Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]  (อ่าน 438323 ครั้ง)

ออฟไลน์ newone

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อัยย๊ะ อ่านจบแล้วแบบว่า หนูอยากโดนอุ้มๆ :impress2: (ร้องเป็นเพลง แสดงความลูกทุ่ง55555)
ท่านชายดิอนเริ่มแสดงด้านมืดออกมาแว้ว ผิดหวังสินะน้องริว :hao5:
ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวดีเองค่ะน้อง คริคริ หัวเราะป้องปากเบาๆรอตอนต่อไปค่ะ
ชอบตอนรีไรต์นะคะ ได้รายละเอียดมากกว่าเดิมจริงด้วย ได้เห็นด้านอื่นๆของดิอน
เลยแอบลุ้นตอนต่อๆๆๆๆไปว่าจะมีไรพิเศษเพิ่มอีกบ้างค่ะ
เอาใจช่วยนะค้า เรื่องสนุกเข้มข้นค่ะ ชอบบบบบบ :pig4:

9tails

  • บุคคลทั่วไป
ตายแล้นๆๆๆ นู๋ริวโดนพ่อพญาอินทรีย์ฉกไปแล้น  o13

อิอิ ต่อจากนี้ไปจะเป็นยังไงน้อ นุ้งริวฉลาดและไม่รอบคอบเท่ากับคนรอบจัดอย่างทั่นดิอนเป็นแน่

คิดแล้วอยากอ่านตอนต่อไปจริงๆ เลยค่ะ สู้ๆ นะคะคุณดาว

>>>คุณดาว  :katai4:

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เพราะความอยากรู้แล้ช่างสังเกตของตัวเอง ริวเลยไม่รู้ตัวเองกำลังตกลงไปในหลุมที่ท่าน ซุสดิออนขุดไว้
แถมยังไม่ได้ระวังตัวด้วยเลยโดนเบย

ซุสดิออนจะพาริวไปใหนคะ อย่าทำอะไรรุนแรงกับน้องริวนะ น้องยังล่ะอ่อนอยู่เลย ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมดิออนแน่นอน
สู้ๆนะคะคุณดาว รอตอนต่อไปค่า :mew1:

ออฟไลน์ kururu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-3
เค้าลักพาตัวกันแล้ววววววว มาต่อด่วนนนนนนน
ชอบการบรรยายมากเลย เห็นภาพๆ

แพร

  • บุคคลทั่วไป
ซนจนได้เรื่อง ดิอนยิ่งจ้องหาโอกาสอยู่ด้วย
เสร็จแน่ๆหนูริว
ขอบคุณค่ะคุณดาว :mew1:

mydear

  • บุคคลทั่วไป
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #95 เมื่อ23-04-2014 22:24:49 »

คือ เค้าตามมาแล้นมาสูบดิออน กะหนูริว  :impress2:
 o18ฮิ้ววววววแต่ขอเวลาสักพักนะคะกำลังงงกับการเม้นว่าเค้าทำกันอย่างไร  :ruready

ออฟไลน์ rule

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
สนุกดี

ออฟไลน์ ap08572290

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
โดนจับตัวไปซะแล้ว

ruktacekhun

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4: :mc4: :mc4:
หวัดดีคุณดาวตั้งใจเข้ามาให้กำลังใจ แต่แบบว่า กว่าจะสมัครสมาชิกได้เล่นเอาเหงื่อตก  :เฮ้อ:
ตามประสาคนเก่งเทคโนโลยี  :z3:
เค้านิชชี่ในบ้าน สส อ่ะ แต่มาที่นี่เวปมะยอมให้ใช้ชื่อนี่อ่ะ :mew2:
ขออภัยในสองเม้นท์แรก แบบว่าเค้ายังงมวิธีเม้นท์อยู่อ่ะ
พอเปลี่ยนชื่อเป็นริว กับ ดิอน แต่ความมโนก็ยังแจ่มชัด
ตอนที่แต่งขึ้นมาใหม่ อ่านแล้วอบอวลด้วยความโรแม้น แอร๊ย อยากจะกลายเป็นแมลง
บินอยู่ในสวนซากุระ เรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว
นู๋ริว โดน ท่านซุส เอาไปเก็บเพราะด้วยความซุกซน
แหม ท่านซุสก็วางยาด้วยตัวเองเลยแมนชมัด :o8:
คุณดาวสู้ สู้ ติดตามอยู่นะ

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
ดิอนดูเจ้าเล่ห์ร้ายอ่ะ แต่ก็ชอบนะ

มาต่อเร็วๆนะคะ  :call:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 642
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
หนูริวซนจนได้เรื่องซะแล้วซิ

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4

Chapter 2.2 : The Abduction of Ganymede - Trapped


“เออ... ไอ้ริวไปห้องน้ำนานแล้วนะ” จุนหันไปมองทางเดินไปยังห้องน้ำหลายต่อหลายครั้งอย่างข้องใจ พลางก้มมองดูนาฬิกาข้อมือ “เฮ้ย... มัวแต่โม้น้ำลายฟูมปาก ไอ้ริวหายไปเป็นชั่วโมงแล้วนะเว้ย”

ในขณะเดียวกันกับที่เคนตะชะโงกมองตาม “เพิ่งกินอาหารไปนิดเดียว จะท้องเสียนานขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

ผู้คนในร้านอาหารหนาตาขึ้นเรื่อยๆ เพราะใกล้เวลาอาหารเย็นเข้าไปทุกที เด็กหนุ่มทั้งสองเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ จึงตัดสินใจส่งตัวแทนไปตามเพื่อนรักในห้องน้ำ

เคนตะเดินเข้าไปด้านในสุดของร้าน เดินวนดูรอบๆ ภายในตัวร้านและเข้าไปในห้องน้ำ เปิดประตูดูทุกห้องก็ยังไม่เจอเพื่อนตัวบางที่ตามหา เด็กหนุ่มเริ่มใจไม่ดีจึงรี่กลับไปยังโต๊ะอาหารของตน

จุนกดโทรศัพท์มือถือโทรออกไปตามเพื่อนตัวขาวหลายต่อหลายครั้ง หากปลายทางตอบรับมาด้วยสัญญาณเสียงสายไม่ว่างตลอดเวลา “เฮ้ย! ชักแปลกๆ แล้วนะ ลองถามบ๋อยดูหน่อยดีกว่า”

ทั้งสองลุกเดินไปหาบริกรคุ้นหน้าเพราะคอยบริการโต๊ะพวกตนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ 

“เพื่อนผมไปเข้าห้องน้ำ แล้วหายไปเลยครับ”

บริกรหนุ่มทำหน้าแปลกใจ “ขอประทานโทษครับ เพื่อนคุณก็อยู่ข้างหลังคุณไงครับ”

จุนหันขวับกลับไปเบื้องหลัง ก็เห็นเคนตะยืนอยู่เพียงคนเดียว “ไม่ใช่เพื่อนคนนี้ครับ มีอีกคน ตัวขาวๆ สูงพอๆ กันครับ”

บริกรหนุ่มขมวดคิ้ว “ผมเห็นคุณลูกค้าเข้ามาในร้านสองท่านด้วยกันเท่านั้นนะครับ”

“เฮ้ย! ได้ไง! ก็ตอนที่นายเอาเมนูมาให้พวกเรายังเอามาสามเมนูเลย อาหารก็มีสำหรับสามคน” เคนตะโพล่งขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เขาจับแขนของบริกรหนุ่มให้เดินตามมาที่โต๊ะอาหารทันที “นายมาดูๆ”

ทว่าเด็กหนุ่มก็ต้องสะดุดกึก เมื่อบนโต๊ะมีอาหารสำหรับสองที่ตั้งอยู่เท่านั้น ทั้งอาหารที่ริวสั่งก่อนหน้าและแก้วน้ำหายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังมีวางอยู่บนโต๊ะเลย

“ไม่จริง...” เคนตะเปรยเสียงเบา ก่อนจะหันไปสบตากับจุนอย่างงุนงง

“ถ้างั้นผมขอตัวนะครับคุณลูกค้า” บริกรหนุ่มกล่าวอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินไปบริการโต๊ะที่ส่งสัญญาณเรียกเขา

“มันเกิดอะไรขึ้นกันวะนี่”

“เฮ้ย! ไอ้จุน ลองโทรไปบ้านริวซิ หรือมันจะชิ่งหนีกลับบ้านไปก่อน”

“เออ จริงด้วย” เด็กหนุ่มรีบกดโทรศัพท์ออกไปทันที ไม่นานก็มีคนรับสาย เขาลองถามว่าริวกลับถึงบ้านหรือยัง ปลายสายก็ตอบมาว่า... ก็ออกไปด้วยกันไม่ใช่หรือ

เคนตะเห็นเพื่อนหน้าเสีย จึงคว้าโทรศัพท์มาพูดต่อเอง “ริวไม่อยู่กับพวกเราครับ เขาไปเข้าห้องน้ำแล้วหายไปเลย! นี่ก็ผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้ว พวกเราโทรหาก็สายไม่ว่างตลอด”

เสียงตอบรับจากที่บ้านของริวฟังดูเป็นกังวลมาก ถึงปลายสายจะบอกเด็กหนุ่มทั้งสองให้เดินทางกลับบ้านไปก่อนก็ตาม

..

.......

..

สายลมอบอุ่นพัดพากลิ่นทะเลลอยกรุ่นไปทั่ว ท้องทะเลสีครามอยู่ภายใต้ท้องฟ้าสีครึ้ม ลำแสงสีส้มแดงตรงปลายฟ้ากำลังค่อยๆ จมหายลงไปในผืนทะเลทีละน้อย หลังจากที่เครื่องบินร่อนลงจอดลงบนเกาะที่อยู่ทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น แม็กซิมุส ดิอน ดิ คาร์เนียลลี ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเครื่องบินลำนั้นก็เดินทางไปยังคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่อีกฝั่งของเกาะด้วยรถยนต์คันหรูที่มารอต้อนรับ เขาอุ้มร่างบอบบางที่ยังสลบไสลไม่ได้สติเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยตนเอง แล้วพาขึ้นไปยังห้องนอนส่วนตัวของตนที่อยู่บนชั้นสามของคฤหาสน์

เมื่อวางเด็กหนุ่มลงบนเตียงแล้ว มือใหญ่ก็ค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออก เขายิ้มอย่างพอใจ ขณะที่ใช้ฝ่ามือลูบไล้ทุกส่วนที่ปรากฏขึ้นต่อสายตา

“อืม... เป็นร่างกายที่สวยงามมากเลยจริงๆ” ดวงตาสีเทาอมฟ้าโลมเลียเรือนร่างขาวราวกับงาช้างจนทั่ว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปแต้มจูบทีละส่วนอย่างย่ามใจ จากปลายนิ้วเรียว มือนุ่มๆ ท่อนแขน หัวไหล่ ลำคอ แผ่นอก... ไปจรดปลายนิ้วเท้า ทั่วทุกพื้นที่ร่างกายของเด็กหนุ่มที่ยังคงจมลึกอยู่ในภวังค์ด้วยฤทธิ์ยา

ดิอนจับเด็กหนุ่มพลิกคว่ำลงกับเตียง ใช้หมอนรองด้านล่าง แล้วยกสะโพกเล็กขึ้น ฝ่ามือร้อนขยำก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นมืออย่างมันเขี้ยว ใจของเขาแทบไม่อยากจะรอให้เด็กหนุ่นฟื้นขึ้นมาแล้ว เขากัดกรามแน่น พร้อมกับครางในลำคอ “ฉันไม่เคยอยากได้อะไรมากมายขนาดนี้มาก่อน ฉันจะทำให้เธอเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียว” 

ชายหนุ่มขยับไปหยิบหลอดเจลสำหรับใช้ในการหล่อลื่นออกมาจากลิ้นชักของโต๊ะเล็กข้างเตียงนอน จากนั้นจึงบีบเจลเนื้อใสนั้นลงบนฝ่ามือและบนร่องสะโพกของอีกฝ่าย ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางที่ไม่เคยมีใครได้รุกล้ำมาก่อน ความคับแน่นส่งผลให้เลือดในกายของชายหนุ่มเดือดพล่าน เขาเพิ่มจำนวนนิ้วขึ้นทีละนิ้ว จนถึงสาม เมื่อคิดว่าน่าจะเพียงพอแล้วก็ดึงนิ้วออก แล้วจึงพลิกตัวเด็กหนุ่มให้นอนราบลงไปกับผืนเตียง

ดิอนถอดเสื้อสูทของตนออกแล้วโยนลงไปกับพื้นห้อง จากนั้นจึงประคองร่างบอบบางให้อยู่ในท่านั่ง พิงกับแผ่นอกตน



“อือ...” ใบหน้าน่ารักพยายามขัดขืน ส่ายไปมาซ้ายขวา เมื่อรู้สึกถึงมือใหญ่ที่จับคางเรียวเอาไว้แน่น เขาปรือตาขึ้นมองอย่างสงสัยถึงบางสิ่งบางอย่างซึ่งนุ่มหยุ่นชื้นที่ประกบอยู่บนริมฝีปากตน

ร่างบอบบางสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามืออุ่นลูบไล้ไปบนผิวกาย และพอภาพเบื้องหน้าชัดเจนเขาก็ยิ่งตกใจจนสะดุ้งสุดตัว ก็ใบหน้าคมสันอยู่ใกล้เพียงแค่ปลายนิ้วกั้นเท่านั้น

“อ๊ะ!”

ดิอนที่นั่งซ้อนด้านหลังของริวอยู่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไง... หลับสบายดีมั้ย”

ริวรีบผละออกจากชายหนุ่ม พลางหันมองไปรอบๆ ตัว ห้องสีครีมกว้างใหญ่ มีบานประตูกระจกขนาดใหญ่สำหรับออกสู่ระเบียงซึ่งเบื้องหลังเป็นท้องฟ้าสีดำสนิท “ที่นี่ที่ไหน” เขาหมดสติไปนานขนาดไหนกัน

“ห้องของฉันเอง”

ขาเรียวยิ่งถดถอยหนีจากร่างสูงจนผ้าห่มที่คลุมร่างกายหลุดออก เด็กหนุ่มก้มลงมองร่างกายซึ่งเปล่าเปลือยแล้วร้องลั่น “เฮ้ย!” มือขาวรีบจับผ้าห่มกลับมาคลุมร่าง พวงแก้มนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ “คุณถอดเสื้อผ้าผมออกทำไม! อ๊ะ!” พอขยับตัว เขาก็รู้สึกได้ถึงของเหลวลื่นที่ร่องสะโพก ริวตัวสั่นเทา พลางสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มเพื่อสัมผัสดู “คุณ... ทำอะไรกับผม...”

มือใหญ่จับข้อเท้าเล็กแล้วออกแรงดึงเต็มแรง จนร่างบางหงายผลึงนอนราบลงกับเตียงแล้วจึงพาตัวขึ้นไปคร่อมทับ ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้พวงแก้มใส ไล้ปลายจมูกไปเบาๆ บนผิวอ่อนก่อนจะกระซิบที่ข้างใบหูนิ่ม “ก็เตรียมทุกอย่างรอไว้ เวลาเธอตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ต้องเสียเวลายังไงล่ะ”

ใบหน้าน่ารักซีดเผือด ก่อนจะกำมือทุบคนบนร่างไปโดยไม่ยั้ง “ปล่อย! ปล่อยผม!!”

ดิอนยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เขารวบข้อมือขาวแล้วกดลงบนเตียงนุ่มเหนือศีรษะเล็ก ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ สอดเข้าไปในปมเนกไทเพื่อถอดออก “ชู่ว... อย่าดิ้น ไม่อย่างนั้นฉันจะมัดเธอนะ”

ริวดิ้นเร่า สองขาเรียวยกขึ้นเพื่อถีบคนบนร่างออก หากก็เป็นการเปิดโอกาสให้ร่างสูงแทรกเข้ามาแนบชิดกลางลำตัวได้มากขึ้น “ไอ้บ้า จะทำอะไร! โอ๊ย!”

มือใหญ่ใช้เนกไทมัดข้อมือขาวไว้แน่น แล้วเอาไปผูกไว้กับหัวเตียง “ฤทธิ์เยอะจริงๆ เลยนะ” ฝ่ามืออุ่นเคลื่อนไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของคนใต้ร่างเอาไว้

“อะ... ไอ้บ้า... จับอะไร ปล่อย!”

“ถ้าไม่หยุดดิ้น ฉันจะบีบให้แหลกคามือซะเลยดีมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งดุ พลางออกแรงบีบไม่เบานัก

ร่างบางสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมปิดแน่น “โอ๊ย! ปล่อย!” เด็กหนุ่มออกแรงดิ้นไปอีกเพียงชั่วครู่เท่านั้นก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหว สองขาเรียวที่ในตอนแรกเอาแต่ไล่ถีบจึงค่อยๆ วางราบลงบนผืนเตียง ร่างกายสั่นเทาไปทั่วทั้งร่าง

“ถ้าเชื่อฟังฉันดีๆ แต่แรก ก็ไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว หึ หึ”

เสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่มบาดลึกเข้าไปในหัวใจดวงน้อย ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่ ริวปรือตาขึ้นทั้งม่านน้ำบดบัง “คุณทำแบบนี้ทำไม”

“...เพราะอยากจะทำ”

“อื้อ!!!” ร่างบางกระตุกวาบ เมื่อคนบนร่างประกบริมฝีปากหยักบนเรียวปากสีสดของตน ใบหน้าสวยพยายามเบี่ยงหนี หากก็โดนมือใหญ่จับให้หันกลับมารับจุมพิตหยาบที่เอาแต่ใจ บดเบียดรุนแรงจนรู้สึกเจ็บ

ดิอนออกแรงบีบคางเรียวให้ริวจำต้องเปิดริมฝีปากออก ก่อนจะสอดลิ้นเรียวเข้าไปรุกราน กวาดต้อนทำความคุ้นเคยกับทุกซอกทุกมุมในโพรงปากอุ่นนั้น

“อืออออ...” สองมือถูกปล่อยลงอย่างอ่อนแรงทั้งที่ยังมีเนกไทมัดไว้ ราวกับถูกขโมยลมหายใจและเรี่ยวแรงไปจนหมด แต่จนแล้วจนรอดร่างสูงก็ไม่ปล่อยให้เรียวปากอวบอิ่มเป็นอิสระ ลิ้นร้อนยังคงดุนดันเกี่ยวกระหวัด จนต้องปล่อยให้หยดน้ำใสไหลรินจากมุมปาก

ริวเผยอริมฝีปากหายใจถี่รัวเมื่อเรียวปากหยักผละออก แต่ยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง ดิอนก็แนบจูบลงมาอีกครั้ง มือใหญ่ลูบสัมผัสผิวกายนุ่ม เคลื่อนไปเคล้นคลึงส่วนไวสัมผัสอย่างเบามือในคราวแรก ก่อนจะออกแรงรูดรั้งให้มันแข็งขึง

ดวงตากลมเบิกกว้าง “อ๊า! ปล่อยเถอะครับ! คุณจะทำอะไร!” 

“อยากให้ปล่อยจริงเหรอ แต่ส่วนนี้ของเธอดูจะไม่เห็นด้วยนะ” ฝ่ามืออุ่นรูดรั้งแก่นกายของเด็กหนุ่มอย่างชำนาญ เพียงครู่เดียวส่วนนั้นก็ร้อนผ่าวและขยายใหญ่ตอบสนองกับสัมผัส

“คุณดิอน... ทำแบบนี้ทำไม... อา...” ร่างบางพยายามจะพูดดีๆ ขอร้องให้ชายหนุ่มปล่อยตนให้เป็นอิสระ เลิกทำสิ่งที่น่าอายแบบนี้เสียที แต่ร่างกายของเขากลับตอบรับไปในทิศทางตรงกันข้าม ด้วยความที่อ่อนประสบการณ์กว่าอีกฝ่ายมาก ยิ่งมือใหญ่ขยับเร็วขึ้น สะโพกเล็กก็ยกรับเข้ากับจังหวะอย่างกระสัน

ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด มีเม็ดเหงื่อผุดตามกรอบหน้า กลีบปากอิ่มที่เจ่อบวมเผยอร้องขอให้หยุด แต่กลับดูยั่วยวนมากขึ้นในสายตาคมกริบ ดิอนยิ้มกริ่มอย่างพอใจ... เด็กหนุ่มคนนี้ถูกใจเขามากเหลือเกิน ต้องตาตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งได้รู้จักและเข้าใกล้ ก็ยิ่งอยากได้ จนต้องลักพาตัวมาแบบนี้

“อ๊า... อ๊า...” ปลายเท้าทั้งสองข้างจิกลงบนผืนเตียงเพื่อระบายอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ส่งเสียงร้องลั่นเมื่อปลายนิ้วหยาบจิกลงบนยอดของส่วนร้อนที่แข็งขึงสั่นระริก หยาดน้ำหล่อลื่นปริ่มไหลออกมาจากตรงส่วนปลายไม่ขาดสาย

ดิอนโน้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาว กดจูบแรงๆ ขบเม้มอย่างมันเขี้ยว ในขณะที่มือใหญ่ยังเคลื่อนไหวอย่างชำนาญให้ร่างบางบิดเร่า ครางเสียงสั่นพร่า

“พอ... พอ... แล้ว... อ๊า...” ทั้งร่างเหมือนถูกดึงทึ้ง กระชากขึ้นไปถึงจุดสุดยอดของเขาสูง ของเหลวอุ่นร้อนถูกปลดปล่อยจากร่างขาวออกมาเต็มฝ่ามือใหญ่ ก่อนเด็กหนุ่มจะทรุดฮวบลงบนผืนเตียง และหอบหายใจจนตัวโยน “ฮ้า... ฮ้า...”

ริวเบือนหน้าหนี เพราะไม่อยากมองหน้าชายหนุ่มที่ทำให้ตนต้องอับอาย ดวงตากลมร้อนผ่าวมีหยดน้ำขึ้นมาเอ่อคลอ ฟันซี่เล็กกัดลงบนกลีบปากอิ่มอย่างเคียดแค้น ไหล่บอบบางสั่นเทา

ลมหายใจหอบหนักค่อยๆ กลับเป็นปกติ หากโทสะยิ่งพลุ่งพล่านเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดดาล เขารู้สึกเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถควบคุมร่างกาย แทนที่จะขัดขืนหรือรู้สึกผะอืดผะอมกับสัมผัสกักฬขะนั่น กลับปล่อยให้ชายหนุ่มชักพาให้ร้อนรุ่มไปทั่วทุกอณู

“คุณมันบ้าไปแล้วแน่ๆ โรคจิต น่ารังเกียจที่สุด”

ดิอนที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูเพื่อซับของเหลวสีขุ่นบนฝ่ามือ กลับต้องหยุดชะงัก “เธอพูดว่าอะไรนะ”

ใบหน้าสวยหันขวับกลับมาเผชิญหน้า แววตาที่เคยใสแจ๋วสั่นระริกขุ่นมัว “ผมเกลียดคนเลวอย่างคุณที่สุด! ไอ้โรคจิตอย่างคุณเหมาะกับโรงพยาบาลบ้า ไม่ก็คุกเท่านั้น!”

...เสียงแรง! เสียงแรงที่เขาพยายามจะเชื่อว่าดิอนเป็นคนดี

...เสียใจ กับความรู้สึกดีๆ ที่มอบให้

“ป๊าไม่ปล่อยคุณไว้แน่!!”

คำขู่ของเด็กหนุ่มกลับฟังดูเหมือนเสียงเห่าของลูกหมาตัวน้อยซึ่งไม่น่ากลัวเลยสักนิด หากทำให้ยิ่งรู้สึกอยากจะทำให้มันเชื่อง ชายหนุ่มยิ้มมุมปากก่อนจะเอนตัวกลับไปคร่อมทับร่างบางอีกครั้ง “โอ๊ะ ช่างน่ากลัว”

ดวงตาสีน้ำตาลจ้องใบหน้าคมเขม็ง “คุณมันน่าขยะแขยงที่สุด ไอ้คนวิปริต”

ปลายนิ้วหยาบเคลื่อนไปกดสัมผัสริมฝีปากอิ่มที่เผยอต่อว่า “หึ... ปากดีชะมัด”

“อย่าเอามือโสโครกของคุณมาแตะต้องตัวผม จะอ้วก” ร่างบางพูดเสียงแข็งกร้าว พลางยกขาขึ้นถีบเปะปะ หวังให้โดนคนบนร่างเข้าสักทีสองที

มือใหญ่จับขาเรียวแยกออกแล้วกดลงบนเตียงนุ่ม จากนั้นก็พาตัวเองเข้าไปแนบชิดกึ่งกลางร่างบาง กดส่วนแข็งขึงสมชายที่ยังอยู่ภายใต้อาภรณ์ลงบนส่วนกลางลำตัวที่เปล่าเปลือย “ฉันคงเป็นโรคจิตอย่างที่เธอว่าจริงๆ”

ริวสะดุ้งเฮือก พยายามดึงมือให้หลุดจากเนกไทที่มัดไว้ เขากระชากอย่างรุนแรงจนเป็นรอยแดงช้ำ ใจอยากจะถดตัวหนี ทว่าสองขาก็ถูกกดทับเอาไว้แน่น “ไม่! อื้อ...”

ร่างสูงฉกจูบปิดเรียวปากสีแดงสด ขบกัดรุนแรงจนคนใต้ร่างส่งเสียงครางอือด้วยความเจ็บ ใบหน้าน่ารักไม่ยอมอยู่นิ่ง สะบัดหนีไปมาจนชายหนุ่มต้องเปลี่ยนเป้าหมายไปยังซอกคอขาว ก่อนจะกัดลงไปอย่างไม่เบานักเป็นการสั่งสอน

“อื้อ!” เจ็บแปล๊บตรงที่ฟันคมเข้ามาฝากรอยไว้จนร่างกายเกร็งขืน

“นี่ฉันลงโทษเด็กปากไม่ดีแค่เล็กๆ น้อยๆ...” รอยยิ้มร้ายของดิอนทำให้เด็กหนุ่มขนลุกเกรียว “ต่อไปจะลงโทษอย่างจริงจังล่ะ” เขาพูดพลางจับคางเรียวให้ริวหันมาสบดวงตาคมกริบราวกับตาเหยี่ยวของเขา

“เธอต้องเป็นของฉัน” 

ดิอนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากส่งผลให้ร่างบางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เพราะสำนึกได้ว่าเขาล่วงล้ำขีดความอดทนของชายหนุ่มเข้าไปเสียแล้ว “มะ... ไม่นะ...”

เสียงกริ๊กของหัวเข็มขัดถูกถอดออกจากขอบกางเกง หลังจากถูกเหวี่ยงลงไปบนพื้นห้อง ร่างสูงก็ปลดกระดุมและรูดซิบลงอย่างใจเย็น ก่อนจะปลดปล่อยให้ส่วนร้อนที่ตื่นตัวผงาดออกจากอาภรณ์เนื้อดี

ดวงตากลมเบิกกว้าง ใบหน้าสวยซีดเผือดด้วยความตกใจถึงขีดสุด เด็กหนุ่มดิ้นพล่านสุดแรง “ไม่! ปล่อย! โอ๊ยยย!” เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บเมื่อสองมือใหญ่กดหัวไหล่เล็กลงกับเตียง

ริมฝีปากหยักบดจูบกลีบปากบวมช้ำที่เผยอออกเล็กน้อย สอดลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปพัวพันลิ้นสีชมพูเล็กๆ ภายใน ฝ่ามืออุ่นกดเคล้นไปบนเรือนกายบอบบางช่วยกระตุ้นอารมณ์ของคนใต้ร่างให้เผลอไผล

“อื้อ... อื้อ...” ลมหายใจติดขัดด้วยจุมพิตหยาบกระด้าง ราวกับโดนสูบเอาลมหายใจและสติสตังออกไปพร้อมๆ กัน แผ่นอกบางสะท้อนถี่กระชั้น

ปลายนิ้วหยาบเคลื่อนมาบดขยี้ติ่งเนื้อสีชมพูระเรื่อเมื่อใบหน้าคมสันซุกไซ้ ขบกัดไปตามลำคอระหง ทิ้งร่องรอยของอารมณ์ดิบเถื่อนไว้ประปราย

“อื้อ... เจ็บ...” อยากจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ เจ็บแปลบบนผิวอ่อนบางทุกที่ที่ถูกสัมผัส จนหยดน้ำตาถูกกลั่นออกมาจากดวงตาคู่สวย แล้วรินไหลไปบนพวงแก้มสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากบวมช้ำเผยอส่งเสียงร้องขอ

“หยุด... หยุดเถอะครับ... คุณดิอน”

“หยุดไม่ได้แล้ว” เสียงกระเส่าตอบรับที่ข้างใบหูนิ่ม พร้อมกับลมหายใจร้อนที่เป่ารดลำคอขาว มือใหญ่จับต้นขาของเด็กหนุ่มทั้งสองข้างให้แยกออกกว้าง จ่อแก่นกายที่แข็งร้อนราวกับเหล็กที่ถูกไฟเผาตรงปากช่องทางอ่อนนุ่มที่ร่องสะโพก แล้วกดแทรกฝังกายเข้าไปอย่างหนักแน่น

“อ๊า... ไม่!!! เอาออกไป!” ริวกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บราวกับร่างกายจะปริแตก น้ำตาทะลักเอ่อล้นดวงตาหวาน เด็กหนุ่มยังคงพยายามกระตุกหนีเป็นครั้งคราว หากก็ไม่เป็นผล

“อา...” ช่องทางบริสุทธิ์ตอดรัดท่อนเนื้อเป็นจังหวะตุ้บๆ จนดิอนต้องครางในลำคออย่างอดกลั้นไม่อยู่ ถึงแม้เขาจะตระเตรียมช่องทางที่จะใช้ในการร่วมรักนี้ไว้ก่อนหน้าแล้ว ทว่าขนาดของนิ้วมือกับส่วนร้อนที่พองโตเต็มที่ของเขานั้น เทียบกันไม่ได้เลยสักนิด มือใหญ่ยึดสะโพกเล็กไว้แน่นก่อนจะกระแทกกายเข้าไปจนสุดในคราวเดียว

“อ๊า... ฮือออ... ฮืออ...” ร่างบอบบางแทบกระอักกับความรุนแรงที่ถูกยัดเยียดให้ เขารู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลล้นเปรอะเปื้อนตรงหว่างขาทั้งสองข้าง ความเจ็บชาแล่นร้าวจนหมดเรี่ยวแรงขัดขืน เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคออย่างแผ่วเบา ดวงตากลมปิดลงอย่างอ่อนแรง สมองขาวโพลนคล้ายสติกำลังจะเลือนหายไป เขาจึงปล่อยให้คนบนร่างได้เชยชมร่างกายของตนเองจนพอใจ

เมื่อดิอนเห็นว่าเด็กหนุ่มยอมจำนนให้ เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ลิ้นร้อนเลียรอบๆ เรียวปากให้ชุ่มชื้น มือหยาบจับข้อเท้าเล็กข้างหนึ่งยกขึ้น ก่อนจะหันไปจูบตรงข้อเท้า แล้วลากลิ้นไปตามท่อนขาขาวที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นจึงโน้มลงไปกระซิบที่ข้างใบหูนิ่ม “ฉันรู้ว่าเธอคิดยังไงกับฉัน สายตาของเธอมันบอก” แล้วไล้เลีย ใช้ปลายลิ้นแทรกสอดเข้าไปภายในช่องหูนั้น

“ไม่... ฮือ...”

“เธอเองก็ต้องการฉันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ร่างกายของเธอเรียกร้องออกจะขนาดนี้” ดิอนเริ่มขยับกายช้าๆ แนบแน่นและลึกซึ้งอีกครั้ง ช่องทางอุ่นนุ่มที่โอบรัดทำให้เขาแทบคลั่ง มือใหญ่ข้างหนึ่งจับคางเรียวเพื่อจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่ม ลิ้นอุ่นโลมเลีย ชอนไชเข้าไปในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ เขาพยายามสะกดอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง แล้วใช้ฝ่ามือช่วยปรนเปรอด้วยการรูดรั้งส่วนไวสัมผัสของเด็กหนุ่มให้ตื่นขึ้นตอบสนอง ชักจูงให้คนใต้ร่างมีอารมณ์ร่วมไปด้วยกัน

“อือ... อื้อ... อ๊ะ!” ร่างกายของดิอนที่สอดแทรกเข้ามาจนสุดควานวนจนเจอจุดที่ทำให้เด็กหนุ่มเสียววาบไปทั้งช่องท้อง เมื่อถูกกดย้ำเข้ามาหลายๆ หน ร่างทั้งร่างก็ยิ่งรู้สึกหวามไหวไปจนถึงแนวกระดูกสันหลัง ดวงตาที่พร่ามัวลืมขึ้นอย่างสับสนกับอารมณ์ที่ปั่นป่วนในกาย

“เวลาที่ฉันทำแบบนี้ เธอรู้สึกดีใช่มั้ย... ดูสิ ตรงนี้ของเธอหลั่งน้ำออกมาจนชุ่มมือฉันไปหมดแล้ว” ดิอนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เขาใช้ปลายจมูกไล้จากพวงแก้มสีแดงก่ำ ไปยังลำคอขาว พลางพ่นลมหายใจร้อนลงบนผิวเนียน

เสียงของความชื้นแฉะในมือหยาบ และเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ใกล้ๆ ช่างฟังดูหยาบโลน แต่ก็ปลุกเร้าให้ความปรารถนาและอารมณ์ที่เตลิดค่อยๆ เข้ามาบดบังความเจ็บปวดและความอับอายไปจนเกือบหมด ร่างกายรุ่มร้อนราวกับถูกอังด้วยเปลวไฟ กลีบปากสีแดงเผยอครวญ “อา...”

ริมฝีปากหยักยิ้มอย่างพอใจ เสียงครางเบาๆ ของเด็กหนุ่มช่างหวานหู เกือบทำให้เขาหักห้ามความต้องการไว้ไม่อยู่ สะโพกหนาขยับเคลื่อนไหวเข้าออกกระชั้นถี่ขึ้น พลางกระแทกถาโถมใส่ร่างบางไม่หยุดหย่อน

ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ คละเคล้าไปด้วยความปราถนาจากก้นบึ้งของหัวใจ กลีบปากสีแดงช้ำเผยอส่งเสียงหวานและเม้มแน่นสลับกัน หัวใจดวงน้อยเต้นรุนแรงอยู่ในอกพร้อมกับร่างที่สั่นคลอนไปตามแรงสอดแทรกของอีกฝ่าย ร่างกายเกร็งกระตุกก่อนจะส่งเสียงครางลั่นเมื่อไฟอารมณ์โหมกระพือถึงที่สุด

“อ๊า...”

ช่องทางร้อนยิ่งบีบรัดแก่นกายที่สอดแทรกเข้ามาอย่างรุนแรง ดิอนเร่งกระแทกกายเข้าออกเป็นจังหวะหนักๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะสอดแก่นกายจนสุดความยาวในครั้งสุดท้าย และปลดปล่อยความร้อนรุ่มออกมาในร่างบอบบาง ปริมาณของของเหลวอุ่นร้อนมีมากเสียจนไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนปากช่องทางที่ยังคงตอดรัดร่างสูงอยู่

“อา...” ดิอนหอบหนักๆ เขาทรุดกายทาบทับร่างชื้นเหงื่อที่ไร้อาภรณ์ปกปิด เขามีความสุข... สุขมากเหลือเกิน... ช่องทางรักชุ่มชื้นอ่อนนุ่มยังคงตอดรัดเป็นจังหวะ หากให้ความรู้สึกอ่อนโยนชวนให้โหยหา ราวกับยาเสพติดที่เมื่อได้ลองเสพเพียงครั้งเดียวก็ไม่อาจหยุดได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึว่าไม่อิ่ม ไม่พอ... แก่นกายร้อนระอุที่เพิ่งจะปลดปล่อยไปเมื่อครู่กลับแข็งขึงขึ้นมาอีกครั้งอย่างว่าง่าย

ริวเบิกตาโพลง เมื่อกี้เขาเผลอมีอารมณ์ร่วมไปด้วยก็จริง หากความปวดร้าวปานร่างกายจะฉีกขาดยังคงหลงเหลืออยู่ “พะ... พอ... พอเถอะครับ... ผมเจ็บ”

ร่างสูงจูบเม้มบนขมับที่เปียกชื้นอย่างปลอบประโลม มือใหญ่ขยับไปปลดข้อมือขาวทั้งสองข้างให้หลุดจากพันธนาการ ก่อนเริ่มขยับกายช้าๆ อีกครั้ง พร้อมกัดฟันกรอดเมื่อพูดกับเด็กหนุ่ม “ถ้าเธอไม่ดื้อ ก็ไม่เจ็บหรอก... อืม...”

ฝ่ามือกร้านที่นวดเคล้นไปทั่วร่างนุ่มๆ แล้วมาหยุดหยอกล้อบนยอดอกสีชมพูเข้ม ดึงเอาความรู้สึกวาบหวามกลับคืนมาสู่ร่างบางอย่างไม่ยากเย็นนัก “มะ... ไม่... ไม่นะครับ... อ๊ะ...” ปากพร่ำบอกปฏิเสธ แต่แขนเรียวกลับทรยศต่อความคิดด้วยการเอื้อมไปโอบรอบลำคอใหญ่ แล้วดึงให้ชายหนุ่มพาร่างกายเข้ามาบดเบียด มอบความอบอุ่นให้กับตน

ดิอนจุมพิตกลีบปากอิ่มอีกครั้งอย่างกระหาย รสชาติหวานละมุนเช่นนี้ลิ้มรสเท่าไหร่ก็คงไม่พอ ราวกับความต้องการของเขาในตัวริวจะไม่มีวันจบสิ้นลง เชื้อไฟอารมณ์ที่ยังไม่ทันมอดสนิทโหมกระพือขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงผิวเนื้อกระทบกันเป็นจังหวะดังก้อง ควบคู่ไปกับเสียงของเตียงที่เคลื่อนไปกระทบฝาผนังตามแรงกระแทก

เสียงหอบหายใจแรง สลับกับเสียงคราง และเสียงหวีดก้องเมื่ออารมณ์รักถาโถมรุนแรงถูกปลดปล่อยดังขึ้นในห้องกว้างหลายต่อหลายครั้ง ราวกับเกลียวคลื่นที่ถาโถมเข้ากระทบชายฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า

..

....

..

กรมตำรวจ กรุงโตเกียว

“ว่าไงนะ!!! ริวหายไปงั้นเรอะ ที่ไหน! เมื่อไหร่!” ทาเคฮิโกะกระเด้งตัวลุกขึ้น พลางตะโกนใส่โทรศัพท์มือถือลั่น ผู้เป็นบิดาถึงกับโกรธจนตัวสั่นเมื่อรู้ว่าลูกชายหายไปหลังจากที่ออกไปร้านอาหารกับเพื่อนๆ

มือหยาบกดโทรศัพท์สายใน ก่อนจะออกคำสั่งกับลูกน้องที่อยู่ปลายสายด้วยเสียงเกรี้ยวกราด “คิตะคุง! แทร็คเบอร์โทรของริวเดี๋ยวนี้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

“ครับ!” เสียงอู้อี้ตอบมาจากปลายสาย ชายหนุ่มคงเอาไหล่หนีบหูโทรศัพท์ไว้ในขณะที่ปลายนิ้วกดลงบนคีย์บอร์ด เสียงดังก๊อกแก๊กรัวเร็วอยู่สักพัก เขาจึงให้คำตอบกับเจ้านาย “ท่านครับ ริวคุงไม่ได้เปิดมือถือครับ”

ทาเคฮิโกะสบถอย่างหงุดหงิด ตามกฏหมายแล้ว ริวหายไปยังไม่ถึงหนึ่งวัน ก็ยังไม่สามารถสรุปว่าหายตัวไปได้ ดังนั้นเขาจึงยังไม่สามารถส่งทีมสืบสวนออกไปตรวจสอบร้านอาหารนั้นได้ในเวลานี้ แต่ถ้าแอบไปเงียบๆ ก็คงไม่เป็นไร คิดแล้วก็หันไปออกคำสั่งกับหัวหน้านายตำรวจที่ยืนอยู่ในที่นั้น “...ส่งตำรวจนอกเครื่องแบบไปเฝ้าร้านไว้ ทำเป็นเข้าไปกินอาหารแล้วตรวจดูอย่างเงียบๆ ก่อน อ้อ... แล้วก็ให้คนคอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของคนในร้านทุกคนด้วย!”

“ริวเอ้ย!!! ไปอยู่ที่ไหนกันนะ” ชายวัยกลางคนได้แต่บ่นอย่างหงุดหงิด เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้โครมใหญ่ พลางใช้ฝ่ามือลูบใบหน้าแรงๆ ตอนนี้เขาก็คงทำได้แค่รอเวลาเท่านั้น


To be continued~*


:sad4:*ร้องไห้ให้กับซิงของหนูริว* ดิอน! ทำอะไรลงไปแล้วรับผิดชอบด้วยล่ะ  :hao5:

เป็นยังไงบ้างคะตอนนี้ แฮ่ๆๆๆ

เรื่องนี้ไม่มีดราม่านะคะ ไม่ต้องห่วงว่าจะจบเศร้าเหมือนในปกรณัม 555555 เรื่องนี้มีแต่ความรักของท่านซุสกับแกนีมีดเท่านั้นค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่าน ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจด้วยนะคะ  อยากอ่านตอนต่อกันมั้ยยยยยย
  :impress2:


9tails

  • บุคคลทั่วไป
finally
ในที่สุด ....นุ้งริวผู้น่าฉงฉานของเรา พ่ายแพ้ต่อแรงหื่นหมื่นปีของทั่นดิอนจนได้  :-[
แต่ก็นะ...เด็กหนุ่มสุดซิงจิงเกิ้ลเบลอย่างนุ้งริวมาเจอกับความช่ำของของท่านดิอนก็หาทางรอดลำบาก
นี่เล่นจัดฉากอุ้มพามาหารักอย่างหมดจน จนใครก็คาดไม่ถึง นี่ลูกชายผบ. เชียวนะ ดูเหมือนจะไม่ทำให้
ดิอนของเราสนใจหรือสะทกสะท้านแต่อย่างใด  สงสารแต่นุ้งริว จากนี้ไปจะทำยังไง
ถูกกักขังอยู่ในรังทอง คอยรินไวน์ให้ดิอนอย่างจำทน แล้วเมื่อไรจะกลายเป็นความรักนะ  :hao4:

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
 :oo1: แหมะ มาถึงก็จิ้มเลยนะ

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
กรีซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ นอนตายจมกองเลือดค่าาาาา :jul1: :jul1: :jul1:
อร้อยยยยยยย ร้อนแรงมากๆ เลือดหมดตัวแล้วค่ะ ดิอนเปิดซิงน้องริวไปซะแล้ว

ได้น้องมาแล้วดูแล้วดีดีล่ะ ไม่ใช่เอะอะก็ถอด ก็ถอด กรีซซซซซคนอ่านมโนไปไกล

ตอนนี้ร้อนแรงมากค่ะคุณดาว รอตอนต่อไปนะคะ ดูซิดิอนจะได้ใจเด็กดื้อไปรึเปล่า สู้ๆค่า :mew1:

ออฟไลน์ Cockroach

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ดิอนพาน้องเขามาบ้านแล้วไม่คุยกันก่อนเลยเหรอลูก นี่มาถึงใส่เอาๆ :hao7: :hao7: :hao7:

lightbua

  • บุคคลทั่วไป
 :katai1: ไวไปนะทั่นดิอน นู๋ริวโดนไปซะแล้ว
ยังไม่ได้อ่านตอนแรกเบย  อ๊ากกกกก  :z3:

Ddt_duean

  • บุคคลทั่วไป
 :z3: :z10: :ling2: :ling1: :katai4:

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

คุณดิอนนนนนนนนน รุนแรงและหลายรอบเกินไปปปปปปปปปปปปปปปป

หนูริวยังไม่เคยนะ หนูริวววววววเค้าจะบอบช้ำนะ ฮือออออออออออ

แต่เค้าชอบจัง แฮ่กๆ

ปล. ตอนต่อไปนี่ลงเลยได้ปะคะ 5555555

kappa_uka

  • บุคคลทั่วไป
 :haun4: นี่ดิอนกะลักหลับจิงๆรึนี่
ในที่สุดนู๋ริวก็เสร็จดิอนจนได้ หุหุ แถมวิธี
การออกจะเหมือนบังคับข่มเหงไปซะ
หน่อยหุหุ :katai2-1:

ออฟไลน์ khunkun91

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ดิอนไม่เข้าตามตอกไม่ออกทางประตูเลยนะ
รักแท้ต้องฉุด 555555555555555
ท่านซุสยังใจดีอยู่นะไม่ลักหลับแค่เตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยพร้อมใส่
ส่วนหนูริวไม่แปลกหรอกที่จะคลิ้มแค่อ่ายังเคลิ้มตามเลย .. เขินจุง

สู้ๆนะฮะ .. อยากรู้ว่าท่าซุสจะทำให้หนูน้อยใจอ่อนยอมรักตนจริงๆยังไง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






gumbo

  • บุคคลทั่วไป
nc แบบแรงดีไม่มีตก อ่านกี่รอบก็ยัง...... :hao7:
ขำการเตรียมความพร้อมของดิออน 55555 ดีไม่เสียเวลา นายแน่มากกกกก
อยากอ่านตอนต่อ ตอนนี้เลย5555
ปูเสื่อรอจ้า
 :hao6:

ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
ดิออน  :katai4:
ลักพาตัวลูกเขามา พ่อเขาเป็นห่วงนะ  :jul1:

@Lucifer_Prince@

  • บุคคลทั่วไป
 :jul1:  :jul1: เพิ่งเข้ามาอ่าน หนูริวโดนคาบไปกินซะแล้ว มังกรกลายเป็นของท่านซุสผู้ยิ่งใหญ่  โฮๆๆหลั่งน้ำตาด้วยความปิติ  รอตอนต่อไป

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1850
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
 :-[ :-[

รอตอนต่อไปปปป :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ kururu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-3
อยากอ่านต่อแล้ววววววว ดีจังที่ไม่จบเศร้า

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
หนูริว พยศเลยลูก ดิอน มัดมือชกไปละนะ  :m16:

ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 935
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1
 :pighaun:  :pighaun:
อุต๊ะ!!

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 642
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
ท่านดิอนเร็วมากหนูริวโดนไปซะแล้ว  :jul1:

yata

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดดดดดดดดดด หนูริวของพี่ เด็กน้อยของพี่ โถววววววววววว
ดิอนใจร้ายยยยยยย ทำไมทำแบบนี้ ไม่เข้าตามตรอกออกตามประตูเลยนะ
ไปจกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนายตำรวจใหญ่มาได้ยังไงงงง กล้ามากกกกกก 55555

รุนแรงที่สุดดดดดด โอ้ยยยย น่าสงสารรรร แต่ก็ดีใจด้วยยยยยยยย อิอิ
ลึกๆ แล้วฟินละซิ ชอบเค้านินะ ดิฉันรู้ 555 #ใส่ร้ายหนูริว


ขอบคุณคุณดาวค่ะ ดิอนหื่นจริมๆๆๆ 5555555555  :katai5:

ออฟไลน์ rule

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
ครั้งแรกโดนไปหลายรอบงี้ ดิอนคงอดไปหลายวันแน่

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด