เรื่องสั้น - [ แสนชัง ] - [จบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้น - [ แสนชัง ] - [จบ]  (อ่าน 84854 ครั้ง)

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
ตอนหน้าแบบเต็มใจใช่ไหม อย่าข่มขืนเลย น้ำปิงเจ็บมากพอแล้ว  :katai5:

ออฟไลน์ phoenixa

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 629
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
จะ NC แบบไหนไม่ขอเดานะคะ
แต่อยากรู้ว่าทำไมถึงเข้าฉากอัศจรรย์ได้มากกว่า
น้ำปิงเมา หรือเชิงรบเมา หรืออะไร ยังไง
รอค่ะ

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
ดีใจจจจจจจจจจจจจ
พี่รบเริ่มใจอ่อนกับน้ำปิิงแล้วว เหมือนใกล้กันขึ้นมาอีกนิดดดด :katai2-1:

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
เหยยยยย พอเข้าใจตอนหน้าก็ได้เสียกันละ  :ling1: :ling1: :ling1:
รู้งี้อยากให้เข้าใจตั้งแต่ตอนแรก 55555555555555

ออฟไลน์ ~ ฤดูใบไม้ผลิ ~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ]
«ตอบ #64 เมื่อ25-06-2014 08:47:42 »

น้ำปิงออกจะน่ารักขนาดนี้
ในที่สุดเชิงรบก็เห็นความดีน้ำปิงซะที

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2907
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
 :haun4: :haun4: :pighaun:
เตรียมทิชชู่

ออฟไลน์ zazoi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1008
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-1
ยังไม่เห็นวี่แววของฉาก NC เลยว่าจะมายังไง เพราะเหมือนรบก็ยังไม่ได้ชอบริมนที และริมนทีเองก็ดูไม่ได้คิดแบบนั้นกับรบเลย

ออฟไลน์ Lonelyนู๋โรนลี่

  • ฉุด กระชาก ลากถู พาเข้า.....
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
จะฉากนั้น แบบทั้งสองเต็มใจหรือว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเมาหรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่เต็มใจกันนะ
อยากให้เต็มใจทั้งคู่นะ เรื่องสั้นนี่นา=w=

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25

ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
รอตอนหน้ารัวๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 424
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-15


     **** สปอยเนื้อหาตอนที่ 5 ****  :z1:


     

          “ จะหนี ‘พี่’ ไปไหน” คำว่า‘พี่’ที่ออกจากปากเชิงรบทำเอาริมนทีนิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึง


         “ เอ่อ...” ร่างบางแก้มแดงซู่มาใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ปากหนาไล้จูบไปทั่ว


         “ หน้าผากนี้เป็นของพี่” ไล่ริมฝีปากไปที่หน้าผาก


         “ คิ้วนี้เป็นของพี่” แล้วก็ไล่เรื่อยไปที่คิ้วสวย

         “ ดวงตานี้เป็นของพี่”


        “ จมูกนี้เป็นของพี่”

        แล้วปากหนาก็กดจูบที่แก้มของทั้งสองข้างอย่างแผ่วเขา “ แก้มทั้งสองนี่ก็เป็นของพี่”







****  อ้ากกกกกกกกก จัดตัวอย่างไปเบาๆ หึหึ แบบว่าตอนหน้าก็จบแล้วนะจ๊ะ แต่มีตอนพิเศษให้แน่นอน รับรอง  :-[




                                                                สนใจพูดคุยและทำความรู้จักกันได้ที่นี่นะจ้า
                         
                                                            https://www.facebook.com/karnsaii?ref=hl



       

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-6
โอ้วววว สปอยหวานซึ้งมาก

ออฟไลน์ ☾❤Nyanpire❤☽

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1898
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-2
 :a5: หาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

เดี๋ยวๆๆๆจะเร็วไปเปล่าาาาาาเชิงรบ
เพิ่งพูดจากันดีแค่แปปเดียวเองนะ
.
.
.
น้องน้ำปิงหัวอ่อนทำไรก็เขินไปหมดแหละ
นายเอกอาจมาโซชอบความเจ็บปวดรักมาตั้งนานแต่ไม่แสดงออกเปล่าเนี่ย

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 424
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-15














                  เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] -




                          V









        “ สัมมนาที่ระยอง”



        ริมนทีทวนประโยคเมื่อสักครู่ที่ออกมาจากป้าของผู้มีพระคุณ คุณป้านฤดียิ้มรับก่อนจะลงมือรับประทานอาหารค่ำซึ่งถือได้ว่าเป็นครั้งแรกที่ทั้งสามคนรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน วันนี้คุณป้าดูจะเจริญอาหารมากเพราะเชิงรบมีท่าทีกับริมนทีอ่อนลง ถ้าเป็นเมื่อก่อนการที่นั่งร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยกันคงเป็นเรื่องยาก แต่วันนี้นอกจากใบหน้าคมคายจะไม่บึ้งตึงแล้วยังมีรอยยิ้มน้อยๆและพึมพำขอบคุณเมื่อผู้เป็นป้าที่ตักอาหารให้ ถึงแม้บทสนทนาส่วนใหญ่จะเป็นของริมนทีกับนฤดีที่คุยกันเรื่องเรียนของร่างบาง แต่เชิงรบก็พยักหน้าน้อยๆเหมือนรับฟัง


        ...บรรยากาศมันกำลังดี...เป็นความรู้สึกของริมนทีตอนนี้เขาเฝ้ารอเวลาแบบนี้มานานแล้ว รอเวลาที่คนตัวโตนั่นจะยิ้มออกมาถึงจะไม่มากนักแต่ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อน


       ....คุณรบจะรู้มั้ยว่ารอยยิ้มของเขากำลังหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆของริมนที...



     .........

     .........




 
         “ อ่ะ”

         ริมนทีทำหน้างงตอนที่เปิดประตูห้องออกมาแล้วเจอคนตัวโตยื่นถุงพลาสติกมียี่ห้อของห้างดังแถวสยามให้แล้วพูดสั้นๆ

        “ อะ  อะไรเหรอครับ”


        “ เห็นคุณป้าบอกว่านายยังไม่มีกางเกงว่ายน้ำ...” ร่างสูงถอนหายใจแรงๆแต่ใบหูกำลังขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด  “...พอดีไปคุยกับลูกค้าแถวนั้นเลยให้เลขาไปซื้อมาให้”


        “ เอ่อ” ริมนทีเปิดเข้าไปในถุงที่ถูกพับมาอย่างดีราคาที่ติดอยู่บนป้ายที่ยังไม่ได้แกะออกนั่นบอกราคาเกือบครึ่งหมื่น เห็นอย่างนั้นเขาแทบจะทำกางเกงว่ายน้ำไซส์พอดีตัวหลุดมือแล้วเผลอขมวดคิ้วกับราคา

       “ ทำไมถึงแพงอย่างนี้ครับ”

       “ ให้แล้วก็รับๆไปเถอะ” เหมือนเชิงรบจะทำหน้ารำคาญแต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าใบหน้าคมคายกำลังยิ้มน้อยๆ

       “ เอ่อ ขอบคุณมากนะครับ” ริมนทียกมือไหว้ขอบคุณอีกฝ่ายแต่คนตัวโตก็ยังไม่มีท่าทีจะผละออกไปซ้ำยังขมวดคิ้วสำรวจร่างกายริมนทีไปพลาง


       “ ไม่รู้ว่าจะใส่ได้รึเปล่านะ”


         เชิงรบนิ่งไปพักนึงก่อนจะถอนใจน้อยๆแล้วสายตามองต่ำจนริมนทีรู้สึกร้อนผ่าวจนต้องรีบเอาถุงมียี่หรูปิดตรงกึ่งกลางลำตัวแล้วก้มหน้าที่กำลังแดงเห่อลงด้วยความขัดเขิน


         “ ก็กะเอาจากสายตา”

          ไม่พูดเปล่ายังทำไม้ทำมือประกอบจนริมนทีถึงกับใบ้กินไปไม่เป็นหน้าเขาแดงสลับซีดจนคนตัวโตหัวเราะแผ่วๆในลำคอ

          หัวเราะงั้นเหรอ...ริมนทีรู้สึกเหมือนตัวเองหูฝาดเมื่อคนตรงหน้าหัวเราะให้เขา คุณรบกำลังหัวเราะให้น้ำปิงงั้นเหรอ  น้ำปิงอยากให้คุณรบบ่อยๆ เพราะรอยยิ้มของคุณรบทำให้ใบหน้าดุดันดูสว่างน่ามองแล้วทำให้เขาใจเต้นระรัว



        “ คิดว่าสายตาฉันไม่น่าพลาด”


          ฮือ มันอาจจะพลาดก็ได้นั่นคือสิ่งที่ริมนทีอยากเอ่ยตอบไป แต่ก็ได้แค่ยืนนิ่งเป็นหินขบปากแน่นมองตามแผ่นหลังกว้างที่ผละออกไป





       ...........

       ...........



       ลมเย็นๆจากทะเลที่พัดพาความเย็นชื่นเข้าฝั่งพาให้จิตใจของเขาเบิกบาน  ริมนทียิ้มน้อยไปมองไปทะเลเบื้องหน้าที่กว้างใหญ่แสงแดดสาดส่องลงผืนน้ำจะมันสะท้อนเป็นเงาระยิบระยับงดงามน่าจับตามอง  นัยน์ตาคู่สวยมองไปเรื่อยๆตามริมหาดที่ผู้คนมากมายออกมายืนรับลมและเล่นน้ำกับอย่างสนุกจึงทันได้เห็นร่างบอบบางคุ้นตากับร่างน้อยๆของเด็กหญิง


       “ พี่นิ่ม” เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกหันมองไปรอบๆแล้วยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขาก่อนจะตวัดร่างเด็กน้อยใส่เอวแล้วสาวเท้ามาหาริมนทีอย่างรวดเร็ว


       “ น้ำปิง”

       “ อาน้ำปิง”

        ริมนทีคว้าร่างนุ่มนิ่มของเด็กน้อยแก้มแดงที่โผเข้าหาเขาด้วยความยินดี ไม่ต่างจากร่างบางของรุ่นพี่ตรงหน้า


       “ พี่นิ่มมาเที่ยวเหรอครับ”

        หลังจากจูบแก้มนิ่มของเด็กตัวหอมไปสองฟอดเขาจึงหันไปถามรุ่นพี่ที่ยิ้มกว้างๆอยู่ตรงหน้า


       “ ก็ เอ่อ ไม่เชิงหรอกพอดีครามเขามีงานแถวนี้” เจ้าของชื่อนิ่มเกาแก้มแก้เขินแต่กิริยานั้นน่ารักน่ามองเหลือเกินคงไม่แปลกถ้าพี่ครามพ่อแท้ๆของเด็กน้อยแก้มแดงจะหลง

        “ แล้วพี่ครามไปไหนเสียหล่ะครับ”

        “ อ่อ เป็นซื้อไอติมให้ลูกสาวเขาหน่ะ” พี่นิ่มยิ้มๆก่อนจะโอบอุ้ม ‘ลูกสาว’ ของเพื่อนซึ่งน่ารักเหลือเกินเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของรุ่นพี่เขา


      พี่นิ่มกับริมนทีรู้จักกันมานานเพราะทั้งคู่ต่างเติบโตมาในมูลนิธิเช่นเดียวกัน เขาทั้งคู่สนิทสนมกันมากทีเดียวจนเมื่อพี่นิ่มสอบติดคณะทันตแพทย์จึงไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกจนเรียนจบ และเป็นเวลาเดียวกับที่น้ำปิงได้รับการอุปการะคุณจากคุณป้านฤดี  ถึงจะห่างกันไปแต่ริมนทีกับพี่นิ่มก็ยังติดต่อกันอยู่เรื่อยมา และพี่นิ่มคนนี้แหละที่เป็นแรงบันดาลใจให้ริมนทีตั้งใจเรียนเพราะอยากเก่งและดีอย่างพี่นิ่ม


       ริมนทีนับถือพี่นิ่มเป็นพี่ชายแท้ๆเพราะพี่นิ่มบอกเสมอว่าถึงเราจะเกิดมาจากความไม่ต้องการแต่เราก็อย่าทำตัวให้เป็นที่ไม่ต้องการของสังคม  เมื่อพี่นิ่มเรียนจบจนได้เป็นทันตแพทย์ก็ยังแวะเวียนมาเยี่ยมน้องๆที่มูลนิธิเป็นประจำสม่ำเสมอทุกเดือน  แต่ที่ต่างไปหน่อยคือมาช่วงหลังๆมักมีพี่ครามเพื่อนสนิทของพี่นิ่มตามติดมาด้วยเสมอๆและเด็กน้อยแก้มแดงลูกสาวของพี่ครามซึ่งเป็นพ่อม่ายลูกติดก็ติดพี่นิ่มอย่างกับอะไรดี


       “ ว่าแต่น้ำปิงมาทำอะไรที่นี่” พี่นิ่มถามเขาก่อนจะค่อยๆย่อตัวลงปล่อยเด็กน้อยให้ลงเดิน

       “ อ๋อ..พอดีบริษัทของคุณป้าจัดสัมมนากันที่นี่หน่ะครับ ผมเลยตามมาด้วย” บริษัทของคุณป้า นฤดีซึ่งทำธุรกิจโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์โดยมีผู้บริหารหนุ่มอย่างเชิงรบจัดขอบคุณพนักงานและลูกค้าเป็นประจำทุกปีดังนั้นริมนทีจึงถูกชวนแกมบังคับจากผู้อุปการะคุณให้ตามติดมาด้วยเสมอ


        “ งั้นดีเลย...เย็นนี้เราไปทานข้าวกัน”


        “ ครับพี่นิ่ม” ริมนทีเดินเคียงข้างไปกับรุ่นพี่หนุ่มหน้าหวานซึ่งทำตัวเหมือนพ่อลูกอ่อนเพราะแขนเล็กๆสะพานอุปการณ์สำหรับเด็กสารพัดไม่ว่าจะเป็นขวดน้ำ ผ้าเช็ดหน้า คิดๆแล้วก็นึกแปลกใจในความสัมพันธ์ของพี่นิ่มกับพี่ครามแต่ก็อย่างว่า


        ...ความรักมันเกิดขึ้นได้เสมอ...ไม่เลือกวรรณะหรือเพศสภาพ ขอแค่ให้พี่นิ่มมีความสุขเขาก็ดีใจแล้ว



       “ โอ๊ย” มัวแต่พูดกันจนเพลินไม่มองทางริมนทีจึงโดนหินแถวนั้นบาดฝ่าเท้าเปล่าเปลือยเพราะถอดรองเท้าเดิน 

       “ น้ำปิง” พี่นิ่มดูตกใจไม่น้อยที่เห็นเลือดไหลซึมจากปากแผลและตัวเขาเองก็ทรุดตัวลงนั่งนิ่วหน้า

       “ อาน้ำปิงเจ็บมั้ยค่ะ” เด็กน้อยแก้มแดงตรงเข้ากอดเขาอย่างปลอบปะโลม ท่าทางน่ารักน่าชังจนเขาลืมเจ็บไปเลยทีเดียว

       “ น้ำปิงลุกไหวมั้ย”

       “ เอ่อ” เขาลองขยับเท้าแล้วแต่ก็ทรุดลงไปอีก

       “ ตายแล้วปากแผลกว้างเชียว  ไม่เป็นไรนะ” พี่นิ่มฉีกชายเสื้อพันแผลให้ก่อน

       “ เกิดอะไรขึ้น”

         เสียงทุ่มดังขึ้นเหนือหัวริมนทีจนต้องเงยหน้าขึ้นจึงได้เห็นใบหน้าคมคายแววตาที่มักฉายแววขี้เล่นเสมอดูขมวดมุ่นอย่างตกใจ


        “ พี่คราม”


       “ เอ้าน้ำปิง”

       “ น้องขาเจ็บหน่ะคราม” พี่นิ่มเป็นคนอธิบายเมื่อเห็นท่าทางข้องใจของเพื่อน

       “ ลุกไหวมั้ย...มาเดี๋ยวพี่อุ้ม”

       “ ไม่เป็นไรพี่ ผมไหว”



        “ ให้ครามอุ้มเถอะน้ำปิง อย่าช้าเลยเดี๋ยวพี่ทำแผลให้” สุดท้ายพี่ครามก็อุ้มเขาแล้วเดินไปอย่างเร่งร้อนตามด้วยพี่นิ่มที่อุ้มเด็กน้อยแก้มแดงตามไปติดๆ ภาพความวุ่นวายตรงหน้าอยู่ในสายตาของใครบางคน  ใครบางคนที่เฝ้ามองอยู่นานและกำลังคิ้วกระตุกด้วยความไม่พอใจ

         เชิงรบกำลังไม่พอใจที่เห็นเด็กในความอุปการะของคุณป้าถูกผู้ชายที่ไหนไม่รู้โอบอุ้มซ้ำเจ้าตัวยังเต็มใจให้เขาอุ้มอย่างถึงเนื้อถึงตัว




      ....ใจง่ายเกินไปแล้วมั้ง...

      ....เห็นว่าทำตัวอ่อนแอไร้เดียงสาไม่ทันคน ที่ไหนได้ไวไฟเหลือเกิน แค่พามานอกสถานที่แค่นี้สามารถหาผู้ชายได้เร็วอย่างกับปรอท...ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์ปรับเปลี่ยนตัวแล้ว ทั้งๆที่เขาเปิดรับริมนทีเข้ามาในหัวใจแล้วแท้ๆ  ตอนนี้บอกเลยว่าหัวใจของเชิงรบกำลังร้อนรนแปลกๆ ไม่พอใจ โกรธ และกำลังหวง หวงคนที่เขาปฎิเสธมาตลอดว่าเฝ้ามองมานานแล้ว









           ริมนทีใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกเพราะเพิ่งสระผมมาหมาดๆ แล้วลากเท้าโขยกเขยกออกมาจากห้องน้ำเพราะเท้าเจ็บนี่แหละทำให้เขาได้รับอนุญาตจากคุณป้าให้พักผ่อนอยู่บ้านพัก ขณะที่คุณป้ากับเชิงรบออกไปงานเลี้ยงค่ำคืนนี้  ส่วนมื้อเย็นที่กะว่าจะไปกินกับพี่นิ่มเป็นอันต้องพับเก็บเพราะพี่ครามมีงานด่วนกระทันหันต้องกลับกรุงเทพฯ  สุดท้ายร่างบางจึงต้องนั่งเหงาอยู่ในบ้านพักต่างอากาศคนเดียวเพราะไม่มีใครอยู่




          “ เฮ้ย”


          ริมนทีอุทานอย่างตกใจเมื่อคิดว่าในบ้านมีเขาแค่คนเดียวที่ไหนได้ ร่างสูงซึ่งมีใบหน้าเรียบเฉยนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียงของเขา

         “ คุณรบ” ร่างบางยืนอ้ำอึ้งยิ่งเห็นเชิงรบค่อยๆสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ “...ไหนว่าไปงานเลี้ยงไงครับ”

         “ ทำไมคิดจะทำอะไรลับหลังตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้านรึไง” น้ำเสียงเชิงรบหงุดหงิดจนเขาจับสังเกตได้

         “ ผมเปล่า”

        “ งั้นเหรอ”

        “ ครับ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเฉยเขาก็อึดอัดใจยิ่งอยู่ลำพังกันสองต่อสองในห้องนอนเขาอีก คิดแล้วก็เสียวสันหลังแปลกๆกับสายตาของเชิงรบ

        “ เอ่อ คุณรบมีธุระอะไรเหรอครับ” ริมนทีถามเสียงอ่อนเห็นความหงุดหงิดในแววตาคู่นั้นแล้วเขาไม่อยากจะพูดหรือทำอะไรให้มันบานปลายมากกว่านี้


        “ ทำไม ไม่ธุระเข้ามาไม่ได้รึไง”

 
        “ เอ่อ แต่นี่มัน”

        “ มันอะไร”

        “ มันห้องนอนผมนะครับ” ริมนทีเอ่ยเสียงแผ่ว


        “ งั้นก็มานอนสิ”

        “ หืม” ริมนทียิ่งงงหนักเมื่อเชิงรบตบที่นอนข้างๆเรียกเขา ร่างบางจึงส่ายหน้าวืดก่อนจะหันรีหันขวางหาทางออก

        “ จะไปไหน” แรงยึดจากข้อมือทำเอาริมนทีเซไปประทะกับอก

        “ ไป เอ่อ ไปข้างนอกครับ”

        “ ไปทำไม”


        “ อ่า เอ่อ” ท่าทางลุกรี้ลุกรนกลับเป็นกิริยาที่น่ามองเหลือเกินสำหรับเชิงรบ เกือบเดือนที่ผ่านมาเขาคิดเรื่องนี้มาตลอด คิดเสมอว่าแท้จริงแล้วรู้สึกยังไงกับริมนที ที่แกล้งทำเป็นไม่พอใจ ที่แกล้งว่าสารพัดเพราะอะไร


          ....เพราะอะไรนะเหรอ เพราะชอบไง เพราะรู้สึกดีกับอีกฝ่ายไง...

          ...สำหรับคนอย่างเชิงรบหากไม่สนใจอะไร ต่อให้ฉุดให้ตายยังไงก็ไม่มีทางสนใจ  แต่ที่ทำเป็นไม่ชอบ ไม่พอใจเพราะเขากำลังสนใจ กำลังเรียกร้องความสนใจจากใครบางคน...


          ยิ่งวันนี้เขาเห็นริมนทีอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา เขาก็รู้แล้วว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร เขากำลังหึง กำลังหวง ของที่เขาเฝ้ามองและอยากได้เป็นเจ้าของมาตลอด





         “ ปล่อยเถอะครับ” สายตาร้อนแรงที่ทอดมองมาทำเอาริมนทีสั่นสะท้านไปทั้งตัว มันทั้งวาบหวาม  ชวนหลงใหลและน่าหวาดกลัว



         “ ปล่อย อื้อ”



         เชิงรบไม่ตอบ ไม่ชวนทะเลาะเพราะเขากำลังใช้ริมฝีปากหนาปิดทับความอ่อนนุ่มของอีกฝ่าย ลิ้นร้อนๆแทรกเข้าไปหาความอ่อนหวานข้างใน แทรกลึก ชอนไช ดูดกลืน เรียกร้องอย่างเอาแต่ใจจนริมนทีหอบน้อยๆ ทั้งที่ตอนแรกพยายามเบี่ยงกายหนีแต่สุดท้ายเรียวแรงที่มีก็หายไปหมดจนรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเปลี้ยทรุดตัวลงพิงอกอีกฝ่าย

         เชิงรบเห็นดังนั้นจึงตวัดขาโอบอุ้มร่างนุ่มนิ่มไว้แนบอกก่อนจะเดินตรงไปวางร่างบางไว้กลางเตียงใหญ่  เมื่อแผ่นหลังบางแนบกับเตียงริมนทีจึงได้สติขึ้นมาร่างบางสะดุ้งสุดตัวก่อนจะเคลื่อนกายหนี


        “ น้ำปิง”

        เสียงเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนโยนเป็นครั้งแรกทำเอาริมนทีนั่งนิ่ง หัวสมองขาวโพรนแข้งขาดันไร้เรี่ยวแรงเอาดื้อๆ


        “ จะหนี ‘พี่’ ไปไหน” คำว่า่‘พี่’ที่ออกจากปากเชิงรบทำเอาริมนทีนิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึง


        “ เอ่อ...” ร่างบางแก้มแดงซู่มาใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ปากหนาไล้จูบไปทั่ว


        “ หน้าผากนี้เป็นของพี่” ไล่ริมฝีปากไปที่หน้าผาก

       “ คิ้วนี้เป็นของพี่” แล้วก็ไล่เรื่อยไปที่คิ้วสวย

       “ ดวงตานี้เป็นของพี่”

       “ จมูกนี้เป็นของพี่”


       แล้วปากหนาก็กดจูบที่แก้มของทั้งสองข้างอย่างแผ่วเขา “ แก้มทั้งสองนี่ก็เป็นของพี่”


         “ เดี๋ยว เดี๋ยวครับ”

         เป้าหมายต่อไปคงไม่พ้นริมฝีปากเป็นแน่ริมนทีจึงรีบตัวหนี มือบางยันอกแกร่งที่ทาบทับอยู่เอาไว้


         “ ทำ ทำแบบนี้ทำไมครับ”


         เชิงรบยิ้ม เป็นยิ้มที่กว้างมาก รอยยิ้มช่างหล่อเหลาเต็มไปด้วยความจริงใจ รอยยิ้มที่ริมนทีเฝ้ารอมานาน “...เพราะพี่ชอบ พี่รัก พี่หวง ไม่อยากให้น้ำปิงเป็นของใคร” คำสารภาพตรงๆพร้อมสายตาคมที่เผยความในทั้งหมดทำเอาเขานิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก



         “ อื้อ”


         อีกครั้งที่เชิงรบโจมตีริมฝีปากบาง จูบที่นุ่มนวล ลึกซึ่ง นิ่งและนาน แทรกเข้าไปตามเรียวปาก ชอนไชหาความหอมหวาน หวานล้ำปานน้ำผึ้งหวานจนหยุดไม่อยู่ยิ่งได้ลิ้มลองยิ่งไม่รู้จักพอ อยากได้อีก จะเอาอีก ..เชิงรบอยากได้ทุกอย่างของริมนที...

        “ อื้อ คุณรบ”

        “ เรียกพี่รบสิ” ไล้มือไปหยอกเย้าหน้าอกขาว

        “ อื้ม พะ พี่รบ”



          ริมนทีเบี่ยงตัวหนีไม่รู้ว่าเสื้อนอนหลุดเรื่อยจะไหล่ไปนานแค่ไหน เพราะตอนที่เชิงรบกำลังมัวเมาอยู่ที่เม็ดทับทับสองตุ่มตรงเนินอก ทั้งลูบทั้งขยำ ปากหนาทั้งดูดทั้งเลียจนมันแข็งเป็นไตชูชันขึ้นสู้ปากและมือ ริมนทีหน้าแดงกล่ำด้วยความอาย ปฎิกิริยาร่างกายช่างชัดเจนเหลือเกินไม่อาจปฎิเสธว่าเขากำลังมีอารมณ์กับเชิงรบ



         “ อย่า อย่าตรงนั้น”


        มือหน้าเลื่อนไปเกาะกุมกึ่งกลางร่างกายของริมนที ร่างสูงยิ้มมุมปากก่อนจะค่อยๆลูบเบาๆจนร่างบางเสียวสะท้าน  เขารู้สึกปวดมวนท้องไปหมด มันแปลกๆทั้งร้อนรนและเสียวซ่าน สุดท้ายกางเกงนอนก็เลื่อนหลุดไปอยู่ปลายเท้า ทั้งร่างเกือบจะเปล่าเปลือยถ้าหากไม่มีชั้นในสีขาวปิดบังเอาไว้  เชิงรบมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง สวย สวยเหลือเกิน เขากำลังอดใจไม่ไหวจนต้องกระชากเสื้อและกางเกงให้หลุดพ้นจากตัวแล้วกระโจนเข้าใส่ร่างนุ่มนิ่มที่อ่อนระทวยนัยน์ตาปรือปรอย



      ...ท่าทางแบบนั้นมันเชื้อชวนอย่างไม่รู้ตัว...

       ....ริมนทีคงไม่รู้ว่าหน้าขาวๆ เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ริมฝีปากบางแดงเรื่องเม้มแน่น เรืองร่างขาวผ่องประดุจเส้นใยสะอาด ทำให้เชิงรบทรมาน กึ่งกลางร่างกายเขากำลังทรมาน...





         ริมนทีตาค้างเมื่อส่วนแข็งขืนของเชิงรบกำลังชี้หน้าเขา มันใหญ่โต มันน่ามองแต่แฝงน่ากลัวจนเขาแอบกลืนน้ำลายด้วยความอาการสั่นสะท้าน และมันกำลังถูไถอยู่แถวสะโพกเขา มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรียวขาก่อนจะค่อยๆเลื่อนปราการด้านสุดท้ายที่ปกปิดส่วนกลางร่างกายของริมนทีออก


         “ พี่รบ” ริมนทีเอื้อมมือไปลูบบ่าของอีกฝ่ายอย่างขอความเห็นใจ

        “ อื้อ”
        เชิงรบให้กำลังอีกฝ่ายด้วยการกดจูบแผ่วเบาตรงปากนิ่ม



        “ เป็นของพี่นะน้ำปิง”

        เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างๆหู แต่ริมนทีไม่มีโอกาสจะเอ่ยคำใดขาเรียวทั้งสองข้างก็แยกกว้าง นิ้วเรียวแต่แข็งแรงของเชิงรบสอดเข้าไปช่องทางรัก ค่อยแทรกลึกลง


       “ โอ้ย”

       “ ชูว์”

       “ เจ็บ มันเจ็บ” ริมนทีดิ้นเหมือนปลาที่อยู่ริมน้ำตอนที่นิ้วที่สองถูกสอดแทรกเข้าไป  เชิงรบค่อยๆแทรกนิ้วช้าๆและหมุนคว้างเพื่อให้ช่องทางขยายรองรับสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น พร้อมกับขยับไปจูบซับความเปียกชื้นจากหางตาของริมนทีอย่างแผ่วเบา


        “ อย่าเกร็งนะคนดี”

        “ โอ๊ย”

         ริมนทีหวีดร้องสุดเสียงตอนที่แท่งร้อนอันใหญ่ดุนดันเข้ามาที่ช่องทางด้านหลัง มาเข้าไปได้เพียงนิดเพราะเขาเกร็งไปหมด เจ็บ เจ็บเหลือเกิน


        “ เจ็บปิงเจ็บ”



        “ ชูว์ ปิง น้องปิงมองตาพี่” เชิงรบพูดเสียงแผ่วตาคมจ้องไปยังนัยน์ตาหวานที่สั่นระริกมีหยาดใสๆไหลออกมาไม่ขาดสาย


        “ เชื่อใจพี่มั้ยครับ”

         ริมนทีพยักหน้ารับเมื่อเห็นความอ่อนโยนจากสายตาคู่นั้น



         “ อย่าเกร็งนะคนดีของพี่” ร่างบางเม้มปากแน่นพยายามไปเกร็งตัวตอนที่แท่งร้อนแทรกลึกลงมาจนสุดท้ายเชิงรบเข้ามาในตัวเขาได้หมด



         “ อื้อ” ริมนทีครางหงิงเสียดวูบตอนที่เชิงรบขยับ เมื่อปรับตัวได้สักพักจากความเจ็บก็กลายเป็นความเสียวซ่าน มันสมสุขราวกับได้ขึ้นสวรรค์


        “ อ่า”

          ความคับแน่นที่ตอดรับทำเอาเชิงรบแทบจะทนไม่ไหว สุดท้ายก็เผลอทำขยับเข้าออกแรงๆจะริมนทีครางจะเสียงแหบแห้ง  ยิ่งขยับลึกยิ่งเสียว



        “ อึกอื้อ”

       “ อย่ากลั้นเสียงสิน้ำปิง...” เชิงรบกระซิบบอกชิดริมฝีปากบาง “ พี่อยากได้ยินเสียงเรา”

        “ อึก” ริมฝีปากที่เม้มแน่นค่อยๆคลายออก

        “ ปิง น้ำปิง ครางให้พี่ได้ยินหน่อยได้มั้ยครับ”


         “ อ่ะ อ้า” เชิงรบค่อยๆถอยร่างกายออกมาก่อนจะกดย้ำเข้าไปทีเดียวจนมิดลำพร้อมกับสะกิดหัวนมสวยไปด้วยทำเอาริมนทีร้องครวญครางเสียงดังลั่น
 
        “ อื้ม”

        “ ปิงรู้สึกดีมั้ย” นัยน์ตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแต่แฝงไปด้วยความสุขพยักหน้าน้อยๆ

        “ แบบนี้ดีมั้ย” เชิงรบลองขย่มๆแรงๆติดต่อกับสองสามที

        “ อื้ม”

        “ พี่รบ อื้อ เบาครับ”


        “อ่ะ”


       “ อ้า เบาครับมันลึก”




         ปฎิกิริยาไร้เดียงสาของร่างบางยิ่งทำให้เขาหลงใหล ความไม่ประสีประสาเหมือนเป็นตัวกระตุ้นให้เขาตักตวงจากริมนทีจนกว่าจะพอใจ ร่างนุ่มนิ่มนั้นก็ช่างเอาใจเพราะจะจับโยกไปทางไหนก็ได้หมดจนสุดท้ายเขาขยับอีกสองสามครั้งเป็นปล่อยหยาดหยดแห่งความหฤหรรย์เข้าไปในตัวริมนที แต่มันคงมากเกินเพราะความขุ่นนั่นไหลเยิ้มออกมาตามขาเรียว



        “ ปิง อื้ม น้ำปิง”



         ริมนทีหายใจรวยระรินนัยน์ตาปรือปรอยหมดเรียวหมดแรงแต่รอยยิ้มนิดๆยังมีให้เห็น ไม่ต่างจากคนตัวโตที่ตะคองกอดเขาเอาไว้ในอก



        “ พี่รักน้ำปิงนะครับ”


        “ ปิงก็รัก...รักพี่รบ”






        เชิงรบหัวเราะชอบใจก่อนจะกอดจูบริมฝีปากบางที่บวมเจ่อเพราะถูกบดคลึงอยู่นานสองนาน ริมนทีหน้าแดงเรื่อยอีกครั้งก่อนจะทุบบ่ากว้างตอนที่ร่างสูงขยับตัวเพราะบางส่วนยังเชื่อมติดกันอยู่


         “ พี่รบ” ริมนทีทำเสียงสูงเพราะรู้สึกได้ถึงอารมณ์ร้อนแรงของอีกฝ่ายที่เกิดขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเพิ่งได้พักหายใจหายคอ



        “ พี่ขออีกรอบนะคนดี


       “ บ้า” ร่างบางไม่มีโอกาสได้ปฎิเสธเพราะเชิงรบกระโจนเข้าใส่เขาอีกครั้ง






                      ...END...







******* จริงๆจะตัดตอนนี้เป็นสองตอนค่ะแต่ไปๆมาๆขี้เกียจ เลยจัดทีเดียวเลยแบบว่าจบซะที 555+++ก็นะมันเรื่องสั้นไง  คริคริ  ถึงจะจบแล้วแต่มีตอนพิเศษนะจ๊ะรับรองหวานมุ้งมิ้ง   บอกแล้วว่าโนดราม่าแต่เสียเลือดแทน แอร้ยยยยยยยยยย :haun4: :jul1: :impress2:

****** ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นด้วยค่ะ  บ้านไร่ปรายรัก  (แนวพระเอกหล่อเลว สไตส์บ้านไร่) และ ● รักข้างเดียว ● [ One-side love]   (แนวรักใสๆวัยเรียน)

*** ขอบคุณทุกความคิดเห็นและคำติชม รักคนอ่านทุกคนจ๊ะ จุ๊บๆ




                                                             สนใจพูดคุยและทำความรู้จักกันได้ที่นี่นะจ้า
                         
                                                            https://www.facebook.com/karnsaii?ref=hl

ออฟไลน์ blanchet

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
 :haun4: :haun4: จะรอตอนพิเศษนะคะะ

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
จาก แสนชัง  มาเป็น รัก แล้วตัดจบเลย   :hao7:   

ขอบคุณคนเขียนค่ะ  รอตอนพิเศษ    :mew1:

ออฟไลน์ ☾❤Nyanpire❤☽

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1898
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-2
จบแล้วเหรอออออออออ
นึกว่าจะมีอีก 2 - 3 ตอน
น้องน้ำปิงมีใจให้พี่เค้านานแล้วสิ ถึงได้ยอมกันง่ายๆแบบนี้
พอเข้าใจตัวเองแล้วพี่รบแกเอาใหญ่เลยนะ  :hao6:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2907
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-6
อย่างว่าแหล่ะน๊าา รักเขามานานแล้ว
พอยอมรับความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว
ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป เลยจัดหนักๆ

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
พี่รบบบบบบบ
จัดการน้ำปิงไปซะแล้วววว  :hao6:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25
รวดเร็ว

ออฟไลน์ kms

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-14
กรี๊ดดดดดดด น่ารักกกกกกกกก
รอเรื่องอื่นน่ะค๊าๆ

ออฟไลน์ Lonelyนู๋โรนลี่

  • ฉุด กระชาก ลากถู พาเข้า.....
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
บอกเลยถ้าเรื่องนี้รบเลวอีกนิด จะแบบ ขอเคลียร์ก่อนดิ ที่ทำไปเพราะอารมณ์ เดี๋ยวๆว่าแต่นายยังไม่ได้เคลียร์เรื่องครามเลย หรือว่ากดน้ำปิงแล้วก็เป็นของพี่จบเลย 555555  อีกอย่างตอนแรกบอกน้ำปิงมารยาไม่ใช่หรอ แบบว่า ที่เห็นยอมง่ายๆคงเพราะชอบอยู่แล้วไรงี้//แต่รบไม่เลวไง   :hao7:
ว่าแต่ ครามกับนิ่ม...ตอนแรกอ่านนึกว่านิ่มเป็นผู้หญิงล่ะ มิอยากจะบอก5555 :hao6:

ออนไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
 :m25:
ตามมาเสียเลือดด้วยคน

ออฟไลน์ nimfadora

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ห๊ะ จบแล้วเหรอ  :a5:

ออฟไลน์ moodyfairy

  • สวย อร่อย ย่อยง่าย :)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 714
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
เอิ่มมมม จบแบบ อืมม ตัดฉับไปนิสสนะเจ้าคะ  :hao5:

ออฟไลน์ ~ ฤดูใบไม้ผลิ ~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
           จบได้ฟินจริงง  :m25: :m25:

            รอตอนพิเศษน๊าา

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :hao7: :hao7: ยังไม่อยากให้จบเลยอ่าาา =w= ยังอยากเห็นพี่รบหึงน้องปิงอีกกก

ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3098
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6
ชอบน้ำปิงมาตลอด แล้วทำเป็นไม่ยอมรับนะเชิงรบ อิอิ

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 424
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-15





                    ตอนพิเศษ (1)











         “ ปิง”

        “ น้ำปิง”

        “ ปิ้งๆๆๆ”



        น้ำเสียงสูงพร้อมนิ้วเรียวๆที่เอื้อมมาจั๊กจี้เอวของริมนทีจนเจ้าตัวทั้งขำทั้งจั๊กจี้ สุดท้ายหัวเราะจนน้ำตาเล็ดเรียกเสียงหัวเราะชอบใจของเพื่อนในกลุ่มที่นั่งมองอยู่


        “ โอ้ย จั๊กจี้รชา”

        “ ฮ่าๆๆๆ”

        สุดท้ายเจ้าของชื่อ ‘รชา’ ละมือจากเอวของเขาแล้วทรุดตัวลงนั่งยิ้มๆอยู่ข้างๆ



        “ อ่ะ” ‘อธิป’ เพื่อนอีกคนที่อดสงสารไม่ได้ยื่นทิชชู่ให้ซะม้วนใหญ่เพื่อซับน้ำตาที่เกลือกกลิ้งอยู่ตรงหางตาเพราะขำจนน้ำตาเล็ด


       “ ขอบใจมากธิป...” ริมนทีขอบคุณเพื่อนตรงหน้าก่อนจะค้อนใส่รชาที่เพียงยักคิ้วมอง “...ไม่เหมือนคนขี้แกล้งบางคน”

       “ ก็เรียกตั้งนานน้ำปิงไม่ตอบอ่ะ...” รชาหรี่ตามอง “...มัวแค่ติดถึงพี่รบหล่ะสิ”

        ริมนทียิ่งสะดุ้งหนักคราวนี้มาพร้อมกับอาการหน้าแดงเถือกเพราะสิ่งที่รชาพูดตรงใจเขาเสียจริง


         “ นั่นไงชาพูดถูก”

         “ เปล่านะ”

         “ นี่ๆพอๆทั้งสองคน คนหนึ่งก็ขี้แกล้ง อีกคนก็น่าแกล้งเหรอเกิน” ‘ปัณณ์’ เพื่อนสนิทคนสุดท้ายของกลุ่มรีบยกมือห้ามทัพ ก่อนจะส่ายหน้าอ่อนๆเมื่อนิสิตแพทย์ปีห้าสองคนมานั่งทะเลาะแง่งอนกันเป็นเด็กๆ   ริมนทีจึงยิ้มเขินๆก่อนจะถูกรชาแกล้งบิดแก้มขาวอย่างหมั่นเขี้ยวไม่ต่างกับริมนทีที่ถูกประทุษร้ายก็อ้าปากเตรียมนิ้วมือเรียวสวยของรชาเป็นการแหย่คืน ทั้งอธิปกับปัณณ์จึงเพียงหัวเราะอย่างปลงๆ



          “ มัวแต่เล่น...ว่าแต่วันนี้พี่รบไม่มารับเหรอ” อธิปว่าที่คุณหมอที่ใส่แว่นสายตาเพียงคนเดียวในกลุ่มแต่ไม่อาจบดบังความน่ารักเอ่ยถามยิ้มๆยิ่งส่งให้ใบหน้าขาวน่ามอง


          “ นั่นสินี่ก็บ่ายแล้วนะ” ปัณณ์สำทับเพราะวันนี้มีขึ้นราววอร์ดตอนเช้ากับอาจารย์หมอแล้วภารกิจต่อจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว

          “ ก็ เอ่อ เห็นว่าติดประชุมอ่ะ คงยังไม่เลิกมั้ง” เพื่อนที่เหลือพยักหน้ารับรู้เพราะช่วงหลังๆมานี่ทุกวันมักมีรถหรูซึ่งคนขับคือหลายชายผู้มีอุปการะคุณของริมนทีมารับเพื่อนตัวน้อยเขาเป็นประจำทุกวันจนชินตา
     


         ตอนแรกที่ริมนทีเล่าให้ฟังว่าไม่ค่อยสนิทกับเชิงรบนักแต่หลังๆมานี่ดูเปลี่ยนไปเพราะคนตัวโตนั่นมาให้กลุ่มเพื่อนริมนทีเห็นทุกวันจนรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี ริมนทีไม่ได้บอกหรอกว่าเป็นอะไรกับเชิงรบแต่เพื่อนทุกคนก็สังเกตได้เพราะทุกครั้งที่พูดถึงเชิงรบเพื่อนตัวน้อยมักหน้าแดงเป็นประจำ เรื่องแค่นี้เลยเดาได้ไม่ยาก



          “ เสร็จแล้วมั้ง...” รชาพูดยิ้มๆก่อนจะชี้มือไปเบื้องหน้าที่คนตัวโตในชุดทำงานแต่เสื้อสูทถูกถอดออกมีเพียงเชิ้ตสีฟ้าพับแขนใส่ขึ้นเดินยิ้มเผล่มาแต่ไกล “ พี่รบมาโน่นแล้ว”


          “ สวัสดีครับ”

          “ สวัสดีครับพี่รบ” รชา อธิปและปัณณ์รีบยกมือไหว้กันแล้วยิ้มน้อยๆ


          “ เลิกนานแล้วเหรอครับ...” ถามเพื่อนริมนทีแต่สายตามาตรงมาที่เขา “...โทษนะพี่ติดประชุม”

          “ ไม่เป็นไรครับ” ริมนทีพยายามเก็บอาการเขินเมื่อมือหนาลูบเบาๆที่ศีรษะ เพราะสายตาของเพื่อนทั้งสามมองอย่างล้อๆ

          “ งั้นพวกเราสามคนไปกินข้าวกันมั้ยครับ” เชิงรบถามรุ่นน้องเพื่อนสนิทของริมนทีอย่างเอื้ออาทร

          “ ไม่เป็นไรครับ เชิญพี่รบกับน้ำปิงตามสบายเลย พอดีพวกเรานัดกันจะไปกินเค้ก” คนที่ตอบคือรชาที่ยักคิ้วใส่ริมนทีจนร่างบางทำหน้าไม่ถูก



          “ หืม ไม่เห็นชวนกันเลย” ริมนทีแกล้งทำหน้าน้อยใจ

          “ ชวนแล้วจะไปเร้อ...” คราวนี้ปัณณ์คนที่ขี้อายที่สุดเอ่ยถามด้วยนัยน์ตาวิบวับ

          “ ปัณณ์อ่ะ”


           “ พอๆ ไปได้แล้วพี่รบยืนรอนานแล้ว”อธิปที่ยืนนิ่งอยู่นานแกล้งเอ่ยปากไล่ริมนทีพร้อมขยิบตาใส่  ร่างบางจึงทำหน้ายู่ใส่หน้าแล้วก็เรียกรอยยิ้มจากเพื่อนทั้งสามไม่เว้นแม้แต่คนตัวโตที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างๆแต่สายตาคมที่ทอดมองนั้นแทบจะทำให้ริมนทีเดินขาพันกันตอนที่แยกตัวออกมา






        ...........

        ...........




         “ วันนี้อยากทานอะไรครับน้ำปิง” เชิงรบถามขึ้นตอนที่ทั้งคู่อยู่ในรถแล้วเตรียมจะออกตัว


        “ แล้วแต่พี่รบเลยครับ”

        “ แล้วแต่พี่...” เชิงรบยิ้มๆก่อนจะเขยิบเข้ามากระซิบข้างหูริมนที “....พี่ก็อยากกินน้ำปิงหน่ะสิ”

        “ พี่รบ..” ริมนทีทำเสียงสูงหน้าแดงหูแดงไปหมด

        “ ฮ่าๆๆๆ”

       “ ทำไมชอบแกล้งจัง”

       “ ใครบอกพี่แกล้ง...พี่พูดจริงต่างหาก คืนนี้เตรียมตัวไว้เลย”


       “ บ้า”


         ริมนทีอดทุบบ่ากว้างอย่างหมั้นใส้ไม่ได้ เชิงรบหัวเราะเสียงดังคว้ามือขาวของริมนทีเอาไว้แล้วกดจูบตรงหลังมือไปทีนึงพร้อมกับเกาะกุมไว้ไม่ยอมปล่อย แล้วริมนทีจะทำอะไรได้นอกจากให้เชิงรบยึดกุมไว้อย่างเอาแต่ใจ
     
         ริมนทีอมยิ้มน้อยๆนึกถึงเหตุการณ์ที่สัมมนาที่ทะเลครั้งนั้น วันนั้นที่เชิงรบพูดเปิดใจกับเขาจนหมดเปลือกว่ารู้สึกเช่นไรต่อกันแล้วทุกอย่างก็จบลงบนเตียงคิดมาถึงตรงนี้เขาก็อดหน้าแดงไม่ได้  เพราะอะไรเขาถึงยอมเชิงรบหน่ะเหรอเพราะว่าเขาก็รู้ใจตัวเองมานานแล้วเช่นกันตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ในบ้านเดียวกัน
     


        เมื่อแรกพบใบหน้าคมคายมีแต่ความเรียบเฉยฉายแววเกลียดชังเขามากมายแต่ริมนทีนี่สิเพียงแค่สบตาหัวใจเขาก็เต้นแรงแล้ว ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ได้แต่บอกตัวเองว่ามีสิทธิ์แค่เฝ้ามองใบหน้าคมคาย มองอยู่ไกลๆเพราะรู้ดีว่าไม่อาจเปลี่ยนความชิงชังในแววตาคู่นี้ไปได้ ถึงอีกฝ่ายจะแสดงออกว่าไม่ชอบเชิงรบแต่ก็มักมีของขวัญเล็กๆน้อยๆมาให้เขาในวันเกิดเป็นประจำทุกปีจะด้วยเพราะคุณป้านฤดีบังคับหรืออะไรก็ตามแต่ของทุกอย่างที่ได้จากเชิงรบเขาเก็บไว้อยากดีเสมอ ไม่กล้าเอาออกมาใช้เพราะกลัวมันจะเก่าและอยากเก็บรักษามันให้ดีที่สุด

      แต่ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งเชิงรบก็มีท่าทางกับเขาเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในทางดีมากจนริมนทีไม่นึกไม่ฝัน ไม่นึกจริงๆว่าจะมีโอกาสได้นั่งรถของเชิงรบแล้วอีกฝ่ายกุมมือเขาอยู่อย่างนี้  ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของเขาทั้งคู่นั้นคุณป้าก็เฝ้ามองเงียบๆคิดว่าคงรู้แต่ไม่พูดอะไรนอกจากใบหน้ายิ้มๆ ใช่ ยิ้มเหมือนรู้




       เหตุการณ์วันนั้นทำให้เขาเป็นไข้ไปตั้งสองวันเต็มๆเพราะถูกคาดคั้นเรื่องพี่ครามซึ่งคนตัวโตเห็นว่าอุ้มเขาตอนขาเจ็บกว่าจะเคลียร์ให้เชิงรบเข้าใจได้ริมนทีก็ช้ำไปทั้งตัวแล้ว  ถึงอย่างนั้นก็ได้เชิงรบนี่แหละที่คนคอยเฝ้าดูแลทั้งป้อนข้าวป้อนน้ำ เช็ดตัวและนอนเฝ้าตอนกลางคืน และตั้งแต่นั้นมาเชิงรบก็ตามติดเขาจะแทบจะกลายเป็นคนๆเดียวกัน ถ้าหากคุณป้านฤดีไม่สงสัยคงแปลกแต่นอกจะไม่พูดอะไรแล้วยังแอบเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ตอนที่เห็นเชิงรบแอบเข้าห้องเขากลางค่ำกลางคืน เท่านั้นไม่พอรอยยิ้มคุณป้ามองเขาอย่างเอ็นดูยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ




         “ คิดอะไรอยู่เหรอ” เชิงรบหันไปถามคนที่บางครั้งก่อนก็หน้าแดงบางครั้งขมวดคิ้วขบคิดจนหน้าขาวๆนั่นดูน่าขันทั้งน่าเอ็นดู

         “ คะ ครับ”

         “ พี่รบว่าไงนะครับ” ริมนทีเกาแก้มตัวเองแก้เขิน


         “ พี่บอกว่าคืนนี้อย่างขอสักสี่รอบน้ำปิงจะว่ายังไง” ริมนทีนิ่งอึ้งนัยน์ตาเบิกกว้างอ้าปากพะงาบๆ ตอนที่เชิงรบพูดเรื่องอย่างว่าได้หน้าตาเฉยต่างจากเขาที่อายจนหน้าแทบไหม้


        “ คือ เอ่อ”

        “ ว่าไงครับ” น้ำเสียงจริงใจแต่แววคมสั่นระริกกลั้นขำจนริมนทีนึกรู้ตัวว่าโดนแกล้ง

        “ ฮือ พี่รบแกล้งปิงอีกแล้วนะ”

        “ ก็เรามันน่าแกล้งนิ คิดอะไรก็ออกมาทางสีหน้าแบบนั้น”

        “ ไม่ใช่ซะหน่อย” ทำหน้างอใส่

        “ นั่นไงยิ่งทำหน้าอย่างนี้ยิ่งอยากแกล้ง” มือหนาเขี่ยแก้มขาวเบาๆ


        “ ซาดิสม์” ริมนทีบ่นอุบอิบ

        “ อ๋ออยากได้แบบนนั้นเหรอ ได้เลยเดี๋ยวคืนนี้จัดให้”


        “ ฮือ ไม่ใช่นะ ปิงไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นซะหน่อย”

        “ แต่พี่เข้าใจว่าเป็นแบบนั้น”

        “ พี่รบอ่ะ” ริมนทีเผลอกัดริมฝีปากสีสดของตัวเองแล้วค้อนใส่ท่าทางแบบนี้ทำให้เชิงรบอยากจะจอดรถข้างทางแล้วจับคนตรงหน้ากดซะให้รู้แล้วรู้รอด

        “ พี่ล้อเล่น...” มือหนาลูบเบาๆที่กระหม่อมบาง “...พี่จะบอกว่าก่อนเข้าบ้านพี่จะพาเราไปที่ที่หนึ่งก่อน”


       “ ที่ไหนครับ”
       เชิงรบไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มบางๆก่อนจะหันกลับไปตั้งใจขับรถ









      ............

      ............








         เชิงรบจอดรถนิ่งสนิทอยู่ตรงลานจอดรถของวัดแห่งหนึ่งแถบชานเมือง  บรรยากาศโดยรอบดูเงียบสงบไม่พลุกพล่านมีพระลูกวัดสองท่านกำลังกวาดใบไม้อยู่ตรงลานวัดเยื้องออกไป ริมนทีมองไปรอบๆแล้วเริ่มเข้าใจอะไรบ้างอย่างก่อนจะเดินเชิงรบที่เดินข้อศอกเขาเบาๆแล้วก้าวเดินออกไปพร้อมกัน



         “เอ่อ เดี๋ยวครับ” ริมนทีกระตุกแขนเชิงรบเบาๆ

         “ หืม”

         “ ขอผมแวะซื้อดอกไม้ก่อนได้มั้ยครับ” เชิงรบพยักหน้ารับเขาจึงรีบไปตรงไปยังร้านขายดอกไม้ที่ปลูกสร้างด้วยเพิงเล็กๆมีแม้ค้ารูปร่างท้วมผิวคล้ำยืนยิ้มต้อนรับ เขาชี้ใส่พวงมาลัยพวงใหญ่ที่ร้อยไว้อย่างสวยงามสองพวงแล้วหยิบเงินก่อนก่อนจะเดินกลับไปหาเชิงรบที่ยืนรออยู่
     
          เชิงรบเดินนำเขาไปยังหลังวัดซึ่งส่วนที่เก็บธาตุเจดีย์สำหรับเก็บกระดูกของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว บรรยากาศโดบรอบเงียบสงัดชวนวังเวงเป็นแน่หากเป็นยามค่ำคืน ยิ่งกลิ่นหอมของดอกลั่นทมลอยมาตามสายลมชวนให้เกิดบรรยากาศแห่งความเศร้าและหดหู่  ริมนทีมองไปใบหน้าด้านข้างของเชิงรบที่เรียบเฉยแต่แววตาคู่คมทอแสงอ่อนไหวระริกแล้วนึกเห็นใจ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนจะเอื้อมมือไปกอบกุมมือใหญ่ เชิงรบกุมมือตอบก่อนจะหันมายิ้มบางๆให้ ร่างสูงจูงเขาไปหยุดอยู่ตรงมุมหนึ่งซึ่งมีธาตุสีขาวบริสุทธิ์ปูพื้นด้วยหินอ่อนอยู่ด้านท้ายซึ่งเป็นบริเวณกว้างมีต้นไม้ใหญ่อยู่ไม่ไกลนัก บรรยากาศจึงชวนให้รื่นรมย์บอกไม่ถูก



         “ เปรม..” น้ำเสียงทุ่มเอ่ยขึ้นเชิงรบย่อตัวลงแล้วลูบไล้มือหนาไปที่ธาตุเบื้องหน้าด้วยกิริยาที่แผ่วเบา “...พี่รบมาเยี่ยมเปรมแล้วนะ”



        ริมนทีย่อตัวลงข้างๆมองไปยังภาพที่ติดอยู่หน้าธาตุเก็บกระดูกซึ่งภาพปรากฎใบหน้าขาวมีรอยยิ้มสวย ดวงตามีประกายเป็นรูปที่น่ามองเหลือเกิน เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขเหลือเกิน เสียดายที่เจ้าของรอยยิ้มต้องจากไปก่อนวันอันควร ร่างบางถอนหายใจเบาๆก่อนจะยื่นพวงมาลัยพวงหนึ่งให้เชิงรบซึ่งคนร่างสูงก็รับเอาไปถือแล้วค่อยๆลงพานอันน้อยที่วางอยู่ใกล้ๆกับกระถางใส่ธูป


          “ เปรมสบายดีมั้ย ตอนนี้น้องเป็นยังไงบ้าง” เชิงรบมองไปที่รูปก่อนจะพูดไปเรื่อยๆเสมือนว่าคนในรูปจะได้ยินและรับรู้  “...น้องต้องดูแลตัวเองดีๆรู้มั้ย เปรมไม่มีพี่รบคอยดูแลเหมือนเมื่อก่อนแล้วต้องเข้มแข็งและอดทนให้มากนะ...” ท้ายประโยคเสียงเชิงรบแผ่วลงเหมือนต้องการกระซิบบอกตัวเอง



          “ พี่รบ..” ริมนทีลูบบ่ากว้างเบาๆเมื่อเห็นเชิงรบก้มหน้านิ่งอยู่นาน


          “ ไม่เป็นไร พี่ไม่เป็นไร”


          “ ปิงเชื่อครับว่าคุณเปรมต้องดูแลตัวเองได้ เพราะเขารู้ว่าพี่รบห่วงเขามาแค่ไหน คุณเปรมต้องเข้มแข็งเหมือนที่พี่รบสอนแน่ๆเพราะพี่รบเป็นพี่ชายที่คุณเปรมรักที่สุด คุณเปรมต้องเชื่อฟังและทำตามแบบที่พี่รบบอกแน่ครับ”



          “ น้องเปรม...” เชิงรบถอนหายใจพร้อมกับยิ้มบางๆ “...วันนี้พี่รบไม่ได้มาคนเดียวนะ พี่พาคนสำคัญของพี่มาด้วย พี่อยากให้เปรมรู้จักถ้าเปรมยังอยู่พี่เชื่อว่าเปรมกับเขาต้องเข้ากันได้ดี”    ริมนทียิ้มน้อยๆตอนที่มือหนาคว้ามือเขาไปกุมไว้



          “ เปรมต้องยินดีมากแน่เพราะวันนี้พี่รบไม่เป็นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว พี่รบคนเดิมของเปรมกลับมาแล้วนะ    เพราะน้ำปิง....น้ำปิงคนนี้อยู่เคียงข้างพี่คอยเป็นกำลังใจให้พี่เหมือนที่เปรมเคยทำ   แค่พี่เห็นหน้าเขาพี่ก็มีกำลังที่จะก้าวเดินต่อไปในวันที่ไม่มีเปรมแล้ว เขาเป็นคนรักเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของพี่ เหมือนที่เปรมเคยบอกว่าสักวันหนึ่งพี่รบต้องมีคนนั้นๆ เปรมครับวันนี้พี่เจอแล้วนะ พี่เจอคนนั้นของพี่แล้ว” เชิงรบสบสายตากับริมนทีเป็นสายตาที่แน่วแน่และมั่นคงจนเขาเกิดความรู้สึกซาบซึ้งอิ่มเอมไปทั้งหัวใจ



           “ พี่รบไม่ลืมเปรมหรอกนะ พี่รบจะยังคิดถึงเปรมเสมอ  วันนี้ความอึดอัดใจและความเจ็บปวดตอนที่เปรมจากไปมันค่อยๆดีขึ้นแล้วนะมันดีขึ้นมากตั้งแต่น้ำปิงอยู่ใกล้ๆพี่  พี่รบสัญญา พี่สัญญาว่าจะไม่ลืมน้องจะมาหาน้องบ่อยๆมาเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้เปรมฟังเหมือนตอนเด็กๆ จะไม่หยุดที่จะคิดถึงเปรมเด็ดขาด น้องเปรมยังจะอยู่ในใจพี่รบเสมอนะ” เชิงรบนัยน์ตาแดงก่ำเมื่อพูดจบริมนทีจึงวางพวงมาลัยของตัวเองไว้ข้างๆกับพวงที่เชิงรบวางก่อนหน้านี้



          “ คุณเปรมครับ หลับให้สบายนะครับไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรแล้ว ผมสัญญาว่าจะดูแลคุณป้ากับพี่รบให้ดีที่สุด”
     

          เชิงรบหันมามองหน้าริมนทีแววตาคู่คมทอดมองเขาอย่างอ่อนโยน ไม่ต่างจากมือของสองเราที่กุมกันแน่นเสมอคำสัญญาว่าเราจะดูแลกัน  สายลมที่นิ่งสงบอยู่ๆก็พัดเอากลิ่นดอกลั่นทมเข้ามาเอื่อยๆเป็นเหมือนการรับรู้แล้วของผู้ที่ล่วงลับจากไป
     


          ริมนทีมองแผ่นหลังกว้างที่เคยองอาจบัดนี้ดูลู่ลงเพราะความเศร้าที่กำลังบังเกิด ร่างบางที่เดินตามออกมาติดๆจึงค่อยโผเข้าซบแผ่นหลังกว้าง ศีรษะทุยสวยเอียงซบจนเชิงรบต้องเอี้ยวตัวหันกลับมาแล้วโอบรัดร่างนุ่มนิ่มนั้นมาไว้ในอ้อมแขน


         “ ผมเป็นห่วงพี่รบนะครับ” ริมนทีซุกใบหน้าเข้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและชวนให้เกิดความรู้สึกปลอดภัย

         “ พี่ไม่เป็นไร”

         “ พี่รบยังมีน้ำปิงนะ” เชิงรบค่อยๆยิ้มออกมามือหนาลูบผมนุ่มซึ่งยังกลิ่นแชมพูที่ใช้ประจำติดหนังศีรษะอยู่กลิ่นหอมที่ทำให้เขารู้สึกดี

         “ พี่รู้ครับ ขอบคุณมากนะที่อยู่ข้างๆกัน”

         “ ขอบคุณพี่รบเหมือนกัน”

         ริมนทีหันไปยิ้มให้คนตัวโตตอนที่เขาทั้งคู่จับจูงมือกันเดินไปยังรถคันหรูที่จอดอยู่ แสงแดดยามบ่ายค่อยๆจางหายเหลือไว้เพียงความสงบร่มเย็นไว้เบื้องหลัง สายลมพัดเอื่อยๆเหล่าสกุณากำลังบินโผผินปรียบเสมือนชีวิตคนที่ต้องก้าวเดินกันต่อไป








******* มีฉากหวานของพี่รบน้องน้ำปิงเล็กน้อยเนอะ  แต่ช่วงท้ายดูเศร้าๆหน่อยเพราะอยากให้เข้าใจบรรยากาศของการจากลา  เชื่อว่าสักวันพี่รบต้องแข็งเข้มและผ่านไปมันไปได้เพราะมีน้ำปิงอยู่เคียงข้าง อิอิ
****** ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นด้วยค่ะ  บ้านไร่ปรายรัก  (แนวพระเอกหล่อเลว สไตส์บ้านไร่) และ ● รักข้างเดียว ● [ One-side love]   (แนวรักใสๆวัยเรียน)
*** ขอบคุณทุกความคิดเห็นและคำติชม รักคนอ่านทุกคนจ๊ะ จุ๊บๆ
                                 

                                                                สนใจพูดคุยและทำความรู้จักกันได้ที่นี่นะจ้า
                         
                                                            https://www.facebook.com/karnsaii?ref=hl


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-07-2014 20:46:26 โดย [Karnsaii] »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด