Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Lost Destiny (Omegaverse) Special Series 1 : ในเมืองแห่งความฝัน (ฮิอิราชิ เรย์)  (อ่าน 60656 ครั้ง)

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
อ้าว อากิระงานเข้าแล้วล่ะ งานนี้คงต้องง้อกันยาวๆ

ออฟไลน์ flimflam

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
เอาแล้วไง อากิระก็หวงลูกมากไปนะ
อย่างที่จิฮิโระว่า ต้องให้เขาไปเจอโลกบ้าง โธ่

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
นึกว่าจะไม่มีตอนพิเศษแล้ว ดีใจๆๆๆ
ถ้าเราเปนจิฮิโระเราก้เสียใจนะ ถูกคนรักพูดใส่แบบนั้นอะ
อากิระรีบง้อเลย พูดอะำรออกไปไม่คิดถึงใจคนฟัง
เปนงัยละโดนงอนเลย งอนยาวด้วยแบบนี้
มาต่อเร็วๆนะคะ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆ

ออฟไลน์ Tennyo_Y

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
อ่านเรื่องหลักจบแล้วแบบ สะเทือนใจมาก มันดี แต่เราก็สงสารมาก บอกไม่ถูกเลย แอบสงสารเรย์ เราว่าที่นางเป็นแบบนั้นเพราะครอบครัวนั่นละ แต่จิฮิโระสุดยอด รักเลยตอนบอกเรย์อะ เจ็บแบบแทบขาดใจ ต้องโทษโชคชะตาที่คุณไม่ใช่ ฮึก เราเป็นเรย์คงกระอัก แต่ถ้าเรย์รักจิฮิโระ อากิระคงไม่ได้โผล่มาในชีวิตจิฮิโระเนอะ


มันดีมากเลยอะ ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Minoru88

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกมากเลย ภาษาดีมาก
มีแง่คิดในเรื่องให้คิดตาม
เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลย

ติดตามๆ

ออฟไลน์ A_Narciso

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1057
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
:monkeysad: เรื่องความเชื่อใจมันก็เป็นอะไรที่อ่อนไหวเนอะ... 

ออฟไลน์ eiweiw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
เข้ามากะมาเสพน้ำตาลเต็มที่ ปรากกว่าเจอโซเดียมรัวๆเลยจ้าาา 55555

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
ดีใจ ไรท์มาต่อ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

อูย........คู่ที่รักกันสุดๆ ทะเลาะกัน
อากิระ หึงมาก เพราะรักมากกกก
แต่อย่าเอาอดีตของจิฮิโระ มาทำให้ชีวิตแต่งงานเสียไป
รู้ทั้งรู้ว่าจิฮิโระ รักสามี รักลูกสุดๆ ยังไม่เชื่อใจอีกหรือ
มีลูกด้วยกันแล้ว รักลูกรักเมีย
แต่พอข่าวคนรักเก่าของจิฮิโระหย่ากับภรรยา
อากิระก็คิดมาก จนเผลอแสดงความไม่เชื่อใจออกมา
ถ้าจิฮิโระ รักเรย์ก็กลับไปหา ตั้งแต่เรย์มาง้อแล้ว
รีบๆง้อเลย ทิ้งไว้นาน อีกฝ่ายยิ่งคิดมาก ยิ่งง้อยากทวีคูณ

รอตอนพิเศษ 2 นะไรท์ คนดี้ คนดี  :mew1: :mew1: :mew1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-06-2017 22:34:44 โดย ♥►MAGNOLIA◄♥ »

ออฟไลน์ noonit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ดีงามแบบน้ำตาซึมเลยทีเดียวค่ะ
หายากมากกับพระเอกแสนดีแบบนี้
นี่ถ้าเรย์เป็นพระเอกจะประณามสาปแช่งพระเอกในใจแน่นอน ขอบคุณสำหรับเรื่องสั้นดีๆ ที่ทำให้ประทับใจค่ะ หากมีโอกาสก็อยากอ่านเรื่องยาวของผู้เขียน แนวพระเอกแสนดีแบบนี้หน่อยเถอะค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ __puppy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :sad4: :sad4: :sad4:
ชอบมากกกกกกกกกค่ะ ฮืออ ตอนแรกอ่านแล้วสงสารมากกกก ทำไมเรย์ร้ายขนาดนี้แล้วเธอยังทนอยู่  :katai1:
แต่ตอนนี้โอ้โหว สะใจจจจจจ 555 จริงๆ มันยังเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำกับที่จิฮิโระทนมา 8 ปี
ดีใจมากๆ ที่จิฮิโระมีอากิระและเด็กๆ  :heaven

ออฟไลน์ __puppy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :hao5: แง ตอนพิเศษ งือ ㅠㅠ ค้างง สงสารจิฮิโระอีกทีได้มั้ย แต่ก็เข้าใจในมุมอากิระว่ามันต้องมีระแวงบ้าง แต่แบบ หื้อออออ ใจจจจ

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
รออยู่นะคะ
ทะเลาะกันนานเกินไปแล้ว
คืนดีกันได้แล้วน้า อิอิ

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-9
ได้แต่ตั้งตารอตอนต่อไป :katai5:

ออฟไลน์ sebest

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
งานงอกละอากิระ

ออฟไลน์ swoooaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รออยู่นะคะ งืมมม

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
เอ่อ คิดไปได้เนอะว่าภรรเมียจะเปลี่ยนใจ


ผีสิงหรือว่าโดนอิฐทุบหัวมา

ออฟไลน์ __puppy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
รออออออออค่า อยากอ่านต่อมากก :hao5:

ออฟไลน์ morningpaper

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เพิ่งผ่านมาเจอ รู้สึกเสียดายมากที่เพิ่งมาเจอ ฮือ อินตั้งแต่ต้นเรื่อง โกรธแล้วก็เกลียดเรย์มากที่ทำไปแบบนั้น แต่นึกขอบคุณที่ทุกอย่างทำให้อากิระมาเจอจิฮิโระ ผ่านเรื่องราวต่างๆ มีความสุขด้วยกัน จนมาถึงช่วงสุดท้ายที่กลายเป็นคนที่ทำให้คนอื่นเจ็บปวดกลับต้องเจ็บปวดซะเอง ทั้งโกรธทั้งสงสาร รับรู้ความรุ้สึกของทุกตัวละคร บรรยายออกมาดีมากๆ อ่านแล้วเหมือนหลุดเข้าไป ดิ่งเข้าไปกับตัวละคร ขอบคุณมากๆเลยนะคะสำหรับเรื่องราวดีๆแบบนี้ ฮืออ//ปาดน้ำตาที่หลงมาจากการอ่านตอนพิเศษ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
มารอตอนต่อ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1091
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
อ่านเนื้อเรื่ิองหลักจบแล้วนะคะ สนุกมากเลย

ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
หายเงียบไปเลย
รออยุ่นะคะ

ออฟไลน์ AKO

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
thank U หนุกมากค่าา

ออฟไลน์ แมว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ค้างจนไม่รู้ว่าจะค้างยังไงต่อเลยค่ะ

ออฟไลน์ Lady-n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-1
ตอนพิเศษ 2

ทะเลาะ



ห้องเงียบกริบ



ชิราซากิ อากิระถอนหายใจยามที่ใช้คีย์การ์ดเปิดห้องแล้วพบกับความว่างเปล่า เขาเดินไปเปิดไฟให้ครบทุกดวง แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่พบใคร



คงจะอยู่ห้องซากิที่ชั้นล่าง



เล่นหอบเอาลูกๆไปด้วยแบบนี้ จิฮิโระดูท่าจะโกรธมาก



ห้องครัวที่ปกติจะมีคนตัวเล็กยืนใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วหันมาส่งยิ้มให้อย่างร่าเริงพร้อมถามว่าหิวหรือยัง บัดนี้ดูเงียบเหงาไปถนัดตา โต๊ะกินข้าวก็ว่างเปล่าเช่นกัน



สงสัยวันนี้คงต้องพึ่งบะหมี่สำเร็จรูปเสียแล้ว เพราะว่าเพิ่งกลับจากทำงานก็เลยหิวมากเป็นพิเศษ จะให้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็คงใช้เวลานานเกินไป



ชายหนุ่มถอนเสื้อคลุมและปลดเทคไนหลวมๆ หยิบหม้อมาใส่น้ำตั้งไฟ ระหว่างที่รอให้น้ำเดือด เขาก็ควักมือถือออกมาส่งไลน์ไปหาภรรยาขี้น้อยใจ



อากิระ – จิฮิโระ..ยังไม่หายโกรธอีกหรือ ฉันขอโทษ

อากิระ – คิดถึงลูกจังเลย ลูกไม่คิดถึงป๊ะป๋าเลยเหรอ แล้วม่ะม๊าล่ะ คิดถึงป๊ะป๋าไหม หืม

อากิระ – หิวจัง ยังไม่ได้กินอะไรเลย

อากิระ – หายโกรธเถอะนะคน ดี ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..ฉันไม่ได้ไม่เชื่อใจเธอนะจิฮิโระ



.......



ไม่แม้แต่จะขึ้นว่าอ่าน



ชายหนุ่มถอนหายใจ



เขาคงจะตรอมใจไปพร้อมกับขาดสารอาหารตายแน่ๆแบบนี้ นานๆทีนั่งซดเบียร์แกล้มบะหมี่ก็คงไม่เลวกระมัง



คิดได้ดังนั้นอากิระจึงขยับมือเปิดตู้เย็น ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำฉายแววแปลกใจเมื่อเห็นกล่องทับเปอร์แวร์หลายสีวางเรียงรายอยู่ เขาจึงคว้ากล่องที่อยู่หน้าสุดมาเปิดดู



ก่อนจะยิ้มออกมาในที่สุด



ภายในกล่องประกอบไปด้วยผักที่หั่นไว้แล้ว มีทั้งแครอท ฟักทอง คะน้า เห็ดหอม เนื้อหมูที่ปั้นไว้เป็นก้อนๆ เนื้อไก่ปรุงรสพริกไทยแบบที่เขาชอบกิน พอลองเอากล่องอื่นมาส่องดูก็พบว่ามีของคล้ายๆกัน



“เธอก็เป็นเสียแบบนี้..แล้วจะไม่ให้รักได้ยังไง” พึมพำอ่อนอกอ่อนใจกับตัวเอง



แต่เตรียมไว้หลายกล่องขนาดนี้ แสดงว่าจะโกรธนานหรือ?



เอาเถอะ..อย่างน้อยบะหมี่ของเขาก็ไม่ขาดสารอาหารแล้ว





                +++++++++++++++++++++





“ขอให้ขาดสารอาหารตายไปเลย คนบ้า!”



ซากิมองคนที่บ่นพึมพำใส่มือถือตัวเองแล้วยิ้มเจื่อน เขาหันไปโอ๋จิฮารุที่งอแงถามหาป๊ะป๋า



“ไม่ได้ทำกับข้าวแล้ววันนี้ซื้อของสดไปทำอะไรหรือครับ?” พอถามแบบนั้นจิฮิโระก็สะดุ้ง หลบตาถี่ๆ



“ก็ ก็ซื้อเก็บไว้เฉยๆ เก็บไว้ในตู้เย็นมันไม่เน่าหรอก...เนาะอาซึสะ” หันไปเออออห่อหมกกับลูกชาย ที่นั่งนิ่งเพราะกินอิ่ม



“แล้วจะโกรธไปถึงเมื่อไรล่ะครับ ผมว่าอากิระซังทนได้ไม่ถึงสามวันหรอกนะ” คุณเองก็เหมือนกัน.. ซากิเติมต่อในใจ



“ก็..จนกว่า..จนกว่า..ซากิซัง ทำไมอากิระถึงไม่เชื่อใจผมเลยล่ะ ทั้งๆที่ผ่านมาจนถึงขนาดนี้แล้วแท้ๆนะ ผมเป็นคนที่เชื่อถือไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือ” จิฮิโระระบายออกมาอย่างอัดอั้น ก่อนจะรู้สึกตัวว่าลูกอยู่ด้วย เขาจึงรีบพาเด็กๆไปเข้านอน โชคดีที่บางครั้งก็ฝากซากิช่วยดูแล ที่ห้องนี้จึงมีเตียงสำหรับเด็กอยู่



“เขาไม่ได้ไม่เชื่อใจคุณหรอก..เขาแค่รักคุณมากเท่านั้นเองครับ” ซากิยกมือลูบไหล่จิฮิโระ



“แต่..ผม ..เฮ้อ..ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี เขายังคิดอยู่ตลอดว่าผมจะกลับไปหาเรย์หรือ...”



“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ..คุณคิดมากเกินไปแล้ว หมู่นี้ดูอารมณ์ไม่ค่อยคงที่...จิฮิโระซัง อย่าบอกนะว่า..” ซากิหรี่ตาลง



“ว่าอะไรครับ?” จิฮิโระถามงงๆ



“ท้อง?”



“.ป..เป็นไปไม่ได้หรอก!” ร้องเสียงหลง



“ทำไมล่ะครับ”



“ก็..ไม่สิ เพิ่งจะมีลูกไปเองนะ จะมีอีกก็เร็วไปหน่อยแล้ว”



“เด็กๆก็สองขวบแล้วนะครับ”



“มันก็จริง..แต่ว่าคงไม่ใช่หรอก ไม่มีอาการอื่นเลยนะ!”



“อืม..ก็ถูกของคุณ ว่าแต่เข้านอนไหมล่ะครับ เริ่มดึกแล้วด้วย รีบนอนเอาแรงตอนที่เด็กๆยังไม่งอแงดีกว่านะ”



จิฮิโระพยักหน้าแล้วแอบถอนหายใจ



พอเริ่มเย็นลงแล้วก็รู้สึกผิด..เขางี่เง่าเกินไปหรือเปล่านะ ทั้งที่รู้ว่าอากิระรักมากแท้ๆ



แต่พอคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายบอกว่าไม่ให้ลูกพลาดเหมือนเขา ก็รู้สึกเหมือนจะโกรธขึ้นมาอีก..



ให้ตายเถอะ เขาอารมณ์ขึ้นๆลงๆอย่างที่ซากิว่าจริงๆด้วย



แต่มันก็อดคิดไม่ได้



ตอนที่เรย์พยายามยัดเยียดให้เขายังรักตัวเองอยู่ พอบอกว่าไม่ได้รัก ฝ่ายนั้นยังดึงดันหาว่ารัก



แต่กับอากิระ ทั้งที่รักมากๆและไม่คิดจะไปไหนอีกแล้ว ดันไม่เชื่อใจ..



...จิฮิโระเม้มริมฝีปากก่อนจะถอนหายใจ



จริงๆแล้วที่มาห้องซากิเพราะไม่อยากพูดอะไรที่ทำให้อากิระต้องเสียใจด้วยนั่นแหละ



ลองรู้ว่าเขาเอาตัวเองไปเทียบกับเรย์..ต้องเสียใจแน่ๆ โชคดีแล้วที่ไม่ได้พลั้งปากพูดไป



อารมณ์ที่ดิ่งไปดิ่งมาเริ่มทำให้จิฮิโระปวดหัว..เข้านอนก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อ



.....

.......



“เพิ่งหลับหรือ?”



“ครับ เพิ่งหลับไปเอง เด็กๆก็เหมือนกัน”



“ขอบคุณมากนะซากิ เธอไปพักเถอะ” ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ซากิ ก่อนจะหันกลับมามองคนรักที่นอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าทำคนเขาคิดถึงจะแย่ หลังจากไปดูลูกตอนหลับ ก็ได้เวลามาดูคนแม่



อากิระทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง ใช้มือลูบแก้มคนรักเบาๆ จิฮิโระคนใจเย็นของเขา พองอนตุ๊บป่องแล้วก็ใจแข็งเหลือเกิน



ถึงแบบนั้นก็ก็ยังน่ารักอยู่ดี คนอะไรใจแข็งแล้วก็ใจดีไปพร้อมกัน น่ารักที่สุด



“รีบหายโกรธได้แล้วที่รัก...ฉันอยากกอดเธอจะแย่”





+++++++++++++++++++++





“จะออกไปข้างหรือครับ?”



“อืม..ว่าจะไปเดินเล่นสักหน่อย”



“แต่..แต่ว่าแอบออกไปมันไม่ดีนะครับ มันอันตราย! ไม่เห็นต้องประชดกันแบบนี้เลยนี่ครับคุณจิฮิโระ ถ้าหากคุณเป็นอะไรขึ้นมา ทั้งอากิระซัง ทั้งเด็กๆ จะทำยังไงล่ะครับ!”



“ซากิซัง..ใจเย็นสิครับ ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะหนี”



“อ้าว?”



จิฮิโระยิ้มอ่อนใจ เขาหันไปโทรบอกบอดี้การ์ดประจำตัวว่าจะออกไปเดินเล่น ให้เตรียมรถ



แน่ล่ะ..ต่อให้น้อยใจแค่ไหน เขาก็ไม่อยากสร้างปัญหา



อากิระมีงานที่ต้องทำหนักมากพออยู่แล้ว ไหนจะลูกๆอีก ถ้าเขาเป็นอะไรไปเด็กๆจะเป็นอย่างไรล่ะ



แค่อยากจะออกไปเปลี่ยนบรรยากาศให้ตัวเองหายใจหายคอคล่องสักหน่อย..



เขาฝากฝังเด็กๆไว้กับซากิและพยาบาลขาประจำ จากนั้นจึงนั่งรถที่บอดี้การ์ดขับให้มายังสวนสาธารณะที่ห่างมาราวเจ็ดแปดบล็อก



จิฮิโระให้บอดี้การ์ดตามประกบอยู่ห่างๆ ส่วนตัวเองก็เดินทอดน่อง ดูความเขียวขจีของต้นไม้ ดูน้ำสั่นไหวในลำธารไปเรื่อยเปื่อย แวะทักทายกับชาวเมืองที่มาวิ่งออกกำลังกาย ก้มลงไปคุยกับเด็กหญิงตัวน้อยที่มาเดินเล่นกับคุณตา ตุ๊กตาน้องแมวที่สาวน้อยอุ้มนั้นน่ารักน่าชัง จิฮิโระเห็นแล้วก็รีบจำ กะว่าจะไปหาซื้อผ้ามาเย็บให้จิฮารุจังสักตัว



แต่ถ้าแบบนั้นลูกชายต้องงอนแน่ๆ.. เย็บหมีให้ดีไหมนะ



เมื่อได้รับอากาศบริสุทธิ์และพลังด้านบวกจากผู้คนรอบกาย ในใจของจิฮิโระก็เริ่มรู้สึกเบาขึ้น รู้สึกปลอดโปร่งกว่าเดิมหลายเท่า จนเริ่มไตร่ตรองถึงเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างมีสติกว่าเดิม



..เฮ้อ



ใจร้อนขึ้นเกินไปแล้วนะตัวเขา สงสัยจะต้องหาเวลานั่งสมาธิบ้างแล้ว



จิฮิโระตัดสินใจเดินออกจากปาร์คแล้วข้ามถนนไปยังร้านเบเกอรี่ที่อยู่ตรงหัวมุม ปกติแล้วเขามักจะใช้ชีวิตอยู่ในบริเวณห้าหกบล็อกห่างจากคอนโดไม่เกินนั้น นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ได้มาที่นี่



ถนนหน้าร้านสะอาดสะอ้าน มีป้ายวางอยู่ด้านหน้าเพื่อบอกเมนูแนะนำของร้าน ซึ่งวันนี้คือพายผักขม ร้านเบเกอรี่แห่งนี้ประดับตกแต่งในแนวคลาสสิกด้วยสีน้ำตาลเข้มและสีทอง ดูหรูหราผสมผสานกับความย้อนยุคได้อย่างลงตัว เมื่อเปิดประตูเข้าไปกระดิ่งก็สั่นเป็นเสียงไพเราะ กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ๆลอยหองฟุ้ง



โชคดีที่วันนี้คนไม่ชุกนัก น่าจะเพราะเป็นวันธรรมดา และยังเป็นเวลาทำงานของคนทั่วไปอยู่นั่นเอง



จิฮิโระเดินไปเลือกขนมปังที่หน้าตู้ มีวางเรียงรายหลากหลายชนิด อ่ะ...นั่นซินนามอนโรลแบบที่อากิระชอบ



อยากซื้อไปฝากจังเลย



..แต่ ยังโกรธกันอยู่...นี่นา



จิฮิโระเม้มปาก



เขาสั่งขนมปังไส้ผลไม้ให้ตัวเองกับชาเอิร์ลเกรย์หนึ่งแก้ว ก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะในมุมอีกของร้าน



เดี๋ยวขากลับ..ค่อยซื้อไปให้แล้วกัน



บริกรสาวท่าทางสุภาพยกขนมปังที่อุ่นร้อนพร้อมกับชามาเสิร์ฟ แก้มชาสีขาวขลิบทอง ประดับลายนกน้อยตัวจิ๋ว จิฮิโระยิ้มหล่อนแล้วยกแก้วมาจิบ ก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ เขาเฝ้ามองผู้คนที่เดินผ่านมาผ่านไป แต่ล่ะคนล้วนแล้วแต่ใช้ชีวิตของตัวเอง แน่นอนว่าความเร่งรีบเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คนในลอนดอน



จิฮิโระที่ไม่ต้องเร่งรีบอะไรเพราะว่าอากิระคอยดูแลทุกอย่างนั้น..จะเรียกว่าโชคดีก็ได้..ทั้งๆที่มีความสุขมากขนาดนี้ ทำไมเขาถึงยังเอาแต่ใจอีกนะ แย่จริงๆเลย



เขานั่งละเลียดขนมปังและชาอีกพักใหญ่ กระทั่งคิดว่าสมควรแก่เวลาจึงคิดจะเรียกเก็บเงิน



ทว่าเด็กชายตัวน้อยในชุดโรงเรียนอนุบาลเอกชนราคาแพงที่เดินเตาะแตะผ่านโต๊ะไปก็เรียกความสนใจของจิฮิโระไปเสียหมด



น่ารักจังเลย..มีหมวกด้วย ตาสีฟ้าใสแจ๋ว..ผมสีทอง น่ารัก น่ารัก



ถ้าอาซึสะกับจิฮารุจังใส่ชุดแบบนั้นบ้างต้องน่ารักมากแน่ๆเลย



อ่ะ..จะว่าไปเรื่องที่ทะเลาะกับอากิระมันไม่ใช่แค่เรื่องเดียวนี่ แต่ยังมีเรื่องโรงเรียนของลูกอีก



...แต่หนีหน้ามาแบบนี้ก็ไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไร



เมื่อตัดสินใจได้ จิฮิโระก็กะว่าจะรอให้เด็กน่ารักคนนั้นเดินกลับออกมาจากห้องน้ำอีกสักรอบ แล้วค่อยกลับบ้าน ขอแอบดูชัดๆหน่อย เผื่อจะแอบเอาแพทเทิร์นชุดไปตัดให้ลูกใส่



แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เห็นหนูน้อยออกมาสักที จิฮิโระเลิกคิ้ว ชะเง้อมองแล้วมองอีก



แปลกจังเลย ว่าแต่น้องมาคนเดียวหรือ...แล้วพ่อกับแม่ไปไหน เขามุ่นคิ้ว จากนั้นจึงผุดลุกขึ้นตามแรงสงสัย รู้สึกสังหรณ์ไม่ดี



ทางเดินไปหลังร้านมีห้องน้ำอยู่ก็จริง.. แต่ว่าไม่เห็นเด็กคนนั้น



แปลกมาก ทั้งที่มองอยู่ตลอดแท้ๆ



ด้วยความเป็นแม่ที่มีอยู่ในตัว พอสัมผัสได้ถึงลางร้ายแปลกๆแบบนี้ แม้จะไม่ใช่ลูกตัวเอง แต่จิฮิโระก็อดกังวลไม่ได้ กระทั่งเขามองผ่านไปยังประตูทางออกด้านหลัง แล้วเห็นหลังเด็กที่ตามหาถูกผู้ชายวัยกลางคนกำลังจูงมือเดินออกไปนั่นล่ะ.. จะไม่มีปัญหาอะไรเลยถ้าน้องไม่ได้ขืนตัวแล้วร้องไห้!



รู้ตัวอีกทีจิฮิโระก็ดีดตัววิ่งตามออกไปเสียแล้ว



“นี่! คุณ! ทำอะไรน่ะครับ”



ผู้ชายคนนั้นชะงักก่อนจะหันมายิ้มให้จิฮิโระ



“อะไรของคุณ? ผมจะพาลูกกลับบ้าน วันนี้แกงอแงอยากกินขนมปัง แต่ยังเล็กอยู่ จะตามใจมากไปก็ไม่ดีหรอก”



จิฮิโระเห็นมือของเขากำมือเด็กแน่นขึ้น หนูน้อยเบะปากน้อยๆเหมือนเจ็บ..ท่าทางเหมือนกำลังกลัวอะไรสักอย่างอยู่ แบบนี้จะให้เชื่อได้ยังไง!



“เด็กคนนี้เป็นลูกคุณจริงๆหรือครับ?”



“ก็จริงน่ะสิ! ถามแปลกๆ เอ้า ไปกันได้แล้ว อย่างอแงให้มันมากนักจะได้ไหม!” จิฮิโระเม้มปากตอนที่เด็กคนนั้นถูกลากออกไป



จะบ้าหรือไง..



พ่อแม่ที่ไหนเขาจับลูกแรงแบบนั้น!! ขารีบก้าวตามไปเร็วๆก่อนจะดึงแขนผู้ชายคนนั้นไว้แน่น



เด็กน้อยตาแดงเงยหน้ามองเขา



“พ..พี่ชาย..”



“โธ่เว้ย!! ขัดแข้งขัดขานักนะ สาระแนมากนักก็มาด้วยกัน!!”



เอี๊ยด!! ภายในไม่ถึงสามวินาที รถตู้คันสีขาวติดฟิล์มดำทึบขนาดใหญ่ก็แล่นมาปาดที่ด้านข้าง



ผู้ชายตัวใหญ่ๆสามคนเปิดประตูลงมา คว้าตัวเด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าขึ้นรถ ส่วนจิฮิโระที่พยายามขัดขืนและร้องเรียกให้คนช่วยนั้น ถูกหนึ่งในพวกมันปิดปากก่อนจะชกที่ท้องจนจุกเข่าทรุดและโดนลากขึ้นรถไปพร้อมกัน



“อยากเสือกมากนัก..ก็ต้องซวยแบบนี้ล่ะวะ!!” ทั้งกระเป๋าตังและมือถือถูกพวกมันริบเอาไป จิฮิโระที่จุกจนร้องไม่ออกพยายามพยุงตัวเองนั่ง



“อย่าคิดตุกติก ไม่งั้นหน้าสวยๆนั่นไม่เหลือแน่...กะว่าไอ้เด็กนี่คนเดียวก็พอกินแล้วแท้ๆ แต่ได้ไอ้หน้าสวยนี่มาด้วยก็ดีเหมือนกัน ช่วงนี้ลูกพี่ดูอารมณ์ไม่ดี ..เอาตุ๊กตาสวยๆไปให้น่าจะดีใจ”



ในมือของพวกมันแต่ล่ะคนมีทั้งมีด..และปืน



แบบนี้ดูท่าจะแย่จริงๆเสียแล้ว



จิฮิโระควบคุมลมหายใจของตัวเอง..แบบนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว..



แต่ว่าอีกไม่นานการ์ดคงรู้เรื่อง เห็นเขาเข้าห้องน้ำเกิน 15 นาทีก็ให้คนตามแล้ว



ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เด็กตัวแค่นี้ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ มันเกินไปจริงๆ



จิฮิโระเขยิบตัวไปใกล้เด็กชายที่ร้องไห้ไม่หยุดก่อนจะดึงตัวเข้ามากอดปลอบ อยากจะร้องไห้ไปด้วยเหลือเกิน..ลองคิดดูว่าหากเกิดอะไรแบบนี้กับลูกตัวเอง เขาก็เข้าใจที่อากิระอยากให้ลูกเรียนโฮมสคูลขึ้นมา



“ชู่ว..ไม่ร้องนะครับคนเก่ง”



“ฮึก..จะหาหม่าม๊า หม่าม๊า ฮือออออออออออ”



“ไอ้เด็กเวร!! เงียบสิโว้ย!! น่ารำคาญชิบหาย ถ้าไม่ติดว่าพ่อแม่แกรวยจะไม่เสียเวลาจับมาเลย!”



“ยิ่งพูดแบบนั้นเขาก็ยิ่งร้องสิครับ!!” จิฮิโระทนไม่ไหวแหวกลับไปเสียงดัง



“กล้าปากดีหรือไง!! ได้!!”



เพี้ยะ!



เด็กน้อยในอ้อมแขนเขาสะดุ้ง ตัวที่สั่นอยู่แล้วยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่ เลือดไหลหยดที่มุมปากของจิฮิโระ พวงแก้มขึ้นสีแดงช้ำอย่างรวดเร็ว



“เห้ย! อย่าทำเสียราคาสิโว้ย ถ้าบอสไม่ชอบขึ้นมาจะทำยังไง”



“ถ้าบอสไม่ชอบก็เอามันไปขาย! หน้าแบบนี้มีแผลนิดๆหน่อยๆราคาตกไม่มากหรอก!”



ถ้อยคำหยาบคายสัปดนมากมายที่ถูกพ่นออกมาทำให้จิฮิโระยิ่งโมโห..ไม่ใช่เพราะดูถูกเขา



แต่มาพูดจาแบบนี้ทั้งที่มีเด็กอยู่ แถมเด็กยังกลัวมากขนาดนี้ด้วย!



มันน่านัก คนพวกนี้!



แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังทำอะไรไม่ได้..ทำได้แต่เพียงหวังว่าพวกบอดี้การ์ดจะรีบตามมา อย่าได้คิดว่าเขาแอบหนีไปเลยนะ..เพราะถ้าเป็นแบบนั้น อากิระต้องเสียใจแน่ๆ



อากิระ..



“หม่าม๊า..ฮึก เกลจะหาหม่าม๊า หม่าม๊าอยู่ที่ไหน ฮึก..”



“เด็กดี..เดี๋ยวหม่าม๊าก็มาแล้วนะครับ อยู่กับพี่ชายก่อนนะ ถ้าไม่งอแงเดี๋ยวพี่ชายจะพาไปหาหม่าม๊านะครับ”



“จริง..ฮึก..นะ เกล..จะหา หม่าม๊า”



“ครับ..ทนอีกนิดเดียวนะ อีกแค่นิดเดียว”



โชคดีที่พวกมันเห็นว่าเขาทำให้เด็กเงียบได้จึงไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด..



หรือไม่ก็กลัวว่าจะเสียราคา ถึงไม่ได้ทำอะไรอีก



เส้นทางที่ขับนั้นดูเหมือนจะว่าพยายามเบี่ยงออกจากตัวเมืองโดยใช้ทางลัดต่างๆ หลีกเลี่ยงถนนใหญ่ที่มักจะมีด่านตรวจ ความเชี่ยวชาญระดับนี้..ดูก็รู้ว่าทำมาหลายครั้งแล้ว



มีเด็กกี่คนแล้วที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้



จิฮิโระกำมือแน่น กระชับร่างเด็กน้อยในอ้อมแขนมากกว่าเดิม



อย่างน้อยก็ต้องช่วยเด็กคนนี้ให้ได้                 



“เห้ย! ทำไมรถมันถึงได้ติดแบบนี้วะ!! ไหนว่าใช้ทางลัดไง!”



“ปกติทางนี้ไม่เคยติดเลยนะลูกพี่! ถนนโล่งตลอด ไม่รู้วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!”



“แม่ง..เดี๋ยวตำรวจก็ได้แห่มากันพอดี เบี่ยงไปทางอื่นสิโว้ย!”



“ผมพยายามเบี่ยงมาหลายทางแล้ว ก็เป็นแบบนี้ตลอด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น!”



“โธ่เว้ย!! มานี่! ข้าขับเอง!”



ฟึ่บ!



“ล..ลูกพี่ แบบนี้มันสวนเลน..”



“เออน่า เดี๋ยวไปออกทางขวาก็โล่งแล้ว!”



เอี๊ยด!!



รถกระชากตัวเบรกอย่างรวดเร็ว จิฮิโระหมอบต่ำและปกป้องเด็กน้อยในอ้อมแขนสุดชีวิต



“..อ..อะไรกันวะเนี่ย!!”



ทุกเส้นทางถูกห้อมล้อมไปด้วยรถสีดำหรูหลายคน ไม่กี่อึดใจชายชุดดำนับสิบก็กรูกันลงมา ประชิดตัวรถตู้..แน่นอนว่าอาวุธครบมือ



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



ร่างสูงกำยำที่จิฮิโระคุ้นเคยว่าเป็นบอดี้การ์ดของเขาเคาะกระจกรถข้างคนขับอย่างใจเย็น



“ล ลูกพี่ เอาไงดี!”



“..ฝ..ฝ่าออกไป ต้องฝ่าออกไป!!” ตัวหัวหน้ามองซ้ายมองขวาเหงื่อแตกซิก ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ถูกล้อมเอาไว้หมด มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ พ่อแม่ไอ้เด็กนี่หรือไง!!



เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับการตอบรับ คุณบอดี้การ์ดก็เริ่มทำการกระชากประตูรถทันที



เสียงดังกุ่กกั่กประหนึ่งว่าประตูพร้อมจะพังได้ทุกเมื่อนั้นยิ่งทำให้พวกมันร้อนรน



“จับพวกมัน..จับพวกมันออกนอกรถ!!” จิฮิโระขืนตัวสุดแรงเมื่อถูกจับแยกกับเด็กน้อยที่เรียกตัวเองว่าเกล



ประตูรถตู้ถูกเปิดออก เขาถูกลากลงไปพร้อมทั้งปืนที่จ่อขมับอยู่ไม่ห่าง รู้สึกหวาดเสียวจนหัวใจเต้นถี่..น้องเกลล่ะ น้องจะกลัวแค่ไหน เด็กชายผมสีทองที่ถูกอุ้มจ่อกับมีดอยู่นั้นน้ำตาไหลพราก กัดปากแน่นจนช้ำ ตัวสั่นเหมือนลูกนกปีกหัก



“คุณจิฮิโระ!” บอดี้การ์ดของเขาร้องเรียก จิฮิโระรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็มีคนมาช่วยแล้ว



“ปล่อยเด็กไป..พวกเขาเป็นคนของผม ใช้ผมต่อรองจะมีประโยชน์มากกว่า” จิฮิโระกัดฟันพูด



“..แต่ตัวประกัน มีสองคนก็ดีกว่าคนเดียว ห้ามปล่อยนะพวกเอ็ง!!” หัวหน้าหันไปสั่งเสียงตะคอกทั้งที่ยังเอามีดจ่อคอจิฮิโระอยู่



“สั่งให้รถพวกแกถอย ไม่งั้นไอ้หน้าสวยนี่ตายแน่ วางปืนลงให้หมด!” กระบอกปืนเย็นเฉียบที่ทาบทับผิวหนังตรงขมับทำให้จิฮิโระเหงื่อตก เสียงร้องไห้ของเด็กชายผมทองยิ่งทำให้สถานการณ์ดูน่าหวาดเสียวมากขึ้น



พวกบอดี้การ์ดมองหน้ากันเลิกลั่ก กระทั่งคนที่จับตัวเขาอยู่เอาด้ามปืนฟาดขมับเข้าอีกที พวกการ์ดจึงเริ่มทะยอยกันวางปืนลง



จังหวะที่คิดว่าอาจจะแย่แล้วจริงๆ



รถสีดำโฉบเฉี่ยวคันหนึ่งก็ทะยานมาจอดปาดบริเวณด้านข้างดังเอี๊ยด



จิฮิโระรู้สึกดีใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา



ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคายก้าวขาออกจากรถพร้อมกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ กระทั่งสบตากับเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้ จิฮิโระเห็นเสี้ยวหนึ่งในนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นเย็นวูบก่อนจะเปลี่ยนไปโกรธขึงเหมือนมีไฟสุม



“อากิระ..อากิระ”



เพิ่งรู้ว่าตัวเองกลัวมากขนาดนี้ก็ตอนที่ได้เจออากิระ



ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็สัมผัสถึงความรู้สึกของเขาได้ ใบหน้าที่ตึงเครียดถูกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนพร้อมสายตาที่ห่วงใย



“จิฮิโระ..ที่รัก หลับตาหน่อยสิ แป๊บเดียว เดี๋ยวก็จบแล้ว เชื่อฉันนะ”



จิฮิโระกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะหลับตาลงอย่างเต็มใจ..เขาเชื่อ เชื่อในคำพูดทุกอย่างของอีกฝ่าย



อากิระที่รักเขามากขนาดนี้ รักมากขนาดที่คอยเฝ้าห่วงเฝ้าหวงอยู่ตลอด ถ้าบอกให้เชื่อ เขาก็พร้อมที่จะเชื่อ         



“แบบนั้นแหละคนเก่ง..อย่าขยับนะ ดีมากเด็กดี...เอาล่ะ”



ปัง!!!



จิฮิโระสะดุ้งเฮือก รู้สึกวิ้งในหูจนเกือบจะอื้อ รู้สึกได้ถึงลำตัวของชายร่างใหญ่ที่เอาปืนจ่อเขากระเด็นออกไป ทว่ายังไม่ทันได้ลืมตาอ้อมกอดอุ่นๆที่โอบรัดเข้ามาก็ทำให้น้ำตาร่วง



“เก่งมากที่รัก..เก่งมาก เธอปลอดภัยแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้” ริมฝีปากอุ่นร้อนพรมจูบตรงบริเวณขมับ เขาถูกกอดแน่นจนแทบจะจมไปกับอก



“อากิระ..อากิระ” จิฮิโระร้อง



“ฉันขอโทษ ที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้..เป็นความผิดของฉันเอง”



“ไม่ ไม่ อย่าพูดแบบนั้น คุณไม่ผิดเลย ผมทำเอง ทำไม่ดี ผมงี่เง่า ผม..”



“ชู่ว..เด็กดี เธอว่าตัวเองไปก็เท่านั้นแหละ เธอจะเป็นแบบไหนฉันก็รักอยู่ดี” ชายหนุ่มพูดเสียงกลั้วหัวเราะ จับตัวคนในอ้อมแขนโยกไปมาเบาๆ



ทำไมเขาถึงได้หาเรื่องทะเลาะงี่เง่าไร้สาระกับผู้ชายคนนี้กันนะ



ดูก็รู้แล้ว...ที่ห่วงที่หวงเขา กลัวเขาจะหายไปไหน



ก็เพราะรักทั้งนั้น



แล้วทำไมเขาต้องเอาความรักของอีกฝ่ายมาเป็นเรื่องให้ทะเลาะกันด้วย



บ้าที่สุดเลย



ไม่เอาแล้ว ไม่ทะเลาะแล้ว...จิฮิโระตัดสินใจได้ในทันที



นับจากนี้ถ้าจะต้องทะเลาะกัน ก็ขอให้เป็นเรื่องที่อากิระจะซื้อของเล่นให้ลูกแล้วเขาไม่ยอมเรื่องเดียวก็พอ!



+++++++++++++++++++++


          TALK

          พาร์ทนี้ยังไม่จบนะคะ เดี๋ยวมี After story ว่าหลังจากนี้พวกนางตัดสินใจกันยังไง เคลียร์กันยังไงแบบเป็นรูปธรรม ลูกจะไปเรียนไหน น้องเกลเป็นใคร มีบทบาทอย่างไร มาอัพให้ก่อนแบบด่วนจี๋ อาจมีคำผิดบ้าง ต้องขออภัยด้วยนะคะ ฮืออออ
          ปล. ที่ช้าเพราะเลย์เพิ่งเรียนจบและเริ่มทำงานแล้วค่ะ บางท่านถ้าติดตามเพจกับทวิตเตอร์อาจจะทราบอยู่ ถ้าใครอยากติดตามข่าวสารไปตามกันได้ที่ทวิตเตอร์และเฟซบุ๊ค Lady-n นะคะ เอ้อ อีกอย่างคือเรื่องนี้ต่อคิวกระรอก ก็เลยช้าค่ะ ต้องรอกระรอกอัพก่อน เรื่องนี้ถึงตามมา ฮือ

          ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านมากค่ะ

 

ออฟไลน์ noonit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอบคุณนักเขียนที่มาต่อค่ะ....เรื่องนี้ดีต่อใจจริงๆ หายากเหลือเกินพระเอกที่แสนดีแบบนี้ รอตอนต่อไปและเป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ ่jjay

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
เกือบไปแล้ววววว :monkeysad: รออ่าน after story จ้า :pig4:

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1491
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-3

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
เย้ๆๆ มาต่อแล้ววววว
เหนเค้าหายงอนกันเราก้ดีใจ
คราวหลังห้ามพูดจาทำร้ายจิตใจจิฮิโระอีกนะอากิระ
รอ after story ต่อนะคะ
ชอบเรื่องนี้มากกกกก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด