The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ตัวอย่างตอนพิเศษ +แจ้งข่าวหน้า 44​
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: ตัวอย่างตอนพิเศษ +แจ้งข่าวหน้า 44​  (อ่าน 196047 ครั้ง)

ออฟไลน์ fahdekkom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ริกกี้น่าสงสารที่สุดจริงๆ แต่เวลลินก็น่าหมั่นไส้เช่นกัน

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:
หลงรักลูกกอลิล่าเข้าแล้ว

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
หลงรักเจ้ากอลิน้อยมีอา นางน่ารักจังค่ะ เอาเลยลูก หนูอ้อนเปอร์ให้หนักๆนะ
เดี๋ยวพอตกกลางคืนเวลลินก็ลงโทษเปอร์หนักเช่นกัน คดีเก่ายังไม่เคลียร์ คดีใหม่มาอีกแล้ว 5555

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-0
แจสเปอร์มีความเรียกร้องนะ 5555

เวลลินฉลาดมาก มีความกร้าวใจ
ทำทุกอย่างถึงจะผิดแต่เพื่อแจสเปอร์ก็จะทำ
รู้ทันแจสเปอร์ด้วยที่ว่านุ่มนวลแล้วไม่พอใจ
หวงออกอาการเหลือแสน แล้วโดนตี โดนกัดไปหลายที เจ็บแทน

แจสเปอร์ตลกน่ะ ไม่ให้เวลลินหวง แต่ไปหวงริคกี้เอง

เด็กน้อยน่าสงสารค่ะ ต้องค่อยๆ เรียนรู้เนาะ

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 569
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
โอ๊ย~ น้องน่ารัก  :-[

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2324/-14


:: 38 ::





 

            นอนแทบไม่หลับ ใจอยากไปนอนข้างเวลลิน อยากซุกตัวในอ้อมกอด อยากดมกลิ่นที่คุ้นเคย อยากโดนกัด ยิ่งคืนนี้พ่อยอมอ่อนลงให้เวลลินได้นอนในห้องนอนเดิม กินข้าวร่วมโต๊ะอาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตาโดยไม่มีการทะเลาะ ยิ่งทำให้ผมอยากอ้อนเวลลินมากขึ้น

 

            ผมกับพ่อยังไม่เหมือนพ่อลูกทั่วไปในละครหรอกครับ เราแทบไม่ได้คุยกัน เพราะมีแต่เสียงของร่วงหล่นพื้น เสียงตกใจและตื่นเต้นของมีอา ความซุกซนที่กระโดดลงบนโต๊ะอาหารจนแทบไม่มีใครได้กินข้าว จับลูกกอลิล่ากันจนเหนื่อย

 

            “คุณหนู ทำไมท่าทางเพลียจังครับ นอนไม่หลับเหรอ”

 

            ผลลัพธ์มันปรากฏอยู่บนหน้าผมในเช้าวันต่อมา ผมได้งีบไปไม่นานช่วงรุ่งสาง แต่ไม่อยากให้ผิดสังเกตจึงตื่นมากินอาหารเช้าเวลาเดิม เวลลินหรี่ตามองผม ยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

 

            “กังวลเรื่องมีอานิดหน่อย พ่อแม่เธอติดต่อมาหรือยัง”

 

            “พวกเขาจะมาหาบ่ายวันนี้ครับ ท่าทางคงอยากพากลับไปดูแล”

 

            “ฟังดูดี ว่าแต่พ่อไม่กินข้าวเช้าแล้วมานั่งที่โต๊ะทำไมครับ”

 

            “ไอ้เด็กคนนี้ นี่บ้านฉัน ฉันอยากนั่งที่ไหน เวลาไหนก็ได้” พ่อวางหนังสือพิมพ์ในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง ตรงหน้าพ่อมีแค่ถ้วยกาแฟเท่านั้น

 

“คุณท่านกำลังพยายามเป็นคุณพ่อที่ดีอยู่ครับ”

 

“ริคกี้! ใครให้นายพูด”

 

“ไม่เห็นต้องอายเลย พูดดีๆ กับริคกี้ด้วย”

 

“ได้ทีชักจะเอาใหญ่ เรื่องงานจะเอาไง กลับไปทำต่อไหม ฉันคง…บังคับอะไรแก เอ่อ บังคับลูกไม่ได้อีก แต่ถ้าพูดในฐานะผู้บริหาร ลูกทำงานเก่งมากแจสเปอร์ การหาคนใหม่ที่ดีพอ มันก็ยาก” พ่อสบตากับผม กระแอมกระไอเล็กน้อย

 

            “ในฐานะพ่อก็ชมได้ครับ”

 

            “วันนี้ปากดีจังริคกี้ พอกลายเป็นคนของแจสเปอร์ก็กล้าต่อปากต่อคำขึ้นมาเชียว แล้วทำไมไม่มานั่งกินด้วยกัน ต่อไปไม่ต้องตื่นมากินข้าวเช้าก่อน กินพร้อมกันอย่างนี้แหละ เห็นด้วยไหมแจสเปอร์”

 

            แน่นอนเรื่องของริคกี้เป็นเรื่องเดียวที่ทำให้ผมกับพ่อสามัคคีกัน

 

            “ผมทำแบบนี้มานาน จะเปลี่ยนมันก็ยาก”

 

            “ฉันก็กำลังปรับอยู่ ก็ปรับกันทั้งหมดเนี่ย จะได้ไม่ต้องอายคนเดียว” ท่าทางขี้หงุดหงิดโมโหร้ายของพ่อที่เคยน่ากลัวในวันนั้น วันนี้ทำไมกลับดูน่ารักขึ้น หรือเป็นเพราะผมเริ่มเข้าใจสิ่งที่เขาคิดมากกว่าเก่า

 

            “พ่อขอริคกี้เป็นแฟนรึยังล่ะ ถ้ายังริคกี้ก็เป็นพ่อบ้านของผมอยู่ ไม่ต้องไปฟังอะไรพ่อหรอกเนอะ” ผมยื่นมือไปจับมือริคกี้ไว้ ดึงให้เขาออกห่างจากพ่อ

 

            “อะแฮ่ม กลับมาเรื่องแกเถอะ โอ๊ย เปลี่ยนคำพูดลำบากลำบน เรียกแกเหมือนเดิมได้ไหม อ่อนโยนได้แค่นี้จะเอาอะไรมาก” เสียงพ่อแผ่วลงเมื่อริคกี้เหลือบมอง ท่าทางแบบนี้ พ่อโดนริคกี้ดุมาแน่เลยว่าให้พูดเพราะๆ กับผม

 

            “พ่อเรียกอะไรก็เรียกเถอะ ผมชิน ส่วนเรื่องงานหลังจากจัดการเรื่องมีอาเรียบร้อย ผมจะกลับไป ที่อุตส่าห์เรียนอย่างหนักมาตลอดชีวิตผมก็ไม่อยากทิ้ง”

 

            “ขอบใจ” พ่อพึมพำ รีบยกกาแฟขึ้นดื่มเมื่อพูดจบ แถมยังทนอายไม่ไหวรีบบอกให้ริคกี้ไปเตรียมรถ ส่งสายตาดุใส่มีอากลบเกลื่อนอีกหนึ่งทีก่อนลุกจากโต๊ะ จังหวะที่พ่อกำลังจะออกจากห้องอาหาร ผมตัดสินใจตะโกนออกไป

 

            “เดินทางปลอดภัย เจอกันตอนมื้อเย็นนะครับ”

 

            พ่อกลั้นยิ้ม เกร็งหน้าจนหนวดแทบกระดิกอยู่แล้ว พยักหน้าเล็กน้อยให้ผม เมื่อพ่อออกไป จึงได้ยินเสียงริคกี้หัวเราะเบาๆ

 

            “เพิ่งเคยเห็นคุณท่านเป็นแบบนี้”

 

            “ชอบล่ะสิ ริคกี้ลองอ้อนพ่อดู พ่อน่าจะอายได้มากกว่าที่ฉันทำ”

 

            “ผมทำอะไรแบบนั้นไม่เป็นหรอกครับ”

 

            “ไม่ยาก ทำแบบนี้” ผมย้ายตัวเองไปนั่งตักเวลลิน กอดคอเขาไว้แถมหอมแก้มไปอีกหนึ่งฟอด ริคกี้ตาโต มีอาหยุดเล่นหันมามองผมทันที

 

            “แจ๊ด” เด็กน้อยกระโดดลงมาบนตักผม แถมกอดแน่น ดันหน้าเวลลินที่พยายามหอมแก้มผมคืน แต่แรงของกอลิล่าตัวจิ๋วสู้หมาป่าไม่ได้เลย มีอาจึงตะกายตัวมาหอมบ้าง เวลลินไม่ยอมแพ้ฟัดแก้มผมจนหัวโยก

 

            “เดี๋ยว พอ! เล่นอะไรกันเป็นเด็ก”

 

            “เปอร์เริ่มก่อนเอง ขี้ยั่ว สอนอะไร ขืนริคกี้ทำตามก็เข้าทางสิงโต เวลลินรู้ เวลลินเป็นนักล่าเหมือนกัน มาหอมอย่างนี้ ไม่ต่างอะไรกับหันหลังให้ขย้ำ” หน้าของเวลลินซุกอยู่ที่คอผม ใช้มือเดียวรวบแขนมีอาที่พยายามจู่โจมเอาไว้

 

            “พวกนายนี่! อ้อนก็คืออ้อน ไม่ใช่อ่อย”

 

            “ไม่รู้ไม่ชี้ โอ๊ย นี่กัดฉันเหรอ”

 

            ฟันเล็กๆ ของกอลิล่าน้อยฝังอยู่บนมือเวลลิน กัดแน่นไม่ยอมปล่อย พอเวลลินง้างปากออกได้ มีอาก็กระโดดลงจากตักผม วิ่งหนีเวลลินที่ตามไปอีกที

 

            “เข้าใจผมรึยังครับ ว่าตอนที่คุณหนูพาเวลลินมา ผมปวดหัวแค่ไหน”

 

            “พอจะเข้าใจแล้วล่ะ”

 

            ทั้งผมและริคกี้ถอนหายใจ มองดูหมาป่ากับกอลิล่าตีกันอยู่พักใหญ่ จนมีอาเริ่มขยี้ตา วิ่งกลับมาหาผมเอาแขนและขาเกาะผมไว้เหมือนลูกลิง

 

            “วันนี้ไม่เข้าวังเหรอเวลลิน มัวแต่เล่น”

 

            “ไม่ได้เล่นสักหน่อย เด็กนี่มาหอมแก้มเปอร์ นั่นแก้มของเวลลิน”

 

            “เคยเห็นแต่นายเล่นกับลูกหมาป่า เล่นกับลูกกอลิล่าก็น่ารักดี”

 

            ถ้าเขาอยากจัดการมีอาจริง คงไม่ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากปากเด็กน้อย เวลลินที่อ่อนโยนทำผมหลงรักได้ไม่แพ้เวลลินที่เป็นหมาป่าแสนเจ้าเล่ห์ ริคกี้รับมีอาจากมือผม และพาเธอขึ้นไปนอนด้านบนอย่างรู้งาน เมื่ออยู่กันสองคน ผมก็เข้าไปจัดเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยออกมาให้เวลลินใหม่ ปัดผมเขาให้เป็นทรง

 

            “ทำอย่างนี้ ก็ไม่อยากไป อยากอยู่เล่นกับเปอร์”

 

            “หึ ทำมาเป็นพูด ตอนหายไปหลายปีไม่เห็นจะเดือดเนื้อร้อนใจ ไปทำงานของนายเถอะ อีกไม่นานฉันก็จะกลับไปทำงานของฉัน นายอยากให้ฉันอยู่ในเมืองเองนะ ถ้าอยู่ในป่า เราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา”

 

            “ที่จริงแบบนี้ก็ดี เปอร์จะได้คิดถึงเวลลินเยอะๆ”

 

            “เหรอ ต้องคิดถึงเหรอ” ผมอมยิ้ม ติดกระดุมสูทตัวนอกให้เขาจนเรียบร้อย

 

            “เสียใจ”

 

            “เจ้าหมานี่ รีบไปรีบกลับ อย่าให้คิดถึงนาน”

 

             หมาที่แกล้งทำหน้าหงอยให้ผมตายใจ ฉวยโอกาสเลียปากผมจนได้ ตักตวงจนพอใจก็ยิ้มร่า กระดิกหางออกไปยังรถที่มารออยู่

 

            “คุณหนูอยากพักผ่อนหรือทำอะไรดีครับ ผมจะเตรียมห้องและของทานเล่น พร้อมกับน้ำชาให้” ริคกี้ปรากฏตัวอีกครั้งในจังหวะที่พอเหมาะ บางครั้งผมก็คิดว่าคงไม่มีพ่อบ้านคนไหนบนโลกโผล่มาทุกเวลาที่ต้องการได้เหมือนเขาอีกแล้ว

 

            “นายชอบที่ไหนที่สุดในบ้าน”

 

            “ครับ?”

 

            “ฉันอยากไปที่นั่น”

 

            เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความชอบส่วนตัวของริคกี้เลย มีแค่ริคกี้ที่รู้เรื่องของผมทุกอย่าง มันคงถึงเวลาที่ผมจะทำความรู้จักกับตัวเขาจริงๆ ไม่ใช่ในมาดพ่อบ้านที่ถูกหน้าที่บังคับให้ทำ

 

            “โห บ้านเรามีที่แบบนี้ด้วย”

 

            ริคกี้พาผมมาที่ดาดฟ้า ผมไม่เคยคิดจะขึ้นมา จึงไม่รู้ว่ามีต้นไม้ดอกไม้มากมาย เบาะสีขาวและหมอนอิงนุ่มนิ่มที่ใจกลางของต้นไม้เหล่านั้น ด้านบนมีหลังคาไม้เล็กๆ ราวกับเป็นบ้านลับของใครสักคน แค่ยืนมองผมก็เห็นภาพริคกี้เอนหลังนั่งอ่านหนังสือได้ไม่ยาก เมื่อลองนั่งดูก็พบว่าสบายอย่างที่คิด

 

            “พ่อเคยมาไหมเนี่ย”

 

            “เราควรคุยกันเรื่องนี้เหรอครับ” ริคกี้นั่งลงห่างจากผมเล็กน้อย

 

            “นายไม่ใช่แค่พ่อบ้านมานานแล้วนะริคกี้ นายเป็นคนสำคัญของฉัน ต่อให้นายไม่มีเรื่องพ่อ นายก็สำคัญมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันยิ่งต้องรู้จักนายมากขึ้น เอาขามานี่ ขอนอนตักหน่อย เหมือนเมื่อก่อนไง”

 

            “เอ่อ คุณหนู…”

 

            ไม่รอให้ริคกี้ได้ปฏิเสธ ผมเอนหัวลงบนตักเขา แหงนหน้ามองคนที่อยู่กับผมมาตลอดตั้งแต่จำความได้ ทุกความทรงจำของผมมีเขาอยู่ด้วยเสมอ งานประชุมผู้ปกครอง งานแข่งขันเปียโน วาดรูป หรือกีฬา ริคกี้จะคอยเชียร์ และทำแผลให้ผม ถ้าหากได้รับบาดเจ็บมา ผมไม่มีวันเกลียดเขาลงหรอก แม้ว่าจะพยายามแค่ไหน

 

            “ฉันอยากให้นายมีความสุข”

 

            “ผมมีเมื่อคุณหนูมีครับ”

 

            “เฮ้อ ฉันก็ไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ ทำไมรอบตัวฉันมีแต่คนดีๆ นี่ทำให้ฉันละอายใจกับทุกเรื่องที่ผ่านมา”

 

            “คุณหนูก็เป็นเด็กดี ย่อมต้องได้รับสิ่งที่ดีเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”

 

            ร่างกายของริคกี้ผ่อนคลายลง แต่มือเขายังคงเก้ๆ กังๆ ไม่รู้ว่าควรวางที่ไหน ผมจึงดึงมือเขาข้างหนึ่งมาวางบนหัว อีกข้างเอามาจับเล่นเสียเลย

 

            “เล่าเรื่องพ่อให้ฉันฟังหน่อย ฉันอยากรู้จักพ่อ ผ่านมุมมองของนาย”

 

            “ไม่โกรธเลยหรือครับ ผมไม่ใช่คนที่ควรเข้าไปยุ่มย่ามในชีวิตของพวกคุณ”

 

            “ฉันโกรธแค่ตอนที่นายปิดบัง ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับนายด้วย แต่เพราะว่าเป็นพ่อ จะยอมให้นิดหน่อย แค่นิดหน่อยนะ”

 

            รอยยิ้มของริคกี้เป็นสิ่งที่ผมชื่นชอบมาก และวันนี้มันน่ามองเป็นพิเศษ คงเพราะไม่มีอะไรที่เราต้องปิดบังกันอีก

 

            “อืม งั้นผมคงต้องบอกว่า ผมรู้นิสัยคุณท่านดี แต่ผ่านการสังเกตและการอยู่ร่วมกันมานาน เรื่องส่วนตัวผมไม่เคยคิดอยากรู้หรือถาม คุณท่านจะเผลอเล่าบ้างเวลาที่เครียดจากงาน แต่ผมมารู้เรื่องทั้งหมดตอนที่คุณหนูทะเลาะกับคุณท่าน”

 

            “เรื่องอะไร”

 

            อดีตของพ่อที่ผมไม่เคยคิดฝัน หลั่งไหลออกจากปากริคกี้ มันทำให้ผมสับสนจนไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกอย่างไร พ่อจำครอบครัวของตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกที่ไม่มีใครเลยมันเป็นยังไงนะ

 

            “คนที่ทำเรื่องร้ายๆ พวกนั้นเป็นคนในตระกูลไรดัลเช่นกัน”

 

            “ญาติ?”

 

            “ครับ แต่คุณท่านจัดการหมด พวกเขาอยู่ในคุกและคงไม่ได้ออกมาอีกนาน คุณท่านจึงไม่อยากเชื่อใจใคร คิดแต่เรื่องธุรกิจจนลืมเรื่องอารมณ์ความรู้สึกที่ควรมีให้คุณหนูไป แต่คุณหนูครับ วันที่คุณหนูไป ท่านไม่ยอมออกจากห้องนอนคุณหนูเลย ท่านบอกว่า อีกเดี๋ยวก็คงกลับมาเอง”

 

            ห้องนอนผม? ห้องที่เขาไม่เคยเหยียบเข้าไป?

 

            “พอรู้ว่าคุณหนูไม่กลับ ท่านก็ยังทำใจแข็ง แต่ว่าทำงานไม่ได้ มันเสียไปหมด ผมต้องขอร้องให้ท่านหยุดงาน ท่านพยายามที่จะเข้มแข็งเสมอ เพราะท่านไม่มีใครให้ยึดเหนี่ยว ไม่มีใครที่จะบอกท่านว่าไม่เป็นไร ถ้าหากว่าจะล้ม ไม่มีใครบอกท่านว่าครอบครัวมันดียังไง แต่ผมเชื่อว่าลึกๆ ท่านเองก็ต้องการเหมือนกัน”

 

            “นายไปพูดอะไรให้พ่อออกตามหาฉันในป่า”

 

            “ผมไม่ได้พูด คุณท่านต่างหาก”

 

            “?”

 

            “ท่านถามผมว่า ต้องทำยังไงให้คุณหนูกลับมา คุณหนู? ร้องไห้หรือครับ”

 

            ผมซุกเข้ากับท้องของริคกี้ ทำให้เขามองไม่เห็นสีหน้าผม

 

            “เล่าต่อสิ”

 

            “อา ผมบอกท่านว่า ถ้าคุณหนูสำคัญก็ต้องแสดงให้เขารู้ พูดให้เขาเข้าใจ ถ้าคุณท่านไม่ทำอะไรเลย คุณท่านจะต้องเสียคุณหนูไปตลอด ท่านก็เครียดมากจนลุกมาเตรียมของจะบุกเข้าป่า จนผมต้องบอกให้แอบตามเวลลินไปนั่นแหละครับ”

 

            “ฉันรักนายจังริคกี้” แขนผมสอดรอบเอวเขา กอดแน่นจนได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่เขาชอบใช้

 

            “อะไรกันครับ ทำไมกลายเป็นบอกรักผมล่ะ”

 

            “ต่อไปนี้นายเป็นครอบครัวของฉัน ไม่ต้องคอยตามใจ ทำทุกอย่างให้ฉันก็ได้ พักบ้าง ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง ดีไหม ริคกี้ก็ต้องได้รับความรักเหมือนกันนะ”

 

            “ผมได้รับจากคุณหนูมากจนไม่คิดว่าควรได้เลยครับ”

 

            ก็เป็นซะแบบนี้ คิดว่าตัวเองต่ำต้อยตลอดเวลา ทั้งที่ไม่ใช่เสียหน่อย ทั้งผม พ่อและริคกี้ คงต้องใช้เวลาอีกเยอะที่จะเป็นครอบครัวอย่างคนทั่วไป ส่วนเวลลินกับผมไม่มีอะไรต้องเปลี่ยนหรอกครับ เราเข้ากันได้ดี๊ดี

 

            “พามีอาไปอาบน้ำแต่งตัวกันดีกว่า พ่อแม่ของเธอคงใกล้มาแล้ว”

 

            “เห็นภาพซ้อน ตอนพาเวลลินอาบน้ำเลยครับ” ริคกี้ยิ้มแหย

 

            ที่เขาพูดก็ไม่ผิดไปจากความจริงมากนัก มีอาตื่นพอดีตอนผมเข้าไปดู เธอกระโดดไปมา ปีนป่ายไปทั่ว ยังดีที่ตัวเล็ก ริคกี้จึงอุ้มมาในห้องน้ำได้ แต่พออาบน้ำก็ส่งเสียงแตกตื่น ลื่นสบู่จนล้ม ทำเอาผมและริคกี้เปียกไปหมด ยิ่งพาออกมาเป่าผมก็ร้องลั่น เขวี้ยงไดร์จนพังไปหนึ่งอัน กว่าจะกล่อมให้ยอมนั่งนิ่งได้

 

            “เก่งมากมีอา แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย!”

 

            ผมกับริคกี้ยืนกอดอกดูผลงานของตัวเอง กอลิล่าน้อยในชุดจากศูนย์และผมที่ไม่เป็นทรง ตอนนี้ถูกมัดรวบมีโบว์อันใหญ่บนหัว ใส่ชุดกระโปรงเด็กสีชมพูอ่อนแสนน่ารัก รองเท้าและถุงเท้าที่เข้ากันราวกับตุ๊กตาตัวโต เธอเอียงคอ จับชายกระโปรงตัวเองเปิดๆ ปิดๆ พร้อมหัวเราะ ชอบใจอะไรไม่รู้

 

            “เปิดไม่ได้! ผู้หญิงไม่เปิดกระโปรงนะ”

 

            “โปง?”

 

            ยังดีที่เธอไม่กระชากเสื้อผ้าทิ้งเหมือนเวลลิน ไม่ดุร้ายกับคนทั่วไปเมื่อเริ่มเห็นว่าไม่มีใครทำร้าย คงเพราะกอลิล่าก็คล้ายกับมนุษย์มากกว่าหมาป่า แต่ยังคงเดินสี่ขาและเกาตามเนื้อตัว

 

            ผมพามีอาไปชิมขนมที่ชั้นล่าง ถ้าให้นั่งตักเธอจะยอมอยู่เฉย ผมจึงได้เล่นกับเธอจนถึงเวลาที่พ่อแม่ของมีอามาตามนัด

 

            “สวัสดีค่ะ เอ่อ คุณหนูไรดัล”

 

            “เรียกแจสเปอร์ก็ได้ครับ”

 

            พวกเขาเป็นชาวบ้านธรรมดา ท่าทางเกรงกลัวและไม่คุ้นกับคฤหาสน์ของผม มีอายังอยู่บนตักผม จ้องมองผู้มาใหม่เขม็ง

 

            “มีอา ลูก…”

 

            “อู?”

 

            “ลองไปเล่นกับพวกเขาสิ พวกเขาใจดีนะ” ผมวางมีอาลงกับพื้น ย่อตัวลงนั่งและดันหลังเธอนิดหน่อย มีอาขมวดคิ้ว ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นพรม มือกำเล่นขนบนพื้นพรมแทน สีหน้าของพ่อแม่ที่ใจสลายทำให้ผมรู้สึกแย่ไปด้วย

 

            จำไม่ได้มันแย่แบบนี้เอง สิ่งที่พ่อเจอมาคงไม่ต่างกัน หรืออาจแย่กว่า

 

            ผมและริคกี้ถอยห่างจากเด็กน้อยทีละนิด คอยดูสถานการณ์ จนพ่อกับแม่เธอเข้าไปใกล้ เริ่มสร้างความคุ้นเคย มีอาเดินสี่ขาไปดมพวกเขา แค่ไม่ได้จู่โจมอย่างที่เจ้าหน้าที่เคยบอกก็สร้างรอยยิ้มให้พ่อกับแม่ได้ ผมมองพวกเขาเล่นกัน จนกระทั่งมีอายอมให้อุ้มและกอด

 

            “คุณ ลูกให้เรากอดแล้ว”

 

            น้ำตาของพวกเขารื้นขึ้นเต็มดวงตา มีอาไม่เข้าใจแต่ยื่นมือไปแตะที่แก้มอย่างเดียวกับที่เคยทำกับผม ไม่ว่าจะอยู่ในป่าหรือในเมือง เธอก็เป็นเด็กที่อ่อนโยน

 

            “แม่ขอโทษ แม่ขอโทษที่ดูแลไม่ดีจนมีคนมาเอาลูกไป มีอา”

 

            พวกเขาร้องไห้อย่างหนักและได้รับอ้อมกอดเล็กๆ จากลูกสาวที่ยังจำไม่ได้

 

            “ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีนะครับ มีอาคงได้มีครอบครัวเสียที”

 

            ใจหายเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าเด็กที่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน ผ่านการเฉียดตาย การอดอาหาร ได้นอนกอดกันในป่า จะได้กลับไปอยู่ในที่ของเธอ

 

 

 

            มีอานอนกับผมอีกแค่หนึ่งคืน เมื่อทุกอย่างดำเนินไปในทางที่ดี พ่อและแม่จึงมีสิทธิ์ในตัวเธออย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอไม่เข้าใจและต่อต้านนิดหน่อยเมื่อต้องขึ้นรถ ทำให้เวลลินเป็นคนอธิบายกับเธอเอง เด็กน้อยสงบลง แต่กลับมีอาการสะอื้น วิ่งมากอดขาผมไว้

 

            “แจ๊ด แจ อุ อู” มีอาพูดไม่หยุด เงยหน้ามองผมทั้งน้ำตา ผมจึงหันไปหาตัวช่วยอย่างเวลลิน เขาลูบหัวผมและก้มลงลูบมีอาด้วย

 

            “เธอบอกว่า เธอชอบเปอร์มาก สนุกที่ได้อยู่ด้วยกัน ไปหาบ่อยๆ นะ”

 

            “ชอบมากเหมือนกัน ไว้เจอกันอีก หนูน้อย”

 

            ครอบครัวของมีอาอยู่อีกเมืองหนึ่ง แต่ไม่ได้ไกลเกินกว่าจะไปหา พ่อและแม่ของเธอก็ยินดีถ้าผมจะไปเยี่ยม ดังนั้นนี่ไม่ใช่การจากลาตลอดกาล แม้ว่าจะทำให้ผมซึมนิดหน่อย เมื่อรถของเธอพ้นจากรั้วบ้านผมก็ตาม

 

            “ร้องไห้ให้สาว เวลลินจะกัด”

 

            “สาวอะไรเล่า นายนี่ ไม่ได้ร้องด้วย แค่ตามันเคืองๆ” ผมเดินหนีทุกคนกลับขึ้นไปยังห้องนอน จงใจไม่ปิดประตู เพราะรู้ว่าเวลลินต้องตามมา

 

            “อยากเลี้ยงเด็กอีกไหมเปอร์”

 

            “ถามอะไรของนาย”

 

            “ผสมพันธุ์กัน”

 

            ผมหันไปมองเขาทันที เวลลินยืนยิ้มแฉ่ง ใช้คำได้เชี่ยวชาญแล้วแต่ก็ดันเลือกคำแบบนั้นมาพูดหน้าตาย ไอ้หมาป่าหน้าด้าน!

 

            “ฉันเป็นผู้ชาย ตัวผู้! รู้จักไหม”

 

            “ไม่รู้สิ ขอลองหน่อย”

 

            “ไอ้ ไอ้ อย่าเข้ามานะ นี่กลางวันแสกๆ เวลลิน หมาหื่น หมาบ้า อย่ากัดฉัน แผลฉันยังไม่หายดี” ตัวผมหงายลงกับเตียง เวลลินไปอารมณ์ดีมาจากไหนนักหนา งับผมไปทั่ว เขาแค่หยอกเท่านั้น เพราะถ้าเอาจริงต่อให้ห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่

 

            “รู้ เวลลินแอบถามหมอทุกวัน หายเมื่อไหร่ เสร็จเวลลิน”

 

            “ฮึ่ย นายมันหื่นหน้าตาย”

 

            “ขอบคุณที่ชม”

 

            โอย ปวดหัว ผมพยายามดันหน้าเขาออก เพราะต่อให้ไม่ทำอะไร แต่มาหอมผม ซุกไซร้ไม่หยุดก็กลัวจะไปปลุกอะไรขึ้นมาได้เหมือนกัน แต่แล้วเวลลินก็ทำให้ผมแปลกใจ เขาหยุดแกล้ง เปลี่ยนเป็นกระชับอ้อมกอดและนอนมองหน้าผม

 

            “เวลลิน อย่าจ้อง”

 

            “หื่นก็ไม่ได้ จ้องก็ไม่ได้ เอาใจยากจัง”

 

            หมาป่าขี้อ้อนย่นจมูกใส่ผม ไปฝึกทำหน้าตาอย่างนี้มาจากไหน ผมเอ็นดูจนต้องบีบแก้มเขาเล่น เวลลินก็ทำคืน เราสองคนแก้มยู่ไปตามมือของอีกฝ่าย จดจ้องเขาได้สักพัก ผมก็ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

 

            “เวลลิน”

 

            “หืม”

 

            “ฉันรู้แล้วว่าอำนาจในมือที่มี ฉันจะเอามาทำอะไรต่อ”

 

            ผมใช้ชีวิตอย่างต้องการเอาชนะมาตลอด การเป็นที่หนึ่ง ได้เห็นมีอาและครอบครัวของเธอวันนี้ ทำให้การอยู่เหนือทุกคนไม่ใช่ความสุขของผมอีกต่อไป

 

            แต่เป็นการได้อยู่ร่วมกันต่างหาก

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

To be continued...

น้องมีอาได้รับความเอ็นดูอย่างล้นหลาม 555 ขอบคุณมากค่ะที่รักน้อง เอ็นดูน้อง
ตอนนี้คุณท่านผู้ทำเป็นขรึม พยายามอย่างยิ่งที่จะใช้เวลาตอนเช้ากับลูก ตลกกก
ริคกี้เองก็ต้องปรับตัวเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวคุณหนู อูย ทำไมเขินนน

จากตอนแรกสุด มาจนตอนนี้ คุณหนูราวกับคนละคน คิดอะไรด้วยตัวเอง ไม่ตามกระแส ไม่ตามที่เพื่อนๆ บอกให้ทำ
น้องโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เวลลินรักเวลลินหลงแย่เลย

//กว่าจะลงได้ เลยวันอังคารเลยอ่า ฮือ ช่วงนี้เล้าอืดนิดๆ
และแอบไปตามติ่ง วิ้ง วิ้ง วิ้ง บูมเมอแรงอยู่ มาช้าเลย *แบมือให้ตี*

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
เอ็นดูในความพยายามเป็นพ่อที่ดีของคุณท่าน 5555 และเอาใจช่วยทุกคนในความพยายามปรับตัวเข้าหากันนี้

 ปล มีอากับเวลลินร่าเริงมากกกก

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
ครอบครัวนี้เริ่มน่ารักขึ้นแล้วละ ดีจัง ชอบๆ
 :really2: :really2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-3
เปอร์โตขึ้นเรื่อยๆเลยย น่ารักขึ้นมากๆๆๆๆๆ
เวลลินทั้งรัก ทั้งหลงจนไปไหนไม่รอดมานานแล้ว
พอมาเจอเปอร์น่ารักๆแบบนี้ยิ่งไปไหนไม่รอดใหญ่เลย
คุณพ่อในฉากตอนเช้าคือน่ารักมากกกกกก
อ่านแล้วคืออมยิ้มตามเลยค่ะ
เนี่ยยคิดไม่ผิดจริงๆที่เข้าข้างมาตั้งแต่แรก รักเปอร์มากๆจริงๆด้วยอะ
แค่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะได้น้องคืนมา สงสารรร
ริคกี้นี่ก้จะปรับตัวแบบเขินๆหน่อย จากพ่อบ้านมาเป็นคุณแม่เต็มตัวงี้
แต่คุณพ่อนี่ก้หนีเก่งงงนะ พอถามเรื่องให้ขอริคกี้เป็นแฟนละรีบชิ่งเลย
เขินเก่งด้วย555555 รอค่าาา

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-0

ออฟไลน์ Pui5264

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ถ้าเรืีองนี้ mpreg นะ ป่านนี้คงมีลูกหมาป่าเต็มไปหมด 5555

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7745
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-10
เวลลิน หื่น แต่รู้จักยับยั้งชั่งใจแล้ว   :hao3:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6074
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
คุณพ่อกับริกกี้ น่ารัก คนตัวโตๆ อย่างคุณพ่อเขิน  หาไม่ได้ง่ายๆ ชอบเวลลินชัดเจนตลอด

ออฟไลน์ fahdekkom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ได้ฟังที่ริกกี้พูดถึงพ่อเจสเปอร์แล้วก็สงสารเหมือนกันนะ
แต่ใช้เวลาอีกหน่อยทุกอย่างคงดีขึ้นเอง

ออฟไลน์ bobie

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2792
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +268/-7
คุณพ่อน่ารักกกกก
แบบคนตัวโตๆแต่เขินๆนี่น่ารักมากกกก
ริคกี้ก็น่าร้ากกกกกก
ส่วนเจ้าหมาป่าก็หื่นเหมือนเดิม 555555
ต่อไปคงจะมีแต่ความสุขละนะทุกคน

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3325
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-6
โตมาก็น่ารักนะ เปอร์

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
       เป็นอีกตอนที่มีอารมณ์หลากหลายมากค่ะทั้งสนุกทั้งซึ้งไปในตัวเอง
ตอนที่มีอาได้เจอครอบครัวแอบซึ้งตามจนน้ำตาไหลเลยค่ะนางมรความน่ารักแบบเด็กๆ
มีเปิดมีปิดกระโปรงด้วยน่ารักที่สุดเลยค่ะ
 :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2008
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-4

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 622
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
อยากอ่านตอนคุณสิงโตขอริคกี้เป็นแฟนจังอิ๊>\\\\<


ปล. wing wing wing wing Boomerang

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
นี่แหละคือครอบครัว :กอด1:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4000
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-5
ชอบเวลลินเล่นกับมีอา น่าล้าคคคค
อ่านตอนนี้แล้วชอบริคกี้กว่าเดิมอีกค่ะ  :hao5:

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-0
ตอนนี้น่ารัก บรรยากาศดีขึ้น มีโมเมนท์ให้น้ำตาคลอและอมยิ้มได้
เริ่มเคลียร์กันสักทีนะ และเริ่มเข้าใจ เปิดใจกันแล้ว

แจสเปอร์น่ารักมาก เปลี่ยนไปเยอะแล้ว
รู้ว่าตัวเองทำอะไรได้เยอะมาก เข้าใจโลกมากขึ้น

เวลลินคือความอ้อนที่แท้จริง
รู้ทัน ฉลาด รุกหนักมากด้วย
ที่สำคัญ ทำแจสเปอร์เป็นคุณหนูผู้น่ารักที่แท้จริง

มีอาน่ารักมาก ค่อยๆปรับตัวนะเด็กน้อย

พ่อคือคนซึน ที่กำลังเรียนรู้และปรับตัว
ริคกี้คือที่สุดมากเลย ไม่เลือกพ่อ เลือกลูกนะ

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2324/-14

 


:: 39 ::

 

 

( :: เวลลิน :: )

 

            เบนจามินไม่ยอมตกที่นั่งลำบากเพียงคนเดียว ก่อนถึงกำหนดขึ้นศาล ข่าวที่ว่าแจสเปอร์จงใจจับผมมาเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยงเป็นที่พูดถึงทั่วเมือง ส่งผลกระทบทั้งต่อตัวเขาเอง ตระกูลไรดัล และชื่อเสียงของบริษัท

 

            “อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด สักวันมันจะย้อนกลับมาเล่นงานเรา”

 

            สิงโตกดปิดโทรทัศน์ที่มีรูปของแจสเปอร์เด่นหราอยู่บนหน้าจอด้วยอารมณ์หงุดหงิด ตัวผมเองยังเคยรู้สึกแย่กับคำว่าสัตว์เลี้ยง แต่ตอนนี้ผมเข้าใจคนรักของผมดี แจสเปอร์นั้นอ่อนโยน และไม่มีวันทำร้ายใครได้อย่างรุนแรงเหมือนเบนจามิน พวกเขาต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้

 

            “เดี๋ยวเวลลินเร่งทำคดีให้จบ หลักฐานที่ว่าเปอร์ถูกจับขังกรงเราก็มี เปอร์จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้”

 

            “เป็นเด็กประถมหรือไง เวลลินอย่างนั้น เวลลินอย่างนี้” สิงโตเบ้ปาก

 

            “ผมจะพูดยังไงก็ปากผม”

 

            “เออ ฉันทำอะไรแกไม่ได้นี่ เดี๋ยวก็มีคนลุกมาปกป้อง ก็งี้ เห็นคนอื่นดีกว่าพ่อ นั่งหัวโด่อยู่กลางโต๊ะ ไม่เคยจะตักอะไรให้สักอย่าง”

 

            มือของแจสเปอร์ที่หั่นสเต็กให้ผมชะงัก เหลือบมองพ่อตัวเองทันที

 

            “นี่พ่องอแงเหรอ?”

 

            “งอแงบ้าอะไร ใช้คำทุเรศจริง ฉันพูดไปเรื่อย ไม่ต้องมาสนใจฉัน”

 

            “ตกลงอยากให้สนใจหรือไม่อยากอ่ะ พอไม่สนใจก็งอน”

 

            “คำนั้นก็ห้ามใช้! ไม่ได้งอน!”

 

            “เราโฟกัสไปที่เรื่องคุณหนูก่อนดีไหมครับ นักข่าวโทรมานัดสัมภาษณ์กันทุกสำนักข่าวเลยครับ ผมบอกแค่ว่าจะติดต่อกลับไป” ริคกี้ซึ่งผมได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอกมาสักพัก เดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

 

            “ผมจะให้สัมภาษณ์”

 

            “อะไรของแก สถานการณ์แบบนี้เราควรเงียบไปก่อน ยิ่งแก้ตัวยิ่งสร้างประเด็น ชื่อเสียงเราจะเสียหาย เอ่อ ไม่ได้หมายความว่าห่วงแค่บริษัท…มันเป็นชื่อตัวแกเอง” สิงโตพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น เมื่อเผลอทำเสียงแข็งช่วงแรก แต่ช่วงหลังกลับแผ่วเบาและมองแจสเปอร์ด้วยสายตาไม่แน่ใจว่าจะถูกโกรธไหม

 

            โถ สิงโตผู้ห้าวหาญชอบคำรามใส่ลูก ตอนนี้ทำได้แค่ร้องเหมียว

 

            “ไม่ได้จะแก้ตัว ผมต้องการพูดความจริง”

 

            เราทุกคนมองหน้าแจสเปอร์ก่อนส่งสายตาให้กันอย่างไม่เข้าใจ

 

            “ครั้งนี้พ่อเชื่อใจผมได้ไหม ปัญหาที่ผมเป็นคนก่อ ผมจะเป็นคนแก้เอง”

 

            ท่าทางที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความรับผิดชอบ ทำให้ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ริคกี้จัดการนัดแนะวันให้สัมภาษณ์เป็นวันมะรืนที่ล็อบบี้ของบริษัท ส่วนผมต้องไปจัดการปิดคดีที่วังสักหน่อย ทำให้ยังไม่ได้คุยว่าเขามีแผนอะไร

 

            หลักฐานมัดตัวเบนจามินและเหล่านายพรานมีอยู่หนาแน่น ทั้งการบุกจับที่โกดังเก็บสัตว์ป่า การซื้อขายอวัยวะสัตว์และเด็กจากป่า รวมไปถึงพยานหลายปาก แม้ว่าเบนจามินพยายามนำเรื่องที่ผมปกปิดความผิดให้คนอื่นไปฟ้องทางการ แต่เจ้าหญิงลินดาก็ออกมาช่วยโดยบอกว่าเป็นแผนล่อเพื่อสืบตัวการใหญ่อีกที

 

            “ฉันช่วยนายแค่ครั้งนี้นะเวลลิน ต่อไปอะไรที่ผิดก็คือผิด เห็นแก่ที่นายเสี่ยงชีวิตเพื่อภารกิจมานับครั้งไม่ถ้วน สิ่งที่ผ่านไปแล้ว จะให้แล้วไป”

 

            “ขอบคุณครับ” ผมโค้งให้หญิงสาวซึ่งนับได้ว่าเป็นเจ้านายคนปัจจุบัน

 

            “พิธีแต่งตั้งอัศวิน มีกำหนดจัดก่อนการขึ้นศาลคดีเบนจามิน ซึ่งก็คืออาทิตย์หน้า จากนั้นแผนที่นายวางไว้เพื่อที่จะได้อยู่กับคุณหนูของนายโดยไม่มีใครคัดค้านก็จะเสร็จสิ้น หลังจากนั้นนายจะทำอะไรต่อ ยังคงทำงานให้ฉันไหม”

 

            อาจเพราะความไว้ใจที่ผมมีให้เธอ ทำให้ผมเล่าทุกอย่างออกไปจนหมด เจ้าหญิงรู้ว่าที่ผมทำทุกวันนี้ไม่ได้ต้องการอะไร นอกไปจากได้อยู่กับแจสเปอร์

 

            “เรื่องนั้นผมยังไม่ได้คิด”

 

            “คุณหนูเขาก็ทำงานของเขา นายก็ทำงานของนาย เลิกงานก็ได้อยู่ด้วยกัน มนุษย์เขาดำเนินชีวิตแบบนี้ ฉันหวังให้นายทำอย่างเดียวกันด้วย ถ้าไม่มีนาย คดีอีกมากมายที่รออยู่ คงเสร็จช้าลง”

 

            เหล่าทหารร่วมทีมที่ฟังอยู่ต่างก็พยักหน้าและส่งเสียงเห็นด้วย

 

            “ผมไม่ได้รักประเทศ เท่ากับที่รักแจสเปอร์หรอกนะครับ”

 

            “ฉันรู้ แต่มันก็เป็นอีกทางหนึ่งในการปกป้องคนของนาย ที่อยู่ในประเทศนี้ ฉันพูดถูกไหม” รอยยิ้มแบบเจ้าหญิงที่ผมไม่เคยเห็นปรากฏขึ้นบนหน้าของเธอ

 

            สีหน้าของคนที่อุทิศชีวิตให้กับสิ่งที่จับต้องไม่ได้ เข้าใจยาก และปฏิบัติได้ยากยิ่งกว่า สีหน้าของคนที่เรียกว่าราชวงศ์ ถึงมนุษย์จะทำแต่เรื่องซับซ้อน การได้พบคนแบบเจ้าหญิงลินดาก็ทำให้ความซับซ้อนนั้นดูมีคุณค่าขึ้นมา

 

            “ถ้าแจสเปอร์ไม่ว่าอะไร ผมก็จะทำต่อ”

 

            “ฮิ้ววว พ่อหมาป่าแสนดุร้ายของเรา เคารพเทิดทูนเมียไว้บนหึ้งเลย”

 

            “เมีย? แจสเปอร์เป็นเมียไม่ได้ เขาไม่ใช่ผู้หญิง”

 

            เหล่าทหารที่กำลังหยอกล้อผมต่างก็พากันหัวเราะเสียงดัง

 

            “นายนี่ ยังมีมุมที่น่าเอ็นดูอยู่นะ มันก็แค่คำเรียกสนุกๆ เท่านั้นเอง”

 

            “มันไม่น่ารัก เขาไม่เรียกก็ดีแล้ว หัดดูเวลลินไว้เป็นตัวอย่างด้วย เป็นสุภาพบุรุษเสียยิ่งกว่ามนุษย์แต่กำเนิดอย่างพวกนายอีก ทำแบบนี้สาวที่ไหนเจอก็ยอมแพ้เสียทุกราย” หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวปรามเสียงดุ แต่ยังคงมีรอยยิ้มบนหน้า

 

            “รับทราบขอรับองค์หญิง”

 

            บรรยากาศในวังมีแต่ความผ่อนคลายเมื่อคดีใหญ่ที่ตามมานานใกล้จะจบ ผมได้วันหยุดยาวเพื่ออยู่กับแจสเปอร์ให้เต็มที่ ก่อนจะมีคดีอะไรเร่งด่วนอีก

 

            ที่คฤหาสน์ไรดัลในช่วงเวลาโพล้เพล้ ท้องฟ้าผลัดเปลี่ยนจากความสว่างเป็นความมืด ผมได้กลิ่นแจสเปอร์ที่สวนสัตว์ด้านหลังจึงไปหาเขาอย่างระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียง แผ่นหลังเล็กในชุดอยู่บ้านโค้งลงมองอะไรบางอย่าง

 

            “พี่หมาป่า หวังว่าอยู่ที่นั่นจะไม่เหงานะครับ ผมเอาดอกไม้มาให้ จำได้ว่าพี่หมาป่าชอบดมดอกนี้”

 

            กลิ่นเจือจางของดอกลูพิน*ลอยมาตามลม นั่นเป็นกลิ่นที่พวกผมชอบ แต่แน่นอน กลิ่นที่ผมชอบที่สุดยังคงเป็นของแจสเปอร์ ไม่มีอะไรมาชนะเขาได้ ผมรอจังหวะที่แจสเปอร์ยืดตัวขึ้น จึงโอบกอดเขาไว้และสูดกลิ่นหอมจางๆ ที่หลังคอ

 

            “โอ๊ะ เวลลินฉันตกใจหมด คุยงานเสร็จแล้วเหรอ”

 

            “อืม มาคุยกับพี่หมาป่าคนเดียว แอบร้องไห้รึเปล่า”

 

            “ไม่หรอก ฉันไม่อยากให้พี่หมาป่าเศร้า”

 

            น่ารัก ทำไมเขาโตมาได้น่ารักขนาดนี้ อยากขย้ำตลอดเวลาเลยให้ตาย

 

            “เวลลินไม่อยู่ทำอะไรบ้าง”

 

            “ฉันเหรอ เตรียมตัวสำหรับแถลงข่าวไง อืม เวลลิน ถามแล้วทำไมไม่เอาคำตอบ จูบฉันอยู่ได้ ฉันเมื่อยคอ”

 

            ริมฝีปากได้รูปขยับพูดนั่นพูดนี่อยู่ตรงหน้าจะอดใจไหวได้ยังไง ผมจูบแจสเปอร์โดยที่เขายังหันหลังอยู่เขาจึงต้องเอี้ยวคอมาหา ได้ยินเขาบ่นอย่างนั้นจึงจัดท่าทางให้ใหม่ ผมยกตัวแจสเปอร์ขึ้นสูง ให้เขาเป็นฝ่ายก้มหน้ามาจูบผมเอง ลิ้นของอีกฝ่ายที่หันมารุกไล่ผมบ้างก็เร้าใจไปอีกแบบ

 

            นัวเนียแจสเปอร์ทีไร สัญชาตญาณของผมถูกปลุกทุกที มือผมไม่สามารถนิ่งเฉยได้ อยากขยำ บีบ รัด เขี้ยวของผมก็อยากลิ้มรสผิวเนื้อเขา

 

            “เวลลิน แผลฉัน”

 

            “ฮึ่ม บอกให้รีบหาย” ผมผละออกจากรสชาติหอมหวานอย่างหงุดหงิด

 

            “หายช้าก็ดี ได้เห็นนายอยากกินฉัน แต่ทำอะไรไม่ได้ก็สนุกไปอีกแบบ”

 

            “เดี๋ยวเถอะ”

 

            พูดราวกับห้าม แต่นิ้วเขาไล้อยู่บนปากผม ซุกซนไปที่หู คาง เลื่อนลงไปที่อก แม้ว่าใส่เสื้ออยู่แต่สัมผัสจากมือเขาเหมือนแตะบนอกผมโดยตรง ตัวผมร้อนรุ่ม ทนไม่ไหวจนต้องกัดนิ้วเขาเพื่อระบาย

 

            “อือ เจ็บ”

 

            ไม่มีอะไรทรมานสัตว์ป่าไปได้มากเท่าความหิวกระหาย แจสเปอร์พร้อมเมื่อไหร่ คงจะลุกไม่ได้ไปอีกหลายวัน โตมายั่วเก่งก็ต้องโทษตัวเองนะ

 

            “พอเวลลิน พอก่อน ฉันเองก็ทนนายไม่ไหว อย่าเลีย!”

 

            เล็บของแจสเปอร์จิกลงบนมือผม ออกแรงข่วนอย่างไม่ได้ตั้งใจเพราะผมเผลอขบจนทำให้เขาตัวสั่น ชอบจัง ยิ่งโดนข่วนยิ่งอยากอุ้มแจสเปอร์ขึ้นห้อง

 

            “เวลลินสายตานายนี่นะ ไอ้หื่นเอ๊ย เข้าบ้านกันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นนายทำฉันเจ็บหนักแน่” เขาออกแรงผลักผมและรีบเดินกลับไป

 

            ผมพยายามอยู่ห่างจากแจสเปอร์ให้ได้มากที่สุด และอดใจไม่ปีนเข้าห้องเขา แม้ว่าแจสเปอร์หลังอาบน้ำจะมีกลิ่นหอมน่าขยำขยี้ลอดออกมาจากหน้าต่าง อดทนเอาไว้กอ่น เมื่อคืนเวลาผมจะตักตวงให้แจสเปอร์ลืมความเจ็บจากการถูกเสือกัดไปเลย เพราะจะเหลือแค่ความรู้สึกเวลาผมกัดและสัมผัสเขาเท่านั้น

 

 

 

 

            “นายจะไปกับฉันเหรอเวลลิน”

 

            วันนัดสัมภาษณ์มาถึง แจสเปอร์แต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำเป็นทางการ เวลาเขาแต่งตัวเป็นมนุษย์ หรือดูเป็นคุณหนูให้ความรู้สึกเซ็กซี่จนอยากลองกินทั้งแบบนี้ดูเหมือนกัน น้ำหอมที่ผมเคยไม่ชอบบนตัวคนอื่น ทำไมพอผสมกับกลิ่นแจสเปอร์มันก็ไม่เลวนัก อยากชิมดูเสียจริง แต่ผมต้องหยุดความคิดเหล่านั้นไว้ก่อน

 

            “แน่นอน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เวลลินจะหยุดพวกเขา”

 

            “ทำยังไง นายกัดไม่ได้นะ”

 

            “เวลลินเป็นหมาป่าที่แปลงร่างเป็นมนุษย์แล้วน่า แถมยังเป็นมนุษย์ของวังด้วย เวลลินปกป้องเปอร์ได้ทั้งในป่า และในเมือง”

 

            “เท่สุดๆ คนเก่งของใครเนี่ย อ๋อ ของฉันเอง”

 

            ผมกัดฟันกับคำพูดที่ชวนให้กระโจนใส่ แถมยังลูบหัวลูบแก้มผมอีก เราขึ้นรถโดยมีริคกี้นั่งกับสิงโตไปที่รถอีกคัน เมื่อรถจอดหน้าบริษัท แจสเปอร์กลับบอกให้คนขับรถลงไปก่อน ส่วนตัวเขาเองหันมาจับมือผม

 

            “ขอกำลังใจก่อนออกไปสู้หน่อย”

 

            “กำลังใจอะไร”

 

            “จุ๊บๆ”

 

            “เปอร์” ผมกดเสียงต่ำ มันใช่เวลามายั่วไหม

 

            “แค่จุ๊บ ไม่ใช่จูบ แบบที่เราเคยทำตอนเด็ก ได้ไหมเวลลิน”

 

            สีหน้าเป็นกังวลทำให้ผมยอมกดริมฝีปากลงบนปากเขาเบาๆ แจสเปอร์จับแก้มผมไว้ จุ๊บลงมารัวๆ หลายครั้ง ตบท้ายด้วยหอมแก้มผมซ้ายขวา อา อาการปั่นป่วนในอกนี่คืออะไร ผมเขินแค่เพราะจุ๊บแบบเด็กน้อยเหรอ

 

            “ขอบคุณนะเจ้าหมาป่า กำลังใจมาเต็ม! พร้อมสู้แล้ว”

 

            ตัวหอมนุ่มนิ่มผละออกไป เขาเดินนำผมเข้าไปด้านใน มีนักข่าวและตากล้องมากมายรออยู่ สิงโตยื่นมือมาแตะหลังลูกชายตัวเองเล็กน้อย แม้ว่าไม่ได้พูดอะไร แต่การกระทำนั้นส่งผลให้แจสเปอร์ยิ้ม อาการเกร็งลดน้อยลง ผมและริคกี้นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งนักข่าว มีคนหันมาถ่ายรูปผมนิดหน่อย แต่พอผมกวาดตามองก็รีบเปลี่ยนไปถ่ายแจสเปอร์และสิงโตแทน

 

            “สวัสดีครับ ผมแจสเปอร์ ไรดัล อย่างที่ทุกคนคงทราบกันแล้ว ว่าผมถูกจับโดยนายพรานของเบนจามิน คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ได้ แต่นั่นไม่ใช่ข่าวลวง ไม่ใช่การสร้างภาพเพื่อให้ผมพ้นผิด ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสั่งจับสัตว์ป่าและ Feral Child ในครั้งนี้จริง แต่ผมจะไม่ปฏิเสธเรื่องของเวลลิน”

 

            เสียงฮือฮาดังทั่วโถง แจสเปอร์เข้าเรื่องทันทีโดยไม่ปล่อยให้เสียเวลา

 

            “ผมในวัยสิบห้าปี ตั้งใจจับเวลลินเพื่อมาเป็นสัตว์เลี้ยง”

 

            หัวใจผมเต้นอย่างหนักหน่วงเมื่อคิดถึงเรื่องในอดีต ทั้งริคกี้และสิงโตต่างก็มีสีหน้าตึงเครียด นักข่าวแย่งกันถามคำถามจนแทบจับใจความไม่ได้ แจสเปอร์ยกมือขึ้นปรามให้ทุกคนเงียบ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนมองมาทางผม

 

            “เอาสัตว์แปลกๆ หายากมาอวดกัน แสดงฐานะและอำนาจ นั่นเป็นสิ่งที่ผมเคยทำและรู้สึกดีที่ได้ชนะ แต่เพราะมีเวลลิน ผมถึงได้รู้สึกว่าสิ่งที่กำลังทำมันไม่ได้น่าชื่นชม ไปเอาลูกมาจากพ่อแม่ เปลี่ยนผืนป่ากว้างใหญ่ให้เหลือแค่กรง ผมไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคนอื่น หรือความรู้สึกของสัตว์เหล่านั้น จนกระทั่ง…ผมได้อยู่ในฐานะเดียวกับพวกเขา ถูกขัง เตรียมตัวที่จะถูกขาย”

 

            แจสเปอร์หยุดเล็กน้อย สีหน้าเศร้าหมองลง จนมือของสิงโตเลื่อนไปแตะที่หลังมือเขา จากคิ้วที่ตกลงกลับคืนเป็นรอยยิ้มบางเบา

 

            “มันทรมาน มันไม่สนุก ไม่เท่ ไม่ควรถูกยกย่อง และไม่ควรเกิดขึ้นกับคน หรือกับสัตว์ป่าชนิดไหนอีก ดังนั้นตั้งแต่วันนี้ไปตระกูลไรดัล บริษัทของไรดัลจะไม่สนับสนุนการล่าสัตว์เพื่อเป็นของประดับ สินค้า เสื้อผ้า หรือของนำโชคใดๆ อีก”

 

            “จริงเหรอคะ คุณเอริคว่ายังไงบ้างคะ”

 

            “นั่นหมายความว่าเสียกำไรไปมหาศาลเลยนะครับ”

 

            นักข่าวแย่งกันยิงคำถามอีกครั้ง สิงโตมีสีหน้าแปลกใจ ผมเองก็เช่นกัน คิดไม่ถึงว่าแจสเปอร์ไม่ได้ต้องการแค่หยุดที่ตัวเขาเอง แต่หยุดทั้งบริษัท ซึ่งนั่นมีผลไปยังบริษัทคู่แข่ง กระแสสังคมในวงกว้าง การประกาศของเขาจะส่งผลเหมือนคลื่นน้ำที่กระจายไปในมหาสมุทร เพราะเขาไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นแจสเปอร์ ไรดัล ซึ่งกุมอำนาจ และเสียงที่จะส่งไปยังคนอื่นๆ ได้

 

            “ผมเห็นด้วยกับลูกชายในเรื่องนี้ พวกคุณทุกคนที่กำลังฟังอยู่ ก็มีสิทธิ์ตัดสินใจเอง ว่าจะเลือกซื้อสินค้าแบบไหน แต่บริษัทของเราจะทำให้คุณมั่นใจ ว่าสิ่งที่กำลังใช้อยู่ไม่ได้เกิดจากการฆ่า และการเบียดเบียนใคร”

 

            “และสินค้าแฟชั่นของเอเวอร์รี่ก็เช่นกัน”

 

            เสียงหญิงสาวที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ทุกคนต้องหันกลับไปมอง เพื่อนสนิทของแจสเปอร์ที่ผมเคยเห็นเธอแค่ในชุดกระโปรงเพื่อไปงานเลี้ยง ตอนนี้กลับอยู่ในชุดสูททำงานของผู้หญิง ผมรวบขึ้นดูกระฉับกระเฉง แต่ยังคงแฝงไปด้วยความอ่อนหวาน โอลีเวีย เอเวอร์รี่ก้าวเข้าไปยังตำแหน่งข้างตัวแจสเปอร์

 

            “เพราะเราเชื่อว่าเสื้อผ้าจะสวยงามขึ้นจากคนใส่ เลือกสินค้าที่ช่วยให้คุณดูดีได้โดยไม่ต้องทำร้ายใครนะคะ”

 

            หลังจากนั้นทั้งสามคนถูกถามคำถามมากมาย แต่ตอบได้โดยไม่มีติดขัด บรรยากาศผ่อนคลายลง จนมีคนยกมือถามโดยมองมาทางผม

 

            “ข่าวลือที่ว่าตอนนี้คุณเวลลินเป็นคนรักของคุณ จริงรึเปล่าครับ”

 

            “ข่าวที่ว่ายกเลิกงานหมั้นกับคุณโอลีเวียด้วยค่ะ”

 

            “ครับ เวลลินเป็นคนรักของผม” น้ำเสียงของแจสเปอร์เรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น รอยยิ้มบนใบหน้าบ่งบอกว่าเขาไม่กังวลกับเรื่องนี้

 

            “แต่เขาเป็นผู้ชาย”

 

            “คุณหนูตระกูลไรดัลเป็นเกย์เหรอ”

 

            นอกเหนือจากคำถาม ก็มีการซุบซิบที่ควบคุมไม่ได้เกิดขึ้นด้วย

 

            “ผมทราบว่าพวกคุณกำลังคิดอะไร แต่การที่คนคนหนึ่งทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ทำมันผิด ทำให้อยากเป็นคนที่ดีขึ้น ทำให้นึกถึงคนอื่นนอกเหนือจากตัวเอง มันเป็นเหตุผลที่ไม่มากพอให้รักเขาหรือครับ ผมไม่อยากให้การแถลงข่าววันนี้มุ่งประเด็นไปที่ผมมีคนรักเป็นผู้ชาย เพราะสิ่งที่เราควรมองตอนนี้ คือการที่ ‘มนุษย์’ กำลังทำร้ายสัตว์และมนุษย์ด้วยกันเอง มองในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนะครับ”

 

            เป็นการบอกรักต่อหน้ากล้องที่ถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ แม้แต่ผมยังไปต่อไม่ถูก อีกทั้งสิ่งที่เขาพูดออกไปในวันนี้มีผลให้ทางการเรียกไปสอบสวนสำหรับเรื่องในอดีต แต่เพราะตอนนั้นแจสเปอร์ยังเด็กมาก ทำให้สิงโตยอมรับความผิดทั้งหมดแทน โดยมีริคกี้คอยหาหลักฐานแก้ต่างพร้อมทีมทนาย

 

            จากวันแรกที่ผมก้าวเข้ามาในโลกของมนุษย์จนถึงวันนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

 

            “บ้านนายน่าอยู่ สมกับเป็นนายดี”

 

            แจสเปอร์หมุนตัวอยู่ในบ้านที่ผมใช้เงินจากเจ้าหญิงมาซื้อไว้ มันเป็นบ้านไม้ขนาดกลางตั้งอยู่ชายป่า ไม่มีของประดับตกแต่งมากมายนัก มีแค่อุปกรณ์ทำอาหารพื้นฐาน เตาผิงเพิ่มความอบอุ่น เตียง โซฟาและทีวีสำหรับนั่งดูข่าวคราวความเคลื่อนไหวของมนุษย์ ใกล้กันนั้นมีถ้ำให้ฝูงหมาป่าของผมอยู่

 

            “มาอยู่ไหมล่ะ?”

 

            “ไกลขนาดนี้ฉันไปทำงานไม่ไหวหรอก”

 

            “กลับไปเป็นคุณหนูแจสเปอร์แล้วสิ”

 

            มนุษย์ของผมหยุดสำรวจบ้าน เดินมาหาผมที่นั่งพิงผนักโซฟา หย่อนตัวลงนั่งบนตักผม แก้มนุ่มแนบกับอกผม หดแขนและขาซุกเข้ามาเหมือนหมาป่าตัวน้อย เส้นผมสีน้ำตาลของเขานั้นนิ่มกว่าขนของหมาป่ามากนัก อ้อนผมขนาดนี้ แม้แต่ลูกหมาป่ายังต้องยอมแพ้ น่ารักจนต้องพยายามหักห้ามใจ


            “อืม ฉันเกิดมาเป็นคุณหนูแจสเปอร์นี่นา หนีไปไหนไม่ได้ อันที่จริงฉันก็ไม่ต่างจากพ่อเท่าไหร่ พอกลับมาในเมืองใจก็กระวนกระวายเรื่องงาน เรื่องลูกน้อง สมองฉันหมุนติ้ว ต้องกลับไปทำงานให้มันสงบลง”

 

            “บ้างานเหมือนสิงโตได้ แต่ห้ามทิ้งเวลลิน” ผมขยับหัวไถแก้มเขา แอบสอดมือเข้าไปใต้เสื้อ สัมผัสรอยแผลบนตัวเขาว่าเริ่มสมานกันดีหรือยัง

 

            “ฉันบ้านาย มากกว่าบ้างานเยอะ อยากนั่งซุกนายไปทำงานไป”

 

            “ได้นะ”

 

            “ไม่ต้องมาพูดเอาใจ เผลอตัวเมื่อไหร่ นายได้ขย้ำฉันในห้องทำงานพอดี”

 

            รู้ได้ยังไงกัน แค่จินตนาการภาพคุณหนูคนเก่งนั่งทำงานในชุดสูทสีเข้ม ผมก็อยากกระโจนเข้าใส่ กินตั้งแต่หัวจรดเท้า คนอะไรยิ่งโตยิ่งน่ากิน

 

            “ไม่อยากลองในห้องทำงานเหรอ”

 

            “ลองอะไร หยุดคิดเลยนะ เดี๋ยวจะโดนตี”

 

            “ตีในห้องทำงาน”

 

            “เวลลิน!” แจสเปอร์หน้าแดงแจ๋ มือขยุ้มอยู่ที่เสื้อผม แค่ทวนคำเขานิดหน่อย ยังไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ เราซุกตัวเข้าหากัน นิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่

 

            “เปอร์ เวลลินดีใจนะที่ตอนนี้เปอร์เห็นพวกของเวลลินสำคัญ”

 

            “หืม เรื่องที่ฉันไม่ขายของที่ทำจากสัตว์น่ะเหรอ ฉันควรทำตั้งนานแล้ว ฉันยังจำวันนั้นได้อยู่ วันที่นายร้องไห้หลังจากงานเลี้ยงคริสต์มาส ตั้งแต่ตอนนั้นฉันไม่กล้าใช้เสื้อคลุมขนหมาป่าที่มี แค่เห็นก็ละอายใจ ฉันอยากขอโทษนาย ขอโทษหมาป่าที่ตายเพราะฉันเอามาเลี้ยง ขอโทษทุกตัวเลย ฉันไม่รู้จะทำอะไรที่ดีไปกว่านี้”

 

            มือที่กำลังลวนลามเขาอยู่หยุดลง เปลี่ยนเป็นกอดเขาแน่น

 

            “พอแล้ว น่ารักไปกว่านี้ เวลลินจะตาย”

 

            “อะไร ฉันพูดเรื่องซีเรียสอยู่”

 

            “เวลลินก็ซีเรียส แค่งานของเปอร์ แค่เป็นไรดัลก็เสี่ยงมากพอ ริคกี้และสิงโตกังวลที่เปอร์ประกาศไปแบบนั้น มันไม่ต่างจากการขัดขาบริษัทอื่น พวกเขาจะไม่ชอบใจ เปอร์จะต้องเหนื่อยอีกมากแน่”

 

             แทนที่แจสเปอร์จะกังวล เขากลับหัวเราะสดใส จับคางผมให้ก้มลงสบตากับเขา สีหน้ามั่นใจและรอยยิ้มแบบคุณหนูสะกดให้ผมมองจนลืมกะพริบตา

 

            “ฉันคือแจสเปอร์ ไรดัล คนที่ถูกเลี้ยงมาให้เป็นที่หนึ่ง เติบโตมากับคำว่า ‘ทำได้’ และต้องทำให้ดี ไรดัลซึ่งไม่เคยต้องกลัวใคร ตอนนี้ฉันกำลังทำสิ่งที่ผิดให้มันถูก ไม่เห็นมีอะไรต้องกังวล ฉันจะทำมันให้นาย และครอบครัวของนาย”

 

            คำว่าไรดัลฟังดูมีพลังมากที่สุดตั้งแต่เคยรู้จักมันมา สัญชาตญาณหมาป่าของผมช่างแม่นยำ จากวินาทีแรกที่เห็นเขาจนถึงวินาทีนี้ ผมก็เลือกคนไม่ผิด มนุษย์เพียงคนเดียวที่ผมเลือกเป็นคู่ ที่ผมเลือกรัก ต้องเป็นแจสเปอร์คนเดียวเท่านั้น

 

( :: จบพาร์ตของเวลลิน :: )         

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

To be continued...

*ลูพิน คือ พืชดอกชนิดหนึ่ง มีลักษณะยืนต้นหรือเป็นพุ่ม โดยชื่อ Lupine หมายถึง สิ่งมีชีวิตประเภทหมาป่าได้อีกด้วย

อนึ่งเรื่องนี้แต่งขึ้นก่อนมีเหตุการณ์เสือดำ ไม่ได้จงใจมากับเหตุการณ์บ้านเมืองแต่อย่างใดนะคะ ฮือออ



น้องเปอร์คนดี แสดงพลังความเป็นไรดัลออกมาแล้ว พ่อสิงโตคงภูมิใจมากแน่

ตั้งใจจะใส่ประเด็นเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้น จะใส่มากก็กลัวเป็นสารคดี หรือบทความปลุกพลัง

กลัวจะเลิกอ่านกันไปเสียหมด พยายามแทรกมาทีละเล็กทีละน้อย หวังว่าจะกำลังพอเหมาะพอดี

ตอนหน้า...เป็นตอนจบ!!! ตกใจล่ะสิ  แต่ยังไม่รีบบอกลากันนะ เพราะจะมีบทส่งท้ายให้

เพราะงั้นเหลืออีกประมาณสองตอนค่า


ขอบคุณทุกๆ คนเลยที่ติดตามกันมาอย่างยาวนานเช่นนี้ เอ็นดูน้องเปอร์ กับเวลลินมากๆน้า
ส่วนหนังสือน่าจะมาช่วงกลางปีเป็นต้นไปค่ะ แล้วจะมาประกาศอีกที



ไม่ต้องกลัวจะเหงา กลัวไม่มีอะไรอ่าน เพราะเดี๋ยวมีเรื่องมาต่อให้หนุกหนานกันอีกแน่นอนนน รอติดตามเลย

สำหรับเรื่องนี้ ติดแท็กในทวิต #หมาป่าของผม #ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า ได้หมดค่า 

           

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ทุกอย่างจบลงด้วยดี ครอบครัวของคุณพ่อ อบอุ่นแล้ว คุณพ่อเขิน คุณพ่องอนได้น่ารักมาก  ขอบคุณริกกี้ ที่อยู่กับเปอร์ดูแลมาตลอด เวลลินเท่มาก ความรักที่มีให้เปอร์ เป็นที่สุดแล้ว เปอร์เป็นคู่ของเวลลิน ไม่ใช่เมีย เอาใจไปเลยเจ้าหมาป่า

ออฟไลน์ Pui5264

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
แจสเปอร์โตมาดีจริงๆ ส่วนเวลลินก็หื่นตลอด จะกินเปอร์อย่างเดียวเลย 555

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6074
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด