Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)  (อ่าน 60657 ครั้ง)

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4
ชอบมากกกกกกกกกกกก  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ mxb

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอสามคำ นัง โง่ (เรย์) แอร๊ยยย /หยาบคายตบปาก :hao7:

ออฟไลน์ cinpetals

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
มั่นอะไรเบอร์นี้คะเรย์ 55555

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
เป็นคู่ที่น่ารัก หื่นบ้างไรบ้าง ชุ่มชื่นหัวใจ #ทีมอากิระ   :hao3:

ออฟไลน์ flimflam

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
ระหว่างนักอ่านกับนักเขียนไม่รู้ใครเกลียดเรย์มากกว่ากัน
แต่รอสมน้ำหน้านะคะ 55555555555555

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +829/-16
สนุกมาก
ครบรสทุกเรื่องราว

ขอบคุณ

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
เพิ่งตามอ่าน สนุกมากๆเลยค่าาาาา


ตอนแรกรำคาญนายเอกมาก แต่กลับเซอร์ไพรส์ความเกร่งของนางตอนหลัง  :hao7:

ออฟไลน์ Nam-Ing

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
มาต่อเถอะพลีสสสสส  :ling1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
อากิระ ยอดมาก  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
วางแผนดีมาก เรย์ กระอักเลือดแน่ๆ
ที่แท้เรย์ ไม่รู้มาตลอดเลยว่าตัวเองรักจิฮิโระ มาตลอด
แถมโง่ไปแต่งงาน จนขับคนที่ตัวเองรักออกไป
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
แงงงงงงง รอตอนต่อไปนะคะ
เราชอบมากเลยที่ตัวเอกสามารถ มีรักใหม่ ทิ้งผช.เน่าๆ ไปได้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [เรื่องสั้น] Lost Destiny (Omegaverse) Chapter 7 (16/1/2560)
« ตอบ #39 เมื่อ: 29-01-2017 10:29:37 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ me12inzy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
สาแก่ใจอีช้อยเหลือเกินน :hao7:

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1

บทที่ 8


“จิฮิโระ... จิฮิโระ ที่รัก ตื่นสิครับ คุณภรรยาครับ”



เจ้าของชื่อพลิกตัวหนี ซุกหน้าลงกับหมอน พอโดนจิ้มแก้มก็ยกมือปัดอย่างรำคาญใจ กระทั่งสิ่งรบกวนหายไปเขาก็ขยับตัวยึกยักจัดท่าอย่างสบายอารมณ์เตรียมจะนอนต่อ



“แอ๊!”



จิฮิโระตาสว่างทันที ลืมตาพรึบมาเจอตาแป๋วๆของลูกชายที่พยายามเอามือตีหน้าแม่เรียกร้องความสนใจ



“อาสึสะ” เขาขยับลุกขึ้นนั่งก่อนจะหอบลูกชายเข้ามาในอ้อมแขน ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆจากข้างเตียง พอหันไปมองก็เจออากิระที่กำลังอุ้มจิฮารุอยู่



“ภูตน้อยขี้เซา เจอปีศาจน้อยเข้าไปตื่นไหมล่ะ”



“ปีศาจน้อยนี่มาเพราะจอมมารอย่างคุณอัญเชิญใช่ไหมล่ะ เล่นอะไรก็ไม่รู้ ถ้าผมเผลอกลิ้งทับลูกจะทำยังไงล่ะครับ” เขาดุแบบไม่จริงจังนัก ประตูห้องนอนเปิดค้างไว้ มีกลิ่นหอมๆลอยฟุ้งเข้ามา สงสัยท่านประธานจะทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เด็กๆก็ไม่งอแง อิ่มแล้วแน่นอน



แต่ลองตื่นมาแล้วทุกอย่างไม่เรียบร้อยดูสิ จิฮิโระจะตีอีกฝ่ายให้แรงๆเลย



เมื่อวานชายหนุ่มเล่นเอาชุดมาให้เขาลองตั้งเป็นสิบๆชุด แล้วพอมารู้ที่หลังว่าบางชุดน่ะไม่ได้กะจะใช้ในงานจริงๆ อากิระแค่อยากเห็นเขาใส่เฉยๆ จิฮิโระก็อดโมโหไม่ได้ ใช่สิ! ไม่ได้เป็นคนมาใส่เองนี่ มันทั้งใส่ยากแล้วก็น่าอายด้วย โรคจิตที่สุดเลย! ก็สงสัยอยู่ว่าใครเขาจะใส่ชุดบันนี่เกิลในงานแต่งกัน



แล้วพอตกหลุมพลาง คนเจ้าเล่ห์ก็ยังจะมาจับฟัดอีก พึมพำอยู่ได้ว่าอยากกินกระต่าย เล่นเอาเขาลุกไม่ไหว ปวดเอวไปหมดแล้ว ที่สำคัญคือตั้งแต่คบกันมา อากิระห้ามเรื่องยาคุมโดยเด็ดขาด ขนาดเขาแอบๆไปซื้อมายังรู้ว่าซ่อนไว้ตรงไหน โดนโยนทิ้งเรียบ แบบนี้เดี๋ยวก็ได้มีลูกเป็นทีมฟุตบอลหรอก!



พอจิฮิโระว่าแบบนั้น นักธุรกิจหนุ่มก็พูดหน้าตายว่ามีก็ดีสิ เขาจะได้ซื้อสนามบอลเตรียมเอาไว้เลย ไม่ต้องกังวล ต่อให้มีลูกครบทีมฟุตบอลจริงก็เลี้ยงไหวอยู่แล้ว จิฮิโระจนใจจะเถียง ตามใจเลยครับคุณสามีที่รัก



“การ์ดตัวอย่างออกมาแล้ว กินข้าวเสร็จแล้วฉันจะเอาให้ดูนะ”



ใกล้จะได้เวลาร่อนการ์ดแล้ว หลังกินข้าวเสร็จจิฮิโระก็มานั่งลูบๆคลำๆการ์ดแต่งงาน



ตัวการ์ดเป็นสีเงินเหลือบม่วงอ่อนจางๆ ไม่รู้ว่าทำได้ยังไง ข้อความที่เขียนก็ตามที่เคยตกลงกันเอาไว้ว่าจะเป็นชื่อของอากิระ แล้วจิฮิโระใช้เป็น The Sweet little Fairy



ชื่อของทั้งสองถูกรายล้อมด้วยเถาวัลย์ดอกไม้ที่จัดแต่งอย่างสวยงาม ดูเรียบหรูแต่ก็มีความลึกลับแปลกตา ถูกใจเขาสุดๆเลย ซองที่ใส่ก็ออกแบบให้ดูลึกลับมีเวทย์มนตร์ ผูกด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินเข้ม



หลังจากดูจนพอใจ เขาก็หันไปบอกอากิระ



“ร่อนเลยครับ”



อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจก่อนจะหอมแก้มเขาฟอดใหญ่



นับถอยหลังวันแต่งงาน!



“วันนี้ฉันอาจจะกลับช้าหน่อยนะ ที่บริษัทจะมีงานเลี้ยง เธอกินข้าวไปก่อนได้เลย”



“หืม? กี่โมงครับ” จิฮิโระถามตอนกำลังผูกเนคไทให้อีกฝ่าย



“ไม่เกินสามทุ่มจ่ะ” ท่านประธานหนุ่มยิ้มอ้อน วางแขนโอบรอบเอวภรรยายามก้มตัวลงไปให้ผูกได้ถนัดมือ



“งั้นจะเตรียมกับข้าวไว้ให้นะครับ คุณไม่ชอบกินอาหารที่งานเลี้ยงนี่” จิฮิโระว่าแล้วเงยหน้าจุ๊บเบาๆที่คางของอีกฝ่าย



“...ไม่ไปทำงานแล้วได้ไหมเนี่ย”



“ไม่ไปทำงานก็นอนนอกห้องไปเลยวันนี้” เขาแกล้งขู่



“ยอมแล้วครับ ไปก็ได้” อากิระพูดเสียงกลั้วหัวเราะ หอมแก้มจิฮิโระฟอดใหญ่ เดินไปแหย่ลูกๆอีกสองสามนาทีเป็นกิจวัตรก่อนจะออกไปทำงาน ทิ้งให้ภรรยาต้องปวดหัวเพราะลูกงอแงโดนพ่อแกล้ง





+++++++++++++++++++++





งานเลี้ยงฉลองการทำธุรกิจร่วม ณ โรงแรมชิราซากิ สาขาลอนดอน



เสียงดนตรีคลาสสิกเคล้าคลอกับบรรยากาศรื่นเริงใต้แสงสีส้มอ่อน ร่างของท่านประธานเจ้าของงานเลี้ยงระบายยิ้มบนใบหน้าและพูดคุยกับแขกรอบๆอย่างเป็นกันเองทว่าก็ดูดีมีสง่าทุกท่วงท่า สมกับเป็นคนที่ขึ้นชื่อว่าอัจฉริยะแห่งวงการธุรกิจ



อากิระยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยชมชุดเดรสสีแดงเพลิงของลูกสาวคู่ค้าคนสำคัญตามมารยาท



หล่อนส่งยิ้มเชิญชวนอย่างปิดไม่มิด เขายิ้มตอบบางเบาอย่างแบ่งรับแบ่งสู้



คิดถึงรอยยิ้มแยกเขี้ยวของภรรยายามโดนแกล้งจับใจ อยากกลับบ้านจะแย่



“ผมได้ข่าวว่าคุณจะแต่งงาน แต่สงสัยผมคงเข้าใจผิด?”



อากิระยังคงไม่ทิ้งรอยยิ้มบนใบหน้า เขาหันไปสบตากับฮิอิราชิ เรย์อย่างตรงไปตรงมา



งานเลี้ยงในวันนี้จัดขึ้นเพื่อฉลองการทำธุรกิจร่วมระหว่างบริษัทของพวกเขา



“ข่าวไวดีเหมือนกันนะครับ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นความลับอะไร อีกวันสองวันการ์ดเชิญก็คงถึงแขกแล้ว แน่นอนว่าผมชวนคุณด้วย ต้องมาให้ได้นะ” อากิระว่าเสียงเนิบๆ



“แปลกใจจังเลยนะครับ ไม่เคยเห็นคุณควงใครออกสื่อสักครั้ง แต่อยู่ๆก็แต่งงานสายฟ้าแลบเสียได้ อ้อ ก็เคยอยู่ครั้งหนึ่งนี่นะ ผู้หญิงคนที่เป็นข่าวกับคุณเมื่อไม่นานมานี้? ใช่คนนั้นหรือเปล่า”



เรย์ยิงคำถามซึ่งๆหน้า นึกขันในใจไม่ได้ว่าจิฮิโระต้องการจะเล่นละครตบตาเขา แต่คนที่ให้เล่นเป็นแฟนดันมีคนรักอยู่แล้ว แถมยังจะแต่งงานกันแล้วด้วย อย่างน้อยก็น่าจะฉลาดเลือกให้มากกว่านี้หน่อย ช่างเถอะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามสืบให้เหนื่อยเปล่า



“คุณนี่ตาแหลมจริงๆ ใช่ครับ เธอคนนั้นนั่นแหละ” อากิระกระตุกยิ้มมุมปาก



ใช่แล้ว ก็คนนั้นแหละ จิฮิโระของเขาไง อยากพูดจะแย่ แต่ยังไม่ถึงเวลาก็คงต้องอดทนไว้ก่อน



“เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากเลยนะครับ ที่ได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆอย่างคุณ” เรย์เสริมอย่างอารมณ์ดี



“ผิดแล้วล่ะครับ ผมต่างหากที่เป็นผู้ชายที่โชคดีที่ได้แต่งงานกับเธอ เธอเป็นคนที่น่ารัก จิตใจดี ถึงแม้เวลาโกรธจะดุนิดหน่อยก็เถอะ แต่ปกติแล้วเป็นคนที่พูดจาได้น่าฟังมากๆเลยล่ะครับ ฟังได้เรื่อยๆแบบสบายใจน่ะ เป็นคนมีความตั้งใจจริงอย่างแรงกล้า ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะทุ่มเทอย่างสุดกำลังจนบางทีก็ไม่สนใจว่าตัวเองเป็นยังไง เป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่าอยากดูแลอยู่ข้างๆตลอดไป ไม่อยากให้ห่างตัว ไม่อยากปล่อยให้คลาดสายตา ไม่อยากให้ใคร..แย่งไป”



เขาเน้นเสียงในตอนสุดท้าย สบตากับอีกฝ่ายอย่างแฝงนัยอะไรบางอย่าง



“ฟังจากที่คุณพูดแล้ว ผมก็รู้สึกว่าเธอโชคดีมากอยู่ดีนั่นแหละ อย่าห่วงเลยครับ ผมจะไปแน่นอน งานแต่งงานของคุณน่ะ”



ติดใจแปลกๆ ทั้งแววตานั่นแล้วก็เรื่องที่พูด



รู้สึกว่าสิ่งที่พูดนั้นคล้ายกับใครบางคน                           



แต่เรย์ก็ปัดความคิดนั้นให้ตกไปอย่างรวดเร็ว



“ฮ่ะๆ ผมจะรออย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะ”



อากิระพูดปิดท้ายก่อนจะขอตัวไปทักทายแขกคนอื่นต่อโดยมีสายตาของคู่ค้าคนใหม่มองตาม



ถึงกำลังจะแต่งงานแล้ว แต่พอคิดว่าผู้ชายคนนั้นเคยจูบกับจิฮิโระ เรย์ก็อดหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้



หลังจากวันที่จิฮิโระส่งรูปภาพมานั้น เขาพยายามส่งข้อความไปอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะบล็อกเข้าไปแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาจริงๆก็คือจะพาตัวจิฮิโระที่มีท่านประธานแห่งชิราซากิคุ้มหัวอยู่กลับไปด้วยกันได้อย่างไรต่างหาก



วันงานแต่งที่ฝ่ายนั้นกำลังยุ่งๆน่าจะเป็นจังหวะที่ดีล่ะมั้ง? เขายิ้มมุมปาก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเลขาของตน



“ฮัลโหล ห้องใหม่ที่ฉันให้เตรียมที่ญี่ปุ่นไปถึงไหนแล้ว.... ดี เร่งมือหน่อย อีกไม่นานก็คงต้องใช้”



จิฮิโระควรจะขอบคุณเขาให้มากๆ อุตส่าห์เตรียมห้องใหม่ไว้เพราะเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงแสลงใจที่ต้องอยู่ห้องที่เขากับรุกะเคยอยู่ แถมยังตกแต่งเป็นสไตล์แฟนตาซีหน่อยๆแบบที่จิฮิโระชอบอีกด้วย



พูดถึงรุกะแล้วเรย์ก็อดจะถอนหายใจไม่ได้ เพราะวันก่อนดันใช้อารมณ์ไป ก็เลยมีเรื่องยุ่งวุ่นวายตามมา ถึงแม้จะตามง้อตามเอาใจจนยอมยกโทษให้แล้วก็เถอะ ถ้าหากพาจิฮิโระกลับมา คงต้องห้ามไม่ให้ออกไปไหน ขืนรุกะตามสืบมารู้เข้า คราวนี้เป็นปัญหาใหญ่จริงๆแน่



เอาเถอะ เอาตัวจิฮิโระกลับไปให้ได้ก่อนค่อยคิดเรื่องนั้นก็แล้วกัน





+++++++++++++++++++++





สามวันถัดมา



“The Sweet Little Fairy?...มันอะไรกันมิตาอิ” ท่านประธานแห่งฮิอิราชิเอ่ยถามเลขาหนุ่มของตนอย่างไม่เข้าใจ



วันนี้การ์ดเชิญร่วมงานแต่งงานที่ชิราซากิ อากิระพูดถึงได้ถูกส่งมาที่ห้องพักของเขาที่ลอนดอนแล้ว



ตัวการ์ดออกแบบมาได้สวยงามน่าประทับใจอยู่หรอก แต่ชื่อของเจ้าสาวนี่มันอะไรกัน



“ดูเหมือนว่างานแต่งจะจัดขึ้นที่โรงแรมสาขาใหม่ของชิราซากิครับ ที่นั่นมีฮอลจัดงานและสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทางชิราซากิโปรโมททีมเวดดิ้งแพลนเนอร์ของทางโรงแรมว่าเป็นทีมหัวสมัยใหม่และมีความคิดสร้างสรรค์ เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการแต่งงานแบบไม่จำเจ ผมคิดว่านี่คงเป็นหนึ่งในกิมมิคเล็กๆของทีมเพื่อดึงดูดความสนใจครับ” มิตาอิกล่าวตามข้อมูลที่ได้รับมา



“แต่งงานไปด้วยโปรโมตโรงแรมไปด้วย ก็สมกับเป็นหมอนั่นดี แต่ว่า The Sweet Little Fairy อย่างนั้นหรือ” เรย์ขมวดคิ้ว สังหรณ์ใจขึ้นมาแปลกๆ เขาพลิกดูด้านในการ์ด อีกสองอาทิตย์จะถึงวันงานอย่างนั้นสินะ อืม..



“ตารางงานมะรืนนี้ตอนเย็นว่างหรือเปล่า”



“ครับ หลังจากประชุมตอนบ่ายสามก็ไม่มีตารางอะไรแล้วครับ”



“ติดต่อชิราซากิให้ฉันที บอกไปว่าไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แค่อยากจะพูดคุยด้วยเท่านั้น จองโต๊ะที่ภัตตาคารไว้ด้วย ขอแบบเป็นส่วนตัวล่ะ”



“ผมจะจัดการให้ครับ”



อืม... The Sweet Little Fairy



“เดี๋ยว มิตาอิ บอกทางนั้นด้วยว่าฉันจะพารุกะไปด้วย”



เลขาหนุ่มมองเจ้านายอย่างงงๆก่อนจะรับคำ



บอสคิดจะทำอะไรกันแน่?





+++++++++++++++++++++





ห้องอาหารโรงแรมชิราซากิ



ร่างสูงสมบูรณ์แบบของฮิอิราชิ เรย์ก้าวลงจากรถ ก่อนที่จะยื่นมือให้ภรรยาสาวในชุดเดรสพริ้วสีชมพูอ่อนหวาน ใบหน้านั้นแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนดูละมุนละไมแต่ก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ดวงตาของเธอฉายแววมีความสุข นานๆทีสามีจะชวนออกมาทานอาหารแบบนี้ เธอจึงตั้งใจแต่งเนื้อแต่งตัวเต็มที่



“ขอโทษด้วยนะครับ ทั้งๆที่ทางเราเป็นคนนัด แต่กลับต้องให้คุณจัดการเรื่องห้องอาหารเสียได้” เรย์เอ่ย ทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ พวกเขาก็พบกับชิราซากิ อากิระในชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้านั้นประดับรอยยิ้มน้อยๆ



“ไม่เป็นไรครับ ทางผมเองต่างหากที่ขอเป็นเจ้ามือ แน่นอนว่าทั้งหมดก็เพื่อต้อนรับสุภาพสตรีสาวสวยคนนี้ ยินดีที่ได้พบนะครับรุกะซัง เห็นว่าคุณเพิ่งบินมาจากญี่ปุ่นเมื่อวันก่อน ได้ยินคำล่ำลือมานานว่าภรรยาของฮิอิราชิซังเป็นคนสวยมาก แต่ไม่นึกว่าจะสวยขนาดนี้ หวังว่าอาหารมื้อนี้จะทำให้คุณพอใจนะครับ”



“ปากหวานจังนะคะ ว่าแต่แหม.. รุกะคิดว่าคุณจะพาว่าที่ภรรยามาด้วยเสียอีก แบบนี้รุกะก็ไม่มีเพื่อนเลยซี่”



หญิงสาวทำหน้าผิดหวังแต่ก็ยังยิ้มตามมารยาท



ที่พาภรรยามาด้วย เพราะอยากให้เขาพามาเหมือนกันอย่างนั้นสินะ? นี่หมายความว่าเริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้วล่ะสิ



 อากิระเอ่ยปากขอโทษ และแก้ตัวว่าคนรักของเขาติดธุระสำคัญจนมาร่วมดินเนอร์ไม่ได้ เมื่อเรย์เลื่อนเก้าอี้ให้รุกะนั่งลงเรียบร้อยแล้ว อากิระก็ยกมือส่งสัญญาณให้บริกรนำอาหารมาวางทันที



มื้ออาหารเป็นไปอย่างเรียบง่าย โดยคนที่พูดส่วนใหญ่จะเป็นรุกะที่วันนี้ร่าเริงกว่าปกติเป็นพิเศษ



“ว่าที่ภรรยาของชิราซากิซังเป็นคนยังไงหรือคะ” เธอจิบไวน์แล้วถาม เรย์เหลือบตามองไปทางอากิระทันที ข้อดีของผู้หญิงก็คงจะเป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะถามซ่อกแซ่กยังไง ก็ไม่ดูน่าเกลียดหรือหาเรื่องจนเกินไป



“เป็นคนใจดีครับ แล้วก็น่ารักมากๆเลยด้วย” อากิระตอบสั้นๆ เขามองตาของเรย์กลับ



“น่าอิจฉาจังเลยนะคะ เธอโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับคุณ อ๋า เรย์อย่าหึงนะคะ สำหรับรุกะแล้วคุณเป็นที่หนึ่งนะ”



เจ้าของชื่อหันไปยิ้มให้ภรรยาสาว เขาโอบไหล่เธอ



“ผมรู้อยู่แล้ว อย่าห่วงเลยครับ”



เขาน่ะเป็นที่หนึ่ง เป็นที่หนึ่งอยู่เสมอ .....แน่นอนว่าสำหรับจิฮิโระ เขาก็ต้องเป็นที่หนึ่งด้วย



“พวกคุณนี่สมกับเป็นสามีภรรยากันเลยนะครับ ใจตรงกันจริงๆ แบบนี้คงรักกันมาก ฮิอิราชิซังก็ถามผมแบบเดียวกันนี่เลยครับ” รุกะทำตาโตมองหน้าสามี ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ



“ว่าแต่ เมื่อไรพวกคุณจะมีข่าวดีล่ะครับ ผมรอแสดงความยินดีอยู่นะ” อากิระหยอดขำๆให้รุกะหน้าแดง



“ก็... คิดว่าคงอีกไม่นานค่ะ”



“หมายความว่ายังไง?” คนที่ตกใจกลับเป็นเรย์เสียได้ เขาขมวดคิ้วและจ้องหน้าเธอ อย่าบอกนะว่า..ท้อง!?



“นี่ก็สักพักแล้วนะคะเรย์ รุกะว่าคงถึงเวลาแล้วล่ะมั้ง รุกะเองก็อยากมีเจ้าตัวน้อยแล้วนะคะ” เธอพูดเสียงเบาในตอนท้าย อดเขินอายไม่ได้ที่ต้องมาพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคู่ค้าของสามี แต่นี่ก็แต่งงานกันมานานแล้ว ทั้งเธอทั้งเขาก็เพียบพร้อมทุกอย่างทั้งหน้าตาและฐานะ ถึงเวลาที่ควรจะมีลูกกันสักทีไม่ใช่หรือ



โล่งอก



ชายหนุ่มรู้สึกเบาใจลงอย่างประหลาดที่รู้ว่ารุกะยังไม่ท้อง ...แต่ทำไมถึงโล่งอกล่ะ ถ้าพูดถึงเรื่องมีลูก อย่างไรเสียก็ต้องมี ตระกูลของเขาต้องการผู้สืบทอดที่เป็นสายเลือดอันสูงส่ง



แต่พอคิดถึงลูก.. เขากลับคิดถึงจิฮิโระ



คิดว่าถ้าเขามีลูกกับจิฮิโระ เด็กคนนั้นคงจะน่ารักน่าเอ็นดู ชนิดที่ว่าหากอยากได้ดาวได้เดือนก็จะหามาให้ คิดถึงตอนที่กลับไปที่บ้านแล้วเจอจิฮิโระอุ้มลูกมารอรับ ยิ้มให้เขา พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเหมือนน้ำในแม่น้ำว่าเหนื่อยหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้น ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็....



“เรย์.. เหม่ออะไรคะ”



ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่อย่างตกใจ



เขาหันมามองภรรยาข้างๆกาย หล่อนมีใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโตเป็นประกาย ผิวสีน้ำนมนุ่มลื่นมือ



และสายเลือดอัลฟ่าจากตระกูลดัง



“ไม่มีอะไรครับ ขอโทษที พอดีผมเผลอคิดเรื่องงานน่ะ ส่วนเรื่องลูก.. ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกันนะรุกะ ยังไงสักวันเขาก็ต้องมาอยู่กับพวกเราอยู่แล้ว ทานอาหารกันต่อเถอะครับ”



ใช่แล้วล่ะ คนที่เหมาะจะมีลูกของเขา ก็คือรุกะ จะเป็นจิฮิโระไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้.. เรย์หยิบช้อนขึ้นมาทั้งที่หัวใจยังหนักอึ้ง



ความรู้สึกบ้าๆนี่มันอะไรกัน...



อากัปกริยาทั้งหมดของอีกฝ่ายอยู่ในสายตาของอากิระ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างไม่ให้ใครเห็น



รุกะถามอากิระต่ออีกนิดหน่อยเรื่องว่าที่ภรรยาของเขา หลังจากนั้นก็เริ่มทานอาหารกันต่อจนมาถึงเมนูของหวานเมนูสุดท้าย



“ยิ่งฟังก็ยิ่งอยากรู้จักนะคะ ว่าที่ภรรยาของชิราซากิซัง ทำไมก็ไม่รู้ รุกะคิดว่าพวกเราอาจจะเข้ากันได้ดี ถ้ายังไงขอเบอร์โทรติดต่อได้ไหมคะ หรือไม่ก็ไลน์ก็ได้ รุกะอาจจะช่วยแนะนำได้หลายๆเรื่องในฐานะคนที่แต่งงานมาแล้วน่ะค่ะ”



ส้อมในมืออากิระชะงัก



ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาใช้ก่อนจะวางลง



“ถ้าอย่างนั้น..ผมจะจดไอดีไลน์ของเขาให้นะครับ” หญิงสาวร้องเบาๆอย่างดีใจ เธอรีบเรียกบริกรให้ไปเตรียมกระดาษกับปากกามา



หลังจากเขียนไอดีไลน์ลงไปแล้ว ชายหนุ่มก็พับกระดาษส่งให้เธอ รุกะเอ่ยขอบคุณก่อนจะเก็บกระดาษใบเล็กลงกระเป๋า



“วันนี้สนุกมากเลยนะคะ หวังว่าคงมีโอกาสได้มาร่วมดินเนอร์กันอีก คราวหน้าชิราซากิซังต้องพาภรรยามาให้ได้นะคะ รุกะจะรอ”



“ครับ ผมจะพามาแน่ๆ ไว้พบกันใหม่ครับ”



หญิงสาวยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะควงแขนสามีหนุ่มเดินมาขึ้นรถ



ก่อนที่เธอจะได้คาดเข็มขัด ก็ถูกสามีดึงมารับจูบอันแสนร้อนแรงเกินต้านทาน ดวงตาดั่งลูกกลางหลับลงอย่างพึงพอใจ



ทว่าเรย์กลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับจูบนี้เสียเท่าไร



เขาอาศัยจังหวะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือยี่ห้อดังของหญิงสาว หยิบกระดาษพับใบเล็กออกมาซ่อนไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มปล่อยตัวภรรยาให้เป็นอิสระ เขาลูบใบหน้าแดงระเรื่อของเธอเบาๆ



“ขอโทษที ผมหึงที่คุณดูชอบคุยกับเขาน่ะ”



“เรย์.. รุกะรักแค่คุณคนเดียวนะคะ อย่าห่วงเลยค่ะ รุกะไม่มีวันมองใครนอกจากคุณแน่นอน” เธอโผตัวเข้ากอดเขาไว้



“ผมรู้อยู่แล้วล่ะ”



รถค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากลานจอดของโรงแรม จนมาถึงที่พักที่จองเอาไว้



“คุณลงไปก่อนเลยนะครับ เดี๋ยวผมต้องไปรับเอกสารสำคัญ อาจจะนานหน่อย นอนไปก่อนเลย”



รุกะทำหน้าผิดหวังในทันที บรรยากาศวันนี้ดีมากเลยแท้ๆ แถมเรย์ยังอุตส่าห์หึงเธอแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เธออยากจะให้คืนนี้เป็นค่ำคืนแสนหวานของเธอกับสามี



“ให้เลขาคุณไปเอาแทนไม่ได้หรือคะเรย์ รุกะอยากอยู่กับคุณนี่ ไม่รู้แหละ คุณต้องอยู่กับรุกะนะคะ รุกะไม่ยอมนะ”



นั่นไง



คุณหนูเริ่มจะงี่เง่าอีกแล้ว เขากรอกตามองบน ยิ่งเถียงกันเสียงแว๊ดๆนั่นก็จะยิ่งดังขึ้นดังขึ้น น่ารำคาญเป็นบ้า เพราะเป็นคุณหนูจากตระกูลดัง ถูกตามใจจนเคยตัว เวลาอารมณ์ดีก็น่ารักอยู่หรอก แต่พอโดนขัดใจก็เป็นแบบนี้ทุกที ไม่รู้หรือไงว่าน่าเบื่อ



เรย์ตัดสินใจตัดบทให้คนพารุกะไปส่งที่ห้อง และให้คนขับรถขับออกไปในทันทีที่เธอลงจากรถ



เดี๋ยวค่อยง้อก็แล้วกัน เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ



ชายหนุ่มล้วงมือหยิบกระดาษในอกเสื้อ มันถูกพับเอาไว้จึงทำให้ไม่ให้ด้านใน



ทั้งๆที่ในรถมีอากาศอุ่นสบายมาจนกระทั่งเมื่อสักครู่ เหตุใดตอนนี้เขากลับรู้สึกร้อนกระสับกระส่ายไปทั้งตัว แค่คลี่เปิดอ่านเท่านั้น ทำไมถึงได้...กลัวขึ้นมา



ภาพวิวทิวทัศน์ด้านนอกเปลี่ยนผันไปมาตามเส้นทางของรถ คนขับถูกสั่งว่าให้ขับไปเรื่อยๆ กระทั่งสายตาของท่านประธานหนุ่มหยุดชะงักที่ซุปเปอร์มาเก็ตที่เขาเจอกับจิฮิโระ



“จอดก่อน”



รถค่อยๆจอดเทียบอย่างช้าๆ ชายหนุ่มเหม่อมองสถานที่นั่นอยู่พักใหญ่ก่อนจะหันมามองกระดาษในมือ



เขาค่อยๆคลี่เปิดมันออก



แต่ทันทีที่เห็นคำแรก มือของเขาก็เริ่มสั่น



Chi



กระดาษถูกขย้ำปิดอย่างควบคุมไม่อยู่



เป็นไปไม่ได้ จะล้อเล่นกันอีกหรือไง หรือว่านี่ก็เป็นแผน ชายหนุ่มพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเอง



ใช่แล้ว ต้องเป็นแผนแน่ๆ



ต่อให้เป็นชื่อของจิฮิโระ นี่ก็เป็นแค่แผนการจะทำให้เขาไขว้เขวเท่านั้น รวมทั้งไอ้ชื่อลิตเติ้ลแฟรี่อะไรนั่นก็เหมือนกัน ต่อให้จิฮิโระจะชอบแฟรี่มากแค่ไหน แต่หมอนั่น..หมอนั่นน่ะชอบเขาที่สุด ดังนั้นไม่มีวันจะไปแต่งงานกับคนอื่นได้หรอก



คิดดูสิ ช่วงเวลาเจ็ดแปดปีที่อยู่ด้วยกันมา ไม่ว่าจะทำอะไร จิฮิโระก็จะอภัยให้เขา และจะกลับมาหาเขาเสมอ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ใช่ไหมล่ะ ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว



แต่แล้วทำไม มือถึงยังสั่นไม่หยุด ชายหนุ่มกัดริมฝีปาก มองมือขวาที่กำแน่นและยังสั่นไม่หยุด กระดาษในมือคงยับย่นและชื้นเหงื่อไปหมดแล้ว



“เป็นไปไม่ได้หรอก อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะ!”



เหมือนภูเขาไฟลูกใหญ่ที่ระเบิดด้วยแรงอัดภายใน



เขาตัดสินใจคลี่กระดาษเปิดออกดูในที่สุด



ดวงตาสีดำฉาบด้วยความรู้สึกหวาดกลัว



Chiharu



……..



ไม่ใช่..ไม่ใช่จิฮิโระ



ก็แค่เสียงตัวหน้าพ้องกันเฉยๆ



ไม่ใช่จิฮิโระ



ชายหนุ่มยกมือจับหน้าผาก สัมผัสได้ถึงเหงื่อที่ไหลซึม



เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก



ให้ตาย ไม่น่าคิดฟุ้งซ่านในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย ก็มันไม่มีทางเป็นจิฮิโระตั้งแต่แรกแล้วนี่



“จิฮารุอย่างนั้นหรือ”



ผู้หญิงที่เป็นข่าวกับอากิระในตอนนั้นก็คงจะชื่อนี้สินะ



คงเป็นคุณหนูจากตระกูลดังที่ไหนสักแห่ง คนที่เหมาะสมกับตระกูลของชิราซากิ เรื่องง่ายๆแค่นี้ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้กันนะ ว่าอีกฝ่ายก็มาจากตระกูลสูงส่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะมาลงเอยกับจิฮิโระ ถ้าจะให้พูดกันตามตรง นอกจากเขาแล้ว ผู้ชายที่มีหน้าที่การงานและฐานะเพียบพร้อมที่ไหนจะมามองจิฮิโระได้อีก



“กลับที่พัก.. อ่อ แวะร้านดอกไม้หน่อยก็แล้วกัน”



จะว่าไปทั้งเขาและชิราซากิ อากิระเองก็คงมีชะตากรรมที่น่าสงสารเช่นเดียวกัน ต้องมานั่งป้อล้อเอาใจคุณหนูที่มีนิสัยอยากได้อะไรก็ต้องได้จากตระกูลดัง ทั้งน่าเหนื่อยหน่ายทั้งน่ารำคาญ เหอะ.. ทั้งๆที่ทำงานก็เหนื่อยแล้วแท้ๆ ยังต้องมานั่งง้ออีก ไร้สาระเป็นบ้า

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-02-2017 16:00:33 โดย Lady-n »

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1


อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เรย์คิดนั้นถูกต้องอยู่เพียงส่วนเดียวเท่านั้น



ร่างสูงของท่านประธานแห่งชิราซากิเดินออกมาจากร้านดอกไม้ในอีกมุมเมืองหนึ่งพร้อมด้วยช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ กลีบแต่ละกลีบมีความนุ่มนวลและมีสีที่สดใส บ่งบอกให้รู้ว่าเป็นกุหลาบพันธุ์ดีที่มีราคาแพง



อากิระไม่ได้เอาใจคุณหนูแสนเอาแต่ใจที่ไหนหรอก



แต่เอาใจคุณภูตตัวน้อยที่แสนน่ารักต่างหาก



“กลับมาแล้วหรือครับ เหนื่อยหรือเปล่า”



ใบหน้าของจิฮิโระประดับรอยยิ้มหวาน ในอ้อมแขนมีลูกสาวตัวน้อยทำปากอ้อแอ้ยื่นมือมาหาเขา



อากิระฉีกยิ้มอย่างผ่อนคลาย ทำท่าจะพุ่งไปหาทั้งคู่ทันที แต่ก็ถูกเบรกไว้ให้ไปล้างมือล้างหน้าให้เรียบร้อยก่อนจับลูก



“อ้าว” จิฮิโระร้องเมื่อเห็นเลขาของอากิระหิ้วกุหลาบช่อใหญ่ยืนอยู่ที่หน้าประตู



“คุณเดวิท เข้ามาข้างในก่อนไหมครับ ดูท่าทางจะหนักนะ” เขาเอ่ยชวน แต่ชายหนุ่มส่ายหัวปฏิเสธอย่างสุภาพ



“ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวผมก็จะไปแล้ว ส่วนดอกไม้นี่ของบอสน่ะครับ”



“หืม? ของอากิระหรือ”



“ของเธอต่างหาก”



ท่านประธานรับช่อกุหลาบมา จากนั้นก็ยื่นให้จิฮิโระที่ทำหน้าประหลาดใจ คุณเลขามองดูสถานการณ์แล้วก็ขอกลับอย่างรวดเร็ว



“เนื่องในโอกาสอะไรครับเนี่ย” จิฮิโระวางลูกลงในเปลเด็กก่อนจะรับช่อดอกไม้มากอดไว้ ช่อใหญ่บังตัวเขาเกือบมิด หอมจังเลย เขาไล้นิ้วไปตามกลีบสีแดงนุ่ม ยิ้มน้อยๆพร้อมกับตาที่เป็นประกาย ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าที่อากิระชอบมองที่สุด



“ไม่มีโอกาสอะไรหรอก รักเธอก็เลยซื้อมาให้”



จิฮิโระตาโตมองท่านประธานค้าง ปากพะงาบๆพูดไม่ออก สุดท้ายก็หน้าแดงจมช่อกุหลาบ กลืนเป็นสีเดียวกันจนแยกไม่ออก ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่



พูดออกมาง่ายๆไม่มีความอายใดๆทั้งสิ้นเลยนะ!



“ชอบไหม” อากิระสาวเท้าเข้าไปใกล้ ลูบศีรษะคนที่ก้มหน้าไม่ยอมหยุด



“อืม..ชอบครับ ชอบดอกไม้มากเลย แล้วก็..รักคุณเหมือนกันนะ” พูดเสียงอุบอิบแต่เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยิน ไม่อย่างนั้นไม่อุ้มเขาจนตัวลอยช่อดอกไม้เกือบหล่นจนต้องดุหรอก



ช่วงเวลาที่อากิระเข้าไปอาบน้ำ จิฮิโระก็หยิบแจกันออกมาวางพร้อมกรรไกรมาตัดปลายก้านดอกไม้ ก่อนจะเทน้ำใส่แจกันและจัดช่อดอกไม้ลงไป พอทำทุกอย่างเสร็จอากิระก็เดินออกมาพอดี ชายหนุ่มสะบัดผมที่เปียกปอนไปมาจนเขาต้องไล่ให้มานั่งบนพื้นและใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้อย่างเบามือ



“พอเปลี่ยนไอดีไลน์แล้วยังถูกกวนอยู่ไหม”



“ไม่นะครับ” จิฮิโระก้มลงมองใบหน้าของคนรักจากบนโซฟา พอเห็นว่าไม่มีร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้ามากนักก็รู้สึกสบายใจ



“ดีแล้วล่ะ ลูกๆล่ะ หลับแล้วหรือ”



“หลับแล้วล่ะ วันนี้นะ ป่วนทั้งวัน เริ่มจะแกล้งกันเองเป็นแล้วด้วย อาสึสะนี่ตัวดีเลย ชอบแกล้งน้อง”



ชายหนุ่มหลับตาพริ้ม ฟังเรื่องที่ภรรยาเล่าอย่างสบายใจ บางจังหวะก็หัวเราะออกมา เขาชอบเวลาที่จิฮิโระค่อยๆใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้



หลังจากตอนที่เรย์ไลน์มา จิฮิโระก็ตัดสินใจลบไอดีเก่าทิ้งแล้วสมัครใหม่ โดยใช้ชื่อจิฮารุจังเป็นไอดีแทน ภาพดิสเพลย์ก็เป็นภาพวาดภูตน้อยมีปีก ชื่อยูสเนมที่ใช้ก็คือ The little fairy ถ้าไม่รู้จักกันก็คงไม่รู้ว่าใคร



“แห้งแล้วล่ะ ไปนอนกัน อ้ะ นอนเฉยๆนะวันนี้ ถ้าทำมากกว่านั้นรับรองผมเอาผ้าขนหนูรัดคอคุณแน่” จิฮิโระแกล้งทำท่าดึงผ้าขนหนูขู่



“จ้าๆ นอนเฉยๆเนาะ”



อากิระแอบยิ้มตอนที่ภรรยาเอาผ้าขนหนูไปตาก



คิดในใจว่าอาวุธไม่อยู่แล้วทุกอย่างถือเป็นโมฆะ



ใครใช้ให้จิฮิโระมาบอกรักหน้าแดงแบบนั้นกันล่ะ เขาคนหนึ่งเนี่ยแหละที่จะไม่ทน!




TBC

+++++++++++++++++++++



TALK

มาต่อแล้วนะคะ 55555555555 ฮือออออออ

ตอนหน้าแต่งงานแล้วค่ะ หมายความว่าตอนหน้าจบค่ะ ถ้างานแต่งยาวมากๆอาจจะแบ่งเป็นสองพาร์ท ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน

แบบ เบื่อหน้าเรย์แล้ว อยากรีบๆตอกฝาโลงมันสักที คือนางก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาบ้าง หมายความว่าเริ่มตงิดใจแล้วค่ะว่าจิฮิโระจะเป็นตัวจริงของอากิระ แต่แบบ ก็งี้แหละ นางไม่ยอมรับความจริง ก็หาเหตุผลนั่นนี่มาอ้างให้ตัวเองสบายใจต่างๆนาๆ ควรหยุดมโนแล้วไปทำงานเลี้ยงเมียที่ตัวเองเลือกอะ ไป๊!

ขอขอบคุณทุกกำลังใจ ♥ ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ


ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
โหยยยยยชอบอะ คือสนุกมากกกกก อ่านเพลินๆเลย ดีมากๆ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
เรย์ รุกะ ก็รักกันไปอย่างที่คาดไว้เถอะ
เพราะจิฮิโระ ไม่เห็นเรย์ เป็นที่หนึ้งอีกแล้ว
วันแต่งงาน เรย์ จะสติแตกแค่ไหนนะ
เพราะไหนเจ้าสาวจะเป็นจิฮิโระ
ที่ตัวเองตามหาแล้ว
ยังมีลูกแฝดให้อิจฉา ที่ไม่ใช่ลูกกับตัวเอง
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4
 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
น่าย๊าก...กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ครอบครัวสุขสันต์ ชอบมากๆ ขอบคุณไรต์นะฮะ   o18

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
ไปเอาใจเมียไกลๆไป๊ เรย์


นี่เชียร์พ่อบ้านใจกล้าอากิระสุดๆ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
มาแล้วววว
รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-6
เรารอหัวเราะเยาะเย้ย :laugh: :laugh: :laugh: ใส่หน้าเรย์เต็มที่ในวันแต่งงาน

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [เรื่องสั้น] Lost Destiny (Omegaverse) Chapter 8 (4/2/2560)
« ตอบ #49 เมื่อ: 05-02-2017 17:52:16 »





ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
สนุกมากกกกกก
ตอนแรกๆขัดใจจิฮิโระเหมือนกัน
แอบคิดว่าหนีมาก็คงไม่พ้นต้องไปกลับไปหาเรย์อีก
สรุป คดีพลิกจ้าา

โอ๊ยชอบบบ ตอนหน้าจะจบแล้ว
อยากรู้มีเรื่องลูกต่อมั้ย อาซึสะดูจะป่วนมาก  :laugh:

ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆนะคะ ชอบมาก  :กอด1:

ออฟไลน์ flimflam

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
สมน้ำหน้าเรยยยยยยย์

ออฟไลน์ Nam-Ing

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
รู้สึกสะใจ :hao7:

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
สมน้ำหน้าเรย์

ออฟไลน์ Fate

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
รออากิระตอกหน้าเรย์อยู่ค่ะ
มารู้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้วโว้ยเรย์ ไม่มีพื้นที่สำหรับผู้ชายเห็นแก่ตัวค่ะ บายเวิด์ล55555555555555555555555

ออฟไลน์ yok_devil

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เอาคืเรย์หนักๆๆเลยค่ะ

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
มารออ อยากอ่านต่อแล้วน้าาา  :hao5:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
เข้ามาดันรอตอนต่อค่ะ

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
รออยุ่นะคะ

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
รออยู่นะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด