Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]  (อ่าน 437090 ครั้ง)

hitsuji

  • บุคคลทั่วไป
กรื้ดดดดดดดหนูริวเสร็จคุณดิอนแล้ว ท่านซุสร้ายกาจที่สุดหนูริวยังไม่เคยเลยแถมจะไปลักหลับเค้าอีก
เอ็นซีคุณดาวร้อนแรงและแซ่บเหมือนเดิมเลยค่ะแฮ่กๆๆๆ  :pighaun:
รอตอนต่อไปนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ\(><)/

ออฟไลน์ spy_dummy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ้างถึง
“ก็เตรียมทุกอย่างรอไว้ เวลาเธอตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ต้องเสียเวลายังไงล่ะ” :a5:
   

ถถถถถถถถถถถถถถถ อะไรจะเร่งรีบปานนั้น รอให้ตื่นก่อนก็ไม่ได้ ให้หนูริวทำใจหน่อยก็ยังดี  :hao5:

ริวน้อยของป้า เป็นไงบ้างนะลูก เจอแบบนี้เข้าไปสงสัยจะระบมไปอีกหลายวันเลย ถถถถถถ น่าสงสารจริงๆ :mew4:

แล้วนั่นดิอนจะจัดการยังไงกับคุณป๋าล่ะ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหายไปทั้งคน คุณป๋าคงตามล่าถึงที่สุดแน่ๆ ระวังตัวไว้เถอะดิอน  o18

ออฟไลน์ athena_tiew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
คุณดิอนใจร้ายกับนู๋ริวเกินไปนะ ตามจีบอยู่ไม่กี่วัน พาไปเดทแค่ครั้งเดียวเอง ยังไม่มี first kiss ให้ตื่นเต้นเลยอ่ะ พาไปซั่มซะแล้ว ก็เสียแรงที่ริวอุตส่าห์หลงรักจริงๆ ริวคงจะวาดภาพไว้แบบโรแมนติกสมวัยสุดๆ แต่คุณดิอนเป็นพวกใจร้อนไม่อยากรอนาน น่าตีผู้ใหญ่ว่าไหม เห็นว่านู๋ริวไม่ได้ปลื้มวิธีลักพาแบบนี้ โอเคถึงจะร่วมมือด้วยนิดๆหน่อยๆ แต่สนับสนุนให้นู๋ริวพยศต่อนะคะ ถ้ายอมง่ายๆ เดี๋ยวคนแก่กว่าจะได้ใจ เด็กฉลาดต้องวางแผนยึดอำนาจไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

ออฟไลน์ Memindbucker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เริ่มไม่ชอบดิอนแล้วอ่ะ
ก็เข้าใจว่าน้องริวน่ารัก น่ากิน แต่แบบรีบร้อนไป
ครั้งแรกที่ไม่ใช่แค่รอบเดียว น้องช้ำหมดแล้ว ริวจ๋า ดื้อเยอะๆๆๆๆๆเลย
รอตอนต่อไปค่า

ออฟไลน์ rkkurama

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หนูริวช้ำแน่
ดิอนจัดหนักจัดเต็มแบบนี้
 :pighaun:

ออฟไลน์ Orrdy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :haun4: :haun4: :haun4: เม้นทไม่ล่าย ตายไปแล้ว ถามว่าเปนไรตาย เลือดสูบฉีด หัวใจ มากกว่าปรกติ ถ้าจะ ใส ใส ขนาดเน้ ขอกัดลิ้น ตัวเองตายแป๊ป นู๋ริว ถ้าทางจะชอบซะด้วย กาย กะ ใจ ไม่ไปในทางเดียวกันฉันใด ดิอน ก็ไม่สามารถ หักห้าม ใจ และ กาย ได้ฉันนั้น มันเลยเป็นที่มาของคำว่า เธอต้องเป็นของชั้นนน คนเดียว "ริว เข้าใจนะ"
คุนดาว ลงต่อเนื่อง เลยดีกว่านะคะ ถ้าเป็นอย่างนี้ เลิกงาน ตรงดิ่ง กลับบ้าน อ่านฟิค เหอะ เหอะ

ruktacekhun

  • บุคคลทั่วไป
ท่านซุสก็ใจร้อนนิ ไม่ยอมให้นู๋ริวได้ตั้งหลักเลย :-[
รุกเร้า ร้อนแรง แถมเพาเวอร์เกินร้อย
รักต้องอุ้ม (หนี)

ออฟไลน์ FollowingTK

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :hao5: ฮรอยยยยยย ทะไมดีกรีความหื่นของดิอนมันสูงเยี่ยงเน้~~~  กรี๊ซซซ :katai4:
หนูริวก็ช่างโมเอร้เหลือเกินนนนน
ฮรืออออออ เพิ่มและเกลาจากเดิมมาได้เนียนมั่กค่ะะะ หงิงงง
อยากด้ายยยยย (อัลลัยยยย)
จะรออ่านตอนหน้านะคะะะะ ว่าจะมีอะไรมาเซอไพรส์อีกรึเปล่าาา >____< :hao5:

ออฟไลน์ candy sweet

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่ารักอ่ะนู๋ริวกล้าๆกลัวๆแต่ก็ไม่ยอมหนีแถมยังมีแอบเสียดาย
แอบหวังอยากจูบชิมินู๋ริวเดี๋ยวดิอนจัดให้ คิคิ

ออฟไลน์ candy sweet

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :mew2:กรี๊ดดดด นู๋ริวโดนอุ้มป๊าดิอนได้โปรดอย่ารุนแรงนะค่ะ
งานนี้มีเสียสาวแน่ๆๆๆๆๆ :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ candy sweet

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :hao5: โอ้ยยนู๋ริวในที่สุดก็เสียสาวจนได้
ท่านดิอนแสนหื่นมีการเตียมความพร้อม
ดีนะที่ไม่คิดจะรักหลับก่อนกร๊ากกกกก
ขอบคุณมากค่ะ :L1:

kingonnie

  • บุคคลทั่วไป
สงสารนู๋ริวจริงๆ ครั้งแรกก็โดนไปชุดใหญ่ หลายดอกเลย
อินู๋คงเจ็บตรูดมาก  :z10: ดิอนก็นะ ริวยังเด็กแถมยังซิง
ไม่เค๊ยไม่เคย ทำไมถึงได้รุกหนักขนาดเน้ อะไรจะหื่นกระหายขนาดนั้น
นู๋ริวโดนกระตุ้นขนาดนั้น ถี่ขนาดนั้น กะจะให้ติดจนแงะไม่ออกเลยเหรอ

ออฟไลน์ yumijung

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ่านจบเป็นรอบที่2แว๊วววว..สภาพเค้าเป็นงี๊ค่า>> :jul1: :jul1:
ใจนึงก็สงสารนู๋ริวที่โดนทั่นดิอน..ข่ม.เขาโค.ขืน ให้กลืนหญ้า... :hao3:
แต่ทั่นดิอนก็พยายามเป็นอย่างมากที่จะทะนุถนอมนู๋ริวอย่างที่สุดละ..(จัดไปกี่ยกก็ม่ายรุ..นับไม่ถ้วน)  :haun4:

นู่ริว..เค้าขอโต๊ดนะ..ที่เชียร์ท่นดิอนให้กินนู๋น่ะ... :z1:

การกระทำในครั้งนี้ของทั่นดิอนเข้าข่ายของคำว่า"ข่มขืน" ได้เลยนะ
แต่..ทำไม..ไม่รู้สึกถึงความน่ากลัวของคำนั้นเลย.มันพาให้เคลิบเคล้ม....ซะมากกว่า..นู๋ริวก็คงเป็นงั้น..ใช่มะ ูู :impress2:

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
หนูริวโดนดิอนจับกินซะแล้วววว :hao6: :hao7:

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
อื้อหือออออ สรุปคือพระเอกเลวสินะ

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
ชอบความหื่น ไม่ชอบมาม่าค่ะ   :hao6:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
 :impress2: เท่ห์ :hao5: มีเสน่ห์ :mew1: ลึกลับ :mew3: น่าค้นหา เป็นอะไรที่สุดๆแล้วกับดิอน

พาหนูริวเข้ากับดักไปเร็วๆเลยด่วนนนนนนน

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
 :pighaun: :haun4: :jul1:  เจอตอนนี้เข้าไปบอกได้คำเดียวว่า ตายอย่างสงบเลยค่ะ

 ทั้งเบาหวานความดันความหื่นเลือดกำเดากระฉูดสารพัดที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงกับความรู้สึก

ที่หนูริวเสียซิงให้ดิอน สุดยอดเลยค่ะ :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
 o13  สนุกมากกก รอติดตามจ้า

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
รอดิอนกับน้องริวอยู่นะคะ :o8:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4

Chapter 3.1 : The charming little bird - Addicted


ความเงียบเข้าครอบคลุมภายในห้อง จนได้ยินเสียงลมพาคลื่นซัดหาดทรายจากด้านนอก แสงสีเหลืองทองของดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมารำไร ค่ำคืนที่ร้อนรุ่มผ่านไปโดยที่ชายหนุ่มไม่ยอมห่างจากคนข้างกายแม้เพียงวินาที ดิอนโอบกอดร่างบอบบางที่หลับใหลไม่ได้สติอยู่ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน พรมจูบใบหน้าหวานจนทั่ว ดวงตากลมที่หลับพริ้มทั้งคราบน้ำตา เรียวปากสีแดงสดราวกับลูกสตรอว์เบอรีที่เขาบดจูบจนเจ่อบวม ร่างกายที่เข้ากันได้ดีอย่างไม่มีที่ติ รสรักที่ได้ลิ้มลองช่างล้ำเลิศ เขาจะไม่มีวันปล่อยเด็กหนุ่มให้หลุดมือไปเป็นอันขาด

ริวส่ายหน้าไปมาอย่างรำคาญที่ถูกรบกวน อยากจะลืมตาขึ้นหากรู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้ง ร่างกายขยับไม่ได้อย่างใจ “อือ...”

ร่างสูงจับจ้องใบหน้าน่ารักอยู่พักใหญ่ พลางลูบไล้ไปบนผิวสีนมสด ก่อนจะหักใจลุกขึ้นจากเตียง แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบางเอาไว้

“เด็กโง่... การเจาะข้อมูลของบริษัทซาซากิมันอาจเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ แต่บริษัทนั้นก็มีแฮกเกอร์ที่เชี่ยวชาญเหมือนกัน”

เปลือกตาค่อยๆ ขยับลืมขึ้นแล้วกะพริบปริบ ใบหน้าน่ารักหันมายังเจ้าของเสียง  “...คุณพูดเรื่องอะไร...” เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและแผ่วเบา ท่าทางสะลึมสะลือบ่งบอกว่าเด็กหนุ่มยังไม่รู้สึกตัวดีนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

“...เธอยังอ่อนประสบการณ์ต่อโลกที่เต็มไปด้วยอาชญากร คิดว่าคนอย่าง ซาซากิ เคนโซ จะปล่อยให้เธอไปล้วงความลับ และหนีรอดออกมาจากร้านอาหารได้งั้นรึ หึ...” ร่างสูงพูดพลางหันหลัง ก้าวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ร่างบางที่สติสัมปชัญญะยังไม่กลับคืนมาเต็มที่นอนอยู่บนเตียงตามลำพัง

...ดิอน... รู้อย่างนั้นเหรอ เรื่องที่เขาแฮกเข้าไปในระบบคอมพิวเตอร์... ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ แล้วทำไม...

“อา... ปวดหัว” เขาขยับไม่ได้เลย ร่างกายราวกับถูกตรึงไว้ทุกส่วน ดวงตาพร่ามัว ภาพเบื้องหน้าเลือนราง ก่อนสติของเด็กหนุ่มจะขาดผึง และสลบไสลไปอีกครั้ง


ปัง... เสียงประตูปิดลงสนิท


บรูโนเดินเข้าไปหาผู้เป็นนาย เพื่อเตรียมตัวทำหน้าที่ของเขาตามปกติ “คุณแม็กซิมุส คุณอัลโดมารอข้างล่างแล้วครับ”

“อืม” ดิอนตอบเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวออกไปช้าๆ

“เอ่อ... แล้วแขกคนนี้ จะทำอย่างไรดีครับ ให้ผมจัดการพากลับไปส่ง...”

ร่างสูงหันขวับไปหาบอดี้การ์ดร่างใหญ่ “ไม่ต้อง เขาจะอยู่กับฉันที่นี่”

“....” บรูโนเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบอย่างไม่เชื่อหู... ตอนแรกเขาก็ว่าแปลกมากอยู่แล้ว ที่เจ้านายพาคนอื่นมาในคฤหาสน์ส่วนตัว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เจ้านายให้คำตอบกับเขาเช่นนี้

ดิอนก้าวเดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ก็หยุดกึกแล้วหันกลับมาสั่ง “ไปเรียกใครมาคอยดูแลเขาให้ดีด้วย”

“คะ... ครับ” ...ชายหนุ่มค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปเพื่อไปตามคนงานภายในคฤหาสน์มาทำหน้าที่ดูแลเด็กหนุ่ม

“เดี๋ยว... นายก็เหมือนกัน เฝ้าเขาไว้ทุกฝีก้าว”

บรูโนหันขวับกลับมาค้อมรับคำสั่ง เขารับรู้ได้ทันทีว่าแขกคนนี้ของเจ้านาย ต้องมีความสำคัญและพิเศษมากเป็นแน่ ชายหนุ่มหยิบวิทยุสื่อสารในมือขึ้นมาติดต่อสั่งการลูกน้องที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ คฤหาสน์หลังงามเพื่อแจ้งข้อความให้ทุกคนรู้ทั่วถึงกันโดยเร็ว

..

......

..

เสียงคลื่นล้อลมซัดเซาะหาดทรายสีขาวนวล แสงดวงอาทิตย์อบอุ่นในยามบ่ายของวันสาดส่องผ่านช่องว่างหน้าต่างเข้ามากระทบใบหน้าสวยของเด็กหนุ่มซึ่งยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงกว้าง เสียงประตูเปิดออกและปิดลงดังขึ้นเป็นครั้งคราว หากเมื่อต้องการลืมตาขึ้นดูกลับรู้สึกหนักจนเปิดเปลือกตาไม่ขึ้น ร่างกายเหมือนไร้เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนราวกับโดนหินหนักก้อนใหญ่ทาบทับเอาไว้

เสียงคนคุยกันเบาๆ เป็นระยะๆ ก่อนร่างบางจะรู้สึกถึงมือเย็นๆ ที่จับแขนเรียวของเขาอย่างแผ่วเบา แผงขนตายาวขยับเล็กน้อยเมื่อเด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกตัว

“คุณริว ผมนายแพทย์อเล็กซ์นะครับ... คุณมีไข้ ผมจะฉีดยาลดไข้ให้ พักผ่อนแล้วจะรู้สึกดีขึ้นครับ” นายแพทย์ปลอบริว พลางแตะหลังมือของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน

เด็กหนุ่มหลับลึกไปอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่เมื่อได้ยินเสียงทุ้มประจำตัวของใครบางคนซึ่งเขาจำได้ดี ก็พยายามเปิดตาขึ้นมอง ภาพเบื้องหน้าเลือนรางเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน ลิ้นเล็กไล้เลียไปรอบๆ ริมฝีปากที่แห้งผาก เขารู้สึกคอแห้งมากเหลือเกิน

“น้ำ...” เสียงนุ่มเอ่ยออกไปแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ทว่าคำร้องขอของริวเป็นผล ร่างสูงซึ่งมีกลิ่นของโคโลญจน์จางๆ ขยับเข้ามาใกล้ แขนแกร่งประคองแผ่นหลังบางขึ้นเล็กน้อย ก่อนเขาจะรู้สึกถึงริมฝีปากที่เปียกชื้นแนบลงมาบนเรียวปากของตน

กลีบปากสีสดเปิดรับน้ำอุ่นๆ เข้ามาในโพรงปากอย่างกระหาย ในยามนี้รู้สึกว่าหยาดน้ำเพียงเล็กน้อยก็ทำให้สดชื่นราวกับต้นไม้ใบไม้ที่ได้รับน้ำค้างยามเช้า “อืม... อีก... นิด...”

เรียวปากอุ่นนุ่มประกบปิดลงมาอีกครั้งพร้อมกับลิ้นเรียวที่แตะเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เผยอริมฝีปากรับความชุ่มชื้น อ่อนโยนละมุนละไมจนร่างบางเผยอปากสีสดร้องขอไม่หยุดหย่อน

“อือ... อืม...” เด็กหนุ่มส่งเสียงครางในลำคอแผ่วๆ เมื่อรู้สึกถึงลิ้นอุ่นๆ ที่เกี่ยวรั้งปลายลิ้นเล็กอย่างนิ่มนวล ร่างกายเริ่มมีเรี่ยวแรงบ้างหลังจากฟื้นไข้ แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอใหญ่ราวกับกลัวว่าสัมผัสนุ่มจะจางหายไป

และก่อนที่จะจมลึกลงสู่ห้วงแห่งความฝัน ริวรู้สึกเหมือนร่างกายล่องลอยอยู่บนปุยนุ่น แล้วจึงค่อยไปเอนหลังอยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่น ใบหน้าน่ารักแนบไปบนแผ่นอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจเต้นตุบๆ เป็นจังหวะหนักๆ ทำให้รู้สึกมั่นคงและปลอดภัย

“พักต่ออีกนิดเถอะ”

ร่างบางซุกกายเข้าหาเจ้าของเสียงทุ้มนุ่มชวนฝัน พร้อมรอยยิ้มพริ้มแต่งแต้มบนใบหน้าหวานใส... แทนคำตอบรับเสียงกระซิบแผ่วเบานั้น

..

.......

..

กรมตำรวจ กรุงโตเกียว

ปัง!!! โครม!

ทาเคฮิโกะทุบกำปั้นลงบนโต๊ะด้วยความโมโห ก่อนจะเขวี้ยงโทรศัพท์ในมือลงกับพื้นเมื่อนาฬิกาบอกเวลาว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหายตัวไปเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว เขาส่งคนที่บ้านออกไปหาตามสถานที่ที่ลูกชายไปบ่อยๆ ก็ไม่พบตัว

ชายวัยกลางคนตะโกนสั่งลูกน้องในบังคับบัญชาอย่างเกรี้ยวกราด “ไปพาตัวจุนกับเคนตะมาลงชื่อเป็นพยานในการแจ้งความคนหายครั้งนี้เร็วๆ เข้า!”

หัวหน้านายตำรวจกล่าวตอบด้วยใบหน้าซีดเผือด “แต่ท่านครับ นี่มันดึกมากแล้วนะครับ แล้วเพื่อนของริวคุงทั้งสองคนก็ยังเป็นผู้เยาว์ ยังไงก็ต้องขออนุญาตทางผู้ปกครองของพวกเขาก่อนด้วยน่ะครับ”

“ฮื่ย!!!” ทาเคฮิโกะถอนหายใจแรงๆ ลูกชายเพียงคนเดียวของผู้บัญชาการกรมตำรวจแห่งชาติอย่างเขา ยังมีใครกล้ามาแตะต้อง เหยียบหนวดเสือแบบนี้ได้ หนำซ้ำตนยังต้องอยู่ภายใต้และปฏิบัติตามกฎหมายเพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่างแบบนี้ จะทำอะไรก็ไม่สะดวกเลยสักนิด

เวลาหนึ่งวินาทีผ่านไปราวกับเป็นชั่วโมงสำหรับจิตใจของผู้เป็นพ่อ เขารับประทานอะไรไม่ลง เมื่อคืนก็นอนไม่หลับ ส่วนที่บ้านทุกคนก็กำลังใจเสีย โดยเฉพาะภรรยาของเขาซึ่งเอาแต่ร้องไห้จนเป็นลมไปหลายต่อหลายครั้ง แล้วคืนนี้อีกทั้งคืน ลูกชายของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง จะปลอดภัยหรือเปล่า

“ริว... หายไปไหนนะลูก” มื้อกร้านยกขึ้นบีบขมับด้วยความกลัดกลุ้ม

..

......

..

สายลมเอื่อยๆ พัดพากลิ่นไอของทะเลเข้ามาภายในห้อง เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังเป็นระยะๆ ค่อยๆ ปลุกเด็กหนุ่มที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นอย่างนุ่มนวล

ดวงตาที่ปิดสนิทลืมขึ้นช้าๆ กะพริบปริบเพื่อให้คุ้นชินกับแสงสว่างจากโคมไฟภายในห้อง เด็กหนุ่มหยุดมองเพดานที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะผงกศีรษะเล็กขึ้นน้อยๆ และมองไปรอบๆ ห้องซึ่งมีเพียงตัวเขาอยู่คนเดียว ตากลมเหลือบไปเห็นประตูออกสู่ระเบียงเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย จึงค่อยๆ ดันตัวลุกนั่งเพื่อจะชะโงกมองดู

“โอย...” หากขยับแขนขาไม่ได้ดังใจเพราะยังคงปวดเมื่อยไปทั่ว ร่างบางยกมือขึ้นประกบใบหน้า ค่อยๆ ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่เขาจะมานอนอยู่บนที่นอนของใครก็ไม่รู้แบบนี้

ข้อมือทั้งสองข้างเป็นรอยมัดสีแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัด ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานแล่นเข้ามาเป็นฉากๆ ในศีรษะจนใบหน้าร้อนผ่าว ริวก้มสำรวจดูร่างกายของตนซึ่งตอนนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งเอาไว้เพียงตัวเดียว นิ้วเรียวที่สั่นระริกค่อยๆ ดึงสาบเสื้อขึ้นเพื่อมองเข้าไปภายใน

...รอยสีแดงช้ำเต็มไปหมด เมื่อแตะดูก็รู้สึกเจ็บ บ่งบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทักจากร่างสูงที่ยืนพิงประตูออกระเบียงอยู่ ชายหนุ่มเหมือนเพิ่งจะกลับมาจากทำงานได้ไม่นานนักเพราะยังอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน มีเนกไทผูกอยู่หลวมๆ และกางเกงสแล็กสีดำเนื้อดี

ริวยังคงมึนงงทั้งจากฤทธิ์ยาและพิษไข้ที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาอยากจะร้องตะโกนต่อว่า และร้องเรียกคนให้มาช่วยเมื่อเห็นดิอนเดินเข้ามาหาที่เตียงช้าๆ แต่ลำคอกลับแห้งผาก ไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงออกไป

เตียงยวบลงตามน้ำหนักคนที่นั่ง ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับดวงตากลมโตที่จ้องมายังตนเขม็ง มือใหญ่ยื่นออกไปสัมผัสหน้าผากมนเพื่อตรวจสอบอุณหภูมิ “ยังมีไข้อยู่รึเปล่า”

ร่างบางรีบเบี่ยงหน้าหลบ ได้ยินเสียงหัวเราะ หึหึ จากคนตรงหน้ายิ่งรู้สึกโมโห จนเผลอกัดริมฝีปากแน่น

“กินยาก่อน” ดิอนพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบยาที่หัวเตียงส่งให้เด็กหนุ่ม หากริวกลับเบือนหน้าหนี

ถ้าเป็นคนอื่น คงไม่มีวันได้มานั่งหน้ามุ่ยให้เขาง้องอนให้กินยาได้แบบนี้ ร่างสูงหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะหยิบเม็ดยาใส่ปากตนแล้วดื่มน้ำเข้าไปอมไว้ในกระพุ้งแก้ม มือใหญ่จับคางเรียวให้หันมาทางตน ออกแรงบีบเบาๆ ให้กลีบปากอิ่มเผยอออก ก่อนจะประกบริมฝีปากนุ่ม ใช้ลิ้นเรียวส่งผ่านน้ำและยาแก้ไข้เข้าไปในโพรงปากอุ่นของเด็กหนุ่ม

“อื้อ...” มือขาวยกขึ้นทุบบ่าบนคนร่าง จำต้องกลืนยาลงคอไปอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนดวงตากลมจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อหัวไหล่เล็กถูกกดให้แนบลงบนผืนเตียงทั้งเรียวปากหยักยังไม่ยอมออกห่าง ชายหนุ่มค่อยๆ ไล้เล็มริมฝีปากสีสดราวกับเด็กเล็กที่กำลังกินขนมหวานแสนอร่อย ลิ้นอุ่นแทรกซอน กอดเกี่ยวกับลิ้นเล็กภายในช้าๆ ค่อยๆ ทำความคุ้นชินกันอย่างอ่อนโยน

“อื้อออ...” ริวใช้แรงเท่าที่มีดุนดันแผ่นอกของคนที่คืบคลานเข้ามาคร่อมร่างของตนไว้แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างสูงยังคงกระชับริมฝีปาก ใช้ลิ้นเรียวควานรุกล้ำไปทั่วทั้งโพรงปากชื้น

มือใหญ่สอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ริวสวมอยู่ ลูบไล้เบาๆ บนผิวเนียน และเคลื่อนลงไปทางก้อนเนื้อหยุ่นมือเบื้องหลัง

ริวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นๆ ที่กำลังกดเคล้นสะโพกเล็ก แผ่นอกบางสะท้อนขึ้นลงถี่ๆ ด้วยลมหายใจติดขัดมากขึ้นทุกที หากไม่ว่าจะพยายามต่อต้านสักแค่ไหน เรี่ยวแรงที่มีเหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ไม่ได้ช่วยให้ชายหนุ่มหยุดรุกรังแกตนได้... เขากำลังจะขาดใจตายอยู่แล้ว “อื้อ...” แต่ก็ได้แค่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ

ใบหน้าคมเปลี่ยนเป้าหมายมาซุกไซ้ลำคอระหง พรมจูบไปเบาๆ บนร่องรอยที่ตนสร้างทิ้งไว้ จากนั้นจึงเคลื่อนต่ำลงเพื่อใช้ริมฝีปากแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเด็กหนุ่มออกทีละเม็ด พลางจูบเม้มไปบนผิวขาวที่เผยสู่สายตาทีละนิด

“ยะ... อย่า... ไม่...” เสียงแหบพร่าร้องห้าม ดวงตาสีน้ำตาลรื้นชื้นไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ “ไม่... ฮึก...”

“ฉันรอให้เธอฟื้นขึ้นมาเป็นวันแล้วนะ ตามใจฉันสักนิดไม่ได้เหรอ” ชายหนุ่มพูดเสียงเบาในลำคอ ขณะที่ฝ่ามืออุ่นแยกสาบเสื้อทั้งสองข้างออก ปลายลิ้นร้อนแตะลงบนยอดอกสีชมพูน่ารัก วนเวียนไล้เลียสลับขบเม้มเบาๆ ให้คนใต้ร่างหวั่นไหว และส่งเสียงครางอือ... วันนี้ทั้งวันเขาแทบจะเป็นบ้า ทำอะไรก็คิดถึงแต่เรือนร่างนุ่มๆ กลิ่นหอมละมุนละไมของเด็กหนุ่ม เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับใครมาก่อน... แม้กระทั่งการปรนเปรอให้อีกฝ่ายให้มีอารมณ์ร่วมไปด้วย เขาก็เพิ่งเคยกระทำกับริวเท่านั้น ยิ่งพอกลีบปากอวบอิ่มสีแดงสดนั่นเผยอครางเสียงหวานหู ความต้องการครอบครองร่างบอบบางยิ่งเพิ่มมากขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

“...ดิอน... ไม่...” ร่างบางเผยอกลีบปากเรียกชื่อชายหนุ่ม แม้จะพยายามปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับแสดงท่าทีออกไปในทิศทางตรงกันข้าม สัมผัสรุกเร้าจากอีกฝ่ายส่งผลให้เขาแอ่นอกขึ้นเล็กน้อย มือขาวจิกลงบนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มอย่างต้องการระบายไฟอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นให้ลุกโหม

...ทำไมร่างกายถึงเป็นแบบนี้ ทำไมจึงตอบสนองกับสัมผัสของชายหนุ่ม... ริวนึกโทษว่าเป็นเพราะพิษไข้ จึงทำให้เขาไม่สามารถตอบโต้ หรือต่อต้านอีกฝ่ายได้

ฝ่ามืออุ่นขยับไปกอบกุมส่วนอ่อนไหว รูดรั้งอย่างเบามือให้มันขยายตัวแข็งขึง ก่อนจะเคลื่อนปลายนิ้วไปไล้วนบริเวณปากทางที่ร่องสะโพก

“ไม่! เจ็บ!” ริวสะดุ้งสุดตัว ร่างกายยังคงจำได้ถึงความเจ็บปวดของเมื่อวันก่อน มือขาวขยุ้มเสื้อคนบนร่างไว้แน่นด้วยความกลัวจนร่างกายแข็งเกร็ง

ร่างสูงโน้มไปแต้มจูบริมฝีปากบวมเจ่อเบาๆ “ไม่เจ็บหรอก... ฉันจะอ่อนโยนให้มากที่สุด” ก่อนจะเคลื่อนมาจูบที่มุมปาก ไล้เรียวปากหยักไปบนพวงแก้มสีชมพู จูบซับน้ำตาที่เอ่อคลอแล้วเคลื่อนไปยังขมับ จากขมับไปไล้เลียใบหูสีขาวสะอาดตา แล้วกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เชื่อฉัน”

“ไม่... ไม่เอา...” ดวงตาใสจ้องมองดิอนที่กำลังเอื้อมไปเปิดลิ้นชักบนหัวเตียง หยิบเจลใสมาบีบละเลงเต็มฝ่ามือของตน หัวใจยิ่งเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วชุ่มเจลนั้นไล้วนที่ช่องทางเบื้องหลังอีกครั้ง เขาหลับตาลงพลางกัดริมฝีปากไว้แน่นเพื่อเตรียมใจรับความเจ็บปวดที่กลัวว่าจะเกิดขึ้น

“อ๊ะ...” ริวส่งเสียงเล็กน้อยเมื่อนิ้วยาวที่ชุ่มไปด้วยเนื้อเจลใสผ่านเข้าไปในช่องทางนุ่มอย่างง่ายดาย ไม่เจ็บอย่างที่คิดแต่กลับรู้สึกวูบวาบไปหมด และรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อจำนวนนิ้วที่เพิ่มขึ้นทีละนิ้ว แทรกเข้ามาในกายอย่างนุ่มนวล หมุนวนกดย้ำที่จุดหมายที่ทำให้สะโพกบางรู้สึกหวามไหวมากเสียจนไม่อาจอยู่เฉยๆ ได้

“อือ... อืมมม...” เม็ดเหงื่อผุดพรายบนกรอบหน้าสวย ริมฝีปากอิ่มเผยอคราง พร้อมๆ กับแผ่นอกที่สะท้อนเข้าออกถี่รัว ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความปราถนา ส่งผลให้เจ้าของนิ้วในกายเขาได้ยิ้มอย่างพอใจ

“ใจเย็นๆ สิ” ร่างสูงกระซิบบอกคนที่จ้องกลับมาเขม็งอย่างไม่พอใจเมื่อตัวเขาถอนนิ้วออกไปเพื่อปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นร่างกายกำยำและความเป็นชายที่มีขนาดใหญ่สมตัว มือหนาหยิบเจลมาละเลงจนทั่วท่อนเนื้อแข็ง แล้วเอาไปจ่อปากทางสีชมพูอย่างรวดเร็ว

“อ๊า...” เจ็บเสียดเมื่ออีกฝ่ายสอดแทรกเข้ามาในร่าง หากรู้สึกเติมเต็มและวาบหวามจนแทบล้น

“อืมมมม... อา...” ดิอนดันกายเข้าไปจนสุดในคราวเดียว แล้วขยับเข้าออกช้าๆ อย่างพยายามอดกลั้น ฝ่ามือร้อนช่วยปรนเปรอเบื้องหน้าให้กับร่างบางไปพร้อมๆ กัน... ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ใส่ใจว่าคนใต้ร่างจะรู้สึกอย่างไร คิดแต่จะพาตัวเองไปให้ถึงฝั่งฝันเท่านั้น หากกับร่างขาวๆ นี้แล้ว เขาอยากให้ร่วมเดินทางไปพร้อมๆ กัน “เจ็บมั้ย”

ริวส่ายหน้า เด็กหนุ่มได้แต่ส่งเสียงครวญครางอย่างซาบซ่านในอารมณ์รัก ในสมองตอนนี้ขาวโพลนไปหมด รู้แต่ว่าอยากให้ชายหนุ่มพาตนให้ไปถึงที่จุดหมายปลายทาง

“ดีเหลือเกิน... ริว... เด็กดีของฉัน... อา...” ดิอนครางกระเส่า ปลายนิ้วยาวสอดประสานกับมือขาว แล้วกดลงบนเตียงนุ่ม พลางโน้มใบหน้าไปแนบจูบริมฝีปากที่เผยอคราง ช่างดูน่าลิ้มรสมากเหลือเกิน เขาสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดอย่างดูดดื่มด้วยอารมณ์ที่ฮึกเหิม พร้อมๆ กับขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ

“อือ... อือ... อื้อ...” ร่างบอบบางส่งเสียงในลำคอ เมื่อมือใหญ่ยกสะโพกเล็กขึ้นรับแรงที่ชายหนุ่มโถมเข้ามาหา ขาเรียวแยกออกกว้างอย่างต้องการให้ดิอนเข้ามาลึกซึ้ง แนบแน่นยิ่งขึ้น

“ข้างในของเธอร้อนดีชะมัด” ช่องทางชุ่มชื้นโอบรัดจนชายหนุ่มแทบคลั่ง เขาบดเบียดเรือนกายสีขาวน้ำนมทั้งยังกระแทกกายถี่รัว จนคนใต้ร่างแทบจะจมหายไปในผืนเตียงนุ่ม “อา...” ดิอนกัดฟันกรอด เขารู้ว่าริวกำลังจะปลดปล่อยความรุ่มร้อนในอีกไม่ช้า จึงถอนกายออกให้อีกฝ่ายรู้สึกโหวง แล้วดุนดันร่างเข้าไปจนลึกแนบสนิทกับช่องทางอุ่นชื้นอีกสองสามครั้ง จนร่างบอบบางบิดเร่าด้วยความกระสัน

“อ๊า...” เหมือนร่างกายถูกกระชากขึ้นไปบนปุยเมฆ เด็กหนุ่มกรีดร้องเมื่ออารมณ์รักพุ่งล้น หลั่งไหลออกมาเต็มหน้าท้องแบนราบ ในขณะเดียวกัน ช่องทางนุ่มเบื้องหลังก็ตอดรัดแก่นกายในร่างให้แข็งเกร็ง ฉีดพ่นหยาดรักออกมาจนหมดในเวลาเดียวกัน

“อา...” ดิอนทรุดกายทาบทับร่างบาง จมูกโด่งซุกไซ้ลำคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นกายหอมหวานอย่างไม่รู้จักพอ ร่างเปลือยชื้นเหงื่อยิ่งดูงดงามเสียจนเขาอยากจะรุกรังแกต่อ หากเด็กหนุ่มยังไม่หายไข้ดีนัก... ดวงตาคมกริบจึงจ้องมองอย่างลังเล

ริวปิดตาลงช้าๆ พร้อมกับลมหายใจที่เหนื่อยอ่อน... เขาพาตัวเองจมลงสู่ภวังค์แห่งฝัน

ร่างสูงหักใจถอนกายออกในที่สุด ทว่ายังคงพรมจูบใบหน้าหวานใส... เขายังมีเวลาอีกมากกับริว วันนี้พอแค่นี้ให้คนใต้ร่างได้ฟื้นตัวก่อนก็ได้... สองแขนแกร่งรวบร่างบอบบางเข้าไว้ในอ้อมกอด ทะนุถนอมราวกับเป็นแก้วที่เปราะบางมากเหลือเกิน ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบผ้านุ่มหมาดๆ จากในห้องน้ำ เพื่อมาทำความสะอาดให้กับร่างกายของเด็กหนุ่ม

...ในตอนแรกตั้งใจว่าจะให้คนงานที่มาคอยดูแลทำความสะอาดให้กับเด็กหนุ่มก็ได้ แต่ไปๆ มาๆ เขาก็เปลี่ยนใจ เพราะไม่อยากให้ใครได้เห็นผิวกายขาวเนียนนี้นอกจากตนเอง


To be continued~*


 :hao5: ป่วยก็ไม่เว้นนะดิอน!!! สงสารเด็กบ้างจิ๊....

หลายคนคงมีคำถามอยู่ในใจ ว่าพระเอกของเราเป็นคนดีหรือไม่ดีกันแน่ แหะ แหะ ก็แหม... เทพซุสตัวจริงก็เป็นผู้ยิ่งใหญ่ ที่มีทั้งด้านดีและร้ายนะคะ เพราะงั้น ดิอนก็เช่นกันค่ะ แต่ถึงจะร้าย ก็รักเมียเด็ก เอ๊ย ก็รักหนูริวมากนะคะ  :mew1:

ตอนนี้หนูริวยังป่วยค่ะ เลยยังไม่ออกฤทธิ์ น่าสงสารที่ฝุด  :hao5: อยากอ่านตอนต่อกันมั้ยค้า ชอบหรือไม่ชอบตอนนี้ยังไง อย่าลืมเมนต์บอกกันบ้างน้า ขอบคุณค่ะ


lightbua

  • บุคคลทั่วไป
 :z10:  สงสารนู๋ริวจิม ๆ ไม่สบายก้อโดนอีก
ดิอน เกินไปจริงๆ น๊า สอนแบบนี้เด็กก้อแย่อ่ะดิ ฮี่ ๆ  :katai2-1:

ออฟไลน์ full69

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2

kappa_uka

  • บุคคลทั่วไป
 :pighaun: หื่นไม่มีใครเกินนน
ขนาดหนูริวไม่สบายเพราะตัวเองแท้ๆ
นะเนี่ย  :beat: หุหุ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
 :m25: :pighaun: :haun4: :jul1: ดิอนทำไมหื่นขนาดนี้ ขนาดหนูริวป่วยอยู่ยังได้อีกค่าได้อีก อ่านไปยิ้มไป

เลือดกำเดาแทบกระฉูด บอกตรงๆไม่รู้จะพูดยังไงดี บรรยายไม่ไหวเลย สุดยอดดดดดดดดดดดดดเลยค่ะ

ออฟไลน์ spy_dummy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
คุณดิอนคะ หนูริวไม่สบายอยู่น้า ยังจะ...อีก  :haun4: แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่หนูริวจะหายป่วยกันล่ะ  :mew2: แต่ดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่คุณดิอนที่ติดใจหนูริวนะ หนูริวก็เหมือนจะติดใจคุณดิอนเข้าให้แล้วด้วยซินะ  :hao3: :mew1:

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
นี่ขนาดน้องยังป่วยอยู่นะ ถ้าหายจะขนาดไหน   :o8:

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1850
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
น่าสงสารหนูริวจัง ~  :sad4:

ขนาดป่วยก็ยังโดนรังแก  :hao5: :hao5: :hao3:

ออฟไลน์ Cockroach

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ดิอนนน น้องป่วยอยู่นะเนี่ยไม่กะให้พักหน่อยเรอะ  :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
พระเอกเอาแต่ใจ   :z6: สงสารพ่อแม่ริว ใจจะขาดละ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด