยิ้มกว้าง อย่างที่บอกไปว่าจิ้งเป็นผู้หญิงที่น่ารัก นิสัยก็ดี คิดว่าคงเข้ากันได้ไม่ยาก หากว่าสักวันผมสามารถรักคนอื่นได้ และคนนั้นจะเป็นเธอก็คงไม่เสียหายอะไร

แต่ก็แค่สักวันล่ะนะ…







[------------------------- ♥ -------------------------]







ตื่นเต้นจนหัวใจจะหลุดออกมาอยู่แล้ว

ไม่กล้าบอกใครเลยว่าเมื่อคืนนอนกี่โมง ตื่นกี่โมง และใช้เวลาแต่งตัวอยู่หน้ากระจกนานเท่าไหร่
ไม่ได้รู้สึกประหม่าจนทำอะไรไม่ถูกขนาดนี้มานานแล้ว ผมจินตนาการถึงตอนที่จะได้เจอเขาทั้งคืน
รู้สึกปวดหัวเพราะพักผ่อนไม่พอ ถ้าเลือกได้ตอนนี้อยากจะหักพวงมาลัยเลี้ยวกลับบ้านเสียเลย

ไม่ต้องเจอกันแล้ววันนี้…


“หน้ามึงซีดมากเลยไอ้ณะ” เติ้ลที่นั่งอยู่ข้างคนขับเอ่ยปากเรียกสติผมกลับเข้าร่าง

“เหรอ” ผมยกหลังมือปาดใต้จมูกตัวเองไปมา

“มึงกินข้าวหรือยังเนี่ย”

“นิดหน่อย”

“นอนไม่หลับล่ะสิ”

ผมถอนหายใจ “ก็ประมาณนั้นแหละ ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงตอนเจอเขา”

“ก็ทำตัวปกตินั่นแหละ” อีกฝ่ายหัวเราะ “ใจเย็นๆ ดิ”

“เติ้ลว่า…เขาจะจำเราได้ไหม”

“ก็คงไม่ถึงขนาดลืมไปเลยปะ”

ไม่ขนาดลืมงั้นเหรอ… “แต่มันก็เจ็ดปีแล้วนะ”

“อาจจะไม่ถึงกับจำอะไรได้ละเอียด แต่ก็คงไม่ขนาดลืมไปเลยว่าเคยเจอกันหรอก”

“...” เขาจะจำเหตุการณ์นั้นได้ไหม จะติดอยู่ในใจเหมือนที่ผมเป็นหรือเปล่า หรือว่าไม่สำคัญจนลืมไปหมดแล้ว

“หน้ามึงเหมือนคนจะเป็นลมเลย” อีกฝ่ายว่า “แวะซื้อกาแฟ หรือของหวานๆ หน่อยปะ”

ผมส่ายหน้า “ไม่เป็นไร” รีบๆ เจอให้มันจบดีกว่า ยิ่งปล่อยเวลาให้นานไปก็ยิ่งเครียด

ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะถึงที่หมาย ผมแลกบัตรแล้วขับไปจอดในอาคารเหมือนพนักงานทั่วไป
คิดว่าถ้าพ่อรู้คงโดนดุอีก แต่ผมไม่อยากถูกจับตามองตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงาน
อย่างน้อยๆ ก็ขอให้ได้ฝึกงานเหมือนนักศึกษาทั่วไปโดยไม่ต้องแบกนามสกุลไว้บนหัวเถอะ


ใจผมเหมือนจะพังให้ได้…

“เชี่ย…หล่อฉิบหาย” ผมได้เสียงของเติ้ลดังเข้าหู แต่ไม่มีสติแม้แต่จะแปลความหมาย ดวงตาจับจ้องไปที่คนตรงนั้น รู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง หัวใจมันเต้นแรงจนเจ็บ ผมกำลังคลื่นไส้ รู้สึกอยากเดินออกจากตรงนี้จับใจ


พี่พอร์ช


ตึก…

ให้ตายเถอะเราสบตากันแล้ว นั่น...เขากำลังเดินมาเหรอ กำลังเดินมาจริงๆ ใช่ไหม ใจเย็น...ใจเย็นๆก่อนณะ!
หายใจเข้าลึกๆ ก่อน ว่าแต่วิธีหายใจให้ปกตินี่มันทำยังไงล่ะ

“ณะ”

อย่าสั่นขนาดนี้สิ คุมมือตัวเองไว้ณะ

“ณะ!”

ผมสะดุ้งเฮือก หันไปมองเติ้ลที่ตีบ่าผมแรงๆ เมื่อครู่ “อะ…ว่าไง”

“พี่พอร์ชเขาพูดได้ยินหรือเปล่า”

ผมปาดขมับตัวเอง เหงื่อออกขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่รู้ พยักหน้ารับก่อนจะหันกลับไปมองหน้าเขา ก่อนหลุบตาหลบแทบจะทันที

“สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ ตามองที่กระดุมเสื้อของอีกฝ่าย

“สวัสดี พี่ชื่อพอร์ช นั่นเติ้ล ส่วนเราณะใช่ไหม”

“คะ…ครับ” เรายืนใกล้กันขนาดนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ เมื่อกี้ผมเห็นตัวเองในดวงตาเขาด้วย แย่แล้ว…

“ไปแนะนำตัวเองกับคนในแผนกก่อน เผื่อว่าจะมีใครเรียกให้ช่วยอะไรจะได้สะดวก” เสียงทุ้มจัง ทุ้มขึ้นกว่าที่เคยได้ยินตั้งเยอะ

เขาพาเราไปทำความรู้จักกับคนอื่นในแผนก และแนะนำทีละคนสั้นๆ ซึ่งผมเองก็จำใครไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่
เพราะไม่รู้จะทำยังไงถึงสามารถเลิกแอบมองตามอีกฝ่ายได้สักที เผลอทีไรก็คอยแต่จะเหลือบหาอยู่ทุกครั้ง
จนกระทั่งสิ้นสุดการแนะนำตัวผมก็ยังไม่มีสมาธิเลยสักนิด

“เดี๋ยวจะพาไปโต๊ะประจำของพวกเรา” พี่พอร์ชพูดไปด้วยระหว่างเดินนำพวกผมไปข้างใน “เตรียมงานไว้ให้ช่วยแล้ว มีโปรเจกต์ของพี่เป็นโรงแรมที่หัวหิน กับโปรเจกต์โชว์รูมรถตรงลาดพร้าวของพี่เลย์ หัวหน้าอีกทีมนึง ยังไงเดี๋ยวให้ตกลงเลือกกันเอง”

“ผมขอทำโชว์รูมแล้วกันครับ” เติ้ลแทรกขึ้น ผมเลยรีบหันไปมองหน้า นี่จะฆ่าผมหรือไง!

“ไม่ตกลงกับเพื่อนก่อนเหรอ” คนโตกว่ายิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมหรี่ลงเล็กน้อย ตัวตนที่พอได้เห็นใกล้ๆ ก็ทำเอาผมรู้สึกเหมือนจะตายให้ได้

“ไม่ต้องหรอกครับ พอดีผมชอบรถมาก แล้วมันก็คงอยากทำโรงแรมด้วย”

“จริงเหรอ” ผมสะดุ้งทันทีเมื่อเขาหันมาทางผม “ขี้ตกใจนะ”

“เอ่อ…เปล่าครับ แค่ตกใจนิดหน่อย” โอ๊ย ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย

อีกฝ่ายหัวเราะ “นี่โต๊ะทำงานของพวกเรา อยู่ใกล้ๆ กับห้องพี่” เขาชี้นิ้วไปทางห้องกระจกด้านซ้ายมือ ม่านมู่ลี่ถูกเปิดขึ้นเกินศีรษะทำให้สามารถเห็นโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ในนั้น “มีอะไรก็ไปบอกได้ เคาะประตูก่อนนะ”

“ครับ” เราขานรับพร้อมกัน แต่คิดว่าเสียงผมคงเบาจนได้ยินแค่เติ้ล

“จัดของอะไรให้เรียบร้อยไปก่อน เดี๋ยวพี่ขอเคลียร์งานสักพัก แล้วจะเรียกไปคุยเรื่องโปรเจกต์” เขาเอ่ยปาก หันไปมองเติ้ล “ส่วนเรา เดี๋ยวอีกสักสิบห้านาทีเดินไปหาพี่เลย์ที่โต๊ะได้เลย จำโต๊ะพี่เขาได้ใช่ไหมตอนแนะนำตัวเมื่อกี้”

เติ้ลพยักหน้า “ได้ครับ”

“เติ้ล!” ผมหันไปโวยคนข้างๆ ทันทีที่อีกคนเดินไป

“ไม่ต้องมาเรียกกูเลย” อีกฝ่ายหันมาชี้หน้า “นี่มันโอกาสของมึงนะ ได้ทำงานร่วมกับพี่พอร์ชถ้ามึงไม่ทำตอนนี้แล้วจะทำตอนไหน”

“แค่ยืนใกล้เขาเราก็จะตายแล้ว” ผมลูบหน้าตัวเอง “จะให้ทำงานด้วยได้ยังไง”

“ถ้ามึงอยากได้เขา มึงต้องทำได้ทุกอย่าง”

“เราบอกแล้วไงว่าตัดใจแล้ว”

“ไม่รู้ พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสซะ” เติ้ลชี้หน้า “ระหว่างทำงานที่นี่มึงต้องแน่ใจให้ได้ว่าเขาคบกับคนนั้นหรือยัง ถ้ายังไม่คบก็หาทางสารภาพรักซะ จะเกิดมาเพื่อแอบรักแล้วตายไปหรือไง” พูดเสียยาวเลย “เสียของจริงๆ อุตส่าห์เกิดมามีทุกอย่างที่เพศตรงข้ามอยากได้ เอามาให้กูไหม”

นี่เก็บกดอะไรมาหรือเปล่า “เติ้ล…”

“เลิกพูด กูไปเข้าห้องน้ำละ เดี๋ยวจะไปหาพี่เลย์” อีกฝ่ายพูดจบก็ไม่รอให้ผมตอบกลับสักคำ วางกระเป๋าลงที่เก้าอี้ทำงาน แล้วหยิบสมุดจดกับปากกาเดินหนีไปทันที ผมเม้มปาก หันไปมองคนที่นั่งอยู่ในห้องกระจกตรงนั้นแล้วลอบกลืนน้ำลาย


วันนี้ผมจะมีชีวิตรอดได้ถึงตอนเย็นหรือเปล่า...





“นั่งก่อน”

ผมพยักหน้า เดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเจ้าของห้อง ตอนนี้มีเพียงโต๊ะทำงานกั้นระหว่างกลาง
คนอื่นอาจจะไม่รู้สึกว่าใกล้ แต่ถ้าเทียบกับระยะเวลาหลายปีที่ไม่ได้เจอกันความใกล้ชิดระดับนี้ก็ทำเอาใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว

พี่พอร์ชดูเป็นผู้ใหญ่กว่าภาพล่าสุดที่ผมจำได้ เขาสุขุมขึ้น ดูดีขึ้น หล่อและมีเสน่ห์กว่าในรูปภาพไม่รู้กี่เท่า
จังหวะการพูดรวมไปถึงน้ำเสียงดึงดูดคนได้ไม่ยาก เป็นผู้ชายแบบที่ใครๆ เห็นก็ต้องหลงรักแน่นอน
ขนาดผมเองพยายามเท่าไหร่ยังเลิกคิดถึงไม่ได้เลยสักที

ตอนนี้พี่พอร์ชมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง จะคบกับคนคนนั้นหรือยัง ดูแลเขาดีเหมือนที่ผ่านมาเลยใช่หรือเปล่า
ยังมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนที่ผมเคยเห็นอยู่ใช่ไหม

ผมเม้มปากกวาดตามองไปทั่วใบหน้าของเขา หน้าตาดีหมดจดจริงๆ นั่นแหละ
เผลอทีไรก็ลืมตัวจ้องค้างทุกครั้ง ริมฝีปากบางๆ ที่ขยับขึ้นลงนั้นจะนุ่มแค่ไหน สัมผัสมาแล้วกี่คน

ถ้าได้จูบจะรู้สึกยังไงนะ…

“ณนนท์”

ผมสะดุ้ง “ขอโทษครับ ผมเหม่อไปหน่อย”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พยักหน้ารับอย่างไม่ถือสา “พ่อเราฝากให้พี่ช่วยดูให้”

“...ครับ”

“แต่ถึงจะเป็นลูกเจ้าของบริษัทก็ไม่ได้มีสิทธิ์เหนือคนอื่นนะรู้ใช่ไหม”

“ผมก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นเหมือนกันครับ” ผมเอ่ยปาก ไม่ได้อยากให้คนรู้สักนิดว่าตัวเองเป็นใคร ลอบมองเห็นอีกฝ่ายเลิกคิ้วและอมยิ้มเล็กน้อย ผมจะละลายลงไปกองที่พื้นแล้ว…

“น้ำเสียงก็ฟังดูดีนี่ แต่ทำไมไม่มองตาเวลาคุย”

จะให้ผมมองนานๆ ได้ยังไง แค่หายใจร่วมกันในห้องก็จะแย่แล้ว “…”

“สำคัญนะเรื่องนี้”

“...” ผมก็เป็นแค่กับพี่คนเดียวนั่นแหละ

“แต่เอาเถอะ ใช้โปรแกรมอะไรเป็นบ้าง”

“ก็…โปรแกรมพื้นฐาน กับพวก Autocad , 3dmax , Photoshop , Iilustrator ประมาณนี้ครับ”

“อืม” เขาพยักหน้า ก้มลงอ่านเอกสารในมือ “น่าจะต้องใช้ทั้งหมดนั่นแหละ”

“โรงแรมที่ทำตอนนี้ตั้งอยู่หัวหิน กำลังอยู่ในขั้นตอนพัฒนาดีไซน์ พรีเซนต์ไปแล้วสองรอบ เหลือแก้อีกหลายส่วน เซฟไฟล์ให้แล้วก็เอาไปศึกษา” อีกฝ่ายพูดพลางยื่นเอทานอลฮาร์ดดิสก์ให้ ผมพยักหน้าแล้วรับมาถือ “พุธหน้าจะพาไปประชุมด้วยเพราะเดี๋ยวเราต้องช่วยทำตีปกับเคลียร์แบบ”

“ครับ”

“ระหว่างศึกษางานก็ไปดูห้องแมททีเรียล ต้องเลือกให้เสร็จก่อนไปประชุม เดี๋ยวเอาลิสต์ให้” พี่พอร์ชว่า เงยหน้าสบตาผมที่แอบสำรวจใบหน้าเขาอยู่

และเมื่อประสานสายตากันผมก็ก้มหน้าลงทันที “ครับ”

ได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆ ในคอ “มีอะไรสงสัยหรือเปล่า”

“มะ…ไม่มีครับ”

“อือฮึ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไปศึกษางานดู หลังพักเที่ยงเดี๋ยวพาไปดูแมท”

“ครับ” ผมพยักหน้ารับ ลุกจากเก้าอี้ถอยออกมาก้าวนึงแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้อง ยังไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ เกินสิบวิเลย รู้สึกเหมือนจะถูกจับความรู้สึกได้ตลอดเวลา


ควบคุมมือให้ไม่สั่นไม่ได้เลย...







to be continued...

พี่พอร์ชโผล่มาแล้วววว จุดพลุ~~~~~
ฮือออ ถึงเวลาปั่นเงินแล้วค่ะ ถถถถถถถ

พูดคุยในทวิตฝากติด
#Outแสดงความรัก ด้วยน้า <3


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-11-2017 21:57:18 โดย afterday »

ออฟไลน์ tae1234

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -2- [21Nov17]
«ตอบ #54 เมื่อ21-11-2017 21:34:23 »

ติดตามความสัมพันธ์นี้ ลุ้นๆ

ออฟไลน์ JellyKei

  • ✧٩(の❛ᴗ❛ の)۶
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -2- [21Nov17]
«ตอบ #55 เมื่อ21-11-2017 21:49:03 »

เงินค่าตัวเข้าบัญชี​แล้วถึงได้ยอมออกมาสินะพี่พอร์ช :hao7:
ณะจะทำยังไงต่อล่ะเนี่ย​ แค่มองหน้าพี่เค้ายังไม่กล้าเลย​ เฮ้อ

ออฟไลน์ skysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -2- [21Nov17]
«ตอบ #56 เมื่อ21-11-2017 22:08:02 »

กำลังสนุกเลย จบตอนซะแล้ว พี่พอร์ชค่าตัวแพงจริงค่ะ 5555555
พี่พอร์ชเป็นคนที่มีเสน่ห์จริงๆ รู้สึกได้เลย โอ๊ยๆๆๆ
ส่วน ณะ ก็เสียศูนย์ไปเลย 555 ก็เข้าใจความรู้สึกของณะนะ
ไม่เจอตั้งนาน กลับมายังดูดีกว่าเดิม โอ๊ยๆหัวใจ
เติ้ล โคตรเป็นเพื่อนที่แสนดี
รอติดตามคร้าบบบบบ

ออฟไลน์ กาลณัฐ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -2- [21Nov17]
«ตอบ #57 เมื่อ21-11-2017 22:25:38 »

ชอบอิมเมจคู่พี่พอร์ชมากค่ะ ฮืออออออออ
ยอมแล้ววววว  :sad4:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -2- [21Nov17]
«ตอบ #58 เมื่อ21-11-2017 22:36:08 »

 :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
Re: Out of Love ❤️ แสดงความรัก -2- [21Nov17]
«ตอบ #59 เมื่อ21-11-2017 22:39:05 »

เอาไปทั้งกระเป๋าเลยค่าาาาา โอ้โห...ชอบตอนที่น้องณะอยู่กับพี่พอร์ชมากๆ เลยค่ะ ดูพี่แกก็เอ็นดูน้องอยู่นะคะ มีแต่ฝ่ายนี้นี่แหละที่ไปแสดงออกท่าทางแปลกๆ ให้เขาเห็น หึๆ อย่างนี้ก็ชักจะสนุกแล้วสิคะ

ขอบคุณคุณเดย์มากๆ ค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด