The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทส่งท้าย :: || 10/04/18 || p.42
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: The feral pet ผมเลี้ยงมนุษย์หมาป่า :: บทส่งท้าย :: || 10/04/18 || p.42  (อ่าน 170339 ครั้ง)

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9690
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +384/-77

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
 :pig4:แล้วกอลิล่าน้องเป็นไงบ้างค่ะ

ออฟไลน์ vy0Cik

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
พ่อกับลูกนิสัยก็คล้ายกันอยู่นะ แต่ที่คล้ายกันยิ่งกว่าคือเวลลิลกับสิงโต  ร้ายเหมือนกันเลย555555 :z2:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +450/-10
สิงโตเวอร์ชั่นอบอุ่น

ออฟไลน์ คนคิ้วท์คิ้วท์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
เวลลินนนน มาหลังๆแต่หื่นนะจ๊ะ

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
คุณพ่อสิงโต ทำดีแล้ว จะเขินบ้างยังไม่ชินแต่น่ารัก คุณท่านน่ารักแล้ว อ่อนโยนแล้ว ยังคงสงสารริกกี้อยู่ คุณพ่อคุณลูกแย่งกัน ลำบากริกกี้อีก แต่ริกกี้คงมีความสุขที่พ่อลูกได้คุยกัน อยากเห็นตอนริกกี้อยู่เหนือพ่อสิงโต พ่อสิงโตจะอ้อนริกกี้ไหมนะ
ให้แจสเปอร์รับน้องกอลิล่า มาเป็นน้องชาย น้องฉลาด น่ารักด้วย

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-5
คุณท่านนะคุณท่าน เป็นคุณพ่อที่แข็งกระด้างอะไรขนาดนี้ โอ้ยยย แต่ทำไมตอนนี้คุณท่านน่ารักจัง

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1779
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-4

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
อยากตะโกนบอกริกกี้ให้หนีไป

ออฟไลน์ bobie

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2784
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-7
ริคกี้น่าร้ากกกกกก
นึกถึงตอนริคกี้โดนสิงโตรังแกแล้วแบบโอ้ยยยย
ต้องน่ารักมากแน่ๆ
สิงโตถึงได้ไม่ปล่อยไปไหน
แต่เลิกปากแข็งได้แล้วนะคุณพ่อ
ริคกี้คิดเองเออเองไปถึงไหนแล้วนั่น

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0

ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2

ออนไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-10
เวลลิน ตกลงกับสิงโต แล้ว วิน-วิน ทั้งคู่   :z1: :haun4:  :jul1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1092
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
ที่เปอร์ต้องการมันมาตลอดคือคำว่ารักจากปากคุณพ่อใช่ไหม พอบอกเสร็จคุณพ่อก็เขินใหญ่เลย สิงโตในโหมดมุ้งมิ้ง 555
เวลลินควรใจเย็นนะ เปอร์ยังไม่หายดีเลย จัดหนักกันอีกแล้ว

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
ฮืออออคุณพ่อออออ ในที่สุดก้มีคนเห็นความดีซะที
หลังจากโดดเดี่ยวเชียร์คุณพ่อมานาน เนี่ยยเค้าก้นักเปอร์นะ
แต่มันทำไม่เปนน มันได้แค่นั้นจริงๆค่ะคุณขาาา55555
สงสารเค้าเถอะะะ จนมุมแล้วลูกยังไม่พอใจเลยค่ะ โถถถ
แฮปปี้กันหมดแล้ววว ฮือออ ดีใจจจ

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6902
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-6
ดีงาม

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-4
เปอร์รีบหายแล้วไปทวงริคกี้กลับมาค่าา หมันไส้สิงโต  :hao7:

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-10
คุณท่านเขิน!!!!

เกลียดความร้ายของหมาป่าและสิงโตมากกกกก แหมมมมมมม!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-0
กร้าวใจเหลือเกินนะเวลลิน โผล่มาแวบเดียว แต่ได้มากกว่าริคกี้อีก
ทำเนียน หลอกล่อให้แจสเปอร์อยาก และเรียกร้องนะ

ริคกี้จะรอดมาหาแจสเปอร์วันพรุ่งนี้ไหม

โอ๊ยยย ลุ้นมากค่ะ พ่อตื่นเต้นเวอร์
ก็ทำไงได้เนาะ คนลืมช่วงเวลานั้นไป ลืมว่าตัวเองมีลูก
และต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่ออนาคตลูก

แจสเปอร์แค่ใจไม่แข็งแรงเอง พ่อบอกรักก็สยบแล้ว

ออฟไลน์ ฮันนี่~

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2243/-14


:: 37 ::



  เหมือนผมโดนเวลลินลงโทษ การกระทำที่นุ่มนวลและระมัดระวังเกินไปทำให้ผมอึดอัด เวลลินดูแลผมอย่างดีก็จริง แต่ผม…อยากได้มากกว่านี้

 

            “เดินไหว?”

 

            “วิ่งยังได้ เหมือนเมื่อคืนนายไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่รู้สึกอะไรสักนิด” ผมตักอาหารเช้าเข้าปาก เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล เมื่อหมอเช็คว่าผมแข็งแรงดี กลับไปพักฟื้นเองได้ หมอประจำตระกูลจะคอยล้างแผลให้ที่คฤหาสน์

 

            “เก่งครับ หายไวอย่างนี้ เวลลินจะได้ลงโทษสักที บอกแล้วใช่ไหมว่าบนตัวเปอร์ มีได้แค่รอยกัดของเวลลิน นี่ไปโดนเสือกัดมารอยเบ้อเริ่ม”

 

            อยากบอกเขาจัง ว่าการลงโทษของเขาคงกลายเป็นรางวัลสำหรับเมื่อคืนที่ผมไม่พึงพอใจเสียมากกว่า

 

            “แต่ฉันต้องไปหาเด็กน้อยก่อน ทำไมริคกี้ยังไม่มาอีก”

 

            “สิงโตคงยังไม่ปล่อย”

 

            “นี่ มันเช้าแล้วนะ!”

 

            “ถ้าเปอร์แข็งแรงดี ตอนนี้เวลลินก็คงยังไม่ปล่อยเหมือนกัน”

 

            พวกสัตว์ป่า! พวกหิวกระหาย! ผมจินตนาการภาพพ่อกับริคกี้ไม่ได้ ใจมันร้อนเป็นไฟ ริคกี้ของผมต้องโดนพ่อทำร้ายอย่างนั้นอย่างนี้ แค่คิดก็โมโห

 

            “งั้นนายจัดการเอกสาร ค่าใช้จ่ายแทนเหรอ หรือริคกี้ฝากมา”

 

            ต้องเปลี่ยนเรื่องก่อนที่ผมจะพุ่งตัวไปแยกพ่อกับริคกี้ที่คฤหาสน์

 

            “เวลลินดูแลเอง คู่ของเวลลินนี่”

 

            “รวยนักเหรอ เป็นทหารยศอะไรล่ะ” จะว่าไปผมไม่เคยถามรายละเอียดงานของเขาเท่าไหร่ รู้แค่ตามจับพวกผู้ก่อการร้าย คดียากๆ หรือคดีที่เจ้าหญิงสนใจ

 

            “เวลลินไม่ได้ขอยศ แต่เจ้าหญิงบอกว่าจะให้เร็วๆ นี้”

 

            ผมย่นจมูก ท่าทางเขาคงเป็นคนโปรด ผมปล่อยให้เขาจัดการทุกอย่างและพาผมขึ้นรถไปยังศูนย์ดูแลเด็ก สถานที่ที่เวลลินเคยหนีออกมา รั้วที่แน่นหนาทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่เพราะเวลลินจับมือผมไว้ ผมถึงค่อยหายใจสะดวกหน่อย

 

            “เด็กที่ตระกูลไรดัลฝากไว้ใช่ไหมครับ ทางนี้เลย” เจ้าหน้าที่นำเราขึ้นลิฟต์ไปด้านบน ผ่านห้องแล้วห้องเล่าจนประตูเปิดออกยังห้องสีขาวที่มีเด็กนอนอยู่ เขาถูกมัดแขนติดกับเตียง ผมมองเจ้าหน้าที่อย่างโมโหทันที

 

            “คุณมัดเขาทำไม”

 

            “มันจำเป็นจริงๆ ครับ เธอแรงเยอะมาก และสู้กับทุกคน คุณเอริคกำชับว่าไม่ให้ใช้ยานอนหลับหรือยาสลบบ่อยๆ เราจึงต้องทำให้เธอสงบ”

 

            สถานการณ์มันเปลี่ยนไปจากตอนเวลลิน เพราะข่าวเรื่องเด็กจากป่าถูกจับมาเพื่อการขายแพร่ออกไปด้วย ประชาชนจึงจับตามอง ทางการจะแอบทดลองตามใจชอบไม่ได้อีก เมื่อนักข่าวเข้ามายุ่มย่ามหาช่องโหว่ตลอดเวลา

 

            แต่เดี๋ยวก่อน เขาพูดว่าเธอ?

 

            “เด็กผู้หญิงเหรอ” ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมไม่เคยจ้องหรือมองส่วนล่างของอีกฝ่ายเต็มตา ผมก็ยาวปิดบังการมองเห็นของผม และเพราะความซุกซนและแรงที่ค่อนข้างเยอะ ทำให้ผมหลงคิดว่าเป็นเด็กผู้ชายมาตลอด

 

            “ครับ เรานำสีผม สีตา และตำแหน่งไฝที่ข้อเท้า ไปตามหาจากรายงานเด็กหาย พบว่าพ่อแม่มาแจ้งความว่าลูกสาวที่ชื่อมีอา หายไปตั้งแต่สี่ปีก่อนตอนอายุสามขวบ ในปีนั้นมีเด็กหายค่อนข้างมาก คาดว่ามีแก๊งลักเด็กส่งออกไปขาย”

 

            มีอา นั่นชื่อเธอสินะ

 

            “ติดต่อพ่อแม่เด็กหรือยัง”

 

            “พวกเขามาหาเมื่อวาน แต่เธอทั้งส่งเสียงร้อง ทุบตีและกัดพวกเขา”

 

            เสียงคุยของเราคงกระตุ้นให้เธอตื่น มีอาขยับตัว เริ่มดิ้นทันทีที่ลืมตา เสียงกรีดร้องฟังไม่ได้ศัพท์ทำให้รู้ว่าเธอตื่นตระหนกและหวาดกลัวแค่ไหน ยิ่งถูกมัดไว้ยิ่งแย่ ผมก้าวเข้าไปใกล้ ลูบหัวเธออย่างระมัดระวัง ร่างทั้งร่างเกร็งนิ่ง ใบหน้าที่ถูกทำความสะอาดเผยให้ผมเห็นดวงตาสีดำโต จมูกและปากที่แสนน่าเอ็นดู ผมสีดำหยักศกถ้าหากได้รับการดูแลที่ดี คงจะน่ารักไม่ใช่น้อย

 

            “ฉันเอง แจสเปอร์”

 

            “ระวังครับ เธอกัดได้แรงกว่าลูกมนุษย์ทั่วไปเยอะ”

 

            “เงียบก่อน” ผมปรามเจ้าหน้าที่ เมื่อจงใจเลื่อนมือตัวเองไปใกล้จมูกของมีอา กลิ่นผมอาจเปลี่ยนไปสักหน่อย แต่ผมคิดว่าเธอจะจำได้

 

            “อาอา” ใบหน้าเล็กแนบลงกับมือผมหลังจากดมเสร็จ ส่งเสียงพึมพำไม่หยุด อาการที่สงบลงทำให้ผมลงมือแกะผ้าที่มัดเธอออก

 

            แต่แทนที่เด็กน้อยจะเข้ามาหาผม กลับพุ่งตัวลงจากเตียง กระแทกกำปั้นลงกับพื้นทั้งสองข้าง ส่งเสียงขู่เจ้าหน้าที่และเวลลิน

 

            ผมก้มตัวลงอุ้มเธอขึ้น ขาและแขนเล็กปัดป่ายไปด้านหน้า ส่งผลให้ผมเซนิดหน่อย แต่ในทันทีที่เวลลินส่งเสียงหอนในลำคอ มีอาก็หยุดดิ้น จริงสิ เวลลินเคยมีท่าทางเหมือนคุยกับม้าได้ ก็คงคุยกับเธอได้เหมือนกัน กลายเป็นในห้องมีแค่เสียงอืออาของเด็กน้อยกอลิล่า และเสียงหมาป่าโตเต็มวัย

 

            “จะเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ”

 

            “ฮะ? อะไร” ผมสะดุ้งเล็กน้อยกับสายตาที่เวลลินจ้องตรงมาทางผม

 

            “อู อุๆๆ” มีอาพลิกตัวมาหาซุกตัวอยู่ในอกผม หมาป่าขี้หวงสาวเท้ามาประชิดตัวผมทันที เวลลินกระชากเธอออกแน่ถ้าผมไม่รีบจับข้อมือเขาไว้

 

“คือ ฉันฟังที่คุยกันไม่รู้เรื่องหรอก มีอะไรก็บอกมา”

 

            “เด็กนี่บอกว่าเปอร์เป็นของเธอ ไม่ใช่ของหมาป่า ท่าทางอยากลองดี”

 

            ขนาดตัวของเวลลินใหญ่กว่ามีอามาก เธอตัวเล็กกว่าหมาป่าของเขาด้วยซ้ำ แต่เวลลินก็ยังส่งเสียงขู่ได้ ไม่สิ ทั้งคู่ส่งเสียงขู่กันเองตรงหน้าผม

 

            “อย่าหาเรื่องเด็ก ถอยไปก่อนเวลลิน”

 

            “เลือกลูกกอลิล่า มากกว่าเวลลินเหรอ”

 

            “ไม่ใช่…”

 

            ผมประเมินความหวงของเวลลินต่ำเกินไป ไม่คิดว่าเขาจะกล้ายื่นหน้ามาจูบผม แน่นอนว่าผมถอยหนีแต่ติดเตียงด้านหลังเกือบล้มคว่ำ แขนแข็งแรงข้างหนึ่งจับเอวผมไว้ อีกข้างหนึ่งคว้าเอาตัวเล็กๆ ในอ้อมกอดผมออก มีอาส่งเสียงต่อต้านทันที ทั้งจิกทั้งข่วนแขนเวลลินจนได้เลือด

 

            “เจ็บตัวจนได้ ทำอะไรของนาย มีอาหยุด อย่าทำเขา” การเห็นเวลลินบาดเจ็บทำให้ผมเผลอส่งเสียงดุอีกคน เด็กน้อยดิ้นหลุดจากมือเวลลิน ร่วงลงบนพื้น แต่พลิกตัวคลานหนีกลับเข้าไปใต้เตียงทันที

 

            สถานการณ์อะไรกันเนี่ย ผมเหลือบมองแผลของเวลลินก่อน เมื่อเห็นว่าไม่ได้หนักหนาจึงก้มตัวลงมองมีอา เธอซ่อนตัวอยู่ในมุมที่มืดที่สุดและร้องไห้

 

            “เพราะฉันดุเหรอ มีอา มานี่เร็ว มานี่” ผมสับสน ตอนอยู่ในป่าเจออะไรน่ากลัวเธอก็ยังไม่ร้องไห้ แต่ตอนนี้กลับสะอื้นจนผมรู้สึกผิด

 

            “แล้วจะเอายังไง เอาไปคืนป่า?”

 

            “ฉันเพิ่งรู้ว่านายใจร้ายก็ตอนนี้ นายเพิ่งทำเธอร้องไห้นะ”

 

            “ไม่ใช่เปอร์ ร้องไห้ก็ร้องไป” เวลลินย่อตัวลงมาโอบผมไว้ทั้งตัว ส่งเสียงสื่อสารกับมีอาอีกครั้ง เด็กน้อยแยกเขี้ยวขู่ทั้งน้ำตา

 

            “ฉันจะเอามีอากลับไปด้วย แกล้งเธอนักใช่ไหม”

 

            “อะไรนะ”

 

            “ให้นอนกับฉันในห้อง”

 

            “เปอร์!” คราวนี้เป็นเวลลินที่ส่งเสียงคำราม ลุกขึ้นยืนโดยกระชากผมขึ้นไปด้วย มีอาเห็นว่าเวลลินรุนแรงจึงคลานออกมาทุบขา ส่งเสียงโวยวาย

 

            “ตอนนี้มีแค่ผมที่ทำให้เธอสงบได้ เรื่องเอกสารเดี๋ยวส่งคนมาจัดการ ให้เบอร์ติดต่อฉันกับพ่อแม่ของมีอา บอกพวกเขาว่ามาหาที่คฤหาสน์ได้ทุกเมื่อ” ผมอุ้มมีอาขึ้นพร้อมพูดกับเจ้าหน้าที่ และเดินออกจากห้องโดยไม่รอให้ใครขัด

 

            “เปอร์ทำอย่างนี้ไม่ได้”

 

            “นายจะหวงฉันกับเด็กทำไม ไม่มีเหตุผลเลยเวลลิน”

 

            “เปอร์จะเลี้ยงเธอ แบบที่เคยทำกับเวลลินไม่ได้”

 

            เท้าของผมหยุดลงเมื่อก้าวเข้าไปในลิฟต์พอดี เวลลินตามเข้ามา ตัวของเขาใหญ่โตและแผ่นหลังปิดทางเข้าออก ทำให้ประตูลิฟต์ปิดลงโดยมีแค่เรา

 

            “ฉันไม่มีวันทำผิดซ้ำอีก แค่สิ่งที่เกิดขึ้นกับนายฉันก็เกลียดตัวเองมากพอ ฉันแค่อยากพาเธอออกจากที่นี่ นายรู้ดีว่ายิ่งอยู่นาน พวกเขายิ่งไม่อยากปล่อย เธอเด็กมากเวลลิน เธอหาทางหนีแบบนายไม่ได้”

 

            ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ผมผลักอกเวลลินให้ถอยออกไป และเดินผ่านตัวเขาไปยังบริเวณลานจอดรถ ก้าวเข้าไปนั่งโดยไม่หันไปมองว่าเขาตามมารึเปล่า ผมเสียใจที่ในสายตาของเวลลิน ผมยังเป็นมนุษย์ใจร้ายคนนั้น

 

            “เปอร์” มือใหญ่คว้าประตูรถไว้ก่อนที่ผมจะปิด แทรกตัวเข้ามานั่งข้างๆ

 

            ยังไม่ทันได้คุยอะไร เด็กน้อยในอ้อมกอดผมก็ดีดตัวเมื่อรถเริ่มเคลื่อนที่ ผมแข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาลก็จริง แต่แผลยังไม่ได้หายสนิท แค่อุ้มเด็กที่มีน้ำหนักค่อนข้างเยอะก็ปวดแผล นี่ดีดตัวชนผมอย่างแรงจนต้องร้อง

 

            “เฮ้ มานี่” เวลลินรีบคว้ามีอาออกจากผมวางไว้บนตักตัวเอง แน่นอนว่าเธอสู้ ทั้งทุบทั้งกัดสารพัด แต่เวลลินคุยเป็นภาษาหมาป่าอีกครั้ง จนมีอายอมนั่งนิ่ง

 

            “ขู่อะไรรึเปล่าเนี่ย”

 

            “เลิกห่วงคนอื่น กลับไปเป็นเปอร์ที่ใจร้ายยังดีกว่าเปอร์ที่ห่วงไปเรื่อย ไม่ต้องดูแลใครอีกได้ไหม แค่เวลลิน…” เขาหยุดพูดกะทันหัน หายใจฮึดฮัด

 

            “นายกลัวฉันจะรักมีอามากกว่านาย?”

 

            “ตอนเวลลินมา เวลลินก็มาแบบนี้”

 

            ผมลืมคิดไปว่าพวกเขามาจากป่าเหมือนกัน ถูกส่งมาที่ศูนย์เดียวกัน และผมรับพวกเขาไปที่บ้าน ไม่แปลกที่เวลลินจะรู้สึกไม่มั่นใจ

 

            “ถ้าเป็นฉันคนเก่า แจสเปอร์ที่ใจร้าย ฉันก็คงทำแบบเดิมอีก แต่ตอนนี้ฉันไม่ใช่ และนายทำให้ฉันกลายเป็นแจสเปอร์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ แจสเปอร์ที่เป็นคู่ของหมาป่า นายเป็นคนพิเศษเวลลิน อย่ากังวลเลย”

 

            ผมเอนหัวซบลงบนไหล่เวลลิน ส่งมือตัวเองไปทาบทับมือของเขาที่จับตัวของมีอาไว้อีกที แต่เขาดึงมือออก วาดแขนดันตัวผมไปชิดอกเขาแทน

 

            “หวง” การยอมรับอย่างตรงไปตรงหน้าพร้อมใบหน้าบูดบึ้ง ผมกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้ เขาน่ารัก เวลลินหมาน้อยน่ารักของผม

 

            “นี่ มีแค่นายคนเดียวที่ฉันจะทำแบบนี้ด้วยนะ”

 

            ปลายนิ้วผมแตะที่คางเขา ไล้ไปที่ใบหูจนเวลลินหันมามอง ผมไม่ได้ถอยหนี แต่เลื่อนมือไปปิดตาเด็กน้อยบนตักเวลลิน อ้าปากงับริมฝีปากคนตรงหน้าที่เม้มอยู่เพราะความไม่พอใจ ส่งลิ้นไปหยอกล้อจนเขาเปิดปากจูบผมคืน

 

            “อู?” มีอาพยายามแกะมือออกจากตาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

 

            “คืนนี้เวลลินต้องได้นอนกับเปอร์ แค่นี้ไม่พอหรอก” นัยน์ตาสีเดียวกับหมาป่ามองตามริมฝีปากผมมาเมื่อเราผละออกจากกัน เขาแลบลิ้นเลียปากตัวเอง

 

            “ลิน”

 

            “!!!” ทั้งผมและเวลลินเบิกตาโต เพราะเสียงเรียกจากปากมีอา

 

            “ลิน!” ร่างเล็กปีนป่ายมาแทรกกลางระหว่างเรา กำชายเสื้อผมไว้แน่น เงยหน้ามองและเรียกซ้ำอีกหลายครั้ง เธอเข้าใจผิดว่าเวลลินคือชื่อผม

 

            “ไม่ใช่ นี่ลิน นี่เปอร์”

 

            “ไม่ให้เรียก เวลลินเรียกเปอร์ว่าเปอร์ได้คนเดียว”

 

            “เฮ้อ งั้นเรียกแจ๊ส” ขนาดชื่อผมยังหวง เชื่อเขาเลย

 

            “แจ๊ด”

 

            ตาใสแจ๋วที่พูดตามการสอนของผมช่างน่ารักน่าเอ็นดู การเอาหน้ามาซุกท้องผมก็ด้วย แต่พอผมลูบหัวเด็กน้อย เวลลินก็กระแอมกระไอ หายใจแรง ท่าทางผมจะต้องรับมือหมาป่าที่ทั้งขี้หวงและขี้งอนไปอีกพักใหญ่

 

            “คุณหนูครับ มีแขก…อ้าว นั่น” ริคกี้มารับผมที่หน้าประตู ทำหน้าเหวอเมื่อเห็นเด็กน้อยเกาะขาผมมาด้วย

 

            “เธอชื่อมีอา เด็กจากป่าที่มากับฉัน ฝากคนไปจัดการเรื่องเอกสารที่ศูนย์ที คงต้องให้อยู่ที่นี่สักพักจนกว่าจะตกลงกันได้ว่าเธออยากอยู่ไหน หรือทำยังไงต่อ”

 

            “คราวนี้อะไรครับ ลูกลิง?”

 

            “กอลิล่า ว่าแต่แขกฉันเหรอ ไม่ได้นัดใครนี่นา เวลลินฉันฝากมีอาก่อน”

 

            เวลลินเอียงหัว ชี้ไปที่อกตัวเอง ผมอุ้มมีอาขึ้นส่งให้เขา กอลิล่าน้อยและหมาป่าจ้องตากันเขม็ง ส่งเสียงรอดไรฟันใส่กัน

 

            “ทำให้เธอคุ้นเคยกับริคกี้ แล้วฉันจะพิจารณาเรื่องคืนนี้ใหม่”

 

            “เดี๋ยวดูให้” มือเขาเอื้อมมาคว้าตัวมีอาไปอุ้ม โดนฟาดหน้าไปหนึ่งที แต่เพราะพูดคุยกันรู้เรื่องจึงหยุดมือได้

 

            ส่วนผมแยกตัวไปยังห้องรับรองแขกที่ริคกี้ชี้ เมื่อก้าวเข้าไปก็ต้องแปลกใจ

 

            “เบนจามิน?”

 

            “แจสเปอร์ เวลลินอยู่ไหน เขาอยู่กับนายรึเปล่า” เพื่อนที่ครั้งหนึ่งเคยสนิทกับผมที่สุดพุ่งตรงมาหาผม ท่าทีร้อนรน ใบหน้าหมองคล้ำกว่าครั้งสุดท้ายที่เจอ

 

            “ตกลงมาหาฉันหรือเวลลิน?”

 

            “ทั้งคู่นั่นแหละ ฉันกำลังจะติดคุก นายต้องช่วยฉัน ให้เวลลินช่วยที ได้โปรด” เบนจามินคว้ามือผมไปกุมทั้งสองข้าง

 

            ทีแรกผมยังไม่เข้าใจ แต่จู่ๆ กลับนึกประโยคในงานเลี้ยงนั่นได้ ที่เขาบอกว่าถ้าอยากได้เด็กจากป่าให้ติดต่อไป ผมไม่คิดว่าหลังจากนั้นหลายปีเบนจามินจะยังคงทำอยู่ คงทำเป็นธุรกิจเลยด้วย ก่อนหน้านี้มีเด็กถูกขายไปกี่คนกัน

 

            “อยากให้จ่ายเท่าไหร่ว่ามาเลย หรืออยากได้อะไรเป็นพิเศษฉันหาให้ได้”

 

            “เรื่องนี้ฉันคงช่วยไม่ได้หรอก”

 

            “นายชอบหมาป่าใช่ไหม ฉันมีพันธุ์ที่หายาก หมาป่าเอธิโอเปียน่ะรู้จักไหม สีแดง หน้ายาว สวยมากเลย ฉันยกให้นาย”

 

            “เบนจามิน นายไม่ควรทำมันตั้งแต่แรก สัตว์ป่าควรอยู่ในป่า!”

 

            มือที่กุมผมไว้ปล่อยออก เขาถอยหลังหนึ่งก้าว ขมวดคิ้วมองผมอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่แววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ

 

            “ให้ฉันคุยกับเวลลิน”

 

            “เจ้านายของนายพรานคือนายใช่ไหม วันที่ฉันถูกจับพวกเขาบอกชื่อฉันกับนาย แต่นายก็ยังยืนยันจะส่งฉันไปขาย ความเป็นเพื่อนของเรามันไม่เหลือตั้งแต่วินาทีนั้น กลับไปซะเบนจามิน ไม่มีใครที่นี่จะช่วยนายได้ นายทำตัวเอง”

 

            “แจสเปอร์!” เบนจามินผลักผม กระโจนเข้าใส่ ผมสู้เขาได้แน่นอน แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ตัวของเบนจามินก็กระเด็นล้มลงบนพื้น

 

            “อย่าคิดแตะแจสเปอร์”

 

            เวลลินยืนขวางอยู่ตรงหน้าผม เสียงกดต่ำและแสดงท่าทีคุกคาม

 

            “เวลลิน ช่วยฉันที หยุดการสืบคดีนั้น จับแพะไปก็ได้”

 

            “ไม่”

 

            “อย่ามาทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าแจสเปอร์หน่อยเลย ฉันรู้ว่านายทำอะไรไปบ้าง อยากให้ฉันพูดมันออกมา…แค่ก” เบนจามินไม่มีโอกาสพูดให้ยาวกว่านั้น เมื่อเวลลินสาวเท้าไปหา มือข้างเดียวโอบรอบคอเขาได้มิด กดแน่นจนใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงอย่างหายใจไม่ออก ดวงตาเหลือกขึ้นอย่างทรมาน

 

            “เวลลิน พอ เดี๋ยวเขาตาย เวลลิน!”

 

            “ไม่มีใครช่วยนายได้ทั้งนั้นเบนจามิน สองสามปีที่ผ่านมา หมาป่าและสัตว์อื่นตายไปกี่ฝูง คิดว่าไม่มีคนรู้เหรอ ยิ่งนายขายมนุษย์ นายไม่มีวันชนะคดีนี้ มันจบแล้ว ยอมรับความจริงเถอะ”

 

            “ไม่ช่วยก็ไม่ต้องพูด ฉันไม่ยอมง่ายๆ แน่! จำไว้เลยนะพวกนาย” เบนจามินลูบคอตัวเองที่แดงเถือก กระเสือกกระสนออกจากเงื้อมมือของเวลลิน

 

            ห้องรับแขกอยู่ในความสงบอีกครั้ง มาและไปราวกับพายุ

 

            “ไม่มีใครทำอะไรเปอร์ได้หรอก เวลลินอยู่นี่ทั้งคน”

 

            “เรื่องนั้นฉันไม่กังวล แต่ฉันตงิดที่เบนจามินพูด นายไปทำอะไรไว้”

 

            “…”

 

            “คู่รักที่ดีไม่ควรมีความลับต่อกันใช่ไหม” ผมยิ้มให้เวลลินอย่างใจเย็น

 

            “เวลลินเคยปกปิดความผิดให้หลายๆ คน แลกกับหุ้นในบริษัทเปอร์ ทำจนได้หุ้นมาครบเต็มจำนวนนั่นแหละ”

 

            “นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไร นายกำลังทำผิด”

 

            “เวลลินต้องสนใจด้วยเหรอ เป้าหมายของเวลลินมีแค่เปอร์”

 

            ผมไม่เคยคิดจะเป็นคนดีพิทักษ์ความยุติธรรม แต่เมื่อผมโตพอ ผมเลือกทำเฉพาะสิ่งที่เหมาะที่ควร ถึงอย่างนั้นเหตุผลของเวลลินก็ทำให้ผมโกรธเขาไม่ลง

 

            “ฉันไม่อยากให้นายกลายเป็นคนเลวเพราะว่าฉันนะ”

 

            “เวลลินเลวได้มากกว่าที่เปอร์คิด ในโลกของเวลลินไม่มีผิดมีถูก เราสู้กันด้วยกำลัง ชนะก็คือชนะ เพราะฉะนั้นในโลกมนุษย์ เวลลินก็ไม่สนอย่างอื่น นอกจากผลลัพธ์ที่จะได้ เปอร์ไม่ต้องกลัว เรื่องของเปอร์ เวลลินไม่มีวันแพ้”

 

            เป็นคำพูดที่ฟังดูเกินจริง แต่พอมาจากเวลลินกลับทำผมขนลุก

 

            “จริงสิ ฉันฝากนายดูมีอา เอาน้องไปทิ้งที่ไหน” ผมเปลี่ยนเรื่อง เพราะบรรยากาศรอบตัวเวลลินเริ่มตึงเครียดขึ้น

 

            เราเดินกลับมาที่ประตูบ้าน ได้ยินเสียงร้องที่คล้ายกอลิล่าดังมาจากข้างนอกจึงรีบวิ่งออกไปดู กลับเห็นภาพริคกี้แบมือรับดอกไม้ที่มีอาวิ่งไปเด็ดจากสวน ทันทีที่เห็นรอยยิ้มเอ็นดูของริคกี้ ผมก็เข้าใจความหวงของเวลลิน

 

            “สนิทกันไวจังครับ” ผมก้าวเข้าไปยืนข้างตัวพ่อบ้าน มีอายิ้มกว้างกว่าเดิม และวิ่งกลับไปเด็ดดอกไม้อีกดอกให้ผม ดอกที่อยู่ในมืออีกข้างก็เอาเข้าปากไป

 

            “โอ๊ะ ไม่กินดอกไม้นะครับ เดี๋ยวผมหาขนมให้ทาน”

 

            “อาอา” เด็กน้อยมองมือริคกี้ที่คว้ามือตัวเองไว้อย่างไม่เข้าใจ

 

            “เดี๋ยวฉันดูแลเอง ริคกี้ไปพักผ่อนเถอะ”

 

            “ท่าทางเลี้ยงไม่ยากนะครับ เป็นเด็กน่า…”

 

            “ริคกี้เป็นของฉัน ไม่ต้องเลี้ยงใครทั้งนั้นแหละ!” ผมเผลอขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิด มีอาสะดุ้ง เข้ามาลูบขาผมพร้อมส่งเสียงแผ่วเบาคล้ายปลอบ

 

            “กลัวริคกี้รักมีอามากกว่าเหรอ”

 

            “ไม่ต้องมายอกย้อน เดี๋ยวจะโดนตีนะเวลลิน”

 

            ได้ทีเจ้าหมาป่ายิ้มใหญ่ ก้มตัวลงคุยกับมีอาจนโดนฟาดหน้าเข้าให้อีกที เด็กน้อยหน้าบูดบึ้ง ชูไม้ชูมือต้องการให้ผมอุ้ม กอลิล่าคงฉลาดและเจ้าเล่ห์ไม่แพ้หมาป่า มาอยู่ได้ไม่นานเด็กน้อยก็รู้วิธีทำให้เวลลินหงุดหงิด และรู้วิธีอ้อนผมได้อย่างน่ารัก แต่พอผมจะอุ้มกลับโดนริคกี้ปราม

 

            “เดี๋ยวแผลเปิด ผมอุ้มไปนั่งที่โซฟานะครับ และจะเตรียมขนมให้”

 

            หนุ่มผมแดงและเด็กน้อยกลับเข้าไปในบ้าน เหลือแค่ผมที่ถูกเวลลินสอดมือเข้ามากอดเอวจากด้านหลัง

 

            “ไหนมาตีเวลลินหน่อย เด็กขี้หวง”

 

            ปฏิเสธอะไรไม่ได้ ทั้งผมและเวลลินโดนมีอาทำให้หวงกันจนหัวหมุน

 

            “พอใจรึยัง” ผมตีแก้มเวลลินไม่แรงแต่ก็ไม่เบานัก แค่หมั่นไส้เท่านั้น

 

            “ชอบจัง”

 

            “เสพติดความรุนแรง! โอ๊ะ นายไม่มีสิทธิ์มาตีฉันคืนนะ อย่าขยำด้วย”

 

            มือข้างหนึ่งของเวลลินผละออกตีก้นผม แทบยังบีบค้างไว้อีก

 

            “เสพติดความรุนแรง เวลลินหรือเปอร์? รู้หรอกว่าหงุดหงิดทั้งวันเพราะเวลลินอ่อนโยน ว้า วันนี้เวลลินคงต้องนอนคนเดียว เพราะมีกอลิล่าเด็กนอนกับเปอร์…อยากรุนแรงจะแย่แล้ว”

 

            ฉับพลัน ผมเห็นภาพตัวเองแอบย่องออกจากห้องนอนไปหาเขากลางดึก ไม่ ห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด! ไอ้หมาป่าชักจะได้ใจขึ้นทุกที อดทนไว้แจสเปอร์!

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

To be continued...

กลับมาแล้วววว อาทิตย์ก่อนไปเที่ยวมาค่ะ เลยไม่ได้ลงเลย
เวลลินหวงเปอร์ เปอร์หวงริคกี้ น้องมีอาคนเดียวทำเอาป่วนไปหมด



เด็กน้อยผมหยิกก็จะประมาณนี้ แต่ก็ยังยืนยันว่าน้องมาแค่บทตัวประกอบเฉยๆ ค่ะ ฮา

ตอนที่แล้วทุกคนเริ่มโอนอ่อนให้คุณท่านผู้ขี้เก๊ก ทำขรึมไว้หนวดมาทั้งเรื่อง ลูกหายเข้าป่าไปทีเดียวเหมือนได้พ่อใหม่
คุณท่านและคุณหนูยังคงมีเวลาให้ปรับจูน ริคกี้เนี่ยสิเป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว ยังมาดูน้องมีอาให้อีก
ตัวละครที่โดนใช้งานหนักที่สุดในเรื่อง 5555

ส่วนเบนจามินเป็นเหมือนแจสเปอร์ในเวอร์ชั่นยังไม่พัฒนา แจสเปอร์ที่ยังติดอยู่กับการเป็นคุณหนูแบบเดิมๆ
ถ้าไม่ได้เจอเวลลิน คนที่กลายเป็นตัวตั้งตัวตีขายเด็กจากป่า จะเป็นแจสเปอร์แทนรึเปล่านะ  :monkeysad:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-03-2018 00:27:08 โดย ฮันนี่~ »

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
ความหวงนี้ 55555555
เวลลินหวงแจสเปอร์หนักมากกก
พอๆกับที่เปอร์หวงริคกี้เลยย
ริคกี้ก้คุณแม่ใจดีไปอีกกก เอ็นดูสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนโลกก
คุณพ่อต้องสกอลสูงขนาดไหนถึงจะไม่หึงไม่หวงไปทั่ว
หรือแค่ยังหม่รู้กันแน่นะ555555
มีอาทำป่วนหนักมากกก
รอค่าา

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9690
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +384/-77

ออฟไลน์ diltosscap

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ชอบตวามหวงของเวลลิน ริกกี้น่าสงสารที่สุด ไหนจะคุณพ่อ จะเปอร์ มีอาอีกคน เบนจามินติดคุกไปเลย ใจร้ายกีบเปอร์ตั้งแต่เด็กแล้ว ขี้อิจฉา

ออนไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-10
 ชอบบบบบบ   :mew1: :mew1: :mew1:
เวลลิน หวงเปอร์ มากๆ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-3
เหมือนเด็กแย่งของเล่นกันเลย
 :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6093
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-5
เวลลินเจ้าเล่ห์จัง จะหลอกให้เปอร์มาหาล่ะสิ อิอิ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด