▼ หลังม่าน l Behind The Scenes [แจ้งข่าวรวมเล่ม p.66] - west ♡ afterday -
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ▼ หลังม่าน l Behind The Scenes [แจ้งข่าวรวมเล่ม p.66] - west ♡ afterday -  (อ่าน 521566 ครั้ง)

ออฟไลน์ nutty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-3
มองขนาดนี้ สงสัยว่าหนุ่มวิศวะแอบมีใจนะ

ออฟไลน์ lighter

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
น้องปราณ มีความลับอะไรหรือป่าว
เช่น ชอบภัทรแต่บอกไม่ได้ๆ แม่เจ้าหญิงน้ำแข็ง
นาทีนี้ขอปราณเคะนะคะ รับรู้ได้ถึงรังสีของนางว่าเป็นเคะซึน นางน่ารักอ่ะ แน่นอนว่าตอนนี้ #ทีมปราณ

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1792
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
แอบชอบมาตั้งแต่เด็กเลยหรอ???

ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 884
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
ติดตามค่า  :mew1:

ออฟไลน์ Misakiiz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ปราณต้องเคะดิ! ออร่าออกขนาดนั้น 555555555 //อะไรคือมั่นใจมาก มโนต่อไป

ออฟไลน์ paenggiz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
งี้ดดดดดดดดเขินชรุงเลออออออข่ะ อ่านแล้วสัมผัสได้ว่าภัทรมีความน่ารักมากอ่ะ ชอบผชขี้เต๊าะ 5555 ยิ่งเป็นพี่เวสต์แต่งพาร์ทของเมะ (เอ้ะใช่รึเปล่า) ยิ่งเขินอ่ะ ละมุนทุกคนที่นิสัยโทนนี้ ไล่มาตั้งเเตีอินทรี เดี่ยวๆๆเริ่มนอกเรื่องละ55555

ปล เกลียดความตีกันละมานั่งทำแผลให้กัน ยี้

ออฟไลน์ bloodrain

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ้ยยยยยยยยยยยย หมั่นนนนนนนนน ทำไมปากร้ายใจดีแบบนี้อ่ะะะะ

มันก๊าวนะรู้มั้ย บ้าจริงง 555

 :ling1:

ออฟไลน์ AiiiKoiii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 82
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
งื้อออ  แอบอยู่ทีมปราณเบาเบาๆ  ชอบบุคลิกปราณ
แต่คู่ควรกับความกวนของภัทร  หุหุหุ


ออฟไลน์ rinny

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 541
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
นั่นไง นี่มันแมนๆคุยกับครับ ลับๆค่อยคบกับใช่ป่าวเนี่ย 5555555555

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
รอหลังม่านตอนต่อไปอยู่นะค๊ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ นอนกินแรง

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1388
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-4
อยากรู้ ท่าทางภัทรจะไม่ได้มองปราณแค่คู่กัด~

ออฟไลน์ ทั่วหล้า

  • ไม่ช่างพูดแต่ช่างพิมพ์
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-3
รอวันอังคาร

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2769
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ sb_ng

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
เข้ามาติดตามค่ะ พึ่งมาแค่2ตอนแต่น่าสนใจแล้ว
เลือกทีมไม่ได้ ขอสองงงง #ภัทรปราณ เหมาหมด 555555
ความรักจะเกิดหลังม่านหรือหลังม่านนี้มีความรักซ่อนอยู่ไว้นานแล้วกันนะ
คิดว่าอาจจะแค่ผูกพัน รึเปล่า ภัทรอาจจะแบบชื่นชมปราณอยู่ลึกๆงี้
หรือภัทรจะชอบมานานแล้ว!? ส่วนปราณนี่ดูมีความลึกลับ
ส่วนน้องภาอาจจะเป็นแม่สื่อคอยช่วย 55555555
รอติดตามเรื่องราวหลังม่านของคู่นี้ต่อค่าาา

ออฟไลน์ JilRose

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แม้จะดูไม่ถูกกัน แต่เขาก็ผูกพันธ์กันมาน้า

เหมือนภัทรจะเป็นฝ่ายรับรึเปล่า มีความมุ้งมิ้งแบบสัมผัสได้ 555
อยากเห็นตอนสองคนนี้คุยกันดีๆ หรือรักกันจัง ตอนนี้คือตั้งแง่ใส่กันอยู่เลย
จะรักกันยังไงเนี่ยย

ออฟไลน์ afterday

  • อตด.
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1856/-9
    • afterday's twitter


หลังม่าน l Behide the scenes

l ฉากสาม l
Pran l talk




“เออกูก็ว่าจะพูดนานแล้ว”

ผมเกริ่นขึ้นมานิ่งๆ ระหว่างมือกำลังคนโจ๊กสำเร็จรูปที่เพิ่งแกะจากซองเทน้ำร้อนใส่ชามให้ได้ที่ คนที่กำลังปอกไข่ต้มใส่ปากอยู่ก็เลิกคิ้วและหันมามอง

“เรื่อง?” คำถามสั้นๆ ที่ไม่แม้แต่จะประกอบให้เป็นประโยคก็ยิ่งทำให้หัวคิ้วผมกระตุก

“มึงจะเสนอหน้ามาห้องกูทำไมอีกแต่เช้า เมื่อคืนยังกวนกูไม่พอสินะ ไม่แน่ใจว่าเดือนนี้กูทำบุญน้อยหรือไงถึงได้ยังมีสัมภเวสีมาขอส่วนบุญติดๆ กันแบบนี้”

“สงสัยมึงจะทำบุญไม่ขึ้นนะ”

“กรรมหนักแบบนี้ให้ทำเท่าไหร่ถึงจะพอ ว่าแต่ห้องมึงไม่มีไรกินเลยหรือไงถึงได้มาไถของห้องกูตลอด”

“วันนี้ภามีส่งงานเช้าเลยต้องรีบออก มีขนมปังแถวแต่นมข้นหมด กูไม่ชอบกินแยม”

“นี่กูต้องรู้?”

“เผื่อว่ามึงจะซื้อมาติดห้องไว้ไง”

ไอ้หน้าด้านมันยังคงตอบรับด้วยท่าทางขบขัน มือก็ตักโจ๊กข้นๆ เข้าปาก ผมนิ่วหน้าเพราะเห็นในช้อนยังมีก้อนผงที่ยังไม่แตกตัวดีปะปนอยู่

“นี่มึงห่วยขนาดอุ่นโจ๊กซองให้สุกทั่วกันไม่ได้เลยเหรอวะ”

“ฮันแหนะ สังเกตกูอีกแล้ว สนใจกูมากเหรอ”

“กูเวทนา”

“งั้นก็รับกูไปเลี้ยงเลยสิ”

“คงไม่ไหว”

“แค่ไอ้ภัทรคนเดียวคุณหนูปราณเลี้ยงไหวอยู่แล้ว”

“มึงคนเดียวแต่แถมตัวในปากมาหลายตัว”

เห็นณภัทรยังคงยิ้มกว้างอย่างกวนประสาทแม้กระทั้งตอนที่ผมกำลังสาดคำด่าใส่แล้วก็เหนื่อยใจ
จนได้แต่ละสายตาจากใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วก้มลงคนโจ๊กร้อนๆ ในชามของตัวเองก่อนตักเข้าปาก

“กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าแดกเสร็จให้ล้าง” แม่ง ลุกไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวกลับมาก็ต้องหงุดหงิดแล้ว “มึงเอาไปวางไว้ที่อ่างเฉยๆ น้ำก็ไม่เปิดแช่ไว้”

“ขี้บ่นรองจากน้องกูก็มึงเนี่ยแหละ”

“งั้นมึงมาล้างไอ้คราบโจ๊กที่แข็งตัวติดชามนี่เองเลยนะ”

ณภัทรยิ้มตาปิดแทนคำตอบรับ รอยยิ้มที่มองทีไรผมก็เผลอขมวดคิ้วแน่นทุกที
สีหน้ากวนอารมณ์ที่พาลแต่จะทำให้มือให้เท้ากระตุกเข้าหา ผมเลิกล้มความตั้งใจที่จะพูดกับคนไม่รู้ความ
และหันมาสนใจชามที่เกรอะกรังไปด้วยคราบอาหาร ไม่รู้แม่งเติบโตมายังไงถึงได้ซกมกขนาดนี้
ตอนอยู่บ้านกินข้าวเสร็จคงลุกพรึ่บจากโต๊ะทันทีที่อิ่ม และพออยู่หอก็คงไม่พ้นมีน้องมันดูแล 
ผมเหล่ตามองคนที่ยังคงนั่งจ้องผมตาไม่กระพริบอย่างรำคาญใจ เห็นผมที่มัดรวบไว้แล้วก็ยิ่งหงุดหงิด
ตัดๆ ให้จบไปจะตายหรือไง รกหูรกตาไม่ต่างกับตัวคน

“ขมวดคิ้วบ่อยระวังหน้าแก่นะ”

“มึงนั่นแหละระวังไม่ได้แก่”

“จะชมว่ากูหน้าเด็กสินะ”

“ตายก่อนแก่น่ะรู้จักไหม”

“ปากคอเราะร้าย”

“กินเสร็จแล้วก็ไสหัวไป”

“กินกันเสร็จแล้วก็ไล่เลยเหรอ ใจร้าย”

“ณภัทร”

ผมเรียกชื่อมันเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิมตอนที่ไอ้ติดตลกข้างหลังมันเล่นไม่ยอมเลิก
ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่แน่ใจที่แม่งชอบพูดจากำกวมแหย่ผมแบบนี้อยู่เรื่อยๆ 
และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าอารมณ์ผมเริ่มเสียแล้วถึงได้ยกมือขึ้นสองข้างบ่งบอกว่ายอมแพ้
รอยยิ้มปั่นประสาทนั่นยังติดอยู่ที่มุมปาก ไม่มีสักครั้งที่ผมมองหน้าณภัทรแล้วจะไม่เห็นมันอมยิ้มชวนตีแบบนี้

“แล้วนี่เรียนกี่โมง”

“เก้าครึ่ง เดี๋ยวจะออกแล้ว” ผมว่า ลังเลไปนิดที่จะถามมันกลับ แต่ถ้าไม่ถามก็จะไล่ลำบาก “แล้วมึงน่ะกี่โมง จะออกไปได้ยัง”

“สิบโมง อีกแป๊บค่อยไปก็ทัน”

“แต่กูจะออกแล้ว มึงกลับห้องไปเลย”

“กูขี้เกียจไขกุญแจแล้ว มึงเอากุญแจห้องมึงมาดิ เดี๋ยวล็อคให้ก่อนออก”

“เรื่องอะไรกูต้องไว้ใจคนขี้ไถอย่างมึงให้อยู่ในห้องกูตามลำพัง”

ก๊อก ก๊อก

ณภัทรชะงักคำที่กำลังจะหลุดโพล่งออกจากปาก แล้วเราทั้งคู่ก็หันไปมองทางประตูหลังจากได้ยินเสียงเคาะแทรกบทสนทนาขึ้นมาเมื่อครู่

“ใครวะ”

“ชู่ว” ผมห่อปากส่งเสียงปรามให้เงียบ “อย่าส่งเสียงล่ะ”

พูดแล้วก็เดินไปส่องตาแมวที่บานประตู เห็นไวยกรณ์ยืนยิ้มล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ด้านนอกก็แทบยกมือกุมขมับ วันนี้มึงจะขึ้นมาทำไมเนี่ย

“ไอ้ปราณ ตื่นยังวะ!” ไม่เคาะเปล่ามีตะโกนเรียกด้วยไง

ผมเกาหัวแกรก ทิ้งช่วงไปนิดถึงเอ่ยปากตอบ “เออ แต่งตัวจะเสร็จแล้ว มึงมาไมวะ”

“กูมาเตือนมึงให้เอาไฟล์งานไปด้วย ไลน์มาแล้วไม่อ่าน โทรหาก็ไม่รับ”

ไอ้ฉิบหาย ชาร์จอยู่ตรงหัวเตียง

“เออๆ รอแป๊บเดียวออกไปละ”

มันครางรับมาจากด้านหลังบานประตู ผมเลยรีบหมุนตัวกลับเตรียมจะไปหยิบของออกไปเรียน
พอหันมาเจอณภัทรนั่งยิ้มแบมือขอกุญแจก็ต้องยกนิ้วชี้หน้าอย่างคาดโทษ

“กูไม่ได้ทำไรเลยนะ” มันกระซิบ “เพื่อนมึงมาเอง”

“ไม่ต้องพูดมาก เดี๋ยวพอกูไปแล้วไม่เกินสิบนาทีมึงก็ไสหัวไปด้วย”

“คร้าบๆ รู้แล้วครับ”

“รู้แล้วก็ทำตาม”

“ขอกุญแจด้วยครับ”

ผมจิ๊ปากอย่างขัดใจเมื่อต้องส่งกุญแจให้มันจนได้ อีกฝ่ายรับไปหน้าระรื่น ค้อนขวับอีกครั้ง
ก่อนจะต้องรีบวิ่งเข้าไปรวบม้วนกระดาษและแฟลซไดรซ์บรรจุไฟล์งานกับกระเป๋าตังค์และโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าลวกๆ
หยิบขึ้นสะพายพาดช่วงตัว ก้าวขาออกจากห้องนอน

“ไปก่อนล่ะ อย่าลืมที่กูพูดเมื่อกี้”

“รู้แล้วครับ สิบนาทีออกไปครับ”

ผมขยับปากด่ามันแบบไม่มีเสียง ไล่ไปยืนหลบให้พ้นมุมที่คนนอกห้องสามารถมองเข้ามาเห็นได้
สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างประหม่า ไม่นานก็เปิดบานประตูออกไปหาไอ้ไวที่ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่ในท่าเดิม

“ช้า” สบตากันปุ๊บไวยกรณ์ก็อ้าปากบ่นทันที

“เออ กูแต่งตัวอยู่”

“เอาของมาหมดแล้วใช่ปะ”

“หมดแล้วๆ ไปกันเลยดีกว่า”

มันพยักหน้าแล้วเดินนำไปที่ลิฟท์ ผมฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายหันหลังให้มองกลับเข้าไปในห้อง
เห็นตัวเจ้าปัญญายิ้มร่าโบกมือลาหย็อย ๆ อยู่หลังโซฟา ทำให้ต้องชี้นิ้วย้ำคำสั่งอีกครั้งก่อนจะปิดประตูลง
และก้าวเท้าตามเพื่อนตัวเองไปอย่างไม่ให้ผิดสังเกต
 





“เป็นไงมึง”

เก้เอ่ยปากทักผมทันทีที่พ้นประตูห้องพักอาจารย์มา ใช้เวลาคุยหัวข้อกันนานจนตอนนี้แทบจะเหลือแค่กลุ่มผมเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วที่อยู่บนตึก

“ก็ดีมั้ง” ผมไหวไหล่และกระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะกระจกข้าง ๆ อีกฝ่าย “อาจารย์เขาก็ไม่ได้ขัดอะไรกู บอกให้ลองหาข้อมูลลงลึกกว่านี้ได้แล้ว มึงอะ” 

“’จารย์ให้ไปวิเคราะห์SWOTมาเพิ่มว่ะ”

“อ้าว ครั้งที่แล้วไม่ได้หามาเหรอวะ”

“ก็หามา แต่ป้าแกบอกวิเคราะห์ตื้นไป” มันตอบแล้วก็ทำหน้าแหยง นั่งห่อไหล่ด้วยอาการเหนื่อยใจจนผมยิ้มขำ ยังไม่ทันได้บ่นอะไรต่อกอล์ฟก็เดินตามออกมา สีหน้าแม่งไม่ได้ต่างกันกับไอ้เก้เลย

“ทำหน้าอะไรของมึงกอล์ฟ”

โกศินหันมายักคิ้วให้ผมครั้งนึง ทิ้งตัวพิงเก้าอี้ใกล้ๆ “ครั้งที่แล้วอาจารย์แม่งยังบอกหัวข้อกูน่าสนใจอยู่เลย มาวันนี้มีอาการไม่ปลื้มแล้ว บันเทิงไหมล่ะ”

“จันเพ็ญอะนะ” เก้ถาม

“เออดิ หรรษาชิบหายที่ปรึกษากู ไบโพล่าร์กำเริบทุกสามวัน”

“แล้วไง ล้มหัวข้อเหรอมึงอะ” ถามไปก็คิดนะว่าตัวเองโชคดีสุดๆ แล้วที่ที่ปรึกษาอารมณ์คงที่ ไม่ปรี๊ดขึ้นปรี๊ดลงปุบปับอย่างไร้สาเหต การคุยกันไปรอบนึงว่าดี แล้วพอมาสรุปอีกทีกลับโดนล้มนี่แม่งไม่สนุกเลย

“ไม่รู้ดิ กูถูกไล่มาหากรณีศึกษาก่อน มึงผ่านฉลุยแล้วสิไอ้ปราณ”

จะบอกว่าไม่ใช่ก็คงจะเป็นการโกหก แต่จะยอมรับตรงๆ ก็คงดูมั่นหน้าไป “อีกสองสามวันกูคงเริ่มสตั๊ดดี้โมเดลแล้ว”

“เชี่ย อิจฉามันสมองมึงจริงๆ ” เสียงโอดครวญดังขึ้นจากเพื่อนข้างกาย ไอ้เก้แม่งเอนหลังพิงบอร์ดแล้วเงยหน้ามองเพดานด้วยแววตาหมดอาลัย “เดี๋ยวปั๊ดผ่าก้อนสมองมึงมาแดกแม่งเลย”

ผมหัวเราะ “แล้วนี่ไอ้ไวเมื่อไหร่ออกมา”

กอล์ฟถอนหายใจ “คงอีกพักอะ จันเพ็ญแม่งคุยคนนึงโคตรนาน มันต่อถัดจากกูไปคน”

“อีกนานเลยดิ”

“เออ มันกระซิบบอกกูว่าให้ชวนพวกมึงไปร้านเหล้าหลังม. วันนี้มันจะแดก”

“ดื่มย้อมใจอีกแล้วไอ้นี่” 

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่พวกผมก็ไม่ได้ดื่มแอลกันมาเกือบเดือนแล้ว เพราะพ้นช่วงปิดเทอมมาก็งานล้นหัว
ต้องทำข้อมูลยื่นหัวข้ออาจารย์กันวุ่นไปหมด สถาปัตย์ภายในมหา’ลัยผมเรียนสี่ปีจบ ไวกว่าบางที่หนึ่งปีแต่งานหนักยิ่งกว่าอะไร
เหมือนหลักสูตรบางอย่างถูกรวบให้ระยะเวลามันสั้นลง แต่อัดแน่นด้วยเนื้อหา ทำเอาในหัวมีอะไรยัดอยู่เต็มไปหมด
บ้างได้ใช้บ้างไม่ได้ใช้ แต่ถึงอย่างนั้นทุกอย่างก็เป็นเกรดเป็นคะแนน มีผลต่อคะแนนรวมหน่วยกิตทั้งหมดอยู่ดี 

ทำเอาตั้งแต่ขึ้นปีสี่พวกผมถอนหายใจบ่อยจนจมูกแทบจะปลิวหลุดลงพื้น มีเรื่องน่าปวดหัวไม่พ้นแต่ละวัน
นอกจากการต่อยตีไม่จบสิ้นแล้วเห็นทีเรื่องธีสีสก็ไม่แพ้กัน คุยหัวข้อกับอาจารย์เสร็จแต่ละครั้งแทบจะทิ้งหัวดิ่งลงดินแล้วเอาเท้าก่ายหน้าผาก 

เจ็บกว่าแผลที่ถูกตีก็โดนที่ปรึกษาล้มโปรเจคต์นี่แหละครับ…
 



“เอ้าชน!”

แกร๊ง!

“ชนอะไรนักหนาวะไว”

“ชนให้กับความเส็งเคร็งของธีสีสกูไงไอ้สัด”

ไวยกรณ์ตอบกลับคำถามของกอล์ฟหลังจากที่ตะโกนลั่นร้านแล้วยกแก้วกระแทกกันเสียงดัง
กลัวใจว่าแม่งจะแตกคามืออยู่หลายรอบ จนผมนึกรำคาญใจเลิกบ้าจี้ยกแก้วชนตามตั้งแต่ครั้งที่แล้ว

“หงุดหงิดไรนักหนา กูก็ยังไม่ผ่าน” คนที่ปรึกษาเดียวกันบ่นอุบ กระดกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“กูขอเปลี่ยนที่ปรึกษาตอนนี้ทันปะวะ เชี่ยแม่งปวดหัวชิบหาย คุยกันแต่ละทีไม่เคยจะเหมือนเดิม” ตาไอ้คนพูดเริ่มแดงๆ ทั้งที่แม่งตามมาทีหลังสุด แต่ดันดวดเร็วเสียจนแอลกอฮอล์ในเลือดพุ่งนำเพื่อนในโต๊ะไปแล้วหลายวา “อยากได้ที่ปรึกษามึงว่ะปราณ”

“ใครใช้ให้พวกมึงดวงซวยกันล่ะ” พูดถึงตอนจับฉลากที่ปรึกษาตอนต้นเทอมแล้วก็หลุดยิ้ม ตอนจับกลุ่ม’จารย์จันเพ็ญแล้วมีรหัสของไอ้กอล์ฟไอ้ไวนี่แทบลงไปดิ้นที่พื้นกันทั้งสองตัว

“ไม่ซวยบ้างให้รู้ไป อย่างน้อยอาจารย์เชี่ยเก้ก็ยังดี นี่แม่งพีคสุดเลย”

“แต่ตอนนี้กูว่ามีเรื่องพีคกว่านั้นอีกว่ะ” เก้พูดขึ้นเสียงนิ่ง พอหันไปมองก็เห็นมันขมวดคิ้วจ้องไปอีกฟาก ย้ายสายตาตามไปก็แทบจะลุกขึ้นยืน

แก๊งไอ้ภัทรเดินเข้ามาในร้านพอดีและบังเอิญสบตากันเข้าแล้วเสียด้วย ฝ่ายนั้นยกยิ้มมุมปากแล้วส่งจูบมาให้อย่างกวนอวัยวะเบื้องล่าง
คิดถึงรอยยิ้มประจำตัวของไอ้คนที่ทำโจ๊กซองให้สุกไม่ได้เมื่อเช้าตรงนั้นแล้วก็กุมขมับ
สรุปคือเรียนคณะนี้ต้องมีเชื้อสันดานเดียวกันหมดเลยหรือไงวะ

“คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ เห็นหน้าไอ้พวกนั้นแล้วความดันจะขึ้น” ไวยกรณ์พึมพำในคอ มือยังวุ่นอยู่กับการผสมเหล้า

“เออน่า” ผมครางเสียงปราม “พวกมันก็แบบนั้นแหละ กินของเราไปอย่าไปสนใจมัน”

“ก็ถ้ามันไม่มายุ่งกับเราก่อน” ไวว่าเสียงขรม ท่าทางวันนี้จะอารมณ์เสียจริง

ทำเอาหวั่นใจจนต้องเหล่มองไปทางภัทร ยังไงช่วยคุมเพื่อนๆ มึงอย่าเพิ่งให้สัตว์ในปากออกมาวิ่งพล่านตอนนี้เลย


กูขี้เกียจทำแผลเพิ่มแล้ว






 
“โอ๊ย เชี่ยแม่ง!”

ผมสบถเสียงลั่นอย่างหงุดหงิดพลางขยับตัวนอนแผ่ลงที่โซฟา รู้สึกเจ็บแปลบบริเวณแผลใกล้มุมปาก
แม่งไม่ผิดจากที่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วก็ห้ามกันไม่ได้ พอมาเจอหน้ากัน มาอยู่ในอาณาเขตเดียวกันก็ไม่พ้นต้องตะลุมบอนทุกครั้ง
ไอ้นิสัยปากเปราะที่เอาแต่จะแซวจะแขวะอยู่ตลอดนั่นยิ่งกว่าเชื้อเพลิงที่คอยสุมเข้ากองไฟ

‘กินเหล้ากันแค่นั้นไม่เหงาเหรอจ๊ะ’

‘ให้พวกพี่ไปนั่งกินด้วยไหม’

‘หรือถ้าเบื่อๆ ก็มารินเหล้าให้พี่ก็ได้นะน้อง’

‘อยากรู้จริงๆ ว่านอกจากสาว’ถาปัตย์จะแจ่มแล้ว หนุ่มจะแจ๋วด้วยหรือเปล่า’

หลายต่อหลายประโยคที่สำรอกออกมากระทบหูพวกผมไม่เว้นช่วง ยิ่งในเวลาที่ไวมันอารมณ์ไม่จอยขั้นสุดท้ายแบบนั้น
พอโดนแซะเข้าเยอะหน่อยก็ขึ้นเร็วกว่าปกติ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ขวดเหล้าลอยไปกระแทกลงที่กลางโต๊ะของฝ่ายตรงข้ามนั่นแหละ

ก๊อก

ผมพรูลมหายใจออกจากจมูกเมื่อได้ยินเสียงเดาะลิ้นกับเพดานปากดังมาจากนอกห้อง
เสียงเดิมๆ ที่ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าใครเป็นคนทำ ยิ่งต้องขมวดคิ้วหนักขึ้นตอนที่ขยับตัวลุกแล้วปวดจี๊ดที่ขมับ
แรงหมัดบวกกับฤทธิ์เหล้าทำให้ผมลุกนั่งแทบไม่ไหว ไม่มีแรงจะมาต่อล้อต่อเถียงกับไอ้ปากเปราะหน้าห้องหรอก

ก๊อก

โฮ้ย! รำคาญ!

ปึง แกรก!

“อะไรอีก”

ถามไปทั้งที่ยังไม่ทันได้มองหน้า แต่พอประตูเปิดกว้างแล้วก็ต้องชะงัก
เมื่อเห็นหัวหน้าแก๊งวิศวะปากหมาที่ร้านเหล้าเมื่อชั่วโมงก่อนยืนหอบหมอนใบใหญ่กับตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ยืนอยู่

“ต้องการอะไร” จนต้องย้ำถามอีกครั้งด้วยความระแวง

“ภาไม่ให้กูเข้าห้อง”

“แล้วไง?”

“เพราะมึงทำกูมีแผลเพิ่ม”

“แล้วมึงไม่ได้ทำกูเลยหรือไง ใครเริ่มอย่าให้กูพูด”

“กูเปล่า กูไม่ได้เริ่มไรเลย”

“แล้วหมาที่ไหนเห่า”

“ไอ้กรณ์เริ่ม”

“ไปไกลๆ น้องไม่ให้เข้าห้องก็นอนหน้าประตูนั่นแหละ”

“มึงทำกู มึงต้องรับผิดชอบ”

“อะไรของมึง”

“ให้กูนอนด้วยเลย”

“ส้นตีนเหอะ”

ผมขมวดคิ้วฉับ ด่าออกไปสั้นๆ แต่ใจความครบถ้วน คนตัวเท่าควายแต่ยืนหน่อมแน้มถือตุ๊กตายังคงยืนนิ่งไม่ขยับ
เห็นทีถ้าจะมีอะไรต้องกระดิกก่อนคงเป็นช่วงล่างผม

“ลาล่ะ”

ผมพูดพลางเอื้อมมือไปจับลูกบิดเตรียมดึงบานประตูปิด
แต่แขนสีกร้านแดดก็อ้าขวางไว้อย่างรวดเร็วจนหมอนที่หนีบอยู่ข้างตัวเกือบหล่นลงพื้น ดีที่ใช้เข่ากั้นไว้ได้ก่อน

“อะไรของมึงอีก”

“ข้างนอกยุงมันเยอะ”

“แดกยากันยุงแล้วหลับไป”

“ยากันยุงเดี๋ยวนี้มีแบบกินได้ด้วยเหรอ” อีกฝ่ายแสร้งตีน่าประหลาดใจ อาการที่ทำเอาผมกรอกตาขึ้นลงเป็นเลขแปด

“กูไม่มีอารมณ์มาเล่นลิ้นด้วย”

“ไหน ยังไม่ทันได้เล่นเลย”

“กวนตีน”

“มัวแต่ยืนด่ากูอยู่นั่นแหละ” จะมาไม้ไหนอีกล่ะวะถึงได้ทำตาแบบนี้ “อยากให้เพื่อนมึงผ่านมาเห็นกูยืนถือหมอนอ้อนมึงเหมือนผัวถูกเมียห้ามไม่ให้เข้าห้องแบบนี้เหรอ”

“ไอ้…!”

“จุ๊ๆ ” มันส่ายหน้าทำเสียงจุ๊ปากเมื่อผมเตรียมจะตะโกนด่า “ดึกแล้ว เสียงดังเดี๋ยวคนก็เฮกันออกมาดูหรอก”

แล้วมันก็ใช้จังหวะที่ผมกำลังยืนนิ่วหน้าฮึดฮัดอยู่แทรกตัวเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว หันไปมองอีกทีคนหน้าด้านนั่นก็ไปนั่งสบายอยู่ที่โซฟาแล้ว

“อยากนอนก็นอนไป ผ้าห่มกูไม่มีให้หรอกนะ แต่มึงคงไม่หนาวตายหรอก หนังหนา”

“กูใช้ผืนเดียวกับมึงก็ได้”

“ฝันอยู่เหรอ”

“นอนเตียงเดียวกันได้กูไม่ถือ”

“แต่กูถือ”

“ก็วางซะสิ”

“กูจะปาใส่หน้ามึงแทน”

ณภัทรหัวเราะอารมณ์เอื้อมมือไปหยิบรีโมตมาเปิดโทรทัศน์โดยไม่ได้ขอ
ทำตัวราวกับอยู่ห้องตัวเองจนอดสงสัยไม่ได้ว่าความหน้าด้านนี้มันได้ใครมา

“ไปอาบน้ำสิ กูอยู่ได้ไม่ต้องห่วง”

ผมกรอกตาอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้าคงไม่เหลือแล้วซึ่งสำนึกหรือความเกรงใจ 

มองไอ้เด็กโข่งติดตุ๊กตาสกปรกที่คะเนในใจไว้ว่าคงไม่เคยโดนน้ำโดนผงซักฟอกตรงหน้านิ่งๆ
ก็จำไม่ได้อีกนั่นแหละว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันเริ่มเข้ามาวอแวติดผมแทนที่จะหาเรื่องด่าพ่อได้ทุกครั้งที่เห็นกันในสายตา

ณภัทรเป็นผู้ชายที่หากสลัดนิสัยทั้งหมดทิ้งไปก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคงจะกลายเป็นที่จับตามองของผู้หญิงไม่น้อย
ท่าทางขี้เล่นใบหน้าเปื้อนยิ้มดูเข้ากับคนง่ายนั้นก็ไม่เลว แต่พอเอาความกวนตีน ซกมก ขี้เกียจ
แถมยังพูดจาไม่รู้ความนั้นมาประกอบเข้าด้วยกัน มันก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผมไม่อยากแม้แต่จะเอาตีนเขี่ย

แม้จะเกลียดกันแต่ก็โตมาด้วยกัน ด่ากันแต่ก็ยังไม่เคยห่างกันไปไหน ต่อยตีกันแต่สุดท้ายมานั่งให้ผมทำแผลให้

หากจะบอกว่าผมกับมันเป็นคู่เวรคู่กรรมกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน…ก็คงไม่เกินจริงไปเลย








Tbc...



ฉากสามมาแล้วค่าาา วันนี้มาเร็วมากกก ยังไม่สี่โมงเลยยย อิ
เพราะวันนี้คงกลับดึก ไปลงให้ไม่ทันเที่ยงคืนแน่เลยแอบลงที่ทำงานให้ก่อนนน

ผ่านมาสามตอนแล้ว พอจะเลือกข้างกันได้หรือยัง เตรียมป้ายไฟไว้ค่ะ #ทีมปราณ #หลังม่าน นะทุกคน ฮรี่~


ตอนหน้าโยนให้พี่เวสต์ค่า <3


 

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7058
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 :o8:   :pig4:  ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6843
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
ใครรุก ใครรับวะเนี่ยะ  ปราณน่าจะรับ  ภัทรน่าจะรุกเนาะ
อ่านตอนนี้แล้ว  โฮ้ยยยยย  ภัทรวอนติงมากอ่ะ  สมควรโดนจริง ๆ

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1854
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
สุดท้ายคู่กรรมมักจะต้องคู่กันเอง

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
กัดกันทุกวันแบบนี้ลูกดกนะจ๊ะหนุ่มๆ 555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
หัวหน้าแก๊งค์วิศวะแก๊งค์นี้  ณภัทร แกมุ้งมิ้งมากกกกก ...ภาวะจิตใจแกยังอยู่อนุบาลหมีน้อยหรออ? จะมานอนห้องคนอื่นยังต้องเอาตุ๊กตุ่นเน่ามาด้วยเนี่ยห๊าาาา :m20:  อารมณ์ผัวอ้อนเมียหน้าประตูจริงๆด้วย มันใช่อ่ะ ฮาาาาาา

ปราณแววแม่บ้านออกมาก ทั้งงานบ้าน ท้ังขี้บ่น เริ่มหนุกละ ชอบๆ  :katai2-1:


ออฟไลน์ paenggiz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ่านจบแล้วปวดหัวเลย

 :katai3:

ออฟไลน์ mayongc.

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เป็นคนเดียวรึป่าคะที่เชียปราณให้รุก แง555555555 :katai5:

ออฟไลน์ nooklepper

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
เลือกทีมไม่ถูกเลย 55+

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
โอ้ยยย ซึนทั้งคู่ป้ะล่ะ

ออฟไลน์ M.J.

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 252
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นจังเลยน้าาาาา  :mew3:

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ขอบคุณค่ะ หลังม่านน่ารักกันมากเลย

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
ตุ๊กตากระต่ายเน่า....เป็นพล๊อบที่มีความมุ้งมิ้งมากค่ะภัทร

การเลือกข้างนี่ไม่ได้ทำกันง่ายๆนะคะเนี่ย ฮาาา

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
คู่เวรคู่กรรมคู่กันแล้วไม่แคล้วกันเนาะ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด