เรื่องสั้น - [ แสนชัง ] - [จบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้น - [ แสนชัง ] - [จบ]  (อ่าน 85035 ครั้ง)

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14117
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25
แล้วไงล่ะ สมควรแล้วหรือที่เอามาลงกับน้ำปิง

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +252/-4
รบโหดมาก ทำไมไม่บอกกันดีๆ

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5920
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-6
หรือว่าน้ำปิงมีส่วนเกี่ยวข้องทำให้เปรมตาย

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
พระเอกใจร้ายยยยยย
แล้วเปรมนี่ใคร คนรักเก่าหรอ
สงสารน้ำปิงที่สุดดดดด

เหนือฟ้ายังมีจักรวาล

  • บุคคลทั่วไป
ชอบมาม่ามาต่อไวๆน่ะรออยุ

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
รอตอนหน้าๆ *_*

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
มีปมด้วยแฮะ  รอเฉลยอย่างเดียวละเหวย  ว่าแต่หนูน้ำปิงนี่คือแบบทำเหมือน ผญ โดนถอดเสื้อตอนปิดนมไว้ก่อนงี้  :hao7:  บอกว่ากอดตัวเองไว้จะไม่แปลกเลย แต่บอกว่าปิดนมแล้วเรารู้สึกแปลกๆ   :katai5:

ออฟไลน์ kapooklook

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
โถ่ นึกแล้วต้องมีปม
สงสารน้องเหมือนกันนะเนี่ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Lonelyนู๋โรนลี่

  • ฉุด กระชาก ลากถู พาเข้า.....
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
เข้าใจอารมณ์หวงของนะ เราก็หวงมาก แตะไม่ได้เลยนะ ยิ่งคนที่ให้ไม่อยู่ด้วยแล้ว..โคตรเกลียดอะถ้าเอามาใช้โดยไม่ได้อนุญาต
แล้วคุณป้านั่นมันอะไร เหมือนจะเข้าใจแต่จริงๆแล้วไม่เข้าใจใช่หรือเปล่า
เปรมเป็นใครเราไม่สนอะ แต่ของแบบนี้ ทำไมไม่ให้รบเก็บดีๆ ทำไมต้องเอามาให้คนอื่นใส่ด้วย(ถึงจะเป็นนายเอกของเรื่องก็ตาม) แม่มมม
แต่เอาจริงๆรบไม่น่าจะไปลงกับปิงอยู่ดีอะ555//ตกลงเข้าข้างใครฟะ
แบบว่า โทษคุณป้าดิ ทำไมทำแบบนี้ ฟฟฟฟ

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +463/-15






                เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] -






                            III










       ...เปรมตายแล้ว...

       ...ใช่ เปรมตายแล้ว มันคือเรื่องจริง...




        ทั้งที่บอกตัวเองอย่างนั้นแต่ในใจเขาก็อดปฎิเสธมันมาตลอดไม่ได้  ยิ่งเห็นมันไอ้เด็กที่คุณป้าเอามันมาอุปการะ ยิ่งเห็นยิ่งเกลียดมัน เพราะมันเหมือนเปรม เหมือนมาก  เปรมตัวเล็ก เปรมยิ้มเก่ง ใบหน้าขาวๆนั่นมักมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา เปรมชอบเอาใจแต่ขณะเดียวกันก็ขี้งอนชอบให้ง้ออยู่เรื่อย

         แต่เปรมไม่ค่อยแข็งแรง เขาไม่ปฎิเสธว่าเปรมอ่อนแอเปรมเหมือนแก้วใสๆที่บางเบาเหมือนจะเปราะแตกง่ายตลอดเวลา เพราะแบบนี้ไงเขาถึงต้องเฝ้าดูแลและปกป้องเปรมมาตลอด  ถึงสภาพร่างกายเปรมจะไม่อำนวยหลายเรื่องแต่เปรมไม่เคยคิดมาก ไม่งอแงแต่กลับคิดเสมอว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่า
   

         ไม่ต่างกับริมนทีเพราะมันเป็นเด็กกำพร้าที่เจียมตัวเหลือเกิน กิริยาท่าทางของมันเหมือนเปรมเพราะมันยิ้มง่าย มักมีรอยยิ้มให้คนทั่วไปยกเว้นเขา มันมีน้ำใจทั้งๆที่เขาร้ายใส่ตลอดเวลาแต่มันไม่เคยตอบโต้ กลับนิ่งเงียบให้เขารังแกฝ่ายเดียว มันเหมือนเปรมมาก เหมือนมาก เหมือนเป็นเงาสะท้อนของเปรม ถ้าหากเปรมยังมีชีวิตอยู่คงจะเข้ากันได้ดี แต่นี่เปรมไม่อยู่แล้ว ไม่มีอีกแล้ว


        “ เปรมอยากได้เสื้อเพ้นท์อ่ะ พี่รบ”

       “ ได้สิ อยากได้กี่ตัวเดี๋ยวพี่ซื้อให้” ใบหน้าน้อยๆของเปรมสั่นไปมาก่อนจะรวบมือเขาไปกุมเบาๆ

       “ เปรมอยากให้พี่รบเพ้นท์เสื้อให้ พี่รบเก่ง พี่รบวาดภาพสวย พี่รบทำให้เปรมนะ นะพี่รบนะ”

       “ ได้สิ ถ้าเปรมอยากได้ พี่จะทำให้”

       “พี่รบใจดีที่สุดในโลกเลย เปรมรักพี่รบ”

       “ ครับพี่รบก็รักน้องเปรมที่สุดเหมือนกัน”






        ....เสื้อตัวนั้น...เสื้อเพ้นท์ตัวนั้น




        เชิงรบตั้งใจ เขาลงมือวาดรูปการ์ตูนเด็กชายสองคนจับมือกัน ตัวหนึ่งสูงหน่อยคือตัวแทนของเขาที่จับมือเกาะกุมเด็กอีกคน เหมือนกับที่พี่รบจะปกป้องดูแลเปรมตลอดไป

        ...เสื้อตัวนั้น ยังไม่มีโอกาสที่เปรมจะได้เห็นเพราะไอ้สัตว์นรกพวกนั้นมันทำร้ายเปรม มันทำร้ายน้องชายที่อ่อนแอของเขา คิดถึงตรงนี้เชิงรบก็ปล่อยน้ำตาตัวเองให้ไหลเงียบๆโดยไม่คิดที่จะเช็ด

         เขาผิดเอง เขาเป็นคนผิดเองที่ดูแลน้องไม่ดี ทั้งๆที่รู้ว่าเปรมอ่อนแอ เปรมไม่คิดจะทำร้ายใคร แต่พวกมันกลับทำร้ายเปรม เขาโกรธทุกอย่าง โกรธทุกคนแม้แต่ตัวเอง ทำไมโชคชะตาถึงโหดร้ายกับเด็กคนนั้น เปรมทำผิดอะไรทำไมต้องพรากน้องชายไปจากเขาด้วย

         หรือเป็นเพราะเขาเอง เขาเองที่ปกป้องดูแลเปรมมากเกินไปเลยทำให้น้องอ่อนแอ ไม่สู้โลก ใจอ่อนกับคนอื่นไปทั่ว มันเลยทำให้เขาเกลียดความอ่อนแอ เกลียดมาก เกลียดที่มันพรากเปรมไปจากเขา


          ริมนทีเหมือนเป็นตัวแทนของเปรม ยิ่งมันเหมือนเปรมเท่าไหร่เขายิ่งเกลียด ยิ่งมันอ่อนแอเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเกลียดมันเท่านั้น เขากำลังวิ่งหนี หนีความเกลียดนั่น หรือแท้จริงแล้วเขากำลังวิ่งหนีความกลัว กลัวการสูญเสีย กลัวว่าสักวันหนึ่งริมนทีจะมีชะตากรรมเช่นเดียวกับเปรม ถึงต้องพยายามผลักไส ทำเป็นเกลียดชังมัน เพราะเมื่อเวลาคนเกลียดอะไรสักอย่างจะได้ไม่ต้องมีความห่วงใย  เมื่อไม่ห่วงใยก็ย่อมไม่เจ็บปวดถ้าสักวันหนึ่งมันต้องสูญหายไป



           เขาเกลียดมัน...เชิงรบเกลียดริมนที





         เขาบอกตัวเองอย่างนั้นเมื่อวันนี้เมื่อเสื้อตัวนั้นอยู่บนตัวของริมนที มันทำให้เขาเหมือนเห็นภาพซ้อนทับ เหมือนเขาเห็นเปรมอยู่ตรงนั้น เหมือนเปรมกำลังส่งยิ้มให้เขา รอยยิ้มของริมนทีตอนที่ร้องเพลงช่างสวยงามเหมือนเปรม  มันทำให้เขาอยากปกป้องรอยยิ้ม อยากปกป้อง อยากดูแล อยากชดเชย  อยากจะทะนุถนอมให้ดีที่สุด


         เชิงรบถอนหายใจขณะที่ในใจมีความคิดตีกันจนสับสนวุ่นวาย เขาหลับตาลงเหมือนอยากจะยุติความคิดทุกอย่าง ไม่อยากคิดเพราะเขากำลังเหนื่อยใจที่จะปฎิเสธว่าจริงๆแล้วกำลังนึกถึงใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ริมฝีปากบางแดงก่ำกลั้นสะอื้น ท่าทางแบบนั้นทำให้หวนคำนึงถึงแล้วเกิดความรู้สึกประหลาดในใจ




         .........

         .........






          สองอาทิตย์แล้วหลังจากเหตุการณ์วันงานการกุศลนั่น ริมนทีไม่ได้พบเจอกับเชิงรบอีกเลย อาจเพราะช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้กลับบ้าน เขาเรียนแพทย์ปีห้าแล้วทำให้เรียนหนักพอสมควรต้องขึ้นวอร์ดไปดูแลคนไข้ สุดท้ายจึงต้องไปขออาศัยหอเพื่อนนอน ตอนแรกคุณป้านฤดีก็ไม่ยอมท่าเดียวจะให้คนขับรถที่บ้านไปรับส่งทุกวัน แต่เพราะเขาเลิกไม่ตรงเวลาและพยายามอธิบายเหตุผลจนสุดท้ายผู้อุปการะคุณก็ยอมเข้าใจแต่ก็ให้เขาสัญญาว่าทุกเสาร์อาทิตย์เขาต้องกลับมาอยู่บ้าน  เพราะทำตัวหลบๆเลี่ยงๆคนตัวโตนั่นมาตลอดจึงทำให้ไม่มีโอกาสได้พบเจอกันแบบจังๆ และดูเหมือนคนตัวโตนั่นก็ไม่ค่อยอยู่บ้านเพราะได้ยินว่าไปนอนคอนโดที่ซื้อไว้นานแล้วใกล้ๆกับบริษัทที่ทำงาน



          ...ก็ดีแล้ว ไม่เจอก็ดีแล้ว...


         ริมนทีปลอบใจตัวเอง เมื่อนึกถึงสายตาที่มองเขาในวันนั้น เขาไม่มีทางลืมมันไปได้ ความเกลียดชังที่คนตัวโตพยายามแสดงออกเสมอ มันคงเส้นคงวาจนเขาเจ็บลึกๆ



        ....คุณรบเกลียดเขาถึงขนาดนี้เลยเหรอ...

         แค่คิดว่าฝ่ายนั้นคงเกลียดเขามาก อยู่ๆน้ำตาก็ไหลเอื่อยๆเต็มร่องแก้ม



         “ ผมขอโทษ ผมไม่รู้จริงๆว่าเสื้อตัวนั้นเป็นของคุณเปรม ผมไม่ได้ตั้งใจ” ริมนทีพูดเสียงสะอื้นหวังว่าคำนั้นจะส่งไปถึงใครบางคนที่แม้แต่เสาร์อาทิตย์ก็ไม่กลับบ้าน


         ริมนทีเพิ่งรู้ว่าเชิงรบมีน้องชายคนหนึ่งชื่อคุณเปรม คุณเปรมน่ารักมากจากคำบอกเล่าของคุณป้านฤดี  แต่วันหนึ่งเมื่อคุณเปรมถูกทำร้ายจนจากไปกระทันหันทำให้เชิงรบเปลี่ยนไป เชิงรบที่แสนดียิ้มง่ายไม่เคยมีรอยยิ้มอีกเลย จนวันนี้เขาได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในบ้านนี้เมื่อหลายปีก่อน แต่ปฎิกิริยาเชิงรบเหมือนจะรุนแรงขึ้นเมื่อคนตัวโตไม่ชอบขี้หน้าเขาทั้งยังทำเหมือนจงเกลียดจงชัง คงจะคิดว่าริมนทีมาแทนที่คุณเปรม

        แต่เปล่าเลย คุณเปรมน่ารัก น่ารักมากเพราะคุณป้านฤดีเคยเอารูปในดู  เขาไม่กล้าคิด ไม่อาจเอื้อมว่าตัวเองจะไปแทนที่คุณเปรม  ต่อให้อยู่ในตำแหน่งเดียวกัน แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิมคือเชิงรบยังคงเกลียดเขา

       ...ถ้าคุณเปรมยังอยู่ ทุกอย่างคงจะดี...คุณป้านฤดีบอกอย่างนั้น  แต่ตอนนี้คุณเปรมไม่อยู่แล้วบ้านที่มีแต่เสียงหัวเราะจึงดูเงียบเหงาไป  คุณป้านฤดีจึงตัดสินใจรับริมนทีมาอยู่ในอุปการะเพราะความเหงาอยากมีหลานให้พูดคุยคลายเหงา เพราะตั้งแต่เรียนจบเชิงรบไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่  ซ้ำยังไม่เหมือนเดิมเชิงรบที่แสนดีเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเพราะการจากไปของคุณเปรมครั้งนั้น


        “ ป้าขอโทษที่ทำให้น้ำปิงต้องเจ็บตัว”

        “ ขอโทษจริงๆ แต่เวลาเห็นน้ำปิงทีไรก็ทำให้นึกถึงเปรม น้ำปิงน่ารักเหมือนเปรม ป้าคิดถึง คิดถึงที่สุด ตั้งแต่เปรมจากไปรบไม่ค่อยกลับเลย เขาไม่อยากกลับมาเจอความทรงจำเก่าๆ ป้าเข้าใจแต่ทำใจไม่ได้ซักที ป้าอยากให้รบเขาเดินออกจากกรงขังความคิดที่ติดตัวเขามาตลอดว่าเปรมตายเพราะเขา”

        “ ป้าเสียใจเหลือเกินเพราะหลานคนหนึ่งต้องตาย ส่วนที่ยังอยู่ก็อยู่เหมือนไร้ตัวตน ขอโทษจริงๆนะน้ำปิงที่ทำให้หลานต้องพบเจอกับเรื่องแบบนี้”
 

         คุณป้านฤดีเอ่ยขอโทษที่เป็นสาเหตุทำให้เชิงรบขาดสติเพราะเห็นเสื้อตัวนั้น คุณป้าบอกว่าแค่คิดถึงคุณเปรมเลยอยากให้ริมนทีใส่เสื้อตัวนั้นเท่านั้น ไม่คิดว่าเชิงรบจะโมโหจนทำแบบนั้น ริมนทีพยักหน้าเข้าใจ เขาเข้าใจดีว่ามันเหมือนไปสะกิดแผลที่กำลังตกสะเก็ดของเชิงรบ  จริงๆแล้วเรื่องนี้ไม่มีใครผิดด้วยซ้ำแต่เพราะมันเป็นความบังเอิญของชีวิตต่างหากที่ทำให้เป็นแบบนี้ เขาไม่โทษใคร




        เชิงรบยังดีที่ได้มีช่วงเวลาดีๆที่ได้ดูแลน้องชายของตัวเอง แม้โชคชะตาจะพลัดพรากให้เปรมต้องจากไปตลอดกาล แต่สำหรับเขานี่สิที่เกิดมาจากความไม่ต้องการของใคร เกิดมาไม่มีพ่อมีแม่ ไม่มีใครต้องการ มีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเติบโตมาในมูลนิธิเพราะผู้ให้กำเนิดเอาไปทิ้งไว้ ถึงจะบอกตัวเองให้เข้มแข็งเพียงใด แต่ในใจลึกๆแล้วเขาก็ยังต้องการความรัก ต้องการแค่พื้นที่เล็กๆในสังคม  เขาพยายามทำตัวให้ดีๆไม่อยากสร้างภาระให้ใคร ไม่อยากให้ใครเกลียดชังเขาเพราะแค่ถูกผู้ให้กำเนิดทอดทิ้งมันก็เจ็บมากพอแล้ว


        ...นี่เขายังทำดีไม่พออีกเหรอ ต้องทำดีถึงขนาดไหน ถึงจะทลายความเกลียดชังที่มีต่อตัวเขาได้..

        ...ไม่ต้องรักเขาก็ได้ ขอแค่เศษความเมตตาจากแววตาคู่นั้น แค่นั้นเอง มันมากไปหรือสำหรับเด็กกำพร้าอย่างเขา...






***  แฮ่สารภาพนิดนึงที่ว่าจะเขียนให้จบสองสามตอน ที่ไหนได้ดันเขียนเพลินและตัดตอนใหญ่เป็นสองตนแล้วแบ่งลงเลยยาวเลย 5555+++ ตอนนี้เขียนจบแล้วคือจบประมาณตอนที่ห้าหรือไม่ก็หกนะตัวเอง  ตอนหน้าก็เลิกดราม่าแล้วแต่จะมีอารมณอื่นแทน แว๊กกก :hao5:

****** ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นด้วยค่ะ  บ้านไร่ปรายรัก  (แนวพระเอกหล่อเลว สไตส์บ้านไร่) และ ● รักข้างเดียว ● [ One-side love]   (แนวรักใสๆวัยเรียน)

*** ขอบคุณทุกความคิดเห็นและคำติชม รักคนอ่านทุกคนจ๊ะ จุ๊บๆ
                                 




                                              สนใจพูดคุยและทำความรู้จักกันได้ที่นี่นะจ๊ะ
                                         

                                              https://www.facebook.com/karnsaii


ออฟไลน์ loveatalltime

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ขอบคุณจ้า จะกี่ตอนก็ตามอ่านนะ

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2907
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
สิบตอนก็จัดมาเลย

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
 :hao6:  รอจ้า  กี่ตอนก็ชอบ แต่ตอนหน้าขออารมณ์ฟรุ้งฟริ้งได้ป่าว   :laugh:

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
ปากก็บอกว่าเกลียดแต่ก็อดห่วงไม่ได้สินะ 

น้ำปิงน่ารักกกกกกกกกกกกก   :man1:

ออฟไลน์ Lonelyนู๋โรนลี่

  • ฉุด กระชาก ลากถู พาเข้า.....
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
อารมณ์ประมาณว่า เคยรัก แล้วสิ่งนั้นก็ตายไป มันเลยผูกผันแล้วเจ็บปวด พอมาเจออีกทีเลยพยายามบอกตัวเองให้เกลียดเพื่อจะได้ไม่ต้องผูกพันจะได้เวลาเสียไปจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดสินะ...ไม่อยากผูกพันเพราะกลัวเสียไปแล้วจะทรมาน อะไรแบบนี้หรือเปล่า
อ่า...เพราะยังไม่ได้ใส่นี่เอง แต่มันน่าจะอยู่กับเชิงรบมากกว่าที่จะมาอยู่ในมือป้านะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14117
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +414/-25
จากเกลียดมากก็จะกลายเป็นรักมากล่ะสิ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5920
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-6
ผลักไสเพราะกลัวความเจ็บปวด
เหมือนกับคนไม่อยากรักเพราะกลัวอกหัก

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
เพราะกลัวที่จะสูญเสีย จึงเลือกที่จะไม่รัก
รบน่าสงสาร ถ้ายังนุดติดตัวเองไส้กัยึวามผิดพลาดในอดีต
เราก็แค่ต้องมีชีวิตที่ดีต่อไป แทนคนที่จากไปแล้ว
ส่วนน้ำปิงยิ่งน่าสงสาร พออ่านความรู้สึกในใจพาร์ทน้องแล้ว คือขอแค่ความรักจากใครสักคนจริงๆก็พอ เพราะตั้งแต่เกิดมาน้องก็ไม่ใช่ที่ต้องการของมึรอยู่แล้ว. เจ็บปวดดดดด

ส่วรเปรม ปมปัญหาจอวรบ ไปดีนะคะ ไอ่พวกสัตว์นรกต้องได้ชดใช้กรรมที่ตัวเองทำแน่!!!!!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ item

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
ชอบๆจ้า หลายๆตอนเลย :hao6:

ออฟไลน์ blanchet

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
สนุกมากค่าาา สงสารน้ำปิง ต่อไปรบจะไม่ร้ายแล้วใช่มั้ยย

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +463/-15
มีปมด้วยแฮะ  รอเฉลยอย่างเดียวละเหวย  ว่าแต่หนูน้ำปิงนี่คือแบบทำเหมือน ผญ โดนถอดเสื้อตอนปิดนมไว้ก่อนงี้  :hao7:  บอกว่ากอดตัวเองไว้จะไม่แปลกเลย แต่บอกว่าปิดนมแล้วเรารู้สึกแปลกๆ   :katai5:

    แบบว่าที่น้ำปิงต้องปิดนมไว้สังเกตว่าน้องเขาเป็นคนขี้อาย และ หัวนมน้องเขาสวย (คือเกี่ยว 555+++)  :-[

   แต่ขอคุณมานะจ๊ะสำหรับคำแนะนำ อิอิ  :กอด1:

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +463/-15
อารมณ์ประมาณว่า เคยรัก แล้วสิ่งนั้นก็ตายไป มันเลยผูกผันแล้วเจ็บปวด พอมาเจออีกทีเลยพยายามบอกตัวเองให้เกลียดเพื่อจะได้ไม่ต้องผูกพันจะได้เวลาเสียไปจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดสินะ...ไม่อยากผูกพันเพราะกลัวเสียไปแล้วจะทรมาน อะไรแบบนี้หรือเปล่า
อ่า...เพราะยังไม่ได้ใส่นี่เอง แต่มันน่าจะอยู่กับเชิงรบมากกว่าที่จะมาอยู่ในมือป้านะ

    ....ถูกต้องจ้า ที่ทำเป็นเกลียดเพราะว่าไม่อยากผูกพัน พี่รบเขาฝังใจเรื่องน้องเปรมมากเลยไม่อยากจะห่วงใครอีกให้ตัวเองต้องเจ็บอีก... // ส่วนเรื่องคุณป้าเนี่ยแบบว่าข้าวของของน้องเปรมยังอยู่ที่ห้องน้องเขาเหมือนเดิม(ไม่ได้อยู่กับพี่รบ) ป้าเลยมีโอกาสเอาเสื้อมาให้น้ำปิงใส่ จริงๆเขียนไว้ค่ะตอนแรกอ่ะแต่ตัดออกเพราะไม่ใช่ประเด็นเท่าไหร่อ่ะจ้า ( ขอโทษนักอ่านด้วยที่ทำให้งงๆ 555+++)  :really2:  :mew3:

   ...ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นจ้า... :กอด1:

ออฟไลน์ ~ ฤดูใบไม้ผลิ ~

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
สงสารทั้งคู่เลย

กี่ตอนก็จัดมาเลยค่ะ อยากอ่านอีกเยอะๆ

ขอตอนสวีทกันบ้างน๊าาา  :L2:

ออฟไลน์ NannY

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 889
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +125/-1
สงสารน้องน้ำปิง

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +463/-15





                         เรื่องสั้น .... - [ แสนชัง ] -




                                    IV










            “ กุกกัก”


           เสียงเหมือนใครกำลังทำบางอย่างอยู่ในห้องครัวยามค่ำคืน ทั้งยังแสงไฟสว่างจ้าจากทางหลังบ้านเรียกความสนใจริมนทีจนต้องสาวเท้าเข้าไปดูใกล้ๆ ทันได้เห็นแผ่นหลังกว้างที่ไม่ได้เจอตั้งสองอาทิตย์กำลังรื้อๆค้นๆเหมือนหาอะไรบางอย่างตรงชั้นสำหรับวางอาหารสำเร็จรูป


          “ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ” แผ่นหลังกว้างยืดขึ้นก่อนที่ใบหน้าคมคายจะหันมามองเขาแล้วคิ้วหนาก็เลิกขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจที่เห็นเขา


         “ ไม่มี”


        “ คุณรบหาอะไรเหรอครับ” สุดท้ายริมนทีก็เป็นฝ่ายทนไม่ได้เองต้องเดินเข้าไปใกล้ๆทั้งที่อีกฝ่ายปฎิเสธความช่วยเหลือจากเขา

       “ ไม่เกี่ยวกับนาย” เชิงรบเบือนหน้าหนีแววตากลมใสซึ่งเต็มไปด้วยความเว้าวอนที่มองมา


       “ หิวเหรอครับ”


       “....” เชิงรบไม่ตอบก่อนจะหันไปหยิบมาม่าคัพมาเกาะ


       “ ผมทำกับข้าวให้มั้ยครับ” ริมนทีฝืนยิ้มเสนอตัวทั้งที่ดูออกถึงปฎิกิริยาจากอีกฝ่าย



       “ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน” เชิงรบตวาดเสียงดังลั่นใบหน้าคมคายบูดบึ้งน่ากลัว  เขากำลังหงุดหงิด หงุดหงิดมากเพราะความเอื้ออาทรที่ฉายทางแววตาคู่งามมันกำลังมีอิทธิพลต่อเชิงรบ ทั้งๆที่ถูกเขาทำขนาดนั้นมันยังใจเย็นและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเหรอ


        ....แล้วนี่อะไรทำมันจิตใจเขาถึงสั่นแปลกๆ  เขากำลังใจอ่อนและนึกโกรธตัวเองที่เผลอเสียงดังใส่ริมนทีจนอีกฝ่ายเริ่มน้ำตาคลอเบ้า....




        “ โธ่เว้ย”

       เชิงรบหงุดหงิดตัวเองก่อนจะกระแทกส้นเท้าแรงๆก่อนออกจากห้องครัวไป


         “ ขอโทษครับ” ไหล่บางงองุ้มใบหน้าก้มต่ำจนเชิงรบนึกอยากทึ้งหัวตัวเอง มันหงุดหงิดเขานึกก่นด่าตัวเองในใจที่เผลอตวาดร่างตรงหน้าไปอีกครั้ง เป็นอะไร เขาเป็นอะไร เขากำลังไม่เป็นตัวของตัวเองงั้นเหรอ


         “ เออ ... อยากทำอะไรก็ทำไป”

          ริมนทีปาดน้ำตามองตาร่างสูงนั้นไปแล้วก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวไปเปิดตู้เย็นค้นหาวัตถุและเครื่องปรุงในการประกอบอาหาร


       ...ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้เหรอ ทำไมกัน เพราะแค่อยากขอโทษ ริมนทีอยากขอโทษเชิงรบที่ทำให้คนตัวโตโกรธ เพราะใส่เสื้อตัวนั้น เสื้อที่มีความสำคัญกับเชิงรบ แค่อยากแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...

         เชิงรบกอดอกยืนนิ่งมองร่างบางที่กำลังยืนผัดข้าวผัดอยู่หน้าเตา ขณะที่มือทั้งสองข้างก็ยังสาละวันปาดน้ำตาออกจากใบหน้า


        ....เฮ้ย คนบ้าอะไรผัดข้าวไปร้องไห้ไป...

        ...ต้องบ้าเท่านั้นถึงทำได้...






         ทั้งๆที่ถูกเขาด่าตวาดเสียงดังขนาดนั้นยังใจแข็งยืนผัดข้าวให้คนที่เพิ่งด่าตัวเองไปแหมบๆ  ถ้าเป็นเมื่อก่อนแค่เขาชักสีหน้าใส่ริมนทีก็กลัวจนลนลานหาทางหลีกหนีเขาไปไกลแล้ว  ไม่มีทางมายืนให้เขาด่าแบบนี้หรอก

          ริมนทีรู้ดีว่าเขาแสดงออกว่าจงเกลียดจงชังตัวเองมากแค่ไหน จึงไม่คิดจะตอบโต้เพียงแค่หลีกเลี่ยงเท่านั้น ท่าทางหวาดกลัวทั้งที่นัยน์ตาคู่งามนั่นเฝ้ามองแต่เขา ทำให้เชิงรบนึกแปลกใจถึงจะกลัวเขามากแค่ไหน แต่ริมนทีก็ไม่คิดที่จะแสดงกิริยาที่ไม่ดีต่อเขาซ้ำยังมีน้ำใจจนเขานึกละอาย


      ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น...

       ...ภาพที่ริมนทีร้องไห้ปานจะขาดใจ เสื้อขาดวิ่นไม่มีติดกายวันนั้นยังติดตา ทั้งๆที่เขาทำถึงขนาดนั้นแต่แทนที่อีกฝ่ายจะเกลียดกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซ้ำยังยืนผัดข้าวผัดให้เขา...

      ...นี่มันอะไรกัน เชิงรบกุมหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นแปลกๆ...


      ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขานึกเอ็นดูใบหน้าขาวนวลนั่น ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน



       “ เสร็จแล้วครับ”

        น้ำเสียงสั่นเครือของริมนทีเอ่ยบอกตอนที่กำลังจัดจานและแก้วน้ำหนึ่งชุดตรงโต๊ะกินข้าว  ร่างบางแอบสูดน้ำมูกเสียงเบาดังฟืดฟาด มือก็ยังคงเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้า

        เชิงรบเกือบจะหัวเราะกับใบหน้าน้อยๆที่ก้มต่ำจนคางแทบจะจรดเข้ากับหน้าอก ถึงจะยังมีอาการสะอื้นแต่มือไม้ก็คล่องแคล่วจัดอาหารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกจากห้องครัวไปเงียบๆ


        “ เดี๋ยวก่อน”

        ปลายเท้าของริมนทีชะงักกึกก่อนจะค่อยๆเอี่ยวตัวกลับมาแต่เหมือนเดิมคือใบหน้ายังก้มต่ำ

       “ คะ ครับ”

      “ ไม่กินเหรอ” ร่างบางยืนงงไปสักพักก็เหมือนจะเริ่มคิดออกว่าคนตรงหน้าชวนกินข้าวจึงรีบส่ายหัวไปมา

       “ ไม่ครับ ผมไม่หิว” ใครจะไปกล้ากินข้าวร่วมโต๊ะกับเชิงรบสองต่อสอง แค่นี้เขาก็ทนไม่ได้กับสายตาสมเพชเวทนานั่นแล้ว  อย่าให้ต้องถึงกับนั่งเกร็งตาแข็งนั่งให้เชิงรบสาดสายตาแห่งความเกลียดชังใส่เลย



        “ ไปเอาจานมาอีกชุด”

        “ อะ อะไรนะครับ”


        “ ฉันบอกให้นายไปเอาจานมาอีกชุดแล้วมานั่งกินข้าว”

        “ ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หิว”


        “ ไปเอามา”

        น้ำเสียงเฉียบขาดนั่นสิ้นสุดลงแล้วริมนทีก่อนค่อยๆเดินไปหยิบจานพร้อมกับช้อนส้อมมาทรุดตัวลงนั่งเยื้องๆกับเชิงรบ


        “ มานั่งนี่”  นี่ในที่นี้คือเก้าอี้ตัวถัดไปจากเชิงรบ ริมนทีรีบส่ายหน้าหวือชิงปฎิเสธ


        “ แต่..”



        “ อย่าให้ต้องพูดซ้ำซาก”


       “....” สุดท้ายริมนทีก็เดินไปทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวดังกล่าว


       “ ดื้อด้าน”

         ร่างบางก้มหน้านิ่งปล่อยให้เชิงรบคว้าเอาจานในมือไปแล้วตักแบ่งข้าวผัดจานโตแบ่งใส่จานให้ก่อนจะเลื่อนอาหารมื้อดึกมาไว้ตรงหน้าริมนที



        “ ขอบคุณครับ”

       เชิงรบพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ก่อนจะลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า เมื่อเห็นว่าคนตัวโตนั่งกินเฉยและดูจะไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำทำให้ริมนทีตักข้าวเข้าปากเงียบ


       ....เงียบ  เงียบมาก...


         เป็นการกินข้าวที่เงียบมากจนเขารู้สึกอึดอัด เชิงรบกินข้าวก็จริงแต่สายตาจ้องมองที่ใบหน้าขาวผ่องจนคนถูกจ้องมองทำอะไรไม่ถูกริมนทีจึงตัดสินใจตักข้าวเข้าปากอย่างเร่งรีบ รีบกินจะได้รีบไป ไปให้พ้นจากบรรยากาศชวนอึดอัดจนหายใจไม่ออก


         “ โขลก โขลก”

         เพราะรีบกินมากเกินไปจึงสำลึกเพราะข้าวติดคอ ริมนทีไออย่างร้อนรนจนรู้สึกได้ถึงความชื้นตรงหางตา ไอจนน้ำหูน้ำตาไหล เชิงรบส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะยื่นแก้วน้ำมาให้ตรงหน้า


         “ ขอบ คุ..”


        “ พอเถอะอย่าพูดเลย” ท่าทางริมนทีดูทรมานจนเชิงรบต้องลุกจากเก้าอี้แล้วลูบหลังให้อีกฝ่ายพร้อมกับคว้าเอาทิชชู่แถวนั้นยื่นให้

         มือบางทั้งคว้าน้ำมาดื่มทั้งคว้าเอาทิชชู่มาซับปากจนดูวุ่นวาย และอารมตกใจเขาก็เผลอปัดแก้วน้ำที่วางไว้ใกล้ๆจนคว่ำโดนชายเสื้อของเชิงรบ  ริมนทีตกใจทำอะไรไม่ถูกท่าทางร้อนรนน่าปวดหัวจนคนตัวโตต้องส่ายหัวอย่างอ่อนใจ


        “ ขอโทษครับ ขอโทษ” ริมนทีละล่ำละลักขอโทษ

        “ อืม”

        “ ขอโทษ”

        “พอแล้ว” มือหนาคว้ามือของริมนทีที่เอาทิชชู่เช็ดชายเสื้อของเขาให้อย่างระมัดระวัง ร่างบางเงยหน้าขึ้น  เชิงรบจึงได้ทันเห็นหยดน้ำที่เอ่อคลอหน่วยตาและมันกำลังจะไหลริน



        “ ผมขอโทษ” ริมนทีเสียงสั่นยิ่งเชิงรบถอนหายใจดังๆก็ยิ่งเสียใจกับการกระทำของตัวเอง


       “ ช่างมันเถอะ”

       “ ผมขอโทษ”

       “ อืม”


       “ ขอโทษครับ”

      “ อืม”


       “ ขอโทษ”



        “ พอได้แล้ว จะอะไรนักหนากับแค่นายทำน้ำหกใส่เสื้อฉัน ฉันไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง หยุดซะทีฉันไม่ได้เป็นอะไร  หยุดทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองร้ายกาจมากจนทำให้นายร้องไห้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ฉันสักที”


         “ ผมขอโทษครับ...” ครั้งนี้ริมนทีเงยหน้าขึ้นดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนคนมองนึกสะท้อนในใจ และนอกจากนั้นแววตาคู่นี้กำลังจะบอกอะไรเขาบางอย่าง บางอย่างที่ทำเอาหัวใจเขาเต้นระรัว


        “ พอ..”


       “ ผมขอโทษเรื่องเสื้อของคุณเปรมครับ...” เชิงรบหยุดปากที่จะเอ่ยห้ามแต่ชื่อที่ออกมาจากปากคนตรงหน้าที่เอาเขาหยุดชะงัก



         “ ผมขอโทษ”


        “ ไม่จำเป็น” ริมนทีหน้าซีดเผือดกับคำปฎิเสธที่ไร้เยื่อใย ริมฝีปากบางเม้มแน่น นัยน์ตาคู่สวยไหววูบดุจแสงเทียนที่กำลังจะดับลง



          “ นายไม่จะเป็นต้องขอโทษหรอก...” เชิงรบพูดเสียงเรียบหันมามองตรงๆ “...นายไม่ได้ผิดอะไรนี่  เพราะนายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสื้อตัวเป็นของเปรม คนที่ผิดคงเป็นฉันที่มันบ้าไปเอง”



        “ คุณรบ” ริมนทีตะลึงนึกไม่ถึงว่าจะเห็นปฎิกิริยาที่เปลี่ยนไป เชิงรบเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆและเหม่อมองไปเบื้องหน้า


       “ เปรมตายแล้ว ฉันควรจะยอมรับซะที...” น้ำเสียงเศร้าสร้อยนั่นเรียกร้องให้ขาของเขาก้าวเดินไปหยุดยืนอยู่ใกล้ๆกับคนตัวโต


        “ ถึงคุณเปรมจะจากไปแล้ว แต่ผมเชื่อว่าเขายังไม่ไปไหน เขายังอยู่ใกล้ๆคุณรบและคอยเป็นกำลังใจให้คุณรบแน่นอน”

         ต้องเรียกว่ากล้าหาญมากทีเดียวที่คนอย่างริมนทีกล้าที่เอ่ยประโยคแบบนั้นกับเชิงรบเท่านั้นยังไม่พอมือบางยังลูบต้นแขนหนาของเชิงรบอย่างปลอบประโลม และเป็นครั้งแรกที่ระยะของทั้งคู่ใกล้กับเพียงแค่ลมหายใจเดียว  ริมนทีเผลอยกมือกุมหัวใจที่เต้นระรัวและนึกถึงความอบอุ่นที่จางหายไปแล้วพร้อมกับประโยคที่หาได้ยากจากคนตัวโตที่เดินผละออกไป


         “ ขอบคุณนะ”









***  อิอิ มาแล้วๆก็ไม่มีอะไรแค่จะบอกว่าตอนหน้า NC เท่านั้นเอง เตรียมตัวพร้อม คริคริ  :-[ :haun4:

****** ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นด้วยค่ะ  บ้านไร่ปรายรัก  (แนวพระเอกหล่อเลว สไตส์บ้านไร่) และ ● รักข้างเดียว ● [ One-side love]   (แนวรักใสๆวัยเรียน)

*** ขอบคุณทุกความคิดเห็นและคำติชม รักคนอ่านทุกคนจ๊ะ จุ๊บๆ
                                 



                                                             สนใจพูดคุยและทำความรู้จักกันได้ที่นี่นะจ้า
                         
                                                          https://www.facebook.com/karnsaii?ref=hl



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-06-2014 20:05:57 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
 :hao6:  เขาเริ่มดีกันแล้วนะ   :-[

ออฟไลน์ sine_saki

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
เอ็นซีหวานๆใสๆ หรือตบจูบเลือดโชกกันหนอ ต้องรอติดตาม

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5920
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-6
น้ำปิงน่ารัก จิตใจอ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ

รอตอนหน้าอย่างใจจดจ่อ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด