Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)  (อ่าน 85715 ครั้ง)

ออฟไลน์ praewp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
โอ้โห ชื่นชมค่ะๆ :katai2-1:
เขียนดีมากให้ห้าดาวเลย 555+
แต่ยังไม่ค่อยสะใจเรย์เลย ทำกับน้องไว้สาหัสมาก
ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้นะคะ
 :pig4:

ออฟไลน์ swoooaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบมากๆเลยค่ะ อยากชมว่าเขียนดีมากๆ เราอินสุดๆ เคยอ่านแนวนี้ของมังงะญี่ปุ่นแล้วชอบมากเลย อยากรู้เรื่องของเรย์ต่อเหมือนกัน อันนี้ถือเป็นบทเรียนนะเรย์ ไม่มีใครไม่เคยผิดพลาดหรอก o13

ออฟไลน์ PiiNaffe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ชอบเรื่องนี้ ติดอยากอ่านต่อ
งงว่าไปอยู่ที่ไหนถึงพึ่งมาเจอออออ

ออฟไลน์ poliya

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่เขียนนิยายที่สนุกมากขนาดนี้ให้ได้อ่าน
จะตั้งตารอตอนพิเศษของทุกๆคนนะคะ  :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ Nighttime

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 73
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบมากเลยค่า เห็นมาหน่วงๆสองตอนแรก นี่กะจะปิดไม่อ่านต่อ แต่ในใจก็คิด ใหนๆก็ใหนๆเปิดมาแล้วก็อยากรู้บทสรูป สรุปว่า อ่านรวดเดียวเดียวไม่หยุดเลยจ้า สนุกมากจริงๆ o13 o13 o13 ไม่ผิดหวังๆๆ

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-1
สนุกๆ เรย์ได้รับบทเรียนราคาแพงนั
รู้จักความเจ็บปวดที่จิฮิโระต้องเจอมาตั้งแปดปี
เค้าได้เจอคู่แท้ คนรักจริงแล้ว อย่ามายุ่ง

อากิระคนหลงเมียและลูก ดีงามจ๊าาา

จัด NC มาสักหน่อยก็ได้เค้าโอเค ฮ่าาา

ออฟไลน์ Kkookai

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้ดีจริงๆ

ออฟไลน์ 4life

  • R.I.P KT 5-5-13
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
สนุกมากค่ะ เราชอบอ่านเเนวนี้ ส่วนมากเจอเเต่ของฝรั่ง เเนว werewolf
เป็นเรื่องเเรกของไทยที่อ่าน ไม่ผิดหวังเลย

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
หวานๆน้ำตาลเรียกพี่
คุณพระเอกทำอะไรก็ต้องเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียร์เตอร์ตลอดดด ฮา
ชอบๆ ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ ่jjay

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
โอ๊ยยยยย สนุกมากกกกกกกกกกก รอตอนพิเศษอยู่นะคะ  :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ A_Narciso

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1071
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
เพิ่งเคยอ่านนิยายวาย แนวนี้
ชอบมากค่ะ และขอชื่นชมคนเขียนด้วยนะคะ  :110011: :110011:

ออฟไลน์ КίmY

  • สาววายจะครองโลก!!!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1951
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
โอ้ยยยย อ่านแล้วก็อิจ ตีมงานแต่งอลังมากก  :a5:
 :L2: :pig4: :pig4: :L2:

ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1783
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
โอยยย สนุกอ่ะะะ อ่านรวดเดียวจบเลยค่า
ชอบทั้งความปวดหนึบตอนที่ยังรักเรย์ แล้วก็ความน่ารักมุ้งมิ้งตอนได้เจออากิระเลย

ชอบสุดๆตรงความเข้มแข็งและยึดมั่นของนายเอกเนี่ยแหละค่ะ รักเลย

ปล.แต่แอบขัดใจนิดนึงตรงจำไม่ได้ว่าแพ้นมอ่ะ คือแอบคิดว่าคนเราอยู่ด้วยกันมาตั้งแปดปี แล้วเป็นจิฮิโระที่เคยใส่ใจเรย์ขนาดนั้นน่าจะยังจำได้อ่ะค่ะ แต่ก็เข้าใจฟีลคนเขียนว่าคงอยากให้เห็นชัดๆว่าลืมหมดแล้ว หมดสิ้นซึ่งเยื่อใยแล้วจริงๆนะเออ

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
ตอนแรกหน่วงมาก ตอนหลังยิ้มไม่หุบ ขอบคุณมากค่าสนุกมากเลย

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 793
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
ตอนแรกคืองงมาก อะไรคือ อัลฟ่า ฯ 555
ินิยายดีมาก งานแต่งคือเริ่ดมาก

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1486
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-3
โชคดีแล้วที่จิฮิโระได้เจออากิระ  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ vvrpm3u

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สนุกมากๆเลยค่ะ รอตอนพิเศษนะคะ ตอนแรกก็คิดว่าจะสะใจแต่อ่านไปอ่านมาสงสารเรย์ หวังว่าจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไม่ยึดติดกับอดีต  :sad4:

ออฟไลน์ mirage

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
ชอบมาก สารภาพว่าตอนแรกไม่กล้าอ่านต่อตั้งแต่จับเค้ารางมาม่าได้ที่คิดว่าพระเอกคือเรย์ แต่วันนี้ดีใจนะคะที่อ่านจนจบ คือดีงาม ฮิจังดูตัดได้จริงๆ ไม่เหมือนบางเรื่องที่มีเยื่อใยแล้วกลายเป็นปัญหา รอตอนพิเศษนะคะ

ติดตามค่ะ
 :3123: :3123:

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ดีงาม และสนุกมากๆ เลยค่ะ
ตามมาอ่านจากห้องแนะนำนิยายแหละ ไม่ผิดหวังจริงๆ  o13
รอตอนพิเศษน๊าาาา  :hao7:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 10010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-79

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออนไลน์ Psycho

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
ครบรสเลย ปริ่มมาก

ออฟไลน์ Persoulle

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ชอบมากๆๆๆๆค่ะ โครสะใจเรย์มาก มีของดีไม่เห็นค่าแล้วเป็นไง 555 อ่านตอนแรกคิดว่าเรย์เป็นพระเอก ตอนจิฮิโระหนีไป ก็นึกว่าพระเอกมารู้ตัวว่ารักแล้วตามง้อนายเอกที่ท้องโดยไม่รู้ตัวหรืออะไรเทือกนั้น เข้าแก็บนิยายน้ำเน่าที่ต้องง้อ-พิสูจน์ให้นายเอกใจให้อภัย แทบแบะปากคิดเลยว่าอีกละ  แต่อ่านไปอีกสักตอน เจอ ป.ล.ค่าาาา คนเขียนบอกว่า ใครบอกว่าเรย์เผ็นพระเอก...ตบขาดังฉาดดดดเลยค่าาาาา  :hao7: สะใจเว่อร์  :ling1: มันต้องอย่างงี้มีพระเอกแท้ 100% รออยู่!!! แบบว่า อากิระ ใช่เลย  o13 จิฮิโระไม่ต้องทำอะไรปิดจ๊อบตอนจบอย่างเดียวที่เหลือ พระเอกอากิระจัดการเองค่าาา  :z2: ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ

ออฟไลน์ SaJung13

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-1
ถึงจะสงสารเรย์ แต่สิ่งทีาเรย์ทำไว้ก็หนักหนาเกินไป

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-1


ตอนพิเศษ 1

ทะเลาะ


 

เป็นคนรักกันก็ต้องทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ



สำหรับคู่ของจิฮิโระและอากิระ การทะเลาะกันดูเป็นเรื่องที่ไกลตัวอย่างบอกไม่ถูก



เนื่องจากท่านประธานแห่งชิราซากิเป็นผู้ชายประเภทที่หากไม่ได้ตามใจภรรยาสักวันก็เหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้



จิฮิโระเปิดถุงใบใหญ่บนโต๊ะออกก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ



มือหยิบเจ้ากล่องใส่เครื่องตีแป้งรุ่นใหม่ขนาดพกพาออกมาวาง ในใจประหวัดหนึ่งไปถึงเมื่อวานซืนที่นั่งดูทีวีพร้อมโอ๋อาซึสะไปด้วย เด็กแสบร้องไห้แจ้จ้าไม่หยุดหลังจากกินนมอิ่ม ไม่รู้เพราะอะไร น่าจะเป็นแค่การงอแงประจำวันของเจ้าตัว



“ดูสิครับ อะไรเอ่ยย เครื่องตีแป้งไงคนเก่ง สวยจังเลย ดูสิ มีสีฟ้าด้วย อาซึสะชอบสีฟ้าใช่ไหมครับ”



“แงงงงงงง” โอยลูกจ๋า 2 ขวบแล้วนะคนดี ทำไมยังงอแง



“โอ๋ๆ เอามาทำขนมได้ด้วยนะ ถ้าคนดีหยุดร้องหม่าม๊าจะให้กินขนมนะ คุกกี้น้ำผึ้งดีไหมครับ แต่ว่าต้องรอฟันขึ้นก่อนนะ” สงสัยจะรู้ว่ายังกินไม่ได้ ยิ่งร้องใหญ่ จิฮิโระยิ้มอ่อน เจ้าตัวแสบบบ ไม่ยอมหันมาคุยกับแม่ด้วยนะ ตั้งหน้าตั้งตาร้องฝ่ายเดียวว



“จิฮิโระ มาเปลี่ยนกัน” เด็กดื้อถูกอุ้มออกจากตัก กลายมาเป็นจิฮารุจังคนสวยแทน สาวน้อยของแม่ยิ้มจ้า เด็กอะไรน่ารักน่าเอ็นดู ฟัดแก้มสองสามทีก็หันกลับไปดูสามีที่เพิ่งพาลูกสาวออกมาจากห้องอาบน้ำและมาเปลี่ยนเอาลูกชายไปโอ๋



“เสื้อลูกล่ะครับ” จิฮิโระถาม เมื่อกี้ตอนกิน จิฮารุเผลอแหวะนมออกมาเลอะผ้ากันเปื้อนเด็ก แอบเล็กเสื้อนิดนึง เลยให้พ่อเขาพาไปอาบน้ำ



“แช่ไว้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันกลับมาซักให้” ชายหนุ่มตอบทั้งทียังทำท่ายิงปืนปึงปังกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน นั่นไง ลูกชายเขาชอบแบบนี้ จิฮิโระพยายามจะไม่ทำ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอาซึสะดูชอบอะไรลูกผู้ชายเสียจริง



“ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมซักเอง คุณอย่ามาแย่งงานผมนะ” จิฮิโระหน้ามุ่ย



“ถ้างั้นให้ซากิซักแล้วกัน” อากิระย้อนหน้าตาเฉย



“ซากิซังเป็นเหมือนเพื่อนผมนะ จะมาใช้เขาได้ยังไงล่ะครับ” ถึงจะจ้างให้คอยมาดูแลก็เถอะ แต่เรื่องงานบ้านเล็กๆน้อยๆ จิฮิโระก็อยากทำเอง



อาซึสะเงียบแล้ว ท่านประธานจึงจับลูกวางลงบนพื้นที่ปูพรมสำหรับให้เด็กๆเล่นกัน จิฮิโระเลยเอาจิฮารุวางด้วยอีกคน ดูสองพี่น้องสื่อสารกันตะมุตะมิ ปกติจะเอาคอกมากั้นกันเด็กซนวิ่ง แต่วันนี้พวกเขาคอยนั่งดูอยู่จึงไม่เป็นไร


“อาฉึ อาฉึ! เย่น เย่น” น้องสาวจับมือพี่ชายเขย่า



“ปังงง!ปังงง!” เจ้าลูกชายยิงน้องสาวกระจุยกระจายด้วยปืนลมแบบใช้นิ้วทำท่า จิฮารุจังหัวเราะเอิ๊กอ๊าก



“อาซึสะ ห้ามยิงน้องครับ เราจะยิงใครก็ได้ แต่ห้ามยิงน้องกับหม่าม๊า เพราะเรารักทั้งสองคน เข้าใจไหมครับ” อากิระก้มลงไปพูดหน้าขรึม เด็กแสบตาโตแล้วรีบกอดน้อง



“ลักก ฮายุ ลักๆๆ”



กับพ่อน่ะเชื่อฟังที่สุด ทำไมดื้อกับแม่ จิฮิโระเลิกคิ้วมอง ว่าแต่อะไรคือจะยิงใครก็ได้ยกเว้นเขากับน้อง นี่จะสอนให้ลูกเป็นมาเฟียใช่ไหม! เล่นไปเล่นมาพอได้เวลานอนก็หาวหวอดทั้งคู่ จึงตัดสินใจอุ้มพาไปนอน เดี๋ยวนี้ตรงส่วนที่เด็กๆนอนมีกำแพงกระจกบานใหญ่กั้นอยู่ แน่นอนว่าเขามองเห็นลูกตลอดเวลา แต่ไม่ได้ยินเสียง ตอนแรกก็อยากตีอากิระนัก ทำอะไรไม่เข้าท่า แต่อีกฝ่ายบอกว่าถ้าลูกร้องจะมีตัวส่งสัญญาณมาที่มือถือ แล้วจะมีเสียงเตือน



จิฮิโระอ้าปากค้างในนวัตกรรม แต่จริงๆเอากำแพงออกก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือ



“ไม่ได้หรอก เพราะเดี๋ยวลูกจะรำคาญเสียงเธอ” ตอบแล้วยิ้มเผล่!



คนผีทะเล!



และแล้วก็ถึงเวลาของพ่อแม่



ผู้ชายมักมาก ไม่รู้ไปอดอยากมาจากไหน จิฮิโระมั่นใจว่าเขาไม่เคยรั้นกับอากิระเรื่องนี้



แต่อีกฝ่ายก็ทำเหมือนไม่รู้จักพอเสียที คอเขียวช้ำไปหมดแล้ว นี่ลูกยังเล็กอยู่ แต่ถ้าลูกโตแล้วมาถามว่าแม่เป็นอะไร จิฮิโระจะตอบว่าอะไร พ่อฟัดแม่จมเขี้ยวทุกคืนครับเด็กดี อย่างนี้หรือ



“แฮ่ก..อากิระ พอได้แล้วครับ อื๊อออ” จิฮิโระหลับตาลงเมื่อถูกริมฝีปากร้อนสัมผัสซาบซ่านตรงคอ ถูกขบเม้มจนขึ้นสีเรื่อ



“ไม่..อาซึสะบอกว่าอยากมีน้องมากเลยครับป๊ะป๋า จิฮารุจังก็บอกเหมือนกัน” สามีตัวดียังไม่ยอมหยุด แต่จับขาจิฮิโระให้แยกออกจากกันอีกครั้ง



“ลูกยังพูดประโยคยาวๆแบบนั้นไม่ได้ อย่ามาหลอกกัน..อ๊า!” น้ำตาเล็ดเมื่อถูกรุกรานทั้งที่ยังพูดไม่ทันจบดี



แล้วก็ถูกรังแกเสียค่อนคืน!



จิฮิโระสะบัดหน้าไปมา ไล่ความทรงจำเร่าร้อนของเมื่อวานออกไป หันกลับมาสนใจเจ้ากล่องตรงหน้า ไม่ได้บอกว่าอยากได้สักหน่อย เขาแค่พูดส่งๆไปหาทางให้เด็กแสบหยุดร้องไห้ต่างหาก



แต่อากิระอย่างไรก็เป็นอากิระ..จิฮิโระยิ้ม



เดี๋ยวเย็นนี้ทำขนมให้กินดีกว่า



คิดอย่างอารมณ์ดี ในครัวก็มีของเหลือเฟือ จิฮิโระตัดสินใจทำเค้กผลไม้ เขาเอาผลไม้หลากหลายชนิดมาล้างให้สะอาด จับใส่ตะกร้าแล้วเอาไปปอกอยู่หน้าทีวี เปิดข่าวช่องญี่ปุ่นดูไปด้วย



ไม่ได้กลับไปนานแล้วก็คิดถึงเหมือนกัน ไว้ชวนอากิระพาลูกไปเที่ยวดีกว่า



“ห้างสรรพสินค้าแห่งใหม่ของฮิราอิชิแห่งนี้ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีเลยนะคะท่านผู้ชม และวันนี้เราก็จะพาชมความทันสมัยที่ผสมผสานอย่างลงตัวกับความสะดวกสบาย เหมาะสำหรับวัยรุ่นมาเที่ยวเล่นกันในวันหยุด อีกทั้งยังเหมาะกับแม่บ้านขาช็อปทั้งหลายด้วยค่ะ”



จิฮิโระเลิกคิ้วมองอย่างสนใจ ตัวห้างออกแบบในสไตล์มินิมอล คือเรียบแต่มีลูกเล่น โทนสีเย็นชวนอบอุ่นเสมือนเป็นบ้าน สามชั้นบนสุดเป็นชั้นเอ็นเตอร์เทนที่เหมาะกับวัยรุ่น ในขณะที่ชั้นล่างเป็นที่สำหรับจับจ่ายซื้อของ ออกแบบมาสำหรับทุกช่วงวัยเลยทีเดียว



“แต่ว่าน่าเสียดายที่แผนการขยายสาขาต้องพับไปก่อน ด้วยมีข่าวแว่วว่าท่านประธานบริษัทฮิราอิชิขอลาพักร้อนยาวไม่มีกำหนดหลังจากที่หย่าร้างกับภรรยา แม้ชีวิตรักของเขาจะไม่สมหวัง แต่คุณฮิราอิชิ เรย์ก็ได้พิสูจน์แล้วนะคะว่าตัวเขามีความสามารถมากเพียงไรในการบริหารกิจการ...”



หย่ากับภรรยา?



อา..



จิฮิโระนำเปลือกผลไม้ทั้งหมดทิ้งใส่ถุงแล้วนำส่วนที่หั่นเป็นชิ้นๆไว้แล้วมาแรพใส่ตู้เย็น



ทั้งคู่น่าสงสาร



นั่นคือสิ่งที่จิฮิโระคิด ทั้งเรย์และคุณรุกะ



ความรักที่ไม่สมหวังนั้นเจ็บปวดมากเกินกว่าอะไรทั้งหมด จิฮิโระเข้าใจเป็นอย่างดี



แม้ตัวเขาจะเรียกได้ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรง แต่ก็คงไม่สามารถทำอะไรได้ เข้าปล่อยมือไปนานแล้ว แม้ได้รับรู้เรื่องราวความเป็นไปของอีกฝ่าย ก็ทำได้เพียงส่งกำลังใจอยู่ห่างๆเท่านั้น



เขาไม่ได้โกรธเรย์แล้ว และหวังอยากให้อีกฝ่ายได้พบคนที่จะเดินเคียงข้างไปจนสุดขอบของชีวิต เช่นเดียวกับที่เขาได้พบกับอากิระ แน่นอนว่ากับคุณรุกะก็เช่นกัน เธอเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารและหลงรักเรย์เช่นเดียวกับตัวเขาสมัยก่อน



ปล่อยให้อดีตอันน่าขมขื่นจบลงแต่เพียงเท่านั้นและก้าวออกมาอย่างกล้าหาญ



จิฮิโระหวังว่าทั้งคู่จะทำมันได้สำเร็จ



ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานสักเพียงไรก็ตาม



“อ๊ะ ทำคุกกี้น้ำผึ้งด้วยดีกว่า” เหลือบไปเห็นน้ำผึ้งหลอดใหม่บนชั้น



จิฮิโระรีบล้างมือแล้วเดินไปหยิบหนังสือคู่มือทำอาหารโดยเจ้าของนามปากกากระรอกแก้มพองที่เขาเพิ่งซื้อมาวันก่อนเพราะเห็นที่ร้านขึ้นป้ายแนะนำ ได้พบเมนูขนมหน้าตาอร่อยที่ทำไม่ยากเยอะแยะแล้วก็รู้สึกสนุกขึ้นมา ยังไม่ได้ลองทำสักทีเพราะมัวแต่วุ่นๆกับเจ้าแฝด



หลังจากที่ผสมเค้กและส่งเข้าไปอบแล้ว จิฮิโระก็หันมาเตรียมส่วนผสมของคุกกี้น้ำผึ้งต่อ



ทำไปทำมาก็เพลินจนซากิมาตามว่าเด็กๆตื่นแล้ว จึงส่งไม้ต่อให้ซากิจัดการตีครีมเค้ก แล้วเข้าไปป้อนอาหารเด็กๆพร้อมเล่นด้วยอีกพักใหญ่



พอกลับออกมาอีกทีขนมทุกอย่างก็จัดจานเรียบร้อย เหลือเพียงงานตกแต่งที่ซากิรอจิฮิโระมาจัดการ



กลิ่นเค้กและคุกกี้หอมๆลอบอบอวล ซากิมองแปลกๆจนจิฮิโระต้องหันไปเลิกคิ้วสงสัย



“ทำออกมาเยอะแยะแถมยังหอมมากขนาดนี้ ถ้าเด็กๆมาขอกินเข้าแย่เลยนะครับ” จิฮิโระตาโต ลืมเสียสนิทว่าลูกยังกินไม่ได้ โอ๊ยยย แล้วจะห้ามยังไง ไม่ได้การ เอาเข้าตู้ เก็บใส่โหลให้หมด ค่อยให้อากิระกินพรุ่งนี้ตอนก่อนออกไปทำงาน ลูกยังไม่ตื่น!



หลังจากนั้นจึงได้ฤกษ์ทำข้าวเย็นเสียที วันนี้ทำเป็นเมนูง่ายๆเพราะเขารู้สึกล้านิดหน่อยจากการนวดแป้งคุกกี้



ในไม่ช้าคุณสามีก็กลับมาถึงบ้านอย่างตรงเวลาเป๊ะไม่มีขาด ไม่มีเกิน ไม่มีการทำโอทีใดๆทั้งสิ้น เลิกงานปุ๊บตรงดิ่งกลับบ้านเหมือนตั้งค่าไว้ กลับมาถึงก็นัวเนียจิฮิโระอยู่หลายนาที ตามด้วยไปนัวเนียจนลูกตื่น โชคดีที่วันนี้ไม่งอแง



ทำกิจวัตรประจำวันกันเสร็จ จิฮิโระยังไม่ทันจะได้ไปพาลูกเข้านอน สามีก็โบกมือให้ซากิกับพยาบาลมิเอะเป็นคนไปจัดการให้



“หืม มีอะไรหรือเปล่าครับอากิระ” จิฮิโระนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง มองดูคนรักที่มองหน้าเขาอย่างครุ่นคิด



“จิฮิโระ..อีกไม่นานลูกก็ต้องเริ่มเรียนแล้วสินะ” ชายหนุ่มเกริ่น



“ครับ..อ่อ เรื่องโรงเรียนหรือ คุณหาข้อมูลไว้แล้วล่ะสิมาอีหรอบนี้” จิฮิโระยิ้มรู้ทัน ดีไม่ดีจะหาไว้ตั้งแต่ตอนลูกยังไม่คลอดด้วยซ้ำ



“ที่เธอพูด..ก็ถูก”



“ว่ามาสิครับ มีที่ไหนบ้างล่ะ หรือว่าคุณเลือกไว้แล้ว ผมยังไงก็ได้นะ” เพราะอากิระคงเลือกสถานที่ที่ดีที่สุดให้ลูกนั่นแหละ



“ฉันอยากให้ลูกเรียน Home School”



“....”



อากิระยิ้มเครียดทันทีที่เห็นจิฮิโระนิ่งไป



เพราะเดาได้ว่าเรื่องจะต้องออกมาเป็นแบบนี้ จึงลังเลที่จะพูดในตอนแรก



“..ทำไมล่ะครับ” ภรรยาเอ่ยถามหลังจากตั้งสติได้สักพัก



“..ฉันรู้สึกว่ามันปลอดภัยมากกว่า มีการวิจัยหลายๆที่รองรับว่าจริงๆแล้ว Home school ก็มีประสิทธิภาพไม่ต่างอะไรจากโรงเรียนจริงๆ เรากำหนดวิชาเรียนของลูกได้ ดูพัฒนาการได้ทุกๆขั้น เลือกได้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับพวกเขา จิฮิโระ เธอเชื่อใจฉันใช่ไหม”



จิฮิโระฟังคำอธิบายเงียบๆ..แต่ก็อดรู้สึกต่อต้านในใจเล็กๆไม่ได้



อากิระเป็นห่วงลูก เขารู้และเข้าใจดี



แต่จิฮิโระอยากให้ลูกมีอิสระบ้าง อยากให้พวกเขาได้เติบโตอย่างสง่างามและสามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้โดยที่ไม่ต้องอยู่ใต้ปีกของพ่อแม่ตลอดเวลา



“ฉันจะจัดการหาเด็กให้มาเล่นเป็นเพื่อนลูกเราเอง ดังนั้นเธอไม่ต้องห่วงว่าเขาจะเข้าสังคมไม่เป็น” ราวกับเดาใจออก ชายหนุ่มรีบพูดดัก



แต่แบบนั้นก็ไม่ต่างกับเลือกทุกอย่างให้ลูก ลูกไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเองเลยไม่ใช่หรือ



แม้จะเป็นเด็ก ยังพูดไม่ทันชัด แต่จิฮิโระไม่อยากจำกัดอิสระของลูก ไม่อยากให้อยู่แต่ในคอมฟอร์ทโซน บางครั้งความผิดพลาดและเรื่องราวต่างๆในชีวิตก็เป็นบทเรียนที่จะทำให้ลูกเข้มแข็งขึ้นไม่ใช่หรือ



“อากิระ..ผมว่า เราลองดูโรงเรียนแถวนี้ก่อนดีไหมครับ” จิฮิโระพูดเสียงเบา แต่ดวงตาหนักแน่น



ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มแผ่ซ่านไปยังบรรยากาศรอบด้าน



“ฉันลองดูแล้ว แต่รู้สึกว่า..ไม่เหมาะ” คำตอบของชายหนุ่มทำให้จิฮิโระขมวดคิ้ว



“ทำไมล่ะครับ”



“เฮ้อ.. จิฮิโระ ถึงแม้จะเป็นโรงเรียนเอกชนที่ดีที่สุด แต่เด็กบางคนก็ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อให้ดีกับคนอื่น เธอเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม ฉันไม่อยากให้ลูกไปคลุกคลีกับสังคมแบบนั้น ถ้าหากจิฮารุจังไปเจอเด็กขี้อิจฉา เอาแต่ใจ ปากร้าย จนติดคำพูดแย่ๆมาล่ะจะทำยังไง แล้วถ้าอาซึสะถูกแกล้งล่ะ? ฉันทนไม่ได้หรอกนะแบบนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง



แต่อาซึสะเนี่ยนะจะถูกแกล้ง มีแต่จะไปแกล้งชาวบ้านเขาล่ะสิไม่ว่า!



“แต่ผมว่ามันเป็นตัวอย่างที่ดี..เราสอนลูกได้ว่าอะไรที่ควรไม่ควร ให้เขาเห็นว่าสิ่งเหล่านั้นมันไม่ดี แล้วเราค่อยๆสอนไปก็ได้ไม่ใช่หรอครับ”



“อยู่บ้านเราก็สอนได้เหมือนกันนี่”



“แต่มันไม่เหมือนไปเจอของจริงนี่ครับ”



อากิระกอดอก



จิฮิโระเม้มปาก



ดูเหมือนว่าคราวนี้..ชายหนุ่มจะไม่ยอมตามใจเขาเหมือนอย่างที่เคยเสียแล้ว



“ฉันแค่เป็นห่วงลูก จิฮิโระ” พูดเสียงอ่อนเหมือนพยายามให้เขาคล้อยตาม



“ผมก็ห่วงลูก แต่สักวันหนึ่งเด็กๆก็ต้องยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง เราจะกักขังเขาไว้ในบ้านเพราะว่ามันปลอดภัยตลอดไปไม่ได้หรอกครับ” จิฮิโระกัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนจะพูดแรงเกินไป “ขอโทษครับ ผม..”



“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้โกรธ..ก็พอรู้ว่าเธอจะต้องคัดค้าน แต่จิฮิโระ วันก่อนมีข่าวว่าเด็กที่ไปโรงเรียนถูกกลั่นแกล้งจนฆ่าตัวตาย.... แค่ฉันคิดว่าจะเป็นลูกของเราก็ทนไม่ได้แล้ว จิฮิโระ เชื่อฉันเถอะนะ”



“ถ้าเราดูแลดีๆ สังเกตพวกแกบ่อยๆ..ผมว่าให้ไปโรงเรียนก็คงไม่เลวร้ายถึงขนาดนั้นหรอกครับ อากิระ พวกอาจารย์เองก็จะได้ช่วยกันดู ลูกเองก็จะได้อยู่กับคนหลายๆแบบ พวกเขาจะได้เรียนรู้ไงครับ”



“โถ่..แล้วแต่จิฮารุจังถูกจีบขึ้นมาล่ะจะทำยังไง ลูกยิ่งน่ารักอยู่” อากิระพูดยิ้มๆเหมือนจะอยากให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่จิฮิโระอ้าปากค้าง เขารู้นะว่าในคำพูดทีเล่นทีจริงนั้นแฝงความหวงขั้นอาการหนัก



“อากิระ ลูกยังไม่ทันจะสามขวบ จะโดนจีบได้ยังไง!” เขาแหวใส่เสียงแหลม



“คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้นี่นา..” ชายหนุ่มเบือนหน้าหนี คนหวงลูกยังไงก็เป็นคนหวงลูก



“คุณห่วงเวอร์เกินไปแล้วนะ โถ่..จิฮารุจังยังไม่มีแฟนตอนนี้หรอกครับ เชื่อผมสิ”



“จะตอนนี้หรือตอนไหน ฉันก็ไม่อยากให้ลูกมีความรักแย่ๆดังนั้นแหละ ผู้ชายสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้..ถ้าเขาทำลูกเราเสียใจล่ะ พวกผู้ชายเส็งเคร็งที่ชอบฟันแล้วทิ้ง คบชู้มีเยอะแยะ แถมผู้หญิงยังชอบแบบนั้นอีก ให้ตายเถอะ แค่คิดฉันก็อยากยิงหัวมันทิ้งแล้ว” ท่านประธานพูดเสียงเครียด



“อากิระ...เรื่องความรัก ให้ลูกตัดสินใจเองเถอะครับ ที่แน่ๆยังไม่ใช่ในอนาคตอันใกล้ แต่ถ้าตอนนั้นมาถึงเราก็ทำได้แค่เป็นที่ปรึกษานะ..”



“แล้วถ้าลูกพลาดเหมือนเธอล่ะ?”



สิ้นเสียงนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ



อากิระนิ่งอึ้งไป..ชายหนุ่มขมวดคิ้วราวกับรู้ตัวว่าเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรออกไป



ส่วนจิฮิโระก็นิ่งไปเช่นกัน ด้วยความคาดไม่ถึง



“อ้อ..คุณจะบอกว่า ไม่อยากให้ลูกโง่เหมือนผมเมื่อก่อน?” จิฮิโระเอ่ยเสียงพร่า รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่อีกฝ่ายแค่พูดประโยคธรรมดาออกมา อาจจะมีแค่เขาคนเดียวที่คิดมากไปเองก็ได้...



“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...” อากิระรีบกุมมือเขาไว้ข้างหนึ่ง แต่จิฮิโระก็ดึงออก



“คุณพูดมาตรงๆได้ไหมครับ ผมขอร้อง” จิฮิโระมองหน้าคนรักทั้งที่ม่านน้ำตาเริ่มบดบัง



“...”



“อากิระ”



“ฉัน..ไม่สนใจอดีตของเธอ ไม่ว่าเธอจะรักเขามากแค่ไหนในตอนนั้น สุดท้ายแล้วเธอก็เลือกฉัน เธอเป็นของฉัน แม้แต่โชคชะตาก็บอกแบบนั้น ฉันรักเธอมากๆ..จิฮิโระ รักมาก แต่วันนี้..ที่เธอดูข่าวเรื่องของเขา..”



“คุณติดกล้องในห้อง?”



“เปล่า ฉันถามจากซากิ” จิฮิโระกัดริมฝีปาก



ติดกล้องแน่ๆ



“ทุกครั้งที่เธอหันกลับไปหาเศษเสี้ยวในอดีตพวกนั้น ฉันก็อดคิดไม่ได้ ว่าถ้าไม่มีเรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้น เธอก็จะไม่ต้องหันกลับไป เธอจะมองมาที่ข้างหน้าอย่างเดียว มองมาที่ฉันแค่คนเดียว...บางทีฉันก็กลัว ถ้าหากเธอเกิดเปลี่ยนใจ ถ้าเธอเลือกกลับไป..ถ้าหาก..”



อากิระอยู่กับความคิดเช่นนี้มาตลอดหรือ?



ตลอดมาเลยอย่างนั้นหรือ



“คุณ..เชื่อใจผมแค่นั้นเองหรือครับ..” น้ำตาหยดเปื้อนแก้ม



ทำไมถึงยังคิดว่าเขาจะกลับไป กล้าดียังไงคิดว่าเขาจะกลับไป



“อ้อ อย่างนั้นสินะ ถ้าลูกเดินตามรอยผม สักวันถ้าเขาเจอคนที่รักจริงและใช้ชีวิตอยู่ด้วย คนๆนั้นก็คงจะไม่สามารถเชื่อใจลูกได้เต็มที่..เพราะอดีตที่เลวร้าย เหมือนที่คุณเอง ก็ไม่เคยเชื่อใจผมได้ นี่คือสิ่งที่คุณต้องการจะสื่อใช่ไหม”



“จิฮิโระ..อย่าร้องไห้ ฉันขอโทษ อย่าร้อง” ชายหนุ่มลุกขึ้นมาและพยายามจะกอดเขาไว้



แต่จิฮิโระไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะทำเช่นนั้นจึงเบี่ยงตัวออก



“ผมเคยคิด ว่าต่อให้ใครจะไม่เชื่อ แต่ถ้าคุณเชื่อ แค่คุณคนเดียวก็พอแล้ว แต่..แต่แม้แต่คุณ คนที่ผมเชื่อที่สุด ก็ยังไม่เชื่อในตัวผม” เขาพูดเสียงสั่นทั้งน้ำตา



“โถ่เอ๊ย! จิฮิโระ มันไม่ใช่แบบนั้น ..ฉันไม่ได้ไม่เชื่อใจเธอ แต่ฉันแค่หึงเธอเท่านั้นเอง! ได้โปรดอย่าเป็นแบบนี้สิที่รัก..เราคุยกันเรื่องโรงเรียนของลูกไม่ใช่หรือ มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ”



“ผม..แม้แต่ตอนที่เขาอ้อนวอน ขอให้ผมกลับไป ไม่มีสักเสี้ยวหนึ่งที่ผมลังเล ไม่มีสักวินาทีเดียว อากิระ แล้ว..ฮึก ทำไม ทำไมคุณถึงไม่เชื่อ” จิฮิโระปลดน้ำตาหยดเป็นสายอย่างกลั้นไม่อยู่



“จิฮิโระ..ฉันขอร้อง หยุดร้องไห้ก่อนได้ไหม อย่าเป็นแบบนี้สิที่รัก” ใบหน้าของชายหนุ่มก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน



เขาไม่ชอบเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ ไม่ชอบเลยจริงๆ



“อากิระครับ..ผมถามจริงๆ จะมีสักวันไหมที่คุณเลิกคิดแบบนี้ เลิกคิดว่าผมอาจกลับไปหาเขา....หึ” จิฮิโระหัวแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างผิดหวังทันทีที่เห็นแววตาลังเลเพียงเสี้ยววินาทีในดวงตาของคนรัก



ไม่มีวัน



...คงจะไม่มีวันที่อีกฝ่ายจะเชื่อในตัวเขาอย่างหมดใจ



“จิฮิโระ ฉัน..”



“ไม่ ไม่ต้องพูดแล้ว ผม..วันนี้ผมจะไปนอนห้องซากิ อย่า! อย่าจับ!”



เขาขยับตัวออกห่างเมื่ออากิระพยายามเข้ามาใกล้



ยัง ยังไม่พร้อมที่จะฟังอะไรทั้งนั้น



เขาต้องการเวลามากกว่านี้



.......



และนี่ก็คือการทะเลาะกันครั้งแรก



ด้วยเหตุผลที่จิฮิโระไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย



“ไม่เชื่อใจ”





…………………..



 

TBC

 :hao7: :mew1:


อะไรเอ่ยยย ตอนพิเศษที่รอคอยยังไงล่ะคะ

อะไรนะ ค้าง?

ต้องรอนานแค่ไหน

ก็......ต่อคิวกระรอกค่ะ //โดนตบ

คู่นี้เขายังไม่เคยทะเลาะกันมาก่อนเลย ก็เลยจัดให้สักตาในตอนพิเศษ มาอีหรอบนี้แล้วพ่อยอดชายอากิระจะทำอย่างไร จิฮิโระจะหายนอยไหม แล้วยัยเรย์เป็นยังไงบ้างแล้ว (อันนี้ต้องรอตอนของนาง ซึ่งน่าจะอีกนาน แหะๆ)

อยากรู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อ ติดตามได้ในตอนพิเศษพาร์ทหน้า เย้!!
แต่ไม่ต้องเครียดมากนะคะ คนรักกันทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ สำหรับสองคนนี้ เรื่องที่จะให้ทะเลาะกันก็มีน้อยมาก เรื่องนี้เป็นหนึ่งในนั้น และเป็นเรื่องที่ควรจะเคลียร์กันมากที่สุดด้วย ถ้าเคลียร์เรื่องนี้ได้ปุ๊บ ก็หวานยาวๆไปเลยล่ะ

ทวงได้ไม่ว่ากัน เป็นคนที่ถ้าโดนทวงบ่อยๆจะใจอ่อน..แหะๆ

รักผู้อ่านทุกท่าน ขอบคุณมากค่ะ

++++++++++

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-05-2017 23:04:55 โดย Lady-n »

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ ♥ believeinme

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ดีมากเลยค่าาา ขอบคุณที่มาต่อตอนพิเศษ จำได้ว่าเคยคนแนะนำให้อ่าน แล้วอ่านจบไปรอบนึงแต่ไม่ได้เม้น ขอโทษด้วยนะคะ

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1486
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-3
อยู่ด้วยจนมีลูกแต่ยังไม่เชื่อใจกัน ตายๆๆ :katai1:

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 898
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ยังสนุกเหมือนเดิมเลย และค้างมากเช่นกัน งื้ออึดอัดดด สงสารจิฮิโระ :mew2:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3009
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
คุณสามีผิดนะ รีบง้อเลย #ทีมจิฮิโระ  o17

ออฟไลน์ ่jjay

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
ค้างจ้าาาาาาาา  :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด