Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)  (อ่าน 60848 ครั้ง)

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1
บทที่ 9



จิฮิโระนั่งชันเข่าข้างหนึ่งตรงกรอบหน้าต่าง ปล่อยให้แสงจันทร์ยามค่ำคืนอาบไล้ไปทั่วร่าง ชุดนอนผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าอ่อนให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มยามที่เอนกายพิงบานกระจก



เขาขยับตัวหันมามองเมื่อผ้าถักสีเหลืองอ่อนถูกวางคลุมไหล่



“ยังไม่นอนอีกหรือ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะ”



“อากิระ..คุณเองก็เหมือนกันนั่นแหละ” จิฮิโระกระชับผ้าคลุมไหล่ก่อนจะบุ้ยปากให้อีกฝ่ายนั่งลงเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปนั่งแทรกตัวอยู่ในในอ้อมแขนนั้นเหมือนอย่างที่ทำเป็นประจำ



“ตื่นเต้นหรือ?” ชายหนุ่มเข้าใจเป็นอย่างดี เขานั่งลงและอ้าแขนรับเอาจิฮิโระเข้ามากอด



“ครับ คนเราไม่ได้แต่งงานอยู่ทุกวันนี่ แล้วคุณเองก็มีเซอร์ไพรส์เยอะแยะเต็มไปหมด บางเรื่องยังไม่ยอมบอกผมเลยนะ ถ้าทำโชว์เป๋อไปห้ามว่ากันด้วย” จิฮิโระค้อนก่อนจะงับคออากิระเบาๆเพราะถูกหัวเราะใส่



“ฮ่าๆ ใครกล้าว่าเธอฉันจะจับถ่วงบ่อปลาหน้าคอนโดเลยดีไหม”



นักธุรกิจหนุ่มก้มลงหอมเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของคนรัก หอมที่สุด กลิ่นของจิฮิโระ เป็นกลิ่นที่ไม่มีใครเหมือน ไม่เคยพบจากใครมาก่อน



“นี่ อากิระ” จิฮิโระหันมาจ้องตาแป๋ว



“ครับ?”



“คุณไม่ใช่ความฝันใช่ไหม”



“หา?” ท่านประธานเลิกคิ้ว



“ก็แบบ ยังไงดีล่ะ ห้ามหัวเราะนะ จู่ๆคุณก็โผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แล้วคุณก็กลายเป็นคู่แห่งโชคชะตาของผม แล้วเราก็มีลูกด้วยกัน อย่างกับว่าผมได้ทุกอย่างที่อยากได้มาในเวลาชั่วพริบตา ก็เลยรู้สึกว่า อา...นี่อาจจะเป็นความฝันก็ได้นะ อะไรแบบนี้” จิฮิโระยกมือลูบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ



“ถ้าสมมติว่าฉันเป็นความฝัน แล้วฮิอิราชิ เรย์เป็นความจริง เธอจะทำยังไงล่ะจิฮิโระ”



จิฮิโระมองหาความขุ่นเคืองในดวงตาของอากิระยามที่พูดประโยคนั้น แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากความอ่อนโยนที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ



“ผมก็คงไม่ทำอะไรทั้งนั้น เพราะว่าจอมมารอย่างคุณ คงไม่ยอมให้ผมตื่น ใช่ไหมล่ะครับ” เขายิ้มบางๆก่อนจะกระเถิบตัวเข้าใบ แนบใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของอีกฝ่าย



“ใช่ ต่อให้ฉันเป็นความฝัน แล้วหมอนั่นเป็นความจริง ฉันก็จะไม่ยอมให้เธอตื่นหรอก ต่อให้เธออยากจะตื่น ฉันก็ไม่ยอม” อ้าว ทำไมจู่ๆก็ทำตาดุขึ้นมาเสียอย่างนั้น โถ่ ท่านประธาน!



“ฮื่อ! ไม่ได้พูดสักคำว่าอยากตื่น”

 

“แต่ว่านะจิฮิโระ ฉันจะบอกอะไรให้ ไม่ว่าจะเป็นตอนหลับหรือตอนตื่น ตัวจริงของเธอก็มีแค่ฉันนี่แหละ ใช่หรือเปล่า ไหนตอบสิ ถ้าตอบไม่ดีจะไม่ให้นอน”



จิฮิโระยิ้มร่าก่อนจะเงยหน้าส่งริมฝีปากเข้าไปจุมพิตอีกฝ่าย



คำพูดสุดท้ายก่อนที่เรียวปากจะแนบชิดกันนั้นถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ



“ขี้หึงอ่ะ!”





+++++++++++++++++++++





ตามปกติแล้ว เจ้าบ่าวเจ้าสาวในวันแต่งงาน ต้องตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ตีสามตีสี่



แต่กับคู่ของเขาน่ะเหมือนคนล่ะเรื่อง



“ไม่ได้หรอก ถ้าจิฮิโระนอนไม่พออาจจะความดันต่ำแล้วก็ไม่สบายได้”



อากิระว่าอย่างนั้นแล้วย้ำว่าเรื่องงานแต่ง ทีมงานของโรงแรมจะเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง



จิฮิโระมีหน้าที่ตื่นมาตอน 7 โมงเช้าเหมือนทุกวันอาบน้ำให้สบายใจแล้วรอทีมแต่งตัวแต่งหน้าเข้ามาบรรเลงเวทย์มนตร์ให้เท่านั้น



ส่วนเด็กแสบทั้งสองก็ได้ซาอิซังกับพยาบาลมิเอะเป็นผู้ดูแลให้ แน่นอนว่าลูกๆจะได้ไปโชว์ตัวในงานด้วย ตามเวลาจำกัดแบบที่คุณพ่อสุดเวอร์กำหนดไว้



ตามตารางแล้ว งานแต่งงานของพวกเขาจะจัดขึ้นสองวัน



วันแรกคืองานเปิดตัวที่ชิราซากิ แกรนด์ โฮเทลสาขาลอนดอน เป็นงานกลางคืน



วันที่สองคืองานแบบเรียบๆ จัดที่โบสถ์เล็กๆแต่สวยงามแห่งหนึ่ง โดยจะเชิญเฉพาะคนที่สนิทจริงๆเท่านั้น



ที่เลือกแบบนี้เพราะจิฮิโระอยากจะมีเวลาคุยกับทุกคนที่ตัวเองรักในวันแต่งงาน แต่งานในโฮเทลคงจะทำไม่ได้เพราะมีทั้งคู่ค้าคนสำคัญและแขกอื่นๆอีกเป็นจำนวนมาก



และวันนี้ก็คือวันที่หนึ่ง เมื่อวานนี้พวกเขาทั้งครอบครัวนอนค้างกันที่โรงแรมเพื่อเตรียมตัว พอตื่นมาก็พบว่าคุณเจ้าบ่าวหายตัวไปแล้ว มีโน้ตใบเล็กๆเขียนว่า รอก่อนนะแฟรี่น้อย พร้อมกับกุหลาบขาวอีกหนึ่งดอก 



“คุณจิฮิโระครับ เดี๋ยวสวมชุดนี้เสร็จแล้วทานอาหารเที่ยงก่อนค่อยมาแต่งหน้านะครับ บอสสั่งไว้ว่าให้คุณทานข้าวก่อนเพราะกลัวว่าแต่งหน้าไปคุณจะกลัวเลอะไม่ยอมทาน”



เวอร์!



แค่กินข้าวลิปก็จางเฉยๆไหม ทำไมเวอร์! ชุดแรกที่ใส่ก็ใช่ว่าจะต้องแต่งอะไรมากมาย...จิฮิโระเหลือบมองชุดที่แขวนไว้แล้วยิ้มขำๆ



โตแล้วแต่ก็ชอบเล่นอะไรเป็นเด็กๆ นี่อาจจะเป็นมุมน่ารักของอากิระอีกมุมก็ได้



จิฮิโระแอบแวปเอาข้าวไปกินที่ห้องข้างๆเพื่อไปเล่นกับลูก พอถามซากิซังก็ได้รู้ว่าวันนี้อากิระแอบเข้ามาตอนเช้าแล้วก็หายไปเลย แต่ก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไรนัก วันนี้กว่าจะได้เจอกันก็คงเป็นตอนงานเริ่ม



พอเวลาสามโมงตรงจิฮิโระก็ถูกจับแต่งตัวแต่งหน้า



หลังจากนั้นเขาก็ไปแสตนบายด์รอในห้องโถงจัดงาน พร้อมกับคนอีกเป็นสิบๆคนที่แต่งตัวเหมือนกันกับเขา



ใช่แล้ว แต่งตัวเหมือนกัน



ด้วยชุดเด็กเสิร์ฟนี่แหละ!





+++++++++++++++++++++





รถยนต์แพงระยับสีเมทาลิกเข้าเทียบลานจอด



ฮิอิราชิ เรย์ก้าวลงจากรถในสูทสีควันบุหรี่ของคาลวินไคล์น ดวงตาสีดำเฉียบคมกวาดมองไปรอบด้านก่อนจะยิ้มมุมปาก



ให้ตายเถอะ เวอร์เสียไม่มี



บัดนี้ลานจดรถของชิราซากิ แกรนด์ โฮเทลถูกเนรมิตให้กลายเป็นอีกโลกหนึ่ง



ต้นไม้ทุกต้นประดับประดาไปด้วยแสงไฟสีม่วงอมชมพูรูปดอกไม้ดอกเล็กๆ มีปุยเมฆทำจากนุ่นและสำลีสีเดียวกันคดเคี้ยวพันเกี่ยวไปตลอดลำต้นจนดูราวกับว่าลอยอยู่บนท้องฟ้า รูปปั้นหินอ่อนที่ทำเป็นรูปภูตตัวน้อยถูกประดับไปตามทางเดินเป็นช่วงๆ แต่ล่ะตัวนั่นมีสีหน้าและชุดไม่ซ้ำกัน



ชายหนุ่มก้าวไปตามทางเดินพลางมองสำรวจรอบกาย แขกเริ่มทยอยกันมาแล้ว



โชคดีที่รุกะเกิดไม่สบายขึ้นมา หากพาเจ้าหล่อนมาด้วยมีหวังต้องหยุดถ่ายรูปให้จนเข้างานสาย



ทันทีที่เหยียบย่างเข้าไปในตัวโรงแรม เสียงบรรเลงเพลงที่ไพเราะและดูหวานซึ้งก็ดังแว่วให้ได้ยิน



เขาเคยฟังเพลงคลาสสิกมาบ้างแต่ก็ไม่เคยได้ยินเพลงนี้ สงสัยจะแต่งขึ้นใหม่ให้เข้ากับตีม เพราะฟังดูราวกับเพลงเปิดตัวนวนิยายรักแฟนตาซีอย่างไรอย่างนั้น



ป้ายบอกทางสีเงินที่มีเถาวัลย์ดอกไม้สีชมพูอมม่วงพันปรากฏให้เห็นเป็นช่วงๆ พร้อมกับเซตติ้งตกแต่งที่มีสาวๆหลายคนหยุดถ่ายรูปกัน แม้แต่สาวใหญ่อย่างประธานอสังหาริมทรัพย์เก่าแก่ก็ยังทานทนความสวยงามไม่ไหว ขอถ่ายรูปกับเซตติ้งบ่อน้ำมหัศจรรย์และรูปปั้นนางเงือกสาว



ไม่ต่ำกว่าร้อยล้านแน่ๆ เรย์คิดเล่นๆในใจ



ทางเข้าสู่ห้องโถงเป็นบันไดเดินลงต่ำที่ถูกประดับในตีมเดียวกัน ที่ด้านหน้าประตูมีหญิงสาวแสนสวยผมสีบลอนด์อ่อนยืนอยู่สี่คน พวกเธอแต่งหน้าโทนสีฟ้าและเงิน มีกลิตเตอร์ระยิบระยับบนดวงตา โดยมีการวาดลายบนใบหน้าให้ดูแฟนตาซี ชุดของแต่ล่ะคนนั้นเป็นชุดเดรสผ้าชีฟองติดปีกอยู่บนแผ่นหลัง



โอเค..เกินสองร้อยล้านแน่ๆ เรย์ขมวดคิ้ว



จะว่าลงทุนโปรโมตมันก็ดีอยู่หรอก แต่แบบนี้ออกจะเกินไปหน่อยล่ะมั้ง



เขายื่นจดหมายเชิญให้กับแฟรี่ เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปิดเช็กดูและหยิบดอกไม้สีขาวจากช่อใหญ่มากลัดให้ตรงอกของเขา ทำท่าโปรยละออกแสงเหมือนกับเต้นระบำแล้วค้อมกายลง



“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ดินแดนแห่งเวทย์มนตร์เจ้าค่ะ ขอให้ค่ำคืนนี้ของคุณเป็นค่ำคืนที่แสนวิเศษ” เธอกล่าวแล้วผายมือให้กับเขา แฟรี่สาวอีกสองคนค่อยๆแง้มประตูเปิดออกเล็กน้อย แต่ก่อนจะก้าวเข้าไปนั้นเรย์ก็เอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวไปที่ไหน ตามปกติแล้วต้องมาคอยต้อนรับที่หน้างานมิใช่หรือ



“นายท่านจะปรากฏกายเมื่อนาฬิกาดังเจ้าค่ะ ขอท่านฮิอิราชิอย่าขุ่นเคืองแล้วสนุกกับดินแดนแห่งมนตราเถอะนะเจ้าคะ”



เรย์จึงไม่ถามอะไรต่อ...



คุมตีมกันเก่งจริงๆนะ



อย่างกับจ้างนักแสดงมาเล่น แต่จะว่าไปก็หน้าคุ้นๆเหมือนเคยเห็นในทีวี อาจจะจ้างนักแสดงมาจริงๆก็ได้ ถ้าอย่างนั้นงบก็คงทะลุพันล้านไปแล้วล่ะ



อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนมันจะคุ้ม เพราะสาวๆที่ตามมาด้านหลังก็พูดคุยกันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่าหากได้แต่งงานจะมาใช้บริการที่นี่แน่นอน



เฮ้อ...ทำไมถึงได้ชอบกันนักนะ อะไรที่มันเพ้อฝันแบบนี้ ทั้งรุกะ แล้วก็จิฮิโระด้วย



แต่แล้วเรย์กลับต้องเบิกตากว้างเมื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดๆอีกครั้ง



ห้องโถงถูกเนรมิต...ไม่สิราวกับถูกเวทย์มนตร์สรรสร้าง



เหมือนเป็นโลกของภูต..ทุกอย่างดูแพรวพราวพร่างพายไปด้วยสีเงิน สีฟ้า และสีม่วงอ่อน แชนเดอร์เลียด้านบนถูกใส่กิมมิคให้สามารถโปรยประกายแสงระยิบระยับลงมาได้



นักดนตรีทุกคนอยู่ในชุดสีเงินและสีผมแปลกตาอย่างสีฟ้าหรือสีเขียว กระโปรงเป็นเกล็ดเหมือนเงือกที่จำแลงกายขึ้นมาเล่นดนตรีหลอกล่อมนุษย์



พนักงานเสิร์ฟเองก็ยังอยู่ในชุดโทนสีเงินแบบเดียวกันโดยมีปีกแฟรี่ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ติดอยู่กลางหลัง



ที่ตรงกลางมีสระน้ำ



ใช่ สระน้ำ สระน้ำจริงๆ ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่เหมือนสระน้ำในดินแดนลี้ลับของเหล่าภูต มีรูปปั้นและดอกไม้จัดวางอย่างสวยงามลงตัว สีของน้ำสะท้อนกับแชนเดอเลียร์เป็นสีชมพูอ่อน ตรงมุมด้านซ้ายสุดทำเป็นน้ำตกขั้นบันไดเล็กๆสี่ขั้นก่อนจะตกลงสู่สระด้านล่างสุด โดยชั้นน้ำตกเหล่านั้นเป็นแอ่งจานสีขาว



 มีแฟรี่ที่แต่งชุดสีแดงคอยยืนเฝ้าอยู่ หล่อนยิ้มให้เขาก่อนจะค่อยๆใช้กระบวยตักน้ำรูปดอกกุหลาบก้านสีเขียวตักน้ำในแอ่งจานขั้นที่สามและบรรจงเทใส่แก้วรูปทรงดอกกุหลาบสีใสก่อนจะส่งให้เขา



ชายหนุ่มรับแก้วน้ำทรงดอกไม้ไร้หูจับมาจิบ ความหวานสดชื่นของพันซ์สตอเบอร์รี่แล่นทั่วปาก มีกลิ่นจางๆของดอกกุหลาบอบอวลติดลิ้นเป็นการส่งท้าย เรย์ขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกวูบโหวงขึ้นมาอย่างไร้ทางออก



ห้วงคำนึงบางอย่างแทรกผ่านเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว



นี่เรย์ แล้วก็นะ รู้จักตำนานแฟรี่แห่งดอกกุหลาบหรือเปล่า ที่ถ้าทำให้พอใจได้ก็จะยกน้ำหวานดอกกุหลาบให้ทั้งทุ่งเป็นการตอบแทน ถ้าฉันได้แต่งงาน ฉันก็อยากให้มีน้ำหวานดอกกุหลาบแบบนั้นล่ะ อยากได้เป็นบ่อเลย!



ในงานแต่งงานจะมีบ่อน้ำได้ยังไงเล่า นายนี่ชักจะไปกันใหญ่แล้วจิฮิโระ



เสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆด้านหลังเรียกสติของชายหนุ่มกลับมาอีกครั้ง



“แหม อร่อยมากเลยค่ะ! เป็นพันซ์สตอเบอร์รี่ใช่ไหมคะนี่ แต่ว่ามีกลิ่นกุหลาบด้วย”



ภูตสาวแย้มยิ้ม แม้ว่าคนอื่นจะมาในสีโทนเย็น แต่เธอกลับแต่งหน้าด้วยสีแดงจัดจ้านทว่าดูน่าค้นหา



“เจ้าค่ะ เพราะว่านี่คือน้ำหวานของดอกกุหลาบอย่างไรเล่าเจ้าคะ” การพูดจาคุมตีมเรียกเสียงจากสาวๆได้อีกเป็นการใหญ่ แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีกระจิตกระใจจะฟังเสียแล้ว



ชายหนุ่มหันรีหันขวาง เขาวางแก้วลงตรงจุดคืนก่อนจะเดินไปเดินมาทั่วงานอย่างพยายามรักษาท่าที



อยู่ที่ไหน



นายอยู่ที่ไหน จิฮิโระ



การค้นหาต้องหยุดชะงักเมื่อเขาหันไปเห็นซุ้มอุโมงค์ดอกไม้ซุ้มหนึ่งอยู่อีกด้าน ดอกไลเซนทัสสีพีชอ่อนไล่ขาวถูกประดับจัดเข้าซุ้มอย่างสวยงาม และมีดอกคาเนชั่นสีชมพูขาวห้อยลงมาเหมือนกับม่านฝน



ด้วยสาเหตุอะไรไม่ทราบทำให้เขาต้องฝ่าม่านคาเนชั่นและเดินเข้าไป



เป็นอย่างที่คิดไว้ ภายในมีโต๊ะที่จัดวางอาหารไว้อย่างหรูหรา มีทั้งค็อกเทลชิ้นเล็กทำจากปลาแซลม่อน รวมไปถึงอาหารอีกปลายๆประเภท อาหารแต่ล่ะชนิดตกแต่งให้ดูแฟนตาซีมากขึ้น ทำให้บางคนอาจจะสับสนชื่อได้ จึงมีภูตสาวชุดขาวคอยแนะนำให้ทุกคนได้รู้ว่าแต่ล่ะอย่างคืออะไร



เป็นอย่างที่คิด? เป็นอย่างที่คิดอย่างนั้นหรือ หมายความว่ายังไง หมายความว่าเขาเคยรู้เรื่องนี้?



และแล้วภาพความทรงจำอีกชุดก็ฉายเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว



....เด็กสาวที่หลงเข้าไปในดินแดนภูต และตอนที่กำลังรู้สึกหิวจนแสบท้อง ก็พลัดเข้าไปในอุโมงค์ของแฟรี่ใจดีที่ชอบทำอาหาร! น่าอิจฉาสุดๆเลยล่ะเรย์ รู้ไหมสมัยที่ฟังเรื่องนี้ตอนเด็กๆ ฉันพยายามเดินเข้าไปในป่าเพื่อให้ตัวเองหลงไปเจออุโมงค์ที่มีอาหารอยู่เยอะๆด้วยนะ



ตะกละชะมัด



เรย์ ทำไมชอบว่าฉันจัง!!



ทันใดนั้นเองเสี้ยวหน้าของคนที่ตามหาก็ปรากฏขึ้น เรย์สาวเท้าเข้าไปอย่างลืมตัว



ก่อนจะกระชากแขนข้างนั้นของจิฮิโระ...ที่กำลังถือถาดเครื่องดื่มไว้



โชคดีที่อีกฝ่ายประคองถาดไว้ได้ทันจึงไม่มีแก้วตกแตก



ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยสีเงินและฟ้า ชุดที่ใส่เป็นชุดสำหรับผู้ชาย...เป็นชุดที่เหมือนกับหลายๆคนในนี้ ชุดของพนักงานเสิร์ฟติดปีก ที่คอมีปลอกคอสีขาวออกแบบมาให้เข้ากัน



ไม่ใช่ชุดสูท..ไม่ใช่ชุดแต่งงาน



ไม่ใช่



เขาผ่อนแรงที่กำแขนอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะเผลอถอนหายใจ



“กรุณาปล่อยด้วยครับ”



เรย์มองใบหน้าของจิฮิโระอีกครั้ง แม้กลิตเตอร์สีฟ้านั่นจะเข้ากับจิฮิโระดี แต่เขาก็ชอบใบหน้าที่ไม่มีอะไรแต่งแต้มมากกว่า



“ไหนว่านายเป็นแฟนกับหมอนั่น ทำไมแฟนนายใช้ให้มาเสิร์ฟในงานแต่งได้ล่ะ?”



จิฮิโระไม่ตอบ และทำท่าจะเดินหนี ทำให้เรย์ต้องดึงแขนไว้อีกครั้ง



“เสียมารยาทกับแขกแบบนี้เดี๋ยวก็โดนไล่ออกหรอก”



“รับน้ำหวานดอกกุหลาบไหมครับ? อยู่ทางด้านโน้น” อยู่ๆคนตัวเล็กกว่ากล่าวขึ้นมายิ้มๆแบบไม่มีที่มาที่ไป แต่ไม่รู้ทำไมเรย์ถึงได้หงุดหงิดขึ้นมาอีก



“อย่าดื้อกับฉันให้มากนัก เดี๋ยวพอหมอนั่นแต่งงานก็อยู่คุ้มกะลาหัวให้นายอีกไม่นายหรอก จิฮิโระ ฉันเตรียมห้องใหม่เอาไว้ให้แล้ว เป็นแบบที่นายชอบด้วย ฉันยอมรับว่าอาจจะพูดแรงเกินไปหน่อยตอนที่ไล่นายออกมา เลิกโกรธได้แล้วน่า”



จิฮิโระเลิกคิ้วอย่างสับสน ห้องใหม่ ห้องใหม่อะไรของเขา?



แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้พูดอะไรตอบ



เสียงดนตรีก็เปลี่ยนไป กลายเป็นจังหวะเร้งเร้าตื่นเต้นเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น แขกทุกคนทั้งหญิงชายมองไปรอบด้านอย่างสนใจใคร่รู้



พลันเสียงนาฬิกาก็ดังขึ้น



ทันใดนั้นเอง ประตูสีทองที่อยู่บนเวทีก็ถูกเปิดออกพร้อมกับดรายด์ไอซ์สีขาวลอยละล่อง โถงทั้งโถงถูกหรี่ไฟและมีแสงฉายขึ้นไปบนเวทีแทน



ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีขาวก้าวออกมาจากประตู ผมสีดำสนิทสั้นถูกจัดเป็นทรงอย่างเหมาะเจาะ ที่ด้านหลังมีบริวารในชุดแฟรี่ก้าวตามมาหลายคน



ชายผู้เป็นเจ้าบ่าว!



เรย์พยายามเพ่งมองด้านหลังเพื่อมองหาคนที่เด่นที่สุด เจ้าสาวของชิราซากิ แต่ก็มองไม่เห็นใครที่ใส่ชุดแตกต่างจากคนอื่นเลย



ชิราซากิ อากิระกวาดสายตามองไปทั่วทั้งโถงก่อนจะแอบยิ้มให้จิฮิโระอย่างรวดเร็ว



เขาเห็นแล้วว่าฮิอิราชิ เรย์อยู่ตรงนั้น



เลือกที่ได้ดีนี่



อากิระหันมายิ้มให้กับแขกทุกคนก่อนจะเริ่มต้นกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงอันกังวาน



ชายหนุ่มพูดจาภาษาย้อนยุคน้อยๆราวกับที่นี่เป็นดินแดนแห่งภูตของจริง



แขกทุกคนมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า เพราะไม่เคยเจองานแต่งงานไหนที่ทุ่มทุนสร้างและเล่นสมจริงขนาดนี้มาก่อน แม้แต่เจ้าบ่าวยังลงมาเล่นด้วยตัวเอง



อากิระแนะนำตัวว่าเขาเป็นราชาแห่งแดนภูต ในงานวิวาห์วันนี้ ต้องขอขอบคุณทุกท่านจากโลกมนุษย์ที่ให้เกียรติมาเป็นอย่างมาก หลายคนหัวเราะครื้นเครงตอนชายหนุ่มเล่นมุกว่าระยะทางจากโลกมนุษย์กับโลกภูตนี่ไกลมากไม่ใช่น้อย ขากลับจะแจกปีกให้คนล่ะคู่จะได้บินกลับได้ง่ายๆ



แต่แล้วใบหน้าที่ยิ้มแย้มของอากิระกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อมีภูตบริวารตนหนึ่งมากระซิบที่ข้างหู



“ว่าอย่างไรนะ! เจ้าสาวของข้าหายไปรึ แถมยังกินยาจำแลงกายจนจำไม่ได้!”



แขกทุกคนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ภูตเจ้าสาวกลัวฝนเสียแล้ว เจ้าบ่าวหล่อขนาดนี้จะหนีไปอีกรึ!?



“ไม่ได้การ! รีบไปนำสิ่งนั้นมาเร็วเข้า!”



ในไม่ช้าบริวารก็รีบนำสิ่งของสิ่งหนึ่งออกมา ยิ่งเรียกเสียงเฮฮาของผู้ชมได้เป็นการใหญ่



รองเท้าแก้ว...บนเบาะกำมะหยี่สีแดง!



“เจ้าสาวของข้าต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ หากใครที่ใส่รองเท้าแก้ววิเศษคู่นี้ได้ นางนั่นแหละคือเจ้าสาวของข้าที่แอบหนีไปเล่นซน! ทุกท่านได้โปรดช่วยมองหาทีเถิด โฉมงามต้องซ่อนอยู่ในฝูงชนแน่ๆ แต่นางโดดเด่นกว่าใคร ต้องสะดุดตาแน่นอน”



แขกทุกคนรีบหันซ้ายหันขวาช่วยเจ้าบ่าว โดยเฉพาะสาวๆที่ดูสนุกสนานกันเป็นพิเศษ



“อ่ะ เจอแล้ว!”



“ทางนี้ก็เจอเหมือนกัน”



“นี่ด้วยค่ะ!”



ในไม่ช้า สาวงามสามคนก็ถูกดันออกมาด้านหน้า พวกเธอทั้งสามมีหน้ากากครึ่งใบหน้าปกปิดเอาไว้แต่ก็มิอาจซ่อนความงดงามได้ แต่ล่ะคนนั้นแต่งกายด้วยชุดที่ต่างสีกันไปแต่ก็มีความหรูหราแฟนตาซีคล้ายกัน โดยคนแรกเป็นภูตสีชมพู คนที่สองสีเหลือง และคนที่สามสีฟ้า



“หนึ่งในสามคนนี้จะต้องเป็นเจ้าสาวของข้าแน่ๆ คิดว่าใครกันอย่างนั้นรึ?” แขกบางคนก็ว่าชมพู บางคนก็ฟ้า บางคนก็เหลือง ทุกคนต่างเชียร์ไปต่างๆนาๆ กระทั่งบริวารภูตนำรองเท้ามาให้สวมดูทีล่ะคน



กองเชียร์สีฟ้าถอนหายใจเมื่อเธอสวมมันไม่ได้



และกองเชียร์สีเหลืองเป็นรายถัดไปที่ต้องยอมรับความพ่ายแพ้



ถ้าอย่างนั้นแล้วล่ะก็



เจ้าสาวตัวจริงของชิราซากิ อากิระ คือภูตสาวสีชมพูไม่ผิดแน่นอน!



และเป็นไปตามที่ทุกคนคาด ภูตสาวสีชมพูใส่รองเท้าได้พอดี



อากิระขยับยิ้มก่อนจะค้อมกายเชิญให้ภูตสาวไปยังลานเต้นรำด้วยกัน แขกเหรื่อปรบมือกันเสียงดังลั่นให้กับโชว์อันน่าตื่นตาตื่นใจ และแม้ว่าจะมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่ผู้หญิงคนนั้นก็สวยและสง่างามเป็นอย่างมาก



เสียงเพลงเปลี่ยนอีกครั้งไปเป็นทำนองเต้นรำจังหวะช้าหวานซึ้ง



ภาพของชายหนุ่มชุดสีขาวและหญิงสาวชุดสีชมพูย่างเยื้องไปตามทำนองเพลงสะกดจิตใจของทุกคนให้เฝ้ามอง



แต่แล้วจังหวะทุกอย่างกลับหยุดลงพร้อมๆกับเสียงเพลง



ชิราซากิ อากิระหยุดเต้นรำลงอย่างไม่รู้สาเหตุ



หญิงสาวในชุดสีชมพูเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ



“มีอะไรอย่างนั้นหรือคะ”



“ไม่ใช่เธอ” ชายหนุ่มปล่อยมือจากเอวของหญิงสาวและถอยห่าง



“อ้าว! ยังไงอะเนี่ย?”



“อ้าวสรุปไม่ใช่? เฮ้ย?!”



ท่ามกลางความแปลกประหลาดใจของทุกๆคน มีคนๆหนึ่งที่ประหลาดใจมากกว่าใคร



จังหวะที่เผลอ



จิฮิโระก็หายไปจากข้างๆเขาแล้ว



เรย์ยืนค้างอย่างสับสน



หายไปไหน ทั้งที่คิดว่าเฝ้าไว้ดีแล้วแท้ๆ ทำไมถึงได้หายไป



และเมื่อมองไปด้านหน้าอีกที ก็เห็นร่างของอีกฝ่ายอยู่บนลานเต้นรำ



 ทุกคนเองก็ประหลาดใจเช่นกันที่เห็นเด็กเสิร์ฟอยู่ตรงนั้น



เกิดเสียงซุบซิบขึ้นทันที



“ทำไมถึงไม่ใช่เธอล่ะครับ ทั้งๆที่เธอเป็นคนสวย เป็นภูตชั้นสูง เธอมาจากดินแดนดอกไม้สีชมพูที่แสนร่ำรวย ทำไมเธอถึงไม่ใช่เจ้าสาวของคุณล่ะครับ”



ราวกับเอ่ยถามแทนแขกทุกคน ทุกสายตาจับจ้องไปยังอากิระที่สาวเท้าเข้าไปใกล้เด็กเสิร์ฟคนนั้นเพื่อรอฟังคำตอบ



“เพราะว่าไมได้ต้องการคนสวย ไม่ได้ต้องการภูตชั้นสูง ไม่ได้ต้องการความร่ำรวยไงล่ะ”



อากิระยิ้มออกมาน้อยๆในจังหวะที่เข้าประชิดตัวจิฮิโระได้



หลายคนที่เฝ้ามองอยู่ก็เริ่มยิ้มออกและตามเกมส์ได้ทัน



“จะเป็นไปได้ยังไงครับ ทำไมไม่เลือกคนที่เหมาะสมล่ะ คุณจะบอกว่าภูตชั้นล่าง จน ไม่มีอะไรดี แถมยังไม่ค่อยน่ารักน่ะดีกว่างั้นหรือ” จิฮิโระขำในใจเมื่อเห็นอากิระคิ้วกระตุกไปแวปหนึ่ง



ก็แน่ล่ะสิ เขาพูดนอกบทนี่นา



“เปล่าหรอก ไม่ใช่อย่างนั้น”



“แล้วยังไงล่ะครับ” จิฮิโระเลิกคิ้วทำหน้าตาอยากรู้เสียเต็มประดา ก็อยากรู้จริงๆนะ เขาอยากรู้ว่าอากิระจะตอบว่าอะไร



“จะน่ารักหรือไม่น่ารัก จะอยู่ชนชั้นไหน จะรวยหรือไม่รวยก็ไม่สนใจทั้งนั้นแหละ ขอแค่เป็นเธอก็พอ จิฮิโระ”



คำตอบนั้นทำให้จิฮิโระยิ้มกว้าง



แต่พอจะเล่นต่อก็ถูกแก้แค้นเสียได้



ตามบทแล้วต้องพาเขาไปเต้นรำไม่ใช่หรือยังไง



ไม่ใช่คว้าเอวแล้วก็เชยคางมาจูบแบบนี้!



ทันทีที่ดวงตาของจิฮิโระหลับพริ้มลง อากิระก็ตวัดตามองฝ่าฝูงชนไปยังชายหนุ่มในชุดสีควันบุหรี่ที่ยืนแข็งค้างอยู่ทันที



ท่ามกลางเสียงปรบมือของแขกหลายร้อยคน สิ่งเดียวที่ฮิอิราชิ เรย์ได้ยินมีเพียงเสียงวิ้งลากยาวในหัวเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ถูกไวรัสและกำลังจะชัทดาวน์ด้วยตัวเอง



แขนและขาชาจนเย็นเยียบ



นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?



ทำไมชิราซากิ อากิระที่กำลังจะแต่งงาน ถึงได้มาจูบกับจิฮิโระของเขา



แล้วทำไมจิฮิโระถึงไม่ขัดขืน



แล้วที่พูดเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง



จิฮิโระเอื้อมมือขึ้นไปคล้องคอคนที่ขโมยจูบตัวเองหน้าตาเฉย เพราะจะอายก็คงไม่ทันแล้ว อีกอย่างเล่นมาขนาดนี้ เขาลืมอายแล้วล่ะ



ภาพที่เห็นนั้นเหมือนเชื้อไฟที่ทำให้เรย์กลับมาขยับได้อีกครั้ง



แต่ก่อนที่จะได้เข้าไปกระชากตัวคนของเขาออกมา



ก็มีภูตชุดดำที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ห้ามเอาไว้ ชายหนุ่มกัดฟันกรอด



“คงต้องขอให้คุณอยู่เงียบๆไปจนกว่างานเลี้ยงจะเลิกนะครับ คุณผู้ชาย ไม่อย่างนั้นผมอาจจะต้องใช้กำลัง”



เรย์กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวว่าเลือดซึมออกมา



ไม่ว่ามันจะเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นก็ตาม



เขาไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!



ต่อให้ต้องใช้กำลังเขาก็จะทำ



ราวกับลืมไปแล้วว่าต้องรักษาภาพลักษณ์และหน้าตาของตัวเอง สิ่งที่อยู่ในหัวของฮิอิราชิ เรย์ตอนนี้มีเพียงแค่เขาต้องเอาตัวจิฮิโระกลับมา เดี๋ยวนี้!



ทว่าเหมือนภูตชุดดำล่วงรู้ความคิดนั้น



“บอสฝากมาบอกกับคุณว่า หลังจากงานนี้จบเขาจะให้คุณถามทุกอย่างที่อยากรู้ ถ้ายอมรับสิ่งนี้ไม่ได้พวกเราก็ต้องเชิญคุณออกไป”



ชายหนุ่มหันกลับไปมองหน้าผู้พูดทันที



 “.....”



เรย์ไม่ตอบอะไรกลับไป แต่รั้งตัวเองให้ยืนอยู่เฉยๆเอาไว้ เขามองไปรอบกายก่อนจะพบชายชุดดำอีกหลายคนกระจายตัวอยู่ในงาน ราวกับว่าเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น



ไม่ว่านี่มันจะเป็นเรื่องบ้าอะไรก็ตาม



แต่หลังจากงานนี้จบลง เขาจะเอาตัวจิฮิโระกลับมา จะไม่รออีกแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายไม่ยอม เขาก็จะใช้กำลัง



และเขาจะไม่มีวันยอมให้ชิราซากิ อากิระได้แตะต้องจิฮิโระไปมากกว่านี้!



ห้วงคำนึงนั้นถูกขัดเมื่อแสงไฟดับลง



ก่อนสกรีนจอจะเลื่อนลงมาบนเวที เสียงบรรยายหวานใสของหญิงสาวช่วยแนะนำให้รู้ว่าต่อจากนี้จะเริ่มฉาย จุดเริ่มต้นของเทพนิยาย ให้ทุกคนได้รับรู้กัน



ภาพอนิเมชั่นแบบ 2D ที่ถูกบรรจงวาดอย่างสวยงามเริ่มดำเนินเรื่องทันที



ทิวทัศน์แรกที่ปรากฏออกมาคือเมืองแห่งหิมะ ภูตตัวน้อยตัวหนึ่งบินตามทางเดินที่หิมะโปรยปรายตัวสั่นสะท้าน จังหวะที่หกล้มลงไปและตัดสินใจจะยอมแพ้ จู่ๆภูตน้อยก็สะดุ้งและลืมตา พยายามประคองตัวลุกขึ้น จนได้พบกับภูตอีกตนที่มีหน้าตาหล่อเหลาและรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น



และหลังจากนั้นทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยหิมะก็กลายเป็นทุ่งดอกไม้สีสันงดงาม



ทั้งสองเต้นรำกันอย่างสนุกสนานจนในที่สุดก็เกิดประกายแสงสองดวงขึ้น ทันทีที่แสงจางก็ปรากฏร่างของภูตตัวจิ๋วสองตัวยกมืออ้อแอ้ให้ทั้งสองโอบอุ้ม



เรื่องราวดำเนินต่อไปจนถึงตอนที่มีภูตสีดำพยายามเข้ามาทำร้าย แต่ก็ถูกไล่ออกไปในที่สุด



ฉากจบคือบ้านหลังหนึ่งกลางป่าดอกไม้ที่ทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีความสุข



เสียงปรบมือดังขึ้นเกรียวกราวทันทีที่ตัวหนังสือภาษาอังกฤษประโยคสุดท้ายขึ้นโชว์ 



And that’s how the fairy tale begins



 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-02-2017 12:38:53 โดย Lady-n »

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1

แสงไฟที่ปรับให้กลับเข้าสู่ภาวะปกติ



ที่บนเวทีมีร่างที่เขาคุ้นเคยยืนอยู่ ร่างของจิฮิโระของเขาในชุดสูทสีขาว ใบหน้าแต่งแต้มกลิตเตอร์สีฟ้าถูกลบไปเหลือเพียงเครื่องสำอางจางๆที่ช่วยให้ริมฝีปากอวบอิ่มน่าสัมผัสเท่านั้น



ทว่าสิ่งที่ขัดใจมากที่สุดคือเอวของจิฮิโระถูกโอบไว้โดยผู้ชายคนนั้น



ชิราซากิ อากิระ



ภูตชุดดำจ้องเรย์เขม็งยามที่เขาหายใจแรงขึ้นราวกับจะสะกดกลั้นอารมณ์



“ขอขอบคุณทุกท่านมากครับ หวังว่าจะสนุกกับโชว์เล็กๆน้อยๆของเรานะ”



สิ้นเสียงของอากิระทุกคนก็ปรบมือและโห่ร้องอย่างชอบใจ



“แล้วหลายๆท่านก็คงจะทราบแล้ว แต่ผมขอประกาศให้ชัดเจนอีกครั้งก็แล้วกันนะครับ” อากิระหันมามองหน้าจิฮิโระเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้



“คนๆนี้ก็คือคนรักของผม..จิฮิโระครับ”   



จิฮิโระยิ้มเขินหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาก่อนจะหันไปทักทายแขกทุกคน



“สวัสดีครับ ผมเป็นภูตที่ไม่ค่อยน่ารักแต่ก็ยังมีคนหลงผิดมาชอบ ขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานนะครับ” เสียงหัวเราะฮาครืนดังตามมาทันที



“ใครบอกว่าเธอไม่น่ารัก”



คุณเจ้าบ่าวเลิกคิ้วสูง แต่เดี๋ยว นี่กลางเวที และทุกคนกำลังมอง จิฮิโระถลึงตาใส่แต่กลายเป็นว่าทุกคนชอบใจและส่งเสียงเชียร์เจ้าบ่าวเสียอย่างนั้น



“จูบเลยค่ะ!”



“จูบเลย! จูบเลย!”



ยังไม่ทันจะหันกลับไปตกใจ เจ้าบ่าวตัวแสบก็จัดให้ตามคำขอ



จิฮิโระแอบกระซิบใส่อีกฝ่ายตอนผละออกไปว่าเดี๋ยวจะโดนดี! แต่ก็ดูไม่กลัวกันเอาเสียเลย ฮึ่ม แล้วดูสิ แขกทุกคนก็เข้าข้างอากิระกันหมด...



จิฮิโระชะงักเมื่อมองลงไปแล้วเจอกับดวงตาสีดำคู่หนึ่ง



ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ จนถึงตอนที่คบกัน กระทั่งเลิกรากันแล้ว ระยะเวลาตรงนั้นก็รวมแล้วแปดปี



แต่นี่เป็นครั้งแรก



ที่เขาเห็นเรย์โกรธมากขนาดนี้



เสี้ยววินาทีหนึ่งตัวของจิฮิโระก็เกิดสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว แต่ความอบอุ่นที่ฝ่ามือก็ทำให้ความรู้สึกไม่มั่นคงบรรเทาลงไปได้อย่างรวดเร็ว



อากิระกระชับฝ่ามือก่อนจะดันใบหน้าของจิฮิโระให้กลับมามองตัวเอง สายตาคู่นั้นราวกับจะปลอบประโลมว่าไม่เป็นไร จะไม่มีวันปล่อยให้เขาเป็นอะไรเด็ดขาด



จิฮิโระยิ้มให้



และหลังจากนั้นจนกระทั่งจบงาน



เขาก็ไม่เคยมองลงไปอีกเลย





TBC

+++++++++++++++++++++

ฝากเพจ: Lady-n

TALK

แง มันไม่จบอะ ปกติจะเขียนตอนล่ะ 10 หน้า นี่เกินแล้วเลยต้องตัดค่ะ

ตอนหน้าจบจริงจัง ไม่ได้แล้วค่ะ หลังจากนั้นจะเป็นตอนพิเศษแล้ว

ถ้าใครอ่าน The Other Side of The Moon อาจจะคุ้นๆกับภูตสีชมพู ใช่ค่ะ อย่างที่คิด เบนิก้ามารับจ๊อบเสริมเพื่อเอาเงินไปเปย์กระรอก //ผิดด

เอาจริงๆเรย์ดันทุรังเนาะ ทุกอย่างมันชัดเจนขนาดนี้แท้ๆ ยังคิดว่าจะพาจิฮิโระกลับไปได้อีก

ต้องอย่าลืมว่าเด็กๆยังไม่ได้ออกมาเลยนะ...โถ่ เอาเป็นว่ารอดูตอนหน้านะคะ ปิดบัญชีอย่างแท้จริง

ขอบคุณสำหรับทุกแรงทวงมากๆค่ะ 55555+ ถ้าใครอยู่ในเพจจะเห็นที่เลย์อัพสปอยตอนจบแบบหลอกๆให้ตกใจเล่น

ไหนๆก็ขอพูดนิดนึง จริงๆถ้าแต่งให้เรื่องออกมาเป็นแบบนั้น เรย์ก็ไม่ใช่พระเอกอยู่ดีค่ะ จิฮิโระก็คงเฝ้าตามหาคนในความฝันที่จำหน้าไม่ได้และสุดท้ายก็ได้เจออากิระในชีวิตจริงในที่สุดค่ะ จะออกมาดราม่าแรวงกว่านี้อีก แต่อย่าเลย สงสาร ช้ำมาแปดปีก็เพียงพอแล้ว  แต่ถ้าใครอยากอ่านแบบนี้ลองบอกมาได้นะ เผื่อแต่งเป็นตอนพิเศษให้ แต่ต้องตับแข็งแรงนะคะ 55555555

 ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้า และตอนพิเศษนะคะ

ปล. เรื่องนี้จะช้าหน่อยเพราะติดต้องปั่นกระรอกค่ะ ปั่นสองเรื่องพร้อมกันไม่ไหว ฮือๆ

 

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
นั่นสิคะ อุตส่าห์มองหาเด็ก ๆ คงต้องรอตอนต่อไป...

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4

ออฟไลน์ flimflam

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
เรย์ พอเถอะ มันชัดขนาดนี้แล้ว 55555555555555

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
จบแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว ไม่อาวมาม่า ตับเค้าไม่แข็งแรง #ทีมอากิระ    :pig4:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
งื้ดดดดดดดดดดดดดด ต้องการตอนต่ออย่างแรงค่ะ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-6

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ตอนเด็กๆ เป็นไปได้ว่าเรย์อาจขาดความอบอุ่น

ออฟไลน์ Fate

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
โอ้ยยย ต้องการตอนจบมากเลยค่ะ ฮืออออออ
อยากเห็นความพ่ายแพ้ของเรย์ 555555
อย่าจบดราม่าเลยค่ะ ฮือออ ตับไตไม่แข็งแรงพอ ให้จิฮิโระมีความสุขเถอะค่ะ
รอน้องแฝดออกมาปิดบัญชีของเรย์555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ GUNPLAPLASTIC

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 541
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-1
รอตอนหน้า เรย์อาจจะปรี๊ดแตก แต่ว่าจอมมารก็เตรียมตัวมาดีพร้อมจริงๆ
อ่านตอนแรกสงสารนะ แต่อไปอ่านตอนแรกๆใหม่ เอ้อ สมควรแล้ววว
โห ทรมานนายเอกเราตั้งกี่ปีมาแล้วล่ะ :beat: :z6:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
โอ.......สุดยอด งานแต่งงานที่อลังการ
ตำนานแฟรี่แห่งดอกกุหลาบ แฟรี่เทลล์พันล้าน
รายละเอียดทุกอย่าง เรย์ เคยฟังมาหมดสิ้น
แต่นายว่ามันตลก และไม่เคยคิดทำให้จิฮิโระ เลย
แต่มีคนทำให้จิฮิโระจริงๆ เขาเป็นเจ้าบ่าวของจิฮิโระ
นายไม่เคยเห็นค่าของจิฮิโระ แต่มีคนเห็นแล้ว
ไม่เสียใจกับนายเลยนะ เพราะนายเป็นวานรได้แก้ว/ไก่ได้พลอย
ถ้านายได้จิฮิโระไป นายก็เก็บซ่อนเขา
แล้วให้รุกะเป็นเมียเอก เสนอหน้าคนเดียว
สมละที่จะสูญเสียจิฮิโระ ฉุกใจได้คิด ก็สายไปและ
        :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1

บทที่ 10



หลังจากพูดคุยแนะนำตัวไปบนเวทีเรียบร้อยแล้วก็ถึงคราวที่ต้องลงมาคุยกับแขก



จิฮิโระนึกนับถืออากิระขึ้นมาอีกเป็นกอง อากิระจำหน้ากับจำชื่อเข้าไปได้อย่างไร พอผ่านมาถึงแขกคนที่ 25 เขาเริ่มจะตาลายแล้วนะ



ราวกับรู้ว่าจิฮิโระกำลังแย่ เจ้าบ่าวหนุ่มขอตัวจากวงสนทนาเพื่อพาเขามานั่งจิบน้ำ



เสียงประกาศหวานใสของหญิงสาวคนเดิมดังแว่วมาว่าต่อไปจะเข้าสู่ช่วงพิเศษ



“ช่วงพิเศษ? คืออะไรอะครับ” อันนี้จิฮิโระไม่รู้เรื่อง อากิระยิ้มแล้วบอกว่ารอดูเองจะสนุกกว่า



นั่น



น่าสงสัย



สกรีนจอถูกเลื่อนลงมาอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องอย่างสงสัยระคนตื่นเต้น



อนิเมชั่นเรื่องเดิมที่ฉายไปแล้วถูกเปิดซ้ำ แต่ในคราวนี้ถูกกรอให้เร็วขึ้น



ก่อนจะหยุดลงตรงภาพที่แสงไฟสองดวงลอยละล่องและก่อกำเนิดภูตจิ๋วออกมาสองตน ภาพถูกพอสค้างไว้ตรงนั้นก่อนจะมีวงกลมสีแดงวงภูตตัวน้อยเอาไว้พร้อมกับเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่ๆ



จิฮิโระเบะปาก หมั่นไส้สามี จะอวดลูกก็ต้องมาแบบเวอร์ๆ



แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อคลิปวิดิโอถัดมาถูกเล่น เสียงโห่ร้องชอบใจกิ๊วก๊าวดังขึ้นรอบทิศ



“สวัสดีครับ ผม ชิราซากิ อากิระครับ” ภาพของคุณสามีปรากฏขึ้นบนหน้าจอ สถานที่คือในห้องของพวกเขา อากิระแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกระซิบ



“ตอนนี้ภรรยาของผมหลับแล้ว จะพูดเสียงดังไม่ได้เด็ดขาด ถึงปกติแล้วเขาจะหลับลึกมากจนเอากระทะมาเคาะก็ไม่ตื่นก็เถอะ” จิฮิโระค้อนขวับคนพูดทันที! ว่าใครหืม!



คนโดนค้อนหัวเราะร่าก่อนจะบอกให้เขาดูต่อ



ชายหนุ่มในคลิปพาร่างตัวเองเข้าไปใกล้เตียง ถลกผ้าห่มของจิฮิโระที่นอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องลงมา ก่อนจะ...ดึงเสื้อขึ้น!!



เสียงกรี๊ดวี๊ดว้ายดังลั่นทั่วฮอล รวมถึงมีเสียงหัวเราะชอบใจด้วย บางคนก็ร้องถามว่าคุณเจ้าบ่าวเอาคลิปอะไรมาเปิดเนี่ย



จิฮิโระเกือบจะหันไปวีนอยู่แล้วเชียวแต่คนในคลิปก็พูดขัดขึ้นมาก่อน



“ทุกท่านอาจจะเห็นว่าตรงนี้มีคนนอนอยู่หนึ่งคน แต่จริงๆแล้วมีสองคนล่ะครับ”



“เอ๋!”



“อย่าบอกนะว่า!”



เสียงอุทานดังขึ้นมาอีก



และแล้วชายหนุ่มในคลิปก็ยกกล้องถ่ายภาพอีกตัวถ่ายรูปจิฮิโระที่กำลังนอนอยู่ไว้ ดูเหมือนว่ากล้องตัวที่ใช้ถ่ายวิดิโอนี่จะมีคนช่วยถ่ายให้ คงไม่พ้นซากิซังกับพยาบาลมิเอะ



แล้วภาพวิดิโอก็ถูกตัดไปเป็นวิดิโอภาพนิ่งแทน



ภาพของจิฮิโระที่นอนหลับอุตุ โดนดึงเสื้อขึ้นจนเห็นพุงขาวๆ ด้านบนมีเขียนไว้ว่า Day 1



มีเสียงแก้วน้ำตกแตก



จิฮิโระสะดุ้งแต่อากิระบอกว่าอย่าสนใจ ดูต่อไป



และแล้วภาพก็ถูกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ



Day 2 จิฮิโระนอนเปลี่ยนท่า



Day 6 ชุดนอนลายลูกแมว



Day 16 อากิระลงมาถ่ายเซลฟี่คู่กับพุงเขา (เดี๋ยวจะโดนดี!)



Day 65 จิฮิโระท้องป่องแล้วแต่ก็ยังหลับไม่รู้เรื่อง



ภาพในวันนั้นถูกตัดมาเป็นคลิปอีกครั้ง คุณพ่อมือใหม่ยิ้มร่าแล้วพูดใส่กล้องสั้นๆว่า



“ตอนแรกบอกว่ามีสองคนนอนอยู่ แต่จริงๆมีสามล่ะครับ!”



Day 90 จิฮิโระมีหมอนสำหรับคนท้องมานอนก่าย



……..



….





Day 240 จิฮิโระใส่ชุดโรงพยาบาล น่าจะเป็นช่วงที่แอดมิทแล้ว



จนกระทั่งรูปสุดท้าย



Day 256 ท้องป่องๆหายไปแล้ว หน้าตาจิฮิโระซีดเซียว แต่ข้างตัวมีเด็กน้อยในห่อผ้าสองคนนอนอยู่ คนหนึ่งหลับตาพริ้มส่วนอีกคนหน้าแดงแจ๋เตรียมเบะปากเต็มที่ อีกมุมของกล้องมีคุณพ่อเข้ามาเซลฟี่ด้วย คงไม่พ้นตาคนนี้หรอกที่เอาลูกมาวางเป็นพร็อพถ่ายรูป เดี๋ยวโดนแน่ๆ จิฮิโระคาดโทษในใจ



แล้วเจ้าตัวที่เบะปากนั่นก็อาซึสะแน่นอน



เสียงปรบมือดังเกรียวกราวทันทีที่วิดิโอภาพจบลง



จิฮิโระยอมใจจริงๆ ถ่ายรูปมาเก้าเดือนโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถ้าบอกว่าวางยาก็เชื่อนะเนี่ย



อากิระจูงมือคนรักขึ้นไปบนเวทีที่มีโซฟาจัดวางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว และมีชายหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนใส่สูทนั่งรออยู่อีกคน



“โคจิ!”



จิฮิโระอุทาน เจ้าของชื่อหันมาขยิบตาให้



มาเป็นแขกเขาไม่แปลกใจหรอก แต่มาทำอะไรบนเวทีเนี่ย



“สวัสดีครับ ผมโคจิ เป็นเพื่อนสนิทของจิฮิโระ วันนี้จะมาทำหน้าที่พิธีกรในช่วงพิเศษ ขอฝากตัวด้วยนะครับ”



พิธีกร!



“เชื่อว่าหลายๆท่านคงประหลาดใจและมีคำถามมากมาย ผมจะเป็นคนถามให้เอง อะแฮ่ม จิฮิโระ ได้ข่าวว่านายท้องตั้งแต่ครั้งแร--”



“โคจิ!!!”



เขาแหวเสียงดังกลบทันที



แขกหัวเราะลั่น โถ่ ได้ยินกันใช่ไหมเนี่ย



“ล้อเล่นน่า เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว ถามคุณเจ้าบ่าวมา อะๆ อย่าโกรธซี่ วันนี้วันดีนะ”



จิฮิโระเม้มปากหน้าแดงแจ๋ อากิระ!!



ท่านประธานรีบโอบไหล่คนรักทันทีเพื่อหนีโทษ



โคจิเห็นแบบนั้นก็หันไปถามอากิระแทน ชายหนุ่มจึงเล่าเรื่องลูก ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าจิฮิโระท้อง เรื่องการใช้ชีวิต โคจิพูดความในใจแทนทุกคนในฮอลได้ตรงเผงตลอด



“เวอร์มากเลยครับ”



“โอ้โห อะไรจะปานนั้น”



“จิฮิโระ นายเป็นคุณนายแล้วอย่าลืมฉันนะ”



“โคจิ!!”



บรรยากาศเป็นไปอย่างครึกครื้นสนุกสนาน จนกระทั่งมีการตื่นตัวกันอีกครั้งเมื่ออากิระยกมือส่งสัญญาณ



“พูดมาถึงขนาดนี้แล้วจะไม่ให้เจอก็คงไม่ได้เนาะ”



สิ้นเสียงก็มีภูตพี่เลี้ยงสองคนเดินออกมาจากด้านข้างเวที



จิฮิโระหัวเราะจนไหล่สั่น



ซากิซังกับพยาบาลมิเอะในชุดภูต น่ารักก็น่ารัก แต่ก็ขำไปในคราวเดียว เพราะทั้งคู่แต่งตัวเข้าตีมกับภูตเด็กสองคนในอ้อมแขน



อาซึสะเด็กแสบอยู่ในชุดภูตสีน้ำเงินเข้ม มีปีก ดวงตาสีน้ำเงินจัดเหมือนพ่อโตอย่างกับลูกกวาด แถมมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น ไม่กลัวอะไรเอาเสียเลย



จิฮารุจังอยู่ในชุดภูตน้อยสีชมพูอ่อนปีกสีขาว น่ารักน่าชังเหลือเกินลูกใครเนี่ย น้องดูตื่นๆอาจจะเพราะว่าคนเยอะ จิฮิโระรีบรับลูกสาวมานั่งตักทันที ส่วนอาซึสะก็ให้พ่อเขาจัดการไป



แต่อากิระยังไม่ทันจะรับลูกมานั่งดีๆ เจ้าเด็กแสบก็แผลงฤทธิ์



“แอ๊!!” ดึงผมพยาบาลมิเอะไม่ยอมปล่อยจนแขกหัวเราะลั่น



“ตัวแสบบ ปล่อยคุณพยาบาลเร็วครับลู๊กกกกกกกก”



“อาซึสะ มาหาพ่อเร็วครับ!”



เจ้าแสบร้องแอ๊ๆๆ ดึงผมคนอุ้มไม่หยุด จนซากิซังต้องวิ่งไปหยิบตุ๊กตาสิงโตของรักมาล่อ ถึงได้ยอมมานั่งตักแม่ดีๆ



ปวดหัวหมดแล้ววว ดื้อจังเลยยยยยย



“หูย ลูกคนนี้ดื้อเหมือนใครก็ไม่รู้นะครับเนี่ย” โคจิแซว



“เหมือนอากิระไม่มีผิดเลย ดื้อแล้วก็เอาแต่ใจด้วย” เริ่มมีการเผาเจ้าบ่าวเกิดขึ้น



“อ้าว ไหงมาลงที่ฉันได้”



“ฮ่าๆๆ” เขากับโคจิหัวเราะประสานเสียงกัน



แล้วไปๆมาๆก็มานั่งคุยเรื่องหน้าตาของลูก จะว่าไปก็ได้กันไปอย่างล่ะครึ่ง อาซึสะตาเหมือนพ่อแต่ผมเหมือนแม่ จิฮารุผมเหมือนพ่อแต่ตาเหมือนแม่ คุณป๋าเขาหวงลูกสาวนักแหละ แค่โคจิขออุ้มหน่อยเดียวก็ฮึ่มแฮ่ใส่



แต่อากิระควรใจเย็นๆ ลูกยังอายุไม่ถึงขวบเลย



จิฮิโระรับอาซึสะมานั่งตักแทน ปล่อยให้คุณพ่อขี้หวงคว้าลูกสาวไปกอด



เจ้าหญิงตัวน้อยๆชอบอ้อนคุณป๋ามาก พอถูกหอมแก้มก็จะหัวเราะเอิ๊กอ๊ากน่ารักน่าเอ็นดู ส่วนอาซึสะถ้าก้มหัวลงไปใกล้เมื่อไหร่โดนดึงผมกระจุยกระจาย จิฮิโระต้องแอบหอมตอนเผลอ เสร็จแล้วเด็กดื้อก็จะหันมามุมิๆใส่ประมาณว่าถ้าก้มลงมาอีกทีเสร็จแน่



“จิฮิโระ รู้สึกยังไงหรือตอนที่รู้ตัวว่าท้อง” โคจิเอ่ยถาม



“ก็..ดีใจมากเลยครับ จริงๆแล้วก่อนหน้านี้ผมมีปัญหาสุขภาพ ก็เลยกังวลเรื่องมีลูกอยู่บ้าง แต่พอรู้ตัวว่ามีแล้วก็ดีใจสุดๆเลย ผมชอบเด็กมากๆแล้วก็ฝันมาตั้งนานแล้วว่าอยากจะมีลูกน่ารักๆ ไม่คิดเลยว่าจู่ๆก็มาพร้อมกันสองคนครับ”



อากิระเอื้อมมือมากุมมือของเขาไว้ตอนที่ตอบ



ทำไมจิฮิโระจะไม่รู้ว่าเมื่อก่อนร่างกายของเขาไม่ค่อยจะสู้ดี ถึงแม้อากิระบอกว่าไม่เป็นไรมากก็เถอะ ก็รับยาคุมเข้าไปมากขนาดนั้นเป็นเวลาหลายปีนี่นา.. ที่หายได้ภายในไม่กี่เดือนเนี่ย อย่างกับปาฏิหาริย์เลย



“ไหนๆแล้วก็ขอฟังเสียงจากเด็กๆกันบ้างดีกว่า อาซึสะจัง สวัสดีผู้ชมหน่อยสิครับ” โคจิยื่นไมค์ไปหาอาซึสะ



“เย้ย! ไม่ได้ลูกกกกก ไม่ใช่ของกิน”



จิฮิโระร้องดังลั่นเมื่อเจ้าแสบอ้าปากเตรียมอมไมค์เต็มที่



พอได้ยินคำว่าของกินปุ๊บ เจ้าหญิงตัวน้อยบนตักพ่อก็เริ่มมีปฏิกริยา ดิ้นไปดิ้นมาโยเย ทำไมรู้มากจังเลยตัวแค่นี้



สงสัยหิวนะเนี่ย



ไปๆมาๆก็เดือดร้อนซากิซังอีกรอบต้องไปเอาอาหารมาให้ตัวน้อยทั้งสอง ก็เลยกลายเป็นว่าต้องนั่งป้อนไปสัมภาษณ์ไป อาซึสะก็ชอบเล่นของกินเหลือเกิน ชุดภูตเลอะแล้ว! กว่าจะป้อนจนอิ่มแขกก็หัวเราะจนหงายส่วนจิฮิโระก็เหนื่อยเกือบเป็นลม



ป้อนข้าวลูกเหนื่อยกว่าจัดงานแต่งอีก!



คุยเล่นอวดลูกได้อีกพักเด็กๆก็เริ่มหาวหวอด



จิฮารุจังคออ่อนคอพับตาปรือ ส่วนอาซึสะ ไม่ว่าจะง่วง จะหิว อยากเล่น อยากทำอะไร ต้องมีโวยวายวอแว ก่อนที่เสียงร้องไห้จะลั่นฮอล ก็ต้องรีบฝากฝังให้ภูตพี่เลี้ยงพากลับห้องไปเลี้ยงดูปูเสื่อ



หลังจากนั้นก็มีการให้เพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวขึ้นมาอวยพรบนเวที



แน่นอนว่าจิฮิโระโดนโคจิเผาจนไม่เหลือชิ้นดี



“เมื่อก่อนจิฮิโระใจเย็นมากเลยครับ แต่พอมีสามีกับมีลูกแล้วดุขึ้นสามเท่า จากหมีโคอาล่าน้อยน่ารักกลายเป็นหมีขั้วโลกสุดโหดเลย..แต่ผมก็ดีใจมากที่เห็นเขามีความสุขได้แบบนี้”



ถ้าไม่มีประโยคสุดท้ายเขากะว่าจะแอบผลักโคจิตกบ่อน้ำพันซ์กุหลาบแล้ว



“เมื่อก่อนมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย จิฮิโระเองต้องอดทนกับอะไรหลายๆอย่าง ในสายตาของผมเขาเป็นคนที่เข้มแข็งมาก มากที่สุด เข้มแข็งขนาดที่ว่าถ้าผมเป็นเขา ผมคงทำแบบที่เขาทำไม่ได้ ตอนนั้นผมช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยทั้งที่จิฮิโระกำลังเจ็บปวด ตอนนั้นผมก็รู้สึกผิดนะครับ แต่มาตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะ...”



จิฮิโระกำลังจะปาดน้ำตาด้วยความซึ้ง...



“ว่าจิฮิโระรอเจ้าชายขี่ม้าขาวของตัวเองอยู่ เป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวไวไฟ เจอกันแพร่บเดียวเจ้าโคอาล่าเพื่อนยากของผมท้องป่อง นี่ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายรวยผมคงต่อยคว่ำไปแล้ว ผมเลี้ยงดูมาตั้งนาน รู้สึกเหมือนเป็นพ่อหมีที่ลูกหมีไม่รักดีหนีตามผู้ชายอย่างไรบอกไม่ถูก”



จิฮิโระคิ้วกระตุก ตั้งแต่มีลูกเหมือนเขาจะอารมณ์ร้อนขึ้นจริงๆด้วย



“แต่ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นอากิระซัง...” โคจิหันไปมองหน้าอากิระพร้อมกับยิ้มให้น้อยๆ



“ผมก็โอเคครับ ผมเชื่อว่าจิฮิโระต้องมีความสุขถ้าอยู่กับคุณ ยังไงก็ฝากลูกหมีของผมด้วยนะ”



ทุกคนปรบมือให้กับการอวยพรที่แฝงมุกตลกแพรวพราวนั้น



จิฮิโระแม้จะอายที่ถูกล้อ แต่ก็รู้สึกขอบคุณโคจิมากจริงๆ



ขอบคุณที่ให้อภัยที่เขาทำตัวแย่ใส่ในตอนที่เรย์บังคับให้ทำ



และถ้าไม่มีโคจิ ชีวิตเมื่อก่อนของเขาคงจะเงียบเหงาวังเวงกว่านี้มาก



หลังจากนั้นจึงเป็นตาของคุณแม่และคุณตา ตามมาด้วยเพื่อนฝั่งเจ้าบ่าว เป็นเพื่อนสนิทของอากิระที่จิฮิโระยังไม่เคยเจอมาก่อน เห็นว่ากลับจากต่างประเทศเพื่อมางานแต่งของอากิระโดยเฉพาะ



พออวยพรกันเสร็จหมดเรียบร้อย พวกเขาก็ต้องเดินลงไปคุยกับแขกต่อ



บนเวทีมีการแสดงหลายชุด ทั้งร้องทั้งเต้น ซึ่งทั้งหมดจัดเป็นตีมเดียวกัน



ในระหว่างที่ทุกคนกำลังดูโชว์อันน่าประทับใจของสาวสวยชุดเงือกที่ร้องเพลงโชว์พลังเสียงสะกดทุกสายตานั้น อากิระก็พาจิฮิโระมานั่งแล้วตักอาหารมาให้กิน



“คัพเค้กเจ้าตัวแสบนี่นา” จิฮิโระหัวเราะพอเห็นของที่สามีหยิบใส่จานมาให้



เค้กของพวกเขาคือเค้กเค้กชิ้นเล็กๆนับพันชิ้นที่จัดแต่งเป็นภูเขา ประดับประดาอย่างสวยงามโดยใช้ครีมสด สตอเบอร์รี่ สายไหม ตังเมและน้ำตาลปั้น โดยแต่ล่ะชิ้นจะมีจุดพิเศษคือมีภูตตัวน้อยสองตัวสีชมพูกับสีน้ำเงินประดับอยู่



เป็นตัวแทนของอาซึสะกับจิฮารุจังนั่นเอง



“กินเร็วจิฮิโระ เดี๋ยวปวดท้องนะ” อากิระหยิบน้ำตาลปั้นจิฮารุจังเข้าปาก ก่อนจะส่งอาซึสะให้จิฮิโระ



แอบนั่งกินกันได้แป๊บเดียวก็ต้องไปคุยกับแขกต่อ เพราะเวลาก็ดึกมากแล้ว ทุกคนจึงเริ่มทยอยกลับกัน



ในที่สุดก็ส่งแขกคนสุดท้ายเสร็จ



จิฮิโระถอนหายใจยาวให้อากิระหัวเราะเล่น



“เหนื่อยหรือเปล่า”



“นิดหน่อยครับ”



“แต่..คงยังไม่ได้พักนะ”



จิฮิโระเข้าใจความหมายนั้นเป็นอย่างดี



แท้จริงแล้วแขกคนสุดท้ายจริงๆน่ะยังนั่งอยู่ในงาน



นั่งนิ่งไม่กระดุกกระดิกมาสักพักใหญ่แล้วด้วย



ผู้ชายในชุดสูทสีควันบุหรี่คนนั้นนั่งก้มหน้านิ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่



………..



ท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงและเต็มไปด้วยความสุข



มีคนๆหนึ่งที่ถูกทำลายลงจากภายในโดยไม่เหลือชิ้นดี



จิฮิโระจับมือกับอากิระแน่นและสาวเท้าเดินเขาไปหาเขา



“เรย์...”



เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้น



ใบหน้านั้นว่างเปล่าและเรียบเฉยจนจิฮิโระผงะไปชั่วครู่



“หมายความว่ายังไง จิฮิโระ ทั้งหมดนี่มันหมายความว่ายังไง” เจ้าของชื่อเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก



มันมากเกินไป เรื่องทั้งหมดมันมากเกินไปที่เขาจะรับได้ทัน



“ยังต้องให้ผม..อธิบายอีกหรือครับ”



จิฮิโระมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ



ยังต้องมีคำอธิบายอีกหรือ? ยังไม่ชัดเจนพออีกหรือไง



“จิฮิโระ”



อากิระลูบศีรษะเขาก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหู



“ฉันจะไปรอที่ห้อง เสร็จแล้ว..ตามไปนะ” อากิระบีบมือเขาอีกทีหนึ่งก่อนจะเดินออกไป



 

ในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกประดับประตาอย่างสวยงามจนเหมือนโลกแห่งความฝัน



สถานที่ที่เขากำลังจะเริ่มต้นอย่างแท้จริงกับใครอีกคน



ในขณะเดียวกันก็เป็นสถานที่ที่เขาจะจบลงอย่างแท้จริงกับคนอีกคนเช่นกัน

 



จิฮิโระถอนหายใจ



“ก็เป็นอย่างที่คุณเห็นทุกอย่าง ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอีก”



เรย์ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แขนทั้งสองคว้าไหล่จิฮิโระก่อนจะบีบแน่นทั้งที่มือไร้เรี่ยวแรง



“นายรักฉัน”



จิฮิโระกัดริมฝีปาก



ไม่ใช่ว่าหวั่นไหว



แต่ฮิอิราชิ เรย์ที่ทำสายตาเจ็บปวดโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ เขาไม่เคยเห็น



“เคยรักครับ”



“นายรักฉัน! นายไม่มีวันเลิกรักฉันได้!! นายไม่มีทางลืมฉันได้ จิฮิโระ สิ่งที่นายทำอยู่ตอนนี้มันผิด ยังทันอยู่ กลับมาหาฉันซะ เด็กสองคนนั้นไม่ใช่ปัญหา ฉันจะดูแลเอง แต่นายต้องกลับมาหาฉัน ไม่อย่างนั้นนายจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต จิฮิโระ!!”



จิฮิโระเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยปากตอบ



“คุณพูดถูก ผมไม่มีทางลืมคุณได้หรอก”



เสี้ยววินาทีนั้นเขาเห็นความหวังในดวงตาของอีกฝ่าย



“เรย์ คุณเป็นรักแรกของผม เป็นความรักที่เกิดขึ้นอย่างงี่เง่าที่สุด แค่ผมเห็นคุณครั้งแรก คุณไม่ต้องทำอะไรเลย ผมก็รักคุณแล้ว ทั้งๆที่เราไม่ใช่คู่กัน แต่ผมก็รักคุณ”



“ถ้าอย่างนั้น…”



“ถึงแม้ส่วนใหญ่ เรื่องของเรามันจะมีแต่สิ่งที่ทำให้ผมเจ็บปวด แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่ามีเรื่องดีๆ ที่ผมคงไม่มีวันลืม...”



“ถ้านายกลับมา ฉันจะไม่ทำให้นายเจ็บปวดอีก ฉันจะทำให้ระหว่างเรามีแต่เรื่องดีๆ...ถ้านายมีปัญหากับรุกะมาก ฉันจะหย่ากับเธอ ได้ยินไหมว่าฉันจะหย่ากับเธอ จิฮิโระ!!”



ร้อนรน



ทำไมต้องร้อนรนขนาดนี้ล่ะเรย์



จิฮิโระมองอีกฝ่าย ในตอนนี้เขาไม่ได้โกรธอะไรเรย์อีกแล้ว เพราะชีวิตของเขาได้พบกับสิ่งดีๆจนไม่อยากจะให้ความโกรธมาเกาะกุมหัวใจและทำให้ชีวิตไม่มีความสุขอีกต่อไป



ไหล่ของผู้ชายที่เคยสูงสง่าบัดนี้กลับสั่นสะท้าน



ดวงตานั้นแห้งผากราวกับไร้ชีวิต ราวกับเหลือเพียงความหวาดกลัว



“ผม..จะไม่ลืมช่วงเวลาดีๆที่ได้อยู่กับคุณ นั่นคงเป็นที่สุดแล้วที่สามารถทำให้ได้ แต่ว่านะเรย์ ผมกลับไปหาคุณไม่ได้หรอก ผมเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นไปแล้วครับ” จิฮิโระยิ้มบางเบายามที่เอ่ยประโยคนั้น และแอบเอ่ยต่อในใจว่า ต่อให้ไม่เจอคนใหม่ เขาก็คงไม่กลับไปอยู่ดี



ความรักโง่เง่าแปดปี มากเกินพอแล้ว



“งั้นนายก็แค่เริ่มต้นใหม่กับฉัน!!”



“ผมเริ่มต้นใหม่กับคนที่ผมไม่ได้รักไม่ได้”



“แต่นายรักฉัน! ใช่ไหม จิฮิโระ นายรักฉัน พูดสิว่านายรักฉัน!! ฉันน่ะ..ฉันรักนาย จิฮิโระ ฉันรักนายนะ” เรย์ดึงเขาเข้าไปกอด มือของอีกฝ่ายสั่น แผ่นหลังนั้นลู่ลง จิฮิโระทันเห็นที่หางตา



น้ำตาของผู้ชายที่เขาคิดว่าไม่มีหัวใจ



และคำว่ารักที่จิฮิโระรอฟังมาตลอด 8 ปี



น่าเสียดายที่ตอนนี้คือ ปีที่ 9



ปีที่จิฮิโระไม่อยากได้คำว่ารักจากผู้ชายคนนี้อีกแล้ว



“ผมเคยจินตนาการไว้ตั้งหลายอย่าง...ว่าตอนคุณบอกรัก ผมจะทำตัวยังไง ทั้งดีใจจนกระโดดตัวลอย หรือกอดคุณ หรือแม้แต่ร้องไห้ แต่สิ่งที่กำลังเป็นตอนนี้ ผมคิดไม่ถึงเลย”



จิฮิโระยกมือลูบหลังอีกฝ่ายที่พร่ำบอกรักเขาไม่หยุดเหมือนกับว่าสติหลุดลอยไปแล้ว



ฮิอิราชิ เรย์กำลังถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำอย่างที่สุด



เขากลัวที่จะเสียจิฮิโระไป



แต่เปล่าประโยชน์..ทำไมต้องกลัวเรื่องที่มันเกิดขึ้นไปแล้วด้วย ไม่ว่าอย่างไรมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว



“เรย์ ให้เรื่องของเราอยู่ในความทรงจำเถอะครับ คุณจะมีตัวตนอยู่ในอดีตของผมตลอดไป คุณจะเป็นคนสำคัญในอดีตที่ผมไม่มีวันลืม...แต่ว่านะเรย์ อนาคตของผม ไม่มีคุณอยู่ในนั้นครับ"



“......เป็นเพราะหมอนั่นหรือ? เวลาแปดปีของเรา แพ้เวลาแต่ปีเดียวของผู้ชายคนนั้นหรือไง? โหดร้าย นายโหดร้ายเกินไปแล้วจิฮิโระ” ชายหนุ่มกัดฟันและยังกอดจิฮิโระไม่ปล่อย



เขากลัว กลัวว่าถ้าปล่อยมือ จิฮิโระก็จะหายไป เหมือนกับตอนนั้น ทั้งที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา อีกฝ่ายกลับหายไป และไปปรากฏตัวอยู่ที่ข้างกายของผู้ชายคนนั้น ไม่ เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว!!



“เวลาแปดปีที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ต้องรอคอยให้คุณกลับมาทั้งที่ไม่รู้ว่าคุณจะกลับมาหรือเปล่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณรักผมหรือเปล่า พอคุณมาผมก็ต้องเจ็บ..กับไอ้ยาคุมในกล่องบ้าๆนั่น คุณรู้หรือเปล่ามันทำให้ผมเกือบตาย แต่คุณจะไปรู้ได้ยังไงในเมื่อคุณไม่เคยสนใจ!  ให้ตายเถอะเรย์...”



เจ้าของชื่อตัวสั่นและกอดเขาแรงขึ้นอีก จิฮิโระกัดริมฝีปากและถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ



 “เทียบกับเวลาปีเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า มีคนที่ให้เกียรติผม เคารพความคิดของผม และรักผม..เขาเป็นอัลฟ่าเหมือนคุณ เขามีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบเหมือนคุณ คุณกับเขาไม่มีอะไรที่ด้อยกว่ากันเลย แต่สิ่งเดียวที่แตกต่างกันคือเขาทำให้ผมรู้สึกได้ว่าเขารักผม ในขณะที่คุณไม่! ดังนั้นที่คุณพูดก็คงไม่ผิดหรอกครับเรย์ คุณแพ้แล้ว ปล่อยผมได้แล้วล่ะ”



จิฮิโระดึงแขนของอีกฝ่ายออกจากตัวเองอย่างง่ายได้



อา..น้ำตาของฮิอิราชิ เรย์



จิฮิโระไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่กลับสงสาร



และเพราะเป็นแบบนั้น เขาจึงอยากให้เรย์ตัดใจให้ได้โดยเด็ดขาด



อย่ายื้อๆยั้งๆเหมือนตอนที่เคยทำกับเขาเลย



เพราะแบบนั้นมันเจ็บกว่ากันหลายเท่านัก 



“แต่ฉันทำให้นายรู้สึกแบบที่หมอนั่นทำได้ กลับมาหาฉันสิ ห้องของนายฉันก็เตรียมเอาไว้แล้ว วอลเวเปอร์สีม่วงอ่อนแบบที่นายชอบ เตียงมีเสา โคมไฟแบบเป็นกล่องดนตรีในตัว ฉันเตรียมทุกอย่างแบบที่นายจะมีความสุขเอาไว้แล้ว เหลือแค่นายกลับมาเท่านั้นเอง!! ฉันรักนาย ฉันทำให้นายรู้ถึงมันได้ กลับมาสิจิฮิโระ! กลับมา...”



“...นั่นก็คงเป็นอีกส่วนหนึ่งที่คุณกับอากิระต่างกันกันล่ะมั้งครับ” จิฮิโระแค่นยิ้มโดยที่ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ



เรย์ไม่เคยถามอะไรเขาสักคำ ว่าเขาอยากได้หรือไม่อยากได้อะไร ไม่เคยฟังสิ่งที่เขาพูด ในขณะที่อากิระจะหันมาถามเขาก่อนเสมอ



“ฉันไม่เข้าใจ..จิฮิโระ ฉันทำให้นายมีความสุขได้ ไม่มีทางแพ้หมอนั่น ทำไม ทำไมไม่กลับมา..”



ชายหนุ่มพยายามจะกอดเขาอีกครั้ง แต่กลับถูกขัดด้วยประโยคที่ทำให้แข็งทื่อไปทั้งตัว



“เขาเป็นโชคชะตาของผม เรย์ อากิระเป็นคู่แห่งโชคชะตาของผมครับ”



“ไม่...จริง.......”



จิฮิโระถอนหายใจ



ถ้าหากพูดแล้วยอมเข้าใจกันแต่โดยดี เขาก็คงไม่จำเป็นต้องทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดมากขนาดนี้



แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอีกแล้ว



สองมือของจิฮิโระค่อยๆยกขึ้นก่อนจะปลดเข็มขัดหนังสีขาวบนคอของตัวเองออก



ฮิอิราชิ เรย์ตัวเย็นวาบ



ในใจกู่ร้องว่าอย่ามอง



แต่กลับตัวแข็งจนขยับไม่ได้



ทันทีที่ปลอกคอนั้นหล่นลงพื้น จิฮิโระเบี่ยงตัวและยกแขนเชยผมขึ้น เผยให้เห็นรอยฟันบนหลังคอ



บนหลังคอที่เขาเฝ้าฝันว่าอยากจะให้เรย์ประทับตราความเป็นเจ้าของมาตลอดแปดปี แต่ตอนนี้มีร่องรอยของผู้ชายอีกคนที่เขารักสุดหัวใจอยู่



ร่องรอยที่บ่งบอกว่าชีวิตของเขา ไม่ใช่ของเขาเพียงผู้เดียวอีกต่อไปแล้ว



“โกหก..ฉันต่างหากที่เป็นโชคชะตาของนาย..ฉันต่างหากล่ะ ฉัน......ไม่มีทางแพ้หมอนั่นเด็ดขาด เป็นความผิดของมัน!! มันแย่งนายไปจากฉัน! ไอ้สารเลว!!”



คำพูดที่เริ่มจะฟังไม่รู้เรื่องของอีกฝ่ายทำให้จิฮิโระต้องถอนหายใจอีกครั้ง



เขารู้สึกถึงความเปียกชื้นบนใบหน้า



มือเล็กยกขึ้นสัมผัสแก้มของตนเองก่อนจะพบกับหยาดน้ำตา ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย



น้ำตาครั้งสุดท้ายที่ผมจะให้คุณแล้วนะครับเรย์...นับจากวันนี้ คุณจะไม่ได้อะไรจากผมอีกแล้ว



จิฮิโระสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวของฮิอิราชิ เรย์ที่พูดพร่ำโทษอากิระอย่างเลื่อนลอย



ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายเบาๆ



“โทษเขาไม่ได้หรอกครับ..แต่คงจะต้องโทษโชคชะตา ใครใช้ให้คุณไม่ได้เกิดมาเป็นคู่ของผมกันล่ะ”



เข่าของฮิอิราชิ เรย์ทรุดลง



ราวกับจะหยุดหายใจ



และตายลงไปทั้งอย่างนี้



จิฮิโระปาดน้ำตาเป็นครั้งสุดท้าย



ลาก่อนครับเรย์ ลาก่อนความรักครั้งแรกของผม



เขาก้าวอย่างมั่นคงจากจุดนั้นมา



และคงจะไม่หยุดหากไม่ถูกเสียงร้องเรียกที่ราวกับไร้ซึ่งวิญญาณของอีกฝ่ายรั้งไว้



“จิฮิโระ”



เขาไม่ได้หันกลับไปมองแต่ก็รอที่จะฟัง



“ถ้าหากฉันดีกับนาย....ไม่มีคนอื่นนอกจากนาย ฉันไม่ได้เลือกรุกะ แต่เลือกนาย ถ้าเป็นแบบนั้น แล้วนายได้เจอกับชิราซากิ อากิระ นายจะเลือกใคร”



จิฮิโระกระพริบตาสองสามทีก่อนจะยิ้มออกมาในที่สุด เขาตอบเสียงเบาโดยไม่ได้หันกลับไป แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินแน่นอน



“คุณไม่ควรจะถาม...ในสิ่งที่คุณก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วนะครับ”



และแล้วเสียงสุดท้ายที่ฮิอิราชิ เรย์ได้ยิน



ก็คือเสียงปิดประตู



ราวกับทั้งโลกมืดดับลงและไม่มีแสงสว่างเหลือ



เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะพยุงตัวลุกขึ้นอีกแล้ว



คำตอบสุดท้ายของจิฮิโระเหมือนพังทลายทุกอย่างที่อยู่ภายใน



คำตอบที่เขาก็รู้ดีอยู่แล้ว...



ถึงแม้ข้างนอกจะดูอ่อนแอและเปราะบาง แต่ภายใน..จิฮิโระเป็นคนที่ยึดมั่นและเข้มแข็งกว่าใคร



ถ้าหากเขาเลือกจิฮิโระตั้งแต่ต้น ถึงแม้ชิราซากิ อากิระจะเป็นคู่แห่งโชคชะตา จิฮิโระก็จะไม่มีทางเลือกหมอนั่น



จิฮิโระจะไม่มีวันไปจากเขา



แต่..



เขาไม่ได้เลือกจิฮิโระในตอนนั้น



ทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้......



ท่ามกลางห้องโถงอันแสนสวยงาม ดินแดนของเหล่าภูตพราย



หัวใจของชายหนุ่มคนหนึ่ง ได้แหลกสลายกลายเป็นเพียงประกายแสงแห่งความทรงจำ




 

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1



 +++++++++++++++++++++





ห้องเงียบกริบ



จิฮิโระใช้คีย์การ์ดไขเข้ามาก่อนจะพบว่าห้องทั้งห้องเงียบกริบและปิดไฟมืด



มีเพียงแสงจันทร์ส่องผ่านจากกำแพงกระจกบานใหญ่ หรูหราสมเป็นห้องสวีทชั้นสูงุสด



ร่างของชิราซาอิ อากิระในชุดสูทสีขาวยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและเฝ้ามองแสงจันทร์ไม่คลาดสายตา



“อากิระ”



ชายหนุ่มหันมามองจิฮิโระอย่างช้าๆก่อนจะยิ้มบางเบาและยื่นมือให้เขา



วินาทีที่สัมผัสมือของอีกฝ่ายจิฮิโระก็รู้สึกอุ่นในหัวใจ



แต่ทำไมมือของอากิระเย็นเฉียบขนาดนี้



“ทำไมมือเย็นจังครับ หนาวหรือ?”



อากิระไม่ตอบแต่จ้องหน้าจิฮิโระนิ่ง



“อากิระ?”



รู้ตัวอีกทีก็ถูกชายหนุ่มดึงไปกอดจนจมไปกับอก เสียงถอนหายใจเบาๆลากยาว



“เป็นอะไรครับ คิดอะไรอยู่เนี่ย?”



“..คิดว่าดีใจจังที่เธอมา”



“ไม่ให้ผมมานี่แล้วจะให้ไปไหนล่ะ”



จิฮิโระหัวเราะขำ



ผู้ชายคนนี้ก็งี่เง่าพอกัน ยืนตัวเย็นแบบนี้แสดงว่ากลัวเขาไปกับเรย์ล่ะสิ แต่ก็ยังยอมให้เขาเคลียร์กับฝ่ายนั้นสองต่อสอง



“แล้วก็โล่งอกด้วยที่ไม่ต้องใช้คนที่เตรียมไว้”



“เตรียมไว้ นี่คุณคิดจะทำอะไรเนี่ย”



“เพื่อความปลอดภัยของเธอไง”



“อ๋อ......” จิฮิโระลากเสียงยาวๆใส่ ถึงว่ากล้าให้เขาอยู่สองต่อสอง ที่แท้ก็วางคนเฝ้าเอาไว้แล้ว



“ตอนเธอยังไม่มา ฉันคิดสะระตะไปหมดว่าถ้าสุดท้ายเธอเปลี่ยนใจแล้วกลับไปหาเขาจะทำยังไงดี พอคิดแบบนั้นก็รู้สึกว่า อา ไม่น่าปล่อยให้อยู่กันสองคนเลย แต่ก็อยากจะเชื่อใจเธอนี่..สับสนไปหมด ปวดหัวเลยครับ”



วางศีรษะลงบนไหล่ของภรรยาอย่างออดอ้อน



“ผมไม่เลือกเขาหรอก เขาไม่ได้อยู่ในตัวเลือกด้วยซ้ำ จริงๆแล้วคู่แข่งที่แท้จริงของคุณคือซากิซังต่างหาก ผมชอบแม่ศรีแม่เรือนนะ” แกล้งแหย่



“ฉันทำกับข้าวได้ เลี้ยงลูกก็เก่ง งานบ้านก็ทำเป็น วันที่เธอหมดแรงนอนแหมบอยู่บนเตียงฉันก็เป็นคนซักผ้าให้นะ”



“ไม่ต้องมาพูดดีเลย ผมหมดแรงเพราะใครกันล่ะ!”



จิฮิโระแหวใส่ อากิระกระชับอ้อมกอด



“ขอบคุณนะที่เลือกฉัน ขอบคุณจริงๆครับ”



“ผมก็ต้องขอบคุณ...ที่หาผมจนเจอ ขอบคุณนะครับอากิระ”



อ้อมแขนอันแสนอบอุ่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ต่อให้ไม่ต้องเป็นเศรษฐีนักธุรกิจพันล้าน ไม่ต้องมีอะไรเลย แค่มีอ้อมกอดนี้ก็พอแล้ว



“ลูกๆอะ นอนแล้วหรือครับ”



“อืม... จิฮิโระ ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้ แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่ากำลังจะโกรธขึ้นมาหน่อยๆแหะ”



“โกรธอะไรอะ” เขาเลิกคิ้ว



“ตัวของเธอ...” อากิระสูดดมกลิ่นของจิฮิโระแล้วขมวดคิ้ว



“มีกลิ่นของหมอนั่นด้วย”



จิฮิโระสะดุ้ง



 “หึหึ” ท่านประธานหัวเราะในลำคอ



“อากิระ คือว่าเนี่ยยย...”



คำอธิบายถูกกลืนลงลำคอเมื่อจุมพิตร้อนแรงป้อนถึงริมฝีปาก



“พรุ่งนี้จะฟัง...ถ้าเธอตื่นไหวล่ะก็นะ”



ร่างกายของเขาเป็นของอากิระ หัวใจของเขาก็เป็นของอากิระ



และดูท่ามันจะเชื่อฟังอากิระมากทีเดียว



เพราะในคืนนั้น จู่ๆจิฮิโระก็ฮีทขึ้นมา...



เข้าทางคุณสามีที่อารมณ์กรุ่นๆอยู่แล้ว



ส่วนผลเป็นยังไงน่ะหรือ?



จิฮิโระก็ต้องแอดมิทมานอนให้น้ำเกลือโดยมีสามีลางานมานั่งทำหน้าหงอยอยู่ข้างเตียงไง



แทนที่เทพนิยายบทใหม่จะได้เริ่มในห้องนอนที่โปรยด้วยกลีบกุหลาบ



ก็ดันกลายเป็นเตียงโรงพยาบาลสีขาวเสียได้



แต่ถึงอย่างนั้น จิฮิโระก็มั่นใจ ว่าบทต่อไปจะต้องเป็นบทที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความสุขอย่างแน่นอน



 

เพราะโชคชะตาก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นเสมอไป



 

จิฮิโระคิดว่าตัวเองได้พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งตอนที่คิดว่าเป็นโอเมก้า ทั้งตอนที่ได้เจอกับอากิระ เหมือนถูกบีบบังคับให้เดินในเส้นทางที่ไม่ได้เลือก



แต่มาตอนนี้เรื่องแพ้หรือชนะก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว



จะให้แพ้ก็ได้ โชคชะตาน่ะ



ขอแค่ได้ตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของอากิระ



โชคชะตาจะนำพาอะไรมาอีก เขาก็ไม่กลัวแล้วล่ะ



 

THE END





+++++++++++++++++++++

จบแล้วค่ะ

ขอบคุณทุกแรงใจและแรงยุที่ทำให้นิยายที่ตั้งใจจะเขียนเป็นเรื่องสั้นสามตอน งอกออกมาได้ถึงขนาดนี้ ตอนนี้โฟกัสหนักที่จิฮิโระ ก็เพราะเป็นนายเอกนี่เนาะ เพิ่งเห็นว่าเขียนชื่ออาซึสะผิดบ่อย เป็นอาสึสะ ไว้มีเวลาจะกลับมาแก้นะคะ ฮือๆ

Lost destiny จริงๆแล้วมีความหมายหลายอย่าง อย่างแรกคือการพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา อย่างต่อมาคือโชคชะตาที่หายไป ก็คือโชคชะตาระหว่างจิฮิโระกับเรย์มันหายไปเพราะสิ่งที่เรย์ทำค่ะ

แน่นอนว่ามีแพลนจะเขียนตอนพิเศษต่อ

คร่าวๆก็มี

1. ตอนพิเศษคู่ชูชื่นของเรา อากิระxจิฮิโระ ยังไม่แน่ใจจะเขียนกี่ตอน แต่ตั้งใจว่าจะเขียนตอนที่ทะเลาะกัน 5555555+ กับตอนพาเด็กๆไปเที่ยว แล้วก็ตอนที่เวลาผ่านไปอีกสักสิบปี

2. เรื่องของเรย์ จะเป็นตอนโฟกัสมุมของเรย์มากขึ้นช่วงงานแต่งพาร์ทจบ แล้วก็หลังงานแต่งเกิดอะไรขึ้นกับนาง เป็นบ้าไปเลยหรือไม่ หรือจะไปตกเป็นเมียใคร (ถ้ามีแรงจะแต่งให้ยาวๆนะ..)

3. เรื่องของเด็กๆ โตแล้วจะเป็นยังไง มีคู่โผล่มาสักนิดสักหน่อยจะดีไหม คิดก่อนค่ะ 55555555+ ยังไม่รู้จะให้อาซึสะเป็นเคะหรือเมะดีเลยเนี่ย แต่จิฮารุจังตั้งใจว่าจะให้เป็นสาวหวาน น่ารักๆคุณป๋าโอ๋ ใครจะมาสอยดาวต้องเจอลูกปืนจากทั้งของพ่อและพี่ชาย สงสารหนูน้อยจัง

 

ปล. เรื่องพิมพ์หนังสือไม่มีแพลนนะคะ เรื่องมันสั้นๆเอง 55555+ ถ้าสักวันได้มารีไรท์เป็นเรื่องยาวอาจจะมีแพลนพิมพ์ค่ะ ถ้าเป็นเรื่องยาวสิ่งที่จะงอกออกมาอย่างแรกคือ NC /เดี๋ยวๆ แล้วก็ใส่เหตุการณ์ในอดีตมากกว่านี้ รวมถึงตอนที่อากิระมาตามเอาอกเอาใจจิฮิโระในช่วงแรกๆด้วย ดีเทลจะเพิ่มเยอะทีเดียว แต่แพลนนี้ยังอยู่ในตู้นะคะ ขอโฟกัสแต่งกระรอกน้อยก่อนเน้อ

ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านอีกครั้ง ไว้เจอกันใหม่เรื่องหน้านะคะ

ติดตามกันได้ในเพจค่ะ https://www.facebook.com/fiction.by.Ln/

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
นี่มันมหกรรมอวดลูกอวดเมียแบบเนียน ๆ ตามประสาคนรวยชัด ๆ เลย ฮา

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2840
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
รอตอนพิเศษด้วยใจจดจ่อ ขอบคุณไรต์ค่า สนุกมากๆเลย แอบสงสารเรย์ ตัดสินใจผิดคิดจนตัวตาย   :pig4:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-6
หยิ่งทะนงจนทำร้ายหัวใจตัวเองนะเรย์

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
แอบสงสารเรย์นะ แต่ก็อะนะ กรรมใดใครก่อ ก็ตามนั้นแหละ :katai5:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
สุดยอดดดดด จบแล้ว  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
อากิระ จิฮิโระ  :L2: :L2: :L2:
อากิระ แสนดี รักจิฮิโระสุดๆ ทำเพื่อจิฮิโระจริงๆ
ไม่สงสารเรย์ ทำตัวเองแท้ๆ รักแบบประหลาดๆ
กักขัง ไม่ให้เกียรติ ทำเหมือนจิฮิโระ เป็นหมูในอวย
ตัวเองมีความสุขคนเดียว มีคู่แต่งงานไว้เชิดชู
ดูถูกความคิดของจิฮิโระ ก็อยู่กับคู่แต่งงานรุกะ ไปสิ
รออ่านตอนพิเศษนะ  :mew1:
ขอบคุณไรท์ ให้ความสุขคนอ่าน
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5958
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-9

ออฟไลน์ Kamidere

  • บรรยายมันออกมา ทุกสิ่งที่อยู่ในใจ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 294
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-2
ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกก จะรอติดตามตอนพิเศษนะคะ

ออฟไลน์ flimflam

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
สมน้ำหน้าเรย์มากที่เลวใส่จิฮิโระมาตลอดจนสุดท้ายเขาก็ไป
เอาเป็นว่าขอให้เจอสามีดีๆแล้วกันน---แค่กๆๆ

ออฟไลน์ rsmrypngpth

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ขอบคุณคะ รอกระรอกน้อยต่อ

ออฟไลน์ Fate

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ฮืออ จบแล้วว แฮปปี้เอนดิ้งงง
แต่อยากบอกว่าสะดุดตรงคำว่าเรย์ไปเป็นเมียใครมาก ถ้าได้จริงๆ จะกรี๊ดสุดๆเลยค่ะ55555555
ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ตอนจบแอบใจหายแทนเรย์

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
สนุกมากค่ะ
ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
เมื่อเรารักคนที่ใช่
และดีพอสำหรับเรา
อิจฉามากอยากได้สามีแบบนี้

ออฟไลน์ pornwicha

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
แฟนตาซีมากกกกกกกกก   o13
รอตอนพิเศษนะคะ

ออฟไลน์ sujusaranghae

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
กรี๊ดดดดดดดดดดด ชอบมากค่ะ หลงรักเลย
เพิ่งอ่านมังงะโอเมก้าเวิรสไปเมื่อวาน ไม่คิดว่าบะได้มาเจอนิยายโอเมก้าเวิรสดีๆแบบนี้
สนุกกว่ามังงะหลายเรื่องที่อ่านอีกค่ะ
ยินดีกับจิฮิโระด้วย อิจฉามากกกกก คุณสามีดีไปไหนค่ะ

ออฟไลน์ MinorMa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-2
เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกมากกกก กริ๊ดดดด หานิยายที่ตอกกลับผู้ชายเลวๆแบบนี้มานานแล้ว555555 รอตอนพิเศษนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด