Beauty and the Beast ♥ โฉมงามกับเจ้าชายอสูร THE END + EXTRA (07-05-2015)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Beauty and the Beast ♥ โฉมงามกับเจ้าชายอสูร THE END + EXTRA (07-05-2015)  (อ่าน 163030 ครั้ง)

ออฟไลน์ ohho99

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
เป็นเวอร์ชั่นโฉมงามกับเจ้าชายอสูรที่แซ่บมากค่ะ
ทั้งพระเอก-นายเอกแรงไม่แพ้กัน ชอบๆๆๆ
รออ่านตอนใหม่นะคะ


+1 เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ ^^

ออฟไลน์ urmein

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1039
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-2
โง้ยยยยย น้องเบลลลลลล
อยากได้ๆๆๆๆ (เกี่ยวอะไรกับเค้าาา 5555)

ออฟไลน์ Toon_TK

  • เ ด็ ก อ้ ว น
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 827
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ช้อยชอบ~

ออฟไลน์ fanglest

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
พอกันเลย
ช่างสุภาพบุรุษอะไรเช่นนี้ ไม่ยอมก็คือไม่ข่มขืนใช่ป่ะ
สมชายชาตรีจริงๆ
จะทนได้สักกี่น้ำนะ
อิอิ

ออฟไลน์ Gatjang_naka

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
น่ารักทั้งคู่เลยอะ  :hao7:

ออฟไลน์ army_van

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 120
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
โอ๋ พระเจ้า
:hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

โอยยยยย เบลสุดยอดดดด ราชินีมากกกก นางพญามากกกกกกกก

ออฟไลน์ rainiefonnie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +684/-7
แอร๊ยย
หนูเบลขี้ยั่ว น่ารักน่าัดจริงๆ

ขอบคุณคนเขียนที่มาต่อนะคะ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
หนูเบลขี้ยั่ว อิอิ

ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
อัคนี่มันอสูรจริงๆ  :ling2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Pakbung Mazo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-3
อ่านแล้วใจหวิวแปลกๆ สงสัยจะโดนดูดวิญญาณ ฮ่าาาาา :hao7:

ออฟไลน์ GlassesgirL

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
เซ็กซี่เเละร้อนแรงทั้งคู่เลย
เราเองก็รอให้ถึงวันนั้นที่จะได้เป็นแฟนกัน
แล้วอัคไม่ปล่อยเบลให้ได้นอน คึคึ  :z1:

 :mew1: :L2:

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 903
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1134/-11
    • twitter
Beauty and the Beast
โฉมงามกับเจ้าชายอสูร

Ch.03












ช่วงนี้ Jaguar C-X16 แล่นมาจอดที่หน้าตึกศิลปกรรมศาสตร์บ่อยเสียจนกลายเป็นภาพคุ้นตาของคนในคณะ ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนจะรู้ว่า มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ กำลังตามจีบผมอยู่ แม้ว่าจะมีถ้อยคำครหาตามมาว่าจะไปได้สักกี่น้ำก็ไม่รู้ ผมอาจจะถูกฟันแล้วทิ้งตามประสาผู้ชายเจ้าชู้ และอีกหมื่นแสนล้านความคิดเห็นจากคนนอกที่ไม่ได้รู้เรื่องจริง สิ่งเหล่านั้นทำให้ชีวิตปกติสุขของผมกลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้


ลำพังแค่เป็นผู้ชายหน้าสวยก็เด่นสะดุดตามากพออยู่แล้ว ยิ่งมีผู้ชายอย่าง อดัม ไทเลอร์ เข้ามาในชีวิตผมก็ยิ่งกลายเป็นจุดสนใจ ใครก็รู้ว่าเสน่ห์ของอสูรร้ายนั้นร้อนแรงมากแค่ไหน และสุดท้ายผมอาจจะกลายเป็นแค่ของเล่นชิ้นโปรดก่อนที่จะถูกเขี่ยทิ้งไปเหมือนกับคนอื่นที่เคยผ่านมา



แต่ใครจะสนละ?



นี่มันชีวิตผม และผมรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ สุดท้ายปลายทางจะจบลงตรงไหนมีแต่ผมกับอัคเท่านั้นที่รู้ มันเป็นเรื่องของอนาคตที่ยังมาไม่ถึงผมก็เลยไม่รู้ว่าจะกังวลกับสิ่งเหล่านั้นไปทำไม ใช้เวลาในช่วงปัจจุบันให้คุ้มค่าดีกว่าจะไปนั่งฟูมฟายว่าตัวเองจะโดนทิ้งเมื่อไหร่ ดีกว่าปล่อยให้มันผ่านไปแล้วค่อยย้อนกลับมานึกเสียดายเวลาไม่ใช่หรอ?





สายลมเย็นพัดเอากลิ่นหอมของดอกปีบโชยมาเป็นระยะ ผมนอนเหยียดตัวยาวอยู่บนม้าหินอ่อน มีสมุดสเก็ตคลุมหน้าเพื่อช่วยบดบังแสงที่ลอดผ่านแนวไม้ทะลุลงมา ด้วยความที่คณะเราตั้งอยู่ในบริเวณที่เปรียบเสมือนโอเอซิสของมหาลัยเหล่าต้นไม้น้อยใหญ่ข้างตึกจึงกลายเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับนักศึกษา โดยเฉพาะในช่วงเวลาเย็นย่ำตั้งแต่ห้าโมงเย็นเป็นต้นไปอย่างนี้ ความสงบจะทำให้ได้ยินแม้แต่เสียงใบไม้ขยับไหว ฟังดูคล้ายเสียงเพลงที่ช่วยจรรโลงจิตใจในช่วงเวลาที่ใครต่อใครต่างก็วุ่นวายอยู่กับโลกใบใหญ่ แต่เวลากลับดูเหมือนว่าจะหยุดลง ณ ที่ตรงนี้..


ผมนอนนิ่งอย่างนั้นอยู่หลายนาที  ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่  จากตอนแรกที่ได้ยินเสียงเพื่อนคุยกันทุกอย่างก็เงียบราวกับถูกสับสวิสต์ลงไป จากเสียงพูดคุยก็กลายเป็นเสียงฝีเท้าของใครสักคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ทุกจังหวะที่เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งและกิ่งไม้ตายฟังดูหนักแน่นและไม่มีความลังเลใจ..


คงไม่น่าแปลกเท่าไหร่ถ้าผมจะจำเสียงฝีเท้าของใครคนนั้นได้ แม้ว่าจะเปิดประสาทสัมผัสการรับรู้แค่เพียงอย่างเดียวก็ตามที







“ตื่นได้แล้วเจ้าหญิงขี้เซา”





น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเสียยิ่งกว่าอะไรทำให้ผมจุดยิ้มมุมปาก หลังจากประโยคนั้นก็ใช้เวลาเพียงไม่นาน.. สมุดสเก็ตที่วางอยู่บนหน้าก็ถูกดึงออกไป แสงแดดที่ยังไม่หมดลงส่องกระทบกับรูม่านตาทำให้ผมต้องหรี่ตาเพื่อปรับสภาพก่อนที่ใครคนนั้นจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอสูรร้าย แววตาสีเทาอมฟ้าดูอันตราย และทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปในเสี้ยววินาที




“มานอนอะไรอยู่ตรงนี้”


อัคถามพร้อมกับส่งมือมาให้ ผมมองแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มพราวของอีกฝ่าย ก่อนที่จะคว้ามือนั้นเอาไว้แล้วดึงตัวเองขึ้นมา หลังจากนั้นเมื่อกวาดตามองไปรอบตัวก็พบว่าเหลือเพียงแค่เราสองคนเท่านั้น


“หายไปไหนกันหมด?”


“ไม่รู้สิ..”


อัคยักไหล่ ผมมองแววตาเจ้าเล่ห์ของมันอย่างไม่ไว้ใจแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก รู้อยู่แล้วว่าคนอย่าง มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ สามารถควบคุมอะไรก็ได้ให้เป็นไปตามที่มันต้องการ โดยที่ไม่มีใครกล้าหือ


“มาทำอะไรที่นี่?” ผมเปลี่ยนเรื่องถามแม้จะรู้อยู่แก่ใจ อัคหัวเราะอยู่ในลำคอนิดหน่อยก่อนจะมองกลับมาด้วยแววตาเจ้าชู้


“บอกแล้วไม่ใช่หรือไง? ว่าเย็นนี้เรามีนัด”



ผมแกล้งขมวดคิ้วกับประโยคนั้น เมื่อเช้าก่อนออกมาจากห้องของมัน อัคนัดไว้ว่าเย็นนี้จะพาไปทานข้าว แต่ผมจำได้ว่ายังไม่ทันได้ตอบตกลงเลยด้วยซ้ำ



“กูบอกแล้วหรอว่าจะไปกับมึง?” ผมเลิกคิ้วขึ้นมาข้างหนึ่ง มองแววตาสีเทาอมฟ้าของคนตรงหน้าด้วยเจตนายียวน เสียงหัวเราะในลำคอของอสูรร้ายดังขึ้นมาอีกครั้ง มันมองหน้าผมด้วยแววตาพราวระยับ รอยยิ้มร้ายแต้มอยู่ตรงมุมปากก่อนที่มันจะกระซิบเสียงต่ำ..




“กูบังคับ”




ช่างเป็นคำตอบที่สมกับเป็นมัน ไม่ว่าจะอะไรก็ตามหากเป็นสิ่งที่ มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ ต้องการ ทุกอย่างจะต้องมากองอยู่ตรงหน้า..



“ให้กูได้ไปกินข้าวกับคนอื่นบ้างเถอะ กินกับมึงทุกวันเบื่อหน้ากันจะแย่อยู่แล้ว” ผมบอกพร้อมกับหัวเราะออกมา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วทำท่าว่าจะเดินหนี แต่ก็ถูกคนมือยาวกว่าคว้าเอวไว้




“คิดว่ากูจะปล่อยมึงไปง่ายๆ หรือไง?”




เป็นประโยคคำถามที่มาพร้อมกับรอยยิ้มชวนหวั่นไหว ผมจ้องลึกลงไปในแววตาของอสูรร้าย ไม่รู้ว่าคำพูดที่เป็นเพียงแค่ลมปากจะเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน แต่เมื่อเห็นความจริงจังฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่สวยของอีกฝ่าย ท้ายที่สุดแล้วผมก็ค่อยเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มย่ามใจ..





ถ้าไม่อยากปล่อยก็จับเอาไว้ให้มันได้ตลอดรอดฝั่งแล้วกัน..





.
.
.







มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ พาผมกลับมาที่คอนโดเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมเองก็เพิ่งรู้ว่านัดทานข้าวมื้อเย็นวันนี้จะพิเศษกว่าทุกครั้งก็ตอนที่คนของมันเอาชุดสูทมาให้..


ปกติแล้วผมไม่ค่อยแต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท่าแบบนี้เท่าไหร่ ผมชอบเสื้อผ้าที่สวมใส่สบาย อย่างเสื้อยืดเนื้อบางคอย้วย หรือกางเกงยีนส์ขาดที่ใครก็ต่อใครเรียกว่ามันคือรูระบายอากาศมากกว่าเสื้อเชิ้ตเรียบกริบ กางเกงแสล็ค และเนคไท แต่พอคิดว่าดินเนอร์เย็นนี้น่าจะมีอะไรตื่นเต้นรออยู่ผมจึงยอมใส่สูทที่ถูกสั่งตัดมาโดยเฉพาะอย่างช่วยไม่ได้


หลังจากนั้นก็ต้องมายืนมองเงาของตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกแปลกไป มองใบหน้าสวยจัดที่ปล่อยผมยักศกให้ยาวสยาย มองช่วงบ่าแข็งแรงและลำคอตั้งตรงซึ่งรับกับสูทพอดีตัวของอีกฝ่าย มันดูเหมือนว่าไม่น่าจะเข้ากันได้ แต่เมื่อดึงเนคไทออกแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงมาอีกสองสามเม็ดมันกลับดูลงตัวอย่างน่าประหลาดใจ


ภาพสะท้อนจากกระเงาทำให้ผมจุดรอยยิ้ม แม้ว่าจะดูแปลกตาอยู่สักหน่อยแต่ผมก็คิดว่าตัวเองดูดีและสามารถเดินเคียงคู่กับเจ้าชายอสูรได้อย่างไม่อายใคร และแน่นอนว่าเจ้าชายอสูรร้ายก็ต้องคิดแบบเดียวกัน..






“ใส่พอดีอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย”



น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนฝันดังกระซิบอยู่ข้างหู มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์เดินเข้ามาในห้องหลังจากที่ผมแต่งตัวเสร็จ และตอนนี้แววตาสีเทาอมฟ้าก็กำลังมองภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าด้วยความประทับใจ


ท่อนแขนแข็งแรงสอดรั้งช่วงเอวให้ขยับเข้าไปใกล้ ผมเอนหลังชิดกับแผ่นอกกว้างของอีกฝ่าย ปล่อยให้มือใหญ่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งของร่างกายพร้อมสบตากับอสูรร้ายผ่านกระจกเงาตรงหน้า แน่นอนว่าชุดสูทพอดีตัวแบบนี้ยิ่งเน้นสัดส่วนของเรือนร่างอย่างเห็นได้ชัด ผมไม่ใช่คนตัวเล็กบอบบาง นอกเหนือไปจากส่วนสูง 180 เซนติเมตรแล้วร่างกายก็ยังพอมีกล้ามเนื้ออยู่บ้าง ถึงแม้ว่าหน้าจะหวาน แต่ก็ไม่ได้ดูเป็นผู้หญิงไปเสียทีเดียวนัก


อดัม ไทเลอร์กับผมอยู่ในชุดสูทสีเดียวกัน ต่างกันตรงที่เสื้อเชิ้ตด้านในของมันเป็นสีดำ ส่วนของผมนั้นเป็นสีขาวสะอาดตา..


ผมมองแววตาสีเทาอมฟ้า รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นมาราวกับว่านี่คือคำสาป ไม่ปฏิเสธเลยว่าเสน่ห์ของเจ้าชายอสูรนั้นยากที่หักห้ามใจ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นมันในลุคที่ต่างออกไป สูทผ้าเนื้อดีสีท้องฟ้าในยามราตรีช่างเข้ากันได้ดีกับอีกฝ่าย มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ ช่างเป็นผู้ชายที่มีฟีโรโมนเหลือร้าย..


ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไม.. ใครต่อใครถึงได้ตกลงไปอยู่ในหลุมพรางของมัน





“แอบมาวัดไซส์กูตั้งแต่ตอนไหน?”


ผมกัดริมฝีปากของตัวเองแล้วช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่าย กระจกเงาสะท้อนภาพใบหน้าหล่อจัดราวกับรูปปั้นกรีกยกมุมปากเป็นรอยยิ้มร้าย ในขณะที่มือใหญ่ยังคงอ้อยอิ่งอยู่ตรงเนินสะโพกอย่างจงใจ


“กะเอาจากคืนนั้น..”


เป็นคำตอบที่ทำให้ผมหลุดหัวเราะขำ จำได้ดีว่าคืนไหนคือคืนนั้น.. เพราะว่าหลังจากนั้นผมก็ไม่ยอมมีอะไรกับมันแม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา


“เก่งนี่.. กะได้พอดี แต่ตรงสะโพกแน่นไปหน่อย” ผมยักคิ้วให้กับคนที่ยืนซ้อนหลังอยู่ในกระจกเงา พร้อมกับแกล้งเบียดสะโพกลงบนร่างกายส่วนหน้าของอีกฝ่าย ได้ยินเสียงคำรามในลำคอก่อนที่เจ้าของใบหน้าคมจะโน้มลงมาใกล้ เล่นเอาเผลอกลั้นหายใจเมื่อลมหายใจร้อนของมันรินรดตรงหลังกกหู ความรู้สึกหวาบหวิบพุ่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าคำสาปของอสูรร้ายกำลังทำงานยังไงยังงั้น



“อยากให้วัดใหม่มั้ย?”



เสียงกระซิบทุ้มต่ำฟังดูแหบพร่าทำให้ผมยิ้มมุมปาก มองแววตาคู่สวยของมันก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างขบขัน


ไม่ต้องเดาเสียให้ยากเพราะแค่เห็นแววตาเจ้าชู้วาววับผมก็รู้ทัน


ถ้าให้วัดตัวใหม่กันอีกครั้ง.. คืนนี้คงไม่ได้ออกจากห้องแน่ๆ





“ไว้วันหลังแล้วกัน.. ไปเถอะ เดี๋ยวจะเสียเวลา”



ผมแกล้งยิ้มหวานแล้วผละออกห่าง ปล่อยให้อสูรร้ายสบถอยู่ในลำคอก่อนจะยักคิ้วยียวนคนตรงหน้า หลังจากนั้นก็เดินหลังตรงออกมาจากห้องนอนพร้อมกับเสียงหัวเราะระอาของมิสเตอร์อดัม ไทเลอร์..






.
.
.






ดินเนอร์วันนี้หรูกว่าที่คิด อัคทำให้ผมแปลกใจนับตั้งแต่การนั่งรถลีมูซีนคันหรูแทนที่จะเป็น Jaguar C-X16 ของมันเหมือนอย่างทุกวัน เรามาถึงโรงแรมในตอนหัวค่ำ ผมเก็บความสงสัยไว้กับตัวเองในขณะที่สังเกตเห็นชายในชุดสูทสีดำกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ ซึ่งคงไม่น่าแปลกเท่าไหร่ถ้าข่าวลือที่ว่า มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ มีพ่อเป็นมาเฟียนั่นคือเรื่องจริง


แต่ถ้าจะให้ว่ากันตามตรงแล้วผมไม่ชอบการถูกประกบตัวแบบนี้เท่าไหร่นัก และดูเหมือนว่าอัคเองก็คงจะไม่ชอบเหมือนกันถึงได้สั่งให้คนของมันคอยสังเกตการอยู่ห่างๆ ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเพราะมันทำให้ผมไม่ต้องรู้สึกอึดอัดตามไปด้วย

 



“นี่เซอร์ไพรส์กันเนื่องในโอกาสอะไร?”



ผมเลิกคิ้วถามคนข้างตัวเมื่อเราขึ้นมาถึงชั้นดาดฟ้าของโรงแรมซึ่งถูกตกแต่งด้วยพรรณไม้นานาชนิดภายใต้เรือนกระจก ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีสถานที่ร่มรื่นแบบนี้อยู่ในกลางเมืองกรุงที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่ตึกสูงระฟ้าเต็มไปหมด ซึ่งมันทำให้ผมอดประทับใจไม่ได้


อากาศในนี้กำลังเย็นสบายและไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป เมื่อเงยหน้าขึ้นมองบนฟ้าจะเห็นพระจันทร์เสี้ยวหลบอยู่ใต้เงาเมฆราวกับเขินอาย แต่เมื่อมองลงไปด้านล่างจะเห็นว่าเมืองที่ไม่เคยหลับใหลกำลังสาดแสงขับไล่ความมืดมิดออกไปไกลๆ ประกายวิบวับของแสงไฟชวนให้คนมองรู้สึกเคลิบเคลิ้มและหลงใหลในเสน่ห์ของยามราตรี




ในมุมหนึ่ง ณ สถานที่แห่งนี้..


ผมยืนมองความเคลื่อนไหวของแสงไฟเบื้องล่างด้วยความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป..


รู้สึกได้ถึงความสั่นไหวของก้อนเนื้อใต้อกซ้าย เมื่อสบตากับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวอันตราย นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าที่สะท้อนกลับมาจากในกระจกให้ความรู้สึกราวกับเปลวไฟในน้ำแข็งที่เย็นยะเยือก แต่กลับมีแรงดึงดูดมหาศาลยิ่งกว่าหลุมดำที่อยู่ในห้วงอวกาศ



ผมรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะอีกครั้งเมื่อใบหน้าคมโน้มลงต่ำก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะนาบลงบนหลังคอ หลังจากนั้นเมื่ออัคเงยหน้าขึ้นมา เราสองคนก็สบตากันผ่านเงาในกระจกที่กำลังส่องประกายวิบวับจากแสงไฟเบื้องล่าง




“ครบรอบหนึ่งเดือนของเราไง”



คำตอบของมันทำให้ผมเหยียดรอยยิ้มซ่อนความรู้สึกที่กำลังสั่นไหว แน่นอนว่านี่ยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะตกลงไปในหลุมพรางของอสูรร้าย ถึงแม้ว่าจะหย่อนขาข้างหนึ่งลงไปอยู่ในนั้นแล้วก็ตามที



“หนึ่งเดือนอะไร? หนึ่งเดือนที่มึงตามจีบกูอยู่ หรือหนึ่งเดือนหลังจากที่เรามีอะไรกันครั้งแรก?”


ผมถามด้วยรอยยิ้ม พลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกคนอย่างท้าทาย อสูรจุดรอยยิ้มแล้วจับปอยผมทัดหูให้ ระยะห่างของเราใกล้จนผมได้กลิ่นลมหายใจหอมสะอาดของอีกฝ่าย มองเห็นความหลงใหลอยู่ในแววตาคู่นั้น


“ทั้งสองอย่าง”


เสียงทุ้มกระซิบเบาแต่กลับได้ยินชัด มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ ม้วนปอยผมเล่นก่อนจะยกขึ้นมาจรดริมฝีปาก ดมกลิ่มหอมของดอกกุหลาบจากขวดแชมพูในห้องน้ำที่มันไม่ได้ใช้


“ชอบหรือเปล่า?”


คำถามที่มาพร้อมกับนัยน์ตาวาววับทำให้ผมตีความได้สองอย่างคือชอบที่นี่ หรือว่าชอบมัน เปลวไฟร้อนแรงในหน่วยตาคู่นั้นทำให้รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ผมยิ้มมุมปากก่อนจะหัวเราะขำ แกล้งเอียงหน้าหลบปลายจมูกของมันที่กำลังขยับเข้ามาใกล้


“ชอบ.. แต่สงสัยนิดหน่อยว่ามึงกำลังล่อลวงกูอยู่”


“ฉลาด” มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ ชมผมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างถูกใจ ผมมองหน้ามันแล้วยักคิ้วให้ ถ้าริจะคบกับอสูรร้ายก็ควรรู้เท่าทันกับอีกฝ่าย ไม่ใช่ทำหน้าซื่อตาใสเหมือนคนไม่รู้อะไร แบบนั้นไม่มีทางเอามันอยู่แน่ๆ..


“ตกหลุมรักกูหรือยัง?”


คนตรงหน้าถามย้ำเมื่อปลายจมูกของเราจรดกัน ผมดึงเนคไทของมันลงมาแล้วขบกลีบปากบางก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ ในขณะที่มือทั้งสองข้างก็เลื่อนลงไปโอบรอบเอวสอบของอีกฝ่ายเอาไว้



“ง่ายไปหน่อยมั้ยครับมิสเตอร์อดัม ไทเลอร์”



พร้อมกับคำพูดนั้นผมก็สอดมือเข้าไปในชายเสื้อของอีกฝ่าย อดัม ไทเลอร์ หัวเราะชอบใจแล้วไล่ปลายจมูกไปตามแก้มใส สูดดมกลิ่นหอมจางของผิวกายแล้ววกกลับมาที่ริมฝีปากของผมอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ และในทันทีที่ฟันคมขบลงบนริมฝีปากล่างผมก็สัมผัสได้ถึงความเย็นของวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อสูทเนื้อดีของอีกฝ่าย


ปล่อยให้มันขบปากเล่นอยู่สักพักผมก็ผละออกมาพร้อมกับกระบอกปืนสีเงินเงาวับยามเมื่อต้องกับแสงไฟ มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ เลิกคิ้วเล็กน้อยที่โดนผมจับได้ แต่เจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าว่าจะตกใจอะไร ซ้ำร้ายใบหน้าคมยังแต้มรอยยิ้มราวกับว่ากำลังชอบใจอะไรกับบางอย่างซะอย่างนั้น





“อยู่กับกูต้องมีไอ้นี่ด้วยหรอ?”


ผมชูกระบอกปืนขึ้นมาในระดับสายตาพร้อมกับเหลือบมองอีกฝ่าย อัคยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มกลับมาให้..


“นี่คงไม่คิดจะเป่าหัวกูทิ้งถ้าเกิดว่าคืนนี้กูปฏิเสธมึงอีกครั้งหนึ่งหรอกใช่มั้ย?” เลิกคิ้วถามทีเล่นทีจริงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นยังไม่ตอบอะไร มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ หัวเราะขำก่อนจะทำหน้าตายียวนชวนให้รู้สึกหมั่นไส้


ผมหรี่ตามองร่างสูงตรงหน้า ก่อนจะวกสายตากลับมาที่อาวุธในมืออีกครั้ง มองวัตถุสีเงินเงาวับกำลังส่องประกายหยอกล้ออยู่กับแสงไฟ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าแต่ผมรู้สึกว่าขนาดและน้ำหนักของมันพอดีมือราวกับถูกกะเอาไว้ พอคิดได้อย่างนั้นก็เลยลองหันกระบอกปืนเข้าไปหาอีกฝ่าย ด้วยระยะห่างเพียงแค่ไม่กี่ไม่กี่ลมหายใจ ปลายกระบอกปืนซึ่งเป็นอาวุธที่สุดแสนจะอันตรายก็แนบสนิทกับตำแหน่งหัวใจของอดัม ไทเลอร์




“หรือมึงกลัวว่ากูจะเป็นตัวอันตราย..?”




ผมเลิกคิ้วถามอีกครั้งด้วยรอยยิ้มขำ แกล้งทำเป็นหยอกไปอย่างนั้น เพราะรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างอดัมคงไม่มีทางปล่อยให้ปืนตกมาอยู่ในเงื้อมมือศัตรูของมัน ออกจะตลกร้ายเกินไปด้วยซ้ำที่ผมแย่งปืนมาจากมันได้อย่างง่ายดายขนาดนี้




“กูไม่ได้เอาไว้ปกป้องตัวเอง.. แต่เอาไว้ปกป้องมึงต่างหาก”



“………..”




ประโยคที่โต้ตอบกลับมาทำเอาผมถึงกับชะงัก.. ได้แต่กะพริบตามองใบหน้าหล่อจัดของฝ่ายนั้นราวกับโดยปล่อยมัดฮุกใส่ใต้ราวนมเข้าอย่างจัง ดูเหมือนว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายจะเต้นผิดไปหนึ่งจังหวะเพราะไม่คิดว่าประโยคนั้นจะหลุดออกมาจากปากของ อดัม ไทเลอร์


เงียบไปอยู่หลายวินาทีในระหว่างที่เรากำลังจ้องตากัน ไร้คำพูดในการสื่อสารหากแต่ผมกลับรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นเพราะความหมายที่ซุกซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น..



เคยมีคนบอกว่าคำพูดมันก็เป็นเพียงแค่ลมปากที่คนเอาไว้ใช้หลอกกัน

หากแต่คำพูดที่ออกมาจากแววตานั้นกลับไม่สามารถที่จะใช้โกหกกันได้เลยสักนิด
 




“เบล..”



เสียงกระซิบที่ออกมาจากริมฝีปากบางทำให้ผมได้สติและรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ สุดท้ายก็ได้แต่ยืนนิ่งแล้วจ้องตากับอสูรร้ายเหมือนโดนคำสาป ทำให้ไม่สามารถขยับตัวหรือละสายตาจากมันไปได้..


“รู้มั้ยว่าการเป็นคนของไทเลอร์อาจทำให้ชีวิตหลังจากนี้ของมึงเต็มไปด้วยอันตราย”


จบประโยคนั้นผมก็เอียงคอมองหน้ามันแล้วแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ อัคยิ้มมุมปากแล้วจับมือผมไว้ ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่สนใจที่ผมหันปลายกระบอกปืนเข้าใส่..


ที่ตรงตำแหน่งหัวใจ หากผมลั่นไก มันก็ตาย.. แค่นั้น




“นี่ขู่หรืออะไร? อยากให้กูเปลี่ยนใจไม่เอามึงอย่างนั้นหรอ?” ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถามด้วยน้ำเสียงยียวนอย่างที่ชอบทำ มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ หัวเราะขำ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อีกครั้งเสียจนปลายกระบอกปืนจมลึกอยู่ตรงอกมัน ผมมองมือของตัวที่กำลังกุมชีวิตของอสูรร้ายด้วยความรู้สึกบางอย่าง หลังจากนั้นจึงเงยหน้ามองแววตาสีเทาอมฟ้าของคนตรงหน้าอีกครั้ง..


เจ้าของใบหน้าหล่อจัดยังคงติดรอยยิ้มจาง เสียงทุ้มต่ำดังกระซิบก้องกังวาล ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในห้วงอวกาศที่มีแต่เราสองคนเท่านั้น..



“เปล่า.. บอกแล้วไงว่ากูจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ แค่เตือนให้รู้เอาไว้ว่ามึงจะต้องเจอกับอะไรบ้างก็เท่านั้น”



ช่างเป็นคำพูดที่เอาแต่ใจเสียจนหลุดหัวเราะขำ ผมมองนัยน์ตาคู่สวยก่อนจะยิ้มตอบมัน..



“ฟังดูน่าตื่นเต้นจัง”



พอบอกไปอย่างนั้นอีกคนก็หัวเราะเสียงต่ำ ผมยอมคืนปืนให้กับเจ้าของมัน อัครับไปวางไว้บนโต๊ะแถวนั้นอย่างไม่ค่อยใส่ใจมากนัก หลังจากนั้นก็หันหน้ามาสบตากันอีกครั้งท่ามกลางความเงียบงัน มือทั้งสองข้างของ มิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ ประคองใบหน้าของผมเอาไว้อย่างหวงแหน สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งให้ความรู้สึกว่าอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก และมันก็ทำให้ผมรู้สึกใจเต้นไม่เป็นส่ำขึ้นมาซะอย่างนั้น
 


“จะไม่กลัวหน่อยหรอ? อ้อนขอให้กูช่วยดูแลชีวิตมึงบ้างก็ได้”


“ถ้ามึงอยากได้คนแบบนั้นคิดว่าคงต้องไปหาเอาใหม่ เผอิญว่ากูเป็นพวกชอบความท้าทายซะด้วยสิ”



จบประโยคนั้นผมก็มองเงาสะท้อนของตัวเองจากในแววตาของอีกฝ่าย เป็นอีกครั้งที่อัคหัวเราะชอบใจก่อนที่มันจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ปลายจมูกของเราจรดกันทำเอาผมถึงกับเผลอกลั้นหายใจ มองริมฝีปากแดงจัดที่อ้อยอิ่งอยู่ตรงหน้าราวกับว่ามันคือผลแอปเปิ้ลจากสวนเอเดนที่แสนจะอันตราย


แต่ถึงจะรู้อย่างนั้นผมกลับรู้สึกอยากจะลิ้มชิมรสชาติของมันอีกสักครั้งอย่างไม่คิดกลัวตาย และแน่นอนว่าผมจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองในครั้งนี้



“มึงมันไม่น่ารัก”


“งั้นก็อย่ามารักแล้วกัน”


“พูดอะไรอย่างนั้น.. ถึงจะไม่น่ารักแต่รู้หรือเปล่าว่ากูกำลังตกหลุมรักมึงอย่างจัง”



ประโยคไม่กี่พยางค์ของมิสเตอร์อดัม ไทเลอร์ กำลังทำให้ผมหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง ห้ามรอยยิ้มของตัวเองไม่ได้เลยเมื่อมองแววตาสีเข้มของมัน ผมหัวเราะในลำคอเมื่อริมฝีปากของเราสัมผัสกัน รู้สึกว่าแอปเปิ้ลมันหวานกว่ายิ่งกว่าน้ำตาลฟรักโทสเป็นไหนๆ



“พูดแบบนี้กับคนอื่นบ่อยหรือเปล่า?” ผมถามพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งยันหน้าอกของมันไว้ ในขณะที่มือก็ข้างก็โน้มลำคอแข็งแรงเข้ามาใกล้..
 

“มึงคนแรก” อัคตอบด้วยรอยยิ้มพราวและแววตาเจ้าชู้ที่ซ่อนความจริงใจ


“เชื่อได้แค่ไหน?” เป็นอีกครั้งที่ผมเลิกคิ้วพลางกระซิบติดริมฝีปากของอีกฝ่าย


“แล้วแต่ใจของมึงเลยว่าอยากเชื่อเท่าไหร่”


“งั้นบอกมาก่อนสิว่าจะว่าหลังจากนี้จะไม่ทำให้กูเสียใจ”



“ด้วยเกียรติของไทเลอร์ กูจะรักมึงไปจนวันตาย”



น้ำเสียงหนักแน่นมาพร้อมกับแววตามั่นคงทำให้ผมจุดรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ.. รู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำนั้นของอีกฝ่าย ประโยคที่เหมือนกับหลุดออกมาจากเทพนิยายทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนใจง่าย ราวกับว่ากุหลายดอกงามกำลังผลิบานอยู่ข้างใน เครือหนามเกี่ยวความรู้สึกและเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของเราเอาไว้ ยิ่งเมื่อฝ่ายนั้นประทับจูบลงมาราวกับว่านี่คือการผนึกสัญญาของหัวใจ ผมก็หย่อนขาอีกข้างหนึ่งลงไปในหลุมพรางของมันแล้วเรียบร้อย



“พูดแบบนี้กูก็เริ่มใจอ่อนแล้วสิ..”



ผละออกมาอีกครั้งผมก็กระซิบติดกับริมฝีปากของมันอย่างอารมณ์ดี ซึ่งนั่นก็ทำให้แววตาคู่สวยของ อดัม ไทเลอร์ เป็นประกายวาววับ..


มันจุดยิ้มจางแล้วเอียงหน้าประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง รสชาติจากเนื้อแอปเปิ้ลแห่งสวนเอเดนช่างหวานฉ่ำ ผมลิ้มชิมรสของมันอีกครั้งและอีกครั้ง รู้สึกว่าหาอะไรมาเทียบกับมันไม่ได้เลยจริงๆ








.
.
.


TBC





จริงๆ มันควรจะจบลงแค่นี้..
แต่ๆๆๆ ความราชิณีของหนูเบลมันยังไม่หมดแค่นี้ มันเลยต้องมีต่อ ก๊ากกกกกกก
เป็นเพราะเราปัดตอนที่ 3 ไปเป็นตอนที่ 4 ค่ะ ก็เลยได้เขียนตอนนี้ขึ้นมาใหม่
แล้วก็น่าจะได้แก้ตอนถัดไปอีกหลายอย่างด้วย ถามตัวเองอยู่ว่านี่ปัดฝุ่นหรืออะไรทำไมมันยาวขึ้นวะ? 5555555

เอาเป็นว่าที่เคยพูดไว้ 3 ตอนจบนั้นขอคืนคำ
เปลี่ยนเป็น 5 ตอนจบล่ะกันนะตัวเองงงง ก๊ากกกกกกก  :hao7:


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-05-2015 13:15:00 โดย aiLime13 »

ออฟไลน์ lovekimkina

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ฮอลลลลลล ขอเป็นเรื่องยาวเลยได้ไหม

ออฟไลน์ kail

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
5 ตอนไม่น่าจะพอนะคะ อยากอ่านต่อยาวๆ^^ ชอบหนูเบลอ่ะ นางได้ใจมาก

ออฟไลน์ saruttaya

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-6
อ๊อยย ตอนนี้หวานมากกกกก

โดนมดกัดเต็มไปหมดแล้วววว

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25
ยาวไปเลยจ๊ะยินดีอ่านเป็นอย่างยิ่ง น้องเบลมาดราชินี

ออฟไลน์ คุณอัง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
หูยยย~ สมน้ำสมเนื้อ .  :-[

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
 :ling1:   ฮรืออออออ.  ถ้าเขาจะขอเป็นแฟนกันได้ยั่วเย้าเซ็กซี่ขนาดนี้ก็จูงมือกันโดดลงหลุมรักกันไปให้ไวเถอะ
ขออีกสองตอนตามนั้นก็ได้ค่ะก็ยังอยากให้มีตอนพิเศษอยู่ดี
ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้.  :L1:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-7
เจ้าชายอสูรอย่างเท่อ่ะ o13
โฉมงามเบลจะใจอ่อนก็มิแปลก  :o8:
ตอนหน้ามีอะไรรอเราอยู่นะ อิอิ :haun4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ urmein

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1039
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-2
ชอบบบบบบบบ
รู้ทันกันทุกอย่าง สมน้ำสมเนื้อมาก
น้องเบลแข็งแกร่งมากกกก เป็นเราละลายไปตั้งแต่เห็นหน้าละ 5555555

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
ออร่าของทั้งคู่ทำให้เรากำลังจะตายย…~
เป็นการสารภาพรักที่เซ็กซี่และร้อนแรงมากๆ ค่ะ ฮึ่ยย~ หมั่นเขี้ยวเบลที่สุด เป็นนายเอกที่น่ากัดน่าขย้ำโฮกกก~

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
อุ๊ยแหมมมมม ราชินีจริงจัง ขอสยบแทบเท้าเจ้าค่ะ
ไม่รู้เลยว่าจะเป็นไงต่อ
รอตอนต่อไปน้าาาาาา

ออฟไลน์ jilantern

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
เบลเป็นราชินีเคะมากๆ

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
เรียกกันได้ว่า สยบแทบเท้ากันเลยทีเดียว :hao7:

ออฟไลน์ black sakura

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-8
มาต่อยาวๆยิ่งดีค่ะ

ออฟไลน์ Infinity 888

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-7
เบลดูสวยปนเท่ห์ มีเสน่ห์มากๆ

เป็นเรื่องยาวเลยก็ดีนะคะ

ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
มีแค่พวกเขาที่คุยกันเข้าใจ  :laugh:

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3212
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-8
โฉมงามอร่ามแท้เลยจ้า อสูรลวงโฉมงามสำเร็จแล้ว อิอิ

ออฟไลน์ nekko

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-4
เป็นคู่ที่มีเเรงดึงดูดสมกันมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ :-[ :-[

อยากได้คำให้การของเจ้าชายอสูรบ้างนะคุณนาว  :กอด1: :L2: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด